Δευτέρα Κάτι Έχω

Σήμερα θα σας πω πώς τα κατάφερα να μετατρέψω τη Δευτέρα ως το highlight της εβδομάδος μου, και πώς έτσι έχω ανατρέψει τη δυναμική κάθε μέρας καθιστώντας την Πέμπτη ως τη χειρότερη μέρα της εβδομάδας. 

 

Κάθε Δευτέρα κάνω πρόβες με το θέατρο. Η Δευτέρα είναι η μέρα που ο καλλιτεχνικός κόσμος παίρνει ρεπό κι έτσι οι σκηνοθέτες που μας αναλαμβάνουν μας μαζεύουν στον Σύλλογο για πρόβα. Τα τελευταία χρόνια η Δευτέρα καθιερώθηκε ως μόνιμη μέρα προβών και επειδή τα τελευταία δύο χρόνια ήμασταν υπερτυχεροί και πέσαμε και σε πολύ ευχάριστους σκηνοθέτες (όχι ότι οι παλιότεροι ήταν κακοί, αλλά φέτος και πέρσι εγώ προσωπικά θεωρώ ότι μας κληρώθηκαν λαχεία), προσδοκώ τις πρόβες όσο τίποτε. 

 

Πάντα περνούσα καλά στις πρόβες. Αλλά όσο δυσκολεύει η οικογενειακή ζωή και η ανάγκη για κάποια απόδραση γίνεται μεγαλύτερη, η πρόβα προκύπτει σωτήρια. Συν τοις άλλοις, φέτος ετοιμάζουμε εργάρα. Θα παίξουμε το Κλάμα Βγήκε Απ’ Τον Παράδεισο, τη γνωστή ταινία με τη Τζέλλα Δελαφράγκα των Μ. Ρέππα και Θ. Παπαθανασίου και θα γίνει το έλα να δεις. Το ότι πάω εκεί και κάνω πρόβα χορευτικά και τραγούδια μου προκαλεί τέτοιον ενθουσιασμό και χαρά που οι συνάδελφοι δεν με αναγνωρίζουν, μου λένε ότι είμαι μόνιμα με ένα χαμόγελο απερίγραπτο και εννοείται ότι ισχύει. Περνώ καταπληκτικά!

 

Η αδρεναλίνη και η διέγερση με κρατούν ξύπνιο τα βράδια της Δευτέρας. Τις Τρίτες ξυπνώ και πάω δουλειά άλλος άνθρωπος σκεπτόμενος τα όσα ζήσαμε στην πρόβα. Παρακολουθώ βιντεάκια που τραβήξαμε και κοιτάζω φωτογραφίες. Συνομιλώ με τους φίλους ηθοποιούς στο γκρουπ του whatsapp ασταμάτητα. Η επίγευση της πρόβας με κρατά όρθιο μέχρι και την Τετάρτη. Με τούτα και μ’ εκείνα έχουμε φάει τη μισή βδομάδα. 

 

Η Πέμπτη είναι δύσκολη, θα συμφωνήσω. Είναι η νέα «Κυριακή προς Δευτέρα». Αλλά παλεύεται. Γιατί αν κάνεις υπομονή έστω λίγες ώρες, την επομένη ξημερώνει Παρασκευή και έρχεται σαββατοκύριακο. Οπότε, αξίζει τον κόπο να είσαι εγκρατής και να μην γκρινιάξεις. Το σαββατοκύριακο είναι αυτόδηλο, δεν χρειάζεται να επεκταθώ περαιτέρω. Και τσουπ! Έφτασε η Κυριακή. Που δεν είναι πια μελαγχολική, γιατί τη Δευτέρα έχω θέατρο! Θα πάω να βρω τους φίλους μου και για ένα τρίωρο θα είμαι «αλλού». Και έτσι η Κυριακή έχει πάψει να θεωρείται ως το απόγειο του μαρτυρίου του Σισσύφου. 

 

Η Δευτέρα έχει γίνει η καλύτερη μου μέρα!

