Θα (Ξ)ορκιστώ!

Εχθές έλαβα μια πρόσκληση από τον Δικηγορικό Σύλλογο. Θα γίνει η απονομή των Διπλωμάτων μας σε ένα μήνα και καλούμαστε να λάβουμε μέρος στην τελετή ορκωμοσίας.

Παρόλο που κουράστηκα και ταλαιπωρήθηκα τα μάλα με τις συνεχείς αναβολές κατάκτησης αυτού του τίτλου, εντούτοις δεν νομίζω να παραστώ. Θεωρώ πως αυτές οι τελετές γίνονται για το θεαθήναι και ουδεμία ουσιαστική χρησιμότητα έχουν. Θα μαζευτούν και πάλι όλοι οι ασκούμενοι με ύφος Λυκουρέζου και στήσιμο Ελίζας Βόζενμπεργκ να διαγωνίζονται στο κόρδωμα. Δεν πάω!

Ούτε στις απονομές των μεταπτυχιακών μου παρέστη. Η μάνα μου με έπρηξε να πάμε γιατί λέει, «δεν έχουμε ούτε μια σόι φωτογραφία σου με τον τήβεννο στο σαλόνι!» «Άμα είναι έτσι, να πεταχτώ να νοικιάσω έναν από τα καρναβαλίστικα, να με φωτογραφίσει και το ‘Φώτο Κόκος’ σαν τον Lord Denning να σου φύγει το απωθημένο!» της είπα.

Μόνο στην αποφοίτηση του πτυχίου παρέστη και αυτή με χίλια ζόρια. Άσε που ουδεμία συγκίνηση αισθάνθηκα κατά τη διάρκεια της τελετής, χώρια που είχα αυθυποβάλει τον εαυτό μου ότι όταν θα φωνάξουν το όνομά μου και θα πρέπει να ανέβω τα σκαλιά και να σφίξω το χέρι του Πρύτανη, θα μπουρδουκλωθώ με τα ράσα και θα με μαζέψουν τέσσερις!

Τελικά, δεν μπουρδουκλώθηκα, αλλά αν δεις τη στάση μου στη φωτογραφία που έβγαλε η μάνα μου την ώρα που κατευθύνομαι προς τον Πρύτανη, τα λέει όλα! Ένα ρασοφορεμένο ντουβάρι να περιφέρεται τόσο άτσαλα, ούτε τακούνια να μου είχαν φορέσει! Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την απονομή. Είχα πάθει blackout από το άγχος του μπουρδουκλώματος.

Η μόνη ορκωμοσία στην οποία βούρκωσα, ήταν εκείνη του στρατού, ως νεοσύλλεκτος! Εκείνο το «ορκίζομαι πίστη εις την πατρίδα» και οι βροντές από τα άρβυλα χιλιάδων νεοσυλλέκτων στο χώμα του ΚΕΝ, έκαναν τη γη να σείεται. Σεισμός! «Σεισμός ερωτικός, με καίει κεραυνός και χάνομαι μαζί σου!»




Εγώ τότε, νόμιζα πως χρίζομαι ως νέος τουρκοφάγος, απόγονος του Βουλγαροκτόνου και αντιπρόσωπος όλων των εθνικών ηρώων. Ύστερα κατάλαβα – και αυτό παίζεται- πως λειτουργούν τα πράγματα στον στρατό μας.

Αλλά ναι, η συγκίνηση που έζησα τότε ήταν επική! Braveheart και βάλε!

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνεις αποκτηνώνεσαι και δεν συγκινείσαι με τίποτα. Ποια μεταπτυχιακά και ποιους τίτλους μου λες τώρα;

Το soundtrack της σημερινής ανάρτησης:

- Υπήρχαν όρκοι – Πλούταρχος
- Σου τ’ ορκίζομαι – Πέγκυ
- Στ’ ορκίζομαι, αγάπη μου – Καζαντζίδης / Μαρινέλλα
- Ορκίζομαι – Ελένη Καρουσάκη
- Ορκίζομαι - Αντύπας
And last but not least, ‘Ορκίσου να μην χωρίσουμε ποτέ-ποτέ-ποτέ ξανά!» Πάμε, όλοι μαζί:



(Δεν το πιστεύω ότι κάνουν τον σταυρό τους στη χορογραφία!)

