Βαρέθηκα Τον Κόσμο Όλο

Βαρέθηκα τον κόσμο όλο.

Αν παρατηρήσεις πως δουλεύουν τα πράγματα στον πλανήτη, θα συμφωνήσεις ότι είναι έτσι διατεταγμένα ώστε μόνο νεύρα να σου προκαλούν.

Δες την επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό.

Από το προφίλ και το στιλ του Βαρουφάκη, στα βασανιστήρια του Γιακουμάκη και στο πουλί του Καπουτζίδη, ένα ποστ δρόμος.

Αρπάζει ο κόσμος ένα θέμα, το συζητά, δηλαδή λέει ο καθείς το μακρύ του και το κοντό του χωρίς ιδιαίτερη συνοχή, το κουράζουμε, το φτάνουμε στα άκρα, και μετά πιάνουμε το επόμενο. Χωρίς να έχουμε καταλήξει κάπου για το προηγούμενο. Θέλω να πω, τα πρήζουμε που τα πρήζουμε ο ένας του άλλου, καλό θα ήταν να φτάναμε και σε ένα αποτέλεσμα, ένα πόρισμα, μια λύση. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Συζητούμε απλά για να γίνεται ντόρος και να εκτονώνουμε τα νεύρα της δουλειάς στο πληκτρολόγιο.

Δεν είναι παραγωγικό όλο αυτό. Μόνο κουραστικό και ύποπτο. Ύποπτο γιατί σε βάζει σε σκέψεις για το αν όλα αυτά τα σούσουρα εξυπηρετούν άλλους, αλλότριους σκοπούς: Την ολική μας αποχαύνωση προκειμένου να περνούν πιο σημαντικά πράγματα στο ντούκου.

Τα κοινωνικά δίκτυα έκαναν χειρότερη αυτή την κατάσταση αφού έδωσαν βήμα και στην κουτσή Μαρία. Παλιότερα, που δεν υπήρχαν αυτά τα εργαλεία του διαβόλου, έλεγε η Σούλα και η Μπούλα τη γνώμη της μέσα στην τάξη του σχολείου, δεν έδινες σημασία, έλεγες «πόσο σοβαρά να λάβω την άποψη της Σούλας και της Μπούλας» και τελείωνε το ζήτημα. Σήμερα, δώστου κοινοποίηση και λάικ, να καεί το πελεκούδι… Δεν πεθαίνει η Σούλα και η Μπούλα έτσι απλά. Ανάθεμα το μπιγκ μπανγκ και τη διαίρεση του κυττάρου!  

Γι αυτό και πήρα τα μέτρα μου. Αφού δεν μπορώ να σκοτώσω τη Σούλα, τη Μπούλα και όλες τις φίλες τους, έβαλα XBMC και οχυρώθηκα. Τις τελευταίες μέρες με αυτό το μηχανάκι απολαμβάνω όλα τα καλά της ανθρωπότητας σε επίπεδο σειράς και κινηματογράφου, απορώντας με τον εαυτό μου που αντιστεκόταν σθεναρά τόσο καιρό στα αγαθά του Θεού, δοκιμάζοντας εαυτόν και διακυβεύοντας την υγεία μου βλέποντας, έστω και εν είδει ζάπινγκ, κυπριακές σειρές και τηλεπαιχνίδια που νομίζεις ότι απευθύνονται σε ημικαθυστερημένα. Έβαλα το μηχανάκι και ήταν σαν να ψέκασα την τηλεόραση και πέθαναν όλοι μια για πάντα.

Επίσης, οργάνωσα περαιτέρω μεγαλεπίβολα σχέδια. Και είναι η πρώτη φορά που ουδέν φόβον έχω. Τόσο πολύ βαρέθηκα εδώ.  

Στο (M)adam's Family

Πόσο συχνά βλέπεις παράσταση στην Κύπρο που να συνδυάζει ζωντανή μουσική, ωραίες φωνές, υπέροχα ευρηματικά σκηνικά, έξυπνα κείμενα και καρτουνίστικες ερμηνείες;

Σχεδόν ποτέ. Μόνο όταν αποφασίζει η Λέα Μαλένη να εξαπολύσει τον Ουόλτ Ντίσνεϊ από μέσα της. Απόψε το βράδυ παρακολούθησα την τελευταία παράσταση που σκηνοθετεί και γράφει μαζί με τη Χριστίνα Κωνσταντίνου και τον Θανάση Ιωάννου και πέρασα καταπληκτικά, αφού όλη αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα με ταξίδεψε σε άλλη χώρα και ξεχάστηκα. Αυτή η μαγεία και η παιδική θαλπωρή που μου ξύπνησε η εν λόγω παράσταση ήταν εφάμιλλη αυτής που βίωσα και στους ‘Καλικάντζαρους’ του ΘΟΚ πέρσι, αλλά και στο ‘Έβελυν-Έβελυν’ παλιότερα. Όμως στο «The (M)Adam’s Family» τη βιώνεις στη νιοστή. Κι αυτό γιατί το θέμα του έργου είναι ο έρωτας, αντικείμενο για το οποίο όλοι λίγο πολύ έχουμε άποψη και γνώμη.

Είναι υπέροχο το ότι έχουμε πλέον τέτοιες παραστάσεις στην Κύπρο, τις οποίες θα χαρακτήριζα «υπερπαραγωγή» για τα προσφυγικά δεδομένα μας. Για μιάμιση ώρα εκπλήσσεσαι ευχάριστα από τις έξυπνες ατάκες, τα λογοπαίγνια του κειμένου, τα σκηνικά που κρύβουν εκπλήξεις και τα οποία διαμορφώνονται και μεταμορφώνονται σαν να βλέπεις κινούμενα σχέδια, και όλα αυτά επενδυμένα με την ωραιότατη μουσική της Χριστίνας Αργύρη (πρωταγωνιστεί κιόλας και ήταν αποκάλυψη. Δεν την είχα αναγνωρίσει, όταν διάβασα τους συντελεστές στο πρόγραμμα την πήρα πρέφα).