Τα Τριάντα Αργύρια Του Αργυρού

Η γιαγιά μου η μακαρίτισσα, εκείνη η θεά η λατρεμένη που μας άφησε το 2023, πήγαινε και ψώνιζε από δύο μπακάληδες όταν ακόμα υπήρχαν μπακάληδες. Στον «Καμιλάρη» και στον «Χαμπή». Ο Καμιλάρης ήταν ο αγαπημένος της. Στον Χαμπή πήγαινε μόνο όταν ο πρώτος ήταν κλειστός γιατί «με κλέβει και όταν τον πετυχαίνω έξω δεν τον χαιρετώ!» Μου είχε τύχει να τον πετύχουμε στη Λευκωσία  μαζί και η γιαγιά μου είχε αποστρέψει το βλέμμα της γιατί «εγώ δεν χαιρετώ κλέφτες!» Τον αποκαλούσε έτσι επειδή υπερχρέωνε τα προϊόντα του μαγαζιού του και κατά τη γιαγιά μου αυτό ήταν αρκετό να του κόψει την καλημέρα. 

 

Αυτός ο πρόλογος έγινε για να σας πω ότι στη ζωή έχω μάθει πως όλα είναι αλληλένδετα και δεν διαχωρίζονται. Όταν κάποιος σε κλέβει επαγγελματικά δεν μπορείς να τον συμπαθείς κοινωνικά και να τον χαιρετάς σαν μη συμβαίνει τίποτα. Αν κάποιος σε βλάψει προσωπικά, δεν μπορείς να παρακάμπτεις το κακό που σου έκανε προκειμένου να μην διασαλευτούν οι επαγγελματικές σας σχέσεις. Όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία και άμα το ένα τρυπήσει, αδειάζουν σιγά σιγά όλα.

 

Εξ ου και δεν μπορώ να δείξω την παραμικρή κατανόηση με τον κόσμο που συναγελάζεται, συναναστρέφεται κοινωνικά και συνάπτει επαγγελματικές σχέσεις με τους Τούρκους. Το επιχείρημα «άλλο οι δουλειές» και «άλλο τα πολιτικά» το βρίσκω υποκριτικό και γελοίο. Δεν θα συνάπτατε σχέσεις με τον βιαστή σας υπό το πρόσχημα της επαγγελματικής σχέσης. Δεν θα έλεγε καμία «με βίασε και είμαστε στα δικαστήρια αλλά αγοράζω ακόμη απ’ το μαγαζί του επειδή φτιάχνει το καλύτερο ψητό». Δεν θα χαιρετούσατε έναν που σας έκλεψε απλά και μόνο επειδή «άσχετα απ’το αν μου ρήμαξε το σπίτι, οι καλοί τρόποι επιβάλλουν ευγένεια». Αυτά δεν προδηλούν άτομο με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Και επειδή συχνά μου προτάσσουν διάφοροι καλοθελητές το επιχείρημα «και τι να κάνει το καημένο το πλάσμα, να πεινάσει;» Ναι, να πεινάσει! Δεν ξέρω κανέναν που καρτερά να φάει από τον καταπατητή των δικαιωμάτων του. Στο κάτω κάτω, άμα πεινάς, να έρθεις να σου δώσω εγώ να φας, παρά να ξεφτιλίζεσαι.

 

Ευχαρίστως να εξομαλύνω τις σχέσεις μου με έναν εγκληματία που μετανόησε, καταδικάστηκε και ζήτησε συγχώρεση. Ευχαρίστως να πράξω το ίδιο με τον τουρκικό λαό σύσσωμο αν πράξουν το ίδιο και μας αποζημιώσουν και απλώσουν χέρι φιλίας. Αλλά όσοι νομίζουν ότι θα τον εξευμενίσουν με πολιτιστικά δρώμενα, «διάλογο», κατανόηση, δικοινοτικές παραστάσεις, συναυλίες και τα συναφή, κατατάσσονται κατά την κρίση μου σε δύο κατηγορίες: είτε στους πολύ ρομαντικούς σε όρια βλακείας, είτε στους επιτήδειους που προκειμένου να αποκομίσουν οικονομικά ωφέλη ξεπουλούν και τη μάνα τους. Άλλη κατηγορία δεν υπάρχει. Άντε το πολύ να βρεις και μια ενδιάμεση κουτοπόνηρη εκδοχή, δηλαδή λίγο απ’ όλα. 

