Ημέρα Της Κρίσης Χωρίς Κρίση

 

Ξύπνησα από τον ήχο της βροχής σήμερα περί τις 11:00 το μεσημέρι (ναι, τα παιδιά έχουνε μεγαλώσει και έχω την πολυτέλεια να ξυπνώ και πάλι αργά!). Δεν έχω καλύτερο από τον ήχο της βροχής ενόσω εγώ χουζουρεύω μέσα στα παπλώματα!

Άνοιξα το παράθυρο και μπήκε παγωμένος αέρας, ένα κρύο που καλά καλά δεν το έχουμε ούτε στον εποχιακό χειμώνα. Σαν φυσικό κλιματιστικό! Έμεινα έτσι και απολάμβανα τον άνεμο και τις βροχές διαβάζοντας το βιβλίο μου. Υπέροχα. Το δε απόγευμα, περί τις 7:00 που πήγα περπάτημα μοσχοβολούσε όλη η πλάση! Οι κήποι, τα δέντρα, οι θάμνοι, το χώμα. Έντονες πλην γήινες μυρωδιές που ξεχάσαμε ότι υπάρχουν!

Τώρα είναι 10:00 το βράδυ και κάθομαι και γράφω με ανοιχτά παράθυρα και φυσά ένα αεράκι εξίσου θεσπέσιο, και ζω θερμοκρασίες και εποχές ‘90ς που η καταπολέμηση του καύσωνα γινότανε με «ανοιχτά παράθυρα» και όχι με 10 κλιματιστικά ανοιχτά να λειτουργούν μέρα νύχτα.

Χαίρομαι και λυπάμαι ταυτόχρονα που αυτό δεν θα είναι ποτέ ξανά το κανονικό.

Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μου.

Λάβατε κι εσείς προειδοποιητικό μήνυμα ότι «ένεκα ακραίων καιρικών φαινομένων είναι προτιμότερο να παλουκωθείτε σπίτι σας και να αποφύγετε τις άσκοπες μετακινήσεις για τη δική σας προστασία;», σωστά;

Ζούμε εποχές ακραίας αποβλάκωσης.

Και δεν εννοώ μόνο το μήνυμα αυτό καθεαυτό. Εννοώ ότι μόνο βλάκες θα περίμεναν να τους προστατέψει η κυβέρνηση επειδή απλά «βρέχει». Ακόμη κι όταν η κυβέρνηση εξαγγέλλει «κίτρινη προειδοποίηση» επειδή θα μεταβληθεί η θερμοκρασία πέραν της κανονικής (είτε προς τα πάνω, είτε προς τα κάτω), αισθάνομαι ότι ζω σε κοινωνία ηλιθίων.

Το ότι το κράτος αισθάνεται ότι πρέπει να μας προειδοποιήσει, υποτιμώντας την κρίση μας κατά πόσον είναι ασφαλές να μετακινηθούμε και πρέπει να μας στείλει μήνυμα γραπτό επ’ αυτού, εγώ το εισπράττω ως υποτίμηση της νοημοσύνης μου. Σαν να μας λέει: «είστε ανίκανοι να κρίνετε μόνοι σας αν είναι ασφαλές να βγείτε έξω, οπότε αναλαμβάνω εγώ την προστασία σας».

Προφανώς, για να στέλνονται τέτοια μηνύματα είτε κάποιοι έκριναν ότι όντως οι ηλίθιοι πολίτες αυτού του κράτους είναι πολλοί και χρειάζονται τον πατερναλισμό, είτε μας τσουβαλιάζουν και μας υποτιμούν συλλήβδην. Ό,τι κι αν ισχύει εμένα με ενοχλεί εξίσου.

Όταν μεγάλωνα δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα για να μας προειδοποιούν, αλλά όταν μεγάλωνα ο κόσμος είχε κρίση, είχε κριτική σκέψη. Μπορούσε να κρίνει και να αποφασίσει αν η κατάσταση έξω είναι τέτοια που να δικαιολογεί τη μετακίνηση. Δεν ήμασταν χαζοί να κυκλοφορήσουμε αν αισθανόμασταν ότι κινδυνεύαμε. Από την άλλη δεν μπορώ να θυμηθώ και πότε κινδυνεύαμε πραγματικά από τη μέρα που γεννήθηκα και μετά.

Το 2007 είχαμε κάτι ανεμοστρόβιλους και θυμάμαι ότι ο πατέρας μου πήγε και πήρε τη γιαγιά μου απ’ το σπίτι της με τη βία και την έφερε στο υπόγειο της πολυκατοικίας στην οποία μέναμε και κλειστήκαμε οικογενειακώς εκεί μέσα για ένα μισάωρο, αλλά αυτό ήταν όλο. Ακόμη και τότε ήταν υπερβολικές οι αντιδράσεις, κατά τη γνώμη μου. Κάτι γλάστρες αναποδογύρισαν όλες κι όλες. Το θέμα είναι ότι ναι μεν φυσούσε μανιωδώς και σε πρωτόγνωρο βαθμό, αλλά ενστικτωδώς κλειδαμπαρωθήκαμε στα υπόγεια. Δεν περιμέναμε την κυβέρνηση να μας στείλει προειδοποίηση.

Διαβάζω σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα διάφορες αντιδράσεις και απορώ έτι περισσότερον. Πολλοί για παράδειγμα αγανάκτησαν επειδή το προειδοποιητικό μήνυμα στο κινητό ελήφθη αφού πέρασε η μπόρα άρα «η άχρηστη κυβέρνηση απέτυχε». Δεν τους πείραξε ότι η άχρηστη κυβέρνηση έκρινε ότι έπρεπε να τους σώσει από μια σποραδική μπόρα διάρκειας μιάμιση ώρας το πολύ. Τους πείραξε η ολιγωρία. Είμαστε το έργο «οι ηλίθιοι και οι πανηλίθιοι!»

Μήνυμα έπρεπε να λάβουμε αν παθαίναμε ότι έπαθαν και στο Νεπάλ. Είδατε τις πλυμμήρες προχθές; Είδατε τα βίντεο από το χωριό που καλύφθηκε με λάσπη και δεν έμεινε τίποτα όρθιο; Αυτά είναι προβλήματα. Όχι το ότι έβρεξε μια ώρα και πλημμύρισαν δυο τρεις λεωφόροι λόγω των μπλοκαρισμένων φρεατίων (ας τα καθαρίζατε!) ή επειδή ξεριζώθηκαν δυο τρία δέντρα. Πόσο βούτηροι πια!

Από Δότη Και Προδότη

 

Ενόσω ήμασταν στην Ολλανδία παρακολουθούσα το χαμό που είχε γίνει στην Κύπρο με το θέμα της αναγραφής ονόματος γονέα στις ταυτότητες και ήθελα τόοοοσο πολύ να σχολιάσω. Ο Θεός όμως με προστάτευσε και με έστειλε μακριά ώστε να μην έχω χρόνο να κάτσω να παραθέσω τις θέσεις μου και μετά να έχω όλες τις φεμινίστριες πάνω στο κεφάλι μου, αλλά και τους Αριστερούς που ενώ έχουν πουλί, εννοώ πέος, για κάποιο λόγο τις υποστηρίζουν σθεναρά.

