Mythologia

Τα τελευταία χρόνια που βολοδέρνω εντονότερα στα διάφορα theme parks της Ευρώπης ένεκα τέκνων συνειδητοποιώ τη δυστυχία της υπόθεσης. Όπως είχα πει και στο προηγούμενο κείμενο, όλα τα θεματικά πάρκα ωχρειούν μπροστά στη Ντίσνεϊλαντ επειδή τους λείπει το αφήγημα. Μπορεί να μην τους λείπει τίποτα τεχνολογικά, αλλά χωρίς να υπάρχει μία ιστορία ή ένα σενάριο πίσω από το «τρενάκι», τζάμπα τα δίνουμε τα λεφτά μας.

 

Φέτος στο Efteling το αισθάνθηκα αυτό έτι περισσότερον. Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είμαστε εμείς, οι Έλληνες, που έχουμε τόση μυθολογία και τόση ιστορία να μην έχουμε βρει έναν επενδυτή σε ολόκληρη την Ελλάδα, να πάει να αγοράσει 150 στρέμματα κάπου έξω απ’ την Αθήνα και να χτίσει ένα αντίστοιχο θέρετρο. Τι παραπάνω έχουν οι Ολλανδοί στο Efteling, τι παραπάνω έχουν οι Ιταλοί στη Gardaland; Με έναν ικανό imagineer (δεν ξέρω πώς τους λένε στα Ελληνικά), φτιάχνεις ένα πάρκο καλύτερο κι από τη Ντίσνεϊλαντ. Φτάνει να βρεθούν τα λεφτά. Τα οποία θα βρεθούν, γιατί αν κάποιος τολμήσει να χτίσει ένα τέτοιο πάρκο, ειδικά τώρα που πήρε πάλι η αρχαία Ελλάδα τα πάνω της με την Οδύσσεια του Νόλαν, τα λεφτά θα επιστρέψουν πίσω πολλαπλάσια.

 

Με αυτά ως εισαγωγή, θέλω να σας παρουσιάσω το θεματικό πάρκο «Mythologia» που σχεδίασα με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι φανταστικό και είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό, έχω πωρωθεί και ανυπομονώ να λάβω email από κάποιον δισεκατομμυριούχο να συνεργαστούμε και να με κάνει ζάπλουτο. Μη μου πείτε να πάω στο Dragons’ Den να ζητιανεύω. Δεν μου πάει, χώρια που απεχθάνομαι τον Τανιμανίδη. 

 

Το πάρκο είναι εμπνευσμένο από την Ελληνική μυθολογία όπως σας έχω ήδη πει. Πάμε να σας ξεναγήσω: 

Στη μέση του πάρκου θα δεσπόζει το κάστρο - βασικά είναι ο Όλυμπος! Αυτός είναι απαράβατος όρος, να υπάρχει κάστρο δηλαδή, γιατί ο κόσμος αρέσκεται να φωτογραφίζεται μπροστά του και να προσανατολίζεται βάσει αυτού. Το κάστρο σχεδιάστηκε με βάση τα ατομικά χαρακτηριστικά όλου του δωδεκάθεου αλλά έβαλα μέσα και ολίγη από κάστρο σταχτοπούτας στη Ντίσνεϊλαντ για να φαίνεται στο μάτι πιο οικείο. Όπως βλέπετε είναι πανέμορφο και θα μπορείς να μπεις και μέσα εξερευνώντας τον προσωπικό χώρο κάθε Θεού ξεχωριστά που θα έχει διακοσμηθεί αναλόγως. 

Μπροστά από το κάστρο θα υπάρχουν κήποι τους οποίους θα μπορούν οι επισκέπτες να περιδιαβούν είτε με τα πόδια, είτε... αφ υψηλού, στην πλάτη κάποιου Κένταυρου. Το monorail παίζει πολύ στα θεματικά πάρκα, ευκαιρία να έχει και το δικό μας ένα με πολλά βαγόνια - κένταυρους, σε ποικιλία χρωμάτων ώστε ο καθείς να διαλέγει το βαγόνι που γουστάρει περισσότερο. Όπως βλέπετε, οι κήποι θα διαθέτουν και λαβύρινο από θάμνους ο οποίος μας παραπέμπει ευθύς στον πρώτο μύθο, αυτόν του Μινώταυρου και του Θησέα: 

Ο Μινώταυρος θα βρίσκεται στο κέντρο του λαβύρινθου και θα βγάζει καπνούς απ’ τα ρουθούνια, ενώ από τα κρυμμένα στους θάμνους μεγαφωνάκια θα ακούγονται τα μουγκρητά του. Οι επισκέπτες θα πρέπει να βρουν τον τρόπο να πλησιάσουν στον Μινώταυρο και ακολούθως να βρουν την έξοδο. Δεν πρόκειται για κάποιο επικίνδυνο ή συναρπαστικό ride, αλλά για βόλτα σε μυρωδάτους κήπους οι οποίοι προσφέρονται για φωτογραφίες.

Πάμε τώρα στο πρώτο μας dark ride και προσωπικά αγαπημένο μου. Η Ομήρου Οδύσσεια. Οι επισκέπτες μέσα στις βάρκες του Οδυσσέα περιπλανιόνται στα διάφορα νησιά και μαθαίνουν την ιστορία του Οδυσσέα μέσα από εντυπωσιακά animatronics. Όπως βλέπετε εδώ προϋπαντίζονται από το ρομπότ Πολύφημο. 

Στη συνέχεια βλέπουν μπροστά στα μάτια τους πώς η Κίρκη μετέτρεψε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε γουρούνια μέσα από υπερσύγχρονα οπτικά εφέ τα οποία θα μετατρέπουν τις ανθρώπινες κούκλες σε ρομπότ-γουρούνια και δεν θα ξέρεις από που σου ήρθε. Όλα αυτά δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνουν, αλλά αν είδατε το βίντεο της μεταμόρφωσης του τέρατος σε πρίγκιπα (από το Beauty and the Beast) στη Ντίσνεϊλαντ του Τόκυο, κάτι παρόμοιο θα γίνει κι εδώ. 

