Η Νονά

 

Διάλεξα με τρομερή προσοχή τους νονούς των παιδιών μου.

Θεωρώ υψίστης σημασίας ζήτημα το ποιος σου βάζει το λάδι (εντάξει θεωρώ υψίστης και το ποιος ή ποια σου το βγάζει, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα), και παρόλο που με τα θρησκευτικά μυστήρια δεν τα πάω καλά, εντούτοις θεωρώ σοβαρό το ποιος θα είναι ο πνευματικός σου γονιός σ’ αυτή τη ζωή.

Κι αυτό γιατί εγώ υπήρξα τρομερά τυχερός στην περίπτωση της νονάς μου. Και εύχομαι και επιθυμώ να ζήσουν και τα δικά μου παιδιά αυτή τη μαγεία.

Είχα μια νονά που ήταν δίπλα μου ακόμη και όταν ήταν μακριά μου και από την οποία έχω τρομερές και έντονες εικόνες στοργής και τρυφερότητας. Πράγματα που ίσως να ακούγονται ασήμαντα σήμερα, τα οποία όμως εντυπώθηκαν γλυκά στη μνήμη μου και όποτε τα θυμηθώ χαμογελώ πλήρης.

Ας πούμε, θυμάμαι ότι μια φορά είχε πάει ταξίδι στην Αθήνα, το 1984 ή το 1985 πρέπει να ήταν. Επιστρέφοντας μου έφερε έναν τεράστιο λούτρινο «Δρακουμέλ». Θυμάμαι ότι είχαμε πάει στο αεροδρόμιο να την υποδεχτούμε, γιατί ταξίδευε μαζί με τη μητέρα μου. Όταν άνοιξε η αυτόματη πόρτα του παλιού αεροδρομίου Λάρνακας και ξεπρόβαλαν αμφότερες με τις αποσκευές τους, την είδα να κρατά τον Δρακουμέλ και να τον ανεμίζει. Η χαρά που είχα κάνει ήταν απερίγραπτη. Είμαι τόσων χρονών σήμερα και ακόμα το θυμάμαι.

Η νονά μου είχε τρομερό χάζι και χιούμορ. Λάτρευες να την ακούς να σου λέει ιστορίες και να του εξιστορεί τις περιπέτειες της. Όταν μετακόμισε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όργωνε τα θέατρα και τα μπουζούκια και όποτε ερχόταν στην Κύπρο για διακοπές μου τα περιέγραφε όλα τόσο λαμπερά και υπέροχα που θεωρώ ότι συνέβαλε κι αυτή στον διακαή πόθο μου μια μέρα να μετακομίσω στην Αθήνα ακολουθώντας παρόμοιο lifestyle. Τη θυμάμαι στο μπαλκόνι μας το 1998 να μου περιγράφει με τι δέος είδε τη Βίσση να τραγουδά το Αντίδοτο στα Αστέρια Γλυφάδας «καρφωμένη πάνω σε έναν σταυρό σαν τον Χριστό!» (Γρανάζια ήταν και όχι σταυρός, αλλά ξέρετε τώρα, οι υπερβολές πάντα διανθίζουν μια ιστορία προς το καλύτερο).

Όταν πήγα φαντάρος στην Αθήνα για τα ΥΕΑ, πήγαινα στο σπίτι της όποτε είχα έξοδο, για μπάνιο και φαγητό. Με περίμενε πάντα με ανοιχτές αγκάλες και είχε πάντα έτοιμη την τυρόπιτα και το Milko από τα αγαπημένα μου Everest. Όχι μόνο μου παρείχε στοιχειώδη φιλοξενία με πραγματική χαρά, αλλά πάντοτε με ρωτούσε «πότε θα σου δώσουν άδεια από τον στρατό να σε πάρω μια νύχτα στα μπουζούκια!» Της εξηγούσα ότι εκτός από τη Βίσση δεν με ενδιέφεραν τα μπουζούκια και μου απαντούσε «δεν πειράζει, παίξε μια νύχτα τον άρρωστο και έλα να σε πάω όπου βρούμε». Όταν ξεψάρωσα και ένιωθα ότι με έπαιρνε να το σκάσω από το στρατόπεδο τόλμησα μια νύχτα και πήγα μαζί της στον Βασίλη Καρρά. Επέστρεψα στο στρατόπεδο στις 3:30 το πρωί και τους είπα ψέματα ότι χάθηκε ο ταξιτζής και δεν έβρισκε τον δρόμο να με φέρει στην ώρα μου. Τότε δεν υπήρχαν GPS και ίντερνετ. Ό,τι τους έλεγες το πίστευαν, ή τέλος πάντων δεν μπορούσαν να αποδείξουν το αντίθετο.

Ήταν αναπάντεχα γενναιόδωρη. Θυμάμαι ότι κάθε Χριστούγεννα το δώρο που μου έκανε ήταν ένα τσεκ με τριψήφιο νούμερο. Θυμάμαι ότι το 1992 το νούμερο ήταν τόσο μεγάλο που νόμισα πως έγινε λάθος. «Είναι και για τη γιορτή σου, είναι και για τα γενέθλιά σου μαζί!» Με το δώρο της νονάς μου, στα 12 μου έτη ένιωθα ότι είχα αποκατασταθεί οικονομικά.

Ακόμη και τώρα που μεγάλωσα και έκανα παιδιά όποτε μας επισκεπτόταν στο σπίτι, η ατμόσφαιρα ήταν πάντα χαρούμενη. Δεν ήταν άβολο, ούτε αμήχανο. Ερχόταν να μας δει και δεν μας έφτανε το δίωρο να πούμε τα νέα μας και να γελάσουμε. Πάντα έφευγε και της έλεγα «θέλω να τα ξαναπούμε οπωσδήποτε πριν επιστρέψεις στην Αθήνα». Μες τη ζούλα πάντα χώναμε άλλη μια συνάντηση στα πεταχτά.

Όπως και να ‘χει, ήταν μία υπέροχη νονά και μια απολαυστική παρέα.

Αιωνία της η μνήμη.

Δεν θα τη ξεχάσουμε.

Πριγκιπικό

 

Απόψε θα σας μιλήσω για την κόρη μου, έχω μεγάλο κέφι γιατί προ ολίγου την έβαλα για ύπνο και έζησα μαζί της κάτι το καταπληκτικό. Θα σας το μεταφέρω πιο κάτω.

Πριν απ’ όλα, πρέπει να σας πω ότι ο Θεός με λυπήθηκε και μου έστειλε την Ευαγγελία, η οποία, αν ζούσαμε στην Αμερική θα ήταν η επόμενη πριγκίπισσα της Ντίσνεϊ. Κοκέτα μέχρι αηδίας, κομιλφό, θεατρική και τσαχπίνα, όπως δηλαδή την ονειρευόμουν. Για να καταλάβετε, στον ελεύθερο της χρόνο πασαλείβεται κρέμες, ανοίγει μπουκαλάκια με αρώματα και τα μυρίζεται, ανοίγει τα ερμάρια της και ξεδιπλώνει ρούχα και τα περιεργάζεται, και λιώνω που την παρακολουθώ. Μη σχολιάσω πόσο χαίρεται όποτε αγοράσει καινούρια παπούτσια. Αρνείται να τα βγάλει, σχεδόν κοιμάται φορώντας τα.

Λέω ότι «ο Θεός με λυπήθηκε» γιατί αν ήθελε να με τιμωρήσει θα μου έστελνε μία το ακριβώς αντίθετο. Δεν λέω ότι δεν θα τη λάτρευα όπως και να ήταν, αλλά αντιλαμβάνεστε, ζούμε σε καιρούς αποδόμησης και αν τολμήσεις να υπονοήσεις ότι ονειρεύεσαι ένα παιδί που να ανταποκρίνεται στα στερεότυπα πρότυπα του μυαλού σου, καταδικάζεσαι σχεδόν εις θάνατον.

Είχα τσακωθεί κάποτε με κάτι Αριστερούς του τουίτερ για το κατά πόσον η κοινωνία πρέπει ή δεν πρέπει να εκτρέφει «πριγκίπισσες». Εγώ υποστηρίζω ότι η κοινωνία πρέπει να καλλιεργεί την ελεύθερη βούληση. Οι Αριστεροί βέβαια δεν αντιλαμβάνονται ότι με τον όρο αυτό συμπεριλαμβάνεται και το δικαίωμα μία γυναίκα να αισθάνεται πριγκίπισσα (και ότι ο άντρας έχει καθήκον να της συμπεριφέρεται σαν μια τέτοια), και για να μην παρεξηγηθώ,  στον όρο δεν εντάσσω τις λαϊκές καλλονές της Κύπρου που είναι κατά βάση άβουλες, αμόρφωτες και σέρνουν τη φωνή τους. Εννοώ τις πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ που είναι συγκροτημένες προσωπικότητες, επαναστάτριες, με κρυφές δυνάμεις και πάνω απ’ όλα όμορφες. Δηλαδή, θηλυκά με τα όλα τους.

Δεν θα ξεχάσω τους καβγάδες που έκανα με γνωστές προσωπικότητες του τουίτερ, οι οποίες σήμερα έχουν κιόλας πολιτευτεί, τρομάρα να τους έλθει, στους οποίους ισχυρίζονταν ότι το πρότυπο της πριγκίπισσας πρέπει να αποδομηθεί και να εξοστρακιστεί, να καεί στο πυρ το εξώτερον. Αυτοί οι άνθρωποι που υποστηρίζουν το be yourself, το love yourself, και γενικότερα το be whatever you want, αν τους πεις ότι θέλεις να είσαι πριγκίπισσα κάτι παθαίνουν, αφρίζουν, γυρίζουν οι βολβοί των ματιών τους. Ξέρω γιατί το παθαίνουν, είναι πολύ απλή και ίσως απλοϊκή η απάντηση, μα το έχω παρατηρημένο: Όλοι αυτοί είναι κατά βάση άσχημες, ανέραστες γυναίκες, και άπλυτοι αναρχικοί.

Πίσω στην Βαγγελιώ μου, όμως.

Η αγαπημένη της πριγκίπισσα είναι η Belle από την Πεντάμορφη Και Το Τέρας αλλά τώρα τελευταία ανακάλυψε και τις υπόλοιπες και έχει εντρυφήσει. Τις προάλλες βλέπαμε τη Σταχτοπούτα και ακολούθησε ο εξής διάλογος στον καναπέ:

«Παπά… Ποπούτα;» (Η Σταχτοπούτα;)

«Ναι!» της λέω.

