Όλα Για Την Άννα!

Έχω τα άπειρα να σας πω για τη συναυλία της Βίσση στο ΟΑΚΑ και μαντέψτε τι! Θα σας τα πω όλα χαρτί και καλαμάρι γιατί έχω άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου.

Να σας πω ότι έγιναν όλα πολύ στενόκοπα. Φύγαμε Παρασκευή απόγευμα και γυρίσαμε Κυριακή πρωί με την πτήση των δέκα. Αυτό σήμαινε ότι είχαμε πολύ λίγο χρόνο στην Αθήνα κι όμως καταφέραμε και τα συμπτύξαμε όλα μέσα στο 48ωρο. Ενώ μέναμε στο Μαρούσι (απέναντι ακριβώς από το Golden Hall) καταφέραμε και κατεβήκαμε και στο κέντρο για να πιούμε με μία φίλη της Μπρέντας η οποία γέννησε πρόσφατα, και καταφέραμε και γυρίσαμε και εγκαίρως πίσω, για να βρεθούμε με άλλη φίλη μου και να πιούμε καφέ στο ξενοδοχείο μας.

Καταφέραμε και ψωνίσαμε, καταφέραμε να φάμε σε εστιατόριο που βάλαμε στο μάτι, καταφέραμε τα πάντα. Ξεθεωθήκαμε βέβαια, αλλά έτσι είναι, δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να ταξιδεύουμε χωρίς τα παιδάκια μας και έπρεπε να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρον.

Είχα ξεχάσει πόσο υπέροχη είναι η Ελλάδα και πόσο ενδιαφέρουσα είναι η Αθήνα με όλα της τα προβλήματα για τα οποία όσο κι αν γκρινιάζουν οι κάτοικοί της, εγώ τα βρίσκω γοητευτικά. Αγαπώ τα πάντα στην Αθήνα. Από τους ταξιτζήδες που μας έκαναν διαλέξεις για την πλασμαφαίρεση μέχρι τις κοπέλες στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που μας έλεγαν τα προσωπικά τους. Λατρεύω αυτό το μπίρι-μπίρι των καλαμαράδων. Πολλοί το βρίσκουν κουραστικό άλλα όταν προέρχεσαι από χώρα όπου η συνεννόηση γίνεται ως επί το πλείστον με μουγκρίσματα ή με μονολεκτικές απαντήσεις, ακόμα και το μπίρι-μπίρι του ταξιτζή σου φαντάζει λογοτεχνία ή διάλεξη πανεπιστημίου.

Το τί Κυπριακό ακούσαμε το τελευταία 48ωρο στους δρόμους της Αθήνας δεν περιγράφεται. Κατέβηκαν 30.000 Κύπριοι για τη συναυλία στο ΟΑΚΑ. Οι οδηγοί ταξί πέταξαν και τη σκούφια τους απ’ τη χαρά τους αφού, όπως χαρακτηριστικά μου είπε ένας: «η κίνηση που μας δημιουργήσατε μόνο με τα Χριστούγεννα συγκρίνεται». Ένας άλλος αναρωτήθηκε, «όλοι αυτοί ήρθανε για τη Βίσση;» Ναι, ήρθανε για τη Βίσση, απορώ γιατί υπάρχει ακόμη κόσμος που εκπλήσσεται. Όλο το ξενοδοχείο μας ήταν κλεισμένο από κόσμο που ήρθε για τη συναυλία και όπως μας ενημέρωσε η λαλίστατη ρεσέψιονιστ, ανάμεσα στους θαμώνες υπήρχε ζευγάρι Γερμανών αλλά και Βραζιλιάνων που ήρθανε ειδικά για την Άννα! Ήθελα να τους γνωρίσω και να τους πιάσω κουβέντα αλλά δεν κατάφερα να τους εντοπίσω.

Ο καιρός δεν ήταν με το μέρος μας, αν και τον ψάρωσε κι αυτόν η Άννα εν τέλει. Το τι άγχος τράβηξα την τελευταία βδομάδα και πόσες φορές ρώτησα το chat gpt κατά πόσον κινδυνεύει η συναυλία απ’ τις βροχές, δεν περιγράφεται. Ήταν όντως χειμωνιάτικο το σκηνικό. Το είχα υποτιμήσει και δεν είχα πάρει μαζί μου φθινοπωρινά ρούχα και έτρεχα κακήν κακώς το Σάββατο το πρωί να πάρω κάτι για να φορέσω «από πάνω μου». Έχω κυπριοποιηθεί τόσο πολύ που έχω ξεχάσει τι πάει να πει κανονική θερμοκρασία για την εποχή. Στη Λευκωσία εγώ ακόμη κοιμάμαι με τον ανεμιστήρα αναμμένο.

