Όλα Για Την Άννα!

Έχω τα άπειρα να σας πω για τη συναυλία της Βίσση στο ΟΑΚΑ και μαντέψτε τι! Θα σας τα πω όλα χαρτί και καλαμάρι γιατί έχω άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου.

Να σας πω ότι έγιναν όλα πολύ στενόκοπα. Φύγαμε Παρασκευή απόγευμα και γυρίσαμε Κυριακή πρωί με την πτήση των δέκα. Αυτό σήμαινε ότι είχαμε πολύ λίγο χρόνο στην Αθήνα κι όμως καταφέραμε και τα συμπτύξαμε όλα μέσα στο 48ωρο. Ενώ μέναμε στο Μαρούσι (απέναντι ακριβώς από το Golden Hall) καταφέραμε και κατεβήκαμε και στο κέντρο για να πιούμε με μία φίλη της Μπρέντας η οποία γέννησε πρόσφατα, και καταφέραμε και γυρίσαμε και εγκαίρως πίσω, για να βρεθούμε με άλλη φίλη μου και να πιούμε καφέ στο ξενοδοχείο μας.

Καταφέραμε και ψωνίσαμε, καταφέραμε να φάμε σε εστιατόριο που βάλαμε στο μάτι, καταφέραμε τα πάντα. Ξεθεωθήκαμε βέβαια, αλλά έτσι είναι, δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να ταξιδεύουμε χωρίς τα παιδάκια μας και έπρεπε να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρον.

Είχα ξεχάσει πόσο υπέροχη είναι η Ελλάδα και πόσο ενδιαφέρουσα είναι η Αθήνα με όλα της τα προβλήματα για τα οποία όσο κι αν γκρινιάζουν οι κάτοικοί της, εγώ τα βρίσκω γοητευτικά. Αγαπώ τα πάντα στην Αθήνα. Από τους ταξιτζήδες που μας έκαναν διαλέξεις για την πλασμαφαίρεση μέχρι τις κοπέλες στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που μας έλεγαν τα προσωπικά τους. Λατρεύω αυτό το μπίρι-μπίρι των καλαμαράδων. Πολλοί το βρίσκουν κουραστικό άλλα όταν προέρχεσαι από χώρα όπου η συνεννόηση γίνεται ως επί το πλείστον με μουγκρίσματα ή με μονολεκτικές απαντήσεις, ακόμα και το μπίρι-μπίρι του ταξιτζή σου φαντάζει λογοτεχνία ή διάλεξη πανεπιστημίου.

Το τί Κυπριακό ακούσαμε το τελευταία 48ωρο στους δρόμους της Αθήνας δεν περιγράφεται. Κατέβηκαν 30.000 Κύπριοι για τη συναυλία στο ΟΑΚΑ. Οι οδηγοί ταξί πέταξαν και τη σκούφια τους απ’ τη χαρά τους αφού, όπως χαρακτηριστικά μου είπε ένας: «η κίνηση που μας δημιουργήσατε μόνο με τα Χριστούγεννα συγκρίνεται». Ένας άλλος αναρωτήθηκε, «όλοι αυτοί ήρθανε για τη Βίσση;» Ναι, ήρθανε για τη Βίσση, απορώ γιατί υπάρχει ακόμη κόσμος που εκπλήσσεται. Όλο το ξενοδοχείο μας ήταν κλεισμένο από κόσμο που ήρθε για τη συναυλία και όπως μας ενημέρωσε η λαλίστατη ρεσέψιονιστ, ανάμεσα στους θαμώνες υπήρχε ζευγάρι Γερμανών αλλά και Βραζιλιάνων που ήρθανε ειδικά για την Άννα! Ήθελα να τους γνωρίσω και να τους πιάσω κουβέντα αλλά δεν κατάφερα να τους εντοπίσω.

Ο καιρός δεν ήταν με το μέρος μας, αν και τον ψάρωσε κι αυτόν η Άννα εν τέλει. Το τι άγχος τράβηξα την τελευταία βδομάδα και πόσες φορές ρώτησα το chat gpt κατά πόσον κινδυνεύει η συναυλία απ’ τις βροχές, δεν περιγράφεται. Ήταν όντως χειμωνιάτικο το σκηνικό. Το είχα υποτιμήσει και δεν είχα πάρει μαζί μου φθινοπωρινά ρούχα και έτρεχα κακήν κακώς το Σάββατο το πρωί να πάρω κάτι για να φορέσω «από πάνω μου». Έχω κυπριοποιηθεί τόσο πολύ που έχω ξεχάσει τι πάει να πει κανονική θερμοκρασία για την εποχή. Στη Λευκωσία εγώ ακόμη κοιμάμαι με τον ανεμιστήρα αναμμένο.

Έβρεξε, αλλά όντως λίγο πριν ανέβει η Άννα στη σκηνή σταμάτησε λες και ακόμη και αυτός ήταν συνεννοημένος. Ο καιρός ήταν μία παράμετρος που προσμέτρησε στο να παρακολουθώ με αγωνία τη συναυλία. Δεν ήθελα με τίποτα να επηρεαστεί η απόδοση της Άννας ή των χορευτών εξαιτίας του καιρού και παρόλο που κανείς απ' το κοινό δεν έδειχνε να ξενερώνει, εγώ είχα ένα υποβόσκον άγχος μήπως αρχίσει να ρίχνει.

Κι ας πάμε στο ψητό: Η συναυλία στο ΟΑΚΑ! Η συναυλία αυτή μιλάει από μόνη της και δεν χρειάζεται να πω τίποτε εγώ για να την εξυψώσω. Οι αριθμοί είναι αδιαμφισβήτητοι, τα βιντεάκια στο ίνσταγκραμ λένε την αλήθεια. Αυτό που έστησε η Βίσση ήταν παγκόσμιων προδιαγραφών και μυθικό για τα ελληνικά πρότυπα. Ήταν μια συναυλία – δήλωση, statement να το πω αγγλιστί να το κατάλαβετε. Η Βίσση είναι η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια και αν δεν το είχατε χωνέψει ως τώρα, οφείλετε μετά από τρία sold out Καλλιμάρμαρα και ένα ΟΑΚΑ 90.000 θεατών που παρέπεμπε σε έναρξη ολυμπιακών αγώνων να το χωνέψετε και να την παραδεχτείτε. Οι έξυπνοι την έχουν παραδεχτεί. Κάποιοι ηλίθιοι επιμένουν μόνον.

Πιστεύω ότι η Βίσση δεν είχε ανάγκη τη χθεσινή συναυλία. Την ανάγκη την είχαμε εμείς. Κι όταν λέω εμείς, εννοώ τους φανς-χούλιγκαν σαν εμένα που έχουμε φτύσει αίμα να την υπερασπιζόμαστε τόσα χρόνια. Χρειαζόμασταν κι άλλα απτά αποτελέσματα ώστε να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την επιλογή μας να ταχθούμε στο πλάι της και στον «στρατό» της. Και το χρειαζόμασταν γιατί τα γούστα είναι υποκειμενικά. Δικαιούσαι να μην σου αρέσει η Βίσση. Δεν δικαιούσαι όμως να αμφισβητείς τους αριθμούς και την πρωτοκαθεδρία της. Χθες, η Βίσση μου χάρισε κι άλλους αριθμούς! Ενενήνα και βάλε χιλιάδες θεατές! Το ξέρει και η ίδια και το αναγνωρίζει εξ ου και χθες βράδυ μίλησε για θαυμαστές που συνεχίζουν να την αγκαλιάζουν, να έχουν απαιτήσεις απ’ αυτήν και να ζητούν συνέχεια σ’ όλη αυτή την καριέρα.

Δηλώνω ένας απ’ αυτούς τους θαυμαστές. Δεν ξέρω αν είδατε ένα στόρι στο ίνσταγκραμ από τον λογαριασμό της Galaxias παραγωγές όπου η Άντρη Ορφανίδου με μάτια βουρκωμένα καλεί τους υπαλλήλους της να υποστηρίξουν μέχρις εσχάτων το όραμα της Άννας και το όνειρο της να υλοποιήσει τη συγκεκριμμένη συναυλία. Έτσι νιώθω κι εγώ. Είμαι 46 χρονών και η αγωνία με την οποία μετρώ τις μέρες κάθε φορά που ανακοινώνει ότι θα βγάλει νέο τραγούδι είναι η ίδια με την αγωνία που είχα όταν ήμουν 17 χρονών. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα «βγει στη σύνταξη» όπως πολλοί εύχονται, ούτε ότι θα σταματήσει να βγάζει νέο υλικό. Δεν ξέρω τι θα ακούω και με τι θα ασχολούμαι αν στερηθώ τη χαρά και την ευτυχία που μου προκαλεί κάθε νέο της τραγούδι ακόμη και αυτά που δεν γίνονται τεράστιες επιτυχίες.

Χθες για παράδειγμα ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μέσα στο ΟΑΚΑ. Παρακολουθούσα με αγωνία και σπουδή τα πάντα λες και η Βίσση είναι συγγενής μου ή καλύτερα κόρη μου και ήθελα να σκίσει. Ένιωθα σαν να ήμουν ο προπονητής της και περίμενα να με βγάλει ασπροπρόσωπο. Και όλο αυτό δεν πηγάζει μόνο από αγάπη προς το πρόσωπό της. Πηγάζει και από αγάπη προς τον εαυτό μου. Εγώ την Άννα Βίσση δεν την ξέρω προσωπικά. Ναι, γνωριστήκαμε όταν έβαλα την περούκα πριν πολλά χρόνια και της ήμουν γνώριμος για κάποιο διάστημα (δεν ξέρω αν με θυμάται ακόμα), αλλά δεν μπορώ να πω ότι τη ξέρω ως άνθρωπο πέραν των όσων δηλώνει στις συνεντεύξεις της. Οπότε, όλη αυτή η αγάπη που της έχω κυρίως πηγάζει από τη συντροφιά που μου έκανε μεγαλώνοντας.

Δεν είναι τυχαίο που τα χρόνια τα μετρώ με βάση τις κυκλοφορίες των δίσκων της. Δεν είναι τυχαίο που κάθε της σουξέ μου θυμίζει κάποια προσωπική στιγμή, παλιούς έρωτες, παλιές αγωνίες, παλιές δόξες, πάρτυ, απογοητεύσεις. Όταν πάω να δω τη Βίσση και την ακούω να τραγουδά τα μαθητικά τα χρόνια, εγώ δεν βλέπω την τραγουδίστρια. Εκείνη την ώρα βλέπω την τάξη μου. Όταν τραγουδά το «ξανά» σκέφτομαι τη γυναίκα μου. Όταν κοπανάει το «αγάπη υπερβολική» σκέφτομαι έξαλλα φοιτητικά πάρτυ στην Αγγλία και ξενύχτια μέχρι πρωίας στο Ζοο της Λευκωσίας. Στο «Αντίδοτο» θυμάμαι τους καημούς μου. Το κάθε τι έχει δραματοποιηθεί. Δεν με αφορά ποτέ αν της πάνε τα ρούχα της, αν της πάνε τα μαλλιά της, αν έκανε μπόττοξ, αν έκανε λίφτινγκ (έχω γνώμη και γι’ αυτά, αλλά δεν είναι εκεί το ζουμί). Η Βίσση είναι «ιδέα» και αυτή η ιδέα έχει επενδύσει το soundtrack της ζωής μου. Δεν μπορώ να ασχολούμαι με το αν έχει γκόμενο, αν έκανε ουσίες, αν γέρασε, αν, αν. Αυτά είναι για τους μαλάκες που μένουν στο προφανές. 

Η χθεσινή συναυλία είχε εξαιρετικές στιγμές:

1)     Η έναρξη με το «Αιγαίο» θα μείνει iconic. Την ώρα που ξεπρόβαλε πάνω στο δακτυλίδι ήταν σαν να έγινε ανάσταση.

2)     Τα «Μαύρα Γυαλιά» τα είπε όπως τα έλεγε το 1997! Σε ψηλό τόνο, με την κορώνα στο τέλος όπως την έβγαζε στο Γκάζι. Έξοχο!

3)     Παρόλο που βαρέθηκα τα μνημόσυνα Μαζωνάκη, το «Σάββατο» ήταν εξαιρετική επιλογή τραγουδιού και ανατριχιαστική στιγμή εκ μέρους της Άννας. Σωστός και τίμιος φόρος τιμής. Θεωρώ χαζό να τραγουδούν όλοι το «Ανήκω Σε Μένα» λες και έχουμε χαρές και πανηγύρια. Οι στίχοι του «Σαββάτου» είναι ό,τι πρέπει για την περίσταση.

4)     Το «Φως» ήταν ένα δώρο προς τους σκληροπυρηνικούς φανς όπως και ο «Σαδισμός». Το πρώτο χορογραφήθηκε και συγκλονιστικά, ενώ ο σχεδιασμός φωτισμού χτύπησε τα ρέστα του. Ο «Σαδισμός» είναι ένα πραγματικό διαμάντι και θεωρώ ότι αδικήθηκε ενορχηστρωτικά στο track του cd. Πρέπει να ξανά-κυκλοφορήσει με πιο επική ενορχήστρωση. Αν το κάνει, θα γίνει Βίσση – classic. Πολύ χάρηκα που μας τα χάρισε, ήταν ένα κλείσιμο του ματιού προς τους μερακλήδες.

5)     Η συνομιλία με τη μικρή Άννα με τη βοήθεια του ΑΙ δεν με ξετρέλανε, αλλά άρεσε στον πολύ κόσμο και δεν φέρω ένσταση. Το ότι συνέχισε με το «ξανά» και τις φωτογραφίες της να περιστρέφονται στην κυλινδρική οθόνη το βρήκα άκρως συγκινητικό. Λατρεύω το «ξανά» πρέπει να σας πω.

6)     Ο dj Argy με εξέπληξε ευχάριστα. Εγώ βαριέμαι τρομερά τα τάμπα-τούμπα και θεωρώ τους DJ αχρείαστους, αλλά αυτός όχι, δεν με ενόχλησε, μη σας πω συνέλαβα τον εαυτό μου σε στιγμές να ψιλό-χορεύει. Μια φορά, καλύτερος απ’ τη Μυροφόρα.

 

Και τώρα πράγματα που θα ήθελα να είχαν γίνει αλλιώς:

 

1)     Θα ήθελα περισσότερο «Σε Περίπτωση Που».

2)     Θεωρώ προχειρότητα το ότι η «Εξαίρεση» και το καινούριο «Όχι Γιατί» παρουσιάστηκαν στο λαϊκό πρόγραμμα στο τέλος και δεν χορογραφήθηκαν, ούτε τους αποδόθηκε η αίγλη και σημασία που τους αξίζει. Αντιλαμβάνομαι ότι πιθανόν η Εξαίρεση να μην ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες της, αλλά αν δεν την προωθήσεις πώς θα εξαργυρώσεις; Ειδικά για το «Όχι Γιατί» θεωρώ μεγάλο φάουλ το ότι ξεπετάχτηκε (και μάλιστα η μουσική με playback) και κυκλοφόρησε μάλιστα αυτό τον μήνα.

3)     Η «Έμπνευση» επίσης άξιζε περισσότερης έμφασης. Δεν ήταν για να μπει σαν σφήνα στο τέλος ανάμεσα σε αταίριαστα τραγούδια.

4)     Γενικά, θεωρώ ότι η ορχήστρα επειδή ήταν νεοσύστατη και είχε αρκετά νέα μέλη, δεν είχε τη χημεία της προηγούμενης από το Hotel Ermou. Δεν έδεσε ακόμα μεταξύ της, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με την προηγούμενη. Αυτό φάνηκε σε αρκετά σημεία.

5)     Τα χορευτικά στο Καλλιμάρμαρο ήταν γενικά καλύτερα από αυτά του ΟΑΚΑ. Πέραν αυτού, θεωρώ ότι δεν μπορούσαμε να τα χαρούμε βλέποντάς τα επάνω σε μια τόσο αχανή σκηνή – τα κατάπινε η απόσταση. Ναι, οι οθόνες τα έδειχναν μια χαρά, αλλά αν είναι να τα βλέπουμε όλα απ’ τις οθόνες, άστα βράστα. Επίσης, τα βρήκα λίγο πιο σοφιστικέ απ’ ό,τι σηκώνει η ποπ φύση των τραγουδιών της Βίσση. Δεν γκρινιάζω βέβαια, αυτά είναι ψιλά γράμματα, λεπτομέρειες.

Έμεινα μέχρι τέλους, εννοείται. Έφυγα πανευτυχής και πλήρης. Παρόλα αυτά θα τολμήσω να πω ότι η συναυλία αυτή δεν ξεπέρασε το μεγαλείο του Καλλιμάρμαρου 2025. Τόσο γιατί το Καλλιμάρμαρο είναι πιο επιβλητικό έτσι κι αλλιώς ως κτήριο και ως μνημείο, αλλά και επειδή ήταν πιο… «οικογενειακό». Το ΟΑΚΑ είναι χαώδες και ναι μεν αποθέωσε την Άννα και την εδραίωσε στους θρύλους μια για πάντα, αλλά ήταν και ολίγον τι ψυχρό. Επίσης, έπαιξε ρόλο και ο καιρός. Ήταν πιο όμορφα πέρσι που έγινε χρονικά νωρίτερα η συναυλία και είχαμε καλοκαιρινό καιρό, κι άλλο χθες που μας γκαντεμιάσανε άπαντες και ζούσαμε με το άγχος του πότε θα βρέξει, αν θα αναβληθεί η συναυλία, αν θα φάμε νερό με το τουλούμι, αν θα ξενερώσει ο κόσμος και σηκωθεί να φύγει. Αυτά παίζουν ρόλο στη ψυχολογία της συναυλίας και κυρίως στη ψυχολογία της Άννας η οποία βγήκε λίγο αμήχανη και μουδιασμένη στην αρχή, εξαιτίας της ανασφάλειας του καιρού.

Αυτή η συναυλία, εισιτήρια, αεροπλάνα, ξενοδοχείο, διαδρομές, φαγητό, μου στοίχισε τουλάχιστον €1000. Δεν μετανιώνω ούτε για ένα ευρώ που ξόδεψα για χάρη της. Ανυπομονώ ήδη για το Αθηνών Αρένα, έκλεισα ήδη να ανέβω αρχές του νέου έτους για να τη δω και στο ανακαινισμένο κέντρο της.

Όλα για την Άννα!

Να Ακυρωθούν Οι Συναυλίες

 

Βρίσκω θρασύτατη τη λαϊκή απαίτηση του όχλου και της μάζας να ακυρώνονται συναυλίες καλλιτεχνών εξαιτίας του (κάθε) Μαζωνάκη.

Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι οι καλλιτέχνες δεν είναι φίλοι μεταξύ τους. Το ότι εμφανίζονται από καιρού εις καιρόν σε τηλεοπτικές εκπομπές και χαριεντίζονται χάριν δημοσίων σχέσεων δεν τους καθιστά φίλους. Οι καλλιτέχνες και δη αυτοί των μπουζουκιών είναι ανταγωνιστές. Μπορεί να μην εύχεται ο ένας τον θάνατο του άλλου, αλλά δεν πρόκειται να ακυρώσουν και τις δουλειές τους επειδή «έφυγε» έτσι άδικα ένας συνάδελφος τους.

Ακόμη και το «συνάδελφος» ερμηνεύεται πλατιά. Δεν είχαν από κοινού εταιρεία οι καλλιτέχνες. Δεν μοιράζονταν τα κέρδη. Απλώς συνυπήρχαν στον ίδιο χώρο. Τίποτε περισσότερο.

Κατανοώ και εκτιμώ ότι κάποιοι κάνουν αναφορές στον Μαζωνάκη στις συναυλίες τους και τραγουδούν τραγούδια τού τιμής ένεκεν. Οτιδήποτε άλλο το βρίσκω περιττό.

Εντυπωσιάζομαι όμως που ο κόσμος απαιτεί να ακυρωθούν ή αναβληθούν συναυλίες επειδή έφυγε ο αγαπημένος τους τραγουδιστής. Κατ’ αρχάς αγνοούν το λογιστικόν του πράγματος. Μια συναυλία η οποία διοργανώνεται από μήνες πριν και αφορά σε ενοικιάσεις χώρου, εξοπλισμού, εργατοώρες και πολύ ξοδεμένο χρήμα δεν μπορεί να ακυρωθεί ή αναβληθεί εν μία νυκτί απλά και μόνο επειδή πέθανε ένας ανταγωνιστής. Είναι σαν να απαιτείτε να κλείσει το ΙΚΕΑ επειδή κάηκε το Super Home Center. Είναι σαν να απαιτείτε να κλείσει η Πίτσα Χατ επειδή κάηκε η Τορόντο Πίτσα.

Αλλά και εσείς οι ίδιοι, πόσες φορές άραγε ακυρώσατε τα σχέδια σας απλά και μόνο επειδή πέθανε ένας συνάδελφός σας; Οι περισσότεροι πάτε στην κηδεία του και μετά συνεχίζετε τη ζωή σας. Δεν ξέρω γιατί έχετε τέτοιες έντονες απαιτήσεις από άλλους. Όταν πέθανε ο Μίκης Θεοδωράκης, όταν πέθανε ο Μάνος Χατζιδάκις απαιτούσατε να ακυρωθούν συναυλίες άλλων; Ποιος είναι ο Μίκης Θεοδωράκης και ποιος ο Χατζιδάκις τώρα θα μου πείτε. Ε, μα αυτό είναι το πραγματικό σας πρόβλημα. Ότι στην ιεραρχία αξιώσεων έχετε πιο ψηλά τον Μαζωνάκη απ’ αυτούς.

Δεν πειράζει.

Η Ανδρούλα Κι Εγώ

 

Την Ανδρούλα Βασιλείου δεν αντέχω να τη θωρώ.

Και σε μία τόσο σημαντική μέρα, κατά την οποία κυκλοφόρησε το «Όχι Γιατί» της Άννας Βίσση (υπερσουξέ, βάλτε το κι ακούστε το) έχουμε σπουδαιότερα θέματα να ασχοληθούμε και να γιορτάσουμε. Έχω όμως να πω κάτι «σοβαρό» και σχετικό με τις χθεσινές δημόσιες μπαρούφες που ξεστόμισε στην εκπομπή του Μιχάλαρου.

Είπεν η Ανδρούλα μας: «Είναι σωστό για μια Πρώτη Κυρία…;»

Εγώ ερωτώ: Είναι σωστό εν έτει 2026 και σε εποχές πλήρους γυναικείας χειραφέτησης να χρησιμοποιείται ο όρος «Πρώτη Κυρία;» Τι πα να πει «Πρώτη Κυρία;» Τι πέτυχες χρυσή μου και αποκαλείσαι Πρώτη Κυρία; Επειδή έτυχε να είσαι σύζυγος του Προέδρου ή μάλλον του πρώην προέδρου, λαμβάνεις και εσύ τον τίτλο; Δίπλα στον Βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα, τύπου; Χάριν ποιου ακριβώς επιτεύγματος θεωρείσαι «πρώτη»; Αν δηλαδή αύριο εκλεγεί η Αννίτα Δημητρίου πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (άλλο εφιαλτικό σενάριο κι αυτό), ο σύζυγος της θα βγαίνει στις τηλεοράσεις να αποκαλείται ως «Πρώτος Κύριος;»

Όχι δεν θα βγει. Οι άνδρες μπορεί να πάσχουμε σε χίλιους δυο τομείς, αλλά δεν θα βγούμε να πούμε τέτοιες φαιδρότητες στην τηλεόραση. Μπορεί να έχουμε άλλα κόμπλεξ, όπως π.χ. ότι η γυναίκα μας τα κατάφερε καλύτερα από εμάς ή ότι βγάζει περισσότερα χρήματα, αλλά τέτοιες γελοιότητες του τύπου «Πρώτος Κύριος» δεν θα βγούμε να τις ξεστομίσουμε.

Το βρίσκω υποτιμητικό για το γυναικείο φύλο να αποκαλείται μία σύζυγος πρώην ή νύν προέδρου ως «πρώτη κυρία». Οι άλλες γυναίκες τι είναι; Δεύτερες και τρίτες; Και τι έργο ακριβώς ποιεί η πρώτη κυρία και θέλει και τίτλο; Επειδή ασχολείται με φιλανθρωπίες και κοινωνικά, πολιτιστικά θέματα; Σιγά τα ωά! Βρες να κάνεις κάτι πιο παραγωγικό με τον χρόνο σου. Το να στέκεσαι μπιμπελό δίπλα απ’ τον άντρα σου και να κάνεις εγκαίνια, ή να παραδίδεις τσεκς σε φιλανθρωπικά ιδρύματα είναι ξεπερασμένο. Ακόμη και το 1990 που ήταν ο Γιώργος Βασιλείου πρόεδρος ήταν ξεπερασμένος ο ρόλος της πρώτης κυρίας, κατά τη γνώμη μου. Πόσο μάλλον σήμερα.

