Ο Βάγκος Ο Βαν Γκογκ

Έχω άπειρα νέα να σας πω.

Μη βιάζεστε, όλα θα τα σχολιάσουμε!

Να σας ανακοινώσω ότι επέστρεψα από την Ολλανδία όπου είχαμε πάει διακοπές για μια βδομάδα.

Είχα ξαναπάει στην Ολλανδία στα φοιτητικά μου χρόνια δυο φορές. Ως φοιτητής όμως ήταν άλλες οι προτεραιότητές μου και δεν είχα εξερευνήσει τη χώρα όπως της αξίζει. Τώρα κατάφερα και ανακάλυψα το μεγαλείο αυτού του λαού που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος σε κάθε τομέα, από τη μηχανική και την αρχιτεκτονική μέχρι τις τέχνες, το περιβάλλον, την οικολογία και τον πολιτισμό. Επίσης τους βρήκα τρομερά εξυπηρετικούς και φιλόξενους σε βαθμό αηδίας (όταν ζητούσαμε βοήθεια στις κατευθύνσεις σχεδόν έρχονταν μαζί μας!).

Πήγαμε στο Άμστερνταμ, στη Χάγη και στο θεματικό πάρκο του Έφτελινγκ, κάναμε δηλαδή όλα όσα κάνουν οι αππωμένοι Κυπραίοι της ηλικίας και "της τάξεως μας" 😂🤮. Όταν θα στείλουμε και τα παιδιά μας να σπουδάσουν εκεί θα έχουμε τερματίσει το στάδιο.

Πέρασα καλά, αν και συνειδητοποίησα ότι πήγα εκεί ως συνοδός τέκνων και όχι ως τουρίστας. Η δουλειά σου, όταν έχεις παιδιά στις ηλικίες 10 και 5 ετών είναι να χρηματοδοτείς τις διακοπές τους, να τους συνοδεύεις σ’ αυτές, να σιγουρεύεσαι ότι διασκεδάζουν και ότι θα επιστρέψουν πίσω αρτιμελείς. Ουσιαστικά είσαι ένας επιβλέπων στις διακοπές των παιδιών σου εις βάρος της δικής σου σωματικής, ψυχολογικής και οικονομικής αντοχής. Φυσικά, υπάρχει κέρδος σ’ όλο αυτό, αλλά όταν και εφόσον τα παιδιά μου το αναγνωρίσουν και το εκτιμήσουν εγώ θα έχω αποδημήσει εις Κύριον, εξ ου και αναρωτιέμαι κάποτε, σε πιο ευάλωτες στιγμές μου, αν όλα αυτά έχουν κάποιο νόημα. Έχουν.

Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη στο μουσείο του Βαν Γκογκ το οποίο με έκανε να αναθαρρέψω. Πριν μπω στο ψητό όμως, να σας πω ότι οι διακοπές μας κάθε χρόνο περιλαμβάνουν πολλά μουσεία. Δεν πάμε διακοπές -μόνο- σε θάλασσες και ακτές. Πάμε 2-3 μέρες στα παράλια της Κύπρου, αλλά οι πραγματικές μας διακοπές περιλαμβάνουν θεματικά πάρκα, μουσεία, γκαλερί, θέατρα και πράγματα τα οποία από κάποια στιγμή και μετά τα παιδιά τα βαριούνται. Επιμένουμε όμως σ’ αυτά γιατί θεωρούμε ότι πρέπει τα παιδιά να αγαπήσουν τα μουσεία από μικρά και ας βαριούνται και λίγο. Δεν θα πάθουν τίποτα να μάθουν την παιδεία του μουσείου ακόμη και αν αγνοούν την σημαντικότητα των εκθεμάτων. Το θέμα είναι να καλλιεργηθεί εξ απαλών ονύχων η συνήθεια.

Κι εγώ βαριέμαι συχνά στα μουσεία. Δεν είμαι ρομπότ. Αν δεν με ενδιαφέρει το έκθεμα, το ξεπετάω. Και το βρίσκω φυσιολογικό. Δεν απαιτώ από τα παιδιά μου βαθιά συγκέντρωση ή να γράψουν διατριβή για όσα είδαν στο μουσείο. Αλλά θεωρώ ότι λαμβάνουν εικόνες υποσυνείδητα και όλο αυτό σιγά σιγά θα εξελιχθεί σε βαθύτερη καλλιέργεια.

Έχω πετύχει να κάνω τον γιο μου να αγαπήσει τα βιβλία γιατί με βλέπει συνέχεια στο σπίτι με ένα βιβλίο στο χέρι – κι ας είναι βιβλίο γραμμένο για τα παρασκήνια της Γιουροβίζιον, δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι όποτε ο Αλέξης ζητά δώρο, θέλει να πάμε στην Πάργα ή στο Σολώνειο για να δει και να αγοράσει βιβλία. Έχει τόσα πολλά πια τα οποία δεν χωράνε καν στη βιβλιοθήκη του. Δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε που λέει ο λόγος. Οπότε με το ίδιο σκεπτικό που τον έκανα να αγαπήσει τα βιβλία, θέλω να αγαπήσει και τα μουσεία. 

