Κυριακή, Ιουλίου 25, 2021

Εξ Αφορμής Πετρούνια

 

Όταν ήμουν μικρός οι γονείς μου πάσχιζαν να με πείσουν να ασχοληθώ με τα αθλήματα γιατί έβλεπαν ότι το αγαπημένο μου χόμπι ήταν να παρακολουθώ τηλεόραση οκτώ ώρες την ημέρα και αυτό τους ανησυχούσε. Με το ζόρι με έγραψαν σε ένα κάρο αθλήματα μεταξύ των οποίων μπάσκετ και τέννις, στα οποία ήμουν η δυστυχία προσωποποιημένη. Με είχαν γράψει και κολύμβηση και εκεί ήμουν καλύτερος, αλλά ήρθε λίγο αργότερα στη ζωή μου με αποτέλεσμα να έρχεται σε κόντρα με το πρόγραμμα του διαβάσματος και την άφησα κι εκείνη.

Μόνο σε ένα είδος άθλησης έδειξα πραγματική αφοσίωση και αγάπη κι αυτή ήταν η Ολυμπιακή Γυμναστική. Και αυτό όχι γιατί ήμουν κανένα ξεχωριστό ταλέντο, αλλά επειδή πήγαινα με μία ομάδα φίλων μου και το αντιμετώπιζα περισσότερο σαν παιχνίδι παρά σαν άθλημα. Ήταν ατομικό άθλημα, οπότε έφερα εγώ την ευθύνη των επιδόσεών μου και παράλληλα, έκανα πλάκα με τους φίλους μου. Πρέπει να σας πω ότι παρόλο που λατρεύω να παίζω θέατρο (που είναι το πιο ομαδικό σπορ που υπάρχει), εντούτοις δεν αντέχω να ανήκω σε ομάδες για πάρα πολλούς λόγους. Πρώτον, λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης και άγχους ότι μπορεί να πάει κάτι στραβά και να πάρω όλη την ομάδα στο λαιμό μου, αλλά και επειδή σπάνια μπορώ να συνεργαστώ με κόσμο χωρίς να σκοτωθούμε στην πορεία. Δεν είμαι για πολλά-πολλά. Εξ ου και η Ολυμπιακή Γυμναστική μου έκατσε γάντι.

Βλέπω τον Πετρούνια πώς μεσουρανεί τώρα στην Ολυμπιάδα και σκέφτομαι εκείνα τα ωραία χρόνια που κρεμόμουνα κι εγώ απ’ τους κρίκους και έκανα τις στροφές μου και τα άλματα μου ως παιδάκι. Τι καλά που ήταν. Το αντιμετώπιζα εντελώς σαν παιχνίδι, γι’ αυτό μάλλον και τα πήγαινα καλά.

Μια φορά διοργανώθηκαν αγώνες. Και λάβαμε μέρος όλα τα αγόρια της τάξης μου. Μας βαθμολογούσε ο καθηγητής μας και μάλιστα είχαν προσκληθεί και οι γονείς μας να μας παρακολουθήσουν. Ήμασταν πέντε παιδάκια, και εγώ κατετάγην τρίτος. Πήρα και το αργυρό μετάλλιο. Όταν τελείωσε η απονομή και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ο πατέρας μου, αντί να μου πει «μπράβο, συγχαρητήρια» ή ένα ξέπνοο «είμαι περήφανος για σένα» γύρισε και μου είπε «έπρεπε να είχες έρθει πρώτος!» Το είπε τόσο επικριτικά και με εμφανή την αίσθηση της μη ικανοποίησης για το αποτέλεσμα, που με πείραξε όσο δεν φαντάζεστε. Όταν μπήκαμε σπίτι πέταξα το μετάλλιο, πήγα και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι και έκλαιγα με λυγμούς. Έκλαιγα τόση πολλή ώρα που μετά από κάποια φάση έκλαιγα απλά μηχανικά και άνευ λόγου. Παρόλα αυτά, όλος αυτός ο χαμός δεν ήταν αρκετός για να θορυβήσει κανέναν από τους δύο γονείς ώστε να έρθουν να μου πουν ένα «δεν πειράζει». Θυμάμαι ότι έβλεπαν ειδήσεις, εγώ έκλαιγα μέχρι που εξαντλήθηκα και κοιμήθηκα.

Ακούς εκεί «έπρεπε να είχες έρθει πρώτος!» Εγώ κατ’ αρχάς είχα ανακουφιστεί που δεν είχα έρθει τελευταίος. Το ότι είχα αφήσει πίσω μου άλλα δύο παιδάκια ουδείς το υπολόγιζε ή το εκτιμούσε. Την επόμενη μέρα πάντως, πήγα στο σχολείο και έδειχνα σε όλους μου τους φίλους το αργυρό μετάλλιο γεμάτος περηφάνεια.

Από ψυχολογία και ενθάρρυνση οι γονείς μου, μηδέν στο πηλίκο.

Φυσικά εμείς με τον γιο μας φτάσαμε στο άλλο άκρο. Και να κλάσει του δίνουμε συγχαρητήρια που μυρίζει ωραία. Και μουντζούρες να μας φέρει στο σπίτι από τη ζωγραφική, τις καδρώνουμε και τις κρεμάζουμε στους τοίχους. Δεν ξέρω αν κι αυτή η τακτική είναι καλύτερη. Μια φορά και ο γιος μου ακολουθεί την ίδια πορεία. Οκτώ ώρες την ημέρα μπροστά στην τηλεόραση. «Παπά, το ξέρω ότι έχω πολλά παιχνίδια αλλά μετά από 1-2 μέρες τα βαριέμαι. Μόνο την τηλεόραση δεν βαριέμαι!» μου είπε τις προάλλες. Τι να του πω κι εγώ. Αφού είμαστε ίδιοι. Απαράλλαχτοι. Λυπάμαι που ούτε αυτός δεν προέκυψε αθλητικός και το ενδεχόμενο ενός ολυμπιακού μεταλλίου φαντάζει απομακρυσμένο, μα πώς μπορώ να έχω απαιτήσεις που ούτε εγώ δεν ήμουν σε θέση να ικανοποιήσω. Δεν πειράζει γιε μου υπέροχε, του είπα, δες τηλεόραση και ό, τι σε κάνει χαρούμενο.

Θα κάτσω δίπλα σου να δούμε το επόμενο επεισόδιο αγκαλιά.

Τρίτη, Ιουλίου 20, 2021

Ασυνεπείς Συνέπειες

 

Στο νηπιαγωγείο του γιου μου τα παιδάκια δεν μπαίνουν «τιμωρία». Η τιμωρία πέθανε μαζί με τη λογική. Τα παιδάκια εν έτει 2021 απλά «υπόκεινται σε συνέπειες». Έτσι τα διαπαιδαγωγούμε πια. Και νομίζουν όλοι οι επαΐοντες ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αλλάζει ο κόσμος προς το καλύτερο. Θεωρούν δηλαδή, ότι αν το παιδάκι δεν «τιμωρηθεί» αλλά «υποστεί τις συνέπειες», κάτι θα τρέξει στα γύφτικα. Για κάποιο λόγο οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο φόβος πηγάζει από τη λέξη κι όχι από την ιδέα. Αν δηλαδή πεις στο παιδάκι να κάτσει φρόνιμο γιατί αλλιώς δεν θα φάει παγωτό, η αποτροπή της αταξίας θα προέλθει από τη λέξη που θα χρησιμοποιήσεις, ήτοι «συνέπεια», και όχι από την ιδέα του αποκλεισμού από το παγωτό.

-          Ο Αλέξης σήμερα ήταν άτακτος, δεν άφηνε τα άλλα παιδάκια να κατέβουν από τη τσουλήθρα! Μου είπε η δασκάλα του.

-          Να τον βάλετε τιμωρία! Απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη.

-          Στο σχολείο αυτό δεν μπαίνουν τιμωρία, αλλά δέχονται τις συνέπειες. Με διόρθωσε η δασκάλα.

Ποια η διαφορά, αδυνατώ να το δω.  

Παίζουν με τις λέξεις. Τις χρησιμοποιούν λάθος. Ξεπίτηδες. Χρυσώνουν το χάπι. Και δεν ξέρω σε τι αποσκοπεί όλη αυτή η αλλοπρόσαλλη λεξιλογική άνθηση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας. Αν έλεγαν στα παιδάκια ότι όποιο είναι άτακτο «θα πάει διακοπές», με αρνητική έννοια, υπονοώντας ότι θα αποκλειστούν από διασκεδαστικές δραστηριότητες, θα υπήρχε κάποια ουσιαστική διαφορά; Όχι. Απλώς στο τέλος θα κατέληγαν να φοβούνται τη λέξη «διακοπές».

Εμμένουν στο να πιστεύουν ότι η λέξη είναι το πρόβλημα και όχι η ιδέα.

Τι ανάποδοι καιροί!

Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2021

Πού Ζούμε Ρε Μαλάκα;

 

«Να πουλήσουμε τα χωράφια που μου έγραψε η μάνα μου και να δούμε σε ποιο χωριό της Ιταλίας μπορούμε να μεταναστεύσουμε» της είπα. «Δεν υπάρχει μέλλον στην Κύπρο». Ούτε καν στην Ελλάδα, πια. «Και έχουμε ευθύνη απέναντι στον Αλέξη, ο οποίος αξίζει κάτι καλύτερο από όλον αυτόν τον όχλο».

Μα, δεν βαρεθήκατε να με επιβεβαιώνετε; Δεν βαρεθήκατε να αποδεικνύετε με κάθε ευκαιρία ότι είστε άνθρωποι των σπηλαίων; Εντάξει, δεν φταίτε εσείς. Φταίει το ότι είμαστε μικρό νησί με χέσε-μέσα γεωγραφική θέση. Αν μπορούσαμε να επισκεφτούμε οδικώς άλλες χώρες και να γνωρίσουμε άλλους τρόπους σκέψης όπως γίνεται φερ’ ειπείν όταν ζεις στο Λουξεμβούργο, θα ήταν ευκολότερη η διάδοση ιδεών και πολύ καλύτερα τα πράγματα. Αλλά μένουμε στην Κύπρο, απομονωμένοι, με τη μόνη «πολιτισμένη» χώρα να βρίσκεται τουλάχιστον μιάμιση ώρα μακριά με το αεροπλάνο και με τα σύνορα ανοιχτά σε όλους τους δευτερότριτους λαούς του κόσμου. Πώς να μην σαλέψεις;

Ναι, μπήκαμε στην ΕΕ και είχα χαρεί γιατί νόμιζα ότι θα πλάκωνε εδώ πέρα η πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης να μας ξεβλαχέψει. Ούτε από πάνω δεν πέρασε. Αντ’ αυτής πλάκωσε όλη η πλέμπα της ανατολικής Ευρώπης. Και σμίχτηκε με τις δικές μας δευτεράντζες και έγινε η Κύπρος ένας λάκκος με απόβλητα, χειρότερος κι από ό, τι ήταν προηγουμένως. Πρόσθεσε σε όλο αυτό την αυξανόμενη τουρκική απειλή, τη λαθρομετανάστευση και πάρε και κατάλαβε πού ζεις!

Να ζω εγώ σε χώρα που ο κόσμος ακούει το El Diablo και τρομοκρατείται. Να ζω σε χώρα που ο κόσμος πάει να κάψει ένα κανάλι επειδή «προωθεί την τρομοκρατία του ιού». Ποιος βλέπει κυπριακά κανάλια τη σήμερον ημέρα ρε ξυλοχώρκατοι; Ποιος βλέπει ειδήσεις και δη από το Σίγμα στα χρόνια του Youtube και του Νετφλιξ; Ποιος ενημερώνεται από κυπριακά ειδησεογραφικά σάιτ; Αλλά και να τα βλέπετε, ποιος πραγματικά επηρεάζεται από όσα λένε; Κριτική σκέψη, μηδέν! Ορθογραφία, μηδέν! Εθνικό φρόνημα, μηδέν! Αλλά από τουπέ και ξερωλίαση; Δέκα με τόνο. Άριστα!

Ελάχιστους ξέρω που αρνούνται να εμβολιαστούν. Δεν το λένε φανερά, το ανακάλυψα με έμμεσο τρόπο. Εξ αυτών οι δύο είναι καμένοι απ’ τη θρησκεία, οι ίδιοι που φώναζαν για τη σατανιστική γιουροβίζιον και οι οποίοι απαλλάσσονται λόγω βλακείας. Οι άλλες είναι γυναίκες που απλά «φοβούνται». Σαράντα χρονών γαϊδάρες, «φοβούνται». Τι φοβούνται ακριβώς, δεν ξέρω, η μία μου είπε ότι φοβάται τις σύριγγες και τις βελόνες! Αχ, Θεούλη μου, δώσε μου υπομονή. Είναι το ίδιο με το «δεν πάω στρατό γιατί φοβάμαι τα όπλα!» Επειδή «είμαι αντιρρησίας συνειδήσεως». Ναι, μην σώσεις και καταταγείς, αλλά να υποστείς και τις συνέπειες. Να ενεργοποιηθεί εκείνος ο μηχανισμός που σου απαγορεύει μετά να εργαστείς και να αποκλειστείς κοινωνικά ποικιλοτρόπως. Όσο γελοίοι είναι οι αντιρρησίες συνειδήσεως, είναι σήμερα και οι αυτοί που φοβούνται τον εμβολιασμό. Να φοβάστε, εντάξει, αλλά να υποστείτε και τις συνέπειες. Αντ’ αυτού, τις συνέπειες τις υπόκειμαι εγώ που πρέπει να σας ανέχομαι και να μην σας καταριέμαι.

Στα τσακίδια κι ακόμα περαπέρα.

Τρίτη, Ιουλίου 06, 2021

I Have The Power

Ω, ο κύκλος της ζωής!

Εχθές πήγα και αγόρασα το κάστρο του Grayskull από τους Masters of the Universe όπως αυτό επανακυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση.

Ήταν τώρα αυτή η αγορά επιτακτική; Όχι, δεν ήταν. Όμως, ως γνωστόν, όλα αυτά τα παλιά παιχνίδια τα οποία με παραπέμπουν στην παιδική μου ηλικία μου ξυπνούν μίαν εσωτερική ασφάλεια και τα αποζητώ.

Έχω ξαναγράψει πριν πολλά χρόνια για τη μανία μου με τους Masters of the Universe. Τους είχα σχεδόν όλους. Και το κάστρο φυσικά. Μου το αγόρασαν οι γονείς μου ως δώρο, τα Χριστούγεννα του 1985 ή 1986. Θυμάμαι ότι δεν περνούσαν οι μέρες να το φέρει ο Αη Βασίλης τότε. Και όταν επιτέλους το έφερε, εμείς βρισκόμασταν σε ένα ξενοδοχείο στη Λάρνακα για να γιορτάσουμε τη μέρα και έτσι δεν είχα χρόνο να το απολαύσω και να το χαρώ. Θυμάμαι έντονα τη μουρμούρα που έριξα στο αυτοκίνητο στον πατέρα μου να επιστρέψουμε αμάν-αμάν στη Λευκωσία για να στήσουμε το κάστρο και να παίξουμε μαζί. 

Ο πατέρας μου δυσφορούσε τότε, με τον ίδιο τρόπο που δυσφορώ εγώ σήμερα όταν ο Αλέξης επιμένει να παίξουμε ενώ εγώ είμαι πτώμα. Σκέφτομαι όμως ότι πλησιάζει ο καιρός που δεν θα θέλει να μας δει μπροστά του, και έτσι πιέζομαι και κάθομαι κάτω στο χαλί και παίζω μαζί του χωρίς αντιστάσεις. Έτσι έκανε και ο πατέρας μου εκείνα τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι πεντακάθαρα ότι μου έστησε το κάστρο, και μάλιστα είχε την ιδέα να βάλουμε το σπαθί του He-Man όρθιο κάτω από την παγίδα-καταπακτή ώστε όταν πέσει μέσα ο «κακός», να τον διαπεράσει και να τον σκοτώσει. Το είχα βρει φανταστική ιδέα και σκέφτηκα ότι ο πατέρας μου ήταν διάνοια.

Χθες, η ιστορία επαναλήφθηκε. Φέραμε το κάστρο σπίτι, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν προλάβαμε να το στήσουμε. Έταξα στον Αλέξη ότι θα το στήσουμε σήμερα, και όσο εγώ έλειπα εκείνος κρατούσε το κουτί και το φλέρταρε, αλλά συγκρατιότανε. Του είπα ότι αν άντεχε να μην το ανοίξει, σήμερα το απόγευμα θα παίξουμε μαζί το σενάριο με το σπαθί που στήνεται κάτω από την καταπακτή και μπήγεται στα σωθικά όποιου κακού πέσει μέσα. Το βρήκε πανέξυπνη ιδέα.

Είναι υπέροχο να βρίσκεσαι ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, του τότε και του τώρα. Νιώθω ότι ξαναζώ το ‘85 και το πλάθω ακόμα καλύτερο σήμερα. Ευεργετικό ψυχικά και για τους δύο μας. 

Αυτή ήταν η περιβόητη τούρτα. Για την εποχή της, γαμούσε. Εντάξει στον καιρό της ζαχαρόπαστας φαίνεται πολύ "λίγη" αλλά σκεφτείτε ότι όλο αυτό έγινε στο χέρι, πολύ πριν αρχίσουν οι εκτυπωτές να τυπώνουν τούρτες.

Υστερόγραφα: Για όσους διερωτούνται τι απέγινε το κάστρο και οι φιγούρες που μου είχαν αγοράσει τη δεκαετία του ’80, να πω ότι η μάνα μου αποφάσισε αυθαίρετα ότι «μεγάλωσα» και τα πέταξε. Με ποιο δικαίωμα;! Επίσης να πω, αν και το ξαναείπα και αυτό ότι είχα κάνει τα γενέθλιά μου κάποτε και είχα τούρτα το κάστρο, πολύ πριν γίνει αυτό μόδα και ήμουν το πιο κουλ παιδί του πλανήτη εκείνη τη μέρα! 

Τετάρτη, Ιουνίου 30, 2021

Διαμαντάκια Κρυμμένα Σε Κασέτα

Καλοκαίρι θα πει, εκτός όλων των άλλων γνωστών κλισέ, ότι κάθομαι στη σοφίτα και ψηφιοποιώ κασέτες. Ξέρω ότι δεν τρελαίνεστε, αλλά τα γράφω για να τα θυμάμαι κυρίως, εγώ. Βρήκα αποσπάσματα από την επικαιρική εκπομπή «Στούντιο Ένα», εγγραφής 1992, στην οποία περιλαμβάνονται όλα τα πιο κάτω θέματα. Ούτε με ευθυγράμμιση όλων των πλανητών του ηλιακού συστήματος δεν θα ήταν κατορθωτό να μαζευτούν τόσα κελεπούρια μαζεμένα στο ίδιο πρόγραμμα. Δεν ξέρω τι να σας πρώτο-δείξω!

Κατ’ αρχάς ένα γκάλοπ για τα ζώδια. Είχαμε 1992 και ακόμα το θέμα ήταν άφθαρτο, ήταν ανεξερεύνητο, παρόλο που δύο δεκαετίες προηγουμένως γινόταν χαμός με το θέμα. Κλασικά ήμαστε 20 χρόνια πίσω από τον κόσμο. Οι πολίτες ερωτούνται κατά πόσον πιστεύουν στην αστρολογία. Πολλοί νομίζουν ότι ερωτούνται για την αστρονομία! Καλά πήγε κι αυτό. Φινάλε με τον κύριο στο τέλος που απαντά ότι «αυτά είναι για αφελείς γυναίκες», ξεκαθαρίζοντας πως «δεν υπάρχουν αφελείς άντρες!» Να δούμε ποια θα τον χώρισε επειδή «δεν ταίριαζαν τα ζώδιά τους!»

Στη συνέχεια, το στούντιο πλημμυρίζει με… πουλιά! «Θα σας δείξουμε πώς να περιποιηθείτε τα πουλιά που έχετε σπίτι σας» λέει η παρουσιάστρια. Εννοεί μελωδικά πουλιά, από ό, τι έμαθα μέσω της παρουσίασης, όπου «μελωδικά» βλέπε παπαγάλους, αηδόνια, καναρίνια και τα λοιπά, και τα λοιπά. «Μελωδικά» επειδή προφανώς τιτιβίζουν, σκεφτείτε πώς θα τα ονόμαζαν αν όντως τραγουδούσαν την ενάτη του Μπετόβεν. Στο στούντιο φιλοξενήθηκε ο Πρόεδρος «Συνδέσμου Φίλων Μελωδικών Πουλιών Κύπρου». Το ότι υπήρξε αυτός ο Σύνδεσμος εμένα με ξεπερνά! Αλλά δεν μπορώ να πω ότι αυτό με απέτρεψε από το να παρακολουθήσω το θέμα χαμογελώντας. Ο Πρόεδρος έδωσε συμβουλές για το πώς να διατηρήσουμε τα πουλιά ζωντανά κατά τη διάρκεια της ζέστης. Αναφέρεται σε θερμοκρασίες 1992 φυσικά, γιατί εν έτει 2021, όχι μελωδικό πουλί, ούτε καν το δικό μας δεν μπορεί να παραμείνει ζωντανό στους 45 βαθμούς κελσίου. Λατρεύω την Κύπρο του τότε και τις έγνοιες της!