 

Όλα αυτά τα γράφω γιατί είδα που ο Κωνσταντίνος Αργυρός πήγε και τραγούδησε στην Κωνσταντινούπολη και πέρασε πολύ ωραία. Μάλιστα τους άφησε και μήνυμα ότι θα επιστρέψει γιατί το κοινό ήταν τρομερά ενθουσιώδες μαζί του. Ο Αργυρός, ο οποίος έκατσε και διασκεύασε τον «Ελεύθερο» για να περιλαμβάνει κατεχόμενες κυπριακές τοποθεσίες. Ο Αργυρός που έχει μάνατζερ τον αδελφό του που είναι παντρεμένος με Κύπρια. Ο Αργυρός που στις συναυλίες του κρατά την κυπριακή σημαία στο ένα χέρι και στο άλλο την ελληνική. Καλός μαλάκας είσαι Αργυρέ!

 

Ο Αργυρός όσο ρέουν τα τριάντα αργύρια αυτά θα σου πει. Ότι «δεν φταίνε σε τίποτα οι λαοί, παρά μόνο οι κυβερνήσεις» (λες και οι κυρβερνήσεις δεν είναι στη θέση τους για να εξυπηρετούν τα θέλω των λαών τους, ουρανοκατέβατες ήρθαν!). Θα σου πει ότι «η αγάπη του κόσμου δεν γνωρίζει σύνορα» και τέτοιες μπούρδες. Όταν ρέει το παραδάκι όλοι ξέρουμε να λέμε την παπάντζα μας. 

 

Τα ίδια λέει και ο Νταλάρας (άλλος μέγας υποκριτής και γελοίος), που όσο η Κύπρος τον στήριζε «τραγουδούσε για την άμυνα, τραγουδούσε για την Κύπρο». Όταν αυτό το σύνθημα έγινε ντεμοντέ βγήκε και είπε ότι «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια», μη σχολιάσω ότι μία πρόσφατη δισκογραφική του δουλειά κυκλοφόρησε στο itunes από τη Sony Turkey.

 

Τα ίδια και ο Σάκης Ρουβάς, του οποίου τη δικοινοτική συναυλία το 1997 και μάλιστα ανήμερα της σφαγής των Ποντίων, ακόμη δεν την έχω ξεπεράσει. 

 

Ο Νταλάρας, ο Ρουβάς και ο Αργυρός δεν είναι χαζοί. Είναι επιτήδειοι. Θεωρούν εμάς χαζούς, και ορθώς μας θεωρούν, αφού εξακολουθούμε να τους υποδεχόμαστε στην Κύπρο δουλικά αντί να τους πετάξουμε και τους τρείς στο Αιγαίο να τους παραλάβουν τα ψάρια. 

 

Υπάρχει κι άλλη κατηγορία καλλιτεχνών: οι πεινασμένες λινάτσες που έχουν το ακαταλόγιστο. Δεν μπορώ να έχω εθνικόφρονες απαιτήσεις από άτομα σαν την Άντζελα Δημητρίου που αν δεν ήταν οι Μαργαρίτες να κάνουν επιτυχία στην Τουρκία δεν θα πουλούσε το παραμύθι της διεθνούς απήχησης. Δεν μπορώ να απαιτώ από την άφωνη Γαρμπή να μην εμφανίζεται στο “Μπόντρουμ” (έτσι το λέει, ούτε την ονομασία Αλικαρνασσό δεν ξέρει να πει) όταν στα 60 φεύγα της αναγκάζεται να το παίζει κριτική επιτροπή στα σόου του Κοκλώνη για να ζήσει. Δεν μπορώ να απαιτώ από την αμόρφωτη βουλγαροκύπρια Ήβη Αδάμου να τιμήσει την ιστορία της πατρίδας της όταν το μυαλό της δεν αρκεί για μια δουλειά πιο απαιτητική από να χορεύω και να τραγουδώ για πίπες. Αυτές είναι στην κατηγορία του “ακαταλόγιστου”. 

