Η γιαγιά μου η μακαρίτισσα, εκείνη η θεά η λατρεμένη που μας άφησε το 2023, πήγαινε και ψώνιζε από δύο μπακάληδες όταν ακόμα υπήρχαν μπακάληδες. Στον «Καμιλάρη» και στον «Χαμπή». Ο Καμιλάρης ήταν ο αγαπημένος της. Στον Χαμπή πήγαινε μόνο όταν ο πρώτος ήταν κλειστός γιατί «με κλέβει και όταν τον πετυχαίνω έξω δεν τον χαιρετώ!» Μου είχε τύχει να τον πετύχουμε στη Λευκωσία μαζί και η γιαγιά μου είχε αποστρέψει το βλέμμα της γιατί «εγώ δεν χαιρετώ κλέφτες!» Τον αποκαλούσε έτσι επειδή υπερχρέωνε τα προϊόντα του μαγαζιού του και κατά τη γιαγιά μου αυτό ήταν αρκετό να του κόψει την καλημέρα.
Αυτός ο πρόλογος έγινε για να σας πω ότι στη ζωή έχω μάθει πως όλα είναι αλληλένδετα και δεν διαχωρίζονται. Όταν κάποιος σε κλέβει επαγγελματικά δεν μπορείς να τον συμπαθείς κοινωνικά και να τον χαιρετάς σαν μη συμβαίνει τίποτα. Αν κάποιος σε βλάψει προσωπικά, δεν μπορείς να παρακάμπτεις το κακό που σου έκανε προκειμένου να μην διασαλευτούν οι επαγγελματικές σας σχέσεις. Όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία και άμα το ένα τρυπήσει, αδειάζουν σιγά σιγά όλα.
Εξ ου και δεν μπορώ να δείξω την παραμικρή κατανόηση με τον κόσμο που συναγελάζεται, συναναστρέφεται κοινωνικά και συνάπτει επαγγελματικές σχέσεις με τους Τούρκους. Το επιχείρημα «άλλο οι δουλειές» και «άλλο τα πολιτικά» το βρίσκω υποκριτικό και γελοίο. Δεν θα συνάπτατε σχέσεις με τον βιαστή σας υπό το πρόσχημα της επαγγελματικής σχέσης. Δεν θα έλεγε καμία «με βίασε και είμαστε στα δικαστήρια αλλά αγοράζω ακόμη απ’ το μαγαζί του επειδή φτιάχνει το καλύτερο ψητό». Δεν θα χαιρετούσατε έναν που σας έκλεψε απλά και μόνο επειδή «άσχετα απ’το αν μου ρήμαξε το σπίτι, οι καλοί τρόποι επιβάλλουν ευγένεια». Αυτά δεν προδηλούν άτομο με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Και επειδή συχνά μου προτάσσουν διάφοροι καλοθελητές το επιχείρημα «και τι να κάνει το καημένο το πλάσμα, να πεινάσει;» Ναι, να πεινάσει! Δεν ξέρω κανέναν που καρτερά να φάει από τον καταπατητή των δικαιωμάτων του. Στο κάτω κάτω, άμα πεινάς, να έρθεις να σου δώσω εγώ να φας, παρά να ξεφτιλίζεσαι.
Ευχαρίστως να εξομαλύνω τις σχέσεις μου με έναν εγκληματία που μετανόησε, καταδικάστηκε και ζήτησε συγχώρεση. Ευχαρίστως να πράξω το ίδιο με τον τουρκικό λαό σύσσωμο αν πράξουν το ίδιο και μας αποζημιώσουν και απλώσουν χέρι φιλίας. Αλλά όσοι νομίζουν ότι θα τον εξευμενίσουν με πολιτιστικά δρώμενα, «διάλογο», κατανόηση, δικοινοτικές παραστάσεις, συναυλίες και τα συναφή, κατατάσσονται κατά την κρίση μου σε δύο κατηγορίες: είτε στους πολύ ρομαντικούς σε όρια βλακείας, είτε στους επιτήδειους που προκειμένου να αποκομίσουν οικονομικά ωφέλη ξεπουλούν και τη μάνα τους. Άλλη κατηγορία δεν υπάρχει. Άντε το πολύ να βρεις και μια ενδιάμεση κουτοπόνηρη εκδοχή, δηλαδή λίγο απ’ όλα.
Όλα αυτά τα γράφω γιατί είδα που ο Κωνσταντίνος Αργυρός πήγε και τραγούδησε στην Κωνσταντινούπολη και πέρασε πολύ ωραία. Μάλιστα τους άφησε και μήνυμα ότι θα επιστρέψει γιατί το κοινό ήταν τρομερά ενθουσιώδες μαζί του. Ο Αργυρός, ο οποίος έκατσε και διασκεύασε τον «Ελεύθερο» για να περιλαμβάνει κατεχόμενες κυπριακές τοποθεσίες. Ο Αργυρός που έχει μάνατζερ τον αδελφό του που είναι παντρεμένος με Κύπρια. Ο Αργυρός που στις συναυλίες του κρατά την κυπριακή σημαία στο ένα χέρι και στο άλλο την ελληνική. Καλός μαλάκας είσαι Αργυρέ!
Ο Αργυρός όσο ρέουν τα τριάντα αργύρια αυτά θα σου πει. Ότι «δεν φταίνε σε τίποτα οι λαοί, παρά μόνο οι κυβερνήσεις» (λες και οι κυρβερνήσεις δεν είναι στη θέση τους για να εξυπηρετούν τα θέλω των λαών τους, ουρανοκατέβατες ήρθαν!). Θα σου πει ότι «η αγάπη του κόσμου δεν γνωρίζει σύνορα» και τέτοιες μπούρδες. Όταν ρέει το παραδάκι όλοι ξέρουμε να λέμε την παπάντζα μας.