«Πίμπιπα;;» (Βρήκε Πρίγκιπα;)

«Ναι!» της ξαναλέω.

«Λέλωωωωωω!» (Θέλω!)

Κάθε φορά που της φανερώνω ένα DVD με κάποια πριγκίπισσα της Ντίσνεϊ με ρωτά αν υπάρχει και πρίγκιπας. Το θεωρεί βασικό. Η πεθερά μου, μου είπε τις προάλλες εμφανώς θορυβημένη να σταματήσω να προωθώ αυτό το πρότυπο γιατί οι πρίγκιπες είναι αλαζόνες, ωραιοπαθείς και στο τέλος πληγώνουν τις πριγκίπισσες. Της είπα «ας έρθει ο πρίγκιπας της Δανίας ή της Νορβηγίας να τη ζητήσει και το ξανασυζητάμε!» Λες και η Βαγγελιώ θα μας ρωτήσει. Δεν την έχουν καταλάβει τι κουμάσι είναι και του λόγου της, τους ξεγελά η τιάρα. Δεν ξέρουν τι μας περιμένει όλους μόλις μεγαλώσει λίγο.

Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά τα γράφω γιατί προ ολίγου που την έβαλα για ύπνο διαβάσαμε τρία βιβλία. Διαβάσαμε ΚΑΙ τη Σταχτοπούτα, ΚΑΙ την Ωραία Κοιμωμένη, ΚΑΙ τη Χιονάτη. Και αφότου τα έβαλα πίσω στο ράφι της, σηκώθηκε όρθια στο κρεβάτι και μου είπε: «Παπά, χο(ρ)έψουμε!» Την έπιασα πάνω μου και αρχίσαμε να χορεύουμε βαλς στο ημίφως με εμένα να τραγουδώ όλα τα γνωστά σουξεδάκια από τις ταινίες: «Φρίκη και ομορφιά, τώρα αγκαλιά, έτσι είναι η ζωή», και κάθε φορά που τελείωνε το ρεφραίν, εκείνη με αυστηρό και κοφτό ύφος μου έκανε τον DJ αλλάζοντας μου το παραμύθι. Ας πούμε, μου έλεγε «Νάτη!» (=Χιονάτη), και εγώ τραγουδούσα το σωστό:

«Some day my prince will come, some day I’ll meet of him…” και μετά μου το έκοβε απότομα:

«Ποπούτα!»

«A dream is a wish your heart makes… when you’re fast asleep!”

«Αουρόρα!»

«I know you, I’ve walked with you once upon a dream!”

Έκανα όλο το ποτπουρρί κρατώντας την στα χέρια μου αγκαλιά, ύστερα την έγειρα ανάσκελα κιόλας, την κουνούσα πέρα δώθε να εξαντληθεί και αφού γλάρωσε και αποκοιμήθηκε την έβαλα στο κρεβατάκι της. Ύστερα πήγα κάτω, τα περιέγραψα στη Μπρέντα και έφαγα κατσάδα ότι την κακομαθαίνω και ότι εκείνη δεν είναι διατεθειμένη να παίζει κάθε βράδυ το πιο πάνω μιούζικαλ για να την κοιμίσει.

Too bad!

Ομαδικά Γκρουπ

 

Έχω κάνει διατριβή στο θέμα «ομαδικά γκρουπ».

Και νομίζω ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας μερικά από τα ευρήματα του «επιβιώνοντας σε ομαδικά γκρουπ σε βάιμπερ και γουότσαπ» – ή, «μαθαίνοντας το μέτρο σε ομαδικές συζητήσεις».

Τα ομαδικά γκρουπ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στα επαγγελματικά / ενημερωτικά, και στα κοινωνικά / οικογενειακά.

Με βάση την ελληνική και κυπριακή κουλτούρα, τα πιο πάνω μετά βίας διαχωρίζονται. Οι Κυπραίοι, τουλάχιστον, δεν έχουν καμία αντίληψη ως προς το τι πρέπει να λέγεται και να γράφεται στο κάθε γκρουπ.

Έχουμε ας πούμε ένα γκρουπ όλοι οι γονείς του Νηπιαγωγείου. Θα φανταζόταν κανείς ότι αυτό το γκρουπ εξυπηρετεί την ενημέρωση των γονέων για διάφορα διαδικαστικά θέματα, όπως π.χ. πότε λήγει η προθεσμία καταβολής των διδάκτρων, αν αρρώστησε κάποια δασκάλα και θα επηρεαστούν τα παιδιά, αν θα πάνε εκδρομή και ούτω καθεξής. Όλα αυτά, γίνονται. Γίνονται όμως και άλλα τα οποία επισκιάζουν τα προηγούμενα:

Έχει, φερ’ ειπείν, γενέθλια ένα παιδάκι και κερνά τους συμμαθητές του από ένα μπισκότο; Σωρηδόν το απόγευμα τα μηνύματα «να σας ζήσει», «υπέροχο το μπισκοτάκι σας», «θέλουμε τη συνταγή», «να χαίρεστε τον όμορφο σας». Υπάρχουν, βέβαια, και τα «ποια η πολιτική του νηπιαγωγείου στη χορηγία μπισκότων με γλουτένη και ζάχαρη;» αλλά το νόημα είναι ένα! Απ’ εκεί που εγώ βρίσκομαι σε εκείνο το γκρουπ για να ενημερώνομαι για τα βασικά και θεμελιώδη, καταλήγω να λαμβάνω 150 ειδοποιήσεις που δεν με αφορούν.

Θες, κυρά μου, να ευχηθείς του γονιού για τα γενέθλια του τέκνου του; Κάνε το με προσωπικό μήνυμα. Δεν αφορά τους άλλους 45 γονείς που βρίσκονται στο γκρουπ! Δεν μας ενδιαφέρει να διαβάσουμε εκατό φορές «να σας ζήσει το αγγελούδι σας». Καταλήγουμε να ευχόμαστε να μην ζήσει!

Μπορείς να αρχειοθετήσεις το εν λόγω γκρουπ ή να το «σιωπήσεις» αν σε ενοχλεί, θα μου πείτε. Και έχετε δίκιο, αυτό κάνω πολύ συχνά. Αλλά έτσι καταλήγω να χάνω τα μηνύματα που πραγματικά με αφορούν αφού όταν δεήσω να μπω να δω τι συμβαίνει, βλέπω 250 αδιάβαστα μηνύματα και βαριέμαι να τα διαβάσω όλα. Οπότε, με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά.

Δεν υπάρχει μέτρο, ούτε τακτ στα ομαδικά γκρουπ. Δεν μπορεί να αξιολογήσει ο κόσμος τι μπορεί να αφορά το σύνολο και τι μπορεί να εκνευρίζει το σύνολο. Αν νομίζετε ότι είναι γόνιμο να λαμβάνουμε τόσες ειδοποιήσεις απλά και μόνο για να πείτε σε κάποιον «να του ζήσει», απορώ με την καρδιά μου, απορώ.

Έβλεπα προ ολίγου στο γκρουπ του νηπιαγωγείου να λέει μία «καλό σαββατοκύριακο μανούλες». Ακολούθησαν 150 «καλό σαββατοκύριακο σε όλους». Το γλωσσοφάγανε το σαββατοκύριακο! Μακάρι να φτάσουμε τη Δευτέρα!

Τα ίδια βέβαια συμβαίνουν και στα επαγγελματικά γκρουπ. Αντί να ενημερωνόμαστε για εργασιακά θέματα, για επείγοντα που προκύπτουν και τα τοιαύτα, καταλήγουμε να ευχόμαστε «καλή χρονιά» κάθε πρωτοχρονιά, και «καλά Χριστούγεννα». Δεν είναι ανάγκη να το γράψετε όλοι. Μπορεί να το γράψει ο πρώτος και οι υπόλοιποι να κάνουν ένα λάικ από κάτω. Το ίδιο είναι. Τυπικό το ζήτημα. Δεν θέλουμε να μας στείλετε ούτε gifάκια, ούτε φωτογραφίες με κεράκια και απαστράπτοντα αγγελάκια.

Στα οικογενειακά και φιλικά γκρουπ τώρα, γίνεται της πουτάνας. Εκείνα τα απολαμβάνω αφού μπαίνω εκεί με τη θέλησή μου και μαζί με ανθρώπους που υποτίθεται ότι αγαπώ και εκτιμώ. Εκεί δεν με πειράζει να μπω και να βρω 250 αδιάβαστα μηνύματα. Θα τα διαβάσω όλα, ενίοτε τραβάω και screenshots, γιατί στην πλειοψηφία τους πρόκειται για καβγάδες και παρεξηγήσεις και κάμνω χάζι. Το πρόβλημα εκεί είναι η αδυναμία έκφρασης, και επίδειξης της πρόθεσης σε ό,τι γράφεται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παρεξηγήσεις από το τίποτα. Γράφει ένας μια μαλακία, απαντά ο άλλος κάτι το οποίο πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε αν το γράφει κυνικά, ρεαλιστικά, ή αν ειρωνεύεται. Με αποτέλεσμα να δημιουργούνται νέα «υπόγκρουπ» στα οποία κουτσομπολεύουμε «είδες τι του είπε;»

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα αντίληψης και κατανόησης κειμένου, και τεράστιο πρόβλημα αξιολόγησης της σημαντικότητας του μηνύματος. Μη σχολιάσω ότι πολλές φορές λαμβάνουμε μήνυμα το οποίο καταλαβαίνουμε ότι προοριζόταν για άλλο γκρουπ στο οποίο συμμετέχουν υποσύνολα του πρώτου και με το ζόρι κρατιέμαι να μην τους γράψω, «έχετε που έχετε τα υπογκρουπ για θάψιμο, τουλάχιστον μάθετε να τα ξεχωρίζετε».

Προσωπικά, κάποτε αναρωτιέμαι γιατί έχω κινητό αφού ποτέ δεν χτυπά για κάτι σημαντικό και πάντα στη συντριπτική πλειοψηφία λαμβάνω γνωστοποιήσεις για πράγματα που απλώς «πιάνουν χώρο» και τίποτε παραπάνω. Αν μάλιστα τολμήσω και απαντήσω σε όλες αυτές τις μαλακίες με τον γνωστό δεικτικό, καυστικό και ειρωνικό μου τόνο, εισπράττω μία σιωπή και μία αμηχανία που επιβεβαιώνει όλα όσα σας έγραψα.

Λυπάμαι.  

Εννέα Χρόνια Πόνου

 

Εννέα χρόνια γάμου, σήμερα.

Ο γάμος έχει πόνο.

Λέγοντας ‘πόνο’ εννοώ ότι θέλει προσπάθεια. Είναι σαν τη γυμναστική, είναι σαν τη δίαιτα. Πρέπει να πονέσεις για να πετύχεις κάποια πράγματα. Αυτό ακριβώς είναι ο γάμος. Δεν παντρεύεσαι και αρχίζουν όλα να ξετυλίγονται μπροστά σου έτοιμα και ρόδινα. Πρέπει να τα κάνεις ρόδινα. Και αυτό απαιτεί χρόνο, κόπο και πόνο. Και συχνά ούτε αυτά δεν αρκούν. Η ματαίωση τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας είναι συχνή έκβαση της προσπάθειας. Μην το βάζεις, όμως, κάτω. Μόνο με την επιμονή πάει μπροστά το πλοίο.

Οι πλείστοι εξ ημών δεν νιώθουμε πως ήρθαμε στον κόσμο για να πονάμε, γι’ αυτό και στο τέλος την πατάμε.

Ζωή χωρίς πόνο δεν έχει κανένα νόημα έγραψε ο Μόργκαν Σκοτ Πεκ στον «Δρόμο τον Λιγότερο Ταξιδεμένο», ένα βιβλίο που μου σύστησε μία φίλη ψυχολόγος και το οποίο συστήνεται ανεπιφύλακτα. Πιθανόν τη συγκεκριμένη σοφία να την είπε και ο Ιησούς - δεν ξέρω ποιος διεκδικεί τα πνευματικά δικαιώματα της έκφρασης. Ο πόνος είναι αυτός που σε πάει μπροστά, ο πόνος είναι αυτός που σε προάγει σαν άνθρωπο. Διότι ο συνεχής πόνος σε εξαναγκάζει να μάθεις να τον διαχειρίζεσαι και αυτή είναι μία διεργασία που αναπόφευκτα σε αναπτύσσει πνευματικά.

Μην ακούτε μαλακίες. «Όλοι πονάμε, όλοι πονάμε!» Το είπε και η Βίσση στο [Χ]. Και η ζωή του εργένη έχει πόνο, και η ζωή του χωρισμένου έχει πόνο και η ζωή του βρέφους που τα έχει όλα στα πόδια του, έχει πόνο. Γενικά η ζωή είναι συνυφασμένη, μην πω συνώνυμη με τον πόνο. Και ο πόνος στην τελική πρέπει να είναι ο στόχος. Γιατί αν δεν πονάς, δεν ζεις.

Εννέα χρόνια συνεχούς πόνου λοιπόν. Δεν μπορώ να πω ότι μου «φάνηκαν» ή ότι τα ένιωσα στο πετσί μου. Ομολογώ, όμως, ότι τα τελευταία δύο χρόνια με το δεύτερο παιδί ήρθε και περισσότερος πόνος. Από την άλλη αν δεν ερχόταν το δεύτερο παιδί ο πόνος θα ήταν δυσβάσταχτος και πολλαπλάσιος. Οπότε κάποτε πρέπει να αποφασίσουμε και τι θέλουμε.

Έκανα παιδιά γιατί στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, σε κάποιο ταξίδι με τη Μπρέντα, νομίζω ήμασταν στο Παρίσι, συνειδητοποίησα ότι πλέον δεν μου έλεγαν τίποτα τα ταξίδια αν δεν μπορούσα να τα μοιραστώ με καινούρια πλάσματα. Τις ομορφιές του κόσμου, ή τέλος πάντων του κόσμου που εμένα ενδιαφέρει, τις έχω δει δυο και τρεις φορές και έφτασα στο σημείο που ήθελα να τις δείξω και παρακάτω. Ο κόσμος είναι ανυπόφορος αν δεν το μοιράζεσαι και τα παιδιά μου ήρθαν για να τους δείξω όλα όσα εγώ θεωρώ «θαύματα» της φύσης. Τα ταξίδια με παιδιά έχουν πόνο, σαφώς, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο στις διακοπές. Αλλά το να ταξιδεύω άτεκνος θα ήταν ακόμη πιο επίπονο.

Παίζω θέατρο γιατί μου δίνει χαρά. Παρόλα αυτά, αυτή η χαρά πολλές φορές είναι πλασματική. Στις πρόβες συχνά με πιάνουν τα νεύρα, διαφωνώ πολύ συχνά με τη σκηνοθετική προσέγγιση, τη διανομή, τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η πρόβα και θέλω να εκφράσω τις διαφωνίες μου. Πολλές φορές ξέρω ότι δεν με παίρνει να εισβάλω στα χωράφια του σκηνοθέτη έτσι βγάζω τον σκασμό. Ο σκασμός μου προκαλεί πόνο, ως εκ τούτου κάθε φορά που πάω στην πρόβα καλούμαι να διαχειριστώ εποικοδομητικά τον πόνο που μου προκαλείται. Αν πονάς κάτσε σπίτι σου, θα μου πεις. Κι όμως, αν κάτσω σπίτι μου θα πονώ περισσότερο αφού δεν θα ξέρω πώς να γεμίσω δημιουργικά τον χρόνο μου. Επομένως, ναι, τα πάντα ενέχουν πόνο, τα πάντα θέλουν ορθολογιστική διαχείριση.

Μόνον οι πεθαμένοι δεν πονούν.

Να χαίρεστε αν στο γάμο σας, στη δουλειά σας, στο κοινωνικό σας περιβάλλον πονάτε. Σημαίνει ότι ακόμα ζείτε.  

Χρόνια πολλά αγάπη μου.

Εννέα χρόνια ήταν λίγα. Στα δέκα θα σε πάω ταξίδι. Και στα επόμενα εννιά πάλι εδώ θα είμαι να πονάω.

Σώσε Μας, Θεέ Μου, Από Τους Νταλάρες

 

Είτε καταπιαστούμε με τα πολιτικά, είτε καταπιαστούμε με τα καλλιτεχνικά, ο κοινός παρονομαστής είναι η φαιδρότητα. Παλιότερα σε θεωρούσαν σοβαρό αν σε ενδιέφεραν τα πολιτικά ζητήματα και πιο ελαφρύ αν σε απασχολούσαν τα καλλιτεχνικά. Χαίρομαι που τη σήμερον θεωρείσαι φαιδρός σε οτιδήποτε σε αφορά σχετικά με αυτή τη χώρα. Όπου χώρα, βλέπε τον ευρύτερο ελληνικό χώρο.

Το θέμα των ημερών είναι ο Γιώργος Νταλάρας.

Όταν ήμουν μικρός υπήρχε ένας σεβασμός γύρω από το πρόσωπό του, ο οποίος ουδέποτε κατάλαβα από πού πήγαζε. Ήταν κάπως σαν θρησκεία. Τον σεβόσουν τυφλά και αδιαπραγμάτευτα, ήταν «ο Νταλάρας» ασχέτως αν δεν ήξερες γιατί διαφέρει από τους υπόλοιπους. Εικάζω ότι για εμάς εδώ τους Κυπρίους ο σεβασμός ξεκινούσε κυρίως και πρωτίστως από μία σειρά συναυλιών που έκανε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με σύνθημα «Τραγουδώ Για την Άμυνα – Τραγουδώ Για την Κύπρο».

Βρίσκαμε θεάρεστο ότι ήρθε ο Νταλάρας από την Αθήνα να τραγουδήσει ώστε να βρεθούν λεφτά να εξοπλίσουμε τον στρατό μας και να πολεμήσουμε τον Τούρκο. Θυμάμαι πάντα κάτι φίλες των γιαγιάδων μου να σχολιάζουν «η Βίσση τι έχει κάνει για την Κύπρο, γιατί δεν έρχεται κι αυτή να τραγουδήσει». Ο Νταλάρας τραγούδησε, λεφτά μαζεύτηκαν, στρατό όμως δεν είδαμε. Κι όσοι τον είδαμε, καλύτερα να μην τον βλέπαμε. Προφανώς για να μπορεί να ονομαστεί «στρατός» αυτό το απείθαρχο, αναποτελεσματικό Σώμα θα έπρεπε να τραγουδά κάθε μέρα ο Νταλάρας αλλά και πάλι δεν ξέρω πόσο ουσιαστικό θα ήταν, δεδομένου ότι ο ίδιος κύριος λίγα χρόνια μετά έκανε δηλώσεις κατά των εθνικών μας συμφερόντων, όπως για παράδειγμα,  «το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Τουρκία, το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια» (να βράσω τις σπουδές μου στο Διεθνές Δίκαιο), ενώ επίσης πριν λίγα χρόνια ανακάλυψα ότι ένα εκ των τελευταίων του άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Sony Τουρκίας κάτι που δείχνει και κατά που γέρνει η πλάστιγγα του οικονομικού του συμφέροντος (κλασικός αριστερός).

Έτσι έμαθα, που λέτε τον Νταλάρα και το ποιόν του.

Στη δεκαετία του ’90 είχε γίνει και ο γνωστός χαμός με τον Τζίμη Πανούση ο οποίος μηνύθηκε και καταδικάστηκε «να του τα σκάει» όποτε αναφέρεται στο όνομά του, οπότε αντιλαμβάνεστε ότι για Δημοκράτης Αριστερός δεν τον λες και πολύ ανεχτικό στην ελευθερία της έκφρασης του άλλου, ακόμη κι όταν πρόκειται για σάτιρα από τον ομοϊδεάτη Πανούση, τον οποίο έχω σε αντίστοιχη υπόληψη. Έτσι είναι, όμως, όλοι οι Αριστεροί. Δημοκρατικοί με τα δικά τους αυθαίρετα μέτρα και σταθμά.

Μουσικά δεν έχω εξερευνήσει τον Νταλάρα. Έχω ένα άλμπουμ του, το Latin, που έσκιζε στα τέλη του ’80 (όλα διασκευές) και μου αρέσουν πολύ και «τα βεγγαλικά σου μάτια» από τον δίσκο της «Πόπης». Τον είδα και μια φορά λάιβ το 1998 στην Ιερά Οδό με τους Πύξ Λαξ και τη Τσαλιγοπούλου και νόμιζα ότι θα πέθαινα από βαρεμάρα. Ήθελα να φύγω στα πρώτα δέκα λεπτά του προγράμματος αλλά ήμουν εκεί με το σχολείο και δεν μου επιτρέπετο.