Εδώ να δεις έγνοιες! Το ΡΙΚ προβαίνει σε καταγγελίες εναντίον του ΑΝΤ1 Ελλάδος, ο οποίος εντελώς δικτατορικά διακόπτει τη συνεργασία του με το Ίδρυμα και αναιρεί τη συμφωνία παροχής επεισοδίων της επιτυχημένης σειράς του Ν. Φώσκολου, η «Λάμψη» αφήνοντας ξεκρέμαστους τους Κύπριους τηλεθεατές. Πάπαλα η Βίρνα Δράκου, πάπαλα και η Σελήνη! Ο λόγος ήταν ασαφής, μα επρόκειτο για κοινό μυστικό ότι με την κάθοδο του ΑΝΤ1 Ελλάδος στην Κύπρο και τη δημιουργία του κυπριακού παραρτήματος, η σειρά θα μεταδίδονταν από την αρχή από τον ΑΝΤ1 Κύπρου. Οι του ΡΙΚ ας βολεύοσαστε με τις «Ιστορίες του Χωρκού». Γελάω όμως που το θέμα έπρεπε να διασαφηνιστεί στον αέρα μέσω του τηλεμαγκαζίνο της εποχής. «Δεν μας στέλνουν επεισόδια, ούτε μας εξηγούν γιατί αθετούν τη συμφωνία!» Θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε. Το αγαπημένο ΡΙΚ πέθανε όταν ήρθε στην Κύπρο ο ΑΝΤ1 κατά τη γνώμη μου. Ό,τι ζήσαμε, ζήσαμε μέχρι το 1992. 

Για το τέλος σας αφήνω το «Αποχετευτικό της Λεμεσού», κατά το… «Αποχετευτικό του Βυζαντίου». Το οποίο έργο για να τελειώσει (να τέλειωσε άραγε;), έπρεπε να ταλαιπωρηθεί όλη η πόλη. Δείτε πρόσωπα έξαλλα με τους σκαμμένους δρόμους. Συμμεριστείτε το μένος τους. Αναβιώστε την αισθητική και την αθωότητα της εποχής. Αν και το 1992 το αισθάνομαι σαν χθες, πέρασαν και 30 χρόνια έκτοτε. Δείτε πώς ήταν η Λεμεσός πριν γίνει Ντουμπάι, δείτε πώς ήταν ο μέσος Κύπριος πριν γίνει ξόανο. 


Παρασκευή, Ιουνίου 25, 2021

Πολιτική Κρουελότητα

 

Αυτό το κείμενο γράφεται με 7 μέρες καθυστέρηση, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Το τριήμερο του Κατακλυσμού έκανα μία κίνηση ματ. Ενώ είχαμε προετοιμαστεί για διακοπές στον Πρωταρά, τελευταία στιγμή τα ακύρωσα όλα και μείναμε στη Λευκωσία. Ο Αλέξης είχε λίγο βήχα και δεν ρίσκαρα να τον ρίξω ακόμα στα νερά, είχα υπολογίσει την πολυκοσμία και την ασφυξία στους δρόμους, έπρεπε να κουβαλήσουμε και διάφορα συμπράγκαλα για να εξοπλίσουμε το εξοχικό. Αυτό δεν θα ήταν τριήμερο, θα ήταν μετακόμιση, θα ήταν μία ταλαιπωρία και μισή. Δε σφάξανε. Κάτσαμε στα αβγά μας. Άλλωστε, η Λευκωσία υπέροχη μοιάζει όταν λείπετε.

Είχα ένα υπέροχο τριήμερο στη «χώρα». Συναντήσαμε φίλους για καφέ και φαγητό, κοιμηθήκαμε πολλές ώρες και κυρίως, πήγα και είδα δυο ταινίες στο σινεμά, μία με τον Αλέξη και μία με τη σύζυγο. Οι αίθουσες ήταν άδειες από κόσμο και στις δύο περιπτώσεις και ήταν σαν να είχαμε πριβέ προβολή. Όλο το σινεμά δικό μας. Είδα τη «Raya and the last dragon» με τον μικρό, και την «Cruella» με την… μεγάλη.

Η πολιτική ορθότητα, ο φασισμός της εποχής μας, είναι το αγαπημένο μου θέμα πια. Το έχω καταραστεί και το έχω αναλύσει πολλάκις μέσω του μπλογκ, το πολεμώ κάθε μέρα στη ρουτίνα μου και με έχει εμπνεύσει και στο θεατρικό που γράφω και ελπίζω να τελειώσω κάποτε. Στις ταινίες αυτές, οι οποίες είναι και οι δύο ωραιότατες και με την πρώτη ευκαιρία να πάτε να τις δείτε, η υστερία της πολιτικής ορθότητας περνά σε καινούρια διάσταση. Ξεπερνά εαυτόν.

Ειδικά στη Κρουέλλα, η οποία κατά τα άλλα πρόκειται για την ωραιότερη μεταφορά της Ντίσνεϊ από κινούμενο σχέδιο σε ταινία. Ένα μόνο θα σας πω, ο Ρότζερ και η Αννίτα, οι βέροι αυτοί Λονδρέζοι που στο μίκυ μάου είναι οι ιδιοκτήτες των σκύλων Δαλματίας, στην ταινία είναι Ασιάτης και Αφρικάνα αντίστοιχα. Δεν μας πειράζει γιατί πρόκειται για δύο συμπαθέστατους ηθοποιούς ούτως ή άλλως. Μας πειράζει όμως που η αλλαγή γίνεται επίτηδες. Που προσπαθεί να αφήσει πολιτικό στίγμα παρά να εξυπηρετήσει την γνωστή μας ιστορία. Εμείς πήγαμε να δούμε την ιστορία όπως τη ξέραμε. Όχι την ιστορία όπως πρέπει να την πούμε για να ικανοποιηθούν όλοι. Το παραμύθι εξελίσσεται στο Λονδίνο το 1950. Έχουμε δει και εμπεδώσει τους χαρακτήρες από το κινούμενο σχέδιο, χρόνια τώρα. Ήταν λευκοί και ξανθοί. Ποιο είναι το φάκκιν πρόβλημα σας να εξακολουθήσουν να είναι λευκοί και ξανθοί και στην ταινία;

Φέτος κυκλοφόρησε άλλη μια υπέροχη ταινία της σύμπραξης Ντίσνεϊ και Πίξαρ, η "Soul". Αφορά στην ιστορία ενός μουσικού της τζαζ, ο οποίος ζει στη Νέα Υόρκη και ο οποίος προκειμένου να βρει την εσωτερική του ηρεμία παραιτείται από το σχολείο στο οποίο διδάσκει μουσική και μπαίνει σε ένα τζαζ συγκρότημα. Ο ήρωας της ιστορίας είναι μαύρος, η πλειοψηφία των μελών του συγκροτήματος στο οποίο εντάσσεται είναι μαύροι και η οικογένεια του επίσης μαύρη. Ο κόσμος του όλος αποτελείται από μαύρους. Είναι ένα έργο που αφορά στον μαύρο πληθυσμό της Αμερικής και είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη, ενώ ταυτόχρονα προωθεί την κουλτούρα τους. Κανένας δεν παραπονέθηκε που δεν υπήρχε ούτε ένας λευκός χαρακτήρας στην ταινία. Και δεν υπήρχε και λόγος να υπάρχει. Η ιστορία αφορούσε σε μία μαύρη οικογένεια και ήταν απόλυτα λογικό όλα να περιστρέφονται γύρω απ’ αυτήν και την νοοτροπία τους.

Γιατί στη Κρουέλα να πρέπει με το ζόρι να μαυρίσουν οι χαρακτήρες όταν η ιστορία αφορά σε μία χρονική περίοδο που το να είσαι Εγγλέζος σήμαινε να είσαι λευκός και ξανθός; Η Ντίσνεϊ θα πληρώσει τα κόμπλεξ σας;

Ομοίως, στη Ράγια, οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι κορίτσια. Είναι όλες μαχήτριες, δυναμικές, έξυπνες και ικανές. Οι μόνοι αρσενικοί χαρακτήρες είναι ένα παιδάκι 8 χρονών που μαγειρεύει, και ένας μπουνταλάς άντρας των σπηλαίων με ένα δόντι, ο οποίος το μόνο  που γνωρίζει να κάνει είναι να δέρνει. Είναι τόσο γραφικός και παράταιρος που δεν αφορά κανέναν. Καμία ένσταση, έτσι θέλατε να διαμορφώσετε την ιστορία, καλά κάνατε. Ελευθερία της έκφρασης έχουμε. Τι θα γινόταν αν η ιστορία αφορούσε σε άντρες ικανούς και μαχητές, με δύο παράταιρες γυναικείες παρουσίες εκ των οποίων η μία να μαγειρεύει και η άλλη να είναι απλώς χαζή, δεν θα ήθελα να ξέρω. Θα ερχόταν η Δευτέρα Παρουσία. Ναι, η Ντίσνεϊ πληρώνει τα κόμπλεξ σας.

Φυσικά, τα χειρότερα έρχονται. Η κινηματογραφική μεταφορά της Μικρής Γοργόνας θα κουβαλά τα ίδια και χειρότερα ψυχολογικά κατάλοιπα. Η Άριελ από κοκκινομάλλα γίνεται μαύρη, κατράμι, και το σκηνικό μεταφέρεται από την Κοπεγχάγη, στην Καραϊβική. Πόσο κρίμα που δεν μεταφέρθηκε και το Lion King από την Αφρική στη Ρωσία, έτσι για την αντίστιξη. Για την αλητεία του πράγματος. Για το πώς είναι να ζεις στο 2021 και να μην βγάζει τίποτα πια νόημα.



Τη Κρουέλα να πάτε να τη δείτε όπως και δήποτε!  Είναι θαύμα! Τη Ράγια οκ, θα τη δείτε όταν ανοίξει το Disney+.

Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2021

Δημογραφικότατο

Δεν πρέπει να καταφερόμαστε τόσο έντονα και απόλυτα σε όσους δεν θέλουν να κάνουν παιδί.