Τα ίδια λέει και ο Νταλάρας (άλλος μέγας υποκριτής και γελοίος), που όσο η Κύπρος τον στήριζε «τραγουδούσε για την άμυνα, τραγουδούσε για την Κύπρο». Όταν αυτό το σύνθημα έγινε ντεμοντέ βγήκε και είπε ότι «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια», μη σχολιάσω ότι μία πρόσφατη δισκογραφική του δουλειά κυκλοφόρησε στο itunes από τη Sony Turkey.
Τα ίδια και ο Σάκης Ρουβάς, του οποίου τη δικοινοτική συναυλία το 1997 και μάλιστα ανήμερα της σφαγής των Ποντίων, ακόμη δεν την έχω ξεπεράσει.
Ο Νταλάρας, ο Ρουβάς και ο Αργυρός δεν είναι χαζοί. Είναι επιτήδειοι. Θεωρούν εμάς χαζούς, και ορθώς μας θεωρούν, αφού εξακολουθούμε να τους υποδεχόμαστε στην Κύπρο δουλικά αντί να τους πετάξουμε και τους τρείς στο Αιγαίο να τους παραλάβουν τα ψάρια.
Υπάρχει κι άλλη κατηγορία καλλιτεχνών: οι πεινασμένες λινάτσες που έχουν το ακαταλόγιστο. Δεν μπορώ να έχω εθνικόφρονες απαιτήσεις από άτομα σαν την Άντζελα Δημητρίου που αν δεν ήταν οι Μαργαρίτες να κάνουν επιτυχία στην Τουρκία δεν θα πουλούσε το παραμύθι της διεθνούς απήχησης. Δεν μπορώ να απαιτώ από την άφωνη Γαρμπή να μην εμφανίζεται στο “Μπόντρουμ” (έτσι το λέει, ούτε την ονομασία Αλικαρνασσό δεν ξέρει να πει) όταν στα 60 φεύγα της αναγκάζεται να το παίζει κριτική επιτροπή στα σόου του Κοκλώνη για να ζήσει. Δεν μπορώ να απαιτώ από την αμόρφωτη βουλγαροκύπρια Ήβη Αδάμου να τιμήσει την ιστορία της πατρίδας της όταν το μυαλό της δεν αρκεί για μια δουλειά πιο απαιτητική από να χορεύω και να τραγουδώ για πίπες. Αυτές είναι στην κατηγορία του “ακαταλόγιστου”.
Η Βανδή ως ο ορισμός της κουτοπονηριάς πήγε να το παίξει λίγο έξυπνα και να το γυρίσει υπέρ της όταν σε μία συναυλία στην Τουρκία αποχώρησε αιφθινιδίως όταν της κρέμασαν δυο αφίσες του Κεμάλ Ατατούρκ στο βάθος της σκηνής και τάχα μου θίγηκαν οι ποντιακές τις καταβολές. Εκείνη την ώρα τις θυμήθηκε. Έπρεπε να δει τον Ατατούρκ για να θυμηθεί ότι οι Τούρκοι έσφαξαν τους προγόνους της. Άτομο που σπούδασε δήθεν φιλολογία και δεν έμαθε μέσα από την ελληνική ιστορία τι θα πει Τούρκος είναι για φάσκελα. Η Βανδή είναι αυτό το ενδιάμεσο που σας έλεγα. Και χαζή και επιτήδεια και λίγο απ’ όλα και επί της ουσίας ένα τίποτα. Βέβαια, οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι τσίμπησαν και προέβαλαν τη φυγή της σαν εφάμιλλη της εξόδου του Μεσολογγίου, αλλά όσοι ξέρουμε, ξέρουμε.
Υπάρχουν και οι στρατευμένοι καλλιτέχνες βέβαια, αυτοί με προφανή κομματική Αριστερή ταυτότητα οι οποίοι δεν συμπεριλαμβάνονται στις λίστες μου καθότι είναι ξεκάθαρα ταγμένοι με οτιδήποτε υποσκάπτει τον Ελληνισμό. Μποφίλιου, Παπακωνσταντίνου και τα λοιπά. Αυτοί είναι πάντα με τον άνθρωπο εκτός κι αν είσαι η Γλυκερία και τραγουδάς για τους Ισραηλίτες, ή η Πρωτοψάλτη και τραγουδάς στην καρότσα της Νέας Δημοκρατίας εν μέσω covid για τους Έλληνες, οπότε είσαι για φτύσιμο και σου αξίζει cancel.
Τέλος πάντων, όλα αυτά τα έχω ξαναπεί κατά καιρούς και δεν τα λέω για να σκοτωθούμε καλοκαιριάτικα. Τα επαναλαμβάνω για να καταλήξω εκεί που υποψιάζεστε. Μόνο ΜΙΑ κράτησε ψηλά την αξιοπρέπειά της και δεν ξεπουλήθηκε στον Τούρκο χάριν της καταγωγής της. Μόνο μία δεχόταν σωρηδόν τις προτάσεις για να πάει να τραγουδήσει το “Ελένη” στην Τουρκία και δήλωνε “δεν μου πάει η καρδιά με όσα έγιναν στην Κύπρο!” Μόνο μία δεν είχε την ανάγκη σας. Και μόνο μία εξακολουθεί να μην την έχει. Γι’ αυτό σας τρώει, γι’ αυτό δεν την χωνεύετε. Επειδή δεν την φτάνετε!
Ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου