Παρασκευή, Ιουλίου 12, 2019

Ώρα Για Ανέκδοτο

Πήγα στο παλιό μου διαμέρισμα, που σήμερα έχει γίνει αποθήκη, και γέμισα ένα μπαούλο με βιντεοκασέτες της δεκαετίας των ’80-’90 να αρχίσω τη ψηφιακή μετατροπή. Κάποτε πρέπει να γίνει κι’ αυτό πριν ψηφιοποιήσουν εμένα μια και καλή. «Γιαγιά, παίρνω τις κασέττες σου» της είπα. «Ποιες κασέττες;» μου είπε. «Ωραία», σκέφτηκα, μια χαρά πάει το αλτσχαϊμερ. Οι κασέττες της γιαγιάς μου είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που θα μπορούσα να έχω απ’ εκείνην. Το υλικό που είχε καταγράψει για την πλάκα της, από τον καιρό που απέκτησε βίντεο, το θεωρώ πραγματικό θησαυρό. Τα ξαναείπαμε.

Πήρα διάφορες κασέττες μεταξύ των οποίων και μία του 1998. Είχε πάνω μία φιλανθρωπική εκδήλωση του Telethon στην οποία εμφανίστηκε η Άννα Βίσση με μία συμφωνική ορχήστρα από τη Ρωσία. Είναι γνωστή εμφάνιση και υπάρχει αποσπασματικά στο Youtube. Αυτό που δεν υπάρχει, όμως, είναι το αγαπημένο μου ενσταντανέ της βραδιάς. Η στιγμή που ο τέως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης ανεβαίνει στη σκηνή να ευχαριστήσει τη Βίσση για τη συμβολή της στην εκδήλωση.

Εκείνη τον παρακαλεί να πει ένα ανέκδοτο κι εκείνος δεν της χαλάει χατίρι. Άλλο που δεν ήθελε. Ήταν γνωστός στο ότι αρέσκετο να λέει ανέκδοτα με κάθε ευκαιρία. Της λέει το εξής υπέροχο:


Και εγώ σήμερα σκέφτομαι. Τι θα συνέβαινε αν το συγκεκριμένο ανέκδοτο ξεστομιζόταν από έναν πιο πρόσφατο πρόεδρο της ΚΔ ή οποιοδήποτε άλλο πολιτικό πρόσωπο; Θα είχαν ή δεν είχαν πέσει Κυβερνήσεις για το άκρως «σεξιστικό», «ρατσιστικό» και ό, τι άλλο θέλεις βάλε, αστείο του προέδρου; Θα είχαν ξεσηκωθεί κοινωνικές οργανώσεις καν και καν για να κακίσουν την ατυχή επιλογή του προέδρου να αναφερθεί, πρώτον σε Ζουλού (ρατσιστικό), δεύτερον, σε Σκανδιναβή (στερεότυπο), τρίτον, στην πατριαρχεία (σεξιστικό), τέταρτον, στο ασθενές φύλο που τρώει ξύλο (προώθηση βίας στην οικογένεια);  

Θα γινόταν ή δεν θα γινόταν της πουτάνας;

Εγώ τα νοσταλγώ τα ‘90ς. Όχι μόνο επειδή αναπόφευκτα εκεί διένυσα την πρώτη μου νιότη. Αλλά επειδή ήταν όλα πολύ απλά. Μπορούσες να μιλήσεις ελεύθερα και χωρίς να σκέφτεσαι ότι μετά θα πέσουν να σε φάνε όλοι οι κακογαμημένοι του κόσμου. Το ανέκδοτο του Κληρίδη σήμερα θα συζητιόταν δέκα μέρες με ατέρμονες γνώμες και αναλύσεις. Τότε ήταν απλά ένα «φάκιν ανέκδοτο» που ξεχάστηκε την ίδια νύχτα. Έτσι μεγαλώσαμε και τώρα δεν μπορούμε να συνηθίσουμε τη νέα τάξη πραγμάτων, την ποινικοποίηση των πάντων, ακόμα και της αναπνοής.

Άλλη ήταν η δική μου ένσταση. Το ότι ο πρόεδρος της Κύπρου είχε ώρα να λέει ανέκδοτα και το πλήθος από κάτω χειροκροτούσε εκστασιασμένο. Χειροκροτούσαν, οι ηλίθιοι, οι Κύπριοι με τον ίδιο ενθουσιασμό που μαθητές συναντούν ξαφνικά κάποιον καθηγητή τους σε χαλαρή εξωσχολική φάση να πίνει, να καπνίζει και εκπλήσσονται από την πιο καθημερινή του εικόνα. Μα, η Κύπρος είχε ανέκαθεν τρομερά εξωτερικά και εσωτερικά προβλήματα. Ο εκάστοτέ της Πρόεδρος δεν θα έπρεπε να διαθέτει ώρα να λέει ανέκδοτα με κάθε ευκαιρία. Ο εκάστοτε πρόεδρος θα έπρεπε να μην έχει ώρα να κοιμηθεί. Ο Κληρίδης όμως, προφανώς και είχε ώρα. Και ήταν πολύ αγαπητός. Ίσως ο πιο αγαπητός πρόεδρος που πέρασε από τη χώρα. Αντιλαμβάνεστε.


Τα έλεγε ωραία ο άτιμος, ομολογώ. Αλλά εν τέλει πίσω του άφησε μόνο τα ανέκδοτα και την κυρία Καίτη μας. Και δεν εννοώ τη Γαρμπή, βεβαίως, βεβαίως. 

Δευτέρα, Ιουλίου 08, 2019

Τσίπρας Free Και Εξαφανισμένοι Ναζί

Η χαρά μου που ξεκουμπίστηκε ο Τσίπρας δεν περιγράφεται.

Είναι ψυχολογική η ικανοποίηση βεβαίως, μιας και δεν θεωρώ ότι η Ελλάδα θα ορθοποδήσει ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής μου, ούτε ότι θα απαλλαχθεί ποτέ από μαλάκες κυβερνώντες. Και φυσικά, από τον Μητσοτάκη δεν περιμένω θαύματα, ούτε καν. Αλλά τουλάχιστον δεν θα βλέπω μπροστά μου εκείνο το σίχαμα των καταλήψεων να μου το παίζει πρωθυπουργός και θα μπορώ να ξανά-επισκεφτώ την Ελλάδα χωρίς να αηδιάζω μέσα μου και να φτύνω σε κάθε σοκάκι που περπατώ.