Ούτε να τους πιέζουμε να αναθεωρήσουν.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιοι δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν και πρέπει να τους σεβόμαστε. Μπορεί να είναι ιατρικοί, μπορεί να είναι ψυχολογικοί, μπορεί να είναι οικονομικοί και επειδή ίσως ντρέπονται να τους μοιραστούν μαζί μας να έχουν αναπτύξει, με την πάροδο του χρόνου, μία άρνηση γύρω από το θέμα δηλώνοντας ωμά πως δεν θέλουν. Εγώ δεν τους πιστεύω. Θέλουν και πάρα-θέλουν. Γι αυτό χρειάζονται την ανοχή μας και την αγάπη μας γιατί κάποιο τραύμα βρίσκεται πίσω απ’ αυτή τους την απόφαση. Είναι όπως τον άνθρωπο που δηλώνει ότι θέλει να μείνει μόνος του εφ’ όρου ζωής, επειδή πληγώθηκε από προηγούμενες σχέσεις του. Τον πιστεύεις; Μόνο οι Θεοί και τα τέρατα ζούνε μόνοι κατ’ επιλογή.

Πιστεύω ακράδαντα ότι πολύ λίγοι είναι πραγματικά εναντίον της τεκνοποίησης για ιδεολογικούς λόγους. Σε αυτούς ναι, ξεράστε ελεύθερα.

Έβλεπα προ ολίγου τον Μουζουράκη να δηλώνει πως δεν θέλει να γεννήσει «γιατί είναι μεγάλη ευθύνη να έχεις την εποπτεία μεγαλώματος κάποιου άλλου», και ήθελα να του δώσω συγχαρητήρια για το γνώθι σαυτόν. Ο άνθρωπος γνωρίζει την αχρηστία του. Παραδέχεται την ανευθυνότητά του. Δεν του αξίζουν συγχαρητήρια γι’ αυτή την παραδοχή, γι’ αυτή του την ειλικρίνεια; Και επιπλέον, πόσους Μουζουράκηδες πραγματικά αντέχετε; Γιατί να θέλουμε κι άλλους σαν αυτόν; Που κρατούσε τη σημαία του έθνους και αναρωτιόταν τι σκατά συμβολίζει; Όχι. Να μας λείπουν. Τον είδαμε και τον μάθαμε από το The Voice. Μετά βίας έβγαζε νόημα. Δεν χρειαζόμαστε, ούτε αντέχουμε, άλλες τέτοιες προσωπικότητες.


Τα ίδια και η Ρένα Δούρου. Έγραφε περήφανη στο τουίτερ ότι είναι «47 χρονών, άτεκνη και περήφανη». Εμείς να δείτε πόσο περήφανοι και χαρούμενοι είμαστε! Μία Δούρου αρκούσε για να καούν 100 και βάλε Έλληνες στο Μάτι. Αν είχαμε ακόμα μία τέτοια εγώ θα ανησυχούσα. Συγχαρητήρια λοιπόν στην κ. Δούρου που βαθειά μέσα της ξέρει πόσο καλό κάνει στο ανθρώπινο είδος και δη στον ελληνισμό με το να μην αναπαράγεται. 




Το δημογραφικό δεν θα το λύσουν αυτοί οι ανεπαρκείς άνθρωποι. Το δημογραφικό θα το λύσουν αυτοί που είναι διατεθειμένοι να τεκνοποιήσουν ξανά και ξανά αλλά δεν τους φτάνει το χρήμα. Αν το κράτος πλήρωνε εμάς που βρίσκουμε χαρά και ευτυχία μεγαλώνοντας παιδιά και μας έδινε κίνητρα ακόμα και να υιοθετήσουμε, δεν θα υπήρχε πρόβλημα.

Έτσι λύνεται το ζήτημα, με φόρο-ελαφρύνσεις. Με πρακτικές διευκολύνσεις. Με χρονιαίες άδειες μητρότητας και πατρότητας. Με δωρεάν φοιτήσεις στα πανεπιστήμια. Με δωρεάν εισόδους στα καλλιτεχνικά και αθλητικά θεάματα. Με επιδοτήσεις. Όχι τσιγκλώντας τους τελευταίους των τελευταίων να αναπαραχθούν.

Επιπλέον, ας σταματήσουμε να προβάλλουμε τους ιδεολογικά άτεκνους ως ακομπλεξάριστους μάγκες και ας αρχίσουμε να ενθαρρύνουμε και να χειροκροτούμε τους συνειδητοποιημένα πολύτεκνους. Τους πραγματικούς μάγκες. Είχε ανάγκη ο Ρουβάς να κάνει τέσσερα παιδιά; Όχι, δεν είχε. Και με δύο καλά θα ήταν. Κι όμως έκανε περισσότερα, να’ ναι καλά να τα χαίρεται. Είχε ανάγκη ο Σπανούλης να κάνει έξι παιδιά; Όχι δεν είχε. Και με τρία ευτυχισμένος θα ήταν. Κι όμως έκανε περισσότερα, πολλαπλασίασε την ευτυχία του, και το πιο πιθανό να πέρασε και το ταλέντο του στα παιδιά του, οπότε θα έχει και η νέα γενιά το προνόμιο να απολαύσει αθλητικό θέαμα. Αυτοί πρέπει να προβάλλονται, αυτοί πρέπει να προωθούνται και να επικροτούνται.

Οι υπόλοιποι ας κρύβονται πίσω από εξυπνάδες του τύπου: «δικό μου το σώμα, ό, τι θέλω το κάνω».

Συμφωνώ και επαυξάνω, δικό σου το σώμα σου αγάπη μου, είχαμε μια σκασίλα ποιου άλλου μπορεί να είναι, παρ’ το και βαλ’ το εκεί που ξέρεις. Άντε πάαινε πιο πέρα να μην σε βλέπουμε. 


Η οικογένεια Σπανούλη. Και τι δεν θα έδινα να είχα κι εγώ μια τέτοια μεγάλη οικογένεια. [Αλλά να ήμουν 10 χρόνια νεότερος και 10 φορές πιο ευκατάστατος.] 

 

Παρασκευή, Ιουνίου 11, 2021

Αννίτα

 Η κ. Αννίτα Δημητρίου είναι από χθες η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, η μοναδική Αννίτα που θα προΐστατο αυτού του τσίρκουλου θα ήταν η Αννίτα Πάννια, να τους βαράει το πιατίνι και να χορεύουν, αλλά ας είναι, συμβιβαζόμαστε και με αυτήν του ΔΗΣΥ.

Η εκλογή της ήταν απρόσμενη και μου προκάλεσε τεράστια ευφορία, όχι ακριβώς για τους μαρκετίστικους λόγους για τους οποίους προβάλλεται η νίκη της από χθες, ήτοι «είναι γυναίκα», «είναι νέα», «είναι σοβαρή», αλλά επειδή κατέδειξε την υποκρισία όλων των υπολοίπων.

Πρώτος πάτσος: Οι φεμινίστριες. Έχουμε τέτοιες στη Βουλή. Μας έπρηξαν ότι πρέπει επιτέλους να βγει μία γυναίκα στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Δεν έκαναν ουδέποτε καμία αναφορά στο αξιοκρατικόν του πράγματος. Όλες εστίαζαν στο φύλο, καθιστώντας εαυτούς ως τον ορισμό του σεξισμού. Παρόλα αυτά, την ώρα της ψηφοφορίας καμία δεν ψήφισε την Αννίτα Δημητρίου. Ούτε το Ευχάριστο Σαββατόβραδο τη ψήφισε, ούτε η θα-τους-μουντάρω-ούλλους Ατταλίδου μας τη ψήφισε, ούτε η άλλη η ανέκφραστη του ΔΗΚΟ συγκινήθηκε. «Δεν τη ψήφισα, το φύλο δεν μπαίνει πάνω από τις πολιτικές μας διαφορές» έγραψε η Αλεξάντρα Ατταλίδου στο τουίτερ. Μπα; Σοβαρά; Τώρα το θυμηθήκατε; Τόσο καιρό που ευαγγελιζόσαστε γυναίκα στο αξίωμα από πού περιμένατε να έρθει; Ουρανοκατέβατη; Η Αννίτα ήταν η μόνη ρεαλιστική υποψηφιότητα και το ξέρατε εξ αρχής. Δεν την ψηφίσατε. Δεν πειράζει. Περαστικά σας κι άμα λέω ότι είστε γιαλαντζί φεμινίστριες και μόνο για την πόζα και τα κλικ, κάτι παραπάνω ξέρω.

Δεύτερος πάτσος: Το ΕΛΑΜ! Ω, το ΕΛΑΜ, το ΕΛΑΜ! Η αγαπημένη μου πόλη! Το «φασιστικό ΕΛΑΜ» ψήφισε την Αννίτα Δημητρίου! Το ΕΛΑΜ! Πόσο θα ήθελα να ήμουν ακελικός ψηφοφόρος χθες και να το παίζω προοδευτικός και να έρχεται το «παρακλάδι της Χρυσής Αυγής», να ψηφίζει γυναίκα και να βάζει γκολ, και να μην ξέρω από πού μου ήρθε! Όχι, δεν θεωρώ ότι ξαφνικά το ΕΛΑΜ έγινε ένα προοδευτικό κόμμα που προωθεί την ισότητα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι οι κάμερες έδειξαν το ΕΛΑΜ να ψηφίζει γυναίκα ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχασκαν. Ο ιστορικός του μέλλοντος σε 150 χρόνια δεν θα γράφει ότι η πρώτη Κύπρια γυναίκα της Βουλής εξελέγη από την Αριστερά. Ούτε καν από τα κεντρώα ή και μετριοπαθή κόμματα. Ο ιστορικός θα γράψει ότι την υποστήριξε (και) το ΕΛΑΜ και άντε κάτσε τώρα να μου πεις ότι τα κίνητρά τους ήταν άλλα. Ναι, ήταν άλλα, το είπαν ευθαρσώς, ήθελαν «να αναχαιτίσουν την εκλογή του Άντρου Κυπριανού». Αλλά αυτό που είδαμε όλοι είναι ότι τη γυναίκα την έβγαλε (και) το ΕΛΑΜ και όχι όλοι οι υπόλοιποι που μας το παίζετε τάχα μου προοδευτικοί, αλλά όταν ήρθε η ώρα να ψηφίσετε για κάποιο λόγο δηλώσατε κωλυόμενοι. Απολαυστικό!