Επέστρεψα όμως από την Ολλανδία και μαντέψτε τι; Θα τοποθετηθώ! 😁

Για αλλαγή, θα σας κάνω την έκπληξη και θα συμφωνήσω μαζί σας. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ουσιώδης λόγος καταγραφής του ονόματος του πατρός ή της μητρός επάνω στις ταυτότητές μας. Θα συμφωνήσω με την άποψη ότι η ταυτότητα είναι απλώς μία πλαστική κάρτα ταυτοποίησης μας απέναντι στις υποχρεώσεις που έχουμε στο κράτος και τίποτε άλλο. Θα μπορούσε να μην αναγράφει καν το όνομά μας, ούτε καν την ημερομηνία γεννήσεώς μας και να λέει μόνον έναν αριθμό ο οποίος να παραπέμπει τις Αρχές στο κυβερνητικό, ηλεκτρονικό προφίλ μας και να βλέπουν εκεί ό,τι θέλουν να μάθουν για εμάς. Όπως ήταν οι Εβραίοι στο Άουσβιτς, σκέτοι αριθμοί.

ΟΜΩΣ!

Τα επιχειρήματα που έχουν παρατεθεί ούτως ώστε να διαγραφεί το όνομα του πατέρα και της μητέρας από τις ταυτότητες είναι γελοία. Και δεν εκπλήσσομαι ποσώς.

Πρώτον, ισχυρίστηκαν ότι πρέπει να προστατευτεί η ιδιωτικότητα του τέκνου που προήλθε από άγνωστο δότη.

Πόθεν να το πιάσουμε!

Κατ’ αρχάς, έχουμε την ατυχία να ζούμε στην Κύπρο. Η Κύπρος έχει πολύ μικρό πληθυσμό. Ακόμη και τώρα που πλησιάσαμε το ένα εκατομμύριο νοματαίους εξακολουθούμε να είμαστε από τις πιο μικρές χώρες της Ευρώπης. Είμαστε ουσιαστικά μια γειτονιά οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής πόλης. Ως εκ του μεγέθους μας, όλοι λίγο πολύ γνωριζόμαστε και όλοι ξέρουμε τι χρώμα είναι το βρακί του γείτονά μας, του συναδέλφου μας, του συγγενή μας. Πιστεύετε ότι περιμένουμε τις πληροφορίες απ’ την ταυτότητα για να μάθουμε αν η μάνα σας σας έκανε με δότη;

Όχι. Κατ’ αρχάς, όσες γυναίκες γνωρίζω που έκαναν παιδί με δότη, φρόντισαν να μας ενημερώσουν οι ίδιες επ’ αυτού επειδή το θεωρούν μεγάλο κατόρθωμα. Δεν είναι κατόρθωμα, αλλά είναι όντως αξιοθαύμαστο. Αξιοθαύμαστο είναι γενικά να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνος σου χωρίς βοήθεια, ό,τι φύλο κι αν έχεις. Για κάποιο λόγο όμως οι γυναίκες που επιχειρούν να φέρουν στον κόσμο παιδί μόνες τους θεωρούν ότι είναι ξεχωριστή και αξιοσέβαστη κατηγορία ανθρώπου και χρήζουν παρασήμου. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας κι ας μην τους το χαλάσουμε.

Κάθονται, που λέτε, στα παιδικά γενέθλια επιδεικνύουν τα παιδιά τους και λένε «αυτό είναι το παιδί μου, το έκανα με δότη!» λες και τις ρώτησε κανένας. Είναι σαν τους άθεους και τους βίγκαν που όπου κάτσουν κι όπου σταθούν σε ενημερώνουν για την αθεΐα και τις διατροφικές τους προτιμήσεις χωρίς να σε ενδιαφέρει. Έτσι κι αυτές, «κοιτάχτε το πώς βγήκε έτσι ωραίο, ξανθό, γαλανομάτικο!» σου λένε. Απαντάς ευγενικά «πρέπει να έχετε ωραίο σύζυγο!» και τότε σου απαντά περήφανα: «δεν έχω, το έκανα με δότη!» Ξαφνικά, αφού ενημερώθηκε όλο το παιδικό πάρτι επ’ αυτού, μας έπιασε ο πόνος της ιδιωτικότητας!

Κι άντε πες εσύ είσαι πιο προσεχτική και δεν θέλεις να διαλαλείς στα παιδικά γενέθλια ότι έκανες παιδί με δότη. Νομίζεις δεν θα μαθευτεί απ’ αλλού; Δεν θα το πει η μάνα σου στις φίλες της την ώρα που παίζουν χαρτιά; Δεν θα το μάθει μια ανυποψίαστη δασκάλα στο σχολείο ρωτώντας το παιδί «πώς λένε τον πατέρα σου;» Δεν θα το ανακαλύψει ένας φίλος του παιδιού σου στην εφηβεία και θα το πει σε όλη την παρέα; Πιστεύετε ότι μπορεί να διασφαλιστεί η ιδιωτικότητα σ’ αυτή τη χώρα που κλάνω στη Λευκωσία και μυρίζει στην Πάφο; Μα θα κοροϊδεύομαστε και μεταξύ μας;

Κάποιοι πρόταξαν το επιχείρημα ότι κάποια παιδιά μπορεί να είχαν κακοποιητικούς γονείς και να μην θέλουν να αναγράφεται ο πατέρας τους ή η μάνα τους επάνω στην ταυτότητα. Αυτό είναι ψυχολογικό θέμα. Σ’ αρέσει δεν σ’ αρέσει, αυτοί σε γέννησαν, αυτοί σε μεγάλωσαν, και ίσως αυτοί σε κακοποίησαν. Αυτό δεν αλλάζει το ποιοι είναι οι γονείς σου και ότι καταγράφονται για σκοπούς ταυτοποίησης σε κυβερνητικά έγγραφα. Επίσης, το να τους διαγράψεις από αυτά δεν θα λύσει τα ψυχολογικά σου. Και ο Χίτλερ να σε γέννησε, δεν θα αλλάξει αυτό αν τον σβήσεις απ’ τα κυβερνητικά έγγραφα.

Θεωρώ ότι τα ψυχολογικά σας δεν είναι δικό μας πρόβλημα, δεν είναι κυβερνητικό ή κρατικό πρόβλημα. Είναι αποκλειστικά δικό σας. Να πάτε να τα λύσετε όπως προσπαθούμε και οι υπόλοιποι να λύσουμε τα δικά μας. Εγώ π.χ. δεν ήρθα να σας πω ότι θέλω να αναγράφεται στην ταυτότητα μου η αγαπημένη μου τραγουδίστρια, ούτε να σας πω ότι είχα ιδιαίτερη αδυναμία της γιαγιάς μου και ως εκ τούτου θέλω να έχει κι αυτή μια θέση στην ταυτότητα μου. Μητέρα, πατέρας φτάνουν, σας αρέσουν δεν σας αρέσουν, αυτοί ήταν και σαν αυτούς θα γίνετε όταν μεγαλώσετε. Αν δεν γίνατε ήδη.