Πεθαίνω στην Ερημιά

Τα νέα μου έχουν καταντήσει καθαρά τηλεοπτικά. Κακό σημάδι. Ρωτάς να μάθεις τα νέα μου και εγώ σου απαντώ για το πώς είδα την τελευταία αποχώρηση από το X-Factor και για το αν συμφωνώ με την κατάταξη στο τελευταίο Chart Show. Να φανταστείς ότι, την Παρασκευή βγήκα με μια κοπέλα για πρώτη φορά και με ρώτησε αν με πειράζει που χάνω το X-Factor για χάρη της. Μας πήρανε χαμπάρι! Εννοείται ότι δεν με πείραζε, άλλωστε ο καλός Θεούλης προνόησε να καθυστερήσει το πρόγραμμα κατά μιάμιση ώρα λόγω βόμβας και να προλάβω να δω την περισσότερη εκπομπή. Αλλά, αυτό είναι ενδεικτικό ότι είμαστε στα πρόθυρα να μας κρεμάσουν κουδούνια.

Όπως και να ‘χει:

Δεν συμφωνώ που έφυγε η Γιούλη, ήταν καλή λαϊκή φωνή. Θέλω να ξεκουμπιστεί η Κυπραία που λέει το «Μπορώ» - «Μπόρω» και η οποία προχθές κρατούσε το μικρόφωνο τόσο άγαρμπα, όπως ξέρεις τι. Να δούμε για πόσο ακόμα θα τη σώζει το φιλάνθρωπο κοινό. Επίσης, απόψε είδα το Chart Show με τα καλύτερα ντουέτα των τελευταίων 25 χρόνων. Συγκινήθηκα που είδα επί σκηνής την Ελένη Δήμου και τον Λάκη Παπαδόπουλο να ανασταίνουν το «Πάρε Πασά μου». Από τις πιο θρυλικές επανασυνδέσεις. Ζωντάνεψαν και πάλι τα παιδικά μου χρόνια, μέσα στο κόκκινο fiat της μάνας μου, να τραγουδούμε οικογενειακώς το εν λόγω τραγούδι. Στην πρώτη θέση ήταν το «βάφω τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες» και ναι, τσαντίστηκα που δεν είδα ούτε ένα βισσοκαρβελό-ντουέτο μέσα στη δεκάδα!

Μια που το έφερε η κουβέντα: Στο τσακ είμαι να πάω Αθήνα με πτήση jet-set να δω τη Βίσση και να γυρίσω την επόμενη το πρωί. Κοίταζα πτήσεις προ ολίγου. Ένα μικρό search στο YouTube να κάνεις για να δεις βίντεος από την έναρξη, θα ‘ρθεις και συ μαζί μου. Απλώς, οι καιροί είναι χαλεποί και δεν ενδείκνυνται για τέτοια αψυχολόγητα έξοδα. Επίσης, πωρώθηκα με το νέο της τραγούδι: «Το τάβλι!» Φοβερό μπουζούκι! Κολασμένος αμανές! Ο στίχος: «Το τάβλι θέλει υπομονή και η ζωή αμαρτία» είναι το νέο μου μότο!

Νέα:

Παίζω και πάλι θέατρο αυτό το ΠΣΚ! Μην περιμένετε ιδιαίτερη πρόσκληση για να παραστείτε. Να θεωρηθεί η παρούσα ως επίσημη. Κουράστηκα να πρήζω τον κόσμο να έρχεται να καταβάλει τον οβολό του για να καμαρώσει την αυτού μεγαλειότητα στο σανίδι (τσιμέντο κατ’ ακρίβεια. Το θέατρο του ΡΙΚ, δεν έχει σανίδια). Θα ανεβάσουμε στα πλαίσια του φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου το «Τα Μωρά τα Φέρνει ο Πελαργός» των αγαπημένων Ρέππα-Παπαθανασίου. Εξαιρετική κωμωδία! Να τσακιστείτε να ‘ρθετε. Παρασκευή – Σάββατο στις 8:30 και Κυριακή στις 6:30 για τα καπί και τα ανήλικα.

Όταν με το καλό «ποσπαστούμε» και με αυτή την παράσταση, έπονται άλλες δυο με την ομάδα των δικηγόρων στη Λευκωσία (γίναμε ανάρπαστοι λέμε!) και μετά πάμε στη Θεσσαλονίκη τουρνέ! Ανυπομονώ για τη Θεσσαλονίκη, διότι όπως κατάλαβες θα πάμε τζάμπα και έχω να ανέβω εκεί από το 1997, όταν δηλαδή πήγαμε με το σχολείο εκδρομή – και διασκεδάσαμε το βράδυ στον Κώστα Μπίγαλη (όλοι για κάτι ντρεπόμαστε σ’ αυτή τη ζωή!).