Βάζω το ΚΑΙ σε παρένθεση επειδή επί της ουσίας την Αννίτα την εξέλεξε ο Κάρογιαν. Εκείνος απέσυρε την υποψηφιότητά του την τελευταία στιγμή αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Το ΕΛΑΜ ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα υποστήριζε υποψήφιο της Αριστεράς ή πέραν του Κέντρου. Η ΔΗΠΑ όμως ήταν αυτή που έκανε την πουτανιά άουτ οφ δε μπλου. Φυσικά, ουδείς καταφέρεται εναντίον της. Διότι το πρόβλημα τους είναι το ΕΛΑΜ, αυτό δεν χωνεύουν, αυτό είναι που διεκδικεί μερίδα του λέοντος στο φαγοπότι, αυτό τους ενοχλεί. «Βγήκε με τις ψήφους των ναζί» γράφουν από χθες. Καλημέρα σας, πώς είστε;! Το ΕΛΑΜ ψηφίζει νομοσχέδια χρόνια τώρα, τώρα το πήρατε χαμπάρι ότι είναι πιθανό να καθορίσει και πιο κρίσιμες ψηφοφορίες;

Μεγάλη η κατραπακιά σου Άντρο μου! Την έχω στο repeat και την απολαμβάνω. Όχι μόνο παραιτήθηκες από το Κόμμα σου (ορθότατα), αλλά χάνεις και την ευκαιρία να περισώσεις λίγο γόητρο πριν τη σύνταξη, ως Πρόεδρος της Βουλής. Επιτέλους, στα αζήτητα! Παίζει όταν κενωθεί η θέση του καφετζή της Βουλής να μπορείς να την καλύψεις. Κατά τα άλλα, ό,τι έζησες στην πολιτική σου καριέρα και πολύ σου είναι. Δεν θα ξεχάσω τον μακαρίτη τον πατέρα μου όταν είχε εκλεγεί ο Χριστόφιας το 2008 που μου είχε πει «να χαίρεσαι που βγήκε αυτός ο βλάκας! Θα αποδείξουν την αχρηστία τους άμεσα και δεν θα ξανακυβερνήσουν ούτε στα επόμενα 100 χρόνια!» Ε, είχε δίκαιο! Ζω για να δω το ΑΚΕΛ με μονοψήφια ποσοστά και τι στον κόσμο! Και κάτι μου λέει πως θα το ζήσω πριν τη νίκη της Κύπρου στη Γιουροβίζιον.

Τώρα επί του προκειμένου. Η Αννίτα ήταν όντως η καλύτερη επιλογή για Πρόεδρος. Είναι φαινομενικά σοβαρή, ικανή, έχει μία εικόνα ατσαλάκωτη που μπορεί να εκτιμηθεί στο εξωτερικό, αλλά δεν παύει να είναι μία πολιτικός που γαλουχήθηκε στο κόμμα και αυτό από μόνο του δείχνει ανελευθερία πνεύματος και περιορισμένη ικανότητα κρίσης. Επίσης, μας επέβαλε να λέμε «βουλεύτρια» αντί «βουλευτής» και άλλες τέτοιες λεκτικές υστερίες, πράγμα που δείχνει ότι και εδώ υπάρχει ταβάνι ουσίας. Μη θυμηθώ ότι ψήφισε και υποστήριξε σθεναρά τον «Νόμο Ακκιντζί» και καραφλιάσω εντελώς. Ας είναι, όμως. Αν μη τι άλλο είναι νέα και άμεμπτη και δικαιούται να δοκιμαστεί.

Το ζουμί δεν είναι η ίδια. Το ζουμί είναι στο καζάνι που βράζουν όλοι οι υπόλοιποι από χθες!

Πέμπτη, Ιουνίου 03, 2021

Παρενεργειακό


Πήγα και εμβολιάστηκα με μεγάλη χαρά χθες το πρωί.

Το σκηνικό το ίδιο. Κρατική Έκθεση Κύπρου, με μαλλί της γριάς στην είσοδο, έναν τύπο που πουλούσε φράουλες και ένα παιδάκι που ζητιάνευε. Σουρεαλισμός. Δεν έδωσα σημασία σε τίποτα. Ήμουν τόσο χαρούμενος που φτάνουμε φαινομενικά στο τέλος του άγχους «θα κολλήσουμε κορωνοϊό και θα πεθάνουμε» και περνάμε αισίως στο νέο άγχος «βάλαμε εμβόλιο αμφιβόλου περιεχομένου και μπορεί να πεθάνουμε!» Όλα ακκόρντινγκ του πλαν!

Μπήκα στο Κέντρο Εμβολιασμού. Κάθισα στο σκαμνί. Εκεί υπήρχαν τρία ακόμα άτομα. Η νοσοκόμα που θα μου έβαζε το εμβόλιο και δυο άλλοι που φλέρταραν και χαχάνιζαν πίσω από τις μάσκες τους, οι οποίοι εικάζω ότι έκαναν γραφειοκρατική δουλειά. «Γεια σου Αντί-Χριστε. Με λένε Μαρία (φανταστικό το όνομα), κι αυτοί εδώ είναι ο Μιχάλης και η Κατερίνα (επίσης φανταστικά ονόματα). «Πώς είσαι;»

Ξαφνιάστηκα. Γιατί μου συστήνονται και γιατί ρωτούν πώς είμαι; Η τελευταία φορά που κάποιοι μου συστήθηκαν ομαδικώς και ρώτησαν πώς είμαι ήταν κάτι Μάρτυρες του Ιεχωβά που είχαν έρθει σπίτι μας, τη δεκαετία του ’80, για προσηλυτισμό. «Καλά είμαι» της είπα. «Πώς πήγε η πρώτη δόση του εμβολίου;» Δεν είχα προβλήματα, πέραν κάποιων λογικών ενοχλήσεων και μυαλγιών. «Αυτά ήταν αναμενόμενα» μου είπε η νοσοκόμα. «Αν ρωτάτε για θρόμβωση, όχι, ακόμα τίποτα», πρόσθεσα. Όλες οι αρτηρίες ορθάνοιχτες!

Η νοσοκόμα αποφάσισε ότι έπρεπε να προχωρήσει η διαδικασία και σε αποφασιστικό τόνο και με ύφος αεροσυνοδού που καλωσορίζει τους επιβάτες στην πτήση για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, είπε αυτολεξεί: «Μετά τη σημερινή δόση μπορεί να αισθανθείς πονοκέφαλο, ναυτία, πόνο στα κόκκαλα, ρίγος και πυρετό. Για οτιδήποτε βιώσεις σε υπερβολικό βαθμό παρακαλώ να ενημερώσεις τον προσωπικό σου γιατρό. Πάμε να το βάλουμε και ο Θεός βοηθός

Α, όχι! «Αν είναι να επικαλείστε τον Θεό, καθόμουνα και σπίτι μου! Εγώ ήρθα εδώ για να βοηθήσετε εσείς, οι επιστήμονες. Τον Θεό αφήστε τον στην ησυχία του!»

Αν είναι δυνατόν να προσεγγίζουν τον κόσμο με επίκληση στα Θεία, οι ίδιοι που τόσον καιρό προσπαθούν να μας εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Αντιλαμβάνεστε. Ούτε οι ίδιοι δεν είναι σίγουροι για το τι μας μπήγουν στον οργανισμό μας.

Μετά το τσίμπημα μεταφέρθηκα στη διπλανή αίθουσα όπου υποτίθεται ξεκουράζεσαι για ένα 15λεπτο μέχρι να σιγουρευτείς ότι είσαι καλά και να αποχωρήσεις. Ήταν όλοι με ένα κινητό στο χέρι και σέρφαραν. Αστείο θέαμα. Κάθισα δίπλα από μία κυρία η οποία κινηματογραφούσε τον εαυτό της να πετά κέρματα στον αέρα για να δει αν θα τα μαγνητίσει τώρα που εμβολιάστηκε. «Με κοροϊδεύουν τα παιδιά μου ότι θα μετατραπώ σε μαγνήτη μετάλλων τώρα που εμβολιάστηκα», εξήγησε σε έναν κύριο που τις υπέδειξε τα κέρματα στο έδαφος, κάτω απ’ την καρέκλα της. «Ναι, είναι δικά μου», του είπε. Γενικώς και ειδικώς η ατμόσφαιρα παρέπεμπε σε τρελάδικο αλλά για κάποιο λόγο δεν πείραζε. Ήμουν πολύ χαρούμενος που ξεμπέρδεψα και μ’ αυτό.

Ήρθα σπίτι και ήμουν μια χαρά. Στη μία το πρωί, όμως, ξύπνησα από ρίγος και έψαχνα καταμεσής της νυκτός χειμερινές πυτζάμες να φορέσω και κουβέρτα να τυλιχτώ. Στις τρεις το πρωί όταν άρχισε η εφίδρωση και ο πόνος στα κόκαλα, άρχισα να πετάω τα ρούχα από πάνω μου, αριστερά και δεξιά. Ξύπνησα με φρικτό πονοκέφαλο ο οποίος ακόμα συνεχίζεται μέχρι τώρα που μεσημέριασε. Είμαι ένα πτώμα κινητό. Το δε χέρι μου μούδιασε, μετά βίας μπορώ να σηκώσω το μπράτσο το οποίο τρυπήθηκε. Του θανατά! Από όσα διαβάζω στα σόσιαλ από φίλους μου που εμβολιάστηκαν επίσης χθες, περνούν μια απ’ τα ίδια. Δεν ανησυχώ, αλλά ανησυχώ.

Τον κακό τον ψόφο να ‘βρετε σκατό-Κινέζοι με το κακό που μας διαδώσατε. Εγώ να ήμουν πλανητάρχης; Κυρώσεις χθες! Αλλά δεν με θέλετε, να παίρναμε παγκόσμια εκδίκηση για τα δυο χρόνια που χάσαμε απ’ τη ζωή μας εξ αιτίας τους.

Καλά να πάθετε κι εσείς, κι εγώ!


Δευτέρα, Μαΐου 31, 2021

Βουλή Καλλιγραφία

 

Σκέτη απόλαυση οι Βουλευτικές Εκλογές.

Πρώτη φορά στη ζωή μου κάθομαι και βλέπω τη Ρώμη να καίγεται και το χαίρομαι όσο τίποτα.

