Τετάρτη, Ιουνίου 12, 2024

Φειδίας ΙΙ

Από το προηγούμενο κείμενο μέχρι σήμερα νιώθω ότι πέρασαν 10 χρόνια.

 

Από την Κυριακή που ανακάλυψα τον Φειδία, άρχισα να τον παρακολουθώ πιο επισταμένα. Μπήκα στο YouTube channel του, είδα τα βιντεάκια του, είδα τα reels του και νιώθω λίγο σαν τον Χάρη Ρώμα στο Κωνσταντίνου και Ελένης, στο επεισόδιο που ανακάλυψε τον Σάκη Ρουβά. Ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου. Τόσο πολύ τον συμπάθησα, που σχεδόν στεναχωρήθηκα που δεν τον είχα πάρει χαμπάρι προηγουμένως και να τον ψήφιζα την Κυριακή. Εντάξει, το βίντεο με τη Λαμποργκίνι απολαυστικότατο. Το άλλο που μπήκε στο pre-party των βραβείων Emmy επίσης. Εξ αιτίας του έμαθα τους παγκόσμιους YouTubers, και βρέθηκα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του, απορώντας γιατί δεν βγήκε πρώτος παμψηφεί. 

 

Έκατσα και τον είδα και στα προεκλογικά debates. Η μανία των «επαγγελματιών» πολιτικών να το παίξουν αρχικά προστατευτικοί, πατρικοί δίπλα του, και η μανία που τους έπιασε να τον αποδομήσουν κατόπιν εκλογών είναι αηδιαστική. Είναι η εικόνα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Όχι μόνο θύμωσα, αλλά θέλω να πάω να τον βρω και να του πω, «έλα να κάμουμε κόμμα πελλών και να γαμήσουμε μαζί την υποκρισία του μέσου πολιτικού». Στο τουίτερ διάβασα ήδη: «Έχετε πρόβλημα; Να πάτε να σας το λύσει ο Φειδίας που ψηφίσατε». Ναι, γιατί προηγουμένως τρέχαμε στα κόμματα και μας έδιναν μεγάλη σημασία. Άντε να γαμηθείτε να ασπρίσετε! Η Έφη Ξάνθου ήγειρε θέμα "πόθεν έσχες" των εκατομμυρίων του. Η Έφη Who? Μια πτωχή. 

 

Τα δε κομμούνια, από τον καιρό που ανακάλυψαν ότι ο τύπος δεξιοπατά και ότι είχε πάρε δώσε με το ΕΛΑΜ, θυμήθηκαν να μας πουν ότι είναι επικίνδυνος! Εδώ βγάλαμε πενταετία Χριστόφια στην οποία ενταχθήκαμε στο ΔΝΤ, έμειναν στάσιμοι οι μισθοί μας για 10 χρόνια εξαιτίας του, ανατινάξε το Μαρί, σκότωσε 11 ανθρώπους, δεν έμεινε τίποτε όρθιο, αλλά τώρα είναι ο Φειδίας ο επικίνδυνος. Άρχισαν και τα ειρωνικά σχόλια: «δεν ξέραμε να κάνουμε τικ-τοκ για να εκλεγούμε». Ας ξέρατε. Όλες τις μαλακίες ξέρατε να τις κάνετε, το τικ-τοκ σας πείραξε να μάθετε. Τι bad losers παντού! Τι ζώα! Πραγματικά απολαμβάνω να σας βλέπω να κλαίτε. 

 

«Θα αλλάξει ο Φειδίας τη ζωή μας μέσω της Ευρώπης;» είδα να ρωτούν. Ναι, γιατί την άλλαξαν οι προηγούμενοι που στέλναμε τα προηγούμενα 20 χρόνια; Και ο Φειδίας να μην την αλλάξει, ας την αλλάξει ο Φουρλάς και ο Μαυρίδης που υποτίθεται είναι οι σοβαροί μας. Δεν καταλάβατε ακόμα ότι οι έξι ευρωβουλευτές που στέλνουμε είναι σταγόνα στο Αιγαίο. Τι να μας κάνουν; Εθιμικά τους στέλνουμε. 

 

Τον έβλεπα προ ολίγου σε ένα βίντεο να κυκλοφορεί στη Λευκωσία και να κινηματογραφεί τις αφίσες των κομμάτων που είχαν αναρτηθεί σαν αφίσες σχημάτων μπουζουκιών στην Αθήνα και να σχολιάζει: «Τωρά τι καταλάβετε που θωρείτε τούντες φάτσες; Αρέσκουν σας; Τι θα πει η ΕΔΕΚ είναι η δύναμή σου; Δεν σημαίνει τίποτε τούτο το σλόγκαν. Τουλάχιστον εγώ δεν σας υποχρεώνω να θωρείτε τη φάτσα μου όπου πάτε!» Πόσο "εγώ" αυτά τα σχόλια! Όχι, μάλιστα! Μου ήταν επίπονο να πηγαίνω όλο τον Μάιο δουλειά κάθε πρωί και να βλέπω τις σκατόφατσες σας. Ειδικά εκείνη του Προύντζου. Έχω που έχω τον πόνο μου που θα πάω να λιώσω στο Δημόσιο οκτώ ώρες, έχω και τη φάτσα του κάθε ωραιοπαθούς ψώνιου να με καλεί τον ψηφίσω. 

 

Όχι, αγάπες μου. Φειδία μόνο από δω και πέρα. 


Είμαι σίγουρος αυτός θα είναι ένας από τους επόμενους προέδρους της Δημοκρατίας. Μην πω θα λύσει και το Κυπριακό. Θα κάτσει έξω από το παλάτι του Ερντογάν με τα 5 εκατομμύρια ακόλουθους (θα γίνουν 15 εκατομμύρια μέχρι τότε) και θα αρνείται να φύγει ώσπου να λυθεί το Κυπριακό. Τέτοια αρχίδια θέλει. Δεν τα έχετε. 

 

 

 

Δευτέρα, Ιουνίου 10, 2024

Ο Φειδίας Και Η Καλομοίρα

 

Τον Φειδία δεν τον ήξερα.

Και αν τον ήξερα θα ανησυχούσα.

Τις τελευταίες εβδομάδες τον ανακάλυψα λόγω επικαιρότητας, και φυσικά έφριξα με το όλο πακέτο.

Χθες βράδυ, όμως, με την εκλογή του, άρχισα να τον συμπαθώ.

Δεν τον ψήφισα, ξεκαθαρίζω.

Τον συμπάθησα όμως γιατί ήταν τόσο μεγάλη η απόλαυση να βλέπεις τις σκατόφατσες των γνωστών κομματικών πιονιών να έρχονται σε αμηχανία με τα ποσοστά του, που παραγκώνισα όλον το αρνητισμό που συσσώρεψα εξαιτίας του. Ναι, ήταν σκέτη κάβλα να θωρείς τα ποσοστά του Φειδία να τρώνε μία έδρα από το ΑΚΕΛ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Απόλαυση να βλέπεις τη ξυνίλα στη φάτσα της αντιπαθέστατης και αστοιχείωτης Ατταλίδενας. Απόλαυση που είχα καιρό να νιώσω για τον καταποντισμό του Κέντρου, των δήθεν Οικολόγων, του Βόρτ των βόρτων, αλλά και του πρώην κόμματος του Γλαύκου Κληρίδη το οποίο τόσο κατάλαβε τι συνέβη που βγήκε και έλεγε ότι «κέρδισε». «Κερδούνταν» που θα έλεγε και ο Φειδίας! «Κερδούνταν» Αννίτα μου, ρούφα τώρα τα χειρότερα ποσοστά στην ιστορία σας, κι εσύ και το σαΐνι ο Δίπλαρος.

Ο Φειδίας είναι η Καλομοίρα της πολιτικής. Χθες που τα έβαζα όλα σε μία σειρά κατέληξα ότι η αντιστοιχία είναι τα μάλα εύστοχη. Όπως ήρθε η Καλομοίρα ουρανοκατέβατη από την Αμερική, μη ξέροντας να συντάξει σωστά ούτε μία πρόταση, μη μπορώντας να πατήσει ούτε μία νότα και κατάφερε όχι μόνο να στείλει σπίτι της την Ραλλία και τον Θαλασσινό που υποτίθεται ότι ήταν το ποιοτικό πουλέν του Fame Story 2, αλλά κατάφερε να πάει και στην Ευρώπη με συντριπτική νίκη έναντι του Κώστα Μαρτάκη στον εθνικό τελικό της ΕΡΤ, ο οποίος Μαρτάκης είχε από πίσω του Ψινάκη και Κοντόπουλο, κατακτώντας την 3η θέση στο Βελιγράδι με το Secret Combination, έτσι και ο Φειδίας. Ίδια και απαράλλαχτη πορεία.  

Φυσικά, η Καλομοίρα είναι γυναίκα, ξέρει να κλώννεται, ξέρει να πουλά καλά τη θηλυκή της πλευρά και αυτό είναι ένα ατού που δυστυχώς δεν έχει ο Φειδίας. Σκεφτείτε όμως να ήταν και Ζεν Πρεμιέ, τι θα γινότανε! 90% θα έπαιρνε.

Το πρόβλημα ποιο είναι; Το πρόβλημα είναι ότι την Καλομοίρα την έφαγε το σύστημα. Μόλις η αθηναϊκή, διεφθαρμένη σόου μπιζ αντιλήφθηκε ότι αυτό το κοριτσάκι δεν καταλαβαίνει Θεό, και άρχισε να στήνει και πόδι, έπεσε να τη φάει. Η Καλομοίρα αντί να επαναπαυθεί στις δάφνες που της προσέφερε η Γιουροβίζιον, σηκώθηκε και έφυγε εν μία νυκτί, μοιράζοντας σιχτίρια κατά παντός υπευθύνου. Πήγε στην Ουάσιγκτον, έκανε τα παιδάκια της, τρώει τη σπανακόπιτα που ψήνει με την πεθερούλα της κάθε Κυριακή και ζει ζωή και κότα. Δεν έκατσε να την απορροφήσουν τα σκατά για να μπορεί να άδει στα μπουζούκια.

Πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο πολιτικό σύστημα θα ρημάξει και τον Φειδία. Μπορεί προς το παρόν να του ρίχνουν αμήχανα γελάκια και να μην ξέρουν πως να τον διαχειριστούν αλλά μόλις μυριστούν ότι από τούδε και στο εξής θα ξεφυτρώνουν Φειδίες μέσω των σόσιαλ μίντια και θα διεκδικούν οφίκια εις βάρος της κυπριακής ιντελιγκέντσιας μη χέσω, θα γίνει μεγάλη σφαγή.

Όχι μόνο θα αποκλειστεί ο Φειδίας από τον επίσημο Δημόσιο Βίο, αλλά θα τον αναγκάσουν να αποσυρθεί. Ο ίδιος κερδίζει ήδη πολλές χιλιάδες ευρώ από τα κανάλια του στα σόσιαλ, επομένως δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο να θέλει να προσφέρει στον κυπριακό όχλο. Ούτε μπορεί. Λέει ότι θα μάθει. Και η Καλομοίρα ήθελε να μάθει. Έμαθε;

 Όπως δεν μπορούσε η Καλομοίρα να πάει το ελληνικό τραγούδι μπροστά, ούτε ο Φειδίας θα αλλάξει την νοοτροπία του Κυπραίου. Είχε απηυδήσει ο κόσμος με τη δηθενιά και ήθελε αυθεντικότητα ναι. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να διεκδικεί και η Καλομοίρα θέση από το μεροκάματο στα μπουζούκια. Δεν έπαιρναν τόσα χρόνια πίπες στα αφεντικά οι μπουζουξούδες για να τους φάει τη δόξα μία που ήρθε με τον σταυρό στο χέρι και την αφέλεια του απόδημου.

Το ίδιο θα γίνει και με τον Φειδία. Το πολύ πολύ στο μέλλον να κάνει σποραδικές πολιτικές παρεμβάσεις και να επηρεάζει πράγματα, αλλά ως εκεί. Δεν πρόκειται να τον αφήσει η λερναία Ύδρα και τα πλοκάμια της να επηρεάσει ουσιαστικά και δραστικά το φαγοπότι. Και εφόσον ο Φειδίας μπορεί να τρώει και απ’ αλλού, δεν θα κάτσει να σκάσει. Εξάλλου η Κύπρος δεν είναι ένα κράτος που αξίζει ή πρόκειται να δει ποτέ του, σωτηρία.

Κατά τα άλλα ναι, ακόμα δεν έχω συνέλθει από το «κερδούνταν». Αλλά είμαι έτοιμος να του το συγχωρήσω του πελλού.


Πέμπτη, Μαΐου 30, 2024

Αντί-Εκλογές

Οι εκλογές γίνονται με λάθος τρόπο.

 

Όταν κυριαρχήσω σ’ αυτό τον τόπο, όταν επιβάλω την εωσφορική παρουσία μου, το εκλογικό σύστημα θα αλλάξει.

 

Ο κυπριακός λαός δεν θα είναι αναγκασμένος να επιλέξει ανάμεσα σε 100 ναρκισσιστικά ψώνια ποιο είναι το λιγότερο βλαβερό και να το φορτωθεί στους ώμους του. Ούτε θα ήταν υποχρεωμένος να τον ανέχεται αν εντός ευλόγου χρόνου δεν επιδείκνυε τη δέουσα απόδοση στα καθήκοντά του. Ο πέλεκυς θα ήτο βαρύς. 

 

Το σύστημα θα είχε ως εξής: 

 

Ο κυπριακός λαός θα μπορούσε να ψηφίσει κατά βούληση οποιονδήποτε πολίτη πίστευε ότι είναι άξιος για το εκάστοτε πόστο ή θέση. Δεν θα είχε σημασία αν ο επίλεκτος συγκατατίθετο σ’ αυτή την εκλογή. Δεν θα υπήρχαν υποψηφιότητες. Αν δηλαδή αύριο αποφασίζαμε ομόφωνα ότι θέλουμε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Άννα Βίσση, δεν θα είχε την παραμικρή σημασία αν η Άννα Βίσση δεν θα επιθυμούσε να πάρει το χρίσμα. Θα ήταν υποχρεωμένη να το αναλάβει και θα ήταν υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της εξ ου και θα λάβαινε ένα παχυλό μισθό κάθε μήνα ούτως ώστε να μην μπορεί να αρνηθεί τη θέση.

 

Η ψήφος θα αποκτούσε αίφνης ενδιαφέρον και αξία. Δεν θα λέγαμε «αυτούς είχαμε, αυτούς ψηφίσαμε» όπως κάνουμε χρόνια τώρα, απ’ τη μέρα που γεννήθηκα. Όχι! Θα λέγαμε αυτός ήταν άξιος, αυτόν ψηφίσαμε. 

 

Το μόνο πρόβλημα που προκύπτει απ’ αυτό το σενάριο είναι ότι ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος δεν θα άφηνε τις δουλειές του για να υπηρετήσει αυτόν τον ηλίθιο λαό. Ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος θα αρνείτο σθεναρά τη θέση. Θα κλωτσούσε, θα έβριζε, θα μας καταριόταν. Αλλά αυτό θα το λύναμε με τον υψηλό μισθό. Όλοι εξαγοράζονται. Οι εκλεγείς και τώρα αμοίβονται δυσανάλογα σε συνάρτηση με τον όγκο της δουλειάς που διεκπεραιώνουν αλλά και σε συνάρτηση με το έργο που παράγουν. Αλλά εγώ θα έδινα έτι περισσότερα σ’ αυτόν που ο λαός θα επέλεγε. Ώστε ουδείς να αρνηθεί να μας υπηρετήσει. 

 

Όσο μεγαλώνω και βλέπω τους υποψήφιους σε κάθε εκλογική μάχη, τόσο περισσότερο απελπίζομαι. Πολλούς τους ξέρω και προσωπικά που το κάνει ακόμη χειρότερο. Αλλά και η νέα γενιά είναι... για τον πούτσο καβάλα. Αυτός ο Φειδίας, τι πράμα Θεέ μου! Διερωτάσαι αν έβγαλε σχολείο. Θα μου πείτε, είδαμε κι αυτούς που έβγαλαν. Θα συμφωνήσω. Γι’ αυτό το εκλογικό σύστημα πάσχει. Ο επίλεκτος πρέπει να εκλέγεται στα καλά καθούμενα, από τον λαό. Και αν πάλι είναι κάποιος βλάκας να υπάρχει η επιλογή του βέτο. Το βέτο θα το ασκώ εγώ. 

 

Δεν υπάρχει άλλη λύση. 

 

Είστε καταδικασμένοι. 

Τετάρτη, Μαΐου 22, 2024

Ήρθα Με Το Ποδήλατο

 

Σήμερα ήρθα στο γραφείο με το ποδήλατο επειδή το αυτοκίνητο μου τα ‘παιξε.

Δεν ήταν ευχάριστη εμπειρία.

Και το 2009 πήγαινα συστηματικά στο γραφείο με το ποδήλατο, όμως από το 2009 και την ηλικία των 29, πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, πολλά άλλαξαν τόσο στους δρόμους όσο και στις καιρικές συνθήκες και δεν το πήρα χαμπάρι.

Κατ’ αρχάς να σας πω ότι κουράστηκα για να έρθω παρόλο που ήταν μια διαδρομή είκοσι λεπτών. Στα μισά της διαδρομής ήθελα να παρατήσω κάπου το ποδήλατο και να πάρω ταξί. ΟΚ, προσπαθώ να γυμνάζομαι καθημερινά αλλά δεν το πετυχαίνω, και ίσως έφταιξε που ανέβηκα επάνω μη έχοντας φάει πρωινό και έχοντας πάρει beta blockers, αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται η κόπωση. Είσαι 44 θα μου πεις. Θεέ μου, ποτέ μου δεν θα το χωνέψω.

Δεύτερον, κάνει τρομερή ζέστη ακόμη και στις 8:00 το πρωί. Έφερα αλλαξιά μαζί μου στο γραφείο γιατί έγινα λέτσος. Η υγρασία δεν περιγράφεται, δεν θέλω να ξέρω τι θα γίνει το απόγευμα που θα πρέπει να επιστρέψω. Η δε κίνηση στους δρόμους απερίγραπτη. Τα αυτοκίνητα πολλαπλασιάστηκαν από το 2009 και είναι όλοι τους πιο απρόσεχτοι και πιο στ’ αρχίδια τους για κάποιο λόγο. Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια ευχάριστη, ξέγνοιαστη διαδρομή.

Καθώς ερχόμουν όμως, θυμήθηκα το 1997! Το καλοκαίρι του 1997 σε ηλικία 17 ετών εγώ και οι φίλοι μου μαζευόμασταν σε σπίτια για pyjama party με απώτερο σκοπό να μείνουμε ξύπνιοι μέχρι τη μία το πρωί ώστε να δούμε τσόντα από την LTV, την πάλαι ποτέ Filmnet. Τι ωραία χρόνια ήταν εκείνα, στα οποία όλα είχαν άλλη αξία. Έπρεπε να χύσεις ιδρώτα για να δεις τσόντα στα ‘90ς. Δεν ήταν απλά ένα λινκ του Pornhub να σου ‘ρχεται στο κινητό δωρεάν, στο πιάτο, να το ανοίγεις, να χαίρεσαι όπως είναι σήμερα. Τότε έπρεπε να φτύσεις αίμα!