Δόξα τω Θεώ, κύριοι. Η αριστερά θα κάνει χρόνια να ξανακυβερνήσει σε Ελλάδα και Κύπρο. Τους δόθηκε η ευκαιρία να αποδείξουν την αχρηστία τους, φθαρήκανε και παραφθαρήκανε μια χαρά (κι εμείς μαζί, αλλά χαλάλι αν αυτό εξυπακούει ότι δεν θα τους ξαναδούμε στο προσκήνιο για τα επόμενα πενήντα χρόνια). Χύστε νερά στα πατώματα να καθαρίσει η βρώμα, κάντε και μια αγκαλιά, και πάμε παρακάτω.

Πέραν των πιο πάνω, εγώ γελώ και με άλλα που διαβάζω σήμερα από απογοητευμένους αριστερούς, οι οποίοι μέσα στην απόγνωση τους παρηγοριούνται από την ήττα της Χρυσής Αυγής. Δεν τους έμεινε και τίποτε άλλο να ασχοληθούν. Τελικά κάποτε πρέπει να αποφασίσετε, είναι οι Έλληνες ψηφοφόροι «ναζί», όπως υποστηρίζατε πριν καμιά πενταετία, ή δεν είναι; Γιατί αν ήταν όντως ναζί τότε, πολύ εύκολα καταθέσανε τα όπλα. Δεν πρέπει να ήταν και πολύ hard core για να απαρνήθηκαν τη σβάστικα εν μία νυκτί. Αν πάλι επρόκειτο για ένα μερίδιο δυσαρεστημένων της ΝΔ οι οποίοι τοποθετήθηκαν στα άκρα προκειμένου να τιμωρήσουν το κόμμα, τώρα που επέστρεψαν σ’ αυτό ως τι επέστρεψαν; Ως ναζί που υποστηρίζουν τη ΝΔ, ή ως μετανοημένοι ΝΔ που κάποτε αμάρτησαν υποστηρίζοντας τα άκρα;

Είναι γελοίο και εντυπωσιακό ταυτόχρονα το πώς κολλούν ταμπέλες οι αριστεροί στον κόσμο, ο οποίος καθώς βλέπετε μεταβάλλεται τόσο εύκολα από εκλογική διαδικασία σε εκλογική διαδικασία και είναι πλέον δύσκολο να «χαρακτηριστεί» απόλυτα με οποιονδήποτε όρο. Μέχρι χθες ήταν οι «ναζί», σήμερα είναι «νεοδημοκράτες», αύριο θα είναι πάλι «ναζί» ανάλογα τα κέφια σας. Τελικά τι είναι; Βασικά άνθρωποι είναι, που ψηφίζουν κάθε φορά το μη χείρον βέλτιστον. Αυτό δεν μπορούν να το αποδεκτούν ως εκλογικό φαινόμενο οι εξ αριστερών. Δεν τους συμφέρει να μην υπάρχει εχθρός και μάλιστα χιτλερικός. Πρέπει σώνει και καλά να εφευρεθεί, προκειμένου να καλύψει τα κενά της ύπαρξης τους. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Λες και δεν γιγαντώθηκε εξ αιτίας των δυσαρεστημένων Πασόκων, των οποίων τα μισά του μέλη πήραν μετεγγραφή στον ΣΥΡΙΖΑ για να απαλλαχθούν του Παπανδρεϊκού αμαρτήματος! Αυτά, παραβλέπονται.

Τέλος πάντων. Εμένα η «ταμπέλα» με καίει. Γι’ αυτήν γράφω τώρα. Τη ταμπέλα του «ναζί» η οποία πλάστηκε από κόσμο που κατά τα άλλα πολεμά τις κοινωνικές ταμπέλες. Οι άνθρωποι που πρώτοι και καλύτεροι πολεμούν τα κατεστημένα, τη σακουλοποίηση, οι οποίοι κόπτονται για την πολιτική ορθότητα, δημιουργούν όποτε τους καπνίσει τα αντίστοιχα δικά τους κλισέ, επειδή μόνο έτσι μπορούν. Επειδή είναι αριστεροί. 

«Ναζί» λοιπόν, που τώρα μάλλον «κάλμαραν».  

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν και ναζί. Υπάρχουν. Και υπάρχουν σε όλες τις χώρες. Αλλά, από το 13% που είχανε, να πέσανε σε ποσοστό που δεν εκπροσωπούνται καν, τα εξής τρία πράγματα μπορεί να σημαίνει: είτε μεταλλάχθηκαν (με κουμπί), είτε μετανόησαν (όλοι μαζί με χαρακίρι), είτε δεν υπήρξαν ποτέ (παρά μόνο ως αριστερή ονείρωξη). Αποφασίστε τι συνέβη εν πάση περιπτώσει γιατί αν όλα αλλάζουν τόσο εύκολα, μάλλον δεν μπορούν να ταμπελωθούν.


Αχ, τι ωραία μέρα η σημερινή! Τσίπρας free, ας το γιορτάσουμε με έναν Στράτο Διονυσίου, να ξεχάσουμε ότι κατά τα άλλα είναι Δευτέρα!

Πέμπτη, Ιουλίου 04, 2019

Έκατσα Δίπλα Από Τον Θηλυκό Τον Τσίπρα

Κάπου ήμουν τις προάλλες και γνώρισα μια σύγχρονη καραγκιόζενα. Η οποία μου επιτέθηκε επειδή πάνω σε μία συζήτηση περί ξένων γλωσσών είπα ότι θα ήθελα να βάλω τον γιο μου να μάθει από νωρίς ξένες γλώσσες και δη Αγγλικά και Ισπανικά, για να μπορέσει να τις εμπεδώσει γρήγορα ο εγκέφαλός του και να μην παιδεύεται όταν θα μεγαλώσει.

Γυρίζει η μαλακισμένη και μου λέει: «Και πιστεύεις εσύ ότι μπορείς να επιλέγεις για το παιδί ποιες ξένες γλώσσες θα μάθει έτσι απλά, επειδή εσύ το αποφάσισες;»

Κατάλαβα αμέσως πού το πήγαινε, οπότε την άρπαξα από τα μούτρα, να μην προλάβει να πει «μανά».