Πρώτα απ’ όλα: Η πρωτιά του ΔΗΣΥ καταδεικνύει ένα πράγμα. Περνάτε καλά στα παρασκήνια και αυτό περνά στον κόσμο και στο χειροκρότημα! Δεν είναι δυνατόν μετά από τόση φθορά που υπέστη το κυβερνόν κόμμα να εξακολουθεί να είναι ακόμη πρώτο με διαφορά. Θα μου πεις, παίζει χωρίς αντίπαλο. Το δέχομαι. Και πάλιν, όμως. Δεν είναι δυνατόν να μην μπήκαν αρκετοί στον πειρασμό να το τιμωρήσουν μπας και το συνεφέρουν. Προφανώς τρώτε καλά όλοι. Αν πεινούσατε θα επαναστατούσατε.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μπορεί η Κυβέρνηση Αναστασιάδη να ξεσάλωσε στη δεύτερη πενταετία, και αναμένεται να γίνει ακόμα πιο αλαζονική από δω και πέρα, αλλά ακόμα κι έτσι δεν ξεπέρασε εκείνη του Χριστόφια από την οποία όλοι προσπαθούμε να αναρρώσουμε από τα ψυχολογικά τραύματα που μας προκάλεσε.      Προσωπικά αισθάνομαι ότι ο Αναστασιάδης εξελέγη πέρσι, ενώ κυβερνά ήδη τα τελευταία οκτώ χρόνια! Και ναι, μπορεί να μας εξέθεσε με τα διαβατήρια, μπορεί να διόρισε και τα δισέγγονά του σε θέσεις κλειδιά, αλλά τις μαλακίες του Χριστόφια ακόμα δεν τις ξεπέρασε. Μην τρελαινόμαστε.

Το ΑΚΕΛ έχασε πανηγυρικά και η ηδονή είναι απερίγραπτη. Βέβαια μας χάρισε την Ειρήνη Χαραλαμπίδου ως πρωτεύσασα για δεύτερη φορά στην ιστορία, και εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι το πηγάδι είναι απύθμενο. Όπως μου είπε και ένας φίλος, «χαρείτε την Ειρήνη στην πρώτη θέση της κατάταξης γιατί τα παιδιά μας θα χαίρονται τον Λούη Πατσαλίδη». Κρύος ιδρώτας με περιέλουσε γιατί το θεωρώ πολύ πιθανό σενάριο. Οι αριστεροί είναι ιδιαίτερα περήφανοι για την Χαραλαμπίδου. Συχνά προτάσσουν το επιχείρημα «εκατό φορές αυτή που μιλά και ξεσκεπάζει σκάνδαλα παρά οποιοσδήποτε άλλος». Αναλογιστείτε πώς είναι οι υπόλοιποι υποψήφιοι τους.

Οι Ακελικοί φυσάνε και δεν κρυώνει τον καταποντισμό, και φυσικά τους φταίει το ΕΛΑΜ και ο «φασισμός», αντί τα χάλια τους τα μαύρα. Δεν έχουν καταλάβει ότι είναι συγκοινωνούντα δοχεία τα δυο τους, οι ίδιοι και το ΕΛΑΜ, και ότι για να υπάρχει ο μεν χρειάζεται τον δε. Μπορεί να τους ξεπέρασε ο ΔΗΣΥ σε απίστευτα ποσοστά, αλλά δεν τους φταίει ο Συναγερμός, τους φταίει το ΕΛΑΜ που είναι 4ο κόμμα, δυο θέσεις πίσω τους, επειδή εκπροσωπεί τον «φασισμό». Έτοιμο το ποιηματάκι, το απαγγείλανε σύσσωμοι όλοι οι ακελικοί υποψήφιοι στα τηλεοπτικά πάνελ χθες βράδυ, άξιος ο μισθός τους. Ελπίζω να μην παραιτηθεί στις επόμενες μέρες ο κύριος Άντρος μας. Παρόλο που δεν αντέχω να τον βλέπω και να τον ακούω, είναι απόλυτα χρήσιμος ώστε να διατηρηθεί αυτό το χάλι και γιατί όχι, να το αυξήσει αφού ακόμα θεωρώ ότι δεν έχει υπερβεί εαυτόν.

Φυσικά Ελαμίτες και Ακελικοί βγάζουν σπυριά στην ιδέα ότι αποτελούν αμφότεροι ισότιμο πρόβλημα για την κοινωνία, αλλά λίγο εκ των έσω αν τους μελετήσεις θα καταλάβεις ότι πρόκειται για τους ίδιους αμόρφωτους και επικίνδυνους χωριάτες και στις δυο περιπτώσεις. Προσωπικά άργησα, αλλά τους κατάλαβα! Και δεν χρειαζόμουν το El Diablo γι’ αυτό, σε περίπτωση που διερωτάστε.

Άλλος ένας καταποντισμός που απόλαυσα είναι αυτός των Οικολόγων. Οικολόγοι μόνο κατ’ όνομα βέβαια, αφού αν αυτά είναι τα επίπεδα οικολογικής ευαισθησίας τους, να λείπει το βύσσινο. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι ακραιφνείς. Οι Οικολόγοι αποτελούν το «Κόμμα των Δυσαρεστημένων». Όσοι δηλώνουν απογοήτευση από το παραδοσιακό τους κόμμα, το ρίχνουν στους Οικολόγους για να έχουν τη συνείδηση τους ήσυχη. Αυτά βέβαια ίσχυαν τις προηγούμενες φορές. Φέτος οι Οικολόγοι κατέβασαν στο ψηφοδέλτιο όλον τον βόθρο του Τουίτερ. Είναι ν’ απορείς με τι κριτήρια επίλεξαν να συμπεριλάβουν στο ψηφοδέλτιο άτομα που έβριζαν απροκάλυπτα οποιονδήποτε άλλο χρήστη τους υποδείκνυε την ανεπάρκειά τους, ακόμα και αν αυτό συνέβαινε εκτός κόσμιων πλαισίων. Το σου «απαντώ όπως μου μιλάς» δεν φτουρά στην πολιτική. Ακόμη και αν ο πολίτης ξεφεύγει, οφείλεις να κρατήσεις χαρακτήρα μπροστά στο αφεντικό σου, δηλ. τον εν δυνάμει ψηφοφόρο σου. Αυτά είναι όμως τα νέα ήθη. Να βγάζουν γλώσσα. Ευτυχώς πήραν αγγούρι και ησύχασαν. Με το καλό να εξαλειφτούν μια και καλή στο μέλλον.

Εμένα περισσότερο απ’ όλα με ανησύχησε το ότι βρέθηκε κόσμος και ψήφισε το κόμμα του Κάρογιαν! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Και όχι μόνο τον ψήφισαν, αλλά μαζεύτηκαν έξω από το επιτελείο του και του χτυπούσαν παλαμάκια και του φώναζαν συνθήματα σαν να είχαμε 1983. Δεν πάει καλά ο κόσμος! Βέβαια, επρόκειτο για γνωστές και τραγικές φιγούρες, αλλά ναι, ήρθαν με φόρα και μία ανατριχίλα την αισθάνθηκα βλέποντάς τους. Έφεραν το «νέο», τάχα μου, φάτσες και προσωπικότητες που συνδέθηκαν με τη χειρότερη διακυβέρνηση όλων των εποχών στην Κύπρο.

Η εκπροσώπηση των γυναικών μειώθηκε με τη νέα Βουλή. Όχι πως με απασχολεί ιδιαίτερα αφού εγώ δεν διαχωρίζω τους ανθρώπους βάσει φύλου, αλλά βάσει προσφοράς και αξίας. Είναι όμως ένα θέμα που διασκεδάζω να παρακολουθώ αφού κάθε φορά το εκλογικό Σώμα, το οποίο πλειοψηφικά αποτελείται από γυναίκες αδυνατεί να κυριαρχήσει και να επιβληθεί στον εαυτό του. Οκτώ γυναίκες μόνο, και αν με ρωτάτε, με το ζόρι να αξίζουν μια-δυο. Εναγωνιώ να διαβάσω αναλύσεις από τις γνωστές ψυχωτικές του τόπου για το τι πήγε λάθος και αυτή τη φορά.

Η δική μου ψήφος δεν έπιασε τόπο, δυστυχώς παρόλο που ήταν μία από τις σπάνιες φορές που ψήφισα θετικά και με την καρδιά μου. Ουδεμία αλλαγή προκλήθηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα και δεν επηρέασε το παραμικρό στο τελικό αποτέλεσμα.

Δεν πειράζει.

Πέμπτη, Μαΐου 27, 2021

Το Απολυτήριο Μου Έπεσε Απ' Τα Χέρια

Δεν ξέρω αν έφτασαν τα νέα μας και εκτός Κύπρου,

Εδώ ασχολούμαστε, από χθες, με τον Επίτροπο Εθελοντισμού ο οποίος ξεμπροστιάστηκε από τις εφημερίδες ότι πλαστογράφησε τους βαθμούς του απολυτηρίου του, προκειμένου να διοριστεί στον Οργανισμό Νεολαίας, πριν κάμποσα χρόνια. Δεν το έψαξα εκτενώς το ζήτημα. Είναι τόση η γελοιοποίηση του ιδίου αλλά και του Κράτους μας, που μόνο οίκτο μου προκαλεί η όλη κατάσταση. Δεν αντέχω άλλη Κύπρο. 


Μη μου πείτε ότι δεν φαίνεται από το βλέμμα αυτού του ανθρώπου η διάνοια που κρύβεται βαθειά μες το μυαλό του!

Κοιτάξτε πιο κάτω βαθμούς! Δεκαπέντε στα Θρησκευτικά. Όταν εγώ ήμουν μαθητής, όσοι είχαν κάτω από 20 στα Θρησκευτικά θεωρούνταν πανίβλακες. Όλοι οι βαθμοί του τραγικά χαμηλοί και φυσικά παραποιημένοι, πλην της γυμναστικής στην οποία αρίστευσε. Προσέξτε, είναι παραποιημένοι αριθμητικά, γιατί το βαθμό ολογράφως στο πλάι δεν σκέφτηκε να τον αλλάξει ώστε να συνάδει με τα νούμερα. Ναι, για τέτοιο υπέρλαμπρο μυαλό μιλάμε.

Ουδόλως εκπλήσσομαι. Ο κ. Γιαννάκης είναι η κορυφή του παγόβουνου. Ζούμε σε μία Κύπρο γεμάτη Γιαννάκηδες, με άχρηστους και αμόρφωτους σε θέσεις κλειδιά, διορισμένους παντού, οι οποίοι όχι μόνο δεν κατέχουν τα ελάχιστα προσόντα των θέσεων που κατέχουν, αλλά πουλάνε και πνεύμα σε όλους τους υπόλοιπους. Αυτή είναι η Κύπρος, και αφήστε κατά μέρος τα This Is Not My Cyprus παρακαλώ, γιατί καταντάτε περαιτέρω ενοχλητικοί. 

 

Η Κύπρος ανέκαθεν ήταν μία χώρα ηλιθίων.  Λόγω μεγέθους έτσι είναι γραφτό να παραμείνει.