Θα περάσουμε εννοείται και από τις σειρήνες και γενικότερα θα ξεναγηθούμε σε όλες τις εμβληματικές σκηνές με όλα τα τέρατα και όλα τα εντυπωσιακά που συναρπάζουν μικρούς και μεγάλους. Αν είστε φρόνιμοι θα σας βάλω και ως easter egg από κάπου να πετιέται η Λουπίτα. 

Και φυσικά, στο φινάλε βουτιά στην πισίνα φτάνοντας στην Ιθάκη όπου μας περιμένει το άγαλμα της Πηνελόπης, το οποίο θα είναι κι αυτό ρομποτικό, και θα υφαίνει τον αργαλειό με μανία σαν να μην υπάρχει αύριο. Τι να κάνει κι αυτή η κακομοίρα, την έφαγε η αγαμία. Το flash που βλέπετε μπροστά από τοη βαρκούλα είναι από το κρυμμένο photo booth που θα βγάζει φωτογραφία τις φάτσες των έντρομων "Οδυσσέων". 

Πάμε τώρα σε κάτι φαινομενικά πιο ήρεμο! Πάμε σ’ έναν 4D Κινηματογράφο που παίζει μία ταινία με πρωταγωνιστή τον Δία. Οι επισκέπτες θα παρακολουθήσουν 5λεπτη ταινία στην οποία ο Δίας έξαλλος κηνυγά την Ευρώπη για να την κουτουπώσει. Οι επισκέπτες φορούν ειδικά γυαλιά που τους επιτρέπουν να βλέπουν τον Δία τρισδιάστατο να βγαίνει έξω από την οθόνη θεόρατος μπροστά τους. Επίσης, με τη βοήθεια καπνών μέσα στην αίθουσα δίνεται η αίσθηση ότι οι θεατές ίπτανται στους αιθέρες. Όταν ο Δίας θυμώνει και πετά κεραυνούς οι επισκέπτες θα αισθάνονται στατικό ηλεκτρισμό στις καρέκλες τους και θα παθαίνουν ένα μίνι ηλεκτροσόκ, ενώ όταν επιτέλους ο Δίας αρπάξει την Ευρώπη ως ταύρος μαινόμενος οι καρέκλες θα κουνιούνται ρυθμικά πέρα δώθε ώστε να αισθανθούν άπαντες στο πετσί τους τι πα να πει «γαμιέται ο Δίας». 

Πάμε τώρα στις περιπέτειες του Ίκαρου. Δεν έχει κάτι να σας εξηγήσω εδώ, η εικόνα μιλά από μόνη της. Για να διαφοροποιηθούμε από ό,τι έχετε ζήσει μέχρι τώρα έχω προσθέσει πισίνα η οποία θα εκτοξεύει νερό ώστε να γίνεται η εμπειρία πιο έντονη και πολύχρωμα φώτα λέιζερ τα οποία θα αναβοσβήνουν στον ρυθμό της μουσικής υπόκρουσης. 

Από Αργοναυτική Εκστρατεία πώς πάμε; Τι; Μόνο να βαφτίζετε τους γιους σας Ιάσονες είστε ικανοί; Όχι κύριοι, τραβάτε να φέρετε κάνα χρυσόμαλλο δέρας να εξιλεωθείτε! Ιδού η Αργώ σε κίνηση εκκρεμούς η οποία θα περνά ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες και θα θαλασσοδέρνεται. Πέντε έξι κινήσεις μπρος πίσω να πιάσουμε γωνία 180 μοιρών και έξω απ’ την πόρτα.

Ζαλιστήκατε; Και που ‘στε ακόμα! Πάμε μια βόλτα από τα διονυσιακά μυστήρια να πιούμε ή μάλλον να... μπούμε σε ένα ποτηράκι! Περιστρεφόμενοι αμφορείς στον κήπο του Διόνυσου, κλασσικό και αγαπημένο ride! 

Ας ηρεμήσουμε με κάτι πιο ξεκούραστο! Μια μαγευτική περιδιάβαση στα λουτρά της Αφροδίτης μέσα σε βαρκούλα-κοχύλι. Μία διαδρομή τύπου lazy river σε παραδεισένιους κήπους, καταρράκτες και χαλαρωτική μουσική για όσους προτιμούν πιο spa καταστάσεις. Φέρτε και τα μαγιό σας! 

Πάμε τώρα να πιάσουμε τους άθλους του Ηρακλή. Ρόλλερ Κόστερ «Η Λερναία Ύδρα». Από τα καλύτερα μας! Μεγάλες ταχύτητες και απανωτά loops ανάμεσα στα κεφάλια του τέρατος τα οποία ξεκαπνίζουν σαν φουγάρα για περαιτέρω εφέ. Απ’ αυτά που βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ανέβηκες και στα οποία απαγορεύεται να κάτσεις αν είσαι καρδιοπαθής, έγκυος και κάτω του 1.20μ σε ύψος. 

Είδατε τον Χάρο με τα μάτια σας; Αμ δε! Τώρα θα τον δείτε και στο ίδιο του το σπίτι. Παραμένουμε στους Άθλους του Ηρακλή και πάμε μια βόλτα στον Κάτω Κόσμο με τα λέιζερ όπλα μας να σημαδέψουμε στόχους! Ο Σίσυφος, ο Κέρβερος και άλλες τραγικές φιγούρες περιμένουν να τους σημαδέψετε για να αρχίσουν να κινούνται. Ο παίκτης με το υψηλότερο σκορ κερδίζει. Τσακωθείτε άφοβα με την αδελφή σας. 

Ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή ήταν εκείνος με τον Άτλαντα που τον ξεγέλασε για να του κλέψει τα μήλα των εσπερίδων. Πριν μεσημεριάσει στο πάρκο μας και σας τρατάρουμε στα εστιατόρια μας, πηγαίνετε να ατενίσετε το πάρκο μας απ’ άκρη σ’ άκρη πάνω σ’ αυτή την περιστρεφόμενη υδρόγειο η οποία ανεβοκατεβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα από τα χέρια του Άτλαντα και προσφέρει πανοραμική θέα σε όλους τους επισκέπτες της. 