 

Η Βανδή ως ο ορισμός της κουτοπονηριάς πήγε να το παίξει λίγο έξυπνα και να το γυρίσει υπέρ της όταν σε μία συναυλία στην Τουρκία αποχώρησε αιφθινιδίως όταν της κρέμασαν δυο αφίσες του Κεμάλ Ατατούρκ στο βάθος της σκηνής και τάχα μου θίγηκαν οι ποντιακές τις καταβολές. Εκείνη την ώρα τις θυμήθηκε. Έπρεπε να δει τον Ατατούρκ για να θυμηθεί ότι οι Τούρκοι έσφαξαν τους προγόνους της. Άτομο που σπούδασε δήθεν φιλολογία και δεν έμαθε μέσα από την ελληνική ιστορία τι θα πει Τούρκος είναι για φάσκελα. Η Βανδή είναι αυτό το ενδιάμεσο που σας έλεγα. Και χαζή και επιτήδεια και λίγο απ’ όλα και επί της ουσίας ένα τίποτα. Βέβαια, οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι τσίμπησαν και προέβαλαν τη φυγή της σαν εφάμιλλη της εξόδου του Μεσολογγίου, αλλά όσοι ξέρουμε, ξέρουμε.

 

Υπάρχουν και οι στρατευμένοι καλλιτέχνες βέβαια, αυτοί με προφανή κομματική Αριστερή ταυτότητα οι οποίοι δεν συμπεριλαμβάνονται στις λίστες μου καθότι είναι ξεκάθαρα ταγμένοι με οτιδήποτε υποσκάπτει τον Ελληνισμό. Μποφίλιου, Παπακωνσταντίνου και τα λοιπά. Αυτοί είναι πάντα με τον άνθρωπο εκτός κι αν είσαι η Γλυκερία και τραγουδάς για τους Ισραηλίτες, ή η Πρωτοψάλτη και τραγουδάς στην καρότσα της Νέας Δημοκρατίας εν μέσω covid για τους Έλληνες, οπότε είσαι για φτύσιμο και σου αξίζει cancel. 

 

Τέλος πάντων, όλα αυτά τα έχω ξαναπεί κατά καιρούς και δεν τα λέω για να σκοτωθούμε καλοκαιριάτικα. Τα επαναλαμβάνω για να καταλήξω εκεί που υποψιάζεστε. Μόνο ΜΙΑ κράτησε ψηλά την αξιοπρέπειά της και δεν ξεπουλήθηκε στον Τούρκο χάριν της καταγωγής της. Μόνο μία δεχόταν σωρηδόν τις προτάσεις για να πάει να τραγουδήσει το “Ελένη” στην Τουρκία και δήλωνε “δεν μου πάει η καρδιά με όσα έγιναν στην Κύπρο!” Μόνο μία δεν είχε την ανάγκη σας. Και μόνο μία εξακολουθεί να μην την έχει. Γι’ αυτό σας τρώει, γι’ αυτό δεν την χωνεύετε. Επειδή δεν την φτάνετε!

 

Ευχαριστώ.

Μπορεί Να Ελέγξει Τα Πάντα!

Στη γιορτή του νηπιαγωγείου της κόρης μου που έλαβε χώρα προ μίας ώρας στην αυλή του σχολείου έφυγα γεμάτος περηφάνεια και συγκίνηση. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα με συγκινούσαν τόσο πολύ τα παιδάκια με τα ποιηματάκια τους και τα τραγουδάκια τους που θα έφτανα στο σημείο να ρουφιέμαι και να κρύβομαι για να μη φαίνεται ότι είμαι έτοιμος να μπήξω τα κλάματα. 