Υπάρχει και μια άλλη οπτική που ουδέποτε συζητήθηκε. Ρωτήσατε ποτέ ένα παιδί που γεννήθηκε από δότη αν θέλει να έχει δικαίωμα να μάθει ποιος ήταν ο πατέρας του και να τον αναγράψει με το έτσι θέλω στην ταυτότητα του; Αυτά είναι πολύ ψιλά γράμματα – μας το είχαν θέσει το συγκεκριμένο ζήτημα κάποτε ως θέμα έκθεσης στο Child Law που έκανα στο Πανεπιστήμιο, προ 20ετίας.

Προφανώς, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Έχει και ο δότης δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Δεν τράβηξε τη μαλακία για να λάβει email τριάντα χρόνια αργότερα από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι παιδί του. Αλλά κάποτε δεν θα πρέπει να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε το κενό που μπορεί να αισθάνεται ένα παιδί που μεγαλώνοντας συνειδητοποιεί ότι γεννήθηκε από τον εγωισμό της μάνας του να γίνει μητέρα με το έτσι θέλω; Δεν θα έπρεπε να δικαιούται ένα παιδί που κυριεύεται από το υπαρξιακό πρόβλημα του αγνώστου πατρός να ξέρει από πού ξεφύτρωσε; Θα σας αρκούσε εσάς να σας έδιναν απλά κάποια στοιχεία γενικά και αόριστα για το πόθεν έσχες του πατέρα σας, πχ ήταν Δανός, αρχιτέκτων, ξανθός, γαλανομάτης; Τι να τα κάνω αυτά τα στοιχεία. Εγώ θέλω να μάθω ποιος με γέννησε. Πού μεγάλωσε, τι χόμπι είχε, με τι ασχολείται, αν έχω άλλα ετεροθαλή αδέλφια, ποια ήταν η γιαγιά μου. Ποιο είναι ισχυρότερο; Το δικαίωμα του δότη στην ιδιωτικότητα; Η ιδιωτικότητα της μάνας, ή το δικαίωμα του τέκνου να μάθει ποιος τον έσπειρε;

Νομίζετε το πρόβλημα σε ένα παιδί που γεννήθηκε με δότη είναι το τι αναγράφεται στην ταυτότητα του; Εδώ πολλά υιοθετημένα παιδιά δεν ησυχάζουν αν δεν γνωρίσουν τους φυσικούς τους γονείς οι οποίοι πολλές φορές είναι φανεροί και στην ίδια χώρα. Έχετε σκεφτεί με τι έχουν να αναμετρηθούν τα παιδιά του δότη που πρέπει να βάλουν τη Βίκυ Χατζηβασιλείου να οργώσει όλη τη Σκανδιναβία;

Φυσικά, δεν αναμένω δημόσια διαβούλευση γι’ αυτά τα δύσκολα θέματα. Και να θέλει, ο μέσος Κύπριος/α, δεν μπορεί να εκφράσει ισορροπημένη άποψη γι’ αυτά τα θέματα, πόσο μάλλον στα σόσιαλ μίντια. Οπότε, βολεύει να τσακώνονται με το τι θα γράφει πάνω στην ταυτότητα 🤯.

Λες και η ταυτότητα αφορά κανέναν.

Mythologia

Τα τελευταία χρόνια που βολοδέρνω εντονότερα στα διάφορα theme parks της Ευρώπης ένεκα τέκνων συνειδητοποιώ τη δυστυχία της υπόθεσης. Όπως είχα πει και στο προηγούμενο κείμενο, όλα τα θεματικά πάρκα ωχρειούν μπροστά στη Ντίσνεϊλαντ επειδή τους λείπει το αφήγημα. Μπορεί να μην τους λείπει τίποτα τεχνολογικά, αλλά χωρίς να υπάρχει μία ιστορία ή ένα σενάριο πίσω από το «τρενάκι», τζάμπα τα δίνουμε τα λεφτά μας.

 

Φέτος στο Efteling το αισθάνθηκα αυτό έτι περισσότερον. Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είμαστε εμείς, οι Έλληνες, που έχουμε τόση μυθολογία και τόση ιστορία να μην έχουμε βρει έναν επενδυτή σε ολόκληρη την Ελλάδα, να πάει να αγοράσει 150 στρέμματα κάπου έξω απ’ την Αθήνα και να χτίσει ένα αντίστοιχο θέρετρο. Τι παραπάνω έχουν οι Ολλανδοί στο Efteling, τι παραπάνω έχουν οι Ιταλοί στη Gardaland; Με έναν ικανό imagineer (δεν ξέρω πώς τους λένε στα Ελληνικά), φτιάχνεις ένα πάρκο καλύτερο κι από τη Ντίσνεϊλαντ. Φτάνει να βρεθούν τα λεφτά. Τα οποία θα βρεθούν, γιατί αν κάποιος τολμήσει να χτίσει ένα τέτοιο πάρκο, ειδικά τώρα που πήρε πάλι η αρχαία Ελλάδα τα πάνω της με την Οδύσσεια του Νόλαν, τα λεφτά θα επιστρέψουν πίσω πολλαπλάσια.

 

Με αυτά ως εισαγωγή, θέλω να σας παρουσιάσω το θεματικό πάρκο «Mythologia» που σχεδίασα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι φανταστικό και είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό, έχω πωρωθεί και ανυπομονώ να λάβω email από κάποιον δισεκατομμυριούχο να συνεργαστούμε και να με κάνει ζάπλουτο. Μη μου πείτε να πάω στο Dragons’ Den να ζητιανεύω. Δεν μου πάει, χώρια που απεχθάνομαι τον Τανιμανίδη. 

 

Το πάρκο είναι εμπνευσμένο από την Ελληνική μυθολογία όπως σας έχω ήδη πει. Πάμε να σας ξεναγήσω: 

Στη μέση του πάρκου θα δεσπόζει το κάστρο - βασικά είναι ο Όλυμπος! Αυτός είναι απαράβατος όρος, να υπάρχει κάστρο δηλαδή, γιατί ο κόσμος αρέσκεται να φωτογραφίζεται μπροστά του και να προσανατολίζεται βάσει αυτού. Το κάστρο σχεδιάστηκε με βάση τα ατομικά χαρακτηριστικά όλου του δωδεκάθεου αλλά έβαλα μέσα και ολίγη από κάστρο σταχτοπούτας στη Ντίσνεϊλαντ για να φαίνεται στο μάτι πιο οικείο. Όπως βλέπετε είναι πανέμορφο και θα μπορείς να μπεις και μέσα εξερευνώντας τον προσωπικό χώρο κάθε Θεού ξεχωριστά που θα έχει διακοσμηθεί αναλόγως. 