Να πάτε να το δείτε γιατί αυτά τα πράγματα πρέπει να στηρίζονται από εμάς τους θεατές αν θέλουμε να ξεφύγουμε από το χωρκαθκιόν που κατατρύχει και καταδικάζει την πλειοψηφία των θεατρικών δρώμενων στην πατρίδα μας. 

The Wonder Boy

Όταν ήμουν μικρός και ο πατέρας μου με πήγαινε στα λούνα παρκ, καθόμασταν πάντα δίπλα, δίπλα στα σκαμπό. Εκείνος έπαιζε φλίπερ και εγώ Wonder Boy. Ξόδεψα όλη μου την παιδική ηλικία και άπειρα σεντς παίζοντας αυτό το υπέροχο μονοδιάστατο παιχνίδι της Sega, ζηλεύοντας όσους κατάφερναν να περνούν τα στάδια εύκολα. Εγώ μετά βίας κατάφερνα να φτάσω μέχρι τον πρώτον αρχηγό, τον Κύκλωπα.

Πέρασαν τα χρόνια και ένας καλός φίλος μου έδειξε πώς να παίξω το εν λόγω παιχνίδι στον υπολογιστή μου. Κατά ένα μαγικό τρόπο, με το που ήχησε η γνωστή, σπαστική μουσική, μίκρυνα, έγινα και πάλι εφτά χρονών και ξέχασα και το πού βρίσκομαι, και τι κάνω, και ποιο ήταν το στάτους μου. Είναι απίστευτη η ικανότητα του εγκεφάλου να σε μεταφέρει αλλού, με ένα τόσο απλό ερέθισμα. Να φανταστείς, όταν πέρασα το πρώτο στάδιο, ανεπαίσθητα γύρισα το κεφάλι μου με χαρά και έψαξα να βρω τον πατέρα μου, να του ανακοινώσω ότι πέρασα το στάδιο, όπως έκανα τότε. Και μου κακοφάνηκε.

Τις τελευταίες μέρες δεν κάνω άλλη δουλειά, παίζω ολημερίς και οληνυχτίς Wonder Boy. Ώρες ολόκληρες, ώσπου να κάνω εμετό. Έσπασα όλα τα ρεκόρ μου. Εκεί που έφτανα μέχρι τον Κύκλωπα, σήμερα έφτασα να σκοτώνω τον Γύπα και να κατακτώ και το ‘αρκουδάκι’. Το ότι δεν απαιτούνται 20 σεντς για την κάθε προσπάθεια, βοηθά, βεβαίως. Έχω πάθει την ίδια ψύχωση που είχα πριν δυο χρόνια με τα Στρουμφάκια, όπου έμπαινα στο ίντερνετ και τα αγόραζα με τη χούφτα για να τα μυρίζομαι και να αισθάνομαι την ασφάλεια που είχα όταν ήμουν παιδί. Γιατί όλος αυτός ο παλιμπαιδισμός, εκεί αποσκοπεί. Να αναβιώσει τις εποχές που δεν είχες καμία έγνοια, είχες άγνοια κινδύνων και ήσουν ευτυχής. Τώρα αυτή την ασφάλεια την βρίσκω στο Wonder Boy.

Η ζωή μας είναι ολόκληρη ένα Wonder Boy. Παίζεις την πλατφόρμα και χάνεις. Την ξαναπαίζεις και ο εγκέφαλός σου έχει προσαρμοστεί ανάλογα, και αποφεύγει τις κακοτοπιές. Όπως την καθημερινή ζωή. Την παθαίνεις από τον μαλάκα μια φορά, αν είσαι συγκεντρωμένος, δεν την ξαναπαθαίνεις. Είναι ολόκληρο το παιχνίδι έτσι σχεδιασμένο, στη λογική του μαθαίνω και δεν την ξαναπαθαίνω. Πόσο χάρηκα που σε ξαναβρίσκω χαμένε, παιδικέ μου εαυτέ σε κάθε start new game, και πόσο χαίρομαι που η τεχνολογία προχωρά και με βοηθά να επιστρέφω εκεί που ήταν όλα καλύτερα και πιο ζεστά.

Περιττό να σου πω ότι παρόλη τη μανία που είχα στην παιδική ηλικία και εφηβεία με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, από τα 17 και μετά δεν δύναμαι να προσαρμοστώ στην τρισδιάστατη τεχνολογία. Η καριέρα μου σταμάτησε στο sega mega drive και έκτοτε νιώθω πραγματικά γέρος όποτε βλέπω συνομήλικούς μου να αντεπεξέρχονται με το playstation και τα παρόμοια, τα οποία μου φαντάζουν αστροφυσική. Σε μια άλλη ζωή ίσως…

Παρεμπιπτόντως, βρήκα αυτή την εξαιρετική ιστορική ανάλυση του παιχνιδιού σ’ αυτό το λινκ. Διάβασέ το, αν σε ενδιαφέρει. Μόλις έμαθα ότι το όνομα του Wonder Boy, είναι Tom-Tom!

Nice to meet you Tom-Tom, έστω και 28 χρόνια μετά.      

Οίκτο!

Η Κύπρος και ο κόσμος της! Αξιοθαύμαστος!

Με πολύ προβληματισμό παρακολούθησα την πιο πάνω συζήτηση στην εκπομπή της Γωγώς Αλεξανδρινού, διαπιστώνοντας και επιβεβαιώνοντας πράγματα που πιστεύω χρόνια τώρα και για τα οποία δέχομαι επιθέσεις όταν τα λέω δημοσίως. Ο Κυπραίος έχει πάντα δίκαιο και δεν έχει σημασία αν όλοι οι άλλοι διαφωνούν μαζί του, ούτε αν υπάρχει καταδικαστική απόφαση εναντίον του. Ζούμε σε μια χώρα μικρότερη του εκατομμυρίου και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να ζήσουμε με τους κανόνες που διέπουν μεγαλύτερες και πιο νορμάλ κοινωνίες. Εδώ πέρα το τι είναι δίκαιο το αποφασίζει η μάνα, η σύζυγος, η αδελφή, ο εαυτός μας. Αν το δικαστήριο, το πόρισμα, το ευρύ κοινό πιστεύει άλλα… «στ’ αρχίδια μας».