«Ναι, στην ηλικία του γιου μου που είναι δυόμιση χρονών, εγώ αποφασίζω για το τι θα μάθει και τι όχι. Θα μάθει Αγγλικά οπωσδήποτε, όχι επειδή τα γουστάρω, κατ’ ακρίβεια τα απεχθάνομαι, αλλά επειδή θεωρούνται αναγκαίο κακό και τα ομιλεί ο μισός πλανήτης. Θα μάθει και Ισπανικά επειδή τα μιλά ο άλλος μισός και μετά ό, τι θέλει ας κάνει. Νομίζεις θα σταθώ εμπόδιο αν θέλει να μάθει Ρώσικα; Θα του πω όχι αν θέλει να μάθει Γερμανικά; Αν θέλει να μάθει Σουαχίλι; Ό, τι μάθει καλό είναι. Αλλά αυτά που εκ των πραγμάτων χρειάζονται για να επιβιώσεις σε οποιαδήποτε εργασία και χώρα, θα τα μάθει θέλει δεν θέλει».

Συνεχίζει, μειδιώντας και με ελαφρώς ειρωνικό τόνο η κακίστρω:

«Δηλαδή θα μάθει αυτά που εσύ επιλέγεις ότι είναι τα κατάλληλα γι’ αυτόν. Δεν θα μπορεί να επιλέξει ο ίδιος».

Πόλεμο θέλεις μωρή, θα τον έχεις.

«Ναι, εγώ επιλέγω αφού εγώ τον πληρώνω. Εγώ τον μεγαλώνω, ό, τι θέλω εγώ θα μάθει. Και ναι, δεν θεωρώ ότι στην ηλικία του αλλά και γενικότερα στην παιδική ηλικία μπορούν να παρθούν ώριμες αποφάσεις για το μέλλον τους από τους ίδιους. Θυμάμαι όταν σπούδαζα Child Law στην Αγγλία που είχα μέσα στο τμήμα μου κάτι ζώα σαν εσένα που ισχυρίζονταν ότι το σχολείο δεν θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό και ότι θα έπρεπε να έγκειται στη διακριτική ευχέρεια του παιδιού κατά πόσον θα φοιτήσει στο Δημοτικό και κατά πόσον θέλει να μορφωθεί. Και τότε ήταν που σήκωσα το χέρι μου και τους είπα «δηλαδή, αν το εφαρμόσουμε αυτό, θα μείνουν άδεια τα Δημοτικά» και με κοίταζαν οι Εγγλέζες σαν να είπα κάτι τόσο σοκαριστικό που έψαχναν τα φυσερά τους να κάνουνε αέρα».

Ναι, αγάπες μου, εμείς αποφασίζουμε. Ώσπου να σε πείσει το τέκνον σου ότι ωρίμασε αρκετά ώστε να αποφασίζει από μόνο του με βάση τη λογική και όχι το συναίσθημα και τη διάθεση της στιγμής, εμείς θα αποφασίζουμε. Και όχι, δεν είμαι υπέρ του να μεταφέρουμε τα απωθημένα μας στα παιδιά μας και να τα πιέζουμε να γίνουν όλα αυτά που εμείς δεν καταφέραμε να γίνουμε. Ούτε συμφωνώ με το να τα πήζουμε στα ιδιαίτερα μαθήματα. Πρώτος και καλύτερος υποστηρίζω ότι πρέπει να ζήσουν την παιδική τους ηλικία στον απόλυτο βαθμό. Αλλά εδώ για ξένες γλώσσες μιλάμε. Ξένες γλώσσες βασικές! Δεν θα πάω να τον γράψω να μιλά δανέζικα, ούτε ρουμάνικα. Θα μιλά τις πιο βασικές γλώσσες του πλανήτη ώστε να ξεκουμπιστεί μια μέρα, να πάει να μείνει σε μια χώρα της προκοπής, να με πάρει κι εμένα μαζί του, να μην θωρούμε τις χωρκάτικες τις φάτσες σας.


Αϊσιχτίρ κι άντε από κει χάμου με τον θηλυκό τον Τσίπρα πρωί, πρωί. 

Δευτέρα, Ιουνίου 24, 2019

Πόσον Νίκολας Κέιτζ Αντέχεις Ακόμα;

Θεέ μου, τι ζουλού χώρα είναι αυτή που φωτογραφίζεται με τον Νίκολας Κέιτζ όλη μέρα και όλη νύχτα;

Αν δεν τα έμαθες, άκου τα χονδρικά. Ο Νίκολας Κέιτζ, ο γνωστός πρωταγωνιστής του Χόλιγουντ, τον οποίο εγώ προσωπικά είχα να δω στο σινεμά από το 1997 στο Face Off (εργάρα, θα συμφωνήσω. Είχα πάει να το δω με μία συμμαθήτριά μου και τον φίλο της- δεν είχαν σταματήσει να γλείφονται σε όλη τη διάρκεια της προβολής και εγώ κρατούσα το φανάρι), ήρθε στην Κύπρο για τα γυρίσματα μιας ταινίας. Το πώς τους ήρθε να γυρίσουν ταινία στην Κύπρο μην το ψάχνεις, κι εγώ απόρησα. Ύστερα έμαθα ότι η ταινία θα λέγεται «Ζίου Ζίτσου» και σκέφτηκα ότι μία τέτοια τρολ ταινία μόνο εδώ πέρα θα μπορούσε να γυριστεί.

Ήρθε που λες ο Νίκολας ο Κέιτζ στη χώρα μας και όλοι οι τίμιοι πολίτες της χώρας έσπευσαν να βγάλουν σέλφι μαζί του σαν να βλέπουν πρώτη φορά παρακμασμένο ηθοποιό του Χόλιγουντ από κοντά. Μέχρι στιγμής όλα τα κοινωνικά δίκτυα κατακλύζονται από φωτογραφίες Κυπρίων μαζί του. Έβγαλε φωτογραφία με μία κυρία που δουλεύει στο αεροδρόμιο Λάρνακας, έβγαλε και με τον ταξιτζή που τον μετέφερε στο ξενοδοχείο του, έβγαλε με όλα τα γκαρσόνια και υπαλλήλους στις ταβέρνες που πήγε και έφαγε. Στα καλά εστιατόρια, στα κακά εστιατόρια. Στα Burger King και στα McDonald´s. Στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Μέσα στη θάλασσα, έξω από τη θάλασσα. Πάνω στο βουνό, κάτω στο ρυάκι, την ώρα που σκάει το κύμα. Πραγματικά, δεν έμεινε πέτρα κι άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που να μην φωτογραφήθηκε με τον Νίκολας Κέιτζ.


Εδώ με το Προσωπικό του Jamie's Italian στη Λευκωσία. Αν κρίνω από την έκφρασή του, πρέπει να κάηκε το πελεκούδι.

Και επειδή εγώ σας γέννησα, σας χαρίζω και τη συνέχεια που δεν την είδατε ακόμα:

Ένα απόγευμα θα ανοίξετε την τηλεόραση και θα τον δείτε καλεσμένο στο «Με Αγάπη Χριστιάνα». Επειδή εκεί δεν βρίσκεται πλάσμα που να ομιλεί την αγγλική (ούτε και την σωστή ελληνική, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), θα αρκεστούν στη νοηματική και σε ό, τι εγγλέζικο έμαθαν από τις Φιλιπινέζες τους.

“You know Nicholas Cage, Cyprus loves you very much. You eat well here? What is your favourite cheese? Have you tried Halloumi?” Ο Κέιτζ θα κοιτάζει αμήχανος με WTF βλέμμα ενώ το κυπριακό χιούμορ θα δώσει τα ρέστα του, θέτοντας διλήμματα: 

Do you prefer sheftalia or souvlakia?

Τη σεφταλιά θα πάρει ο Κέιτζ. Γάργαρα γέλια στο στούντιο εξ αιτίας της ευφάνταστης ερώτησης. Θα το πάνε κι ένα βήμα παραπέρα: “Do you prefer makaronia tou fournou or kolokasi?”

Το δε ανεκδιήγητο πάνελ θα του ετοιμάσει ως είθισται ένα από εκείνα τα τραγικά αφιερώματα στη ζωή και στην καριέρα του με ό,τι αποκλειστική πληροφορία τους παρέχει ένα απλό google search. Η Βαρβάρα από το πάνελ (ίνδαλμα που λατρεύω να μισώ) θα του ρίξει το κομπλιμάν: you are very simple from close, oh my God! Και πριν προλάβει να ανασάνει, ερώτηση βόμβα: do you think you could stay in Cyprus for always?

Μετά τη «Χριστιάνα» θα τον πάνε καλεσμένο στο ανώτερης διανόησης comedy show της κυπριακής τηλεόρασης. Στον Λούη Πατσαλίδη. Εκεί, ο ηθοποιός δεν θα εξαίρει απλώς τις σεφταλιές, θα τις δοκιμάσει κιόλας σε μία δοκιμασία όπου θα του έχουν κλειστά τα μάτια και αυτός θα χρίζεται με τις πίκλες και τα γιαούρτια. Θα πάρει και δωράκι ένα keyring με την επιγραφή I Love Cyprus για τα κότσια που υπέδειξε. Ο Κέιτζ θα μείνει άναυδος από το αστραφτερό χιούμορ της τηλεόρασής μας. Λίγο πριν φύγει, εννοείται πως θα παίξει και το παιχνίδι με τις κυπριακές βρισιές. «Ρε, Nicholas, can you say «γαμώ τον σιήστο μου;»

-      Ga-mo to Shesto mu!

Σείεται συθέμελα το Σατιρικό από τα γέλια και τα χειροκροτήματα. 90% τηλεθέαση! «Can you say γαμώ τον καπιλέ μου;» 

Ga-mo to kabele mu! What does that mean?

Ξεσαλώνουν την επομένη τα κοσμικά σάιτς: «Δείτε ποιος πασίγνωστος ηθοποιός λέει γ*μώ το σί*στο μου, γαμ* τον καπιλέ μου!» Βροχή τα share στο Facebook.

Εννοείται πως θα κάνει κι ένα πέρασμα από τον Πιο Αδύναμο Κρίκο. Ολόκληρο επεισόδιο θα στηθεί για χάρη του. Θα παίζει ο ίδιος, και άλλοι εφτά εγχώριοι συνάδελφοί του από τον νέο-ανθισμένο κυπριακό κινηματογράφο, ήτοι όλο το cast του Βουράτε Γειτόνοι, με τους ηθοποιούς πάντα εντός ρόλων.

«Κύριε Μάππουρε, πόσα όσκαρ κέρδισε ο Νίκολας Κέιτζ;»

«Γιατί τζείνος ξέρει πόσα όσκαρ εκέρδησα εγιώνι;» (φύρνουνται στο στούντιο).

«Ναστάζια, πως λέγεται η νυν σύζυγος του Νίκολας Κέιτζ;»

«Μμμ, δεν ξέρω αλλά να σας πω το όνομα της επόμενης; Ναστάζια!» (καίγονται τα μηχανάκια της AGB με το ποιοτικό χιούμορ).

Ο Νίκολας Κέιτζ στέκεται εκεί σαν καλαμιά στον κάμπο αγνωώντας τι και πως. Στο τέλος του πρώτου γύρου ψηφίζεται από όλους να αποχωρήσει (είναι στημένο, αφού δεν μπορεί να μιλήσει Ελληνικά και ουσιαστικά πιάνει τόπο στο στούντιο).

Και φυσικά, για φινάλε, δεν θα μπορούσε να μην κάνει την τιμή και στην εκπομπή της τρισαγαπημένης μου Θέκλας.

«Θεματάρα αύριο! Πώς ο Νίκολας Κέιτζ κατάφερε να μην ζει στη σκιά του τοξικού θείου του Φράνσις Φορντ Κόπολα».

Ακολουθεί αποκλειστικό απόσπασμα από την εκπομπή:

«Χρυσέ μου, να σου πω εγώ την εμπειρία μου με τη θεία μου στην Πάφο που ανακατώνετουν μες τα πόθκια μου;»

Yes Thekla go ahead, I love your name by the way”.

«Thank you, it comes from the ancient greek verb Θέλγω, which means I attract things around me. Like a magnet. And right now you are attracted to me, I can tell. Όχι επειδή είμαι ψυχολόγος. Εδώ είμαι παρουσιάστρια να το ξεκαθαρίσουμε

“Of course you are”

«Γι’ αυτό και θα μιλώ μόνο εγώ, που κάνω τηλεθέαση. Εσύ κάτσε δαμέ να θωρούν οι Κυπραίες τα μμάθκια σου τα όμορφα, να γίνει η δουλειά μας. Που λες Νίκολας. Ο θείος σου είναι κλασική περίπτωση τοξικότητας. Να του θέσεις ό-ρι-α! Limits, darling! Να ξέρει μέχρι πού τον παίρνει να εκφράσει άποψη. Δεν του άρεσε ο τρόπος που είπες την ατάκα στην ταινία; Too bad! Too bad and sorry if I'm screaming, my dear, I get easily carried away. Αν τολμήσει να σου πει οτιδήποτε να του κόψεις τον αέρα. Να του πεις: «We didn’t ask your opinion, uncle Coppola, okay? When we ask you, you can say it!» Μόνον έτσι θα μάθουν, αγάπη μου, μόνον αν τους δειχτείς».