Πριν φάμε όμως, παρέλαση! Όχι που δεν θα είχαμε παρέλαση! Όλα τα άρματα των 12 θεών του Ολύμπου κάνουν την αναμενόμενη διαδρομή μπροστά από το κάστρο με ηθοποιούς που υποδύονται τους 12 Θεούς. Κάθε άρμα διακοσμημένο ανάλογα και συνοδευόμενο από χορευτές και λοιπά εφέ. Ένα μουσικό δρώμενο διάρκειας μισής ώρας. A must see! 

Λοιπόν, στο εστιατόριο της Ήρας που είναι λίγο πιο high από τα υπόλοιπα μας θα μπορείτε να έχετε και ένα μίνι meet and greet με την παντάνασσα. 

Εκεί θα χαλαρώσετε και θα αποβάλετε την ένταση της ημέρας, και αν έχετε μικρά παιδιά και θέλετε να τα «ξαπολύσετε» να παίξουν ξέγνοιαστα να σας αφήσουν ήσυχους, μπορείτε να τα πάτε στην πίσω αυλή να παίξουν με τον Δούρειο Ίππο. 

Έχουμε δημιουργήσει μία παιδική χαρά στην οποία μπορείτε να απολαύσετε μικρότερες ατραξιόν για παιδιά που δεν μπορούν να χαρούν το πάρκο χωρίς γονική επιτήρηση. Εδώ, στη μικρή αυλή με τον Δούρειο Ίππο μπορείτε να βρείτε και τα ακόλουθα παιχνίδια τα οποία τα παιδιά σας θα απολαύσουν ενόσω εσείς παίρνετε το μεσημεριανό σας καφεδάκι. Έχουμε και λέμε: 

Τοξοβολία με τη Θεά Αρτέμιδα. Κερδίστε διακοσμητικά ελαφάκια. 

Ροντέο καβάλα στο Λιοντάρι της Νεμέας. Όποιος χάσει την ισορροπία του και πέσει στο φουσκωτό προστατευτικό, χάνει και τον γύρο. 

Κουτσομπολέψτε, αστειέψτε και φωτογραφηθείτε με τον Ερμή. Ηθοποιός παύλα ταχυδακτυλουργός ντυμένος Ερμής παίζει με τα παιδιά σας χαλαρά και ωραία. 

Λοιπόν, φάγατε χωνέψατε, πάμε για τη γύρα του απογεύματος. Έχουμε αφήσει πίσω ηχηρά rides.Πάμε να τα εξερευνήσουμε. Θέλετε να ανεβείτε σε ένα σκοτεινό και γρήγορο roller coaster με θέμα τη δημιουργία του κόσμου και την τιτανομαχία; Εμπνευσμένο από το αντίστοιχο space mountain στη Ντίσνεϊλαντ, σας παρουσιάζω αυτό: Ένα ταξίδι μέσα σε βαγόνια-κομήτες τα οποία τρέχουν ιλιγγιωδώς ανάμεσα στους πλανήτες, μαθαίνοντάς σας τη γένεσι, αλήθεια του παντός, ανάσταση φωτός!  

Από hardcore σε hardcore θα σας πάω... Θέλετε υδάτινη περιπέτεια με τη Σκύλα και τη Χάρυβδη; Ποιος είμαι εγώ να σας τη στερήσω; 

Αν ζαλίστηκε η μάνα σας, αν πονάει τον πατέρα σας ο σπόνδυλος, αν έγινε στουπί από τα κύματα της Σκύλας η γκόμενα σας και σας έπρηξε το δεξί παπάρι, πάμε σε κάτι πιο απλό και οικογενειακό. Μία βόλτα με τον Πήγασο πάνω από την Αθήνα. Ένα ρόλλερ κόστερ που δεν πιάνει υψηλές ταχύτητες, και είναι προσαρμοσμένο σε πιο φλώρικες καταστάσεις. Ωραιότατο πάντως. 

Πάρτε και έναν Προμηθέα Δεσμώτη πριν νυχτώσει και πιάσουμε τα πιο φαντασμαγορικά rides.

Έχετε έφηβους και θέλετε να τους ξεφορτωθείτε τώρα που σουρουπώνει και το μόνο που σκέφτεστε είναι πότε θα κλείσει το πάρκο να πάτε σπίτια σας; Στείλτε τους στη Μέδουσα! Και δεν εννοώ το μπουζουξίδικο, παρόλο που η Μέδουσα ΚΑΙ χορεύει, και λέιζερ τύπου "αγάπη Υπερβολική" εκπέμπει, και μουσική υπόκρουση από μάνα ρέιβερ παίζει δυνατά. 

Τελειώνουμε, τελειώνουμε, λυσσάξατε!

 

Μαζευτείτε όλοι στα συντριβάνια του Ποσειδώνα ώστε να κλείσουμε την επίσκεψή σας στο πάρκο Mythologia με ένα καταιγιστικό σόου βεγγαλικών και υδάτινων πιδάκων που χορεύουν σε γνωστούς κλασσικούς ρυθμούς. Πρόκειται για ένα υπερθέαμα που συμπληρώνεται με ιπτάμενα drone τα οποία σχηματίζουν διάφορες μυθολογικές σκηνές στον νυχτερινό ουρανό. 

Ελπίζω να απολαύσατε την επίσκεψή σας στο πάρκο μου. Δεν μπορείτε να πείτε, ξέσκισα το ΑΙ τόσες μέρες. Αλλά πιστεύω ότι όντως ένα τέτοιο πάρκο άξιζε να υπάρχει στην Ελλάδα. Και στην Κύπρο φυσικά, αλλά ποιος να έρθει εδώ με τόση ζέστη και ποιος να επενδύσει σε αυτή την πνευματική έρημο; Στην Ελλάδα θα επιβίωνε καλύτερα. ΑΣ ΒΡΕΘΕΙ ενας ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ να μου προτείνει να το στήσουμε μαζί και δεν θα πω όχι. Εν ανάγκη θα του κάνω και έκπτωση! Θέλω τόσο πολύ να γίνω ο Έλληνας Ουόλτ Ντίσνεϊ και να λένε τα παιδάκια μου ότι όλα αυτά τα σκέφτηκε ο πατέρας τους! Κρίμα να έχω το κέφι και τη φαντασία και να μην έχω κεφάλαιο ούτε για να ανοίξω καφενέ σε πλατεία ορεινού, κυπριακού χωριού με δυο φλίπερ και δυο μπιλιάρδα... 

