Είμαι ένας ευτυχισμένος άντρας και πατέρας!
Απόψε το βράδυ πήγαμε με τον Αλεξάκο και είδαμε παρέα την ταινία του Χίμαν, βλ. Masters of the Universe στο σινεμά.
Ο Χίμαν ήταν το πρώτο παιχνίδι με το οποίο έπαιξα τη δεκαετία του ’80. Μάζευα κι εγώ φιγούρες με τους ήρωες αλλά ήταν ακριβό σπόρ, νομίζω κόστιζαν δέκα λίρες ο ένας από τον «Μαύρο» στη Λήδρας, και έτσι οι γονείς μου μου τους αγοράζανε με φειδώ. Με τα χρόνια κατάφερα και μάζεψα πολλούς, είχα και το κάστρο, αλλά φυσικά όλα αυτά μια μέρα πετάχτηκαν στα σκουπίδια.
Μεγαλώνοντας, και επειδή πλέον βρίσκω γαλήνη και ηρεμία στα παιδικά μου χρόνια και μόνο, άρχισα να τους ξαναγοράζω. Βασικά τους έβγαλε ξανά η Mattel πριν λίγα χρόνια και τώρα ένεκα οικονομικής ευκολίας τους αγόρασα όλους μανιωδώς. Έχω γεμίσει ένα ολόκληρο μπαούλο, απ' τα μεγάλα του ΙΚΕΑ με φιγούρες. Όχι μόνο φιγούρες, αλλά και με τα οχήματα τους, τα κάστρα τους, τα όπλα τους, τα πάντα όλα. Έχω αγοράσει ακόμη και τα συλλεκτικά βιβλία με την ιστορία τους και τα έχω για μόστρα.
Δεν πήρε πολύ του Αλέξη να τους ανακαλύψει. Ήταν η εποχή του κορωνοϊού όταν άνοιξε τα ντουλάπια μου μια μέρα που βαριότανε, στην καραντίνα, και βρήκε τα βιβλία. Ήρθε ενθουσιασμένος με ένα εξ αυτών ανά χείρας, απαιτώντας εξηγήσεις. «Τι είναι αυτά;» με ρώτησε και η φάτσα του έλαμπε. Μην τα πολυλογώ, η μανία πέρασε και στον γιο μου, ο οποίος αγάπησε το franchise εξ αιτίας μου. Δεν είδε τα επεισόδια κινουμένων σχεδίων, και όσες φορές αποπειράθηκα να του δείξω τα επεισόδια από τα ‘80ς τα βρήκε παλιακά και... weird. Είδε όμως τη μοντέρνα έκδοση του Netflix, αν και όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει σύγκριση με εκείνη του καιρού μας. Όπως και να ‘χει, αγάπησε τους χαρακτήρες και σκαρώναμε συχνά ιστορίες παίζοντας με τις φιγούρες στη σοφίτα.
Πρόσφατα ανακάλυψε ότι στο σχολείο του είναι ο μόνος που γνωρίζει την ύπαρξη των εν λόγω χαρακτήρων και ξενέρωσε. Μου είπε περίλυπα και ολίγον τι απαξιωτικά ότι «ο Χίμαν δεν είναι κουλ, τους ρώτησα όλους στο σχολείο και μόνο εσύ τον ξέρεις». Του εξήγησα ότι τα νέα παιδιά δεν ξέρουν την τύφλα τους και το δέχτηκε χωρίς αντίδραση, αλλά η αλήθεια είναι ότι κράτησε απόσταση από το παιχνίδι από τον καιρό που ανακάλυψε ότι δεν παίζουν και σε άλλα σπίτια με τους Χίμαν.
Τώρα που βγήκε η ταινία, όμως, ήθελε να πάμε. Κατ’ ακρίβεια μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα και απόψε που ήγγικεν η ώρα και η στιγμή φορέσαμε και t’shirts με τον Σκέλετορ επάνω για να είμαστε ασορτί.
Κατ’ αρχάς, να σας πω πόσο ευτυχής είμαι που πέρασα και στον γιο μου την αγάπη για αυτά τα παιχνίδια. Μου είναι σημαντικό να νιώθω ότι περνώ στην επόμενη γενιά την αγάπη μου για κάτι. Καθόμασταν και κουτσομπολεύαμε την ταινία μαζί, γελούσαμε, σχολιάζαμε, μου έσφιγγε το χέρι στα σημεία που φοβόταν, ενώ μου δήλωσε ότι «απόψε θα κοιμηθώ στο κρεβάτι σας γιατί φοβάμαι ότι θα δω όνειρο τον Beastman». Εννοείται δεν του χάλασα χατίρι. Στις σκηνές των μαχών έβγαζε επιφωνήματα ανάλογα με το πόσο δυνατές ήταν οι μπουνιές και γενικά το ζούσε!