Ο Νίκολας Κέιτζ θα αποχωρήσει από το νησί και προβλέπω να μονάζει σε άλλο νησί να ξεπεράσει τα ψυχολογικά που θα του δημιουργήσουμε. Περαιτέρω, τον βλέπω υποψήφιο για να παρουσιάσει το «Χωρίς Αποσκευές» στο ΡΙΚ. Τέλειο το κόνσεπτ, προσφέρεται. Απογοητευμένος σταρ του Χόλιγουντ με αναδουλειές αποφασίζει να αποχωρήσει από τα εγκόσμια, σε ένα μακρινό, άγνωστο νησί. Εκεί ανακαλύπτει τα χωριά της Κύπρου και χαριεντίζεται με τον κόσμο της υπαίθρου. Χορεύει την Τυλλιρκώτισσα και οι βρακάδες του στήνουν ποτήρια κρασιού στο κεφάλι. Αν πάει καλά σε τηλεθέαση, δίνει μια τονωτική ένεση στην καριέρα του με επιπλέον γκεστ εμφανίσεις στις σειρές του Κούλη Νικολάου και Ανδρέα Γεωργίου. Ο Ντάνος δυσαρεστείται για την περιθωριοποίηση και από πίκα πάει στο Χόλιγουντ. Γίνεται ανταλλαγή. Παίρνουμε Νίκολας Κέιτζ, δίνουμε Ντάνο ο οποίος γυρίζει για σπάσιμο ταινία με τίτλο: Leaving Cyprus.

Τι άλλο εξωπραγματικό να σκεφτώ πια; Να τον τιμήσει ο Συλλούρης στη Βουλή; Oh, wait...

Γελώ. 

Κυριακή, Ιουνίου 23, 2019

Toy Story 4

Το Toy Story 4 είναι πάρα πολύ καλό.



Πήγα σήμερα το πρωί να το δω έχοντας τις επιφυλάξεις μου καθότι δεν περίμενα να δω μία συνέχεια καλύτερη από την τρίτη της σειράς, η οποία σημείωσε, είναι και η αγαπημένη μου. Κι όμως, η τέταρτη ταινία στέκεται αξιοπρεπέστατα στο ύψος της καθ’ όλη τη διάρκειά της, ενώ έχει ένα αναπάντεχο, ανατρεπτικό τέλος το οποίο έρχεται και κερδίζει τον αμέριστο σεβασμό μου πραγματικά στην κόψη του νήματος.

Είναι η πιο ώριμη ταινία Toy Story. Είναι αργή και επιτρέπει ανάπτυξη και εξέλιξη χαρακτήρων, χτίζεται πάνω σε συναισθήματα και όχι τόσο πολύ στις δράσεις. Τη λες και ενήλικη ταινία όπως όλες τις τελευταίες που έβγαλε η Πίξαρ με τη Ντίσνεϊ. Προστέθηκαν και δύο νέοι χαρακτήρες, δυο μπουλουκάκια, απ’ αυτά τα μίζερα που κερδίζεις στα παιχνίδια του Λούνα Παρκ, τα οποία παρόλο που δεν μου γέμισαν το μάτι όταν τα πρωτο-είδα, εν τέλει έκλεψαν την παράσταση. Η σκηνή που παρουσιάζουν διάφορους τρόπους με τους οποίους εισηγούνται να σκοτώσουν τη γριά, ήταν για μένα η κορυφαία της ταινίας.

Όπως και στον Αλαντίν, έτσι κι εδώ, η γυναικεία χειραφέτηση ως τάση των καιρών κατέχει δεσπόζουσα θέση. Ευτυχώς όχι στα όρια του ακτιβισμού όπως στην περίπτωση της Τζασμίν. Εδώ η βοσκοπούλα Λόλα προτιμά να ζήσει σαν χίπισα και δεν ακολουθεί την παλιοπαρέα μετά την επανασύνδεση. Μάλιστα, παρασέρνει και τον Γούντι σ’ όλο αυτό. Πρώτα απ’ όλα όμως, φροντίζει να υπογραμμίσει το μανιφέστο του «καλύτερα μόνη» και του «μου είσαι πλέον περιττός».

Το Toy Story 4 εντάσσεται δικαίως στο τοπ5 των αγαπημένων μου ταινιών των Πίξαρ και Ντίσνεϊ, με τις Coco, Inside Out, Toy Story 3 και Finding Nemo να προπορεύονται.

Φέτος γίνεται χαμός με τις ταινίες του Ντίσνεϊ, έπονται το Lion King τον Ιούλιο, το Maleficent 2 το φθινόπωρο και το Frozen 2 πριν το τέλος του έτους. Νέο χρυσό αιώνα διανύουμε οι φανς του Ντίσνεϊ!

Σάββατο, Ιουνίου 22, 2019

Δεδικαίωται Ή Δεν Δεδικαίωται;

Βαριέμαι πάρα πολύ να σου γράψω για τον θάνατο του Χριστόφια.

Βαριέμαι γιατί από την καταστροφική του θητεία πέρασαν άλλα έξι μέτρια χρόνια και πλέον έχουμε άλλα προβλήματα, όχι πολύ σοβαρότερα από εκείνα που ζήσαμε επί χούντας μαζί του, αλλά αρκετά οδυνηρά ώστε να κάθομαι σήμερα να τον συζητάω.

Άλλα πράγματα θέλω να συζητήσω.