 

Γράφω αυτό το κειμενάκι για την κόρη μου, για να σας πω το εξής: Βγήκε να πει ένα ποίημα η τρελό-Βαγγελιώ, ατομικά, μόνη της στο μικρόφωνο, το οποίο ποιηματάκι πήγαινε κάπως έτσι: “δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα, αλλά μπορώ να ελέγξω τη δική μου συμπεριφορά και τις συνέπειες της”. Θυμάστε που είχα γράψει κάποτε ένα κείμενο για την Ευαγγελία που “όλα τα μπορεί”, όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει και ότι το δήθεν women empowerment είναι ένα κοινωνιολογικό εύρημα και τίποτε περισσότερο;  

 

Ε, λοιπόν, σήμερα βγήκε η υπέροχη μου τσαπερδόνα να πει το ποίημα και αντί να πει “δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα…”, είπε το αντίθετο: “Μπορώ να ελέγξω τα πάντα…” Εκεί επενέβη η δασκάλα της και τη διόρθωσε για να μη χάσει τη ροή του ποιήματος και η κορούλα μου συμμορφώθηκε. Αλλά μου έκανε εντύπωση το πώς το μυαλό της είναι έτσι ρυθμισμένο που να θεωρεί ότι όντως μπορεί να ελέγξει τα πάντα και ότι αυτό είναι και το αυτονόητο για να το πει. Γλώσσα λανθάνουσα…

 

Έχουμε “πρόβλημα” με την Ευαγγελία σ’ αυτόν τον τομέα. Έχει υπέρμετρη αυτοπεποίθηση (πώς είμαι εγώ, το ακριβώς αντίθετο – ίδια η μάνα της σε αυτοπεποίθηση και ικανότητα) και νομίζει ότι μπορεί να μαγειρέψει μόνη της, να λουστεί μόνη της, ότι μπορεί να κολυμπήσει στα βαθιά χωρίς καμία έγνοια, ότι μπορεί να κρεμαστεί από τα ερμάρια, να σκαρφαλώσει σε δέντρα, να χειριστεί υπολογιστές, να, να, να… Πραγματικά το θαυμάζω αυτό το “τουπέ” το οποίο εγώ και ο γιος μου δεν διαθέτουμε. Από την άλλη με αγχώνει κιόλας γιατί φοβάμαι ότι μπορεί να έχει υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις της και κάτι να της γυρίσει μπούμερανγκ. Και δεν θέλω να χτυπήσει. Οπότε πολύ συχνά συμπεριφέρομαι απέναντι της "τοξικά". Γίνονται μάχες μαζί της προκειμένου να μας αφήσει να τη βοηθήσουμε σε κάποιο εγχείρημα της. “Μπορώ και μόνη μου” είναι η μόνιμη επωδός της. 

 

Από την άλλη, αντιλαμβάνομαι ότι είναι δίκοπο μαχαίρι να της κόψεις τη φόρα γιατί θαυμάζω αυτό το τσαγανό που έχει και θέλω να το διατηρήσει και να το καλλιεργήσει περαιτέρω και να μην ερμηνευθεί το άγχος μου για την ακεραιότητα της ως ψυχολογικός “ευνουχισμός”.

 

Πέραν τούτων, να πω ότι στη γιορτή της ήταν μακράν η καλύτερη, η πιο ψηλή και η πιο όμορφη. Της έδωσα μια ανθοδέσμη στο τέλος και έκανε μια χαρά απερίγραπτη! Τη λατρεύω!

Νερό Χρυσάφι

Το 1998 είχα μία τραυματική εμπειρία η οποία έκτοτε μου έχει δημιουργήσει τεράστια ευαισθησία ως προς την εξοικονόμιση του νερού. 