Στο Μουσείο του Βαν Γκογκ, λοιπόν, ήμασταν σίγουροι ότι θα "κλωτσήσουν". Τους είχαμε τάξει να πάμε στο κατάστημα των Lego στο Άμστερνταμ αλλά πρώτα θα τα φλομώναμε στα ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ. Άντε να τους πείσεις τώρα να συνεργαστούν. Ως εκ θαύματος συνέβη κάτι πραγματικά συγκινητικό. Οι Ολλανδοί στην είσοδο έδιναν στα παιδάκια από ένα ντοσιέ με χαρτιά και τους ζητούσαν να αντιγράψουν τον αγαπημένο τους πίνακα. Κάθισαν, λοιπόν, και οι δύο στο πάτωμα και άρχισαν να ζωγραφίζουν με μεγάλη σπουδή και συγκέντρωση τους πίνακες που τους ενδιέφεραν. Τόσο πολύ απορροφήθηκαν από το εγχείρημα που μας άφησαν σε ησυχία να δούμε τους περίφημους πίνακες με την ησυχία μας. Ούτε μας έψαξαν, ούτε μας ζήτησαν, ούτε μουρμούρησαν, τίποτα! Ζωγράφιζαν αυτούς τους πίνακες του Βαν Γκογκ σε βαθμό που αναγκαστήκαμε να τους διακόψουμε για να φύγουμε και «ό,τι ζωγραφίσατε, ζωγραφίσατε». Μάλιστα χρειάστηκε να πω «δεν θέλετε να πάμε στα Lego;» για να αφήσουν κάτω τα μολύβια. 

Εκπληκτικά πράγματα! Μιλούσα πριν για κέρδος. Μετά από εκείνο το απόγευμα που «επενδύσαμε» και όχι «ξοδέψαμε» στο μουσείο του Βαν Γκογκ, η πεντάχρονη Ευαγγελία η οποία καλά καλά δεν μπορούσε να αντιληφθεί εάν βρισκόταν στην Ολλανδία ή στην Κύπρο, όποτε έβλεπε μαγνητάκι σε κατάστημα σουβενίρ, ή κάποια αφίσα με ηλιοτρόπια ή οποιοδήποτε δείγμα ζωγραφικής που ήταν σχετικό πεταγόταν και έλεγε: «Παπά, δες! Βαν Γκογκ!» Κατάφερε δηλαδή η προσήλωση στη ζωγραφική να της μάθει να αναγνωρίζει το στυλ του Βαν Γκογκ μόλις σε ένα απόγευμα.

Ήταν και μια πουρέκκα, πανάθεμά την, καθόταν φρόνιμη και ζωγράφιζε. Δεν έμεινε Ιάπωνας τουρίστας που δεν πέρασε από δίπλα της και να μην αναφωνήσει «oh look at that cute baby!» Το μάτι σας ξέρετε που να το βάλετε ήθελα να τους πω. Ο δε υιός, επειδή ξέρει και διαβάζει, έμαθε και τη βιογραφία του Βαν Γκογκ και συναρπάστηκε από το ότι ο ζωγράφος έκοψε το αφτί του, ενώ στο τέλος αυτοκτόνησε, και όλο το απόγευμα μόνο γι’ αυτό μιλούσε. Είδαμε και πάθαμε να του εξηγήσουμε ότι η αυτοκτονία δεν είναι και κανένα κατόρθωμα μην τυχόν και μπει στη διαδικασία μιμητισμού για χάζι. Τέτοιοι είμαστε, πρώτα πασχίζουμε να τους μορφώσουμε και μετά αγχωνόμαστε για το ότι τους παραμορφώσαμε!

Το υπνοδωμάτιο του Βαν Γκογκ, ο διάσημος αυτός πίνακας, δεν φαντάζεστε πόσο μικρός είναι. Στα μάτια μου τόσα χρόνια φάνταζε θεόρατος, τελικά είναι μια τόση δα κορνίζα, που θα περνούσε άνετα απαρατήρητη αν δεν αφορούσε στο συγκεκριμένο έργο. 

Το τι μουντζούρα έπεσε δεν περιγράφεται. Και φυσικά επειδή όλα έχουν ένα τίμημα, αργότερα αυτό το αριστούργημα που ζωφράφισε έπρεπε να διασωθεί και να έρθει Κύπρο άθικτο γιατί: "το ζωγράφισα στο μουσείο του Βαν Γκογκ" και έχει πλέον και συναισθηματική αξία. Δεν ήξερα να τους πάω και στο Μουσείο Ανακύκλωσης αμέσως μετά. 😅

Άξιζε, λοιπόν, η επίσκεψη στο Μουσείο. Αλλά και σε κάθε μουσείο. Να την επιδιώκετε πάντα, δεν θα πιστεύετε πόσα θα απορροφήσουν τα παιδιά μας ως σφουγγάρια και πως θα τα θυμούνται για μια ζωή.

Για τα υπόλοιπα που είδαμε και κάναμε θα τοποθετηθώ εν καιρώ.