Τελικά δικαιούμαστε ή δεν δικαιούμαστε να έχουμε άποψη για το έργο του; Αυτό το «ο νεκρός δεδικαίωται» που το μάθατε και το μηρυκάζετε όλοι σάμπως και σας άφησε κληρονομιά ή σας όρισε μετά θάνατον δικηγόρους του, ισχύει ή δεν ισχύει; Το λέω αυτό επειδή βλέπω επιλεκτικές ευαισθησίες όσον αφορά τα δημόσια πρόσωπα που τα τρώει το μαύρο χώμα. Θέλω να πω, κι ο Μαϊκλ Τζάκσον πέθανε, αλλά δεν είδα κανέναν να τον «δικαιώνει». Μια χαρά στήθηκε το ντοκιμαντέρ στο Νέτφλιξ, μια χαρά κάτσαμε και το είδαμε, μια χαρά το σχολιάσαμε όλοι, μια χαρά αποφασίστηκε να απαγορευθούν τα τραγούδια του στο ραδιόφωνο και ούτε ένας δεν τόλμησε να πει «ο νεκρός δεδικαίωται» (σημ. ο Τζάκσον τουλάχιστον δικάστηκε και αθωώθηκε κάποτε, δεν πήγε αδίκαστος). Ή μήπως δεν μας νοιάζει επειδή ο Τζάκσον ζούσε μακριά και δεν υπάρχει κάποια θεία του, κάποιο τέκνο, κάποια αδελφή να διαβάσει τι γράφουν οι σκατόψυχοι δεξιοί και να κακοφανιστεί από τα σχόλια;

Αποφασίστε και πείτε μου γιατί έχω μπερδευτεί. Κι όλη αυτή την ξαφνική ηρωοποίηση του θανούντος, όλη αυτή την ξαφνική αποδοχή σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα αρνητικό μεταξύ του 2008 και του 2013 εγώ επίσης δεν την καταλαβαίνω. Πέιτε μου να ξέρω δικαιούμαστε να έχουμε άποψη για το έργο που αφήνει πίσω του ο μακαρίτης ή θα μας κάμετε «τέττε» ως «παλιάνθρωπους» που δεν μπορούν «να σεβαστούν το πένθος;» Κι αν ακόμα πρέπει να σεβαστώ το πένθος, από ποια ημερομηνία και μετά ακριβώς μπορώ να εκφράσω άποψη για το ποιόν του μακαρίτη άφοβα και ξάστερα; Πότε λήγει το πένθος;

Και ο Χίτλερ πέθανε. Εντάξει ο Χίτλερ είναι σημείο αναφοράς. Όπως έλεγε πολύ πετυχημένα και η πρωταγωνίστρια στο Russian Doll, “What do you mean he is a bad person? I mean, there was Hitler and everybody else”. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε κανέναν με τον Χίτλερ. Θεωρείται έγκλημα οποιαδήποτε σύγκριση και το αντιλαμβάνομαι. Αλλά γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Επειδή ο ένας ήταν καταφανώς τέρας ενώ για τον άλλον «παίζεται;» Αν δικαιούμαστε να σχολιάζουμε τον έναν, τότε θα έπρεπε να δικαιούμαστε να σχολιάζουμε και τον άλλον. Και αν ισχύει το «δεν ζει για να υπερασπιστεί τον εαυτόν του», θα έπρεπε να ισχύει για όλους. Ούτε ο Μεγαλέξανδρος ζει, αλλά αδερφή τον ανεβάζουμε, αδερφή τον κατεβάζουμε, ενώ συχνά τον παραλληλίζουμε με τον Ντόναλντ Τραμπ, ως έναν αρχαίο ιμπεριαλιστή που δεν ήξερε που να βάλει τελεία.

Α, μια που το ‘φερε η κουβέντα. Όταν πεθάνει ο Τραμπ θα μου πείτε «ο νεκρός δεδικαίωται» ή θα μου πείτε «στα τσακίδια κι ακόμα παραπέρα;» 

Εν κατακλείδι, αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα δημόσια πρόσωπα έρχονται με αυτό το κουσούρι. Είναι καταδικασμένα να κρίνονται μια ζωή ή κατ’ ακρίβειαν να κρίνονται και στον θάνατο. Δεν πρόκειται για τον κυρ Στέφανο στη γωνία που έζησε αθόρυβα και δεν πείραξε κανέναν. Πρόκειται για ανθρώπους που με τις πράξεις ή και παραλείψεις τους επηρέασαν την πορεία μιας ολόκληρης πατρίδας και δικαιούμαστε να τους κρίνουμε. Και όσο αυστηρότερα τους κρίνουμε, τόσο το καλύτερο, ώστε να βλέπουν και οι επίδοξοι, μελλοντικοί πολιτικοί τι τους περιμένει και να αποφεύγουν τις χοντράδες νομίζοντας ότι η ιστορία θα τους χαριστεί.

Δεύτερο θέμα που θέλω να θίξω επί τη ευκαιρία.


Πόσο χωρκάτικο είναι να μας αφορά ο θάνατος οποιουδήποτε Κύπριου ηγέτη. Και όταν πέθανε ο Γλαύκος Κληρίδης, και είχα δει εκείνα τα απίστευτα, μαζίκά, γραφικά προσκυνήματα τα ίδια πίστευα (που ομολογουμένως ο Κληρίδης ήταν από τους πιο συμπαθείς Κυπρίους πρώην προέδρους). Ηρεμήστε κομματόσκυλα, δεν πέθανε και η Άννα Βίσση. Πέθαναν άνθρωποι που αν κρίνουμε από τη σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας, ελάχιστα μας ωφέλησαν. Εντάξει, προφανώς και άλλοι μας ωφέλησαν περισσότερο, άλλοι λιγότερο, μα υπάρχει ταβάνι. Δεν χάσαμε τον Νέλσον Μαντέλα, ούτε τίποτις προσωπικοτάρες ούτως ώστε να δικαιολογούνται οι ένδοξοι επικήδειοι που βλέπω σωρηδόν στα κοινωνικά δίκτυα. 

Παρασκευή, Ιουνίου 21, 2019

Βιογραφικό Σημείωμα

Έκατσα να συντάξω ένα σύγχρονο βιογραφικό σημείωμα για σκοπούς ανεύρεσης δεύτερης εργασίας. Και με έπιασε περαιτέρω κατάθλιψη, μία απέραντη θανατίλα, γιατί συνειδητοποίησα πόσο παλιός είμαι, και πόσο βαλτωμένος. Κατ’ αρχάς δεν ενθυμούμουν πώς συντάσσεται ένα βιογραφικό σημείωμα. Από ‘κει να δεις. Έπρεπε να γκουγκλάρω για να μάθω τι παίζει το 2019. Υπάρχουν ακόμα βιογραφικά; Ζήτησα βοήθεια από γνωστούς που εργάζονται σε τμήματα διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού για να σιγουρευτώ ότι υφίσταται η πρακτική. Και ευτυχώς είδα ότι δεν άλλαξαν πολλά από το μακρινό 2008, το έτος που χρειάστηκε τελευταία φορά να στείλω κάπου μαζεμένα τα χαΐρια μου.

Συνειδητοποίησα ότι το τελευταίο μου ακαδημαϊκό επίτευγμα χρονολογείται πάνω από μία δεκαετία. Πήρα πτυχίο ισπανικών το 2014, βέβαια, αλλά αυτό δεν μετρά. Ήτο παράταιρο, ήτο χόμπι. Ακαδημαϊκό επίτευγμα για το οποίο να χρειάστηκε να κάτσω κάτω τον κώλο μου και να φτύσω αίμα, δάκρια και ιδρώτα, δεν έχω να αναφέρω, ούτε να επιδείξω.

Γιατί με άφησα να πνιγώ στον βάλτο, δεν ξέρω ακόμα. Κατάθλιψη, τεμπελιά, παραίτηση, όλα αυτά στον ίδιο ντορβά, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Τώρα θα μου πεις, τόσα χρόνια σπούδαζες και τι κατάλαβες; Μόνο ψυχολογική ήταν η επιβράβευση. Στη δουλειά που επίλεξα να κάνω, έτσι κι αλλιώς, δεν προχωράς με τα πτυχία, τους πάπυρους και τις περγαμηνές. Προχωράς με τα κόμματα και τα μέσα. Στο λένε ευθαρσώς, στο φτύνουν στα μούτρα κάθε φορά που ρωτάς γιατί παραγκωνίστηκες στο χ, ψ, πρότζεκτ. Κάθεσαι και πισκαλάς του Αναστασιάδη, κύριος; Ναι; Έτοιμη η προαγωγή! Δεν πα να μην έβγαλες Δημοτικό. Το ήξερα αυτό, το επιβεβαιώνω με κάθε ευκαιρία καθημερινά δυστυχώς, κι όμως εξακολουθώ να μην το χωνεύω. Έχω ακόμα την ανάγκη να αισθάνομαι ότι μετρώ. Κι αυτό με τρώει.   

Τα πτυχία μου η μάνα μου τα πέταξε στα σκουπίδια. Τα είχα μέσα σε ένα φάκελο, ετοιμαζόμουν να τα πάω για πιστοποίηση. Όταν επέστρεψα άφησα τον φάκελο πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Τον είδε η μάνα μου, νόμισε ότι ήταν άδειος και τον πέταξε. Χάθηκαν έτσι άδοξα δύο πτυχία και δύο μάστερ. Ευτυχώς είχα προλάβει να τα φωτοτυπήσω. Αλλά δεν πρόλαβα να τα κορνιζάρω, να έχω να θυμάμαι εποχές που είχα ακόμα μυαλό που στρόφαρε. Είναι τρομερό συναίσθημα. Έμειναν μόνο φωτοτυπίες και φωτογραφίες να πιστοποιούν ότι υπήρξα φοιτητής. Τίποτε άλλο. Μπορώ να πληρώσω για να μου βγάλουν άλλα, βέβαια, καθώς διάβασα στα σάιτς των πανεπιστημίων μου, αλλά αυτό κοστίζει πάρα πολλά χρήματα και αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να τα διαθέσω γι’ αυτό τον σκοπό. Άσε που δεν μπορείς να τα τυπώσεις όποτε σου δόξει. Υπάρχουν συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα στα οποία μπορείς να αιτηθείς επανέκδοση πτυχίου. Μπλέξε τώρα με τους Εγγλέζους.

Αυτά που λες. Τι να γράψω σήμερα στο βιογραφικό σημείωμα; Ότι τα τελευταία δέκα χρόνια απλά αφέθηκα και βάλτωσα; Ότι η χαρά μου όλη ήταν τα θέατρα, οι ερασιτεχνικές μου παραστάσεις (πλάκα-πλάκα μετρώ 13 έργα!) και η οικογένεια που δημιούργησα; Α, ναι, και τα ταξίδια που πήγα. Καμιά 15αριά νέες χώρες προστέθηκαν στον χάρτη μου. Ήταν ευτυχισμένη αυτή η δεκαετία. Αλλά ακαδημαϊκά ήταν νεκρή. Και είναι βαρύ το τίμημα σήμερα που δεν ξέρω πώς να γεμίσω τα πεδία του σημειώματος.

Τι να κάτσω να σου γράψω στο βιογραφικό για τον βίο μου τον γραφικό. Έλα πάρε με τηλέφωνο να στα πω. Που θες και να στα γράψω. Σάμπως και στην Κύπρο λειτουργεί οτιδήποτε ορθόδοξα για να κάτσεις να με αξιολογήσεις γραπτώς; Δωσ’ μου τη ρημάδα τη δουλειά να στην κάνω, να τελειώνουμε. Γίναμε ξαφνικά Δυτικός Κόσμος, να στέλνουμε βιογραφικά. Εκεί που έκλασε η Δύση βγήκαμε εμείς!


Πφ!  

Κυριακή, Ιουνίου 16, 2019

Βραβεία Γονέων

Σήμερα έκατσα και είδα στο Νέτφλιξ το ντοκιμαντέρ για τον Μαϊκλ Τζάκσον, αυτό που προβλήθηκε προ ολίγων μηνών και στο οποίο δύο εκ των θυμάτων του εξιστορούν με λεπτομέρειες τα πάνδεινα που τράβηξαν μαζί του, και το οποίο ντοκιμαντέρ αποτέλεσε την αφορμή για να σταματήσουν πάμπολλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανά το παγκόσμιο να μεταδίδουν τραγούδια του.

Δηλώνω συγκλονισμένος. Από το μεσημέρι που τα είδα, δεν κάνω τίποτα άλλο από το να συζητώ γι’ αυτά τα δύο επεισόδια. Να τα δείτε οπωσδήποτε! Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω.

Από εκεί που πρέπει να το πιάσω το θα το πιάσω, από την πηγή του κακού. Από τους γονείς των θυμάτων. Γιατί έχω δει κι άλλα ντοκιμαντέρ τελευταίως (έχω δει την εξαφάνιση της Μαντλίν Μακκάν και το Dirty John) και συμπέρανα ότι για οτιδήποτε κακό συμβαίνει σε παιδιά, δεν φταίει η κακιά η ώρα, αλλά οι ηλίθιοι γονείς.