Μπροστά από το κάστρο θα υπάρχουν κήποι τους οποίους θα μπορούν οι επισκέπτες να περιδιαβούν είτε με τα πόδια, είτε... αφ υψηλού, στην πλάτη κάποιου Κένταυρου. Το monorail παίζει πολύ στα θεματικά πάρκα, ευκαιρία να έχει και το δικό μας ένα με πολλά βαγόνια - κένταυρους, σε ποικιλία χρωμάτων ώστε ο καθείς να διαλέγει το βαγόνι που γουστάρει περισσότερο. Όπως βλέπετε, οι κήποι θα διαθέτουν και λαβύρινο από θάμνους ο οποίος μας παραπέμπει ευθύς στον πρώτο μύθο, αυτόν του Μινώταυρου και του Θησέα: 

Ο Μινώταυρος θα βρίσκεται στο κέντρο του λαβύρινθου και θα βγάζει καπνούς απ’ τα ρουθούνια, ενώ από τα κρυμμένα στους θάμνους μεγαφωνάκια θα ακούγονται τα μουγκρητά του. Οι επισκέπτες θα πρέπει να βρουν τον τρόπο να πλησιάσουν στον Μινώταυρο και ακολούθως να βρουν την έξοδο. Δεν πρόκειται για κάποιο επικίνδυνο ή συναρπαστικό ride, αλλά για βόλτα σε μυρωδάτους κήπους οι οποίοι προσφέρονται για φωτογραφίες.

Πάμε τώρα στο πρώτο μας dark ride και προσωπικά αγαπημένο μου. Η Ομήρου Οδύσσεια. Οι επισκέπτες μέσα στις βάρκες του Οδυσσέα περιπλανιόνται στα διάφορα νησιά και μαθαίνουν την ιστορία του Οδυσσέα μέσα από εντυπωσιακά animatronics. Όπως βλέπετε εδώ προϋπαντίζονται από το ρομπότ Πολύφημο. 

Στη συνέχεια βλέπουν μπροστά στα μάτια τους πώς η Κίρκη μετέτρεψε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε γουρούνια μέσα από υπερσύγχρονα οπτικά εφέ τα οποία θα μετατρέπουν τις ανθρώπινες κούκλες σε ρομπότ-γουρούνια και δεν θα ξέρεις από που σου ήρθε. Όλα αυτά δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνουν, αλλά αν είδατε το βίντεο της μεταμόρφωσης του τέρατος σε πρίγκιπα (από το Beauty and the Beast) στη Ντίσνεϊλαντ του Τόκυο, κάτι παρόμοιο θα γίνει κι εδώ. 

Θα περάσουμε εννοείται και από τις σειρήνες και γενικότερα θα ξεναγηθούμε σε όλες τις εμβληματικές σκηνές με όλα τα τέρατα και όλα τα εντυπωσιακά που συναρπάζουν μικρούς και μεγάλους. Αν είστε φρόνιμοι θα σας βάλω και ως easter egg από κάπου να πετιέται η Λουπίτα. 

Και φυσικά, στο φινάλε βουτιά στην πισίνα φτάνοντας στην Ιθάκη όπου μας περιμένει το άγαλμα της Πηνελόπης, το οποίο θα είναι κι αυτό ρομποτικό, και θα υφαίνει τον αργαλειό με μανία σαν να μην υπάρχει αύριο. Τι να κάνει κι αυτή η κακομοίρα, την έφαγε η αγαμία. Το flash που βλέπετε μπροστά από τοη βαρκούλα είναι από το κρυμμένο photo booth που θα βγάζει φωτογραφία τις φάτσες των έντρομων "Οδυσσέων". 

Πάμε τώρα σε κάτι φαινομενικά πιο ήρεμο! Πάμε σ’ έναν 4D Κινηματογράφο που παίζει μία ταινία με πρωταγωνιστή τον Δία. Οι επισκέπτες θα παρακολουθήσουν 5λεπτη ταινία στην οποία ο Δίας έξαλλος κηνυγά την Ευρώπη για να την κουτουπώσει. Οι επισκέπτες φορούν ειδικά γυαλιά που τους επιτρέπουν να βλέπουν τον Δία τρισδιάστατο να βγαίνει έξω από την οθόνη θεόρατος μπροστά τους. Επίσης, με τη βοήθεια καπνών μέσα στην αίθουσα δίνεται η αίσθηση ότι οι θεατές ίπτανται στους αιθέρες. Όταν ο Δίας θυμώνει και πετά κεραυνούς οι επισκέπτες θα αισθάνονται στατικό ηλεκτρισμό στις καρέκλες τους και θα παθαίνουν ένα μίνι ηλεκτροσόκ, ενώ όταν επιτέλους ο Δίας αρπάξει την Ευρώπη ως ταύρος μαινόμενος οι καρέκλες θα κουνιούνται ρυθμικά πέρα δώθε ώστε να αισθανθούν άπαντες στο πετσί τους τι πα να πει «γαμιέται ο Δίας». 

Πάμε τώρα στις περιπέτειες του Ίκαρου. Δεν έχει κάτι να σας εξηγήσω εδώ, η εικόνα μιλά από μόνη της. Για να διαφοροποιηθούμε από ό,τι έχετε ζήσει μέχρι τώρα έχω προσθέσει πισίνα η οποία θα εκτοξεύει νερό ώστε να γίνεται η εμπειρία πιο έντονη και πολύχρωμα φώτα λέιζερ τα οποία θα αναβοσβήνουν στον ρυθμό της μουσικής υπόκρουσης. 

Από Αργοναυτική Εκστρατεία πώς πάμε; Τι; Μόνο να βαφτίζετε τους γιους σας Ιάσονες είστε ικανοί; Όχι κύριοι, τραβάτε να φέρετε κάνα χρυσόμαλλο δέρας να εξιλεωθείτε! Ιδού η Αργώ σε κίνηση εκκρεμούς η οποία θα περνά ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες και θα θαλασσοδέρνεται. Πέντε έξι κινήσεις μπρος πίσω να πιάσουμε γωνία 180 μοιρών και έξω απ’ την πόρτα.

Ζαλιστήκατε; Και που ‘στε ακόμα! Πάμε μια βόλτα από τα διονυσιακά μυστήρια να πιούμε ή μάλλον να... μπούμε σε ένα ποτηράκι! Περιστρεφόμενοι αμφορείς στον κήπο του Διόνυσου, κλασσικό και αγαπημένο ride! 

Ας ηρεμήσουμε με κάτι πιο ξεκούραστο! Μια μαγευτική περιδιάβαση στα λουτρά της Αφροδίτης μέσα σε βαρκούλα-κοχύλι. Μία διαδρομή τύπου lazy river σε παραδεισένιους κήπους, καταρράκτες και χαλαρωτική μουσική για όσους προτιμούν πιο spa καταστάσεις. Φέρτε και τα μαγιό σας! 

Πάμε τώρα να πιάσουμε τους άθλους του Ηρακλή. Ρόλλερ Κόστερ «Η Λερναία Ύδρα». Από τα καλύτερα μας! Μεγάλες ταχύτητες και απανωτά loops ανάμεσα στα κεφάλια του τέρατος τα οποία ξεκαπνίζουν σαν φουγάρα για περαιτέρω εφέ. Απ’ αυτά που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ανέβηκες και στα οποία απαγορεύεται να κάτσεις αν είσαι καρδιοπαθής, έγκυος και κάτω του 1.20μ σε ύψος. 