Efteling

 

Μάθαμε και το Efteling τρομάρα να μας έρθει!

Αυτά τα εξεύτελινγκ δεν αντέχω.

Το Efteling άνοιξε στην Ολλανδία από το 1950! Μάλιστα, λέγεται ότι το είχε επισκεφτεί ο Ουόλτ Ντίσνεϊ σε ένα από τα ταξίδια του και αποτέλεσε έμπνευση για εκείνον. «Γιατί οι Ολλανδοί και όχι κι εμείς;» Από εκεί, λένε, του ήρθε η έμπνευση να χτίσει τη δική του Ντίσνεϊλαντ.

Παρόλα τα χρόνια του, οι Κύπριοι πρόσφατα το ανακαλύψαμε. Όχι μόνο γιατί είμαστε 50 χρόνια πίσω από τον κόσμο, αλλά επειδή έμελλε να το διαφημίσουν στο ίνσταγκραμ 2-3 κακομοίρες ινφλουένσερ και έκτοτε το έμαθε και η κουτσή Μαρία. Και δώστου οργανωμένες εκδρομές με παιδιά, και δώστου «αυτό είναι το κρυμμένο πάρκο στην καρδιά της Ευρώπης που δεν πρέπει να χάσετε». Ως ημί-ηλιθίοι σπεύσαμε και εμείς να πάμε. Μη χάσουμε!

Εγώ όπως γνωρίζετε είμαι ορκισμένος Ντίσνεϊ φαν. Όταν μου μιλάς για διακοπές σε θεματικό πάρκο δεν μπορώ να διανοηθώ να πάω αλλού. Ούτε το lego land με ενδιαφέρει (παρόλο που κατασκευάζω Lego όλη μέρα), ούτε στα Warner με κόφτει να πάω, ούτε στα υπόλοιπα που πήγα ήδη και τα οποία τα βρήκα μεν συμπαθητικά, αλλά δεν πλησιάζουν καν σε αίγλη αυτό που αγοράζεις στη Ντίσνεϊλαντ. Ναι, μου άρεσε το Europa Park, ήταν μία πολύ value for money επιλογή και η ιδέα να περιδιαβαίνω σε λούνα παρκ εμπνευσμένο από τις χώρες της Ευρώπης είναι κάτι που αφορά στο παρελθόν μου ένεκα της αδυναμίας μου σε κάθε τι ευρωπαϊκό (βλ. Γιουροβίζιον και Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα), αλλά μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Σαν τη Ντίσνεϊλαντ δεν έχει.

Το πρόβλημα με τη Ντίσνεϊλαντ είναι ότι είναι πανάκριβη. Δεν μπορείς να την επισκέπτεσαι κάθε χρόνο όπως θα ήταν ο διακαής μου πόθος. Και είναι πανάκριβη γιατί ξέρουν και οι ίδιοι πως ο κόσμος ψοφά για να επισκέπτεται ένα μέρος αφιερωμένο στις ταινίες και στις μουσικές με τις οποίες μεγάλωσε. Είχα διαβάσει κάπου ότι κάποτε το εισιτήριο εισόδου στη Ντίσνεϊλαντ της Καλιφόρνια ήταν $1. Αποφάσισαν να το αυξήσουν εν είδει πειράματος και το πήγανε σταδιακά στα $100 εντός ενός έτους. Το ποσό των $100 ήταν εξωφρενικό για τη δεκαετία του ’60, όμως παρατήρησαν ότι η κίνηση και η ζήτηση δεν είχε μειωθεί. Εκεί αντιλήφθηκαν τη δύναμη του brand τους. Εκεί κατάλαβαν πόσο ψοφά ο κόσμος να περάσει εκεί τις διακοπές του. Υπάρχει ένα αφήγημα μέσα στη Ντίσνεϊλαντ άρρηκτα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, υπάρχει το στοιχείο της νοσταλγίας το οποίο λειτουργεί ως ναρκωτικό. Αυτοί οι καθοριστικοί παράγοντες δεν υπάρχουν στα άλλα πάρκα. Εξού και σε αναγκάζουν να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι για να την επισκεφτείς και να είσαι και ευγνώμων.

Δεν λέω, μια χαρά ήταν το Efteling, και μάλιστα πολύ καλύτερο από τη Gardaland που πήγαμε το περασμένο Πάσχα. Αλλά… Ντίσνεϊλαντ δεν είναι. Δεν είναι καν Europa Park. Είναι συμπαθέστατο, καλαίσθητο, βουτηγμένο στο πράσινο, με τις λίμνες του, τα κάστρα του και όλα τα συναφή που συμβάλλουν στην ηρεμία σου, αλλά λείπει η ιστορία. Λείπουν οι χαρακτήρες.

Το γνωρίζουν αυτοί οι ιθύνοντες. Δεν είναι βλάκες. Εξ ου και έχουν δημιουργήσει χαρακτήρες που θα μπορούσαν να ταυτιστούν με το πάρκο. Στη Γκάρνταλαντ φερ’ ειπείν, έφτιαξαν τον Πρετζεμόλο (Μαϊντανός στα Ελληνικά), ένα πράσινο ον το οποίο με πολλή προσπάθεια αποκαλείς χαριτωμένο, και στο Έφτελινγκ έχουν τον Τζόκερ του βασιλιά, που είναι πολύ πιο προσεγμένος σχεδιαστικά, για τον οποίον όμως ουδείς κόπτεται. Αντιλαμβάνεστε, αν πρέπει κάποιος να επιλέξει αν θα φωτογραφηθεί με τον Μίκυ Μάους και τον Στιτς ή τον Πρετζεμόλο και τον Τζόκερ, δεν υπάρχει δυσκολία στο να αποφασίσει.