Πόσο ηλίθια μάνα είσαι για να επιτρέπεις στο παιδί σου να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με έναν ξένο και μάλιστα ένα τραγουδιστή που είναι εμφανώς διαταραγμένος, όπως ο Μαϊκλ Τζακσον; Τον Τζάκσον εγώ, τον θεωρώ ιδιοφυΐα, σημάδεψε όλη μου την παιδική ηλικία, αγαπώ τα τραγούδια του, είμαι φαν, θα ήθελα να χορεύω σαν αυτόν, αλλά δεν παύω να μπορώ να διαχωρίζω την ιδιοφυΐα από την ανωμαλία. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Αυτές γιατί δεν το έβλεπαν; Είναι βλαμμένες; Ρητορικόν το ερώτημα. Να σου λέει ο μακαρίτης «φερ’ μου τον γιο σου να μείνει μαζί μου ένα χρόνο στη Νέβερλαντ» και η άλλη να το σκέφτεται! Ή να της λέει «σας προσκαλώ να με ακολουθήσετε οικογενειακώς στην παγκόσμια μου περιοδεία, όλα τα έξοδα πληρωμένα, αλλά δεν φαντάζομαι να έχετε πρόβλημα να κοιμάται στο κρεβάτι μαζί μου ο γιος σας» και οι γονείς να λένε «ε, και τι έγινε; Αισθάνεται μοναξιά ο καημένος, δεν έζησε παιδική ηλικία και την ζει ετεροχρονισμένα μέσω του 7χρονου υιού μας». Πόση βλακεία;!

Δεν ξέρω αν στις αρχές των 90ς δεν ήμασταν τόσο υποψιασμένοι ή δεν είχαν δει πολλά τα μάτια μας. Πάντως όταν βλέπεις την ιστορία εν έτει 2019 είναι όλα τόσο τυποποιημένα που φωνάζουν από μακριά πως επρόκειτο για παιδεραστή. Ικανοποιεί όλα τα κλισέ που μόνο βλάκες δεν μπορούσαν να το δουν. Θα μου πεις, δεν επίλεγε για θύματα και τα πιο έξυπνα άτομα του κόσμου. Σε οικογένειες με διάφορα προβλήματα απευθυνόταν, που έβλεπαν τη ζωή τους ξαφνικά να ανεβαίνει στάτους, και οι οποίες οικογένειες αγόραζαν το παραμύθι εύκολα. «Ο Μαϊκλ μιλούσε με τον γιο μου 4 ώρες καθημερινά στο τηλέφωνο και όταν έκλειναν του έστελνε απανωτά φαξ γράφοντας του πόσο πολύ τον πίστευε και τον αγαπούσε. Μπαίναμε στο σπίτι και βρίσκαμε όλο το σαλόνι καλυμμένο από χιλιόμετρα φαξ μηνυμάτων. Ήταν τρελό!» Τρελό, αλλά δεν τους πέρασε από το μυαλό πως επρόκειτο για ανώμαλο.

Δεν φταίνε μόνο οι γονείς. Φταίνε λίγο πολύ όλοι, πέραν του ψυχοπαθή-παιδέρα που παίρνει τη μερίδα του λέοντος. Και τα θύματα φταίνε, επίσης. Μπορεί να ήταν ανήλικοι και με το μυαλό πάνω απ’ το κεφάλι τους, αλλά δεν είναι δυνατόν να ασελγεί επάνω τους ο καλλιτέχνης επανειλημμένα, εφτά χρόνια συνεχόμενα και αυτοί να μην αναφέρουν τίποτα για να μην προδώσουν «τον όρκο αγάπης που έδωσαν στο είδωλό τους» αλλά και επειδή στον ουσιώδη χρόνο «δεν αντιλαμβάνονταν τις άσεμνες πράξεις σαν κακοποίηση». Αντιλαμβάνεστε. Έπρεπε να γίνουν γονείς για να ευαισθητοποιηθούν και να αποκαλύψουν τα αίσχη, γιατί άρχισε, λέει ο ένας, να έχει εφιάλτες πως ο μακαρίτης κακοποιεί τον γιο του και δεν μπορούσε άλλο να ζει με το ψέμα!

Αν είναι δυνατόν!

Και στην υπόθεση της Μαντλίν που έβλεπα προ μηνών τα ίδια. Ποιοι ηλίθιοι πάνε για δείπνο και αφήνουν τα παιδιά τους να κοιμούνται αμέριμνα στο απέναντι κτήριο; «Είχαμε οπτική επαφή». Ποια οπτική επαφή ρε παπάρες; Εδώ εγώ με τον Αλέξη, στην Κύπρο, και δεν τολμώ καλά-καλά να ανέβω επάνω, χωρίς να βεβαιούμαι συνέχεια ότι έχω οπτική ή και ακουστική επαφή μαζί του. Και πήγατε εσείς στην Πορτογαλία, απέναντι από το Μαρόκο που έχει τη φήμη που έχει με το εμπόριο παίδων, και θεωρήσατε ΟΚ να παρατήσετε τρία παιδιά μόνα τους στο δωμάτιο; Βλήματα! Το πληρώνετε το λάθος ακόμα, και παραδέχομαι ότι δεν σας αξίζει ένα τόσο συνεχές και ατέλειωτο μαρτύριο τόσα χρόνια, αλλά ναι, είστε ηλίθιοι.

Και στο Ντέρντι Τζον, άμα το δείτε, οι ηλίθιες την πλήρωσαν τη νύφη. Καμία έξυπνη γυναίκα δεν θα έπεφτε με τα μούτρα και με τυφλή υποταγή σε ένα τόσο οφθαλμοφανές ρεμάλι.

Τώρα εγώ απορώ κατά πόσον οι ηλίθιοι αξίζουν προστασίας ή αν απλά πρέπει να τους ρίχνουμε στη μούρη ένα «ας πρόσεχες» όποτε την παθαίνουν. Ή αν θα πρέπει να δείξουμε έναν άλφα πατερναλισμό και συναισθηματική συμπάθεια. Σκέφτομαι πως τελικά το γεγονός ότι το τραύμα αυτό καθεαυτό μετατρέπεται σε σειρά στο νέτφλιξ και εξαργυρώνεται σε παρά, φήμη και περαιτέρω εργασιακές ευκαιρίες αρκεί για να μη κάνουμε απολύτως τίποτα. Ας πρόσεχαν.