Έπρεπε ΚΑΙ να ξενυχτίσεις, έπρεπε ΚΑΙ να λείπουν οι γονείς σου από το σπίτι, γενικά για να δεις τσόντα στα 80ς και στα 90ς έπρεπε να κοπιάσεις! Και γι’ αυτό είχε άλλη χάρη. Τώρα όλα ξευτυλίστηκαν. Τώρα όμως γιατί σας τα γράφω όλα αυτά. Εκείνα τα βράδια που μαζευόμασταν και περιμέναμε να δούμε τα απαγορευμένα, μετά τη θέαση αρπάζαμε τα ποδήλατα και τριγυρνούσαμε μέχρι τις 7:00 το πρωί στη Λευκωσία η οποία ήταν άδεια και ήταν σαν να μας ανήκε. Θυμάμαι να κατεβαίνουμε τη Γρίβα Διγενή με τα ποδήλατα 6-7 μαντράχαλοι αμέριμνοι και να το απολαμβάνουμε. Δεν τηρούσαμε ούτε φανάρια ούτε τίποτα, δεν υπήρχε αυτοκίνητο για δείγμα. Κατεβαίναμε στη Μακαρίου, την αλωνίζαμε και επιστρέφαμε πίσω σαν να ήμασταν σε κάποια πόλη φτιαγμένη από σκηνικά και δεν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος. Ο μοναδικός άνθρωπος που συναντούσαμε στον δρόμο μας ήταν ένας ιερέας που πήγαινε να ανοίξει την εκκλησία να τη λειτουργήσει. Τόσο «άδεια» όλα.

Το άλλο που θυμάμαι είναι ότι τη μισή διαδρομή την καλύπταμε όρθιοι πάνω στο ποδήλατο. Για να κάνουμε εφέ! Σήμερα, για να έρθω γραφείο όχι μόνο δεν μπορούσα να σηκωθώ όρθιος, αλλά μετά βίας με έσωνε το ίδιο το ποδήλατο.

Να πω ότι δεν μου κακοφάνηκε θα ήταν ψέμα.

Δευτέρα, Μαΐου 20, 2024

Τα Γκομενάκια Του 21ου Αιώνα

Έχω ένα μήνα να γράψω εδώ μέσα.

Δεν είχα τίποτα να πω. 

 

Τα έχω πει όλα εκατό φορές. Και δεν συμβαίνει κάτι εξωφρενικό ώστε να με βγάλει εκτός εαυτού και να θέλω να εκτονώσω τα νεύρα μου στο γράψιμο. Επειδή εδώ μέσα με έχετε γνωρίσει κυρίως από την ανάποδη και νομίζετε ότι όλη μέρα είμαι μες τα νεύρα και την ειρωνεία και δεν καταλαβαίνετε ότι συνήθως γράφω έτσι γιατί κάτι με τσάντισε. Το βγάζω από μέσα μου και μετά τελείωσε. Μια φορά γνώρισα τυχαία μια αναγνώστρια και με ρώτησε πώς αντέχω να είμαι όλη μέρα μές τα νεύρα. Τι να της απαντούσα της κακομοίρας; Ότι θέλει και έναν υποτυπώδη δείκτη νοημοσύνης για να ψυχολογήσεις ένα κείμενο και να καταλάβεις πότε και γιατί ακριβώς γράφτηκε; 

 

Περνώ πολύ ωραία τον τελευταίο καιρό. Ανέλαβα να σκηνοθετήσω τη θεατρική μου ομάδα σε εκείνο το θεατρικό κείμενο που μετάφρασα και διασκεύσα πέρσι. Το τι ενέργεια και θετικότητα μου έδωσε αυτή η ενασχόληση και κυρίως αυτή η εμπιστοσύνη εκ μέρους τους, δεν περιγράφεται. Έγινα άλλος άνθρωπος. Αγωνιώ να έρθει η Δευτέρα να βρεθούμε να δουλέψουμε τους ρόλους, την ατάκα, το ύφος, πράγματα που θεωρώ ότι μας έλειψαν. Με συλλαμβάνω να απορροφούμαι τόσο πολύ από τη διαδικασία που καμιά φορά ξεχνάω που βρίσκομαι. Κρατώ το κείμενο και κοπανιέμαι και πωρώνομαι και αίφνης συνέρχομαι, συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και είναι σαν να αναδύθηκα στην πραγματικότητα και επέστρεψα από άλλο κόσμο. Ευτυχία πραγματική. Ελπίζω να πάνε όλα καλά στο τέλος. Δεν θέλω να το ματιάσω. Σκοπεύω να τους στήσω παραστασάρα. 

 

Περί παραστασάρας ομιλώντας, πήγα και είδα τον Μπέζο και τον Δαδακαρίδη χθες στις «...παραλλαγές». Τι εργάρα Θεέ μου! Τι ανατροπή στην ανατροπή! Είχα καιρό να δω έργο που να με συνεπάρει τόσο πολύ. Όσοι δεν πήγατε, χάσατε. Χρειαζόταν ένα καλύτερο θέατρο από αυτό του Στροβόλου, μα έχουμε; Αυτά έχουμε, σε αυτά παίζουν. 

 

Τέλος, ήρθα να σχολιάσω το νέο τραγούδι της Άννας Βίσση και κυρίως το νέο της βίντεο κλιπ. Τι να πεις πια γι’ αυτή τη γυναίκα. Τι να πεις;! Δεν σε αφήνει να τη βαρεθείς. Αυτή η γκομενάρα στο βίντεο κλιπ είναι 66 ετών! Ένα από τα καλύτερα και πιο προσεγμένα βίντεο κλιπ που γύρισε τα τελευταία χρόνια. Και το τραγούδι, Καρβέλας από τα παλιά με σύγχρονο ήχο και ενορχήστρωση. Πωρώθηκα είχα δεν είχα. «Τα γκομενάκια του 21ου αιώνα, χρυσόψαρα στη γυάλα είναι μόνα». Ας πρόσεχαν τα γκομενάκια. Είναι ένα θέμα που έχει καιρό που θέλω να συζητήσω. Αλλά τι με κόφτει εμένα; Ο καθένας όπως έστρωσε ας κοιμηθεί. 


Ο γιος μου και η κόρη μου είναι καλά. Μεγαλώνουν και είναι τα πάντα μου. Ζω για να ακούω τις ατάκες τους, για να κοιτάζω τις φωτογραφίες τους. Δεν υπάρχει αλλού κανένα νόημα. Ο γιος μου είπε τις προάλλες: «έχεις προσέξει στις ταινίες ότι όποιος είναι στεναχωρημένος πάει και κοιτάζει τη φάτσα του μέσα σε μία λίμνη και κάνει τον λυπημένο;» Και η κόρη, που πλέον καταλαβαίνει τα πάντα και έχει πλήρη αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω της, άκουσε τις προάλλες ότι ετοιμαζόμασταν να πάμε έξω και μας είπε: «Μη φύ(γ)ετε. Έξω κάνει κ(ρ)ύο! Και έχει φύλλα!» Και φυσικά, ακυρώσαμε την έξοδο.

 

Δόξα σοι ο Θεός!

Δευτέρα, Απριλίου 15, 2024

Στο Ίδιο Έργο Θεαταί

 

Είχα ένα σαββατοκύριακο τίγκα στις θεατρικές παραστάσεις.

Πήγα και το Σάββατο βράδυ στο θέατρο, πήγα και την Κυριακή στους «Τέλειους Ξένους» που ήρθε από την Ελλάδα. Εξαιρετική παράσταση και έργο, αλλά νομίζω αυτό είναι γνωστό, δεν χρειάζεστε εμένα να σας το επιβεβαιώσει.

Όταν έρχονται τέτοιες παραστάσεις από την Ελλάδα, δηλαδή όταν έρχονται καλές παραστάσεις (γιατί αν δεν είναι καλές, δεν μπαίνουν στον κόπο να τις φέρουν), είναι λίγο δώρο άδωρον για μένα. Οι παραστάσεις που έρχονται από την Ελλάδα ανεβαίνουν πάντα σε μεγάλα θέατρα και είναι πάντοτε sold out. Αυτό είναι καλό για τους επιχειρηματίες και τους ηθοποιούς, είναι όμως κακό για εμάς που αγαπούμε το θέατρο. Είναι κακό γιατί πρέπει να μοιραστούμε την αίθουσα και την εμπειρία με άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν έρχονται επειδή αγαπούν το θέατρο αυτό καθαυτό, αλλά γιατί θέλουν να δουν από κοντά τους διάσημους ηθοποιούς από την Ελλάδα, αυτούς που θαυμάζουν στις τηλεοπτικές σειρές και ως εκ τούτου δεν βγάζουν σκασμό κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Χθες βράδυ τα είδα όλα. Θα μου πεις, «κάθε φορά τα βλέπεις όλα». Ε, όχι, προφανώς γηράσκω αεί διδασκόμενος. Με το που μπήκα στο κατάμεστο θέατρο Λατσιών, τη μυρίστηκα τη δουλειά. Ειδικά όταν είδα ότι το 99% των θεατών ήταν γυναίκες και ήρθαν να δουν τον Λαγούτη. «Δεν θα μας αφήσουν να δούμε παράσταση» σκέφτηκα. Και επιβεβαιώθηκα. Το τι κους-κους έπεφτε κατά τη διάρκεια της παράστασης για την προσωπική ζωή του ηθοποιού από τις γύρω κυράτσες, δεν περιγράφεται. «Με ποια ήταν παντρεμένος, αν ήταν εθισμένος, αν έχει τώρα γκόμενα, πού παίζει, πόσων ετών είναι;» Έριχνα άγριες ματιές και έκανα εμφανή τη δυσφορία μου, μα ποια με υπολογίζει; Σκασμό δεν έβγαλαν ένα δίωρο, αλλά να πω την αμαρτία μου, γέλασα όταν άκουσα μία να λέει στη διπλανή της, να της εξηγήσει την υπόθεση. «Αν βγάζατε τον σκασμό μπορεί και να συγκεντρωνόσαστε στην υπόθεση» ήθελα να της πω. Το αποκορύφωμα ήταν όταν στο τέλος της παράστασης, μετά την υπόκλιση, κατά την έξοδο, την άκουσα να λέει «ήταν υπέροχη παράσταση!» Πότε την είδες; Αφού δεν την κατάλαβες. Αφού δεν έσκασες!