Το παλεύουν όμως. Αυτό τους το αναγνωρίζω. Έχουν χτίσει και ολόκληρο κάστρο στο Efteling για να φωτογραφίζεσαι μπροστά, να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί. Υπάρχει μέσα και ένα τρενάκι υψηλής τεχνολογίας βασισμένο σε ηλεκτρικά βαγόνια που κινούνται αυτόνομα, χωρίς να υπάρχει σιδηρόδρομος το λεγόμενο Symbolica. Εκεί μέσα βλέπεις εξαιρετικές εικόνες, αξιοπρεπέστατα animatronics και τα παιδιά ξετρελάθηκαν, για να καταλάβετε καθίσαμε τρεις φορές στο συγκεκριμένο. Κάθε φορά ακολουθείται άλλη διαδρομή και βλέπεις διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το χρώμα της διαδρομής που επιλέγεις! Γίνεται προσπάθεια, αναγνωρίζω το μεράκι. Αλλά… δεν είναι Ντίσνεϊλαντ!

Το κάστρο μέσα στο οποίο βρίσκεται το τρενάκι Symbolica. Ακόμη και το κάστρο, το χτίσανε που το χτίσανε, αλλά δεν έχει την παραμικρή μαγεία εξωτερικά. Ένα κάστρο απλό και ολίγον αδιάφορο. 

Υπάρχει ακόμα ένα ευφάνταστο τρενάκι, το λεγόμενο Dance Macabre, μια στοιχειωμένη συναυλία στην οποία παίζουν μουσικά όργανα τα φαντάσματα και το τρενάκι σου περιστρέφεται μέσα στην όπερα στον ρυθμό της κλασσικής μουσικής. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και έχει τεράστια ουρά, αλλά εγώ ευτυχώς πήγα ως single rider και μπήκα πολύ νωρίτερα. Είναι αναντίρρητα επιβλητικό και ψαρωτικό.

Αυτή εδώ είναι μια τσουλήθρα που μου έκανε εντύπωση. Κοιτάξτε μεράκι στη λεπτομέρεια και τον σχεδιασμό της. Τα παιδάκια τσουλάνε στον πάγο ενώ από πάνω μία πολική αρκούδα ρομπότ κινείται απειλητικά και βρυχάται. 

Στο Efteling υπάρχει ό,τι υπάρχει και στη Ντίσνεϊλαντ: περιστρεφόμενα βαγόνια τύπου Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, παιδικά τρενάκια α λα It’s A Small World, έχουν αντιγράψει όλη την τεχνολογία. Εννοώ ότι δεν θα σου λείψει κάτι. Και βέβαια υπάρχουν και τα ρόλλερ κόστερς τα οποία δεν πλησιάζονται σε επικινδυνότητα. Λείπει όμως το αφήγημα, λείπει η μουσική και αυτά δεν είναι λίγα. Ο επισκέπτης θέλει να ζήσει το παραμύθι με το οποίο μεγάλωσε. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθει άλλο, τώρα στα γεράματα.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είδαμε ένα καταπληκτικό σόου στο Έφτελινγκ. Μία σκηνή τρομερά πολυμήχανη, όπως βλέπετε μέχρι και βροχές πέφτουν από ψηλά, οι οποίες μάλιστα σχημάτιζαν και λέξεις την ώρα που έπεφταν οι σταγόνες της. Τέτοια θέατρα δεν έχουμε στην Κύπρο, άλλη ξεφτίλα όμως αυτή. 

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα παιδιά φυσικά. Δεν τα απασχολούν καθόλου. Μια χαρά θα περάσουν και στο Efteling χωρίς τον Μίκυ Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ. Αν είσαι όμως μερακλής των πάρκων αναψυχής τότε ναι, ξέρεις τι να επιλέξεις.

Πέσαμε πάνω σε πολλούς γνωστούς μας στο πάρκο του Efteling οι οποίοι έτυχε να περιοδεύουν εκεί με την οικογένεια τους. Παρόλο που ήταν ευχάριστες εκπλήξεις, αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της επιρροής που ασκούν πλέον τα σόσιαλ εφόσον από το πουθενά καταλήξαμε όλοι να τρέχουμε όπου μας νέψουν. Σαν τα μανιτάρια, πλέον, ξεφυτρώνουμε όπου μας σπείρουν!

Αυτός είναι ο Τζόκερ που σας έλεγα, η μασκότ του πάρκου. Βγάλαμε φωτογραφία μαζί του γιατί τον λυπηθήκαμε. Είχε 4 παιδάκια όλα κι όλα στη γραμμή για φωτογραφία. Ο Μίκυ στη Ντίσνεϊλαντ έχει αναμονή 60' στην καλύτερη περίπτωση. Ναι, οκ, σιχαινόμαστε τις ουρές αλλά το λέω ενδεικτικά, για να εξηγήσω τη σημασία του να χτίζεις ένα θεματικό πάρκο με υφιστάμενο αφήγημα. 

Μετά το Efteling, κουρασμένοι και κυρίως πτωχευμένοι επιστρέψαμε πίσω. Και εδώ είμαστε. Μου ήρθε μια τεράστια ιδέα ενόσω διακοπεύαμε εκεί για την οποία θα σας μιλήσω αύριο.

In Amsterdam, Amsterdam 🎶🎵

Διάβαζα σε ένα βιβλίο, παλιότερα, ότι η ίδια η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από μόνο του αφού οι κάτοικοί της τη δημιούργησαν σχεδόν απ’ το μηδέν. Δεν την κληρονόμησαν έτοιμη. Είναι η ίδια ένα εύρημα, μία κατασκευή. Από εδώ και μόνο μπορείς να αντιληφθείς γιατί εκεί όλα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, γιατί όλα λειτουργούν, γιατί εκεί μένουν έξυπνοι άνθρωποι. Γιατί κάτι να πάει στραβά, θα πλημμυρίσει όλη η χώρα.

Συγκρίνετε το με την Κύπρο που πλημμυρίζει με τα πρωτοβρόχια και καταλάβετε. Είναι ανούσιο να συγκρίνουμε τη Κύπρο με οτιδήποτε. Η Κύπρος μόνο με τη Μάλτα μπορεί να συγκριθεί, ούτε καν με το Λουξεμβούργο.