Σήμερα βγήκε να σχολιάσει τα τεκταινόμενα ο Πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος, ο Αβέρωφ μας! Και προκειμένου να ρίξει το ζήτημα στα μαλακά είπε το αμίμητο «Ούτε ο Μπιλ Γκέητς ή ο Στηβ Τζομπς είχαν πτυχία, κι όμως άλλαξαν τον κόσμο!» Τι να του πεις κι αυτού του κακομοίρη. Έρχονται εκλογές και είναι βυθισμένος σε βαθύ πένθος για τα ποσοστά που πρόκειται να πάρει. Να το δεχτώ, ρε μπάρμπα ότι τα πτυχία είναι απλά μια πιστοποίηση και ότι επί της ουσίας δεν λένε τίποτε. Τι έκανε ο κ. Γιαννάκης όλα αυτά τα χρόνια ώστε να κάνουμε τα στραβά μάτια στην πλαστογραφία του απολυτηρίου του; Τι πρόσφερε στην κοινωνία το οποίο να είναι τόσο θεάρεστο και να τον αθωώνει για το παράπτωμα του;

Κλαυσίγελος μόνο και μόνο που μπαίνουν στην ίδια συζήτηση ο κ. Γιαννάκης μας με τον Τζομπς και τον Γκεήτς!

Τέτοιους θέλουν όμως. Τέτοιους φαύλους για να μπορούν να τους χειραγωγούν. Αν είχαν διορίσει σε οφίκια άτομα με προσόντα, πώς θα τους επιβάλλονταν; Πώς θα τους είχαν στο χέρι;

Όταν αποφάσισα να μπω στο Δημόσιο βρήκα μια θέση η οποία ανταποκρινόταν πλήρως στα ακαδημαϊκά μου προσόντα. Όταν πήγα στη Συνέντευξη, η επιτροπή που με εξέτασε ήταν εχθρική απέναντί μου, αλλά δεν καταλάβαινα τον λόγο. Το διαισθανόμουν όμως ότι δεν χαίρονταν που με είχαν απέναντί τους. Μου έκαναν ερωτήσεις πρακτικής φύσεως και τακτικής, των οποίων τις απαντήσεις αποκλείεται να γνώριζε κάποιος αν δεν εργαζόταν ήδη εκεί. Κάποιες τις απάντησα, κάποιες τους είπα ευθέως ότι «είναι αδύνατον να γνωρίζει κάποιος την απάντηση αν δεν είναι ήδη υπάλληλός σας». Δεν τους άρεσε. Προσέλαβαν άλλους.

Όταν μετά από δυο χρόνια άνοιξε ξανά η ίδια θέση, έδωσα εξετάσεις, πέρασα από την ίδια διαδικασία με το ίδιο ακριβώς πάνελ και τους ίδιους ανθρώπους να μου κάνουν ερωτήσεις, των οποίων τις απαντήσεις ήταν αδύνατον να γνώριζα χωρίς να έχω εργαστεί ήδη εκεί. Έδωσα τις ίδιες απαντήσεις με την πρώτη φορά. Τελικά με προσλάβανε. Την πρώτη φορά έγραψαν στα πρακτικά ότι ήμουν «απογοητευτικότατος», τη δεύτερη ότι ήμουν «εντυπωσιακός και με γνώσεις πέραν των αναμενόμενων». Κλαυσίγελος και πάλι.

Οι φήμες πάντως έλεγαν ότι την πρώτη φορά έχασα τις εντυπώσεις επειδή είχα μακριά μαλλιά, και το βρήκαν απρεπές, ενώ τη δεύτερη φορά που εμφανίστηκα ενώπιών τους ήμουν κοντοκουρεμένος σαν «άνθρωπος».  

Τα δύο σχετικά μάστερ που είχα από την Αγγλία και τα οποία ανταποκρίνονταν 100% στα προσόντα της θέσης βέβαια, πέρασαν στο ντούκου. Μάλιστα μου ζήτησαν και να τους τα εξηγήσω γιατί από μόνοι τους όταν διάβαζαν τι σπούδασα δεν καταλάβαιναν. Αλλά ναι, το μαλλί έφταιξε την πρώτη φορά!

Με αυτούς τους γιδοβοσκούς έχουμε να κάνουμε, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε, το συνηθίσαμε και γίναμε και εμείς μέρος του προβλήματος με την ανοχή μας. Να ζήσουμε!


Δευτέρα, Μαΐου 24, 2021

O Tempora, O Mores

 Πήγα και την είδα τη γιαγιά μου χθες και ηρέμησα. Την πέτυχα ευδιάθετη και θετική και έτσι ανακουφίστηκα κι εγώ.

Και τώρα που το ξεπεράσαμε κι αυτό, ας επανέλθουμε με ένα τελευταιο ποστ περί Γιουροβίζιον μιας και η κατάθλιψη που με πιάνει κάθε χρόνο αφού τελειώσει ο διαγωνισμός είναι μεγάλη και διαρκεί μέρες, μέχρι να αρχίσουν τα γρανάζια να γυρίζουν για την επόμενη χρονιά.

Λοιπόν, έχω κάτι να σχολιάσω.

Παρακολουθώ τον χαμό που συμβαίνει στα κοινωνικά δίκτυα με το καρέ του Ιταλού που φαίνεται να σνιφάρει κοκαΐνη κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας και τραβώ τα μαλλιά μου με τις αντιδράσεις του κόσμου. Το τι διαβάζω στα σχόλια κάτω από τις ειδήσεις δεν περιγράφεται. «Και τι μας νοιάζει εμάς τι κάνει», «όλοι παίρνουν ναρκωτικά, σιγά το νέο», «δικαίωμά του να κάνει ό, τι θέλει, δεν θα του επιβάλετε εσείς τι θα παίρνει» και άλλα τέτοια που αποδεικνύουν περίτρανα ότι η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. 


Ο κόσμος ξεχνά ότι το καρέ μεταδόθηκε στην τηλεόραση. Χεστήκαμε αν ο Ιταλός τραγουδιστής είναι εθισμένος, κακό του κεφαλιού του. Η τηλεόραση όμως διέπεται από κανόνες και δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος ο οποίος λίγα λεπτά αργότερα βραβεύτηκε από όλη την Ευρώπη, και κατέστη είδωλο για πολλούς επίδοξους, νεαρούς μουσικούς, να προβάλλεται να σνιφάρει ανενόχλητος κοκαΐνη. Η τηλεόραση έχει ευθύνη και από εκείνη ζητούμε την ανάληψή της. Όχι από τον Ιταλό αυτόν καθεαυτόν. Ο συγκεκριμένος, όπως τον έκοψα, ζήτημα να φτάσει τα τριάντα, δεν είναι εκείνος το θέμα μας.

Το γνωρίζουμε ότι όλοι οι καλλιτέχνες παίρνουν ναρκωτικά, ή σχεδόν όλοι και δεν εκπλησσόμεθα. Εδώ κοντεύουμε να τα αρχίσουμε κι εμείς. Αλλά, άλλο τι κάνουμε μόνοι μας στο σπίτι μας για να πολεμήσουμε την κατάθλιψη και τη μιζέρια μας και άλλο τι μπορεί να προβληθεί στο μεγαλύτερο μουσικό σόου του κόσμου, φάτσα-κάρτα μες τα μούτρα μας. Δεν το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, και πάλι δεν εκπλήσσομαι αφού όσο προχωρά ο κόσμος η ηλιθιότητα αυξάνεται.

Αν με ρωτάτε, η ευθύνη είναι των Ολλανδών παραγωγών που δεν έλεγξαν τι κουβαλούσε μαζί του, και του σκηνοθέτη που τον έδειξε. Ξέρω, τώρα βγήκανε και λένε ότι έσπασε ένα ποτήρι και τάχα μου μάζευε τα θρύψαλα γι αυτό και ήταν σκυμμένος. Εντάξει, δεν πείστηκα, και εξάλλου έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον ο μύθος της κοκαΐνης για την ιστορία του διαγωνισμού, παρά το ότι μπορεί να έσπασε ένα ποτήρι και το συμμάζευε.

Θα σας πω μια χαριτωμένη ιστορία όμως, για να δείτε πώς αλλάζουν οι καιροί.

Το 1992 την Ιταλία εκπροσώπησε η τεράστια Μία Μαρτίνι (μας άφησε χρόνους το 1995), με το γιουροβιζιακό έπος «Ραψωδία». Ένα τραγούδι που οι φανς λατρεύουν και το οποίο αν η RAI δεν επιδείκνυε υπεροψία απέναντι στον διαγωνισμό, θα είχε κερδίσει με συνοπτικές. Ήταν οι εποχές που η ιταλική τηλεόραση σκεφτόταν να αποχωρήσει από τον διαγωνισμό, όπερ και εγένετο δύο χρόνια μετά (με μία μόνο επιστροφή το 1997), γιατί θεωρούσε χαμηλό το επίπεδο των τραγουδιών, επειδή θεωρούσε ότι έπρεπε να δώσει περισσότερη βαρύτητα στον διαγωνισμό του Σαν Ρέμο και γενικώς επειδή σαν Ιταλοί που ήταν μαλακίζονταν. Η RAI δεν μπήκε καν στον κόπο να γυρίσει βίντεο κλιπ για τη συμμετοχή της εκείνη τη χρονιά, εξοργίζοντας την EBU, η οποία διαμοίρασε το τραγούδι στις υπόλοιπες χώρες σαν ένα βίντεο με ένα backdrop με το λογότυπο του διαγωνισμού και 2-3 φωτογραφίες της τραγουδίστριας να εναλλάσσονται. Είναι για να δείτε ότι από τότε οι σχέσεις της RAI και της EBU ήταν τεταμένες και αναλόγως του πώς ξύπνησε η RAI.

Τέλος πάντων, μετά από αυτόν τον πρόλογο, έρχομαι σ’ αυτό που θέλω να πω. Τη νύχτα του διαγωνισμού όταν η Μία Μαρτίνι κατάλαβε ότι δεν θα κέρδιζε το βραβείο, παραιτήθηκε από τη παρακολούθηση των αποτελεσμάτων και αφέθηκε στη χαρά και ευφροσύνη που χαρίζει ο οίνος, ο οποίος έρρεε άφθονος στο green room. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, ο σκηνοθέτης μας μετέφερε εκεί και για 2-3 δευτερόλεπτα φάνηκε η Μία Μαρτίνι να πίνει κρασί και να χαριεντίζεται με έναν άντρα της ιταλική αποστολής εμφανώς χαρούμενη και ελαφρώς μεθυσμένη.