Επιμένουν όμως να συντηρούν τον όρο και το μοντέλο, επειδή η κάθε Ανδρούλα δεν θα είχε άλλο highlight στη ζωή της αν δεν απολάμβανε όλα αυτά τα «πολιτικά λούσα». Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα αυτής της κοινωνίας όπως πολύ ορθά το επισήμανε και ο ψυχίατρος Γιάγκος Μικελλίδης: «Ο Κυπραίος εκατέβηκεν που τον γάρο τζαι εμπήκε απευθείας στο Μερσεντές». Δεν υπήρξε ομαλή μετάβαση στην εξελικτική του πορεία. Εξ ου και θεωρεί απαραίτητο σήμερα η κάθε Ανδρούλα να κυκλοφορεί με λιμουζίνα και φρουρά! «Πού να βρω πάρκινγκ;» είπε.

Καλά, το πάρκινγκ είναι άλλο κυπριακό σύνδρομο. Έχετε προσέξει κι εσείς ότι οι Κύπριες παθαίνουν αμόκ με το θέμα πάρκινγκ; Οι Κύπριες ειδικά, όχι οι Κύπριοι. Οι Κύπριες δεν διανοούνται ότι θα παρκάρουν λίγο πιο κάτω από τον προορισμό τους. Δεν διανοούνται ότι θα πάρουν τα ξερά τους να περπατήσουν μισό χιλιόμετρο. Και να φανταστείτε ότι όταν διακοπάρουν στα εξωτερικά μια χαρά διανύουν χιλιόμετρα. Αλλά όταν βρίσκονται στην Κύπρο, δεν αντέχουν να περπατήσουν δυο βήματα. Πρέπει οπωσδήποτε να παρκάρουν απέξω από τον προορισμό τους, μη σας πω μέσα! Και στους χώρους εργασίας το ίδιο. Μην μου πείτε ότι δεν κάνουν «θέμα» το πάρκινγκ στη δουλειά που εργάζεστε! Σε όσα γραφεία δούλεψα, οι γυναίκες συνάδελφοι δεν είχαν άλλο θέμα καβγά και συζήτησης. «Δεν βρήκα πάρκιγκ!» Σαμπώς και τους το χρωστά η ζωή!

Ε, άμα η μέση Κύπρια σκέφτεται έτσι, δεν θα σκέφτεται έτσι και η Ανδρούλα μας που θεωρεί εαυτόν υπεράνω της μέσης Κύπριας και διετέλεσε και «Επίτροπος;»

Ας της πει κάποιος ότι ούτε το «πρώην επίτροπος» που ξεστόμισε στην εκπομπή του Μιχάλαρου φτουρά, και να σταματήσει να το επαναλαμβάνει και να ρεζιλεύεται τόσο εύκολα. Κατ’ αρχάς εξηγήστε της τι πάει να πει «πρώην επίτροπος». Έμφαση στο «πρώην!» Δεύτερον, εξηγήστε της ότι στη θέση της επιτρόπου διορίστηκε από τον Χριστόφια. Δεν έδωσε γραπτές εξετάσεις για να πάρει τη θέση. Δεν πέρασε από συνέντευξη όπως όλος ο σωστός ο κόσμος. Δεν έκανε τίποτε που να απαιτεί μυαλό ή προσωπικότητα για να κερδίσει τη θέση. Την έμπηξε εκεί ο Χριστόφιας μια καλήν ημέρα (μόνη της τα δήλωσε όλα αυτά στο Τετ Α Τετ με τον Τάσο Τρύφωνος, δεν τα βγάζω απ’ το μυαλό μου), πράγμα που από μόνο του είναι υποτιμητικό μιας και ο μακαρίτης δεν φημιζόταν για το μυαλό του και τις επιλογές του. Εν μία νυχτί βρέθηκε να είναι Επίτροπος Υγείας. Γελάνε και τα τσιρότα! Επομένως, ας της πει κάποιο παιδί της (όχι η κόρη της που ψηφίζει Βολτ – κάποιο άλλο πιο σοβαρό αν έχει), ότι όταν χρησιμοποιεί τους όρους «πρώτη κυρία» και «πρώην επίτροπος» εκτίθεται ανεπανόρθωτα και τους εκθέτει κι εκείνους.

Τέτοιες μπούρδες ακούει ο κόσμος και μετά πάει και ψηφίζει Φειδία και πάμε απ’ τη Σκύλλα στη Χάρυβδη.

Καμία επαφή με την πραγματικότητα. Θα μου πεις, είναι πλέον και 80 χρονών, έχει ίσως το ακαταλόγιστο. Δεν έχει σημασία η ηλικία. Θα ήταν ηλικιακός ρατσισμός αν έριχνα τις δηλώσεις της στα μαλακά λόγω ηλικίας. Η Ανδρούλα φαίνεται να έχει σώας τα φρένας, επομένως κρίνεται για ό,τι λέει. Και που ήταν νέα, τις ίδιες ανοησίες πίστευε και έλεγε. Επομένως, στην πυρά, στην πυρά με τις ξενέρωτες!

ΥΓ: Ξέχασα να σχολιάσω το θέμα "πρεστίζ" που είπε. 😂 Εντάξει, όλοι γνωρίζουμε ότι Κύπριοι και πρεστίζ είναι ασύμβατες έννοιες και δεν θα έπρεπε να αναφέρονται οι λέξεις αυτές στην ίδια πρόταση. Άσε το πρεστίζ και πάρε το ποστίζ! 

Ημέρα Της Κρίσης Χωρίς Κρίση

 

Ξύπνησα από τον ήχο της βροχής σήμερα περί τις 11:00 το μεσημέρι (ναι, τα παιδιά έχουνε μεγαλώσει και έχω την πολυτέλεια να ξυπνώ και πάλι αργά!). Δεν έχω καλύτερο από τον ήχο της βροχής ενόσω εγώ χουζουρεύω μέσα στα παπλώματα!

Άνοιξα το παράθυρο και μπήκε παγωμένος αέρας, ένα κρύο που καλά καλά δεν το έχουμε ούτε στον εποχιακό χειμώνα. Σαν φυσικό κλιματιστικό! Έμεινα έτσι και απολάμβανα τον άνεμο και τις βροχές διαβάζοντας το βιβλίο μου. Υπέροχα. Το δε απόγευμα, περί τις 7:00 που πήγα περπάτημα μοσχοβολούσε όλη η πλάση! Οι κήποι, τα δέντρα, οι θάμνοι, το χώμα. Έντονες πλην γήινες μυρωδιές που ξεχάσαμε ότι υπάρχουν!

Τώρα είναι 10:00 το βράδυ και κάθομαι και γράφω με ανοιχτά παράθυρα και φυσά ένα αεράκι εξίσου θεσπέσιο, και ζω θερμοκρασίες και εποχές ‘90ς που η καταπολέμηση του καύσωνα γινότανε με «ανοιχτά παράθυρα» και όχι με 10 κλιματιστικά ανοιχτά να λειτουργούν μέρα νύχτα.

Χαίρομαι και λυπάμαι ταυτόχρονα που αυτό δεν θα είναι ποτέ ξανά το κανονικό.

Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μου.

Λάβατε κι εσείς προειδοποιητικό μήνυμα ότι «ένεκα ακραίων καιρικών φαινομένων είναι προτιμότερο να παλουκωθείτε σπίτι σας και να αποφύγετε τις άσκοπες μετακινήσεις για τη δική σας προστασία;», σωστά;

Ζούμε εποχές ακραίας αποβλάκωσης.

Και δεν εννοώ μόνο το μήνυμα αυτό καθεαυτό. Εννοώ ότι μόνο βλάκες θα περίμεναν να τους προστατέψει η κυβέρνηση επειδή απλά «βρέχει». Ακόμη κι όταν η κυβέρνηση εξαγγέλλει «κίτρινη προειδοποίηση» επειδή θα μεταβληθεί η θερμοκρασία πέραν της κανονικής (είτε προς τα πάνω, είτε προς τα κάτω), αισθάνομαι ότι ζω σε κοινωνία ηλιθίων.

Το ότι το κράτος αισθάνεται ότι πρέπει να μας προειδοποιήσει, υποτιμώντας την κρίση μας κατά πόσον είναι ασφαλές να μετακινηθούμε και πρέπει να μας στείλει μήνυμα γραπτό επ’ αυτού, εγώ το εισπράττω ως υποτίμηση της νοημοσύνης μου. Σαν να μας λέει: «είστε ανίκανοι να κρίνετε μόνοι σας αν είναι ασφαλές να βγείτε έξω, οπότε αναλαμβάνω εγώ την προστασία σας».

Προφανώς, για να στέλνονται τέτοια μηνύματα είτε κάποιοι έκριναν ότι όντως οι ηλίθιοι πολίτες αυτού του κράτους είναι πολλοί και χρειάζονται τον πατερναλισμό, είτε μας τσουβαλιάζουν και μας υποτιμούν συλλήβδην. Ό,τι κι αν ισχύει εμένα με ενοχλεί εξίσου.

Όταν μεγάλωνα δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα για να μας προειδοποιούν, αλλά όταν μεγάλωνα ο κόσμος είχε κρίση, είχε κριτική σκέψη. Μπορούσε να κρίνει και να αποφασίσει αν η κατάσταση έξω είναι τέτοια που να δικαιολογεί τη μετακίνηση. Δεν ήμασταν χαζοί να κυκλοφορήσουμε αν αισθανόμασταν ότι κινδυνεύαμε. Από την άλλη δεν μπορώ να θυμηθώ και πότε κινδυνεύαμε πραγματικά από τη μέρα που γεννήθηκα και μετά.

Το 2007 είχαμε κάτι ανεμοστρόβιλους και θυμάμαι ότι ο πατέρας μου πήγε και πήρε τη γιαγιά μου απ’ το σπίτι της με τη βία και την έφερε στο υπόγειο της πολυκατοικίας στην οποία μέναμε και κλειστήκαμε οικογενειακώς εκεί μέσα για ένα μισάωρο, αλλά αυτό ήταν όλο. Ακόμη και τότε ήταν υπερβολικές οι αντιδράσεις, κατά τη γνώμη μου. Κάτι γλάστρες αναποδογύρισαν όλες κι όλες. Το θέμα είναι ότι ναι μεν φυσούσε μανιωδώς και σε πρωτόγνωρο βαθμό, αλλά ενστικτωδώς κλειδαμπαρωθήκαμε στα υπόγεια. Δεν περιμέναμε την κυβέρνηση να μας στείλει προειδοποίηση.

Διαβάζω σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα διάφορες αντιδράσεις και απορώ έτι περισσότερον. Πολλοί για παράδειγμα αγανάκτησαν επειδή το προειδοποιητικό μήνυμα στο κινητό ελήφθη αφού πέρασε η μπόρα άρα «η άχρηστη κυβέρνηση απέτυχε». Δεν τους πείραξε ότι η άχρηστη κυβέρνηση έκρινε ότι έπρεπε να τους σώσει από μια σποραδική μπόρα διάρκειας μιάμιση ώρας το πολύ. Τους πείραξε η ολιγωρία. Είμαστε το έργο «οι ηλίθιοι και οι πανηλίθιοι!»

Μήνυμα έπρεπε να λάβουμε αν παθαίναμε ότι έπαθαν και στο Νεπάλ. Είδατε τις πλυμμήρες προχθές; Είδατε τα βίντεο από το χωριό που καλύφθηκε με λάσπη και δεν έμεινε τίποτα όρθιο; Αυτά είναι προβλήματα. Όχι το ότι έβρεξε μια ώρα και πλημμύρισαν δυο τρεις λεωφόροι λόγω των μπλοκαρισμένων φρεατίων (ας τα καθαρίζατε!) ή επειδή ξεριζώθηκαν δυο τρία δέντρα. Πόσο βούτηροι πια!

Από Δότη Και Προδότη

 

Ενόσω ήμασταν στην Ολλανδία παρακολουθούσα το χαμό που είχε γίνει στην Κύπρο με το θέμα της αναγραφής ονόματος γονέα στις ταυτότητες και ήθελα τόοοοσο πολύ να σχολιάσω. Ο Θεός όμως με προστάτευσε και με έστειλε μακριά ώστε να μην έχω χρόνο να κάτσω να παραθέσω τις θέσεις μου και μετά να έχω όλες τις φεμινίστριες πάνω στο κεφάλι μου, αλλά και τους Αριστερούς που ενώ έχουν πουλί, εννοώ πέος, για κάποιο λόγο τις υποστηρίζουν σθεναρά.

Επέστρεψα όμως από την Ολλανδία και μαντέψτε τι; Θα τοποθετηθώ! 😁

Για αλλαγή, θα σας κάνω την έκπληξη και θα συμφωνήσω μαζί σας. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ουσιώδης λόγος καταγραφής του ονόματος του πατρός ή της μητρός επάνω στις ταυτότητές μας. Θα συμφωνήσω με την άποψη ότι η ταυτότητα είναι απλώς μία πλαστική κάρτα ταυτοποίησης μας απέναντι στις υποχρεώσεις που έχουμε στο κράτος και τίποτε άλλο. Θα μπορούσε να μην αναγράφει καν το όνομά μας, ούτε καν την ημερομηνία γεννήσεώς μας και να λέει μόνον έναν αριθμό ο οποίος να παραπέμπει τις Αρχές στο κυβερνητικό, ηλεκτρονικό προφίλ μας και να βλέπουν εκεί ό,τι θέλουν να μάθουν για εμάς. Όπως ήταν οι Εβραίοι στο Άουσβιτς, σκέτοι αριθμοί.

ΟΜΩΣ!

Τα επιχειρήματα που έχουν παρατεθεί ούτως ώστε να διαγραφεί το όνομα του πατέρα και της μητέρας από τις ταυτότητες είναι γελοία. Και δεν εκπλήσσομαι ποσώς.

Πρώτον, ισχυρίστηκαν ότι πρέπει να προστατευτεί η ιδιωτικότητα του τέκνου που προήλθε από άγνωστο δότη.

Πόθεν να το πιάσουμε!

Κατ’ αρχάς, έχουμε την ατυχία να ζούμε στην Κύπρο. Η Κύπρος έχει πολύ μικρό πληθυσμό. Ακόμη και τώρα που πλησιάσαμε το ένα εκατομμύριο νοματαίους εξακολουθούμε να είμαστε από τις πιο μικρές χώρες της Ευρώπης. Είμαστε ουσιαστικά μια γειτονιά οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής πόλης. Ως εκ του μεγέθους μας, όλοι λίγο πολύ γνωριζόμαστε και όλοι ξέρουμε τι χρώμα είναι το βρακί του γείτονά μας, του συναδέλφου μας, του συγγενή μας. Πιστεύετε ότι περιμένουμε τις πληροφορίες απ’ την ταυτότητα για να μάθουμε αν η μάνα σας σας έκανε με δότη;

Όχι. Κατ’ αρχάς, όσες γυναίκες γνωρίζω που έκαναν παιδί με δότη, φρόντισαν να μας ενημερώσουν οι ίδιες επ’ αυτού επειδή το θεωρούν μεγάλο κατόρθωμα. Δεν είναι κατόρθωμα, αλλά είναι όντως αξιοθαύμαστο. Αξιοθαύμαστο είναι γενικά να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνος σου χωρίς βοήθεια, ό,τι φύλο κι αν έχεις. Για κάποιο λόγο όμως οι γυναίκες που επιχειρούν να φέρουν στον κόσμο παιδί μόνες τους θεωρούν ότι είναι ξεχωριστή και αξιοσέβαστη κατηγορία ανθρώπου και χρήζουν παρασήμου. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας κι ας μην τους το χαλάσουμε.

Κάθονται, που λέτε, στα παιδικά γενέθλια επιδεικνύουν τα παιδιά τους και λένε «αυτό είναι το παιδί μου, το έκανα με δότη!» λες και τις ρώτησε κανένας. Είναι σαν τους άθεους και τους βίγκαν που όπου κάτσουν κι όπου σταθούν σε ενημερώνουν για την αθεΐα και τις διατροφικές τους προτιμήσεις χωρίς να σε ενδιαφέρει. Έτσι κι αυτές, «κοιτάχτε το πώς βγήκε έτσι ωραίο, ξανθό, γαλανομάτικο!» σου λένε. Απαντάς ευγενικά «πρέπει να έχετε ωραίο σύζυγο!» και τότε σου απαντά περήφανα: «δεν έχω, το έκανα με δότη!» Ξαφνικά, αφού ενημερώθηκε όλο το παιδικό πάρτι επ’ αυτού, μας έπιασε ο πόνος της ιδιωτικότητας!