Έτσι που λέτε, η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από πάνω ως κάτω. Έχει τα πάντα για τους πάντες. Θέλετε πουτάνες; Έχουμε! Θέλετε ναρκωτικά; Έχουμε! Είστε τίποτις ρομαντικοί και θέλετε τουλίπες και ανεμόμυλους; Έχουμε! Θέλετε σχεδιασμό και τεχνολογία; Έχουμε. Θέλετε υπερσύγχρονες συγκοινωνίες; Έχουμε! Θέλετε αποδοχή για τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό; Έχουμε! Απ’ όλα έχει για όλους και γι’ αυτό είναι επιτυχημένοι. Επειδή σκέφτονται και δημιουργούν.

Σηκωθήκαμε και πήγαμε τα παιδιά στο μουσείο Nemo. Είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στις επιστήμες και την τεχνολογία. Πέντε όροφοι αφιερωμένοι στις παγκόσμιες εφευρέσεις τις οποίες ανακαλύπτουν τα παιδιά μέσα από παιχνίδια. Εκεί μαθαίνουν πώς δημιουργείται ο στατικός ηλεκτρισμός, τι πα να πει υδροστατική πίεση, πώς δημιουργούνται οι μπουρμπουλήθρες, κάνουν πειράματα με χημικές ουσίες, παρακολουθούν θεάματα σχετικά με την αλυσιδωτή αντίδραση, βλέπουν ντοκιμαντέρ για την υγιεινή διατροφή, εξερευνούν τι συμβαίνει στο σώμα μετά θάνατον (μακάβριο, αλλά γιατί όχι; ). Μπήκαμε στο μουσείο πρωί και βγήκαμε αργά το απόγευμα!

Εδώ βλέπετε ένα πείραμα αλυσιδωτής αντίδρασης. Πολύ ωραίο παιχνιδάκι για τις αισθήσεις. Έσπρωξαν μια μπάλα, γαμήθηκε το σύμπαν και στο τέλος απογειώθηκε ένας πύραυλος. Το ίδιο που συμβαίνει όταν πετά μια πεταλούδα στην Ιαπωνία και σπάζουν τα νεύρα τα δικά μου στο γραφείο, στη Λευκωσία. 

Αυτά τα λέω γιατί κάθε σαββατοκύριακο, ειδικά το καλοκαίρι, και αν βαριέσαι να πας σε καμιά κυπριακή θάλασσα δεν έχεις τι να κάνεις τα παιδιά σου στη Λευκωσία. Τα αμολάς στο δωρεάν κλιματιζόμενο Μωλ, στο οποίο στην καλύτερη περίπτωση πάνε στο Public και παίζουν με τα νέα κινητά και τα τάμπλετ. Ό,τι θα έκαναν και στο σπίτι δηλαδή, αλλά με δωρεάν κλιματισμό. Στην Ολλανδία δεν προλάβαιναν να ζητήσουν κινητό, ούτε χρειαζόσουν κλιματιστικό. Είχε 25 βαθμούς κελσίου. Χαρά Θεού! Και τα παιδικά μυαλά τους ήταν συνέχεια απασχολημένα αλλού, δεν περίμεναν το τάμπλετ να τα ερεθίσουν. Είπαμε, ας μην τα συγκρίνουμε όλα με την Κύπρο και στεναχωριόμαστε. 

Από εδώ βλέπετε πόσο μεγάλο είναι το μουσείο. Πώς να βαρεθούν τα παιδιά εδώ μέσα; Δεν ήθελαν να φύγουμε, λέμε!

Ακόμη και η έκθεση της Μπάρμπι ήταν παρασάγκας ανώτερο από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας συμβεί στην πατρίδα. Επισκεφτήκαμε έναν εκθεσιακό χώρο στον οποίο έστησαν σε πραγματικό μέγεθος όλα τα αξεσουάρ της Μπάρμπι, από κάθε δεκαετία. Από το 1950 μέχρι σήμερα, όλα τα playsets σε πραγματικό μέγεθος. Το σπίτι της, το βαν της, το εξοχικό της, το καμπριολέ του Κεν, το χιονοδρομικό της, τη γκαρνταρόμπα της. Περιδιαβήκαμε στα σκηνικά και φωτογραφηθήκαμε σαν παιδιά. Μακάρι να μπορούσα να σας δείξω αναλυτικά όλες τις φωτογραφίες!

[Έχει και στη Τσεχία, στην Πράγα, ένα μουσείο για τη Μπάρμπι – θυμάμαι σας είχα αναρτήσει ένα σχετικό κείμενο όταν είχα πάει εκεί το 2009! Όσοι ενδιαφέρεστε ψάξτε το στα αρχεία μου].

Το σπίτι της Μπάρμπι, με την τσουλήθρα και την πισίνα του. Σκηνικό, ωραιότατο για φωτογραφίες παντός είδους. Μπαίνεις μέσα κανονικά, έχει πλαστικοποιημένα έπιπλα, αξεσουάρ, τα πάντα! She's everything, I'm just Ken!

Εδώ αυτό που βλέπετε είναι ένα σκηνικό από την σκηνή στη ντίσκο. Πριν μπεις σε κάθε αίθουσα έβλεπες το πραγματικό playset όπως είχε κυκλοφορήσει στην αγορά την εκάστοτε δεκαετία, και μπαίνοντας μέσα το έβλεπες σε θεόρατη μορφή για σκοπούς παιχνιδιού και φωτογράφησης.

Εδώ ας πούμε, βλέπετε τη συλλογή από τη δεκαετία του '90 με το χιονοδρομικό. Μπαίνοντας στην αίθουσα, όλα αυτά βρίσκονταν μπροστά σου και μπορούσες να διαδράσεις μαζί τους. 

Τι ωραίο καναπέ έχει η Μπάρμπι. Κάθισα πάνω, είναι λίγο άβολος, αλλά από ντιζάιν και αισθητική, μια χαρά εγκρίνεται. 