Είπεν η σύζυγος του Παπακώστα ότι ο άντρας της δεν φταίει σε τίποτα και ότι για όλα φταίνε οι «άλλοι» (αρνούμενη να τους κατονομάσει να καταλάβουμε και εμείς ποιοι είναι οι άλλοι), και το θέμα θεωρείται λήξαν. Όσοι διαφωνούν μαζί της το κάνουν επειδή κατά βάθος «θέλουν να πεθάνει ο άντρας της». Επιχειρηματολογία επιπέδου Χάρβαρντ! Τι να σου κάνει κι αυτή η κακομοίρα, η πνιγμένη απ' τα μαλλιά της θα πιαστεί. Παρόλα αυτά, πριν κλείσει το τηλέφωνο μας κούνησε ξανά το δάχτυλο «να μην τολμήσουμε να ξαναπούμε ότι ο άντρας της φταίει», σκοτώνοντας και την παραμικρή συμπάθεια που μπορεί να αισθανθήκαμε βλέποντας μια απελπισμένη κυρία να πληρώνει το τίμημα όλου αυτού του διασυρμού με τον πλέον λαϊκό τρόπο. Τι κι αν τον καταδίκασε το δικαστήριο τον άντρα της, ποιος το χέζει και αυτό, στις καρδιές μας θα είναι πάντα αθώος! Ακούτε; Ακούμε να λέτε!

Έτσι γίνεται στις μικρές κοινωνίες. Το δίκαιο το καθορίζει αυτός που μιλά πιο δυνατά και με τσιριχτή, ενοχλητική φωνή.

Όπως ο Χριστόφιας πέταξε το πόρισμα που δεν τον συνέφερε στα σκουπίδια, έτσι και η σύζυγος Παπακώστα δηλώνει ότι ο άντρας της είναι αθώος και περήφανα ζητά προεδρική χάρη ώστε να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του στο κρεβάτι του σπιτιού του, παρά στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Γιατί για φυλακή και καγκέλια, ούτε λόγος.

Αυτό είναι το δράμα του να ζεις σε μικρή χώρα και δη μεσογειακή. Οπουδήποτε αλλού αυτά θα ήταν σενάριο ιστορίας του καραγκιόζη. Σε εμάς είναι η αντίληψη της πραγματικότητας από τον μέσο άνθρωπο.

Όπως είχα πει πρόσφατα σε ένα άλλο μπλογκ, για τον Παπακώστα έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Πάσχει από διαχωριστικό ανεύρυσμα και ως παθών ο ίδιος γνωρίζω τι περνά και τον συμπαθώ. Ταυτόχρονα, όμως, θεωρώ ότι πρέπει να είσαι μεγάλο ζώον για να δέχτηκες να συμμετάσχεις στην κυβέρνηση Χριστόφια που ήταν εφάμιλλη εγκληματικής οργάνωσης και η οποία κατέστρεψε τον τόπο. Οπότε ό,τι πάθεις είναι λίγο. Δεν ευχόμαστε να πεθάνει βεβαίως, βεβαίως. Σε κανέναν δεν αξίζει ο θάνατος. Αλλά όλος αυτός ο διασυρμός που ζει σήμερα, είναι σαδιστικός, δεν το αρνούμαι. Guilty pleasure που λένε και στα χωριά μας.  

Δεν θα ξεχάσω, όταν το 2010 στην περιβόητη συναυλία της Βίσση που είχα ντυθεί Καρβέλας, βγήκε να προλογίσει τη συναυλία ο ίδιος ως Υπουργός Άμυνας. Έφαγε μεγάλη γιούχα από τους παρευρισκομένους που αγωνιούσαν να δουν την Άννα και αντ’ αυτού έτρωγαν στη μάπα τον Παπακώστα να μας πρήζει τα παπάρια για τα επιτεύγματα της Κυβέρνησης Χριστόφια. Θυμάμαι ότι ήταν τόσο δυνατή η βουή του ακροατηρίου, που ο κ. Παπακώστας διέκοψε την ομιλία του και είπε: «Αν αυτές οι φωνές που ακούω είναι αποδοκιμασίες, τότε λυπούμαι πολύ! Γιατί ΝΑΙ, η κυβέρνηση Χριστόφια έχει ιδρώσει γι αυτόν τον τόπο!»

Ακόμα θυμάμαι αυτές τις δηλώσεις – παπάρες να αντηχούν στ’ αφτιά μου. Περιμένεις κύριε Παπακώστα να δείξω οίκτο;

Οίκτο μόνον από τον Καρβέλα!

Να ‘ναι καλά το άσμα που άκουσα και ευθύμησα. Τι νέα εσείς;

The Last Breath

Τη Μαρία Έλενα Κυριάκου που κέρδισε χθες βράδυ το εισιτήριο για τη Βιέννη, λυπάμαι και να τη θάψω.

Δεν μπορώ να τη βλέπω, ούτε να την ακούω (κατ’ ακρίβεια όταν δίνει συνεντεύξεις απορώ ποιος της έδωσε το πτυχίο φιλολογίας), αλλά δεν μπορώ να κάτσω τώρα να σου παραθέσω αυτολεξεί αυτά που πιστεύω γιατί υπεισέρχεται ο παράγοντας «έχω τρία παιδιά» και τα διαλύει όλα. Αυτά τα τρία παιδιά μια μέρα θα μεγαλώσουν, θα μπουν στο ίντερνετ και πιθανόν να διαβάσουν αυτά που σκέφτομαι, και δεν θέλω να τους χαλάσω τη φαντασίωση. Είναι ήδη αρκετά δύσκολο να ζεις με χωρισμένους γονείς, σκέψου πόσο δυσκολότερο είναι να πρέπει να διαχειριστείς και τα απωθημένα του γονιού σου, που στα γεράματα την είδε διάδοχος της Μαράια Κάρεϊ. Ναι, για την ελληνική ζώου μπιζ του 2015, τα τριάντα παρά κάτι θεωρούνται βαθειά γεράματα.