Χώρια η φωτεινότητα από τα κινητά. Κάθε πέντε λεπτά τσέκαραν όλες να δουν αν έλαβαν μήνυμα. Δεν έγινε ανακοίνωση στην αρχή για απενεργοποίηση των συσκευών; Έγινε. Ποιος το λαμβάνει υπόψιν; Δώστου μηνύματα οι κυράτσες μέσα στην αίθουσα. Μία ηλίθια που καθόταν μπροστά μου είχε και τεράστια fonts ένεκα τύφλας και μπορούσα να διαβάζω και τη συζήτηση: «Είμαι θέατρο! Δεν μπορώ να το απαντήσω! Έφαγες;!» Γλυκό το ενδιαφέρον εκ μέρους της, αλλά στο τσακ ήμουν να της πετάξω το πρόγραμμα στο κεφάλι.

Λίγο πριν αρχίσει η παράσταση μια άλλη κυρία έτρωγε σοκολάτα μέσα στο θέατρο και της έγινε παρατήρηση από την ταξιθέτρια. «Δεν επιτρέπεται η κατανάλωση φαγητού εντός της αίθουσας», «το ξέρω» απάντησε εκείνη και δάγκωσε μια μπουκιά. Όταν η ταξιθέτρια αποχώρησε απηυδισμένη η κυρία είπε στη διπλανή της «ε, τι, να την αφήσω στη μέση επειδή έτσι μου είπε;» Ποιος σε αρωτά, φάε τζαι ούσσου!

Άσχετο-σχετικό. Κάποτε, φιλοξενήσαμε μια ομάδα εργασίας από διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία. Καθώς συντρώγαμε σε ένα δείπνο εργασίας με ρώτησαν γιατί στην Κύπρο δεν εφαρμόζεται μία συγκεκριμένη νομοθεσία και απάντησα εύθυμα «επειδή ζούμε στη χώρα στην οποία οι νόμοι εφαρμόζονται κατά το δοκούν, και βάσει διάθεσης της κυρίας Νίτσας». Κατάλαβα ότι αυτή η απάντηση προκάλεσε αμηχανία στους Ευρωπαίους, και δυσφορία στους δικούς μας που θεώρησαν ότι εκθέτω το συνάφι μας αχρείαστα.

Όχι, θα το εκθέτω το συνάφι μας όσο αυτό στέκεται εμπόδιο στις δικές μου απολαύσεις. Είναι απίστευτη η απειθαρχία και η αίσθηση δικαιωματισμού που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Είπε, κυρά μου, να σβήσετε τα κινητά επειδή η φωτεινότητα ενοχλεί; Δεν υπάρχει μα και μου. Υπακούμε. Δεν σ’ αρέσει; Ουστ! Στο Λονδίνο, τις προάλλες που είχαμε πάει να δούμε το Plaza Suite, όταν μία κυρία αποπειράθηκε να φωτογραφίσει τους χολλιγουντιανούς πρωταγωνιστές μπούκαραν αβλεπί στην αίθουσα δυο φουσκωτοί και ανάγκασαν πρώτον την κυρία να διαγράψει τις φωτογραφίες ενώπιόν τους, και δεύτερον να αποχωρήσει από τον εξώστη και να πάει στον αγύριστο. Στην Κύπρο γιατί τα θεωρούμε ακραία όλα αυτά, δεν μπορώ να καταλάβω.

Εντάξει, είναι χωριάτες, είναι απαίδευτοι, είναι για τον πούτσο, τα λέμε τόσα χρόνια, μα νισάφι. Έπρεπε στα 30 χρόνια που κάθομαι και τα γράφω να υπάρξει μια άλφα πρόοδος. Τίποτα! Απελπισία. Και είναι επιπλέον απελπιστικό το ότι γεμίζει η αίθουσα. Διότι αυτή η απαρτία δηλώνει και το μέγεθος του προβλήματος. Αν έπαιζε μία εγχώρια παραγωγή ζήτημα να είχε την Κυριακή το βράδυ τριάντα άτομα στην πλατεία. Ήρθαν όμως οι αθηναϊκές φίρμες; Θα το γεμίσουμε για να τους κουτσομπολέψουμε. Εντάξει, είναι και το κουτσομπολιό μέρος του παιχνιδιού, αλλά έχει την ώρα του, και τη δόση του. Δεν γίνεται να γεμίζει η αίθουσα μόνο και μόνο για να δούμε τον Λαγούτη και την Αλικάκη.

Τι να πω, όποτε βρεθώ σε μέρος με πάνω από 10 άτομα βγάζω εξανθήματα πλέον και διερωτώμαι που κινούνται όλοι αυτοί τις καθημερινές και δεν τους πιάνει το ραντάρ μου. Τέλος πάντων, για να μην χάνουμε το δάσος για το δέντρο, να επαναλάβω ότι πλην των θεατών οι οποίοι ήταν και το μοναδικό κουσούρι της όλης εμπειρίας, όλα τα υπόλοιπα ήταν μία απόλαυση. Ατάκες, ερμηνείες, αισθητική. Όλα όπως έπρεπε να είναι.

Πέρασα ωραία ασχέτως αν ήρθα σήμερα και έγραψα αυτό το κείμενο.

Παρασκευή, Απριλίου 12, 2024

Και Τώρα Διαφημίσεις

Θα σας πω μια ιστορία που θυμήθηκα από τα χρόνια που δούλευα στις διαφημιστικές εταιρείες.

Ένα μεσημέρι, εκεί που καθόμουν και έγραφα ένα διαφημιστικό σενάριο, είχα πεινάσει και είχα παραγγείλει ντελίβερι. Θυμάμαι και από πού είχα παραγγείλει αλλά δεν πρέπει να το αναφέρω για να μην προδώσω πρόσωπα και καταστάσεις. Όταν ήρθε το φαγητό και άπλωσα επάνω στο γραφείο μου φαγητά και ποτά, μία συνάδελφος, έντρομη, μου ζήτησε να πετάξω το φαγητό μου, ή να το φάω γρήγορα, ή εν πάση περιπτώσει να πετάξω τα περιτυλίγματα το συντομότερο δυνατόν, γιατί αποτελούσαν προϊόντα ανταγωνιστικά εκείνων των οποίων διαφήμιζε η εταιρεία στην οποία ήμουν υπάλληλος.

Για να το πω λιανά. Δεν γίνεται να εργάζεσαι για την Άννα Βίσση αλλά την ώρα εργασίας σου να ακούς και να ευχαριστιέσαι Δέσποινα Βανδή.

Ήμουν 27 ετών τότε, χωρίς καμία σπουδή στο μάρκετινγκ. Με προσέλαβαν απλά και μόνο επειδή τους άρεσαν τα κείμενα μου, οπότε αντιλαμβάνεστε ότι η λογική του μαρκετίστα μου ήταν τουλάχιστον αστεία. Το τι λογικά επιχειρήματα παρέθεσα προκειμένου να πείσω ότι δεν έχει σημασία τι προϊόντα καταναλώνω εγώ, αλλά το πόσο συμβάλλω στις πωλήσεις των πελατών μας, δεν έπιασαν τον παραμικρό τόπο. Μου είπαν ότι όλα αυτά τα ακούγανε βερεσέ. Αν εργάζεσαι για μία εταιρεία η οποία δουλεύει για τους Χ, Ψ πελάτες, επιβάλλεται να υποστηρίζεις τους Χ, Ψ πελάτες ψυχή τε και σώματι, και με κάθε δυνατό τρόπο.

Διάφοροι συνάδελφοι που είχαν αντιληφθεί πόσο απέχω απ’ αυτό τον τρόπο σκέψης μου περίγραψαν άβολα περιστατικά στα οποία τους έγινε επίπληξη επειδή έτυχε να αγοράσουν αυτοκίνητο ανταγωνιστικής εταιρείας, επειδή στο σούπερ μάρκετ εθεάθησαν να αγοράζουν προϊόντα ανταγωνιστών, μέχρι και πιο ακραία περιστατικά που δεν θέλω να τα μοιραστώ. Εντάξει, γελάω ακόμη και σήμερα με τον ίδιο γάργαρο τρόπο, παρόλο που μπορώ να καταλάβω ότι αν σε αυτή τη ζωή το μόνο που σε κόφτει είναι το χρήμα μπορείς να γίνεις και δικτάτορας σκέψης για να το καβαντζώσεις.

Τέλος πάντων, μην σας τα πολυλογώ, εκείνο το μεσημέρι κατέληξα να ξεκολλώ ετικέτες από μπουκάλια αναψυκτικών και να πετάω τα κουτάκια του χάμπουργκερ και των πατατών, μην τυχόν και κατηγορηθώ ότι καταναλώνω ανταγωνιστικά προϊόντα και με απολύσουν.

«Και τι θα πεις στον πελάτη αν μας επισκεφτεί απρόοπτα και σε δει να καταναλώνεις προϊόντα ανταγωνιστή του;» μου είπαν.