 

Τον Ιούλιο του 1998 είχα επιστρέψει από το στρατόπεδο και βρωμοκοπούσα χώματα και ιδρώτα. Φορούσα εκείνα τα απαίσια άρβυλα που ζύγιζαν από μόνα τους πέντε κιλά, κάτι μάλλινες κάλτσες που περιείχαν όλων των ειδών τους μύκητες, κι εκείνο το τζόκεϊ που είχε βαρύνει τόσο από τους «μήνες» όσο κι από τη βρωμιά που είχε συσσωρεύσει. Ήθελα να κάνω μπάνιο και η μάνα μου μου έριξε τη χαριστική βολή: «μας έκοψαν το νερό». 

 

Δεν είχαμε ακόμη μονάδες αφαλάτωσης τότε, και ήταν συχνό φαινόμενο να κόβουν το νερό ακόμη και μέσα στη μέρα. 

 

Το καλοκαίρι του 1998 ήταν ό,τι χειρότερο είχα ζήσει σε θερμοκρασίες μέχρι εκείνη τη χρονιά της ζωής μου. Το να μείνω άλουστος και ειδικά μετά από μια καλοκαιρινή μέρα στο στρατόπεδο ήταν σαν να με καταδικάζανε σε κάποιο βασανιστήριο στα καζάνια της κολάσεως. Δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω έτσι οπότε η μόνη λύση ήταν να πάρω σβάρνα τα συγγενικά σπίτια τηλεφωνικώς και να τους ρωτώ «εάν έχουν νερό!» Και όχι μόνο αν έχουν νερό, αλλά κι αν προτίθενται να το μοιραστούν! Αντιλαμβάνεστε την τριτοκοσμικότητα του εγχειρήματος. 💦

 

Νερό είχε ο θείος μου, ο οποίος έμενε δέκα λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο, οπότε σηκώθηκα και πήγα σπίτι του να λουστώ. Τα γράφω τώρα και κουνώ το κεφάλι μου αναλογιζόμενος το τότε κατάντημα. 

 

Έκτοτε, και επειδή δεν πίστευα ποτέ μου ότι θα ζούσα καταστάσεις ζητιανιάς νερού, είμαι πολύ προσεκτικός με την κατανάλωση του. Σε όρια ψύχωσης. Κλείνω το ντουζ όταν σαπουνίζομαι, το ίδιο όταν κάποτε πλένω τα πιάτα, δεν αφήνω τα μωρά να παίζουν άσκοπα μ’ αυτό, και γενικώς προσπαθώ να καλλιεργήσω μια κουλτούρα σεβασμού προς το νερό. Έχω καταπιεστεί πολύ εξ ου και όποτε πάμε στο εξωτερικό και δη σε χώρα που δεν αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα (αν και πλέον ακόμη και η Αγγλία αντιμετωπίζει πρόβλημα λειψυδρίας), του δίνω και καταλαβαίνει. Στην Ιταλία το περασμένο πάσχα έκανα τέσσερα μπάνια την ημέρα. Έμπαινα από κάτω αβίαστα και το απολάμβανα. Δεν ήθελα να βγω. Φυσικά, και πάλι έχω μία υποσυνείδητη έγνοια να αναχαιτίσω την όποια ασυδοσία με κυριαρχεί, αλλά ναι, εκτός Κύπρου το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ. 

 

Ζούμε με τα ψυχολογικά σ’ αυτή τη χώρα.

 

Πώς να μη ζούμε όμως όταν βλέπουμε με τα μάτια μας την κλιματική αλλαγή. Ήμουν τυχερός γιατί έχω αναμνήσεις από χειμώνες. Και όταν λέω χειμώνες εννοώ κανονικούς χειμώνες και όχι αυτές τις φλωριές που διανύουμε τα τελευταία 20-25 χρόνια και νομίζουμε ότι... κρυώνουμε. Εγώ θυμάμαι Χριστούγεννα με βροχή. Θυμάμαι Οκτώβριους με σακάκια και Σεπτέμβριους με ζακέτες. Θυμάμαι να κάνω μάθημα και να χαζεύω την βροχή απέξω. Θυμάμαι ότι την 1^η μέρα που άνοιξαν τα σχολεία στις αρχές Σεπτεμβρίου, στο Λύκειο κιόλας, ξύπνησα από το κρύο αεράκι που έμπαινε απ’ το παράθυρο και έσπευσα να το κλείσω γιατί με είχε διαπεράσει και τουρτούρησα. Θυμάμαι τη μάνα μου να λέει «βάλε ζακέτα γιατί μπήκε ο Σεπτέμβρης!» Αυτά είναι πλέον αδιανόητα για Σεπτέμβριο τον οποίον αντιμετωπίζουμε ως τα απόνερα του Αυγούστου και τίποτα παραπάνω. (Και υπάρχουνε και ανώμαλοι που τους αρέσει αυτό!)