Πήγαμε και την καθιερωμένη κρουαζιέρα στα κανάλια. Ένα fun fact που έμαθα και αξίζει να αναφέρω, είναι ότι ο πάτος των ολλανδικών καναλιών είναι γεμάτος με ποδήλατα γιατί είναι ο πιο κοινός τρόπος εκδίκησης σε πρώην. Σε χώρισε; Πας και του πετάς το ποδήλατο στο κανάλι για εκδίκηση! Έτσι κάθε πέντε, έξι χρόνια ο Δήμος ξεκινά εκστρατείες καθαριότητας μέσω των οποίων ανασύρει εκατοντάδες ποδήλατα που βρέθηκαν στον πάτο εξαιτίας ενός ή μίας πρώην!

Επίσης μάθαμε ότι αυτά τα στενόμακρα παραδοσιακά κτήρια στο κέντρο του Άμστερνταμ αποτελούν τρόπο επίδειξης πλούτου. Όσο πιο φαρδύ το κτήριο τόσο πιο ακριβό. Μας είπε η ξεναγός ότι τα διεμερίσματα σ’ αυτά τα κτήρια πουλιούνται για €15.000.000 το ένα! Αν είναι δυνατόν!

Ενόσω ήμουν στο Άμστερνταμ μου είχε κολλήσει το πιο κάτω. Έπαιζε ως σάουντρακ στον εγκέφαλο μου 24/7. Το παραθέτω εδώ να υποφέρετε κι εσείς. 

Τι άλλο κάναμε; Πήγαμε και στους ανεμόμυλους, ανεβήκαμε κι επάνω σ’ έναν, με έπιασε η υψοφοβία μου, κατεβήκαμε κακήν κακώς από μια κατακόρυφη σκάλα στην οποία είχα έγνοια μην πέσει η Ευαγγελία από πάνω μου και εγώ με τη σειρά μου πάνω στον Αλέξη – μια ομορφιά. Η Μπρέντα πιο έξυπνη απ’ όλους μας ούτε διανοήθηκε ν’ ανέβει. Έμεινε κάτω και μας περίμενε. 

Πήγαμε και μονοήμερη εκδρομή στη Χάγη – μην πάτε, μια αδιάφορη πόλη και μισή. Εκτός από το Madurodam για το οποίο σας έγραψα στο ίνσταγκραμ, δεν έχει τίποτε το συνταρακτικό να επιδείξει. Ε, για το Efteling θα σας γράψω αύριο, βαρέθηκα τώρα.

Ο Βάγκος Ο Βαν Γκογκ

Έχω άπειρα νέα να σας πω.

Μη βιάζεστε, όλα θα τα σχολιάσουμε!

Να σας ανακοινώσω ότι επέστρεψα από την Ολλανδία όπου είχαμε πάει διακοπές για μια βδομάδα.

Είχα ξαναπάει στην Ολλανδία στα φοιτητικά μου χρόνια δυο φορές. Ως φοιτητής όμως ήταν άλλες οι προτεραιότητές μου και δεν είχα εξερευνήσει τη χώρα όπως της αξίζει. Τώρα κατάφερα και ανακάλυψα το μεγαλείο αυτού του λαού που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος σε κάθε τομέα, από τη μηχανική και την αρχιτεκτονική μέχρι τις τέχνες, το περιβάλλον, την οικολογία και τον πολιτισμό. Επίσης τους βρήκα τρομερά εξυπηρετικούς και φιλόξενους σε βαθμό αηδίας (όταν ζητούσαμε βοήθεια στις κατευθύνσεις σχεδόν έρχονταν μαζί μας!).

Πήγαμε στο Άμστερνταμ, στη Χάγη και στο θεματικό πάρκο του Έφτελινγκ, κάναμε δηλαδή όλα όσα κάνουν οι αππωμένοι Κυπραίοι της ηλικίας και "της τάξεως μας" 😂🤮. Όταν θα στείλουμε και τα παιδιά μας να σπουδάσουν εκεί θα έχουμε τερματίσει το στάδιο.

Πέρασα καλά, αν και συνειδητοποίησα ότι πήγα εκεί ως συνοδός τέκνων και όχι ως τουρίστας. Η δουλειά σου, όταν έχεις παιδιά στις ηλικίες 10 και 5 ετών είναι να χρηματοδοτείς τις διακοπές τους, να τους συνοδεύεις σ’ αυτές, να σιγουρεύεσαι ότι διασκεδάζουν και ότι θα επιστρέψουν πίσω αρτιμελείς. Ουσιαστικά είσαι ένας επιβλέπων στις διακοπές των παιδιών σου εις βάρος της δικής σου σωματικής, ψυχολογικής και οικονομικής αντοχής. Φυσικά, υπάρχει κέρδος σ’ όλο αυτό, αλλά όταν και εφόσον τα παιδιά μου το αναγνωρίσουν και το εκτιμήσουν εγώ θα έχω αποδημήσει εις Κύριον, εξ ου και αναρωτιέμαι κάποτε, σε πιο ευάλωτες στιγμές μου, αν όλα αυτά έχουν κάποιο νόημα. Έχουν.

Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη στο μουσείο του Βαν Γκογκ το οποίο με έκανε να αναθαρρέψω. Πριν μπω στο ψητό όμως, να σας πω ότι οι διακοπές μας κάθε χρόνο περιλαμβάνουν πολλά μουσεία. Δεν πάμε διακοπές -μόνο- σε θάλασσες και ακτές. Πάμε 2-3 μέρες στα παράλια της Κύπρου, αλλά οι πραγματικές μας διακοπές περιλαμβάνουν θεματικά πάρκα, μουσεία, γκαλερί, θέατρα και πράγματα τα οποία από κάποια στιγμή και μετά τα παιδιά τα βαριούνται. Επιμένουμε όμως σ’ αυτά γιατί θεωρούμε ότι πρέπει τα παιδιά να αγαπήσουν τα μουσεία από μικρά και ας βαριούνται και λίγο. Δεν θα πάθουν τίποτα να μάθουν την παιδεία του μουσείου ακόμη και αν αγνοούν την σημαντικότητα των εκθεμάτων. Το θέμα είναι να καλλιεργηθεί εξ απαλών ονύχων η συνήθεια.