Είδατε τον Χάρο με τα μάτια σας; Αμ δε! Τώρα θα τον δείτε και στο ίδιο του το σπίτι. Παραμένουμε στους Άθλους του Ηρακλή και πάμε μια βόλτα στον Κάτω Κόσμο με τα λέιζερ όπλα μας να σημαδέψουμε στόχους! Ο Σίσυφος, ο Κέρβερος και άλλες τραγικές φιγούρες περιμένουν να τους σημαδέψετε για να αρχίσουν να κινούνται. Ο παίκτης με το υψηλότερο σκορ κερδίζει. Τσακωθείτε άφοβα με την αδελφή σας. 

Ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή ήταν εκείνος με τον Άτλαντα που τον ξεγέλασε για να του κλέψει τα μήλα των εσπερίδων. Πριν μεσημεριάσει στο πάρκο μας και σας τρατάρουμε στα εστιατόρια μας, πηγαίνετε να ατενίσετε το πάρκο μας απ’ άκρη σ’ άκρη πάνω σ’ αυτή την περιστρεφόμενη υδρόγειο η οποία ανεβοκατεβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα από τα χέρια του Άτλαντα και προσφέρει πανοραμική θέα σε όλους τους επισκέπτες της. 

Πριν φάμε όμως, παρέλαση! Όχι που δεν θα είχαμε παρέλαση! Όλα τα άρματα των 12 θεών του Ολύμπου κάνουν την αναμενόμενη διαδρομή μπροστά από το κάστρο με ηθοποιούς που υποδύονται τους 12 Θεούς. Κάθε άρμα διακοσμημένο ανάλογα και συνοδευόμενο από χορευτές και λοιπά εφέ. Ένα μουσικό δρώμενο διάρκειας μισής ώρας. A must see! 

Λοιπόν, στο εστιατόριο της Ήρας που είναι λίγο πιο high από τα υπόλοιπα μας θα μπορείτε να έχετε και ένα μίνι meet and greet με την παντάνασσα. 

Εκεί θα χαλαρώσετε και θα αποβάλετε την ένταση της ημέρας, και αν έχετε μικρά παιδιά και θέλετε να τα «ξαπολύσετε» να παίξουν ξέγνοιαστα να σας αφήσουν ήσυχους, μπορείτε να τα πάτε στην πίσω αυλή να παίξουν με τον Δούρειο Ίππο. 

Έχουμε δημιουργήσει μία παιδική χαρά στην οποία μπορείτε να απολαύσετε μικρότερες ατραξιόν για παιδιά που δεν μπορούν να χαρούν το πάρκο χωρίς γονική επιτήρηση. Εδώ, στη μικρή αυλή με τον Δούρειο Ίππο μπορείτε να βρείτε και τα ακόλουθα παιχνίδια τα οποία τα παιδιά σας θα απολαύσουν ενόσω εσείς παίρνετε το μεσημεριανό σας καφεδάκι. Έχουμε και λέμε: 

Τοξοβολία με τη Θεά Αρτέμιδα. Κερδίστε διακοσμητικά ελαφάκια. 

Ροντέο καβάλα στο Λιοντάρι της Νεμέας. Όποιος χάσει την ισορροπία του και πέσει στο φουσκωτό προστατευτικό, χάνει και τον γύρο. 

Κουτσομπολέψτε, αστειέψτε και φωτογραφηθείτε με τον Ερμή. Ηθοποιός παύλα ταχυδακτυλουργός ντυμένος Ερμής παίζει με τα παιδιά σας χαλαρά και ωραία. 

Λοιπόν, φάγατε χωνέψατε, πάμε για τη γύρα του απογεύματος. Έχουμε αφήσει πίσω ηχηρά rides.Πάμε να τα εξερευνήσουμε. Θέλετε να ανεβείτε σε ένα σκοτεινό και γρήγορο roller coaster με θέμα τη δημιουργία του κόσμου και την τιτανομαχία; Εμπνευσμένο από το αντίστοιχο space mountain στη Ντίσνεϊλαντ, σας παρουσιάζω αυτό: Ένα ταξίδι μέσα σε βαγόνια-κομήτες τα οποία τρέχουν ιλιγγιωδώς ανάμεσα στους πλανήτες, μαθαίνοντάς σας τη γένεσι, αλήθεια του παντός, ανάσταση φωτός!  

Από hardcore σε hardcore θα σας πάω... Θέλετε υδάτινη περιπέτεια με τη Σκύλα και τη Χάρυβδη; Ποιος είμαι εγώ να σας τη στερήσω; 

Αν ζαλίστηκε η μάνα σας, αν πονάει τον πατέρα σας ο σπόνδυλος, αν έγινε στουπί από τα κύματα της Σκύλας η γκόμενα σας και σας έπρηξε το δεξί παπάρι, πάμε σε κάτι πιο απλό και οικογενειακό. Μία βόλτα με τον Πήγασο πάνω από την Αθήνα. Ένα ρόλλερ κόστερ που δεν πιάνει υψηλές ταχύτητες, και είναι προσαρμοσμένο σε πιο φλώρικες καταστάσεις. Ωραιότατο πάντως. 

Πάρτε και έναν Προμηθέα Δεσμώτη πριν νυχτώσει και πιάσουμε τα πιο φαντασμαγορικά rides.

Έχετε έφηβους και θέλετε να τους ξεφορτωθείτε τώρα που σουρουπώνει και το μόνο που σκέφτεστε είναι πότε θα κλείσει το πάρκο να πάτε σπίτια σας; Στείλτε τους στη Μέδουσα! Και δεν εννοώ το μπουζουξίδικο, παρόλο που η Μέδουσα ΚΑΙ χορεύει, και λέιζερ τύπου "αγάπη Υπερβολική" εκπέμπει, και μουσική υπόκρουση από μάνα ρέιβερ παίζει δυνατά. 

Τελειώνουμε, τελειώνουμε, λυσσάξατε!

 

Μαζευτείτε όλοι στα συντριβάνια του Ποσειδώνα ώστε να κλείσουμε την επίσκεψή σας στο πάρκο Mythologia με ένα καταιγιστικό σόου βεγγαλικών και υδάτινων πιδάκων που χορεύουν σε γνωστούς κλασσικούς ρυθμούς. Πρόκειται για ένα υπερθέαμα που συμπληρώνεται με ιπτάμενα drone τα οποία σχηματίζουν διάφορες μυθολογικές σκηνές στον νυχτερινό ουρανό. 