Τώρα εξηγήστε μου γιατί ψηφίσατε αυτό το παλιοτράγουδο. Ούτε να το σιγοψιθυρίσεις μπορείς, ούτε σου μένει κάποια μελωδία με το πέρας της ακρόασης, ούτε τίποτε. Μα καλά, πρώτη φορά θωρείτε Γιουροβίζιον; Δεν καταλάβατε ότι αυτό το τηλεοπτικό πρόγραμμα απαιτεί συνδυασμό θεάματος με ένα πρωτότυπο τραγούδι για να ξεχωρίσεις; Είχατε να επιλέξετε μεταξύ τόσων θεατρικών και συμπαθητικών τραγουδιών και διαλέξατε αυτό το συγχυσμένο δεν-ξέρω-πού-αρχίζει-και-πού-τελειώνει; Την απομίμηση της Σελίν Ντιόν που σπαράζει σαν γατί που το σφάζουν; Να ζήσετε. Κοτζάμ μπούτι γυαλιστερό, γυαλιστερό πρόταξε η Σάγια και η τραγουδίστρια των C:real, τόσο συρτάκι και μπουζούκι χόρεψαν η Θωμαή και ο Μπαρίς, για να πάει τραγούδι απ’ αυτά που έστελνε κάποτε το Λουξεμβούργο στα ‘80ς; Να ξαναζήσετε.

Δεν υποστηρίζω ότι τα υπόλοιπα τραγούδια ήταν εξαίσια, όλα μέτρια ήταν και περιορισμένων προοπτικών, μα κατά τη γνώμη μου είχαν όλα περισσότερα ατού από το νικητήριο.

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι πρέπει να στέλνουμε καλά τραγούδια μεν, αλλά τραγούδια με αιχμή και προσωπικότητα. Ανακαλέστε στη μνήμη σας όλους τους νικητές από το 2010 και μετά (πλην του Αζερμπαϊτζάν που ήταν μια αηδία) για να καταλάβετε. Επρόκειτο για συμμετοχές με στίγμα. Η Λένα η Γερμανίδα ήταν τόσο χαριτωμένη και άτσαλη, σκέτο κινούμενο σχέδιο, που σε κέρδιζε εύκολα. Το μυσταγωγικό Euphoria σου προκαλούσε ένα άλφα δέος. Η Κοντσίτα με τα γένια ήταν από μόνη της υλικό για ανταλλαγή πυρών στα κοινωνικά δίκτυα για βδομάδες ολόκληρες. Η κλαίουσα Μαρία Έλενα Κυριάκου με τα γαλλικά και το πιάνο, πού κολλά; 

Η Φινλανδία φέτος θα στείλει αυτό:

Δεν είναι καν τραγούδι με την αυστηρή έννοια του όρου, είναι «ερμηνευμένο» από άτομα με ειδικές ικανότητες, (δεν τους λέω καθυστερημένους για να μην θιχτεί ο κόσμος που ψήφισε Σύριζα, που κολλά στη σημειολογία της λέξης και που αισθάνεται καλύτερα όταν αποκαλεί την Τρόικα, θεσμούς) που μιλά για την επιθυμία τους να συμμετάσχουν και αυτοί σε μεγάλα μουσικά φεστιβάλ όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι. Είναι σκέτος χαμός. Και διαρκεί μόνο 1’55’’. Δεν λέω να στείλουμε κάτι ανάλογο, τους φέρνω όμως σαν παράδειγμα για να δεις πως μπορείς εύκολα να αφοράς στον συγκεκριμένο διαγωνισμό και να μην περάσεις εντελώς απαρατήρητος σαν μια απ’ τα ίδια.  

Έχω κι άλλα να σου πω.

Από το χθεσινοβραδινό νταβαντούρι, μόνο η επιστροφή του Καλλίρη άξιζε τα λεφτά της. Πόσο τον χάρηκα. Με το tuxedo του, κύριος, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τα 80ς-90ς να ανασταίνει το θρυλικό Stop. Μακράν η πιο ωραία στιγμή της νύχτας. Για την επανένωση των ΟΝΕ δεν έχω να πω κάτι, είδαμε και πάθαμε να τους χωρίσουμε, δεν μου λέει κάτι η επαναπροσέγγιση. Επίσης, στεναχωρήθηκα για την Παπαρίζου. Ποια ήταν αυτή που τραγουδούσε στη θέση της; Από την άλλη, μελέτησα καλύτερα τη Μαίρη Συνατσάκη και αποφάσισα ότι παρόλο το μυτερό σαγόνι, είναι τρομερά όμορφη κοπέλα και έχει και ένα λέγειν τρομερά γοητευτικό. Χαραμίζεται μέσα στα πρωινά πάνελ που την έμπηξαν να κάθεται ανάμεσα σε Γεωργαντά και Σάσα Σταμάτη, αυτή χρειάζεται ένα βραδινό σόου όλο δικό της, να εκτιμηθούν τα κάλλη της.

Με τούτα και με εκείνα, προσδοκώ ήδη το 2016, μιας και φέτος με τις επιλογές που κάναμε τόσο σαν Ελλάδα όσο και σαν Κύπρος δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Νοσταλγώ και εύχομαι να επιστρέψουμε στις πιο αστραφτερές εποχές που τα διλήμματα ήταν πραγματικά, ήτοι: Παπαρίζου ή Βίσση; Ρουβάς ή Καλομοίρα; και όχι Κουβάς και Κακομοίρα. 

Και για να μην κλείσουμε πικρά, σου παραθέτω το αγαπημένο μου τραγούδι μέχρι στιγμής, αυτό της Σλοβενίας, που εδώ και 3-4 μέρες είναι στο repeat. 