Η συγκίνηση που αισθάνθηκα βλέποντας την ταινία ήταν πολύπλευρη. Όχι μόνο έγινα ξανά 8 χρονών και μπορούσα να με δω στο δωμάτιο της γιαγιάς μου να βλέπω αβέρτα βιντεοκασέττες από το βίντεο κλαμπ με τον Χίμαν, αλλά καθόμουν και δίπλα από τον 9χρονο γιο μου που τώρα έβλεπε τους ίδιους χαρακτήρες στο σινεμά. Ο σουρεαλισμός σε άλλο επίπεδο. Inception! Δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας το χαιρότανε περισσότερο.
Στη σκηνή της μεταμόρφωσης, την ώρα που ο Άνταμ σηκώνει το σπαθί και μεταμορφώνεται σε Χίμαν έκλαιγα με λυγμούς από τη χαρά μου. Όπως βλέπει η κόρη μου τη Σταχτοπούτα να μεταμορφώνεται σε έλεγκαντ κυρία για να πάει στον χορό, με την ίδια λαχτάρα έβλεπα τον πρίγκιπα Άνταμ να μεταμορφώνεται σε υπεράνθρωπο. Ήθελα να είμαι εκείνος! Δεν θέλω να είμαι 46 χρονών. Θέλω να είμαι εκείνο το αγόρι που πίστευε ότι αν πιάσει το ξίφος του gray scull και το υψώσει ψηλά, μπορεί να γίνει υπερήρωας.
Η ταινία πήρε κακές κριτικές ως επί το πλείστον. Όσοι κριτικοί το έθαψαν έχουν τον οίκτο μου και να φαν' σκατά. Ήταν καταπληκτική ταινία, η καλύτερη που είδα τα τελευταία χρόνια. Εννοείται ότι βλέπεται μόνο αν ήσουν φαν των κινουμένων σχεδίων. Αλλιώς δεν μπορείς να αντιληφθείς ούτε το χιούμορ, ούτε τα inside jokes ούτε να ηδονιστείς με τη νοσταλγία. Το ξέρω γιατί εγώ που δεν έχω γαλουχηθεί με Star Wars δεν αντέχω να δω ούτε πέντε λεπτά από τις σύγχρονες ταινίες. Ούτε απ’ τις παλιές, εννοείται. Αυτά βλέπονται μόνο αν είσαι κάτω των 10 ετών και άνω των 40!
Και τι περίμεναν να δουν ακριβώς οι κριτικοί για να το φχαριστηθούν; Τίποτις βαθυστόχαστα νοήματα βγαλμένα από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη; Ένα καρτούν από τα ‘80ς αναβιώσανε οι άνθρωποι και κατά τη γνώμη μου το σεβάστηκαν πλήρως. Χώρια που εγώ βρήκα και βάθος στον χαρακτήρα του Άνταμ, τόσο στην εσωτερική του πάλη με την γήινη ζωή του, όσο και στη σχέση που ήθελε να έχει με τον πατέρα του και δεν είχε. Να το δείτε και να σκάσετε, πρόκειται περί έπους. Πάω άνετα να το ξαναδώ.
Επίσης, έχει εξαιρετικό soundtrack βασισμένο τόσο στη μουσική τίτλων από το ’80, όπως και ένα συγκλονιστικό κομμάτι που σηματοδοτεί την έναρξη και το τέλος στο οποίο παίζει κιθάρα με τον χαρακτηριστικό του τρόπο ο Brian May των Queen. Δεν υπάρχει κουσούρι, λέμε!
Και έπεται και suquel! Μετά τους τίτλους τέλους υπάρχει σκηνή με τη She-ra να ατενίζει το κάστρο του Χόρντακ!
Τι να σας λέω, σηκώθηκα όρθιος με το τέλος της προβολής και χειροκροτούσα! Η αίθουσα είχε μέσα άλλα 10 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ήταν συμμαθητές μου!
Είχα μία εξαιρετική νύχτα από κάθε άποψη.