Κι άντε πες εσύ είσαι πιο προσεχτική και δεν θέλεις να διαλαλείς στα παιδικά γενέθλια ότι έκανες παιδί με δότη. Νομίζεις δεν θα μαθευτεί απ’ αλλού; Δεν θα το πει η μάνα σου στις φίλες της την ώρα που παίζουν χαρτιά; Δεν θα το μάθει μια ανυποψίαστη δασκάλα στο σχολείο ρωτώντας το παιδί «πώς λένε τον πατέρα σου;» Δεν θα το ανακαλύψει ένας φίλος του παιδιού σου στην εφηβεία και θα το πει σε όλη την παρέα; Πιστεύετε ότι μπορεί να διασφαλιστεί η ιδιωτικότητα σ’ αυτή τη χώρα που κλάνω στη Λευκωσία και μυρίζει στην Πάφο; Μα θα κοροϊδεύομαστε και μεταξύ μας;

Κάποιοι πρόταξαν το επιχείρημα ότι κάποια παιδιά μπορεί να είχαν κακοποιητικούς γονείς και να μην θέλουν να αναγράφεται ο πατέρας τους ή η μάνα τους επάνω στην ταυτότητα. Αυτό είναι ψυχολογικό θέμα. Σ’ αρέσει δεν σ’ αρέσει, αυτοί σε γέννησαν, αυτοί σε μεγάλωσαν, και ίσως αυτοί σε κακοποίησαν. Αυτό δεν αλλάζει το ποιοι είναι οι γονείς σου και ότι καταγράφονται για σκοπούς ταυτοποίησης σε κυβερνητικά έγγραφα. Επίσης, το να τους διαγράψεις από αυτά δεν θα λύσει τα ψυχολογικά σου. Και ο Χίτλερ να σε γέννησε, δεν θα αλλάξει αυτό αν τον σβήσεις απ’ τα κυβερνητικά έγγραφα.

Θεωρώ ότι τα ψυχολογικά σας δεν είναι δικό μας πρόβλημα, δεν είναι κυβερνητικό ή κρατικό πρόβλημα. Είναι αποκλειστικά δικό σας. Να πάτε να τα λύσετε όπως προσπαθούμε και οι υπόλοιποι να λύσουμε τα δικά μας. Εγώ π.χ. δεν ήρθα να σας πω ότι θέλω να αναγράφεται στην ταυτότητα μου η αγαπημένη μου τραγουδίστρια, ούτε να σας πω ότι είχα ιδιαίτερη αδυναμία της γιαγιάς μου και ως εκ τούτου θέλω να έχει κι αυτή μια θέση στην ταυτότητα μου. Μητέρα, πατέρας φτάνουν, σας αρέσουν δεν σας αρέσουν, αυτοί ήταν και σαν αυτούς θα γίνετε όταν μεγαλώσετε. Αν δεν γίνατε ήδη.

Υπάρχει και μια άλλη οπτική που ουδέποτε συζητήθηκε. Ρωτήσατε ποτέ ένα παιδί που γεννήθηκε από δότη αν θέλει να έχει δικαίωμα να μάθει ποιος ήταν ο πατέρας του και να τον αναγράψει με το έτσι θέλω στην ταυτότητα του; Αυτά είναι πολύ ψιλά γράμματα – μας το είχαν θέσει το συγκεκριμένο ζήτημα κάποτε ως θέμα έκθεσης στο Child Law που έκανα στο Πανεπιστήμιο, προ 20ετίας.

Προφανώς, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Έχει και ο δότης δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Δεν τράβηξε τη μαλακία για να λάβει email τριάντα χρόνια αργότερα από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι παιδί του. Αλλά κάποτε δεν θα πρέπει να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε το κενό που μπορεί να αισθάνεται ένα παιδί που μεγαλώνοντας συνειδητοποιεί ότι γεννήθηκε από τον εγωισμό της μάνας του να γίνει μητέρα με το έτσι θέλω; Δεν θα έπρεπε να δικαιούται ένα παιδί που κυριεύεται από το υπαρξιακό πρόβλημα του αγνώστου πατρός να ξέρει από πού ξεφύτρωσε; Θα σας αρκούσε εσάς να σας έδιναν απλά κάποια στοιχεία γενικά και αόριστα για το πόθεν έσχες του πατέρα σας, πχ ήταν Δανός, αρχιτέκτων, ξανθός, γαλανομάτης; Τι να τα κάνω αυτά τα στοιχεία. Εγώ θέλω να μάθω ποιος με γέννησε. Πού μεγάλωσε, τι χόμπι είχε, με τι ασχολείται, αν έχω άλλα ετεροθαλή αδέλφια, ποια ήταν η γιαγιά μου. Ποιο είναι ισχυρότερο; Το δικαίωμα του δότη στην ιδιωτικότητα; Η ιδιωτικότητα της μάνας, ή το δικαίωμα του τέκνου να μάθει ποιος τον έσπειρε;

Νομίζετε το πρόβλημα σε ένα παιδί που γεννήθηκε με δότη είναι το τι αναγράφεται στην ταυτότητα του; Εδώ πολλά υιοθετημένα παιδιά δεν ησυχάζουν αν δεν γνωρίσουν τους φυσικούς τους γονείς οι οποίοι πολλές φορές είναι φανεροί και στην ίδια χώρα. Έχετε σκεφτεί με τι έχουν να αναμετρηθούν τα παιδιά του δότη που πρέπει να βάλουν τη Βίκυ Χατζηβασιλείου να οργώσει όλη τη Σκανδιναβία;

Φυσικά, δεν αναμένω δημόσια διαβούλευση γι’ αυτά τα δύσκολα θέματα. Και να θέλει, ο μέσος Κύπριος/α, δεν μπορεί να εκφράσει ισορροπημένη άποψη γι’ αυτά τα θέματα, πόσο μάλλον στα σόσιαλ μίντια. Οπότε, βολεύει να τσακώνονται με το τι θα γράφει πάνω στην ταυτότητα 🤯.

Λες και η ταυτότητα αφορά κανέναν.

Mythologia

Τα τελευταία χρόνια που βολοδέρνω εντονότερα στα διάφορα theme parks της Ευρώπης ένεκα τέκνων συνειδητοποιώ τη δυστυχία της υπόθεσης. Όπως είχα πει και στο προηγούμενο κείμενο, όλα τα θεματικά πάρκα ωχρειούν μπροστά στη Ντίσνεϊλαντ επειδή τους λείπει το αφήγημα. Μπορεί να μην τους λείπει τίποτα τεχνολογικά, αλλά χωρίς να υπάρχει μία ιστορία ή ένα σενάριο πίσω από το «τρενάκι», τζάμπα τα δίνουμε τα λεφτά μας.

 

Φέτος στο Efteling το αισθάνθηκα αυτό έτι περισσότερον. Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είμαστε εμείς, οι Έλληνες, που έχουμε τόση μυθολογία και τόση ιστορία να μην έχουμε βρει έναν επενδυτή σε ολόκληρη την Ελλάδα, να πάει να αγοράσει 150 στρέμματα κάπου έξω απ’ την Αθήνα και να χτίσει ένα αντίστοιχο θέρετρο. Τι παραπάνω έχουν οι Ολλανδοί στο Efteling, τι παραπάνω έχουν οι Ιταλοί στη Gardaland; Με έναν ικανό imagineer (δεν ξέρω πώς τους λένε στα Ελληνικά), φτιάχνεις ένα πάρκο καλύτερο κι από τη Ντίσνεϊλαντ. Φτάνει να βρεθούν τα λεφτά. Τα οποία θα βρεθούν, γιατί αν κάποιος τολμήσει να χτίσει ένα τέτοιο πάρκο, ειδικά τώρα που πήρε πάλι η αρχαία Ελλάδα τα πάνω της με την Οδύσσεια του Νόλαν, τα λεφτά θα επιστρέψουν πίσω πολλαπλάσια.