Ξευτίλα!*

* (Το κείμενο αυτό το έγραψα πριν μάθω ότι τελικά η "άσκηση" / εισβολή των Τούρκων στο Αιγαίο ακυρώθηκε. Όχι πως αλλάζει ιδιαίτερα τις πεποιθήσεις μου, αλλά εξηγώ για να μην με πεις ανενημέρωτο). 

Το πόσο ξευτιλισμένος, ευνουχισμένος και μαλάκας αισθάνομαι μετά τις τελευταίες παραβιάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, δεν φαντάζεσαι.

Χώρισαν οι σκατότουρκοι ολόκληρο το Αιγαίο στα δύο για να κάνουν τις ασκήσεις τους και οι Έλληνες κάνουν διαβήματα. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν, άραγε;

Ξέρω γω; Να στείλουν τον Βαρουφάκη με το Πράντα το κοστούμι να τους φοβερίσει, ας πούμε. Τι τα έχουμε τα V for Varoufakis αναρτημένα στο Facebook; Για να κάνουμε Like των εαυτών μας; Ας φοβερίσουμε και τους Τούρκους, να βγάλουν κι αυτοί βίντεο χεσμένοι πάνω τους, όπως οι Γερμανοί, να "βγάλει" και ο Βαρουφάκης τα λεφτά του.

Καλά, το πόσο έχω απογοητευτεί τον τελευταίο μήνα από την εικόνα του μέσου Έλληνα δεν περιγράφεται. Επειδή, καλός μαλάκας κι εγώ, όταν αναφέρομαι στον Έλληνα, φέρνω στο μυαλό μου ακόμα τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Κολοκοτρώνη. Δεν έχω ρεαλιστική αντίληψη της σημερινής του (μας) ταυτότητας. Να χαρώ εγώ λαό που μετονόμασε την Τρόικα σε θεσμούς για να μην τον πιάνουν τα ψυχολογικά του. Και το παρουσίασε αυτό ως νίκη. Αυτό, αγαπητοί μου, είναι ένδειξη πως χρήζουμε αυστηρής ψυχιατρικής φαρμακευτικής αγωγής. Δεν λέμε ότι η μάνα μας είναι πουτάνα, για να μην τα σπάσουμε όλα εδώ μέσα από απελπισία. Την αποκαλούμε ιερόδουλη. Που έχει και μια μυσταγωγία παραπάνω σαν λέξη. Και όλοι καλά.

Μην φοβάστε όμως. Θα μας σώσει ο Καμμένος, ο νέος Υπουργός Άμυνας. Ήδη βγήκε παγανιά με τη Δούρου πάνω σε ένα πολεμικό αεροσκάφος και επιβλέπουν την κατάσταση. Βγάζουν και σέλφι, για ενθύμιο. Το σύνδρομο «Στάλω Θεοφυλάκτου» που σου έλεγα. Απ’ αυτό που κόλλησε και ο Αμυράς και ξεσάλωσε στην ορκωμοσία της νέας Βουλής. Κατάλαβες ποιοι θα μας σώσουν. Αυτά τα σούργελα.

Δεν θέλω να ζω υπό αυτό το αβέβαιο καθεστώς. Δεν θέλω αυτή την Ελλάδα. Ούτε αυτή την Κύπρο. Δεν θέλω να ζω περιτριγυρισμένος από Τούρκους, Άραβες και λοιπούς κακομοίρηδες. Φέρτε μου Καναδούς, Σκανδιναβούς, Αυστραλούς. Θέλω να ζήσω τα υπόλοιπα 20-30 χρόνια που θα έχω ακόμα σώας τα φρένας με λαούς της προκοπής!    

Ό,τι Κράτησα Από Τα Όσκαρς

Η πιο συγκινητική στιγμή της προχθεσινής απονομής βραβείων Όσκαρ ήταν όταν η Lady Gaga τραγούδησε μία συρραφή τραγουδιών από τη ‘Μελωδία της Ευτυχίας’, η οποία φέτος γιορτάζει την 50στη της επέτειο. Μετά βίας συγκρατιέσαι όταν σκάει μύτη η Τζούλια Άντριους στο τέλος και την αγκαλιάζει, λίγο πριν παρουσιάσει ένα από τα βραβεία.

Βέβαια, εγώ χάρηκα για δύο λόγους. Πέραν του προφανούς (η ‘Μελωδία της Ευτυχίας’ με μεγάλωσε…), απέδειξε και κάτι άλλο: Πόσο μπροστά είναι μία από τις μεγαλύτερες μου αγάπες.

Πάνθεον 2013: Φως! Δάση, βιολιά, φωνάρα, στη συσκευασία της μίας. Και το κυριότερο: 365 μέρες πριν!

Χτυπούν Καμπάνες

Άκου αυτό το τραγούδι και πες μου αν δεν ανοίγει η ψυχή σου, φύλλα-φύλλα! 

Μέσα σε μία νύχτα πήρα την απόφαση, έκοψα εισιτήριο από Κύπρο, και ταξίδεψα ειδικά για να δω τη νέα όπερα του Καρβέλα, "Οι Καμπάνες του Έντελβάις" (το Έντελβάις δεν είναι χωριό στη Γερμανία παρεμπιπτόντως, ανοίξτε και κανένα βιβλίο εκεί στο Star Channel, φκιόρο είναι, σαν εσάς...). 

Πρόκειται για συνταραχτική παράσταση. Συνταραχτική στα όρια του "disturbing". Ήξερα την υπόθεση, γνώριζα τι θα δω, κι όμως και πάλι ενοχλήθηκα. Ήταν τέτοια η απόδοση των ηθοποιών, που σε συνδυασμό με τα φώτα, τη σκηνοθεσία και την μουσική ένιωσα να διαταράσσεται όλο το νευρικό μου σύστημα. Ειδικά στη δεύτερη πράξη και την επίμαχη σκηνή όπου ο γιος κακοποιείται σεξουαλικά από τον "πατριό", τα είδα όλα. Η παράσταση με επηρέασε τόσο πολύ που κατέτρεχε δυο μέρες. Και δεν αναφέρομαι κατ' ανάγκη στις ενοχλητικές σκηνές αλλά στην ευρύτερη ατμόσφαιρα του έργου. 