Κι εγώ βαριέμαι συχνά στα μουσεία. Δεν είμαι ρομπότ. Αν δεν με ενδιαφέρει το έκθεμα, το ξεπετάω. Και το βρίσκω φυσιολογικό. Δεν απαιτώ από τα παιδιά μου βαθιά συγκέντρωση ή να γράψουν διατριβή για όσα είδαν στο μουσείο. Αλλά θεωρώ ότι λαμβάνουν εικόνες υποσυνείδητα και όλο αυτό σιγά σιγά θα εξελιχθεί σε βαθύτερη καλλιέργεια.

Έχω πετύχει να κάνω τον γιο μου να αγαπήσει τα βιβλία γιατί με βλέπει συνέχεια στο σπίτι με ένα βιβλίο στο χέρι – κι ας είναι βιβλίο γραμμένο για τα παρασκήνια της Γιουροβίζιον, δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι όποτε ο Αλέξης ζητά δώρο, θέλει να πάμε στην Πάργα ή στο Σολώνειο για να δει και να αγοράσει βιβλία. Έχει τόσα πολλά πια τα οποία δεν χωράνε καν στη βιβλιοθήκη του. Δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε που λέει ο λόγος. Οπότε με το ίδιο σκεπτικό που τον έκανα να αγαπήσει τα βιβλία, θέλω να αγαπήσει και τα μουσεία. 

Στο Μουσείο του Βαν Γκογκ, λοιπόν, ήμασταν σίγουροι ότι θα "κλωτσήσουν". Τους είχαμε τάξει να πάμε στο κατάστημα των Lego στο Άμστερνταμ αλλά πρώτα θα τα φλομώναμε στα ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ. Άντε να τους πείσεις τώρα να συνεργαστούν. Ως εκ θαύματος συνέβη κάτι πραγματικά συγκινητικό. Οι Ολλανδοί στην είσοδο έδιναν στα παιδάκια από ένα ντοσιέ με χαρτιά και τους ζητούσαν να αντιγράψουν τον αγαπημένο τους πίνακα. Κάθισαν, λοιπόν, και οι δύο στο πάτωμα και άρχισαν να ζωγραφίζουν με μεγάλη σπουδή και συγκέντρωση τους πίνακες που τους ενδιέφεραν. Τόσο πολύ απορροφήθηκαν από το εγχείρημα που μας άφησαν σε ησυχία να δούμε τους περίφημους πίνακες με την ησυχία μας. Ούτε μας έψαξαν, ούτε μας ζήτησαν, ούτε μουρμούρησαν, τίποτα! Ζωγράφιζαν αυτούς τους πίνακες του Βαν Γκογκ σε βαθμό που αναγκαστήκαμε να τους διακόψουμε για να φύγουμε και «ό,τι ζωγραφίσατε, ζωγραφίσατε». Μάλιστα χρειάστηκε να πω «δεν θέλετε να πάμε στα Lego;» για να αφήσουν κάτω τα μολύβια. 

Εκπληκτικά πράγματα! Μιλούσα πριν για κέρδος. Μετά από εκείνο το απόγευμα που «επενδύσαμε» και όχι «ξοδέψαμε» στο μουσείο του Βαν Γκογκ, η πεντάχρονη Ευαγγελία η οποία καλά καλά δεν μπορούσε να αντιληφθεί εάν βρισκόταν στην Ολλανδία ή στην Κύπρο, όποτε έβλεπε μαγνητάκι σε κατάστημα σουβενίρ, ή κάποια αφίσα με ηλιοτρόπια ή οποιοδήποτε δείγμα ζωγραφικής που ήταν σχετικό πεταγόταν και έλεγε: «Παπά, δες! Βαν Γκογκ!» Κατάφερε δηλαδή η προσήλωση στη ζωγραφική να της μάθει να αναγνωρίζει το στυλ του Βαν Γκογκ μόλις σε ένα απόγευμα.

Ήταν και μια πουρέκκα, πανάθεμά την, καθόταν φρόνιμη και ζωγράφιζε. Δεν έμεινε Ιάπωνας τουρίστας που δεν πέρασε από δίπλα της και να μην αναφωνήσει «oh look at that cute baby!» Το μάτι σας ξέρετε που να το βάλετε ήθελα να τους πω. Ο δε υιός, επειδή ξέρει και διαβάζει, έμαθε και τη βιογραφία του Βαν Γκογκ και συναρπάστηκε από το ότι ο ζωγράφος έκοψε το αφτί του, ενώ στο τέλος αυτοκτόνησε, και όλο το απόγευμα μόνο γι’ αυτό μιλούσε. Είδαμε και πάθαμε να του εξηγήσουμε ότι η αυτοκτονία δεν είναι και κανένα κατόρθωμα μην τυχόν και μπει στη διαδικασία μιμητισμού για χάζι. Τέτοιοι είμαστε, πρώτα πασχίζουμε να τους μορφώσουμε και μετά αγχωνόμαστε για το ότι τους παραμορφώσαμε!

Το υπνοδωμάτιο του Βαν Γκογκ, ο διάσημος αυτός πίνακας, δεν φαντάζεστε πόσο μικρός είναι. Στα μάτια μου τόσα χρόνια φάνταζε θεόρατος, τελικά είναι μια τόση δα κορνίζα, που θα περνούσε άνετα απαρατήρητη αν δεν αφορούσε στο συγκεκριμένο έργο. 

Το τι μουντζούρα έπεσε δεν περιγράφεται. Και φυσικά επειδή όλα έχουν ένα τίμημα, αργότερα αυτό το αριστούργημα που ζωφράφισε έπρεπε να διασωθεί και να έρθει Κύπρο άθικτο γιατί: "το ζωγράφισα στο μουσείο του Βαν Γκογκ" και έχει πλέον και συναισθηματική αξία. Δεν ήξερα να τους πάω και στο Μουσείο Ανακύκλωσης αμέσως μετά. 😅

Άξιζε, λοιπόν, η επίσκεψη στο Μουσείο. Αλλά και σε κάθε μουσείο. Να την επιδιώκετε πάντα, δεν θα πιστεύετε πόσα θα απορροφήσουν τα παιδιά μας ως σφουγγάρια και πως θα τα θυμούνται για μια ζωή.

Για τα υπόλοιπα που είδαμε και κάναμε θα τοποθετηθώ εν καιρώ.