Έβρεξε, αλλά όντως λίγο πριν ανέβει η Άννα στη σκηνή σταμάτησε λες και ακόμη και αυτός ήταν συνεννοημένος. Ο καιρός ήταν μία παράμετρος που προσμέτρησε στο να παρακολουθώ με αγωνία τη συναυλία. Δεν ήθελα με τίποτα να επηρεαστεί η απόδοση της Άννας ή των χορευτών εξαιτίας του καιρού και παρόλο που κανείς απ' το κοινό δεν έδειχνε να ξενερώνει, εγώ είχα ένα υποβόσκον άγχος μήπως αρχίσει να ρίχνει.

Κι ας πάμε στο ψητό: Η συναυλία στο ΟΑΚΑ! Η συναυλία αυτή μιλάει από μόνη της και δεν χρειάζεται να πω τίποτε εγώ για να την εξυψώσω. Οι αριθμοί είναι αδιαμφισβήτητοι, τα βιντεάκια στο ίνσταγκραμ λένε την αλήθεια. Αυτό που έστησε η Βίσση ήταν παγκόσμιων προδιαγραφών και μυθικό για τα ελληνικά πρότυπα. Ήταν μια συναυλία – δήλωση, statement να το πω αγγλιστί να το κατάλαβετε. Η Βίσση είναι η μεγαλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια και αν δεν το είχατε χωνέψει ως τώρα, οφείλετε μετά από τρία sold out Καλλιμάρμαρα και ένα ΟΑΚΑ 90.000 θεατών που παρέπεμπε σε έναρξη ολυμπιακών αγώνων να το χωνέψετε και να την παραδεχτείτε. Οι έξυπνοι την έχουν παραδεχτεί. Κάποιοι ηλίθιοι επιμένουν μόνον.

Πιστεύω ότι η Βίσση δεν είχε ανάγκη τη χθεσινή συναυλία. Την ανάγκη την είχαμε εμείς. Κι όταν λέω εμείς, εννοώ τους φανς-χούλιγκαν σαν εμένα που έχουμε φτύσει αίμα να την υπερασπιζόμαστε τόσα χρόνια. Χρειαζόμασταν κι άλλα απτά αποτελέσματα ώστε να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την επιλογή μας να ταχθούμε στο πλάι της και στον «στρατό» της. Και το χρειαζόμασταν γιατί τα γούστα είναι υποκειμενικά. Δικαιούσαι να μην σου αρέσει η Βίσση. Δεν δικαιούσαι όμως να αμφισβητείς τους αριθμούς και την πρωτοκαθεδρία της. Χθες, η Βίσση μου χάρισε κι άλλους αριθμούς! Ενενήνα και βάλε χιλιάδες θεατές! Το ξέρει και η ίδια και το αναγνωρίζει εξ ου και χθες βράδυ μίλησε για θαυμαστές που συνεχίζουν να την αγκαλιάζουν, να έχουν απαιτήσεις απ’ αυτήν και να ζητούν συνέχεια σ’ όλη αυτή την καριέρα.

Δηλώνω ένας απ’ αυτούς τους θαυμαστές. Δεν ξέρω αν είδατε ένα στόρι στο ίνσταγκραμ από τον λογαριασμό της Galaxias παραγωγές όπου η Άντρη Ορφανίδου με μάτια βουρκωμένα καλεί τους υπαλλήλους της να υποστηρίξουν μέχρις εσχάτων το όραμα της Άννας και το όνειρο της να υλοποιήσει τη συγκεκριμμένη συναυλία. Έτσι νιώθω κι εγώ. Είμαι 46 χρονών και η αγωνία με την οποία μετρώ τις μέρες κάθε φορά που ανακοινώνει ότι θα βγάλει νέο τραγούδι είναι η ίδια με την αγωνία που είχα όταν ήμουν 17 χρονών. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα «βγει στη σύνταξη» όπως πολλοί εύχονται, ούτε ότι θα σταματήσει να βγάζει νέο υλικό. Δεν ξέρω τι θα ακούω και με τι θα ασχολούμαι αν στερηθώ τη χαρά και την ευτυχία που μου προκαλεί κάθε νέο της τραγούδι ακόμη και αυτά που δεν γίνονται τεράστιες επιτυχίες.

Χθες για παράδειγμα ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μέσα στο ΟΑΚΑ. Παρακολουθούσα με αγωνία και σπουδή τα πάντα λες και η Βίσση είναι συγγενής μου ή καλύτερα κόρη μου και ήθελα να σκίσει. Ένιωθα σαν να ήμουν ο προπονητής της και περίμενα να με βγάλει ασπροπρόσωπο. Και όλο αυτό δεν πηγάζει μόνο από αγάπη προς το πρόσωπό της. Πηγάζει και από αγάπη προς τον εαυτό μου. Εγώ την Άννα Βίσση δεν την ξέρω προσωπικά. Ναι, γνωριστήκαμε όταν έβαλα την περούκα πριν πολλά χρόνια και της ήμουν γνώριμος για κάποιο διάστημα (δεν ξέρω αν με θυμάται ακόμα), αλλά δεν μπορώ να πω ότι τη ξέρω ως άνθρωπο πέραν των όσων δηλώνει στις συνεντεύξεις της. Οπότε, όλη αυτή η αγάπη που της έχω κυρίως πηγάζει από τη συντροφιά που μου έκανε μεγαλώνοντας.

Δεν είναι τυχαίο που τα χρόνια τα μετρώ με βάση τις κυκλοφορίες των δίσκων της. Δεν είναι τυχαίο που κάθε της σουξέ μου θυμίζει κάποια προσωπική στιγμή, παλιούς έρωτες, παλιές αγωνίες, παλιές δόξες, πάρτυ, απογοητεύσεις. Όταν πάω να δω τη Βίσση και την ακούω να τραγουδά τα μαθητικά τα χρόνια, εγώ δεν βλέπω την τραγουδίστρια. Εκείνη την ώρα βλέπω την τάξη μου. Όταν τραγουδά το «ξανά» σκέφτομαι τη γυναίκα μου. Όταν κοπανάει το «αγάπη υπερβολική» σκέφτομαι έξαλλα φοιτητικά πάρτυ στην Αγγλία και ξενύχτια μέχρι πρωίας στο Ζοο της Λευκωσίας. Στο «Αντίδοτο» θυμάμαι τους καημούς μου. Το κάθε τι έχει δραματοποιηθεί. Δεν με αφορά ποτέ αν της πάνε τα ρούχα της, αν της πάνε τα μαλλιά της, αν έκανε μπόττοξ, αν έκανε λίφτινγκ (έχω γνώμη και γι’ αυτά, αλλά δεν είναι εκεί το ζουμί). Η Βίσση είναι «ιδέα» και αυτή η ιδέα έχει επενδύσει το soundtrack της ζωής μου. Δεν μπορώ να ασχολούμαι με το αν έχει γκόμενο, αν έκανε ουσίες, αν γέρασε, αν, αν. Αυτά είναι για τους μαλάκες που μένουν στο προφανές. 

Η χθεσινή συναυλία είχε εξαιρετικές στιγμές:

1)     Η έναρξη με το «Αιγαίο» θα μείνει iconic. Την ώρα που ξεπρόβαλε πάνω στο δακτυλίδι ήταν σαν να έγινε ανάσταση.

2)     Τα «Μαύρα Γυαλιά» τα είπε όπως τα έλεγε το 1997! Σε ψηλό τόνο, με την κορώνα στο τέλος όπως την έβγαζε στο Γκάζι. Έξοχο!

3)     Παρόλο που βαρέθηκα τα μνημόσυνα Μαζωνάκη, το «Σάββατο» ήταν εξαιρετική επιλογή τραγουδιού και ανατριχιαστική στιγμή εκ μέρους της Άννας. Σωστός και τίμιος φόρος τιμής. Θεωρώ χαζό να τραγουδούν όλοι το «Ανήκω Σε Μένα» λες και έχουμε χαρές και πανηγύρια. Οι στίχοι του «Σαββάτου» είναι ό,τι πρέπει για την περίσταση.

4)     Το «Φως» ήταν ένα δώρο προς τους σκληροπυρηνικούς φανς όπως και ο «Σαδισμός». Το πρώτο χορογραφήθηκε και συγκλονιστικά, ενώ ο σχεδιασμός φωτισμού χτύπησε τα ρέστα του. Ο «Σαδισμός» είναι ένα πραγματικό διαμάντι και θεωρώ ότι αδικήθηκε ενορχηστρωτικά στο track του cd. Πρέπει να ξανά-κυκλοφορήσει με πιο επική ενορχήστρωση. Αν το κάνει, θα γίνει Βίσση – classic. Πολύ χάρηκα που μας τα χάρισε, ήταν ένα κλείσιμο του ματιού προς τους μερακλήδες.

5)     Η συνομιλία με τη μικρή Άννα με τη βοήθεια του ΑΙ δεν με ξετρέλανε, αλλά άρεσε στον πολύ κόσμο και δεν φέρω ένσταση. Το ότι συνέχισε με το «ξανά» και τις φωτογραφίες της να περιστρέφονται στην κυλινδρική οθόνη το βρήκα άκρως συγκινητικό. Λατρεύω το «ξανά» πρέπει να σας πω.

6)     Ο dj Argy με εξέπληξε ευχάριστα. Εγώ βαριέμαι τρομερά τα τάμπα-τούμπα και θεωρώ τους DJ αχρείαστους, αλλά αυτός όχι, δεν με ενόχλησε, μη σας πω συνέλαβα τον εαυτό μου σε στιγμές να ψιλό-χορεύει. Μια φορά, καλύτερος απ’ τη Μυροφόρα.

 

Και τώρα πράγματα που θα ήθελα να είχαν γίνει αλλιώς:

 

1)     Θα ήθελα περισσότερο «Σε Περίπτωση Που».

2)     Θεωρώ προχειρότητα το ότι η «Εξαίρεση» και το καινούριο «Όχι Γιατί» παρουσιάστηκαν στο λαϊκό πρόγραμμα στο τέλος και δεν χορογραφήθηκαν, ούτε τους αποδόθηκε η αίγλη και σημασία που τους αξίζει. Αντιλαμβάνομαι ότι πιθανόν η Εξαίρεση να μην ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες της, αλλά αν δεν την προωθήσεις πώς θα εξαργυρώσεις; Ειδικά για το «Όχι Γιατί» θεωρώ μεγάλο φάουλ το ότι ξεπετάχτηκε (και μάλιστα η μουσική με playback) και κυκλοφόρησε μάλιστα αυτό τον μήνα.

3)     Η «Έμπνευση» επίσης άξιζε περισσότερης έμφασης. Δεν ήταν για να μπει σαν σφήνα στο τέλος ανάμεσα σε αταίριαστα τραγούδια.

4)     Γενικά, θεωρώ ότι η ορχήστρα επειδή ήταν νεοσύστατη και είχε αρκετά νέα μέλη, δεν είχε τη χημεία της προηγούμενης από το Hotel Ermou. Δεν έδεσε ακόμα μεταξύ της, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με την προηγούμενη. Αυτό φάνηκε σε αρκετά σημεία.

5)     Τα χορευτικά στο Καλλιμάρμαρο ήταν γενικά καλύτερα από αυτά του ΟΑΚΑ. Πέραν αυτού, θεωρώ ότι δεν μπορούσαμε να τα χαρούμε βλέποντάς τα επάνω σε μια τόσο αχανή σκηνή – τα κατάπινε η απόσταση. Ναι, οι οθόνες τα έδειχναν μια χαρά, αλλά αν είναι να τα βλέπουμε όλα απ’ τις οθόνες, άστα βράστα. Επίσης, τα βρήκα λίγο πιο σοφιστικέ απ’ ό,τι σηκώνει η ποπ φύση των τραγουδιών της Βίσση. Δεν γκρινιάζω βέβαια, αυτά είναι ψιλά γράμματα, λεπτομέρειες.

Έμεινα μέχρι τέλους, εννοείται. Έφυγα πανευτυχής και πλήρης. Παρόλα αυτά θα τολμήσω να πω ότι η συναυλία αυτή δεν ξεπέρασε το μεγαλείο του Καλλιμάρμαρου 2025. Τόσο γιατί το Καλλιμάρμαρο είναι πιο επιβλητικό έτσι κι αλλιώς ως κτήριο και ως μνημείο, αλλά και επειδή ήταν πιο… «οικογενειακό». Το ΟΑΚΑ είναι χαώδες και ναι μεν αποθέωσε την Άννα και την εδραίωσε στους θρύλους μια για πάντα, αλλά ήταν και ολίγον τι ψυχρό. Επίσης, έπαιξε ρόλο και ο καιρός. Ήταν πιο όμορφα πέρσι που έγινε χρονικά νωρίτερα η συναυλία και είχαμε καλοκαιρινό καιρό, κι άλλο χθες που μας γκαντεμιάσανε άπαντες και ζούσαμε με το άγχος του πότε θα βρέξει, αν θα αναβληθεί η συναυλία, αν θα φάμε νερό με το τουλούμι, αν θα ξενερώσει ο κόσμος και σηκωθεί να φύγει. Αυτά παίζουν ρόλο στη ψυχολογία της συναυλίας και κυρίως στη ψυχολογία της Άννας η οποία βγήκε λίγο αμήχανη και μουδιασμένη στην αρχή, εξαιτίας της ανασφάλειας του καιρού.

Αυτή η συναυλία, εισιτήρια, αεροπλάνα, ξενοδοχείο, διαδρομές, φαγητό, μου στοίχισε τουλάχιστον €1000. Δεν μετανιώνω ούτε για ένα ευρώ που ξόδεψα για χάρη της. Ανυπομονώ ήδη για το Αθηνών Αρένα, έκλεισα ήδη να ανέβω αρχές του νέου έτους για να τη δω και στο ανακαινισμένο κέντρο της.

Όλα για την Άννα!