«Θα του πω, πρώτον, φτιάξε καλύτερα φαγώσιμα ώστε να τα προτιμώ έναντι των ανταγωνιστών σου. Δεύτερον, το γεγονός ότι δουλεύουμε για σένα και προσπαθούμε να πείσουμε το ηλίθιο πόπολο ότι τρώγονται και τα δικά σου προϊόντα δεν αναιρεί την σκληρή πραγματικότητα, ούτε την ελευθερία επιλογής του εργαζόμενου ήτοι, το δικαίωμα να επιλέγουμε να φάμε ό,τι γουστάρουμε. Δουλειά κάνουμε εδώ πέρα, δεν δώσαμε όρκους αιωνίας, τυφλής και θρησκευτικής πίστης ή υποταγής. Αν θέλεις να εθελοτυφλούμε και να κοροϊδεύομαστε και μεταξύ μας ότι μόνο εσύ υπάρχεις στην αγορά, πέσε απ’ αυτό το πλευρό».

«Θα σας ειδοποιήσουμε».

Με αυτά τα ήθη τρομοκρατίας που επικρατούσαν, δεν ήταν τυχαίο ότι άντεξα το πολύ ένα χρόνο στο συγκεκριμένο μέρος. Παρεμπιπτόντως, μια χαρά το χώνεψα το γεύμα μου και ο πελάτης δεν το έμαθε, ούτε το αφεντικό το πήρε είδηση, και μια χαρά δούλεψα για το προϊόν του πελάτη μας και όλα μέλι-γάλα. Αλλά, μόνο να υστεριάζετε ξέρετε.

Πώς μου ήρθε τώρα αυτή η ιστορία; Διαβάζω ένα βιβλίο αυτή την εποχή, το οποίο λέγεται Free Thinking. Ανήκει σε κάποιον Simon McCarthy-Jones, και μεταξύ άλλων αναφέρεται και στη πλύση εγκεφάλου των διαφημίσεων και στο δικαίωμα του ανθρώπου να έχει την πολυτέλεια να σκεφτεί για την επιλογή που κάνει. Όχι μόνο όσον αφορά τις διαφημίσεις, αλλά γενικότερα στη ζωή, στα σόσιαλ μίντια, στον Δημόσιο βίο. Δεν το είχα εύκαιρο τότε να τους το τρίψω στη μούρη. Όχι ότι θα πτοούνταν, βέβαια.

Να σας πω και κάτι άσχετο-σχετικό που θυμήθηκα τώρα; Οι διαφημιστές πραγματικά πιστεύουν ότι ο κόσμος κόπτεται για τις διαφημίσεις τους. Ζουν σ’ αυτή τη διάσταση, δεν το κάνουν ως «μια δουλειά». Δεν ξέρω αν τους είπε κανένας ότι μόλις δούμε διαφήμιση όλοι οι υπόλοιποι ψάχνουμε το skip, μετρούμε αντίστροφα να τελειώσει το μαρτύριο ή βρίζουμε όσο αυτή διαρκεί. Το έχω παρατηρήσει. Λατρεύουν τις διαφημίσεις τους. Δεν λέω, καλά κάνουν και αγαπούν τη δουλειά τους, μόνο έτσι πας μπροστά, και ούτε υποστηρίζω ότι δεν υπάρχουν και πανέξυπνες διαφημίσεις (αλλά συνήθως προέρχονται από το εξωτερικό), και οι οποίες είναι μικρά διαμαντάκια, αλλά οκ, μια ρημάδα δουλειά είναι, και ειδικά στην Κύπρο που το 99% των καταναλωτών είναι ηλίθιοι και μανιπουλάρονται με τον αέρα, δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον υπάρχει στο να πωρώνεσαι με αυτή τη δουλειά. Με εντυπωσιάζει το πόσο προσκολλούνται στις καμπάνιες τους και πόσο ψηλά τις έχουν. Κατ’ ακρίβεια it makes me wonder. 

Τέλος πάντων.


Τετάρτη, Απριλίου 03, 2024

Κλάσε Καρβέλα Μου Να Πάρουμε Αέρα

Όταν ήμουν μικρός ο πατέρας μου μου είχε πει ένα ανέκδοτο, το οποίο δεν το θυμάμαι να σας το πω αυτή τη στιγμή, αλλά τελείωνε με την ατάκα: «Κλάσε αγάπη μου να πάρουμε αέρα». Επειδή ήμουν μικρός και δεν καταλάβαινα πού ήταν το αστείο, ο πατήρ μού εξήγησε ότι η κατάσταση ήταν τόσο ασφυκτική, που ακόμη και η κλανιά ήταν ανακουφιστική.

Αυτό το ανέκδοτο θυμήθηκα βλέποντας τη συνέντευξη του λατρεμένου μου Καρβέλα στη Νίκη Λυμπεράκη. Η στιγμή που της έκλασε στον αέρα ήταν για μένα η πεμπτουσία της συνέντευξης. Ελπίζω να το έκανε επίτηδες. Αν ήταν τυχαίο, ο Θεός του έστειλε την κλανιά τη συγκεκριμένη στιγμή. Έχω δει την εκπομπή τρεις φορές και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η κλανιά ήταν το χάιλαϊτ της. Και ότι ακόμη και αν δεν έλεγε τίποτε άλλο, και απλά πήγαινε στο στούντιο έκλανε και έφευγε, αρκούσε για να συνοψίσει τη θέση του για ό, τι θα ακολουθούσε της συνέντευξης.

Τα συρφετά των πρωινών έπεσαν να τον φαν. Αγενή τον είπαν, απαξιωτικό τον είπαν, ακόμη και για το ότι αποκάλεσε τη Βουλή «βόθρο» και τους βουλευτές «καραγκιόζηδες» τους έφταιξε. Αλήθεια, τι είναι η Βουλή και τι οι βουλευτές; Υπάρχει πολιτικός που δεν είναι βουτηγμένος μέσα στα σκατά; Και αν δεν είναι, υπάρχει κάποιος που σας πείθει ότι κατά βάθος δεν τα λιγουρεύεται; Ο Καρβέλας σας πείραξε που είπε αυτό που κατά βάθος όλοι ξέρουμε;

Σας πείραξε που είπε στην δημοσιογράφο ότι «θα ολοκληρώνω και μετά θα με ρωτάς;» Σιγά το πράμα! Κατ’ αρχάς, καλά της είπε. Πρώτα ολοκληρώνει ο καλεσμένος, μετά ρωτά ο δημοσιογράφος. Και αν περίμενε η δημοσιογράφος ότι θα κάνει διάλογο και ότι θα «στριμώξει» τον Καρβέλα για να του βγάλει λαβράκι, η δημοσιογράφος φταίει που δεν είχε καταλάβει με ποιον έμπλεξε. Εδώ προσκαλούν πολιτικούς που όλη την ώρα υπεκφεύγουν ή απαντούν άλλα ντ’ άλλων και δεν τους πιέζουν να τοποθετηθούν επί του προκειμένου. Οι πολιτικοί, οι άνθρωποι που υποτίθεται οφείλουν να δίνουν απαντήσεις στα προβλήματα. Ο Καρβέλας μας έφταιξε ξαφνικά ότι διακόπτει και ότι δεν απαντά σε ό,τι τον ρωτάνε.

Ακούστε, ο Καρβέλας δεν είναι ο κάθε ένας. Μπορεί ο ίδιος, από ταπεινότητα να ισχυρίζεται ότι είναι ένα απλό ανθρωπάριο, και ότι όλοι είμαστε οι ίδιοι, αλλά δεν ισχύει. Ο Καρβέλας είναι ειδική περίπτωση υπεραταλαντούχου ανθρώπου, και δικαιούται να είναι όπως είναι. Δικαιούται να κλάνει για να πάρουμε αέρα! Αν δεν σας αρέσει, να μην τον καλείτε στις εκπομπές σας. Οι απόψεις του, οι οποίες σας σόκαραν, είναι διαχρονικές. Αν βλέπατε στο youtube αποσπάσματα από δηλώσεις του στον Μαστοράκη, την Κορομηλά και τον Τριανταφυλλόπουλο θα διαπιστώνατε ότι τα ίδια λέει χρόνια τώρα, δεν έγινε 73 για να αποκρυσταλλωθούν μέσα του. Τον Καρβέλα περιμένατε να σας πει τι απάτη είναι η θρησκεία, και τί μαλάκες είναι οι βουλευτές μας.

Βρήκατε τώρα αφορμή να δικαιολογήσετε την ύπαρξη σας. Ήταν "άβολη συνέντευξη" τάχα μου.

Ήταν ό,τι καλύτερο είδαμε στην τηλεόραση τα τελευταία 20 χρόνια!

Τετάρτη, Μαρτίου 20, 2024

Νοοσοφία Και Μουσική Για Μια Ακροτηριασμένη Μπαλαρίνα


Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και εξερευνήστε το νέο βιβλίο του Νίκου Καρβέλα και το νέο του ορχηστρικό άλμπουμ με τίτλο «Μουσική Για Μια Ακροτηριασμένη Μπαλαρίνα». 

 

Ο Νίκος Καρβέλας δεν έχει αναγνωριστεί στον βαθμό που του αξίζει. Δυστυχώς ο πολύς ο κόσμος δεν του αφιέρωσε τον χρόνο που απαιτείται για να βουτήξει στα άδυτα της ψυχούλας του (σιχαίνεται τη λέξη ψυχή, αλλά τη χρησιμοποιώ με την καθομιλουμένη της έννοια) και να απολαύσει το μεγαλείο της μουσικής του, από το πιο εύπεπτο τραγούδι του ως τα πιο μεγαλειώδη του. Ο κόσμος, δυστυχώς, στέκεται στα «πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχα» που κι αυτά μεγαλειώδη τα θεωρώ κατά κάποιον τρόπο, και στο ότι όταν μιλάει «βρίζει». Που καλά σας κάνει, αν με ρωτάτε. 

 

Τώρα έβγαλε νέο βιβλίο καθώς είπα. «Νοοσοφία» λέγεται. Όσοι έχετε διαβάσει το «Πιστεύω» που έγραψε τη δεκαετία του 2000, θα συμφωνείτε πως πρόκειται για μία εξέλιξη εκείνου του βιβλίου με πιο επιστημονικά επιχειρήματα, τα οποία άπτονται της φύσης και λειτουργίας του εγκεφάλου και πώς αυτός καθόρισε και έκτισε την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία νομίζουμε ότι υπάρχουμε. Δεν πρόκειται για εύκολο βιβλίο, θέλει αγάπη και αφοσίωση για να το αντέξεις, και μόνο αν τον αγαπάς ούτως ή άλλως από τα μουσικά του έργα θα του αφιερώσεις τον πολύτιμο σου χρόνο. Εγώ το έπραξα. Δεν το μετάνιωσα παρόλο που χάθηκα σε κάποια σημεία.

 

Νίκο, έμαθα και για το λεξίφρακτον, έμαθα και για το ένδυτον, έμαθα και για την εμετή γλώσσα, έμαθα και την έκτη αίσθηση, έμαθα και για τους λοβούς του εγκεφάλου. Είμαι έτοιμος, έτοιμος σχεδόν να διαπράξω εγχείρηση και να πάρω πτυχίο νευροχειρουργού. Σε ευχαριστώ! 

 

Το βιβλίο του Καρβέλα είναι σαν τα τραγούδια του. Ακροβατεί μεταξύ αριστουργημάτων και κυνισμού. Κάποτε δεν είσαι σίγουρος αν όλα όσα λέει τα εννοεί κατά γράμμα ή αν κάνει και λίγο χιούμορ. Δεν θα σας προτρέψω να το διαβάσετε αν δεν έχετε τη διάθεση να δείτε τον κόσμο από άλλη οπτική. Όπως προείπα, δεν είναι βιβλίο για τον κάθε ένα. Είναι βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν όσοι είναι έτοιμοι να το διαβάσουν, όσοι είναι γεννημένοι για να το διαβάσουν. Εγώ πάντως, κράτησα και σημειώσεις. 

 

Από αυτό το βιβλίο, τη «Νοοσοφία» προέκυψαν εννέα μουσικά κομμάτια με πιάνο και τσέλο. Ούτε αυτά είναι εύκολα στο αφτί. Αλλά τα άκουσα. Δεν πίστευα ότι θα τα χώνευα εύκολα, όμως είχαν φαρμακευτική επίδραση στη διάθεσή μου. Πέραν του ότι με κάποια άρχισα να κλαίω χωρίς λόγο, σήμερα που τα ολοκλήρωσα μου πέρασαν και τα νεύρα που μου δημιούργησαν στη δουλειά. Είναι θεραπευτικά κομμάτια, όχι αμιγώς μουσικά. 

 

Σας βάζω εδώ το αγαπημένο από τα εννέα, το έκτο κατά σειρά για να πάρετε μια ιδέα. Θεωρώ ότι πρέπει να τα ακούσετε όλα. Και θα τα ακούσετε αν αντέξετε να ακούσετε τουλάχιστον ένα. 


Ο Καρβέλας είναι το κάτι άλλο. Δεν είναι τυχαίο που ρίχνει τόσες γκόμενες στην ηλικία του, ούτε ότι η Βίσση δεν μπορεί να διανοηθεί τη ζωή της μακριά του. 


Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2024

Ένα Λονδίνο Στα Γρήγορα

Της έκανα ένα δώρο για τα 40στα γενέθλιά της. 

Την πήγα στο Λονδίνο για ένα σαββατοκύριακο. Μαζί της έχω ταξιδέψει σε 19 χώρες από τη μέρα που γίναμε ζευγάρι. Δεν είχαμε πάει ποτέ στο Λονδίνο, όμως. Ίσως γιατί σπουδάσαμε και οι δύο στην Αγγλία και μέσα στο μυαλό μας δεν την θεωρούμε προορισμό που σηκώνει περαιτέρω εξερεύνηση. Εγώ μάλιστα μπούχτησα με την Αγγλία μετά τα μεταπτυχιακά και σε συνδυασμό με την αγγλολαγνεία των Κυπρίων που τη θεωρούν σχεδόν μητέρα πατρίδα ήμουν ανένδοτος να ξαναπάω σύντομα. Ε, πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε. Και είπα να την πάω να δούμε μαζί το σόου των Abba μιας και πέρσι, όταν το πρωτόδα, δεν ήμουν μαζί της.


Λονδίνο, Λονδινάκι μου... Εδώ το βλέπετε στολισμένο με ημισέλινους γιατί πέσαμε πάνω στο ραμαζάνι και οι μουσουλμάνοι έκριναν ότι η Όξφορντ Στρητ έπρεπε να στολιστεί καταλλήλως. Jesus Christ! Πλάκα, πλάκα, Άγγλο δεν βλέπεις πια στο Λονδίνο. Στα λιγοστά φυσικά καταστήματα εργάζονται μόνο φοιτητές και κυρίως Πακιστανοί και Ινδοί με μισθούς πείνας. Στους δρόμους περιφέρονται οι ίδιοι, γκελαμπίες και τουρμπάνια. Δεν έχω ιδέα πού συχνάζουν οι Ευρωπαίοι. Το 2005 που σπούδαζα εκεί, δεν ήταν τόσο χάλια η κατάσταση. Ευρώπη τετέλεσται. 

Ήταν ένα ταξίδι αναζωογονητικό για τη σχέση και τον γάμο μας. Χρειαζόμασταν μία παύση μακριά από τα παιδιά. Ποτέ δεν βρεθήκαμε κάπου μόνοι μας τα τελευταία δύο χρόνια για πάνω από δυο ώρες. Και ναι, μπορεί δύο μέρες να μην είναι πολλές, όμως φρόντισα να κάνουμε τόσα πολλά ώστε να νιώσουμε ότι απουσιάζουμε ένα μήνα. 

 

Το πρώτο βράδυ πήγαμε και είδαμε το Plaza Suite με την Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και τον Μάθιου Μπρόντερικ. Το ήθελε η Μπρέντα που θαυμάζει την συγκεκριμένη ηθοποιό από τον καιρό του Sex And The City. Τις δικές μου πεποιθήσεις για τη συγκεκριμένη σειρά και ηθοποιό μπορείτε να τις φανταστείτε. Ας πούμε ότι, πιο πολύ την φχαριστήθηκα στο Hocus Pocus όταν ήμουν 13 ετών. Ομολογώ ότι αν και το έργο δεν έλεγε και πολλά (το κράτησαν στο 1960, τι να μας πει κι αυτό το έρμο στο σήμερα;), εντούτοις η Πάρκερ το πάλεψε, το υπερασπίστηκε. Ο Μπρόντερικ βαριόταν τη ζωή του και το έκανε εμφανές. Αχρείαστες παύσεις, διεκπεραιωτικό παίξιμο, χιούμορ τραβηγμένο από τα μαλλιά για να πείσει. Δεν έπεισε. Δεν χαλάστηκα βέβαια που το είδα. Χαρά μου και τιμή μου που μπήκα στο Savoy Theater και θυμήθηκα τι πα να πει θέατρο της προκοπής. Μη θυμηθώ τις παράγκες τις δικές μας και αρχίσω τη μουρμούρα. 



Το ίδιο έργο το έχω δει και στην Ελλάδα εις διπλούν με Μίρκα Παπακωνσταντίνου και Σοφία Φιλιππίδου. Τολμώ να πω ότι πέραν της φτωχότερης παραγωγής, επρόκειτο και στις δύο φορές για πιο απολαυστικές παραστάσεις. 

Το Σάββατο πήγαμε στα κλασικά λονδρέζικα, ινστραγκραμμικά μέρη για περίπατο, (μισώ τον εαυτό μου που είπα «ινστραγκραμμικό»), και καταλήξαμε στη Tate μια βόλτα. Έβγαλα και πάλι ωραίες φωτογραφίες από πολλά και διάφορα έργα που αναδεικνύουν το αφηρημένο του όρου «τέχνη». 


Όχι πείτε μου, φταίει η Τεχνητή Νοημοσύνη που θα αντικαταστήσει σύντομα τους καλλιτέχνες; Ένα τέτοιο σιδερικό είχε ίδιο η γιαγιά μου, που το χρησιμοποιούσε ως ντιβάνι στο εξοχικό του Πρωταρά. Με ένα κίτρινο φόντο και ένα ζαβό κρέμασμα, κάνω και εγώ καριέρα ως καλλιτέχνης. 


Κι εδώ, ορκίζομαι ότι αν δεν μου λέγανε ότι αυτό το συμπαθέστατο τερατάκι είναι αναρτημένο στη Tate του Λονδίνου, θα έβαζα στοίχημα πως πρόκειται για σχέδιο του γιου μου. Ο γιος μου έχει τρομερό ταλέντο στη ζωγραφική (το πήρε από τον θείο μου μάλλον που ζωγραφίζει σχεδόν σαν επαγγελματίας) και λατρεύει να ζωγραφίζει τέρατα. Του το έδειξα και του ίδιου και ενθουσιάστηκε. 


"Στο night club Tropicana! Στο night club Tropicana!"


Κι από τα τερατάκια του Αλέξη στα κολλάζ της Βαγγελιώς από το νηπιαγωγείο της. Μη μου πείτε ότι αυτό δεν θα μπορούσε να ήταν έργο της σε μεγέθυνση! Κι όμως είναι έργο του Ματίς!


Αυτά τα κομπολόγια, παύλα χαϊμαλιά, παύλα κολιέ είναι έργο Έλληνα καλλιτέχνη. Συμπαθέστα, πολύχρωμα και έντονα! 

Επίσης, επισκεφτήκαμε την έκθεση για τα 100 χρόνια του Ντίσνεϊ στην οποία εκτίθενται σκηνικά και κοστούμια από διαχρονικές επιτυχίες της εταιρείας. Η έκθεση είναι σε μεγάλο βαθμό διαδραστική αλλά ολίγον τι πιο παιδική από όσο κι εγώ αντέχω. Ομολογώ ότι την περίμενα καλύτερη και ότι οι πενήντα λίρες το άτομο (!) δεν αντιστοιχούν στην ποιότητα του περιεχόμενου της. 


Το κοστούμι του Μουφάσα από το Lion King - the musical και κοστούμι από την πρόσφατη ταινία της Cruella De Vil.



αυτό το αλογάκι είναι το αυθεντικό από το καρουζέλ στην ταινία της Μαίρη Πόππινς (την πρώτη, την καλή, με την Τζούλια Άντριους). Αν ζουμάρετε θα διακρίνετε εύκολα τη φθορά. Το μόνο που θα αγόραζα από όλη την έκθεση, αν είχα τα λεφτά! 


Και φυσικά, καταλήξαμε στους Abba όπου απήλαυσα το θέαμα από άλλη οπτική γωνία, (αυτή τη φορά ήμουν καθιστός και όχι όρθιος), και παρόλο που ήξερα τι θα έβλεπα και τι να περιμένω, έμεινα ξανά το ίδιο κατάπληκτος και κατασυγκινημένος. 

 

Φάγαμε σε ωραία εστιατόρια, ινστραγκραμμικά κι αυτά, (θα αυτοκτονήσω με το πέρας του κειμένου), ψωνίσαμε τα άπειρα δώρα για τα μωρά και γυρίσαμε. Ένα σαββατοκύριακο όλο κι όλο, που όμως μας φάνηκε πολύ περισσότερο. Η σχέση και ο γάμος πρέπει να αναπνέουν. Όχι κατ’ ανάγκη απ’ το Λονδίνο, αλλά όσο πιο μακριά τόσο το καλύτερο. Φυσικά, δυο μέρες είναι το μάξιμουμ που αντέχουμε μακριά από τα παιδάκια μας, και για να καταλάβετε το μέγεθος του μαζοχισμού, φύγαμε για να γλιτώσουμε από δάυτα και από την ώρα που έκλεισε πίσω μας η πόρτα μόνο γι’ αυτά μιλούσαμε. Αλλά όπως πολλές φορές έχω γράψει, είναι και ο γάμος ένα φυτό που θέλει περιποίηση. Αν δεν τον ποτίσεις, κλαδέψεις, λυπάνεις, και αν δεν του μιλάς, το φυτό μαραίνεται. 

 

Χάρηκα τρομερά που πήγαμε, μας έθρεψε όσο τίποτα! 


Τρίτη, Μαρτίου 05, 2024

"Ισχυρογνώμων Και Σιχαίνεται Τη Γυμναστική"

Μας είπαν από το σχολείο ότι ο γιος μου είναι καλός μαθητής, αλλά έχει δύο σοβαρά προβλήματα. Μέχρι να τα ξεστομίσει η δασκάλα του, γέρασα δέκα χρόνια από αγωνία.  

 

Το ένα ήταν και είναι η ισχυρογνωμοσύνη του, και το άλλο η άρνηση του να κάνει γυμναστική. 

 

Στο άκουσμα και των δύο αυτών σοβαρών προβλημάτων έσκυψα το κεφάλι μου και μετά βίας προσπαθούσα να συγκρατήσω τα αυθόρμητα γέλια μου για να μην προσβάλω την κατά τα άλλα συμπαθέστατη δασκάλα του.

 

Και έσκυψα το κεφάλι μου να συγκρατήσω τα γέλια μου γιατί αντιλαμβάνεστε ότι στο άκουσμα και των δύο αυτών παρατηρήσεων ένιωσα ξανά έξι ετών, σαν να ήμουν εγώ στη θέση του και να ακούω τις ίδιες και απαράλλαχτες παρατηρήσεις. 

 

Έτος 1986: “Γιατί Χρίστο είσαι ισχυρογνώμων και γιατί δεν θέλεις να κάνεις γυμναστική;” 

 

Το γεγονός ότι ο γιος μου σαράντα χρόνια μετά περνά τα ίδια και απαράλλαχτα είναι συγκινητικό, τρομαχτικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Κάπου είχα διαβάσει ότι τα παιδιά μας είναι η φωτοτυπία μας, και αυτό δεν ήταν σχήμα λόγου. Τα παιδιά μάς αποδεικνύουν μέσω της ζωής τους τις κακοτοπιές της δικής μας και μας εξηγούν πώς είναι δομημένος αυτός ο κόσμος και το DNA μας. Απίστευτα πράματα: Ισχυρογνώμων και σιχαίνεται τη γυμναστική. Λες και ξαναγεννήθηκα!

 

Δεν ξέρω τι προσδοκίες πιθανόν να τρέφει το σχολείο και τι περιμένει από μένα. Ότι θα κάτσω να του μιλήσω, να του αλλάξω γνώμη, και να τον πείσω να είναι πιο διαλλακτικός και να του αρέσει η γυμναστική; Δεν πρόκειται. Τόσο εγώ, όσο και η Μπρέντα είμαστε απίστευτα αδιάλλακτοι, και άλλο τόσο αμφότεροι σιχαινόμαστε τη γυμναστική. 

 

Και να σας πω την αλήθεια, δεν μας αδικώ απόλυτα. 

 

Κατ’ αρχάς δεν θεωρώ ότι είμαι ισχυρογνώμων με την έννοια της καθομιλουμένης. Είμαι ισχυρογνώμων σε συγκεκριμένα ζητήματα. Δεν επιμένω ποτέ σε ζητήματα που άπτονται οποιασδήποτε επιστημοσύνης την οποία δεν διαθέτω. Επιμένω μόνο όταν εκφράζω άποψη για κάτι το οποίο βίωσα ο ίδιος και το παραθέτω ως προσωπική άποψη, επιμένω σε ό,τι αφορά συμπέρασματα στα οποία κατέληξα κατόπιν μακράς παρατήρησης, μα πάνω απ’ όλα επιμένω όταν διαισθάνομαι ότι οι προθέσεις του συνομιλητή μου δεν είναι ειλικρινείς. 

 

Μπορώ να μετακινηθώ πανεύκολα από το σημείο μου και να σε βρω κάπου στη μέση αν διαισθανθώ ότι κι εσύ εκφράζεις διαφωνία με κάποια αμφιβολία ως προς την ορθότητα της άποψής σου. Και ερωτώ: Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Πόσο συχνά έχετε απέναντί σας κάποιον που ανοίγει συζήτηση εκφράζοντας οποιαδήποτε δυσπιστία για τα λεγόμενά του; Από τη δική μου εμπειρία και μάλιστα από την εμπειρία μου στο διαδίκτυο, ουδείς το κάνει αυτό. Δεν το κάνω ούτε εγώ, αλλά εγώ παραδέχομαι ότι είμαι ισχυρογνώμων. Όλοι οι άλλοι, οι δήθεν διαλλακτικοί και μετριοπαθείς, πού είναι; Είδατε κανέναν να αφήνει εδώ σχόλιο και να λέει: “σεβαστή η γνώμη σου, η δική μου είναι διαφορετική, αλλά μπορεί να έχω και λάθος και να έχεις εσύ δίκιο;” Οι πλείστοι έρχονται εδώ για να αντιταχθούν, πάντα σίγουροι ότι αυτό που λένε είναι ορθότερο από το δικό σου και στο τέλος σε αποκαλούν και ισχυρογνώμονα, ή σε βρίζουν χειρότερα. Με συγχωρείτε, αλλά υπό τοιαύτας συνθήκας δεν στεναχωριέμαι αν και ο γιος μου βγήκε ίδιος. Καλά κάνει και εμμένει στις απόψεις του γιατί το πιο πιθανό είναι ότι εμμένετε κι εσείς στις δικές σας. Και δεν είμαστε εμείς οι μαλάκες της υπόθεσης να υποχωρούμε – επαναλαμβάνω – όταν ειδικά δεν πρόκειται για θέματα τα οποία αποδεικνύονται και επαληθεύονται επιστημονικά και αφορούν στην έκφραση άποψης και γνώμης. 

 

Στο θέμα της γυμναστικής, τώρα. Σιχαινόμουν τη γυμναστική στο σχολείο. Γιατί όμως; Γιατί σιχαινόμουν τη ψυχολογία του όχλου και της υπόλοιπης τάξης. Η γυμναστική στο σχολείο, όπως και όλα τα άλλα μαθήματα τα οποία άπτονται κάποιων σωματικών δεξιοτήτων απαιτούν από τον δάσκαλο να επιβληθεί της “κερκίδας”. Θυμάμαι ότι όντας ατσούμπαλο παιδάκι, με πλήρη ανικανότητα να βάλει ένα γκολ ή ένα καλάθι στο μπάσκετ, είχα αναπτύξει μία απέχθεια για το μάθημα της γυμναστικής γιατί όποτε αποτύγχανα στο να μπει το γκολ ή το καλάθι, δεν εισέπραττα ένα “δεν πειράζει, την επόμενη φορά”. Εισέπραττα τη γιούχα της κερκίδας με την ανοχή μιας δασκάλας – δημοσίας υπαλλήλου, η οποία δεν είχε κέφι να επιβληθεί σε 25 παιδάκια που γιουχάρουν, ούτε έδειχνε να κόπτεται ποσώς για τις επιπτώσεις της γιούχας στη ψυχολογία μου. 