Πέραν τούτων, ουδεμία γνώση έχω. Αν πρέπει να τον συγκρίνω με Πάριο, Αλεξίου, Γαλάνη, Μαρινέλλα και αυτούς τους τιτάνες με τους οποίους ξεμύτησε στο πεντάγραμμο, τους θεωρώ όλους ανώτερούς του, τόσο φωνητικά, όσο και ρεπερτοριακά.

Οπότε, δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί ο Νταλάρας χαίρει της εκτίμησης που χαίρει. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Κάποτε γνώρισα σε μία πτήση άτομο που μου είπε ότι η μεγαλύτερη λαϊκή φωνή της Ελλάδος είναι η Πάολα. Η Πάολα! Οπότε η συζήτηση περί γούστου τελειώνει εδώ.

Βγήκε τώρα ο Νταλάρας και αποκαθήλωσε τους ρεπόρτερ των πρωινάδικων. Δεν παρακολούθησα το θέμα, δεν άντεξα. Χονδρικά, κι από πάνω-από πάνω έμαθα ότι τους «ξευτύλισε» για το επίπεδο της δουλειάς τους. Να πω ότι διαφωνώ 100% θα ήταν ψέμα. Η τηλεόραση είναι πολύ χαμηλού επιπέδου μέσο από το 2000 και μετά. Πιο πριν κρατούσε και λίγο τα προσχήματα. Όμως, είναι τώρα ο Νταλάρας άτομο ακέραιο να μας κουνήσει το δάχτυλο; Δεν είναι.

Πολύ χάρηκα όμως για τον ντόρο που προκλήθηκε αφού για να ασχοληθούμε μαζί του έπρεπε να γίνει σκανδαλάκι τέτοιου επιπέδου. Αλλιώς, δεν θα είχαμε ιδέα αν ζει ή αν πέθανε.

Την καλύτερη κουβέντα για τον Νταλάρα την είπε η Βίσση και απ’ ό,τι φαίνεται είναι πια διαχρονική και κολλάει σε κάθε περίπτωση. Ουστ!

Το Ρέντινγκ Μου

Τις προάλλες μέσω δουλειάς έκανα μία γνωριμία με έναν άνθρωπο που μου είπε με καμάρι και ύφος ότι αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στην Αγγλία. Ο τόνος του περιείχε μία δόση αμφιβολίας κατά πόσον ο συνομιλητής του θα μπορούσε να γνωρίζει το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο. Στην αρχή δεν του είπα τίποτα, τον άφησα να το χαρεί. Ύστερα του αποκάλυψα ότι «ήμουν κι εγώ στο Ρέντινγκ». Εγώ βέβαια αποφοίτησα το 2004, και όχι το 2014 όπως εκείνος. Όταν του το είπα σήκωσε τα φρύδια έκπληκτος, σαν να μην πίστευε ότι το πανεπιστήμιο υπήρχε και το 2004.

Από κάτι τέτοια συνειδητοποιώ τον χρόνο που φεύγει. Θα μου πεις, πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε που πήρες πτυχίο. Αυτό το συμβάν περίμενες για να το συνειδητοποιήσεις; Κι όμως αγαπητέ αναγνώστη, εγώ νιώθω ότι πήγα χθες για πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο. Και πέρασα τόσο υπέροχα, ειδικά την πρώτη χρονιά, που θεωρώ όλη την κομητεία, (όχι μόνο το Πανεπιστήμιο), δικά μου, περιουσία μου. Όταν ακούω ότι «εκεί φοίτησε κι ο τάδε» με πιάνει μία περιφρόνηση σαν να μην μπορεί άλλος να αντιληφθεί, ή να συλλάβει με το μυαλό του, τι συνέβη εκεί το θρυλικό έτος 2001.

Το καλό με την αγγλική επαρχία είναι ότι όλα αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν. Κάθε χρόνο μεταβάλλεται το κέντρο της, κτήρια κατεδαφίζονται, άλλα χτίζονται, και κάθε δυο-τρία χρόνια το μέρος είναι αγνώριστο. Αυτό ισχύει και για το Ρέντινγκ, το οποίο από το 2004 δεν άλλαξε καθόλου, κι όμως όσες φορές έτυχε να το επισκεφτώ έκτοτε (δύο φορές, μία το 2005 και μία το 2007) βρήκα εκεί άλλη πόλη στημένη. Ήταν όπως τη θυμόμουν, αλλά δεν θύμιζε σε τίποτα την πόλη που «έχτισα» εγώ. Αυτό κατά κάποιο τρόπο με παρηγορεί. Έφυγα από ‘κει, αλλά το Ρέντινγκ το πήρα μαζί μου. Δεν σας το άφησα να το ρημάξετε. 

Ο φίλτατος φίλος Νισύριος επισκέφτηκε το Ρέντινγκ τις προάλλες και μου έστειλε φωτογραφίες. Δεν ήθελαν και πολύ να ζωντανέψουν τα φαντάσματα. 

Εδώ έμενα. Στο L court. Μου φαίνεται τόσο άσχημο σήμερα. Τότε δεν με πείραζε καθόλου. Οι άνθρωποι κάνουν τα κτήρια. Και μην ξεχνάτε ότι προήλθα από διετή θητεία στην Ε.Φ. όπου κοιμόμουν σε κάτι χαλαμάντουρα με στέγη από τσίγκο και αμίαντο. Αυτό θα με πείραζε; Παλάτι μου φαινότανε! Ήμουν τόσο επηρεασμένος από τον στρατό που για ένα μήνα, τουλάχιστον, όταν ξυπνούσα να πάω μάθημα έστρωνα και το κρεβάτι από συνήθειο. 

Το 2001: 

Πήγα στην Αγγλία με το στερεοφωνικό και τα cd μου παραμάσχαλα. Το φόρτωσα στο αεροπλάνο κανονικά, σαν χειραποσκευή. Δεν μπορούσαμε να έχουμε επαφή με το τι παίζουν τα κλαμπς στην Κύπρο. Παίζαμε τα cd που φέρναμε μαζί μας, ή αυτά που μας έφερναν καλοί Σαμαρείτες που πετάγονταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην Ελλάδα και Κύπρο. Θυμάμαι όταν βγήκε η “Κραυγή” και το “Everything I am” που είχα λάβει γνώση ότι αφίχθη πακετάκι από Κύπρο στο mailbox, και επειδή ήταν Παρασκευή και είχε κλείσει η ρεσεψιόν της εστίας, έπρεπε να περιμένω ως τη Δευτέρα για να τα παραλάβω. Νομίζω ήταν το πιο αργό σαββατοκύριακο που έζησα ποτέ. Τώρα αυτά ακούγονται αστεία. Αλλά τότε προσέδιδαν στη ζωή περισσότερη αξία. 

Το 2001 δεν είχαμε ίντερνετ στο δωμάτιο μας, ούτε φυσικά ούτε γουάι-φάι. Είχαμε υπολογιστές σε ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια και περιμέναμε γραμμή για να καθίσουμε σε ένα όπως στα ίντερνετ καφέ. Και εκεί, το σερφάρισμα δεν ήταν ελεύθερο, ήταν ελεγχόμενο, χωρίς σόσιαλ μίντια. Μόνο μεήλ είχαμε. Τότε γράφαμε μέηλ. Σαν κανονικά γράμματα και τα στέλναμε σε άλλους φίλους που σπούδαζαν Ελλάδα και Αμερική. Οι της ελλάδος έκαναν 5-6 μέρες να απαντήσουν. Οι της Αμερικής με τη διαφορά ώρες ήθελαν σίγουρα ένα 12ωρο. Δεν είχαμε smart phones να επικοινωνούμε με το παγκόσμιο ανά πάσα στιγμή. Νιώθαμε την απόσταση, νιώθαμε την «ξενιτιά».

Επίσης, δεν υπήρχαν ιδιαίτερες ιστοσελίδες για ενημέρωση. Υπήρχε το σάιτ της «Σημερινής» (σήμερα δεν υφίσταται καν η Σημερινή – κυκλοφορεί μόνο τα σαββατοκύριακα κι αυτό δεν ξέρω αν ισχύει ακόμη), και αν ήθελες να μάθεις μουσικά νέα υπήρχε μόνο το σάιτ του Mad.gr το οποίο έκανε και πέντε λεπτά να ανοίξει, και δεν ήθελες να βλέπει ο από πίσω που περίμενε στην ουρά μια ώρα να πάρει υπολογιστή ότι εσύ χασομεράς μαθαίνοντας τα τελευταία νέα του Πλούταρχου (τότε ήταν πολύ της μόδας ο Πλούταρχος – Χριστέ μου!).

Το 2001 στην Αγγλία δεν είχα καν κινητό τηλέφωνο (είχα κυπριακό από τον στρατό, αλλά όταν απολύθηκα θεώρησα ότι έπαψε να υφίσταται η χρησιμότητα του – χα, χα, χα!). Πολλοί συμφοιτητές μου είχαν αγγλικό νούμερο, αλλά εγώ θεωρούσα ότι αφού εξυπηρετούμαι με το σταθερό στο δωμάτιο της εστίας, ποιος ο λόγος να πάρω και αγγλικό νούμερο; Την επόμενη χρονιά κατάλαβα ότι ήταν επιβεβλημένο να συνδεθώ και το έκανα με τη Vodafone. Θέλω να πω όμως, ότι μια χαρά ζούσες κι έτσι. Με τους γονείς στην Κύπρο μιλούσα κάθε 2-3 μέρες, μπορεί να τύχαινε να περάσει και βδομάδα χωρίς να έχω νέα τους και εδώ που τα λέμε ήταν πια σε μία ηλικία που δεν με ενδιέφερε να μάθω τα νέα τους. 