Ελπίζω να απολαύσατε την επίσκεψή σας στο πάρκο μου. Δεν μπορείτε να πείτε, ξέσκισα το ΑΙ τόσες μέρες. Αλλά πιστεύω ότι όντως ένα τέτοιο πάρκο άξιζε να υπάρχει στην Ελλάδα. Και στην Κύπρο φυσικά, αλλά ποιος να έρθει εδώ με τόση ζέστη και ποιος να επενδύσει σε αυτή την πνευματική έρημο; Στην Ελλάδα θα επιβίωνε καλύτερα. ΑΣ ΒΡΕΘΕΙ ενας ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ να μου προτείνει να το στήσουμε μαζί και δεν θα πω όχι. Εν ανάγκη θα του κάνω και έκπτωση! Θέλω τόσο πολύ να γίνω ο Έλληνας Ουόλτ Ντίσνεϊ και να λένε τα παιδάκια μου ότι όλα αυτά τα σκέφτηκε ο πατέρας τους! Κρίμα να έχω το κέφι και τη φαντασία και να μην έχω κεφάλαιο ούτε για να ανοίξω καφενέ σε πλατεία ορεινού, κυπριακού χωριού με δυο φλίπερ και δυο μπιλιάρδα... 

Efteling

 

Μάθαμε και το Efteling τρομάρα να μας έρθει!

Αυτά τα εξεύτελινγκ δεν αντέχω.

Το Efteling άνοιξε στην Ολλανδία από το 1950! Μάλιστα, λέγεται ότι το είχε επισκεφτεί ο Ουόλτ Ντίσνεϊ σε ένα από τα ταξίδια του και αποτέλεσε έμπνευση για εκείνον. «Γιατί οι Ολλανδοί και όχι κι εμείς;» Από εκεί, λένε, του ήρθε η έμπνευση να χτίσει τη δική του Ντίσνεϊλαντ.

Παρόλα τα χρόνια του, οι Κύπριοι πρόσφατα το ανακαλύψαμε. Όχι μόνο γιατί είμαστε 50 χρόνια πίσω από τον κόσμο, αλλά επειδή έμελλε να το διαφημίσουν στο ίνσταγκραμ 2-3 κακομοίρες ινφλουένσερ και έκτοτε το έμαθε και η κουτσή Μαρία. Και δώστου οργανωμένες εκδρομές με παιδιά, και δώστου «αυτό είναι το κρυμμένο πάρκο στην καρδιά της Ευρώπης που δεν πρέπει να χάσετε». Ως ημί-ηλιθίοι σπεύσαμε και εμείς να πάμε. Μη χάσουμε!

Εγώ όπως γνωρίζετε είμαι ορκισμένος Ντίσνεϊ φαν. Όταν μου μιλάς για διακοπές σε θεματικό πάρκο δεν μπορώ να διανοηθώ να πάω αλλού. Ούτε το lego land με ενδιαφέρει (παρόλο που κατασκευάζω Lego όλη μέρα), ούτε στα Warner με κόφτει να πάω, ούτε στα υπόλοιπα που πήγα ήδη και τα οποία τα βρήκα μεν συμπαθητικά, αλλά δεν πλησιάζουν καν σε αίγλη αυτό που αγοράζεις στη Ντίσνεϊλαντ. Ναι, μου άρεσε το Europa Park, ήταν μία πολύ value for money επιλογή και η ιδέα να περιδιαβαίνω σε λούνα παρκ εμπνευσμένο από τις χώρες της Ευρώπης είναι κάτι που αφορά στο παρελθόν μου ένεκα της αδυναμίας μου σε κάθε τι ευρωπαϊκό (βλ. Γιουροβίζιον και Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα), αλλά μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Σαν τη Ντίσνεϊλαντ δεν έχει.

Το πρόβλημα με τη Ντίσνεϊλαντ είναι ότι είναι πανάκριβη. Δεν μπορείς να την επισκέπτεσαι κάθε χρόνο όπως θα ήταν ο διακαής μου πόθος. Και είναι πανάκριβη γιατί ξέρουν και οι ίδιοι πως ο κόσμος ψοφά για να επισκέπτεται ένα μέρος αφιερωμένο στις ταινίες και στις μουσικές με τις οποίες μεγάλωσε. Είχα διαβάσει κάπου ότι κάποτε το εισιτήριο εισόδου στη Ντίσνεϊλαντ της Καλιφόρνια ήταν $1. Αποφάσισαν να το αυξήσουν εν είδει πειράματος και το πήγανε σταδιακά στα $100 εντός ενός έτους. Το ποσό των $100 ήταν εξωφρενικό για τη δεκαετία του ’60, όμως παρατήρησαν ότι η κίνηση και η ζήτηση δεν είχε μειωθεί. Εκεί αντιλήφθηκαν τη δύναμη του brand τους. Εκεί κατάλαβαν πόσο ψοφά ο κόσμος να περάσει εκεί τις διακοπές του. Υπάρχει ένα αφήγημα μέσα στη Ντίσνεϊλαντ άρρηκτα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, υπάρχει το στοιχείο της νοσταλγίας το οποίο λειτουργεί ως ναρκωτικό. Αυτοί οι καθοριστικοί παράγοντες δεν υπάρχουν στα άλλα πάρκα. Εξού και σε αναγκάζουν να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι για να την επισκεφτείς και να είσαι και ευγνώμων.

Δεν λέω, μια χαρά ήταν το Efteling, και μάλιστα πολύ καλύτερο από τη Gardaland που πήγαμε το περασμένο Πάσχα. Αλλά… Ντίσνεϊλαντ δεν είναι. Δεν είναι καν Europa Park. Είναι συμπαθέστατο, καλαίσθητο, βουτηγμένο στο πράσινο, με τις λίμνες του, τα κάστρα του και όλα τα συναφή που συμβάλλουν στην ηρεμία σου, αλλά λείπει η ιστορία. Λείπουν οι χαρακτήρες.

Το γνωρίζουν αυτοί οι ιθύνοντες. Δεν είναι βλάκες. Εξ ου και έχουν δημιουργήσει χαρακτήρες που θα μπορούσαν να ταυτιστούν με το πάρκο. Στη Γκάρνταλαντ φερ’ ειπείν, έφτιαξαν τον Πρετζεμόλο (Μαϊντανός στα Ελληνικά), ένα πράσινο ον το οποίο με πολλή προσπάθεια αποκαλείς χαριτωμένο, και στο Έφτελινγκ έχουν τον Τζόκερ του βασιλιά, που είναι πολύ πιο προσεγμένος σχεδιαστικά, για τον οποίον όμως ουδείς κόπτεται. Αντιλαμβάνεστε, αν πρέπει κάποιος να επιλέξει αν θα φωτογραφηθεί με τον Μίκυ Μάους και τον Στιτς ή τον Πρετζεμόλο και τον Τζόκερ, δεν υπάρχει δυσκολία στο να αποφασίσει.

Το παλεύουν όμως. Αυτό τους το αναγνωρίζω. Έχουν χτίσει και ολόκληρο κάστρο στο Efteling για να φωτογραφίζεσαι μπροστά, να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί. Υπάρχει μέσα και ένα τρενάκι υψηλής τεχνολογίας βασισμένο σε ηλεκτρικά βαγόνια που κινούνται αυτόνομα, χωρίς να υπάρχει σιδηρόδρομος το λεγόμενο Symbolica. Εκεί μέσα βλέπεις εξαιρετικές εικόνες, αξιοπρεπέστατα animatronics και τα παιδιά ξετρελάθηκαν, για να καταλάβετε καθίσαμε τρεις φορές στο συγκεκριμένο. Κάθε φορά ακολουθείται άλλη διαδρομή και βλέπεις διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το χρώμα της διαδρομής που επιλέγεις! Γίνεται προσπάθεια, αναγνωρίζω το μεράκι. Αλλά… δεν είναι Ντίσνεϊλαντ!