Κατά τα άλλα:

Ο καιρός περνά πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνω τους μήνες. Τα λεφτά μου τελειώνουν επίσης πολύ γρήγορα. Παρόλα αυτά, έχω μόνιμα μια θλίψη στο μάτι σαν γαρίλλα μετά από 12ωρο ύπνο που δεν λέει να με αφήσει να ξεστραβωθώ. Μου λείπει η έκπληξη, το έξυπνο φλερτ. Θέλω να βρω μια γωνιά της Λευκωσίας που δεν έχω ξαναδεί, να πιω καφέ συνοδεία συνταραχτικών νέων. Τίποτε από όλα αυτά δεν συμβαίνει πια.

Νομίζω πάσχω από χρόνια κατάθλιψη. Αλλά τη χάρη να πάρω χάπια, δεν σας την κάνω -ακόμα. Δεν θα περάσει ο φασισμός της κατάθλιψης! Μπορεί βέβαια να φταίει που είναι ακόμα Κυριακή. Πάω για ύπνο.

Θα σε δω στο θέατρο!

Το Πρόσωπο της Δεκαετίας

Το πήρατε χαμπάρι ότι φέτος μας αφήνει χρόνους η πρώτη δεκαετία του millennium;

Θυμάμαι σαν χθες το 1999, όταν αγωνιούσαμε όλοι για τον ‘ιό της χιλιετίας’ που θα κατέστρεφε όλους τους υπολογιστές και θα έφερνε blackout στην ανθρωπότητα. Σαν χθες το θυμάμαι που υποδεχτήκαμε το 2000 με δέος, γιατί περιμέναμε το τέλος του κόσμου, το οποίο τώρα οι καλοθελητές μετέθεσαν για το 2012!

Τέλος πάντων.

Αναλογιζόμουν ότι αυτά τα 10 χρόνια που πέρασαν ήταν τα πιο έντονα της ζωής μου. Με άλλαξαν από πάνω μέχρι κάτω. Τα πρώτα 5 χρόνια της χιλιετίας ήμουν άλλος άνθρωπος και τα τελευταία 5 ένας άλλος. Το βλέπω και στην εμφάνισή μου. Μπορεί βέβαια να είμαι ο ίδιος μαλάκας, αλλά εγώ αισθάνομαι πολύ αλλαγμένος μέσα μου.

Σε αυτή την τελευταία δεκαετία ενηλικιώθηκα, ανδρώθηκα, μορφώθηκα, παραμορφώθηκα. Γι αυτό και αποφάσισα να αφιερώσω όλο τον μήνα Δεκέμβριο σε αναρτήσεις-αφιερώματα στις καλύτερες και χειρότερες χρονιές μου με βίντεο-ντοκυμαντέρ που έκατσα κι ετοίμασα με το αρχείο μου και με τα οποία θα ταξιδέψουμε σε όλα όσα λάτρεψα και μίσησα. Θα γίνει τρελό flashback!

Επίσης, αυτά τα Χριστούγεννα θα ανακηρύξω το ‘Πρόσωπο της Δεκαετίας!’

Άνοιξα τα δεφτέρια μου, κατέγραψα τους δέκα πιο σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα τα τελευταία 10 χρόνια και τους βαθμολόγησα. Τους έδωσα βαθμό από το 1 μέχρι το 10 βάσει της σημαντικότητας που έπαιξαν στη ζωή μου, βάσει του πόσο πιστεύω ότι είναι χρήσιμοι στην κοινωνία, βάσει του πόσο πολύ τους αισθάνομαι κοντά μου και έβγαλα το ΤΟΠ10. Εξεπλάγην και ο ίδιος με κάποια αποτελέσματα. Δεν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα ακόμα, αλλά μπορώ να σου πω ότι οι εννιά είναι γυναίκες και υπάρχει μόνο ένας άντρας!

Αυτοί οι 10 άνθρωποι θα κληθούν να κάνουν θριαμβευτικές δηλώσεις στην κάμερα σύντομα, και θα ανακοινωθούν επίσημα την Πρωτοχρονιά του 2010 σε ένα βίντεο-countdown όμοιο αυτού που παρουσιάζει η Ναταλία Γερμανού κάθε Κυριακή στον alpha.

Ιδού και το trailer που μόλις έφτιαξα:

Για να μην χαίρεσαι, να σου πω ότι οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές και το πραγματικό τοπ10 θα αποκαλυφθεί στους πραγματικούς ήρωες εν καιρώ, αν και κανείς δεν θα μάθει τη θέση στην οποία τερμάτισε μέχρι και την τελική ανακοίνωση του chart!