Στα είκοσι ένιωθα ότι κρατούσα όλο τον κόσμο στο χέρι μου και ότι ήμουν βασιλιάς. Εν μέρει ήμουν. Η ζωή στην εστία ήταν τόσο συναρπαστική. Μια φορά κάθισα και έγραψα κάτω όλα τα «σκανδαλάκια» που συνέβησαν αναμεταξύ μας στη διάρκεια ενός τριμήνου. Νομίζω γέμισα δυο σελίδες. Έρωτες, έρωτες, έρωτες, πάρτι, πάρτι, πάρτι, απογοητεύσεις, απογοητεύσεις, απογοητεύσεις! Ζούσα σε αμερικανικό σίτκομ και το απολάμβανα στο έπακρον. Όλα αυτά βέβαια έφθιναν όσο περνούσαν τα χρόνια. Όπως και να ‘χει, η πρώτη χρονιά ήταν το κάτι άλλο.

Σε αυτή τη φωτογραφία, που μου έστειλε και πάλι ο φίλος μου, βλέπετε το παράθυρο που με ξέκανε. Το μεσαίο στα αριστερά. Πόσα Σάββατα και Κυριακές έτριβα να φύγει ο λεκές από κάτω του, δεν περιγράφεται. Μου έμεινε τικ. Για πολλά χρόνια, ακόμη κι όταν εκείνη είχε φύγει και έμενε αλλού, εγώ περνούσα από κάτω και κοίταζα να δω αν είχε το φως της αναμμένο. Τόσο πολύ! Σήμερα με λυπάμαι. Αλλά χαίρομαι τόσο που το έζησα. 

Και στη πιο κάτω φωτογραφία βλέπετε ένα άλλο δωμάτιο φίλης μας, η οποία το έπαιζε σε πολλά ταμπλώ. Τα είχε με Κύπριο, ο οποίος σήμερα είναι πολιτικάντης, αλλά ταυτόχρονα, η συγκεκριμένη το έδινε και σε έναν Τούρκο. Όταν ο δικός μας έφευγε για σαββατοκύριακο στην Κύπρο να δει τους γονείς του, η δεσποινίδα ξεσάλωνε με τον Τούρκο. Μια φορά ο πολιτικάντης επέστρεψε απρόοπτα και ο Τούρκος πήδησε από το παράθυρο που βλέπετε και κρύφτηκε μες τα μαύρα μεσάνυχτα με το σώβρακο πάνω σε αυτό το πεζούλι, σε κοινή θέα – όπως συμβαίνει και στα έργα. Φυσικά ήμασταν όλοι μάρτυρες, τον είδαμε από τα τζάμια της κουζίνας, και φυσικά κανένας δεν του είπε τίποτα. Ήταν τόσο γλοιώδης παπάρας που προτιμούσαμε να αφήνουμε να τον ξευτυλίζει ο Τούρκος. 

Το πανεπιστήμιο ήταν όπως το Δημοτικό. Στο Δημοτικό ήμουν ερωτευμένος κάθε βδομάδα και μ’ άλλην. Στο πανεπιστήμιο δεν ήταν ακριβώς έτσι, αλλά όπου γυρνούσες το κεφάλι σου έβλεπες τόσες πολλές διαφορετικές ομορφιές που δεν ήξερες πού να πρώτο-στοχεύσεις. Θυμάμαι ότι μια εποχή μου άρεσε μία Καναδή, μαύρη, και σε ένα πάρτυ χορεύαμε τόσο έξαλλα που θεώρησα ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί κάτι. Ύστερα έμαθα ότι ήταν 8 χρόνια μεγαλύτερη μου (έπαθα σοκ!) και ένιωσα ότι δεν είναι του βεληνεκούς μου, οπότε συγκεντρώθηκα αλλού. Τι εμπειρίες χάθηκαν από ηλίθιους φόβους και άλλα σύνδρομα. Τον νου που έχω σήμερα να είχα τότε, θα ζούσα σε άλλη ήπειρο σήμερα. 

Ω! Έγραψα αυτό το κείμενο και ταξίδεψα σε άλλη γη και σ’ άλλα μέρη. Νιώθω ότι με απήγαγαν εξωγήινοι και με έφεραν πίσω προ ολίγου. Κάτω είναι τα παιδιά μου τα οποία ρημάζουν το σπίτι και περιμένω να πάει 7:30 να τους κάνω μπάνιο και να τα βάλω να κοιμηθούν. Αυτό ήταν το σαββατοκύριακο μου. Δεν βγήκα έξω, δεν πήγα πουθενά, ήμουν με ένα βιβλίο στο χέρι και διάβαζα, υποτίθεται αυτό είναι το normal και as good as it gets για τη φάση μου. 

Ω, γουέλ...

Το Μήλο Κάτω Απ' Τη Μηλιά

 

Πριν πάρα πολλά χρόνια ένας φίλος του πατέρα μου, μου είχε πει ότι ο λόγος με τον οποίο δεν τα βρίσκουμε με τον πατέρα μου είναι επειδή είμαστε οι ίδιοι. Εγώ τότε πρέπει να ήμουν 19-20 χρόνων και προσβλήθηκα από το σχόλιο. Είχα συνηθίσει να μου λένε ότι «είμαστε ίδιοι» στην εμφάνιση τουλάχιστον. Ούτε αυτό με χαροποιούσε ιδιαίτερα, αλλά δεν μπορούσα και να το αμφισβητήσω. Το καταμαρτυρούσε ο καθρέφτης οπότε το αποδέχτηκα. Το «είστε οι ίδιοι» και σε χαρακτήρα όμως, ήταν κάτι που πρώτη φορά μου το έλεγαν κατάμουτρα και ομολογώ ότι όχι μόνο το αμφισβήτησα, αλλά μου πήρε πολύ καιρό να το αποδεχτώ.

Ακόμη και σήμερα δεν πιστεύω ότι ήμαστε ίδιοι στον χαρακτήρα. Βρίσκω ομοιότητες όσο μεγαλώνω, αλλά δεν θεωρώ ότι αυτές είναι αρκετές ώστε να μας εξισώσουν. Έχει σημασία; Καμία. Υπάρχουν πολλές πραγματικότητες. Η πραγματικότητα του κόσμου, η πραγματικότητα η δική μας. Δεν σημαίνει ότι αυτές οι πραγματικότητες πρέπει ή και ταυτίζονται στα πάντα.

Το θέμα είναι ότι αυτές τις μέρες ήρθα αντιμέτωπος με κάποια ελαττώματα του γιου μου. Ελαττώματα τα οποία μας έχουν επισημάνει από το σχολείο. «Ο γιος σας είναι αυτό», «είναι και αυτό», «είναι και το παρ’ άλλο» ανέφερε η δασκάλα του. Μας είπε αρκετά θετικά, μας είπε και αρκετά αρνητικά.

Θύμωσα, ντράπηκα, στεναχωρήθηκα. Δυστυχώς, δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω οτιδήποτε για να τον διορθώσω. Είμαι σε μία ηλικία και μία φάση όπου αναγνωρίζω και βλέπω στον γιο μου όλα τα θετικά μου και όλα τα κουσούρια μου. Αυτά που λέει, αυτά που πράττει στο σχολείο είναι κατά 90% δικά μου χαρακτηριστικά. Είναι πράγματα τα οποία εγώ δεν κατάφερα ποτέ να διορθώσω σε μένα, τα αποδέχτηκα και έμαθα να ζω μαζί τους, είναι πράγματα που μου πήραν δεκαετίες για να τα λειάνω, και ακόμα δεν ξέρω αν τα λείανα. Τι να κάτσω να πω του παιδιού; Ότι πρέπει να αλλάξει; Προφανώς και θα του πω ότι πρέπει κάποια πράγματα να τα προσέξει ώστε να αποφύγει τις συνέπειες. Αλλά σε τι βαθμό και με ποια ένταση; Σάμπως κατάφερα να τα διορθώσω εγώ για να παίξω τώρα εγώ τον ρόλο του αυθεντία;

Διαπαιδαγωγούμε διά του παραδείγματος, δυστυχώς. Οι νουθεσίες, τα πρέπει και τα τελεσίγραφα δεν πιάνουν τόπο. Θα του τα πω ένα χεράκι, βέβαια, αλλά δεν έχω μεγάλες προσδοκίες. Αφού εγώ είμαι έτσι, έτσι θα είναι και ο γιος μου. Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, άντε να παραπέσει λίγο πιο πέρα. Μια φορά, μήλο είναι, η μηλιά το γέννησε.

Όλα είναι γραμμένα στο DNA μας. Και όσο εξερευνώ αυτό το πεδίο, δηλαδή της γενετικής, συνειδητοποιώ ότι ούτε επίκτητοι χαρακτήρες υφίστανται ιδιαίτερα, ούτε τίποτα. Όλα κληρονομούνται. Το βλέπω και στην κόρη μου που είναι κατά 90% ίδια η Μπρέντα και μια μέρα θα μας πούνε και για τα δικά της χαΐρια.

Λυπάμαι και θλίβομαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά.

Ο Απολογισμός Του '23

 

Το 2023 ήταν μία μέτρια χρονιά αντικειμενικά.

 

Ήταν όμως πολύ καλύτερη από το 2020 και όλα τα επόμενα χρόνια από τον καιρό του κόβιντ, οπότε μπορούμε να χαρούμε ότι αρχίσαμε να παίρνουμε τα πάνω μας. 

 

Δεν μπορώ να πω ότι κύλησαν όλα ρόδινα και ότι δεν είχα τεράστιες απογοητεύσεις και τεράστιες υπαρξιακές αναζητήσεις. Θα σας πω όμως γι’ αυτά που πέτυχα και για τα οποία είμαι περήφανος. 

 

Πρώτον, κάθισα και μετάφρασα δύο θεατρικά έργα από τα Αγγλικά στα Ελληνικά. Διαπίστωσα ότι δεν βρίσκουμε εύκολα ωραία κείμενα για να παίξουμε και όσα μου άρεσαν δεν είχαν μεταφραστεί, οπότε εκεί προς το Πάσχα τα αγόρασα από το Άμαζον και έκατσα και τα μετάφρασα. Τα διασκεύασα ουσιαστικά, γιατί είναι και τα δύο παλιά έργα και το χιούμορ ήθελε λίγο φρεσκαρισματάκι. Όχι μόνο τα διασκεύασα, αλλά έχοντας εμπνευστεί από τη διαδικασία κάθισα και έγραψα μία επιπλέον πράξη σε ένα απ’ αυτά και εντυπωσιάστηκα από το πόσο εύκολα μου βγήκε. Τις προάλλες ανάτρεξα στο συγκεκριμένο κείμενο για να το δω εκ του μακρόθεν και γελούσα μόνος μου. Όταν γελάς ο ίδιος με αυτά που έχεις γράψει, και μάλιστα γελάς επειδή δεν θυμάσαι καν ότι αυτά τα έγραψες εσύ και σκέφτεσαι ότι «λειτουργούν» και «στέκουν», είναι καλός οιωνός. Τώρα απομένει να βρεθεί και η θεατρική ομάδα που θα τα παίξει αυτά τα έργα. Αυτός είναι και ένας εκ των στόχων του 2024. Να υλοποιήσω αυτά που ονειρεύτηκα. Να παίζω μόνο ό, τι μου αρέσει και να μην ξανά-αναλωθώ σε έργα-μαλακίες όπως αυτό που έπαιξα φέτος. Που ήξερα ότι ήταν μαλακία και παραμύθιαζα τον εαυτό μου, για να δικαιολογήσω τις ώρες που ξόδεψα επάνω του. 