Το κάστρο μέσα στο οποίο βρίσκεται το τρενάκι Symbolica. Ακόμη και το κάστρο, το χτίσανε που το χτίσανε, αλλά δεν έχει την παραμικρή μαγεία εξωτερικά. Ένα κάστρο απλό και ολίγον αδιάφορο. 

Υπάρχει ακόμα ένα ευφάνταστο τρενάκι, το λεγόμενο Dance Macabre, μια στοιχειωμένη συναυλία στην οποία παίζουν μουσικά όργανα τα φαντάσματα και το τρενάκι σου περιστρέφεται μέσα στην όπερα στον ρυθμό της κλασσικής μουσικής. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και έχει τεράστια ουρά, αλλά εγώ ευτυχώς πήγα ως single rider και μπήκα πολύ νωρίτερα. Είναι αναντίρρητα επιβλητικό και ψαρωτικό.

Αυτή εδώ είναι μια τσουλήθρα που μου έκανε εντύπωση. Κοιτάξτε μεράκι στη λεπτομέρεια και τον σχεδιασμό της. Τα παιδάκια τσουλάνε στον πάγο ενώ από πάνω μία πολική αρκούδα ρομπότ κινείται απειλητικά και βρυχάται. 

Στο Efteling υπάρχει ό,τι υπάρχει και στη Ντίσνεϊλαντ: περιστρεφόμενα βαγόνια τύπου Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, παιδικά τρενάκια α λα It’s A Small World, έχουν αντιγράψει όλη την τεχνολογία. Εννοώ ότι δεν θα σου λείψει κάτι. Και βέβαια υπάρχουν και τα ρόλλερ κόστερς τα οποία δεν πλησιάζονται σε επικινδυνότητα. Λείπει όμως το αφήγημα, λείπει η μουσική και αυτά δεν είναι λίγα. Ο επισκέπτης θέλει να ζήσει το παραμύθι με το οποίο μεγάλωσε. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθει άλλο, τώρα στα γεράματα.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είδαμε ένα καταπληκτικό σόου στο Έφτελινγκ. Μία σκηνή τρομερά πολυμήχανη, όπως βλέπετε μέχρι και βροχές πέφτουν από ψηλά, οι οποίες μάλιστα σχημάτιζαν και λέξεις την ώρα που έπεφταν οι σταγόνες της. Τέτοια θέατρα δεν έχουμε στην Κύπρο, άλλη ξεφτίλα όμως αυτή. 

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα παιδιά φυσικά. Δεν τα απασχολούν καθόλου. Μια χαρά θα περάσουν και στο Efteling χωρίς τον Μίκυ Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ. Αν είσαι όμως μερακλής των πάρκων αναψυχής τότε ναι, ξέρεις τι να επιλέξεις.

Πέσαμε πάνω σε πολλούς γνωστούς μας στο πάρκο του Efteling οι οποίοι έτυχε να περιοδεύουν εκεί με την οικογένεια τους. Παρόλο που ήταν ευχάριστες εκπλήξεις, αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της επιρροής που ασκούν πλέον τα σόσιαλ εφόσον από το πουθενά καταλήξαμε όλοι να τρέχουμε όπου μας νέψουν. Σαν τα μανιτάρια, πλέον, ξεφυτρώνουμε όπου μας σπείρουν!

Αυτός είναι ο Τζόκερ που σας έλεγα, η μασκότ του πάρκου. Βγάλαμε φωτογραφία μαζί του γιατί τον λυπηθήκαμε. Είχε 4 παιδάκια όλα κι όλα στη γραμμή για φωτογραφία. Ο Μίκυ στη Ντίσνεϊλαντ έχει αναμονή 60' στην καλύτερη περίπτωση. Ναι, οκ, σιχαινόμαστε τις ουρές αλλά το λέω ενδεικτικά, για να εξηγήσω τη σημασία του να χτίζεις ένα θεματικό πάρκο με υφιστάμενο αφήγημα. 

Μετά το Efteling, κουρασμένοι και κυρίως πτωχευμένοι επιστρέψαμε πίσω. Και εδώ είμαστε. Μου ήρθε μια τεράστια ιδέα ενόσω διακοπεύαμε εκεί για την οποία θα σας μιλήσω αύριο.

In Amsterdam, Amsterdam 🎶🎵

Διάβαζα σε ένα βιβλίο, παλιότερα, ότι η ίδια η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από μόνο του αφού οι κάτοικοί της τη δημιούργησαν σχεδόν απ’ το μηδέν. Δεν την κληρονόμησαν έτοιμη. Είναι η ίδια ένα εύρημα, μία κατασκευή. Από εδώ και μόνο μπορείς να αντιληφθείς γιατί εκεί όλα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, γιατί όλα λειτουργούν, γιατί εκεί μένουν έξυπνοι άνθρωποι. Γιατί κάτι να πάει στραβά, θα πλημμυρίσει όλη η χώρα.

Συγκρίνετε το με την Κύπρο που πλημμυρίζει με τα πρωτοβρόχια και καταλάβετε. Είναι ανούσιο να συγκρίνουμε τη Κύπρο με οτιδήποτε. Η Κύπρος μόνο με τη Μάλτα μπορεί να συγκριθεί, ούτε καν με το Λουξεμβούργο.

Έτσι που λέτε, η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από πάνω ως κάτω. Έχει τα πάντα για τους πάντες. Θέλετε πουτάνες; Έχουμε! Θέλετε ναρκωτικά; Έχουμε! Είστε τίποτις ρομαντικοί και θέλετε τουλίπες και ανεμόμυλους; Έχουμε! Θέλετε σχεδιασμό και τεχνολογία; Έχουμε. Θέλετε υπερσύγχρονες συγκοινωνίες; Έχουμε! Θέλετε αποδοχή για τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό; Έχουμε! Απ’ όλα έχει για όλους και γι’ αυτό είναι επιτυχημένοι. Επειδή σκέφτονται και δημιουργούν.

Σηκωθήκαμε και πήγαμε τα παιδιά στο μουσείο Nemo. Είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στις επιστήμες και την τεχνολογία. Πέντε όροφοι αφιερωμένοι στις παγκόσμιες εφευρέσεις τις οποίες ανακαλύπτουν τα παιδιά μέσα από παιχνίδια. Εκεί μαθαίνουν πώς δημιουργείται ο στατικός ηλεκτρισμός, τι πα να πει υδροστατική πίεση, πώς δημιουργούνται οι μπουρμπουλήθρες, κάνουν πειράματα με χημικές ουσίες, παρακολουθούν θεάματα σχετικά με την αλυσιδωτή αντίδραση, βλέπουν ντοκιμαντέρ για την υγιεινή διατροφή, εξερευνούν τι συμβαίνει στο σώμα μετά θάνατον (μακάβριο, αλλά γιατί όχι; ). Μπήκαμε στο μουσείο πρωί και βγήκαμε αργά το απόγευμα!