Δεν θα ξεχάσω το πώς σχολιάστηκε το συγκεκριμένο καρέ από την παρέα των γονιών μου και των οικογενειακών μας φίλων που παρακολουθούσαμε μαζεμένοι τον διαγωνισμό (ωραία τα χρόνια που μαζευόμασταν σε σπίτια φίλων για να τη δούμε, οικογενειακώς, καλά σας λέω ότι ήταν σαν να μπαίνει ο καινούριος χρόνος). Άρχισαν να λένε ότι δεν είναι σωστό «να τη δείχνουν μεθυσμένη», και «σα δεν ντρέπεται να εμφανίζεται έτσι χάλι μπροστά σ’ όλη την Ευρώπη», και «δεν το χώνεψε ότι έχασε και σηκώθηκε να πιει» και άλλα τέτοια. Δεν υπήρχαν ευτυχώς κοινωνικά δίκτυα τότε να διαβάζαμε περισσότερα. 



Ιδού το επίμαχο καρέ. Πώωω, ντροπή! Η Μία Μαρτίνι με σαμπάνια στο χέρι, πώς τολμά; Λέτε να ήταν και αστεφάνωτη;

Το παραθέτω αυτό γιατί μου είχε κάνει εντύπωση. Εγώ τότε ήμουν 12 χρονών, δεν πήρα χαμπάρι ότι η Μία Μαρτίνι ήταν ολίγον τι ντίρλα, αλλά το συγκράτησα και το θυμάμαι ακόμα. Το συγκρίνω με το τι ακούμε σήμερα για το σνιφάρισμα του Νταμιάνο των Μάνεσκιν και γελάω για το πώς αλλάζουν οι καιροί. Το 1992 για λίγο κρασί, το 2021 για λίγη κοκαΐνη. O tempora, o mores!

Με εκπλήσσει που και τα δύο περιστατικά αφορούσαν την ιταλική αποστολή; Ουδόλως!

Υ.Γ. Ψάξτε τους Μάνεσκιν και ανακαλύψτε τα τραγούδια τους προ-Γιουροβίζιον θα βρείτε διαμαντάκια, αν και κατά τη γνώμη μου δεν έχει γραφτεί ακόμα κακό ιταλικό τραγούδι. 



Κυριακή, Μαΐου 23, 2021

Zitti E Buoni

Άλλη μια Γιουροβίζιον στην καμπούρα μας.

Για μένα είναι σαν τη κινέζικη πρωτοχρονιά, σαν να τώρα τέλειωσε ο χρόνος και μπήκε ο επόμενος.

Τι να σας πω τώρα. Ότι δεν χάρηκα που κέρδισε η Ιταλία; Χάρηκα.

Η Ιταλία και η Σουηδία είναι οι αγαπημένες μου χώρες στον διαγωνισμό. Κάθε χρόνο ή τη μία υποστηρίζω ή την άλλη. Το 2011, το 2013, το 2015, τ0 2017 και το 2019 ήθελα να κερδίσει η Ιταλία. Φέτος δεν ήταν η καλύτερή μου. Για μένα η Ιταλία είναι κάτι πιο λυρικό και μελωδικό. Αλλά να που κέρδισε και με ροκ τραγούδι. Τώρα να πω ότι μπορώ να φανταστώ το Zitti e Buoni ως τη φυσική συνέχεια του Non ho leta και του Insieme θα ήταν ψέμα. Αλλά να που έγινε. Αλλάζουν οι καιροί. Και δυστυχώς δεν είμαι πλέον στο επίκεντρό τους.

Σήμερα μου τηλεφώνησε η καημένη μου γιαγιά, που ως γνωστόν, πάσχει από άνια και η οποία με δυσκολία επικοινωνεί με το περιβάλλον. Έκλαιγε και μου είπε «Βοήθα με. Δεν καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω πού είμαι. Δεν ξέρω τι γίνεται. Τα χάνω. Θέλω να πιω χάπια να πεθάνω». Ευτυχώς δεν έχει χάπια στη διάθεσή της για να πάρει να πεθάνει, αλλά πρώτη φορά την άκουσα να κλάιει, και πρώτη φορά την άκουσα χαμένη και απελπισμένη. Οπότε στεναχωρήθηκα τρομερά και αποσυντονίστηκα και δεν κατάφερα να χαλαρώσω και να απολαύσω τον διαγωνισμό.

 Προσπάθησα να την καθησυχάσω όπως μου είπατε κι εσείς εδώ, να της αποσπάσω την προσοχή, να της αλλάξω το θέμα, της είπα ότι απόψε έχει Γιουροβίζιον (τη λάτρευε όταν ήταν νέα) και η απάντηση της ήταν «δεν με κόφτει το γιουροβίζιον». Μετά από όλα αυτά, δεν είχα κέφι για τίποτα.

Και αυτό το «Δεν ξέρω που είμαι» και «δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει» σε συνδυασμό με το αποψινό αποτέλεσμα, με έκανε να καταλάβω ότι μετατοπιστήκαμε αμφότεροι στη γραμμή του χρόνου. Ε, έλα βάλε μου εσύ τώρα τους Maneskin δίπλα στον Κουτούνιο και πες μου αν «καταλαβαίνεις τι συμβαίνει». Εδώ τους έπιασε η κάμερα να σνιφάρουν λαϊβ κοκαΐνη!


Τέλος πάντων, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν ήθελα να κερδίσει η Μάλτα, δόξα τω Θεώ τη γλιτώσαμε. Δεν ήθελα να κερδίσει η Ελβετία, δόξα τω Θεώ τη γλιτώσαμε. Η γαλλική νίκη θα με κάλυπτε μουσικά, αλλά η Ιταλία μου είναι διαχρονικά πιο αγαπημένη χώρα οπότε τι να συζητάμε.

Της το χρωστούσαν, της το έδωσαν.

Θα το διοργανώσουν στο Τορίνο, λένε. Αλήθεια, ποιος θέλει να πάει στο Τορίνο; Ούτε καν οι πρόσκοποι δεν κόπτονται να παν να κατασκηνώσουν εκεί. Ούτε καν οι Ιταλοί δεν πάνε στο Τορίνο. Ας είναι όμως, προφανώς και θέλουν να στείλουν τουρισμό και σ’ άλλες πόλεις, οπότε αν εκεί θέλουν, εκεί θα πάμε.

Η θέση της Κύπρου με πόνεσε. Το Ελ Ντιάμπλο όπως ξαναείπα το αγάπησα και το πίστεψα εξαρχής, παρόλη την κονσέρβα. Δεν φταίει κάτι συγκεκριμένο για τη θέση μας. Δεν θεωρώ ότι πήγε κάτι λάθος στη συγκεκριμένη συμμετοχή. Η εικόνα ήταν τέλεια, η σκηνοθεσία μια χαρά, η Τσαγκρινού έκανε στο έπακρον τη δουλειά της. Απλώς το 2021 ήθελε περισσότερη «αλήθεια». Η απλότητα της Γαλλίας και το χιπ του Ιταλού ήταν πιο κοντά στη διάθεση του μπουχτισμένου κόσμου παρά κάτι μετρημένο και σκηνοθετημένο στην εντέλεια. Και δεν μπορείς να στέλνεις τρεις χρονιές συνεχόμενες «θεές». Κάποια στιγμή τις βαριούνται. Ε, ας βρει και η Κύπρος την… «αλήθεια» της, που λέει και η Βίσση μπας και γυρίσει το τροπάρι. Βέβαια, εδώ δεν βρήκε την αλήθεια της σε εθνικό και πολιτικό επίπεδο, θα τη βρει σε καλλιτεχνικό και δη μουσικό; Μεγάλη η συζήτηση.

Η Ελλάδα πήγε πολύ καλά, αν και εγώ δεν το πιάνω αυτό το τραγούδι, το βρίσκω τρομερά «παλιό» με την αρνητική έννοια.

Πορτογαλία 12η. Αν είναι δυνατόν! Κουφάθηκε ο κόσμος.

Ισλανδία 4η χωρίς να εμφανιστεί καν. Αυτό κι αν είναι ενδιαφέρον. Το περίμενα ότι θα πήγαινε καλά. Είχε και ο Ντάντι έναν σταρχιδισμό στην εμφάνιση που ταίριαζε με τη ψυχική μας διάθεση.

Η 9η θέση της Ρωσίας μάλλον για πολλή της πέφτει, ενώ το Σαν Μαρίνο το ήθελα ελαφρώς ψηλότερα.

Τα μηδενικά σε Αγγλία και Γερμανία σκέτη κάβλα και φέτος. Για Ισπανούς και Ολλανδούς ένιωσα ένα μικρό οίκτο, αλλά ναι, συνολικά δεν ήταν τραγούδια αυτά.

Το Βέλγιο αδικήθηκε πάρα πολύ. Ντροπή να φέρεται έτσι ο κόσμος σε ένα τόσο θρυλικό συγκρότημα που μας κάνει τη χάρη και εμφανίζεται στο πανηγύρι μας και να κατατάσσεται τόσο χαμηλά.

Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με το θέαμα των Ολλανδών. Δεν θεωρώ ότι φταιν εκείνοι, ο κορωνοϊός τα γάμησε όλα και δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Εδώ ο προπέρσινος νικητής κόλλησε στο παρά πέντε και δεν εμφανίστηκε να δώσει το βραβείο. Ήταν μία διεκπεραιωτική διοργάνωση που πάλι καλά να λέμε ότι κατάφερε και έγινε. Είμαι σίγουρος ότι οι Ολλανδοί πανηγυρίζουν που έφυγε από πάνω τους κι ανάθεμα την ώρα που το κέρδισαν, θα λένε.  

Το μόνο χαϊλάιτ του τελικού ήταν οι ερμηνείες των παλιών νικητών από τις ταράτσες. Μα κι αυτό μελαγχολία μου προκάλεσε αφού είδα τους Teach-Inn με το ένα πόδι στον τάφο, την Παπαρίζου 38 χρονών  (εμένα στο μυαλό μου είναι ακόμα εντυπωμένη με το άσπρο το ξώπλατο των Antique 18 χρονών μπουμπούκι), τους Lordi με μάσκες απ’ το Jumbo. Αλήθεια, βαριόντουσαν να βαφτούν; Τι ήταν αυτοί οι ερασιτεχνισμοί;

Τέλος πάντων. Είμαι τόσο πεσμένος ψυχολογικά από το τηλεφώνημα της γιαγιάς μου που δεν είμαι για να αναλύω γιουροβίζιον στις 3:00 τα ξημερώματα. Πάω να κοιμηθώ και αύριο το πρωί, θα πάω να τη δω, να αποτελειωθώ εντελώς.

Γεια σας.