 

Δεύτερον. Ενέταξα τη γυμναστική στην καθημερινότητα μου. Από καιρού εις καιρόν γυμναζόμουν, έκανα ποδήλατο και κάτι κολύμπια με τα χίλια ζόρια, αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να πειθαρχήσω στον βαθμό που το κατάφερα φέτος. Φέτος άλλαξε το τροπάρι. Σχεδόν μέρα παρά πέρα έκανα διάδρομο 50 λεπτά! Ξεκίνησα με απλό περπάτημα, αλλά εξασκήθηκα αρκετά ώστε πλέον να τρέχω ένα μισάωρο χωρίς να λαχανιάζω. Σας πληροφορώ ότι δεν ήταν εύκολο για έναν άνθρωπο που με το που ξυπνά καταπίνει τα beta blockers με τη χούφτα και η πίεσή του είναι 7-12 στο τσακίρ κέφι! Εντυπωσιάζομαι γιατί έζησα την πρόοδο. Όταν ξεκίνησα κουραζόμουν στο δίλεπτο, δεν έβγαζα καν πεντάλεπτο τρεξίματος, ενώ τώρα τρέχω 30 λεπτά χωρίς να βγαίνει η γλώσσα έξω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καίω όλες τις μαλακίες που τρώω κατά τη διάρκεια της μέρας και να χάνω κιλά, ακόμη και σε μέρες που οι διατροφικές ατασθαλίες χτυπούσαν κόκκινο. 

 

Τρίτον. Το 2023 διάβασα 21 μυθιστορήματα ή και άλλου είδους βιβλία όπως κάτι ψευτό-πολιτικά της Σώτης Τριανταφύλλου και άλλων συγγραφέων. Να σκεφτείτε ότι μέχρι τα 24 μου έτη διάβαζα μόνο τα λογοτεχνικά βιβλία που μας επέβαλλαν στο σχολείο και το Νίτρο του Κωστόπουλου. Από τα 24 και μετά άρχισα να διαβάζω βιβλία εντατικά και πλέον δεν περνά μέρα που να μην διαβάσω στην καθισιά μου καμιά 20αριά σελίδες το λιγότερο. Μπορεί τα 21 βιβλία να μην είναι μεγάλος αριθμός αν είσαι φανατικός βιβλιοφάγος, αλλά αν αναλογιστείς ότι τα απογεύματα μεγαλώνω δύο παιδιά και ήδη άρχισα να σούρτα φέρτα μες τους δρόμους για τα ιδιαίτερα, μια χαρά τα πήγα. 

 

Αν πρέπει να σας συστήσω ένα βιβλίο να διαβάσετε από αυτά που διάβασα φέτος, θα σας έλεγα να δοκιμάσετε το «Ό,τι Αγαπώ Το Φέρνω Μαζί Μου», από τον συγγραφέα William Landay, που έγραψε και το παλιό, διαχρονικό, αγαπημένο «Defending Jacob». Κινείται στο ίδιο ύφος αν και είναι ένα σκαλί υποδεέστερο κατά τη γνώμη μου. 

 

Τέταρτον. Κατάφερα και πήγα ταξίδι μετά από τα χρόνια του κορωνοϊού. Στο Λονδίνο με τη δουλειά τον περασμένο Ιανουάριο, και κρουαζιέρα με την οικογένεια και φίλους τον Αύγουστο. Πρόσθεσα το Μαυροβούνιο στον χάρτη των κατακτήσεων μου. Άλλαξα παραστάσεις, έμαθα στα παιδιά μου πράγματα. Καλά να είμαστε, να πάμε και του χρόνου. 

 

Για το 2024 θέλω να συνεχίσω στα ίδια μήκη κύματος. Να συνεχίσω τη γυμναστική μειώνοντας τη ζάχαρη και βελτιώνοντας τη διατροφή μου (αυτό είναι πανδύσκολο και το πήρα απόφαση ότι θα μείνω στα λόγια). Να διαβάσω άλλα τόσα βιβλία, να πάω άλλα τόσα ταξίδια και να συνεχίσω το γράψιμο του βιβλίου μου. Φέτος δεν έγραψα ούτε μια σελίδα στο μυθιστόρημα που είχα αρχίσει το 2022. Έκανα όμως κάποιες διορθώσεις διαβάζοντάς το σε ανύποπτο χρόνο για να κρατώ επαφή με το περιεχόμενό του. Δεν ξέρω αν θα τολμήσω ποτέ να το εκδώσω. Είναι τόσο πολιτικά ανορθόδοξο το περιεχόμενο που δεν έχω καμία όρεξη να τα βάλω με τα κοινωνικά σύνολα που απεχθάνομαι, και τα οποία καθώς γνωρίζετε είναι και καμπόσα. Γενικά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο να παράξεις οτιδήποτε για να το καταναλώσουν οι Κυπραίοι πέραν των όπλων μαζικής καταστροφής. Θα το τελειώσω για το γαμώτο. Τώρα αν θα το εκδώσω είναι άλλο θέμα. Ομολογώ ότι όποτε δω μαλάκα γνωστό μου να εκδίδει βιβλίο με πιάνει το «γιατί αυτός και όχι εγώ», αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι δεν θα κάνουμε και αυτά που περιπαίζουμε. Είναι κρίμα τα δέντρα!

 

 

Το 2024 θα είναι καλύτερο από το ’23. Ευτυχώς η Βαγγελιώ σιγά-σιγά μεγαλώνει, τελειώνει η περίοδος που είναι μία κινητή ατομική βόμβα και ένας κινητός κίνδυνος και αρχίζουμε να συνεννοούμαστε. Αυτό θα μας δώσει μία ανάσα εδώ μέσα που έχουμε γίνει τρελοκομείο με τη βούλα. Είχα ξεχάσει πόσο δύσκολα είναι τα πρώτα χρόνια μεγαλώματος ενός μωρού, πόσο μάλλον μιας αεικίνητης, τσαχπίνας κόρης που προορίζεται να γίνει μια μέρα το πιο λαμπρό αστέρι!

 

Καλή χρονιά σε όλους και ό, τι ποθείτε να το πετύχετε.

Α, και για να μην ξεχνιόμαστε! Τα 20 τραγούδια που άκουσα περισσότερο το 2023 μέσα στο αυτοκίνητο. Ιδού:

The Most Wonderful Time Of The Year

 

Τα φετινά Χριστούγεννα δεν τα πήρα είδηση κι αυτό γιατί φέτος δεν χειμώνιασε. Μέχρι στιγμής έβρεξε όλες κι όλες δυο φορές από τη μέρα που φθινοπώριασε ημερολογιακά, και ακόμα και σήμερα, 26 Δεκεμβρίου, η θερμοκρασία παραπέμπει σε αρχές Οκτωβρίου. Ακόμα και το βράδυ. Βγήκα χθες αργά να βγάλω τα σκουπίδια και ήμουν χωρίς κάλτσες και δεν ένιωσα την παραμικρή ψύχρα, μόνο λίγη δροσιά διαπέρασε τις πατούσες μου. Το έχω παρατηρήσει και από τη συχνότητα με την οποία ανάβουμε τη θέρμανση. Άλλες χρονιές την ανοίγαμε λίγο μετά το μεσημέρι, ενώ φέτος την ανοίγουμε λίγο μετά τις 6:00 το απόγευμα. Ο κόσμος ποστάρει φωτογραφίες από τις παραλίες λες και ζούμε στην Αυστραλία και αυτό σιγά σιγά γίνεται η κανονικότητα. Τι ξενέρωμα!

Ο κόσμος θεωρεί ότι αυτή η καλοκαιρία μας συμφέρει. Ναι, κάνουμε οικονομία στο ρεύμα και στο πετρέλαιο, αλλά ουδείς σκέφτεται τι μας περιμένει το καλοκαίρι με τις θερμοκρασίες να φλερτάρουν με τους πενήντα βαθμούς κελσίου και να μην μπορείς να βγεις από το σπίτι πριν νυχτώσει. Αν δεν υπάρχει ισορροπία χειμώνα – καλοκαιριού, να βράσω την οικονομία.

Το πρώτο καμπανάκι για την κλιματική αλλαγή εμένα μου βάρεσε πολύ νωρίς. Το 1998 θυμάμαι ότι ήταν τόση η λειψυδρία που τηλεφωνούσαμε σε φίλους και γνωστούς να τους ρωτήσουμε «αν έχουν λίγο νερό» για να κάνουμε μπάνιο. Θυμάμαι ότι ήμουν φαντάρος, είχα επιστρέψει από άσκηση στα χωράφια, έψαχνα νερό να κάνω μπάνιο και δεν είχαμε. Ούτε στο στρατόπεδο είχαμε, ούτε στο σπίτι. Το είχαν κόψει για σκοπούς οικονομίας. Αναγκάστηκα να πάω στον θείο μου να κάνω μπάνιο. Τέτοια τριτοκοσμικά δεν θέλω να ξαναζήσω. Προφανώς έκτοτε δημιουργήθηκαν οι μονάδες αφαλάτωσης και το νερό δεν θα μας ξαναλείψει, πάντως, δεν μπορώ να χαίρομαι με την εξάλειψη του χειμώνα.

Μου κοστίζει και ψυχολογικά. Με τι ενθουσιασμό να στολίσεις δέντρο; Έξω κάνει ζέστη! Με τι ενθουσιασμό να περιμένεις Άη Βασίλη; Έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα. Τρέμω για το μέλλον του πλανήτη. Το «I’m dreaming of a white Christmas» γίνεται πραγματικότητα. Μόνο στα όνειρα θα ξαναδούμε χιόνι.