Εδώ βλέπετε ένα πείραμα αλυσιδωτής αντίδρασης. Πολύ ωραίο παιχνιδάκι για τις αισθήσεις. Έσπρωξαν μια μπάλα, γαμήθηκε το σύμπαν και στο τέλος απογειώθηκε ένας πύραυλος. Το ίδιο που συμβαίνει όταν πετά μια πεταλούδα στην Ιαπωνία και σπάζουν τα νεύρα τα δικά μου στο γραφείο, στη Λευκωσία. 

Αυτά τα λέω γιατί κάθε σαββατοκύριακο, ειδικά το καλοκαίρι, και αν βαριέσαι να πας σε καμιά κυπριακή θάλασσα δεν έχεις τι να κάνεις τα παιδιά σου στη Λευκωσία. Τα αμολάς στο δωρεάν κλιματιζόμενο Μωλ, στο οποίο στην καλύτερη περίπτωση πάνε στο Public και παίζουν με τα νέα κινητά και τα τάμπλετ. Ό,τι θα έκαναν και στο σπίτι δηλαδή, αλλά με δωρεάν κλιματισμό. Στην Ολλανδία δεν προλάβαιναν να ζητήσουν κινητό, ούτε χρειαζόσουν κλιματιστικό. Είχε 25 βαθμούς κελσίου. Χαρά Θεού! Και τα παιδικά μυαλά τους ήταν συνέχεια απασχολημένα αλλού, δεν περίμεναν το τάμπλετ να τα ερεθίσουν. Είπαμε, ας μην τα συγκρίνουμε όλα με την Κύπρο και στεναχωριόμαστε. 

Από εδώ βλέπετε πόσο μεγάλο είναι το μουσείο. Πώς να βαρεθούν τα παιδιά εδώ μέσα; Δεν ήθελαν να φύγουμε, λέμε!

Ακόμη και η έκθεση της Μπάρμπι ήταν παρασάγκας ανώτερο από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας συμβεί στην πατρίδα. Επισκεφτήκαμε έναν εκθεσιακό χώρο στον οποίο έστησαν σε πραγματικό μέγεθος όλα τα αξεσουάρ της Μπάρμπι, από κάθε δεκαετία. Από το 1950 μέχρι σήμερα, όλα τα playsets σε πραγματικό μέγεθος. Το σπίτι της, το βαν της, το εξοχικό της, το καμπριολέ του Κεν, το χιονοδρομικό της, τη γκαρνταρόμπα της. Περιδιαβήκαμε στα σκηνικά και φωτογραφηθήκαμε σαν παιδιά. Μακάρι να μπορούσα να σας δείξω αναλυτικά όλες τις φωτογραφίες!

[Έχει και στη Τσεχία, στην Πράγα, ένα μουσείο για τη Μπάρμπι – θυμάμαι σας είχα αναρτήσει ένα σχετικό κείμενο όταν είχα πάει εκεί το 2009! Όσοι ενδιαφέρεστε ψάξτε το στα αρχεία μου].

Το σπίτι της Μπάρμπι, με την τσουλήθρα και την πισίνα του. Σκηνικό, ωραιότατο για φωτογραφίες παντός είδους. Μπαίνεις μέσα κανονικά, έχει πλαστικοποιημένα έπιπλα, αξεσουάρ, τα πάντα! She's everything, I'm just Ken!

Εδώ αυτό που βλέπετε είναι ένα σκηνικό από την σκηνή στη ντίσκο. Πριν μπεις σε κάθε αίθουσα έβλεπες το πραγματικό playset όπως είχε κυκλοφορήσει στην αγορά την εκάστοτε δεκαετία, και μπαίνοντας μέσα το έβλεπες σε θεόρατη μορφή για σκοπούς παιχνιδιού και φωτογράφησης.

Εδώ ας πούμε, βλέπετε τη συλλογή από τη δεκαετία του '90 με το χιονοδρομικό. Μπαίνοντας στην αίθουσα, όλα αυτά βρίσκονταν μπροστά σου και μπορούσες να διαδράσεις μαζί τους. 

Τι ωραίο καναπέ έχει η Μπάρμπι. Κάθισα πάνω, είναι λίγο άβολος, αλλά από ντιζάιν και αισθητική, μια χαρά εγκρίνεται. 

Πήγαμε και την καθιερωμένη κρουαζιέρα στα κανάλια. Ένα fun fact που έμαθα και αξίζει να αναφέρω, είναι ότι ο πάτος των ολλανδικών καναλιών είναι γεμάτος με ποδήλατα γιατί είναι ο πιο κοινός τρόπος εκδίκησης σε πρώην. Σε χώρισε; Πας και του πετάς το ποδήλατο στο κανάλι για εκδίκηση! Έτσι κάθε πέντε, έξι χρόνια ο Δήμος ξεκινά εκστρατείες καθαριότητας μέσω των οποίων ανασύρει εκατοντάδες ποδήλατα που βρέθηκαν στον πάτο εξαιτίας ενός ή μίας πρώην!

Επίσης μάθαμε ότι αυτά τα στενόμακρα παραδοσιακά κτήρια στο κέντρο του Άμστερνταμ αποτελούν τρόπο επίδειξης πλούτου. Όσο πιο φαρδύ το κτήριο τόσο πιο ακριβό. Μας είπε η ξεναγός ότι τα διεμερίσματα σ’ αυτά τα κτήρια πουλιούνται για €15.000.000 το ένα! Αν είναι δυνατόν!

Ενόσω ήμουν στο Άμστερνταμ μου είχε κολλήσει το πιο κάτω. Έπαιζε ως σάουντρακ στον εγκέφαλο μου 24/7. Το παραθέτω εδώ να υποφέρετε κι εσείς. 

Τι άλλο κάναμε; Πήγαμε και στους ανεμόμυλους, ανεβήκαμε κι επάνω σ’ έναν, με έπιασε η υψοφοβία μου, κατεβήκαμε κακήν κακώς από μια κατακόρυφη σκάλα στην οποία είχα έγνοια μην πέσει η Ευαγγελία από πάνω μου και εγώ με τη σειρά μου πάνω στον Αλέξη – μια ομορφιά. Η Μπρέντα πιο έξυπνη απ’ όλους μας ούτε διανοήθηκε ν’ ανέβει. Έμεινε κάτω και μας περίμενε. 

Πήγαμε και μονοήμερη εκδρομή στη Χάγη – μην πάτε, μια αδιάφορη πόλη και μισή. Εκτός από το Madurodam για το οποίο σας έγραψα στο ίνσταγκραμ, δεν έχει τίποτε το συνταρακτικό να επιδείξει. Ε, για το Efteling θα σας γράψω αύριο, βαρέθηκα τώρα.