Σαν παράσταση είναι εξαιρετική. Ο Κακλέας τη σώζει αλλά και την αναδεικνύει πολύ σωστά σε πολλά σημεία. Τη σώζει υπό την έννοια ότι θα μπορούσε κάποια πράγματα να θεωρηθούν σκέτη διαστροφή και όχι τέχνη, ενώ κάποια άλλα που θα μπορούσαν να περάσουν αδιάφορα, αποκτούν θεατρική αξία. Εν πάση περιπτώσει, τον θεωρώ κλειδί στην όλη υπόθεση αφού είτε χαλιναγωγεί, είτε προωθεί την άβυσσο της ψυχής του Καρβέλα στο βαθμό που το έργο να θεωρείται άριστο. 

Υπήρξαν βέβαια και σκηνές που βαρέθηκα λίγο, αλλά θεωρώ ότι ήσαν αναγκαίες ώστε να αναπτυχθεί η δυναμική των χαρακτήρων και να γίνουν πιο εμφανείς οι εσωτερικές τους συγκρούσεις. Προσωπικά δεν θα έκοβα από το έργο ούτε μια σκηνή. Θεωρώ ότι ακόμα και οι πιο βαρετές εξ αυτών, εξυπηρετούσαν κάποιο σκοπό. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πάνω από 2-3. 

Η μουσική ήταν εξαιρετική, αν και δυστυχώς ολίγα σουξέ θα κληρονομήσουμε από το όλο εγχείρημα. Το "Ας μην πούμε τίποτα", η "Ηρωίνη", ο "Γιος μου", οι "Καμπάνες του Έντελβαϊς", τα τραγούδια του ροκ συγκροτήματος και το τραγούδι στη δισκογραφική εταιρεία, θα τα ακούμε ευχάριστα και μετά την παράσταση. Το μελοδραματικό κομμάτι 'ομως, δεν ξέρω κατά πόσον θα το κάνουμε κτήμα μας. 

Η Άννα Βίσση ήταν εξαιρετική τόσο υποκριτικά όσο και φωνητικά. Είμαι πολύ αυστηρός μαζί της, γιατί θέλω να παραμένει αντάξια της ιστορίας της αλλά και επειδή δεν θέλω να βλέπω ούτε ίχνος φθοράς πάνω της. Η φωνή της ήταν καμπάνα. Ένιωθα ότι το απολάμβανε και η ίδια και αυτό την ωθούσε να αποδώσει ακόμα καλύτερα. Η σκηνή στην οποία την παραδέχτηκα όμως, ήταν στο φινάλε, στον τρόπο με τον οποίο άφησε το βάρος του σώματός της να πέσει πάνω στον γιο της, ξεψυχώντας. Υπερέβη εαυτόν υποκριτικά.   

Και τώρα οι ενστάσεις. 

Οι ενστάσεις δεν είναι ακριβώς ενστάσεις, είναι δικά μου (ψυχολογικά) θέματα, αλλά θα στα πω.

Το έργο αυτό δεν αντέχω να το ξαναδώ. Ήταν υπέροχο, ήταν αριστούργημα, αλλά είναι κάτι σαν τη Λίστα Του Σίντλερ. Όταν είχα παρακολουθήσει το εν λόγω έργο τη δεκαετία του '90, έκανα μια μέρα να συνέλθω. Το κατατάσσω στα ωραιότερα έργα που έχω δει, αλλά δεν αντέχω να περάσω ξανά αυτό το ψυχολογικό πράμα. Το ίδιο ισχύει κι εδώ. Τους Δαίμονες, ας πούμε, τους είδα 100 φορές και δεν τους χόρταινα, αλλά οι Καμπάνες δεν είναι ευρείας κατανάλωσης. 

Εντάξει, δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι εγώ ως φαν έχω ανάγκη από τον Καρβέλα να μου προσφέρει έργα τα οποία θα καταναλώνω 100 φορές τη βδομάδα, και θα τα λιώνω για να ψυχαγωγούμαι, μέχρι να μου προσφέρει το επόμενο. Σ' αυτή την περίπτωση, ο Καρβέλας μου χαρίζει ένα αριστούργημα που δεν μπορώ να το χαρώ. Οι Δαίμονες είχαν μια dark πλευρά, αλλά ήταν ταυτόχρονα και ποπ και mainstream σαν το 'φάντασμα της όπερας' ας πούμε. Δεν μπορούσες να χάσεις τον ύπνο σου με το μεταφυσικό του πράγματος. Κι αν τον έχανες, επειδή μπορεί να ήσουν μωρό όταν τους πρωτο-παρακολούθησες, το υπόλοιπο έργο το διέπνεε μια παραμυθάδα και μια γλύκα που υπερκάλυπτε οποιεσδήποτε ενοχλήσεις. Ακόμη και ο διάβολος είχε αποδοθεί γραφικότατα, σαν καρτούν, προκειμένου να μην ενοχλήσει. Στις καμπάνες αυτό δεν συμβαίνει, μας σερβίρεται ωμή σκληρότητα. Δεν μπορώ να εκλάβω την σεξουαλική κακοποίηση ως κάτι ελαφρύ, ούτε ως κάτι που θα αγοράσω για να το ακούω σπίτι μου και να φτιάχνομαι. Θα μου πεις, δεν ήταν καν πρόθεση του Καρβέλα να το αγοράσεις, να το ακούς και να φτιάχνεσαι. Στα προηγούμενα φτιαχνόμασταν πάντως. Θέλω να έχω και αυτή την επιλογή. 