Στα γενέθλιά μου δεν έκανα τίποτα. Ναι, έγινα και επίσημα 43! Πολύ χωριάτικος αριθμός. Τη μέρα των γενεθλίων μου πήρα άδεια και πέρασα όλο το πρωινό ακούγοντας τα 25 αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών. Στα διαλείμματα διάβαζα το βιβλίο μου. Ξεκουράστηκα και ησύχασε το κεφάλι μου αφού τα παιδιά ήταν στο σχολείο και η Μπρέντα δούλευε. Φτάνεις, αγαπητέ αναγνώστη, στην ηλικία που το μόνο που σε κόφτει είναι να μην σου μιλά κανένας. Τραγικό αλλά αληθινό. Και πιστέψτε με, είναι τεράστια πολυτέλεια να έχεις ένα 8ωρο στο οποίο να μην σου απευθύνει ουδείς τον λόγο, και να μην είσαι υπόχρεος να τους απαντήσεις.

Το βράδυ των Χριστουγέννων ξύπνησα από τις 4:00 και δεν ξανακοιμήθηκα. Ήρθε ο Αλέξης στο κρεβάτι μας στις 4:00 το πρωί να ρωτήσει αν ήρθε ο Άγιος Βασίλης. «Είναι πολύ νωρίς, πέσε να κοιμηθείς». Δεν έφευγε αν δεν μάθαινε αν ήρθε ο Άγιος να φέρει δώρα. Εν τω μεταξύ στο κρεβάτι μας ήταν ήδη η μπουμπού η οποία θρονιάστηκε εκεί από ώρα και μάλιστα σε οριζόντια στάση. Όλοι οι καλοί χωράνε, ναι, αλλά δεν κοιμούνται. «Μην πας κάτω, έχουμε βάλει συναγερμό!» του είπα.  Έμεινε μαζί μας το παιδί να κοιμηθεί. Αμ, δε! Κάθε ένα τέταρτο ξυπνούσε και ρωτούσε «ήρθε;», «τι ώρα είναι;», «σε πόση ώρα ξημερώνει;» Στις 7:00 το πρωί με ένα κεφάλι καζάνι σηκώθηκα πάνω και του είπα «κοιμήσου και μην ξαναμιλήσεις γιατί θα γίνει χαμός!» Έμεινε ακίνητος ως τις 8:30. Μόνο έτσι καταλαβαίνουν.

Πολύ στεναχωρήθηκα με τον χαμό του Βασίλη Καρρά. Τελειώνει και η εποχή μας σιγά-σιγά και αυτό είναι αβάσταχτο. Αν σε πετύχει ο Καρράς στη σωστή συναισθηματική φόρτιση ακούγεται στ’ αφτιά σου σαν όπερα. Έχω και προσωπικό αγαπημένο το «Και Πάω, Πάω, Πάω!» του Γιάννη Καραλή. Το τραγουδώ και ευφραίνομαι. Όπως και το «Δώδεκα Παρά» που το θεωρώ αριστούργημα.

Τα φετινά τραπεζώματα ήταν άκεφα. Από τη μια σόγια έχουν συρρικνωθεί, από την άλλη όσοι έχουν παιδιά ακόμα ζουν με τον φόβο και τον τρόμο του κορωνοϊού και φοβούνται να τα εκθέσουν μην τυχόν κολλήσουν οτιδήποτε. Ο κόσμος γιορτάζει για να γιορτάσει και όχι επειδή το αισθάνεται πραγματικά. Δεν τον αδικώ με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ομολογώ ότι λυπάμαι που περνούν οι γιορτές και δεν τις εκμεταλλευόμαστε όπως πρέπει. Φυσικά, εγώ από το 2009 λέω ότι γιορτές που ξοδεύονται στην Κύπρο δεν είναι γιορτές, αλλά πλέον δεν υπάρχει φράγκο για διακοπές πολυτελείας στα εξωτερικά ΚΑΙ τα Χριστούγεννα.

Για το νέο έτος θα τα πούμε εν ευθέτω.

Η Ελληνική Σημαία

 

Η παράνοια που ζούμε τις τελευταίες μέρες, στο διαδίκτυο κυρίως, γιατί στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν πολύ σοβαρότερα και πραγματικά προβλήματα, έχει να κάνει με την παραποίηση της ελληνικής σημαίας από εκείνη την καλλιτέχνιδα στην Αμερική, η οποία προκειμένου να καυτηριάσει την αυξητική τάση του φαινομένου των ανθρωποκτονιών από άντρα θύτη σε γυναίκα θύμα, θεώρησε σωστό να ράψει μια ελληνική σημαία σε ροζ χρώματα παρμένα από “παπλώματα των θυμάτων” τα οποία της δώρισαν οι οικογένειες τους. 

 

(Ένα περίεργο πράμα ρε παιδί μου. Όλα τα θύματα σκεπάζονταν με ροζ παπλωματάκια σαν τις μπάρμπι. Στερεοτυπικό;). 

 

Το ζήτημα είναι πολύπλοκο και όπως πάντα έχει προσεγγιστεί με όλους τους λάθος τρόπους. 

 

Δεν με προσβάλλει η παραποίηση της ελληνικής σημαίας. Η τέχνη, το έχουμε ξαναπεί, οφείλει να χαίρει πλήρους ελευθερίας. Με ενοχλεί όμως που όλοι οι καλλιτέχνες όταν θέλουν να καυτηριάσουν, ή να θίξουν κάτι, θα επιλέξουν να θίξουν ιδέες, ιδανικά ή πράγματα που η Δεξιά θεωρεί κατεξοχήν ιερά. Τη σημαία και τη θρησκεία. Μπορούσε να καυτηριάσει τις “γυναικοκτονίες” με χίλιους δυο άλλους και πιο ουσιαστικούς τρόπους άμα ήθελε. Αλλά όχι, όλως περιέργως, επέλεξε να παραποιήσει τη σημαία. Αυτό είναι που με τσαντίζει. Ότι πίσω από το πρόσχημα του κοινωνικού, καλλιτεχνικού σχολιασμού, πολεμά σαν κλασσική Αριστερή μαλάκω, αυτά που ο Δεξιός υπολείπτεται. 

 

Αν παρ’ ελπίδα κάποιος τολμήσει να παραποιήσει σύμβολα που η Αριστερά θεωρεί ιερά, τότε μιλούμε αυτόματα για φασισμό, μισογυνισμό, ομοφοβία και λοιπές αρλούμπες. Όταν προσβάλλει η Αριστερά, τότε έχουμε αυτόματα καλλιτεχνία.

 

Γιατί δεν μας ενόχλησε η παραποίηση της ελληνικής σημαίας όταν έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη; Γιατί τότε ουδείς διαμαρτυρήθηκε; Επειδή η παραποίηση ήταν εύστοχη! Επειδή το δυστύχημα στα Τέμπη οφειλόταν ξεκάθαρα στην ολιγωρία του κράτους. Για τις γυναικοκτονίες πώς ακριβώς φταίει το κράτος; Πώς ακριβώς φταίει το ελληνικόν έθνος ώστε να δικαιολογείται η παραποίηση της σημαίας; Δεν μπορείς να τσουβαλιάζεις 10-15 γυναικοκτόνους με όλη την Ελλάδα και τη σημαία της. Ούτε ανοχή έχει επιδείξει το κράτος, ούτε ολιγωρεί ως προς την καταδίκη τους. Μια χαρά και πολύ ορθώς τους έμπηξε όλους ισόβια. 

 

Γιατί δεν μας ενόχλησε η ελληνική σημαία φτιαγμένη από γκλίτερ στο λευκό μπλουζάκι του Σάκη Ρουβά το 2004 στη Γιουροβίζιον; Κι εκείνο ήταν “παραποίηση”. Αλλά βλέπετε, το κίνητρο και ο σκοπός παίζουν ρόλο. Δεν ενοχλεί κανέναν η παραποίηση όταν υπάρχουν από πίσω ειλικρινή και ευγενή κίνητρα.

 

Επίσης με ενοχλεί που άλλα καθεστώτα, θεοκρατικά και με τη βούλα, όπως τα μουσουλμανικά, μένουν μόνιμα στο "απυροβόλητο" που λέει και ο Κασσελάκης σας. Δεν γίνεται να επιμένεις ότι η Ελλάδα εκτρέφει γυναικοκτόνους αλλά να σφυρίζεις αδιάφορα ως προς τα μουσουλμανικά κράτη που λιθοβολούν μέχρι θανάτου τις γυναίκες οι οποίες τολμούν να ψάξουν την ευτυχία τους εκτός γάμου, ή τις αντιμετωπίζουν σαν ζώα, ακροτηριάζοντας τα γεννητικά τους όργανα για να μην αισθάνονται σεξουαλική ηδονή. Εκεί, δεν είδα κάποια ευαίσθητη καλλιτέχνιδα να παραποιεί κάποια σημαία ή να θίγει το ισλάμ. Πού να τολμήσουν; Μαγκές μόνο εκεί που νιώθουμε ασφάλεια. 

 

Γι’ αυτό και με τσάντισε το “καλλιτέχνημα”. Επειδή είναι υποκριτικό και εξυπηρετεί αλλότρια κίνητρα. 

 

Γέμισε το Facebook από παραδείγματα άλλων παραποιημένων σημαιών. Μου δείχνουν τη βρετανική σημαία παραποιημένη. Μου δείχνουν την αμερικάνικη. Μου δείχνουν σημαίες ως pop art. «Εκεί γιατί δεν ενοχλείσαι;» με ρωτούν. Μα είναι πολύ απλό. Πρώτα απ’ όλα δεν είμαι ούτε Άγγλος, ούτε Αμερικάνος για να θιχτώ. Ας θιχτούν αυτοί που πρέπει. Επίσης, δεν σημαίνει ότι επειδή οι συγκεκριμένοι λαοί δεν έχουν την παραμικρή υπερηφάνεια για τη σημαία τους και την έχουν του πεταματού ότι πρέπει να συμπεριφερθώ το ίδιο. Οι Άγγλοι μέχρι και βρακιά στρινγκ με τη σημαία τους πουλούν στους τουρίστες. Τόσο χεσμένη την έχουν. Δεν θεωρώ ότι μας επιτρέπει η αξιοπρέπεια μας να πράττουμε τα ίδια. 