 

Θυμάμαι να κάνουμε Πάσχα στο εξοχικό του Πρωταρά σκεπασμένοι με κουβέρτες τα βράδια. Τις κουβαλούσε η μάνα μου από τη Λευκωσία γιατί το εξοχικό δεν ήταν εξοπλισμένο για χειμώνες. Απρίλης του 1992 ή του 1993 νομίζω, με κουβέρτες για Ανάσταση! Τώρα, οι πιο τολμηροί κάνουνε και μπάνια από το Πάσχα. Τότε δεν το διανοούμασταν. 

 

Τις προάλλες έβλεπα ένα ρετρό βίντεο από τη ζωή στη Λάρνακα που είχε ανεβάσει κάποιος στο Facebook. Ήταν ένα ρεπορτάζ από ένα τοπικό κανάλι το οποίο γυρίστηκε τον Ιούνιο του 1999 και έλεγε «έσπευσαν στις παραλίες οι Λαρνακείς ώστε να πολεμήσουν τον καύσωνα των 32 βαθμών κελσίου!» Τριάντα δύο βαθμούς τώρα έχουμε στις αρχές Μαΐου και θεωρείται άνοιξη. 

 

Εξ ου και το βρήκαμε παγκύπρια αστείο ότι οι δυτικοευρωπαίοι τα φτύσανε με το τελευταίο κύμα καύσωνα που έπιασε 45αρια. Εμείς τα 45αρια τα τρώμε πια για πρόγευμα. Ξέρω, δεν είναι ίδια η αίσθηση, αλλιώς είναι το 45αρι στην Αγγλία με το σπίτι το τούβλινο και αλλιώς στην Κύπρο. Σιγά βέβαια τα σπίτια που έχουμε. Κρύα σαν ψυγείο τον χειμώνα, φούρνοι τα καλοκαίρια. Χαμένοι από χέρι σε κάθε εποχή είμαστε. Αλλά, τουλάχιστον, σκληραγωγημένοι! 😆

 

Ζήσαμε τη διάκριση των τεσσάρων εποχών και αυτό ήταν τεράστιο προνόμιο. Τα παιδιά μου δεν έχουν πια αυτή την ευλογία. Το φθινόπωρο στην Κύπρο έχει καταργηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά. Μπαίνουμε κατευθείαν στον χειμώνα που δεν είναι και κάτι ακραίο. Όσο για την άνοιξη, το πολύ να διαρκεί ένα μήνα κι αυτή ξώπετσα. Δεν προλαβαίνει να ανθίσει τίποτα, όλα μαραίνονται απ' τη δεύτερη μέρα. 🥀

 

Γιατί τα γράφω όλα αυτά τώρα; Επειδή χθες έβρεξε και παραξενεύτηκα. Και δεν παραξενεύτηκα μόνο, αλλά χάρηκα κιόλας, και βγήκα και έξω και βράχηκα επίτηδες και το απόλαυσα που μύριζε βρεγμένο χώμα και καθάρισε η ατμόσφαιρα. Σκεφτόμουν ότι αν κάποιος επιχειρήσει να κάψει τα βουνά όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, θα δυσκολευτεί. Και χάρηκα διπλά. ⛰

 

Εκεί καταντήσαμε. Να βλέπουμε νερό και να το αντιμετωπίζουμε ως χρυσό.