Δεν συγκρίνω τα δύο έργα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι θέλουμε τραγούδια για να μας συντροφεύουν. Και αν μπορώ να δω αποκομμένο και ανεξάρτητο το "κλείνω τα μάτια", τα "ουράνια τόξα", το "για ένα όνειρο ζούμε", και τη "Μουσική του Ανέμου", από τις καμπάνες του Έντελβαϊς έχω λιγότερο υλικό που δεν μου φτάνει. Δεν μπορώ να βγάλω τα επόμενα δυο χρόνια έτσι, ούτε να ακούω μόνο τα 2-3 τραγούδια που είναι κάπως πιο ουδέτερα για να περάσει ο καιρός. 

Φιλολογικό και προσωπικό το ζήτημα, βεβαίως, βεβαίως, το οποίο επ' ουδενί αφαιρεί από την αριστουργηματικότητα του έργου.

Πόσο Στάλω Θεοφυλάκτου Είσαι;

Η νέα μου τηλεοπτική συμπάθεια ακούει στο όνομα Μαριέλλα Σαββίδου και δη στον ρόλο της Στάλως Θεοφυλάκτου, στη νέα σειρά του Καπουτζίδη.

Από το πρώτο επεισόδιο που παρακολούθησα ήταν σαν να βλέπω μπροστά μου δεκάδες συμφοιτήτριές μου από την Αγγλία, αλλά και άλλες γνωστές μου που φοιτούσαν στην Ελλάδα και με έπιασε νοσταλγία. Θυμάμαι ότι το 2000 ως πρωτοετής, καθόμουν στην πιτσαρία στο mall του Reading, και τις παρακολουθούσα από τη τζαμαρία που πηγαινοέρχονταν να ψωνίσουν. Δεν τις γνώριζα, μα τις αναγνώριζα. Όλες ντυμένες το ίδιο, με τις ίδιες ανταύγειες στο μαλλί, με το ίδιο παπούτσι, να μιλούν στο κινητό με Κύπρο και να ενημερώνουν τι αγόρασαν… Δεν ήθελα ούτε να τις ξέρω. Σήμερα, όλα αυτά τα βρίσκω χαριτωμένα.

Αυτά ενσαρκώνει η Μαριέλλα στον ρόλο της. Συν τη λατρεία για τη Βίσση, που αγγίζει και εμένα.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο σε μια εφημερίδα, όπου κάποιος δημοσιογράφος γκρίνιαζε ότι ο Καπουτζίδης «παρουσιάζει τη σύγχρονη Κύπρια σαν μια ττοππουζο-χωρκάτισσα που το μόνο που την κόφτει είναι να βγάζει σέλφι με το κινητό της». Πρέπει να ζει σε άλλη χώρα ο κύριος. Δεν ξέρω γιατί νομίζει ότι η σύγχρονη Κύπρια είναι κάτι άλλο απ’ αυτό. Όχι όλες, αλλά οι 8 στις 10 αυτό είναι. Φτιάξε ένα προφίλ στο facebook, κύριέ μου, να ξεστραβωθείς, ή μάλλον να στραβωθείς από τις πολλές τις σέλφι, από το απέραντο duck face και από την τραγική χρήση της γλώσσας.

Συγχαρητήρια αξίζουν στον Καπουτζίδη και όχι κατσάδες. Επειδή απέδωσε την πραγματικότητα ρεαλιστικότατα και προ πάντων συμπαθητικά. Γιατί ας μην γελιόμαστε, η Στάλω Θεοφυλάκτου που μας περιβάλλει στο γραφείο, στο σχολείο, στο  καφέ, δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο συμπαθητική και απολαυστική, όσο βγαίνει στο γυαλί.

Τα Μιτοχόνδρια

Μιτοχόνδρια – αγαπημένη λέξη.

Θα μπορούσε να είναι μια βρισιά. «Πού ήρθαμε να ζήσουμε εδώ, στην Κύπρο, ανάμεσα σε τόσα μιτοχόνδρια;», ας πούμε. Υπονοώντας μια κοινωνία υποχονδριακών. «Τολμάς και μιλάς εσύ ρε μιτοχόνδριε;» Πολύ μου αρέσει, θα τη χρησιμοποιώ.

Τέλος πάντων. Τα νέα με τα μιτοχόνδρια φαντάζομαι τα μάθατε. Στη Βρετανία επιτράπηκε για πρώτη φορά στα χρονικά η σύλληψη εμβρύου με γενετικό υλικό από τρία διαφορετικά πρόσωπα, ώστε να αποφευχθούν συγκεκριμένες κληρονομικές ασθένειες. Ως εκ τούτου, αυτά τα παιδιά όταν γεννηθούν θα έχουν τρεις γονείς, κάτι που ήδη ξεσήκωσε αντιδράσεις από ένα μάτσο γερόντων, ή γεροντικών μυαλών, εικάζω.

Οι αντιδρώντες φοβούνται ότι θα δημιουργηθεί στο μέλλον μια μόδα παιδιών α λα καρτ, κάτι το οποίο το συγκεκριμένο μπλογκ σατίρισε το 2007 σε αντίστοιχη ανάρτηση με παταγώδη επιτυχία. Τόσα χρόνια μετά, εξακολουθώ να είμαι υπέρ αυτής της εξέλιξης. Επιπλέον, όσο πλησιάζει ο καιρός να γίνω πατέρας (δεν είναι έγκυος η Μπρέντα, θεωρητικά μιλώ), τόσο περισσότερο με παθιάζει το θέμα, καθότι θέλω να απαλλάξω το τέκνο μου από τις δικές μου γονιδιακές ατέλειες, που δυστυχώς είναι αμέτρητες.