 

Η ελληνική σημαία έχει ιδιαίτερη σημασία, είναι εμπνευσμένη από τους αγώνες για ελευθερία και αυτοδιάθεση και αποτελεί ποινικό αδίκημα η παραποίηση της. Είναι γελοίο που οι Αριστεροί, οι δήθεν Δημοκράτες τη βδελύσσονται όταν μάχονται να μας πείσουν ότι κόπτονται για τη Δημοκρατία και την ελευθερία.  

 

Όταν ήμουν 21 ετών, στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, είχα πάει με δύο Γάλλους, που ήταν αδέλφια, τον Φρανσουά και την Κλαιρ, ταξίδι ως την Ολλανδία με το αυτοκίνητο. Ήταν το 2001. Στο Άμστερνταμ πήραμε ένα καραβάκι και πήγαμε κρουαζιέρα στα κανάλια. Ήθελα να βγάλω μία φωτογραφία με τα χαρακτηριστικά γεφύρια του Άμστερνταμ στο φόντο, έτσι πήγα και κάθισα στο πίσω μέρος του σκάφους όπου υπήρχε και μία ολλανδική σημαία και την έπιασα στα χέρια μου για να φανεί καλά, και να μην υπάρχει αμφιβολία σε ποια χώρα βρισκόμασταν. Επειδή τότε ήμουν 21 ετών και είχα την αντίστοιχη ανωριμότητα σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ «κουλ» αν έκανα και ένα αστείο μορφασμό στη φωτογραφία, για να μην κάθομαι εκεί αμήχανα σαν αγγούρι. Όταν βγήκε η φωτογραφία, την οποία παραθέτω και πιο κάτω, ένας συνεπιβάτης Ολλανδός ήρθε και μου επιτέθηκε λέγοντάς μου «η σημαία της χώρας μου είναι ιερή και δεν μπορείς εσύ που είσαι εδώ φιλοξενούμενος να την χλεύαζεις!» Είναι απλά μια φωτογραφία του είπα. Δεν υπονοεί κάτι. Δεν είχα σκοπό να προσβάλω τη σημαία. Αγαπώ την Ολλανδία, αγαπώ τις σημαίες εν γένει, αγαπώ την Ευρώπη. Άρχισε να μου κάνει κήρυγμα και να μου λέει πράγματα που από τη σύγχυσή μου και τον φόβο μου δεν συγκράτησα. Εκ των υστέρων, θεωρώ ότι είχε δίκιο. Με κάποια πράγματα δεν παίζουμε, ακόμη κι αν δεν έχουμε σκοπό να προσβάλουμε. 

Σε όλες τις χώρες του κόσμου η σημαία θεωρείται κάτι ιερό. Σχεδιάζεται με προσοχή και τα χρώματα επιλέγονται με εμβρίθεια γιατί συνοψίζουν τους ιστορικούς αγώνες του λαού της εκάστοτε χώρας. Δεν γίνεται να έρχεται και να την παραποιεί ελαφρά τη καρδία ο κάθε «καλλιτέχνης» (σε εισαγωγικά γιατί πήξαμε σε ατάλαντους που θέλουν σημασία οι οποίοι όλοι τους συστήνονται ως "καλλιτέχνες"), για να γίνει γνωστός. Δυστυχώς, στην παρούσα, η συγκεκριμένη τα κατάφερε. Εκεί που δεν την ήξερε ούτε η μάνα της, εν τέλει την μάθαμε μέχρι και στην Κύπρο. 

 

Ορθώς κατέβηκε το έκτρωμα από τον τοίχο της πρεσβείας. Άμα ήθελε να δημιουργήσει awareness για τις γυναικοκτονίες ας έβρισκε άλλους, πιο σχετικούς τρόπους.

Αν Η Disney Αγαπούσε Την Κύπρο

 Ανακάλυψα ένα σάιτ τεχνητής νοημοσύνης τις προάλλες το οποίο ήταν και δωρεάν, και άρχισα να παίζω και να του ζητώ να μου σχεδιάσει διάφορα πράγματα για πλάκα. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραία αν του ζητούσα να μου παράξει χαρακτήρες της Ντίσνεϊ για μία ταινία που αφορά στην Κύπρο.

Όπερ και εγένετο. Ποιο Wish και μαλακίες, εδώ είναι το καλό!

Ιδού:

Cyprus" στους κινηματογράφους το 2025, και στο Disney+ λίγο μετά! Προλάβετε!

Η ταινία θα λέγεται «Κύπρος» και θα αφορά το αρχαίο μας βασίλειο. 

Η πρωταγωνίστρια, θα είναι η νέα ηρωΐδα της Ντίσνεϊ ονόματι Άντρη, η οποία θα έχει και για side kick της ένα μαγικό γαϊδουράκι, το οποίο φυσικά και θα μπορεί να μιλά και σαν άνθρωπος. Μπορεί και να πετά κιόλας, δεν έχω αποφασίσει ακόμη.

Η Άντρη είναι μια πριγκίπισσα που όμως μεγάλωσε ως χωριατοπούλα γιατί οι δικοί της την έδωσαν για υιοθεσία όταν γεννήθηκε για να την προστατέψουν από τις σκοτεινές δυνάμεις του θείου της. Παρόλη την ταπεινή της καταγωγή διαθέτει οξυδέρκεια, πείσμα και ικανότητες που θα τη βοηθήσωουν να πραγματοποιήσει το όνειρό της, να γίνει δηλαδή ξανά πριγκίπισσα και να επιστρέψει στην πραγματική της μητέρα. Για να τα καταφέρει θα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την καρδιά του πρωτοπαλλίκαρου Αβέρωφ (Από τούδε και στο εξής: Ave), ο οποίος είναι και ο ομορφονιός του νησιού. 

Αυτή είναι η υφιστάμενη βασίλισσα της Κύπρου, η Queen A, η οποία δεν παίζει στο έργο ιδιαίτερα.

Ο Πρινς Άβε τη γνωρίζει ένα πρωί εκεί που μαζεύει στους κάμπους του νησιού αγρέλια και καππάρι και την ερωτεύεται σφόδρα. Πιο κάτω τον βλέπουμε να ποζάρει με αυτοπεποίθηση στην πλατεία του αρχαίου βασιλείου.

Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Ο κακός του νησιού, ο επονομαζόμενος Μάγος Κατσέλλας και θείος του Πρινς Άβερ, ξέρει ότι πρέπει να βγάλει τον ανιψιό του από τη μέση αν υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να κυβερνήσει το κατσικονήσι. Γι’ αυτό και μια μέρα θα κλειδώσει τον Πρινς Άβε στον πύργο του και θα τον αφήσει εκεί μέσα να σαπίσει. 

Η Άντρη με τη βοήθεια του γαϊδουράκου της, αλλά και ενός ορφανού αγοριού, του Γιωρκή, που συναντά τυχαία στη διάρκεια της ταινίας συνασπίζονται ενάντια τον Μάγο Κατσέλλα για να τον εξουδετερώσουν. Ο Γιωρκής θα είναι το comic relief της ταινίας, θα πει και ένα πολύ χαρούμενο τραγούδι εν είδει καμπαρέ και θα έχει μαζί του δύο «πεζούνια» τα οποία θα του χέζουν σε διάφορες σκηνές και τα παιδάκια θεατές θα το βρίσκουν τρομερά ιλαρό και αστείο.

Στην ταινία θα υπάρχουν κι άλλοι καίριοι ρόλοι. Η γιαγιά της Άντρης, η κυρία Μαρούλλα που την μεγάλωσε, και η οποία φτιάχνει θαυμάσιες χαλλουμοτές, τις οποίες όταν τρως αποκτάς υπερδυνάμεις. Κάποια στιγμή στο έργο η γιαγιά Μαρούλλα θα πεθάνει και θα μεταμορφωθεί η ίδια σε χαλλουμωτή, η οποία θα ακολουθεί την εγγονή μέσα από το στομάχι της και θα της δίνει συμβουλές. 

Και επίσης, η Θεά Αφροδίτη, προστάτιδα του νησιού, η οποία στο φινάλε μπαίνει στη ψυχή του Άβε και τον ανδρώνει, ώστε να παλέψει ενάντια στο Μάγο Κατσέλλα. Ο Μάγος Κατσέλλας στην τελευταία σκηνή του έργου μεταμορφώνεται σε ένα γιγάντιο μαύρο τράγο, κάτι μεταξύ Μαλέφισεντ και Κέρβερου και παλεύει με τη μικρή Άντρη η οποία επιδεικνύει περίσσιο θάρρος και ανδρεία και νικά το κακό. 

Φυσικά, στο τέλος δεν παντρεύεται τον Άβε. Μην τυχόν και δώσουμε λανθασμένα μηνύματα στα παιδιά μας. Προτιμά να μείνει με το γαϊδούρι της και να ανοίξει ένα χαλλουμοπιτάδικο στην πλατεία της Πάφου για να κερνά τους τουρίστες. Μέσα από τη χαλλουμοτή επέρχεται η ευτυχία.

Και επειδή έχω όλο το επιχειρηματικό πλάνο έτοιμο, σας έχω ετοιμάσει και τα απαραίτητα παιχνίδια που θα ανοίξουν στη Ντίσνεϊλαντ ώστε να υποστηρίξουν και να προωθήσουν την ταινία.

Ιδού:

Dark Ride στα άδυτα του βασιλείου όπου οι επισκέπτες θα βλέπουν μέσω διαφόρων animatronics την ιστορία της Άντρης και της παρέας της. 

Carousel με γαϊδουράκια, όπου τα μικρότερα παιδιά θα μπορούν να ανέβουν επάνω στο φιλαράκι της Άντρης. 

Τρενάκι τύπου Splash Mountain το οποίο θα έχει κεντρικό θέμα τον ναό της Θεάς Αφροδίτης. 

Εστιατόριο με Χαλλουμωτές της Γιαγιάς Μαρούλλας

Βόλτα με κατσίκια εμπνευσμένα από τον Μάγο Κατσέλλα.

Υδροπάρκο εμπνευσμένο από τον Πύργο του Μάγου Κατσέλλα.

Meet and Greet με την Αφροδίτη η οποία θα υποδέχεται τους επισκέπτες για φωτογραφίες σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο. Με κατιτίς παραπάνω, έρχεται και στο δωμάτιο σας για βίντεο πριβέ. 

Τόσες πολλές ιδέες, ούτε ένας χρηματοδότης!