 

Με αυτά ως εισαγωγή, θέλω να σας παρουσιάσω το θεματικό πάρκο «Mythologia» που σχεδίασα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι φανταστικό και είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό, έχω πωρωθεί και ανυπομονώ να λάβω email από κάποιον δισεκατομμυριούχο να συνεργαστούμε και να με κάνει ζάπλουτο. Μη μου πείτε να πάω στο Dragons’ Den να ζητιανεύω. Δεν μου πάει, χώρια που απεχθάνομαι τον Τανιμανίδη. 

 

Το πάρκο είναι εμπνευσμένο από την Ελληνική μυθολογία όπως σας έχω ήδη πει. Πάμε να σας ξεναγήσω: 

Στη μέση του πάρκου θα δεσπόζει το κάστρο - βασικά είναι ο Όλυμπος! Αυτός είναι απαράβατος όρος, να υπάρχει κάστρο δηλαδή, γιατί ο κόσμος αρέσκεται να φωτογραφίζεται μπροστά του και να προσανατολίζεται βάσει αυτού. Το κάστρο σχεδιάστηκε με βάση τα ατομικά χαρακτηριστικά όλου του δωδεκάθεου αλλά έβαλα μέσα και ολίγη από κάστρο σταχτοπούτας στη Ντίσνεϊλαντ για να φαίνεται στο μάτι πιο οικείο. Όπως βλέπετε είναι πανέμορφο και θα μπορείς να μπεις και μέσα εξερευνώντας τον προσωπικό χώρο κάθε Θεού ξεχωριστά που θα έχει διακοσμηθεί αναλόγως. 

Μπροστά από το κάστρο θα υπάρχουν κήποι τους οποίους θα μπορούν οι επισκέπτες να περιδιαβούν είτε με τα πόδια, είτε... αφ υψηλού, στην πλάτη κάποιου Κένταυρου. Το monorail παίζει πολύ στα θεματικά πάρκα, ευκαιρία να έχει και το δικό μας ένα με πολλά βαγόνια - κένταυρους, σε ποικιλία χρωμάτων ώστε ο καθείς να διαλέγει το βαγόνι που γουστάρει περισσότερο. Όπως βλέπετε, οι κήποι θα διαθέτουν και λαβύρινο από θάμνους ο οποίος μας παραπέμπει ευθύς στον πρώτο μύθο, αυτόν του Μινώταυρου και του Θησέα: 

Ο Μινώταυρος θα βρίσκεται στο κέντρο του λαβύρινθου και θα βγάζει καπνούς απ’ τα ρουθούνια, ενώ από τα κρυμμένα στους θάμνους μεγαφωνάκια θα ακούγονται τα μουγκρητά του. Οι επισκέπτες θα πρέπει να βρουν τον τρόπο να πλησιάσουν στον Μινώταυρο και ακολούθως να βρουν την έξοδο. Δεν πρόκειται για κάποιο επικίνδυνο ή συναρπαστικό ride, αλλά για βόλτα σε μυρωδάτους κήπους οι οποίοι προσφέρονται για φωτογραφίες.

Πάμε τώρα στο πρώτο μας dark ride και προσωπικά αγαπημένο μου. Η Ομήρου Οδύσσεια. Οι επισκέπτες μέσα στις βάρκες του Οδυσσέα περιπλανιόνται στα διάφορα νησιά και μαθαίνουν την ιστορία του Οδυσσέα μέσα από εντυπωσιακά animatronics. Όπως βλέπετε εδώ προϋπαντίζονται από το ρομπότ Πολύφημο. 

Στη συνέχεια βλέπουν μπροστά στα μάτια τους πώς η Κίρκη μετέτρεψε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε γουρούνια μέσα από υπερσύγχρονα οπτικά εφέ τα οποία θα μετατρέπουν τις ανθρώπινες κούκλες σε ρομπότ-γουρούνια και δεν θα ξέρεις από που σου ήρθε. Όλα αυτά δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνουν, αλλά αν είδατε το βίντεο της μεταμόρφωσης του τέρατος σε πρίγκιπα (από το Beauty and the Beast) στη Ντίσνεϊλαντ του Τόκυο, κάτι παρόμοιο θα γίνει κι εδώ. 

Θα περάσουμε εννοείται και από τις σειρήνες και γενικότερα θα ξεναγηθούμε σε όλες τις εμβληματικές σκηνές με όλα τα τέρατα και όλα τα εντυπωσιακά που συναρπάζουν μικρούς και μεγάλους. Αν είστε φρόνιμοι θα σας βάλω και ως easter egg από κάπου να πετιέται η Λουπίτα. 

Και φυσικά, στο φινάλε βουτιά στην πισίνα φτάνοντας στην Ιθάκη όπου μας περιμένει το άγαλμα της Πηνελόπης, το οποίο θα είναι κι αυτό ρομποτικό, και θα υφαίνει τον αργαλειό με μανία σαν να μην υπάρχει αύριο. Τι να κάνει κι αυτή η κακομοίρα, την έφαγε η αγαμία. Το flash που βλέπετε μπροστά από τοη βαρκούλα είναι από το κρυμμένο photo booth που θα βγάζει φωτογραφία τις φάτσες των έντρομων "Οδυσσέων". 

Πάμε τώρα σε κάτι φαινομενικά πιο ήρεμο! Πάμε σ’ έναν 4D Κινηματογράφο που παίζει μία ταινία με πρωταγωνιστή τον Δία. Οι επισκέπτες θα παρακολουθήσουν 5λεπτη ταινία στην οποία ο Δίας έξαλλος κηνυγά την Ευρώπη για να την κουτουπώσει. Οι επισκέπτες φορούν ειδικά γυαλιά που τους επιτρέπουν να βλέπουν τον Δία τρισδιάστατο να βγαίνει έξω από την οθόνη θεόρατος μπροστά τους. Επίσης, με τη βοήθεια καπνών μέσα στην αίθουσα δίνεται η αίσθηση ότι οι θεατές ίπτανται στους αιθέρες. Όταν ο Δίας θυμώνει και πετά κεραυνούς οι επισκέπτες θα αισθάνονται στατικό ηλεκτρισμό στις καρέκλες τους και θα παθαίνουν ένα μίνι ηλεκτροσόκ, ενώ όταν επιτέλους ο Δίας αρπάξει την Ευρώπη ως ταύρος μαινόμενος οι καρέκλες θα κουνιούνται ρυθμικά πέρα δώθε ώστε να αισθανθούν άπαντες στο πετσί τους τι πα να πει «γαμιέται ο Δίας». 

Πάμε τώρα στις περιπέτειες του Ίκαρου. Δεν έχει κάτι να σας εξηγήσω εδώ, η εικόνα μιλά από μόνη της. Για να διαφοροποιηθούμε από ό,τι έχετε ζήσει μέχρι τώρα έχω προσθέσει πισίνα η οποία θα εκτοξεύει νερό ώστε να γίνεται η εμπειρία πιο έντονη και πολύχρωμα φώτα λέιζερ τα οποία θα αναβοσβήνουν στον ρυθμό της μουσικής υπόκρουσης. 

Από Αργοναυτική Εκστρατεία πώς πάμε; Τι; Μόνο να βαφτίζετε τους γιους σας Ιάσονες είστε ικανοί; Όχι κύριοι, τραβάτε να φέρετε κάνα χρυσόμαλλο δέρας να εξιλεωθείτε! Ιδού η Αργώ σε κίνηση εκκρεμούς η οποία θα περνά ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες και θα θαλασσοδέρνεται. Πέντε έξι κινήσεις μπρος πίσω να πιάσουμε γωνία 180 μοιρών και έξω απ’ την πόρτα.

Ζαλιστήκατε; Και που ‘στε ακόμα! Πάμε μια βόλτα από τα διονυσιακά μυστήρια να πιούμε ή μάλλον να... μπούμε σε ένα ποτηράκι! Περιστρεφόμενοι αμφορείς στον κήπο του Διόνυσου, κλασσικό και αγαπημένο ride! 

Ας ηρεμήσουμε με κάτι πιο ξεκούραστο! Μια μαγευτική περιδιάβαση στα λουτρά της Αφροδίτης μέσα σε βαρκούλα-κοχύλι. Μία διαδρομή τύπου lazy river σε παραδεισένιους κήπους, καταρράκτες και χαλαρωτική μουσική για όσους προτιμούν πιο spa καταστάσεις. Φέρτε και τα μαγιό σας! 