Με ενδιαφέρει να επιλέγω το πώς θα μοιάζει το παιδί μου. Να επιλέξω τι χαρακτηριστικά θα έχει, τι δυνατότητες και ταλέντα θα διαθέτει. Διότι θα είναι δικό μου παιδί, εγώ θα το μεγαλώσω, εγώ θα το πληρώνω, εγώ θα το διαπαιδαγωγώ, εγώ θα το ξεσκατίζω και ως εκ τούτου έχω άποψη για το τι καπνό θα φουμάρει! Με ενδιαφέρει να έχω ένα παιδί που θα συνεργάζεται, να είναι φιλομαθές, ταλαντούχο, αυτοδημιούργητο. Δεν υπονοώ ότι θέλω μία καλύτερη βερσιόν του εαυτού μου, ή ένα πλάσμα που θα χειραγωγείται εύκολα προς δική μου ευκολία. Εννοώ ότι θέλω να ταιριάξουμε. Και αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια.

Όπως πολύ ορθά πας στο κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών για να αγοράσεις υπολογιστή και σου λένε: «Είναι άδειος, φορτώστε εσείς όποια προγράμματα γουστάρετε και καταρτίστε τον όπως σας βολεύει», έτσι θέλω να πάω και στον γενετιστή και να του πω: «Θέλω μια κόρη τσαχπίνα και ναζιάρα, αλλά που να μην εξελιχθεί σε πορνίδιο. Που να αξιωθεί να μιλήσει τουλάχιστον τρεις ξένες γλώσσες, να έχει καλλιτεχνικές τάσεις αλλά να γίνει επιστήμονας και να ανακαλύψει το γονίδιο που ευθύνεται για τον καρκίνο και να το θεραπεύσει. Σε πόση ώρα θα είναι έτοιμη να περάσω να την παραλάβω;» Ωραία δε θα ‘ταν;

Αυτό το Kinder Surprise που ζούμε όλοι, που πρέπει να γεννήσεις το παιδί και δεν ξέρεις πώς θα σου προκύψει, ήτοι σε ποιο ωκεανό θα καταλήξει να μελετά τις φάλαινες, ή σε ποια φυλακή θα εκτίσει ποινή για τη δολοφονία του δασκάλου του, είναι τα μάλα ψυχοφθόρο και πρέπει κάποτε να λάβει τέλος.

Και μην ακούσω μαλακίες του τύπου: "θέλω το παιδί μου να το αγαπήσω για τα ελαττώματά του" και τσακωθούμε δευτεριάτικα. Δεν ξέρω κανέναν που πάει να αγοράσει ελαττωματικό λάπτοπ και καμαρώνει γι αυτό. Εδώ για μια γρατζουνιά στην οθόνη εντοπίζουμε και ζητάμε τα λεφτά μας πίσω… 

Κουμάντο στο Στιλ Κάνουν Μόνο οι Σπουδαίοι

Σκέψεις για το ντύσιμο και την εμφάνιση:

-       Δεν με πειράζει που ο Βαρουφάκης δεν φορά κοστούμι και γραβάτα, επειδή φαίνεται να ξέρει τη δουλειά του και να έχει πλάνο. Μπορώ να ανεχτώ έναν άνθρωπο που παρεκκλίνει από τη νόρμα αν με αυτό τον τρόπο θα αποδώσει καλύτερα.

-       Με πειράζει όμως να είσαι, ας πούμε, ο Χριστόφιας και να μη φοράς γραβάτα, υποκρινόμενος τον cool επαναστάτη, αλλά με ένα έργο πίσω σου, ολότελα για τον πο*τσο. Εκεί δείχνεις απλά γελοίος. 

Είναι κάτι αντίστοιχο της μαθητικής στολής που φορούσε η γενιά μου στο σχολείο:

-       Δεν με πείραζε να βλέπω την καλύτερη μαθήτρια της τάξης να κυκλοφορεί με το πουκάμισο έξω απ’ τη φούστα. Άμα έγραφες είκοσι στα μαθηματικά ήσουν αρκετά μαγκάκι για να κυκλοφορείς όπως θέλεις.  

-       Αλλά με πείραζε να βλέπω την πουτάνα του σχολείου να κυκλοφορεί σαν την «κκιλιντζίρα». Δεν θεωρούσα πως είχε την πολυτέλεια να παρεκκλίνει του κανόνα, διότι τον κανόνα πρέπει να μπορείς να τον ακολουθήσεις πρώτα πριν να τον σπάσεις. 

Θεωρώ πως οι σπουδαίες προσωπικότητες έχουν το ακαταλόγιστο. Δεν θα ανέμενα από τον Νταλί να κυκλοφορεί με κοστούμι. Η προσφορά του στις τέχνες είναι τεράστια για να απαιτώ να συμβιβαστεί με το σαβουάρ βιρβ. Δεν θα απαιτούσα από τη Lady Gaga να ντυθεί συμβατικά. Είναι τρομερά ιδιοφυής ώστε να θέλεις να τη ντύσεις με ένα κανονικό φουστάνι. Αλλά ναι, κουμάντο στο στιλ κάνουν οι ιδιοφυίες. Όχι οι κοινοί, αδιάφοροι θνητοί.

Απομένει να δούμε κατά πόσον η απόδοση του Βαρουφάκη θα δικαιολογεί και όλον αυτόν τον αντικομφορμισμό που πουλά τις τελευταίες μέρες. Μέχρι στιγμής κερδίζει τις εντυπώσεις γιατί οι απαντήσεις του έχουν συνοχή, δεν χάνει την ψυχραιμία του, έχει πλούσιο ακαδημαϊκό βιογραφικό, δεν μιλά σαν γύφτος, ταξιδεύει σε economy… Οπότε μπορώ να του συγχωρήσω την απόκλιση από τη διπλωματία της ένδυσης.

Για τους δικούς μας τους άχρηστους όμως, συγχωροχάρτι δεν έχει.

Είστε που είστε συγκαλυμμένοι βλάκες, τουλάχιστον ντυθείτε σαν άνθρωποι να παρηγορηθούμε οι υπόλοιποι που σας εμπιστευτήκαμε τη μοίρα μας και την οποία ολοένα βλέπουμε να ψυχανεμίζεται. 

Γιατί μπορεί τα ράσα να μην κάνουν τον παπά, αλλά σίγουρα του κρύβουν τη απλυσιά.