 

Έκαστος στο είδος του θα μου πείτε και θα συμφωνήσω. Εξ ου και επικεντρώθηκα στα θέατρα που ήξερα ότι μου περνούσαν περισσότερο, προκαλούσα το γέλιο και το χειροκρότημα, ανέβαινε το ηθικό μου και τρεφόταν το εγώ μου, και έτσι απέκλεισα πλήρως οτιδήποτε είχε να κάνει με σωματικές δεξιότητες. Θυμάμαι ότι μια φορά στο Δημοτικό, την ώρα της γυμναστικής πήγα και κρύφτηκα μαζί με άλλους δύο μέσα στην αποθήκη της Γυμναστικής εκεί που φυλάγανε τις μπάλες και τα στρώματα για να μη μας βρει η γυμνάστρια και μας αναγκάσει να πηδήσουμε άλμα εις μήκος στην τάφρο του σχολείου. Πήραμε και κάτι στρώματα που ήταν πεταμένα εκεί και φτιάξαμε κάτι υποτυπώδη κάστρα και παίζαμε πειρατές. Ήμασταν στην Πρώτη Δημοτικού. Όταν μας πήρε χαμπάρι η γυμνάστρια μας έμπηξε κάτι φωνές… “ελάτε τώρα εδώ αμέσως!” τις οποίες ακόμα θυμάμαι και αντηχούν στ’ αφτιά μου. Τα ίδια τραβά τώρα ο γιος μου. 

 

Ούτε σ’ αυτό τον αδικώ. Όταν ερωτήθηκε σχετικώς μου απάντησε: “δεν θέλω να κάνω γυμναστική γιατί μια φορά που μας έβαλε να τρέξουμε έπεσα κάτω, χτύπησα, γέλασε όλη η τάξη και η δασκάλα δεν τους είπε τίποτα. Μάλιστα όταν έδειξα την πληγή στο γόνατο μου είπε απλά, βάλε λίγο νερό! Δεν έδειξε κατανόηση”. Εντάξει, δεν θα ανέμενα από τη δασκάλα να τον αγκαλιάσει και να κλάψει και με μαύρο δάκρυ. Έχει κι εκείνη 25 παιδάκια να κουμαντάρει. Αλλά καταλαβαίνω τον γιο μου. Και επειδή τον καταλαβαίνω, δεν μπορώ να του πω μπαρούφες ότι και καλά πρέπει να συνεργαστεί. Ούτε εγώ συνεργαζόμουν στη γυμναστική, δεν θα πάθει τίποτα αν δεν συνεργαστεί κι αυτός. Ας μην τον στείλουμε στους ολυμπιακούς των Παρισίων. Και εδώ να κάθεται να βλέπει Νετφλιξ, καλός είναι. 

 

Εν τω μεταξύ να πω ότι στην πορεία της ζωής μου, αγάπησα τη γυμναστική. Κατά περιόδους γυμναζόμουν εντατικά. Και από τα 40 έτη και μετά ενέταξα τη γυμναστική και στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Κάνω κάθε μέρα διάδρομο στο σπίτι, κοιλιακούς, ελαφρά βαράκια, προσπαθώ να αποφύγω το καρδιακό. Αλλά ναι, ουδέποτε αγάπησα οτιδήποτε ομαδικό στη γυμναστική. Δεν μου περνούν τα αθλήματα, δεν μπορώ να αισθάνομαι υπαίτιος για την ήττα της ομάδας, δεν αντέχω το γιουχάισμα της κερκίδας και παραδέχομαι ευρύτερη ανικανότητα. Θα έπρεπε να τιμάται αυτή η ειλικρίνεια και όχι να περιγράφεται ως “με δυσκολεύει στη γυμναστική”. Και για να σας προλάβω, δεν με ενοχλεί η ομαδικότητα ή η επαφή με ανθρώπους. Παίζω θέατρο που είναι ό,τι πιο ομαδικό υπάρχει. Αλλά θέλω να ανταοκρίνομαι στις ανάγκες της ομάδας και να μην ευθύνομαι εγώ για την ήττα της. Στο θέατρο που αποδίδω, ουδέποτε είχα θέμα. 

 

Αυτά άκουσα τις προάλλες. Από πολύ νωρίς μπήκαμε στα βαθιά και στην ενδοσκόπηση μέσω του τέκνου μας. Αλλά φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται. 

 

Μια φορά δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω. 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 19, 2024

Η Νονά

 

Διάλεξα με τρομερή προσοχή τους νονούς των παιδιών μου.

Θεωρώ υψίστης σημασίας ζήτημα το ποιος σου βάζει το λάδι (εντάξει θεωρώ υψίστης και το ποιος ή ποια σου το βγάζει, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα), και παρόλο που με τα θρησκευτικά μυστήρια δεν τα πάω καλά, εντούτοις θεωρώ σοβαρό το ποιος θα είναι ο πνευματικός σου γονιός σ’ αυτή τη ζωή.

Κι αυτό γιατί εγώ υπήρξα τρομερά τυχερός στην περίπτωση της νονάς μου. Και εύχομαι και επιθυμώ να ζήσουν και τα δικά μου παιδιά αυτή τη μαγεία.

Είχα μια νονά που ήταν δίπλα μου ακόμη και όταν ήταν μακριά μου και από την οποία έχω τρομερές και έντονες εικόνες στοργής και τρυφερότητας. Πράγματα που ίσως να ακούγονται ασήμαντα σήμερα, τα οποία όμως εντυπώθηκαν γλυκά στη μνήμη μου και όποτε τα θυμηθώ χαμογελώ πλήρης.

Ας πούμε, θυμάμαι ότι μια φορά είχε πάει ταξίδι στην Αθήνα, το 1984 ή το 1985 πρέπει να ήταν. Επιστρέφοντας μου έφερε έναν τεράστιο λούτρινο «Δρακουμέλ». Θυμάμαι ότι είχαμε πάει στο αεροδρόμιο να την υποδεχτούμε, γιατί ταξίδευε μαζί με τη μητέρα μου. Όταν άνοιξε η αυτόματη πόρτα του παλιού αεροδρομίου Λάρνακας και ξεπρόβαλαν αμφότερες με τις αποσκευές τους, την είδα να κρατά τον Δρακουμέλ και να τον ανεμίζει. Η χαρά που είχα κάνει ήταν απερίγραπτη. Είμαι τόσων χρονών σήμερα και ακόμα το θυμάμαι.

Η νονά μου είχε τρομερό χάζι και χιούμορ. Λάτρευες να την ακούς να σου λέει ιστορίες και να του εξιστορεί τις περιπέτειες της. Όταν μετακόμισε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όργωνε τα θέατρα και τα μπουζούκια και όποτε ερχόταν στην Κύπρο για διακοπές μου τα περιέγραφε όλα τόσο λαμπερά και υπέροχα που θεωρώ ότι συνέβαλε κι αυτή στον διακαή πόθο μου μια μέρα να μετακομίσω στην Αθήνα ακολουθώντας παρόμοιο lifestyle. Τη θυμάμαι στο μπαλκόνι μας το 1998 να μου περιγράφει με τι δέος είδε τη Βίσση να τραγουδά το Αντίδοτο στα Αστέρια Γλυφάδας «καρφωμένη πάνω σε έναν σταυρό σαν τον Χριστό!» (Γρανάζια ήταν και όχι σταυρός, αλλά ξέρετε τώρα, οι υπερβολές πάντα διανθίζουν μια ιστορία προς το καλύτερο).

Όταν πήγα φαντάρος στην Αθήνα για τα ΥΕΑ, πήγαινα στο σπίτι της όποτε είχα έξοδο, για μπάνιο και φαγητό. Με περίμενε πάντα με ανοιχτές αγκάλες και είχε πάντα έτοιμη την τυρόπιτα και το Milko από τα αγαπημένα μου Everest. Όχι μόνο μου παρείχε στοιχειώδη φιλοξενία με πραγματική χαρά, αλλά πάντοτε με ρωτούσε «πότε θα σου δώσουν άδεια από τον στρατό να σε πάρω μια νύχτα στα μπουζούκια!» Της εξηγούσα ότι εκτός από τη Βίσση δεν με ενδιέφεραν τα μπουζούκια και μου απαντούσε «δεν πειράζει, παίξε μια νύχτα τον άρρωστο και έλα να σε πάω όπου βρούμε». Όταν ξεψάρωσα και ένιωθα ότι με έπαιρνε να το σκάσω από το στρατόπεδο τόλμησα μια νύχτα και πήγα μαζί της στον Βασίλη Καρρά. Επέστρεψα στο στρατόπεδο στις 3:30 το πρωί και τους είπα ψέματα ότι χάθηκε ο ταξιτζής και δεν έβρισκε τον δρόμο να με φέρει στην ώρα μου. Τότε δεν υπήρχαν GPS και ίντερνετ. Ό,τι τους έλεγες το πίστευαν, ή τέλος πάντων δεν μπορούσαν να αποδείξουν το αντίθετο.

Ήταν αναπάντεχα γενναιόδωρη. Θυμάμαι ότι κάθε Χριστούγεννα το δώρο που μου έκανε ήταν ένα τσεκ με τριψήφιο νούμερο. Θυμάμαι ότι το 1992 το νούμερο ήταν τόσο μεγάλο που νόμισα πως έγινε λάθος. «Είναι και για τη γιορτή σου, είναι και για τα γενέθλιά σου μαζί!» Με το δώρο της νονάς μου, στα 12 μου έτη ένιωθα ότι είχα αποκατασταθεί οικονομικά.

Ακόμη και τώρα που μεγάλωσα και έκανα παιδιά όποτε μας επισκεπτόταν στο σπίτι, η ατμόσφαιρα ήταν πάντα χαρούμενη. Δεν ήταν άβολο, ούτε αμήχανο. Ερχόταν να μας δει και δεν μας έφτανε το δίωρο να πούμε τα νέα μας και να γελάσουμε. Πάντα έφευγε και της έλεγα «θέλω να τα ξαναπούμε οπωσδήποτε πριν επιστρέψεις στην Αθήνα». Μες τη ζούλα πάντα χώναμε άλλη μια συνάντηση στα πεταχτά.

Όπως και να ‘χει, ήταν μία υπέροχη νονά και μια απολαυστική παρέα.

Αιωνία της η μνήμη.

Δεν θα τη ξεχάσουμε.