Πάμε τώρα να πιάσουμε τους άθλους του Ηρακλή. Ρόλλερ Κόστερ «Η Λερναία Ύδρα». Από τα καλύτερα μας! Μεγάλες ταχύτητες και απανωτά loops ανάμεσα στα κεφάλια του τέρατος τα οποία ξεκαπνίζουν σαν φουγάρα για περαιτέρω εφέ. Απ’ αυτά που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ανέβηκες και στα οποία απαγορεύεται να κάτσεις αν είσαι καρδιοπαθής, έγκυος και κάτω του 1.20μ σε ύψος. 

Είδατε τον Χάρο με τα μάτια σας; Αμ δε! Τώρα θα τον δείτε και στο ίδιο του το σπίτι. Παραμένουμε στους Άθλους του Ηρακλή και πάμε μια βόλτα στον Κάτω Κόσμο με τα λέιζερ όπλα μας να σημαδέψουμε στόχους! Ο Σίσυφος, ο Κέρβερος και άλλες τραγικές φιγούρες περιμένουν να τους σημαδέψετε για να αρχίσουν να κινούνται. Ο παίκτης με το υψηλότερο σκορ κερδίζει. Τσακωθείτε άφοβα με την αδελφή σας. 

Ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή ήταν εκείνος με τον Άτλαντα που τον ξεγέλασε για να του κλέψει τα μήλα των εσπερίδων. Πριν μεσημεριάσει στο πάρκο μας και σας τρατάρουμε στα εστιατόρια μας, πηγαίνετε να ατενίσετε το πάρκο μας απ’ άκρη σ’ άκρη πάνω σ’ αυτή την περιστρεφόμενη υδρόγειο η οποία ανεβοκατεβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα από τα χέρια του Άτλαντα και προσφέρει πανοραμική θέα σε όλους τους επισκέπτες της. 

Πριν φάμε όμως, παρέλαση! Όχι που δεν θα είχαμε παρέλαση! Όλα τα άρματα των 12 θεών του Ολύμπου κάνουν την αναμενόμενη διαδρομή μπροστά από το κάστρο με ηθοποιούς που υποδύονται τους 12 Θεούς. Κάθε άρμα διακοσμημένο ανάλογα και συνοδευόμενο από χορευτές και λοιπά εφέ. Ένα μουσικό δρώμενο διάρκειας μισής ώρας. A must see! 

Λοιπόν, στο εστιατόριο της Ήρας που είναι λίγο πιο high από τα υπόλοιπα μας θα μπορείτε να έχετε και ένα μίνι meet and greet με την παντάνασσα. 

Εκεί θα χαλαρώσετε και θα αποβάλετε την ένταση της ημέρας, και αν έχετε μικρά παιδιά και θέλετε να τα «ξαπολύσετε» να παίξουν ξέγνοιαστα να σας αφήσουν ήσυχους, μπορείτε να τα πάτε στην πίσω αυλή να παίξουν με τον Δούρειο Ίππο. 

Έχουμε δημιουργήσει μία παιδική χαρά στην οποία μπορείτε να απολαύσετε μικρότερες ατραξιόν για παιδιά που δεν μπορούν να χαρούν το πάρκο χωρίς γονική επιτήρηση. Εδώ, στη μικρή αυλή με τον Δούρειο Ίππο μπορείτε να βρείτε και τα ακόλουθα παιχνίδια τα οποία τα παιδιά σας θα απολαύσουν ενόσω εσείς παίρνετε το μεσημεριανό σας καφεδάκι. Έχουμε και λέμε: 

Τοξοβολία με τη Θεά Αρτέμιδα. Κερδίστε διακοσμητικά ελαφάκια. 

Ροντέο καβάλα στο Λιοντάρι της Νεμέας. Όποιος χάσει την ισορροπία του και πέσει στο φουσκωτό προστατευτικό, χάνει και τον γύρο. 

Κουτσομπολέψτε, αστειέψτε και φωτογραφηθείτε με τον Ερμή. Ηθοποιός παύλα ταχυδακτυλουργός ντυμένος Ερμής παίζει με τα παιδιά σας χαλαρά και ωραία. 

Λοιπόν, φάγατε χωνέψατε, πάμε για τη γύρα του απογεύματος. Έχουμε αφήσει πίσω ηχηρά rides.Πάμε να τα εξερευνήσουμε. Θέλετε να ανεβείτε σε ένα σκοτεινό και γρήγορο roller coaster με θέμα τη δημιουργία του κόσμου και την τιτανομαχία; Εμπνευσμένο από το αντίστοιχο space mountain στη Ντίσνεϊλαντ, σας παρουσιάζω αυτό: Ένα ταξίδι μέσα σε βαγόνια-κομήτες τα οποία τρέχουν ιλιγγιωδώς ανάμεσα στους πλανήτες, μαθαίνοντάς σας τη γένεσι, αλήθεια του παντός, ανάσταση φωτός!  

Από hardcore σε hardcore θα σας πάω... Θέλετε υδάτινη περιπέτεια με τη Σκύλα και τη Χάρυβδη; Ποιος είμαι εγώ να σας τη στερήσω; 

Αν ζαλίστηκε η μάνα σας, αν πονάει τον πατέρα σας ο σπόνδυλος, αν έγινε στουπί από τα κύματα της Σκύλας η γκόμενα σας και σας έπρηξε το δεξί παπάρι, πάμε σε κάτι πιο απλό και οικογενειακό. Μία βόλτα με τον Πήγασο πάνω από την Αθήνα. Ένα ρόλλερ κόστερ που δεν πιάνει υψηλές ταχύτητες, και είναι προσαρμοσμένο σε πιο φλώρικες καταστάσεις. Ωραιότατο πάντως. 

Πάρτε και έναν Προμηθέα Δεσμώτη πριν νυχτώσει και πιάσουμε τα πιο φαντασμαγορικά rides.

Έχετε έφηβους και θέλετε να τους ξεφορτωθείτε τώρα που σουρουπώνει και το μόνο που σκέφτεστε είναι πότε θα κλείσει το πάρκο να πάτε σπίτια σας; Στείλτε τους στη Μέδουσα! Και δεν εννοώ το μπουζουξίδικο, παρόλο που η Μέδουσα ΚΑΙ χορεύει, και λέιζερ τύπου "αγάπη Υπερβολική" εκπέμπει, και μουσική υπόκρουση από μάνα ρέιβερ παίζει δυνατά. 

Τελειώνουμε, τελειώνουμε, λυσσάξατε!

 

Μαζευτείτε όλοι στα συντριβάνια του Ποσειδώνα ώστε να κλείσουμε την επίσκεψή σας στο πάρκο Mythologia με ένα καταιγιστικό σόου βεγγαλικών και υδάτινων πιδάκων που χορεύουν σε γνωστούς κλασσικούς ρυθμούς. Πρόκειται για ένα υπερθέαμα που συμπληρώνεται με ιπτάμενα drone τα οποία σχηματίζουν διάφορες μυθολογικές σκηνές στον νυχτερινό ουρανό. 

Ελπίζω να απολαύσατε την επίσκεψή σας στο πάρκο μου. Δεν μπορείτε να πείτε, ξέσκισα το ΑΙ τόσες μέρες. Αλλά πιστεύω ότι όντως ένα τέτοιο πάρκο άξιζε να υπάρχει στην Ελλάδα. Και στην Κύπρο φυσικά, αλλά ποιος να έρθει εδώ με τόση ζέστη και ποιος να επενδύσει σε αυτή την πνευματική έρημο; Στην Ελλάδα θα επιβίωνε καλύτερα. ΑΣ ΒΡΕΘΕΙ ενας ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ να μου προτείνει να το στήσουμε μαζί και δεν θα πω όχι. Εν ανάγκη θα του κάνω και έκπτωση! Θέλω τόσο πολύ να γίνω ο Έλληνας Ουόλτ Ντίσνεϊ και να λένε τα παιδάκια μου ότι όλα αυτά τα σκέφτηκε ο πατέρας τους! Κρίμα να έχω το κέφι και τη φαντασία και να μην έχω κεφάλαιο ούτε για να ανοίξω καφενέ σε πλατεία ορεινού, κυπριακού χωριού με δυο φλίπερ και δυο μπιλιάρδα...