Είμαι πολλά αθκειασερός, το ξέρω!

Ανυπομονώ να έρθει ο Δεκέμβρης! "Η φλόγα πάει να σβήσει και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει, χέεεεεεϊ!" Στα τσακίδια και αυτή η δεκαετία. Τα καλύτερα δεν έρχονται, αλλά όσο ζω ελπίζω. Έχω και άλλη επιλογή;

Ποδοσφαιρικά

Εψές πήγα στο ΓΣΠ να δω το ΑΠΟΕΛ εναντίον της Πόρτο για τα προκριματικά του Champions League.

Όπως έχω ξαναγράψει, εγώ με τα ποδόσφαιρα και την στρατόσφαιρα ουδεμία σχέση έχω. Απλώς, όταν κέρδισε η Ελλάδα το Euro2004, ένιωσα υπέροχα συναισθήματα και αποφάσισα ότι πρέπει από τούδε και στο εξής να υποστηρίζουμε οτιδήποτε ελληνικό διαγωνίζεται. Γι αυτό και παρέστη στο Euro2008 στην Αυστρία πέρσι (ντυμένος στρατηγός Λεωνίδας), γι αυτό και θα παραστώ στο World Cup στην Αφρική του χρόνου (ντυμένος μάλλον Μ. Αλέξανδρος, αν και τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμη).

Που λες, πριν σχολιάσω τα ψεσινά, να σου πω ένα περιστατικό που συνέβη στο Σάλζμπουργκ πέρσι, το οποίο όποτε ανακαλέσω στη μνήμη μου κλαίω από το γέλιο.

Ήμουν στην κεντρική πλατεία με τους 2 φίλους μου και φορώντας την περικεφαλαία και τον μανδύα χαριεντιζόμουν με τις γκόμενες, τους φιλάθλους και τα μικρά παιδιά που ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί μου (νόμιζαν ότι βρίσκονται στη Disneyland και φωτογραφίζονται με τον Μίκη.)

Ξαφνικά πλακώνουν τα ελληνικά κανάλια να πάρουν συνέντευξη από τους οπαδούς. Φυσικά, εγώ ως αναγνωρισμένος καραγκιόζης στήθηκα πρώτη μούρη. Έκαμα μια χαρά! Λες και θα εξέδιδα προεδρικό διάγγελμα! Απερίγραπτα συναισθήματα. Να φανταστείς είχα μπροστά μου τα μικρόφωνα του αντένα και του άλφα και τσακώνονταν ποιος από τους δυο θα με βγάλει πρώτος στο δελτίο. Εννοείται ότι μας είπαν από πριν τις ερωτήσεις που θα μας κάνουν για να ξέρουμε τι να απαντήσουμε. Γενικούρες. «Πώς τα περνάτε στο Σάλζμπουργκ;» «Πόσο θα καθίσετε;» κτλ, κτλ.

Φεύγουν τα ελληνικά κανάλια και πλακώνουν τα διεθνή. Το Αυστραλέζικο CBS ήθελε ένα οπαδό που ομιλεί την αγγλική να κάνει δηλώσεις. Όλως περιέργως, ουδείς την ομιλούσε. Οπότε, προσφέρθηκα εγώ. Διπλό το κόρδωμα! Από το προεδρικό διάγγελμα, πήρα ύφος ανώτατου αξιωματούχου του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί και ήμουν έτοιμος να διαλαλήσω τα ελληνικά ιδεώδη. Καποδίστριας σωστός!

Αρχίζει να γράφει η κάμερα και ο Αυστραλός δημοσιογράφος μου ρίχνει τη βόμβα:

«Υπάρχει η αντίληψη ότι η Ελλάδα τυχαία κέρδισε το τρόπαιο το 2004 και πως παίζει αμυντικά. Αυτή είναι μια στρατηγική που δεν συνάδει με τις μοντέρνες τακτικές του ποδοσφαίρου. Σχολιάστε!»

Θέμα για τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ! Εννοείται ότι ξέχασα και τα πέντε αγγλικά που ξέρω από το άγχος μου. Εννοείται ότι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Εννοείται ότι χάρηκα που τουλάχιστον φορούσα την περικεφαλαία και δεν θα γινόταν η μούρη μου ρεζίλι ανά το αυστραλέζικο ως ο «πιο άσχετος Έλλην οπαδός»!

Αλλά, ευτυχώς, πρυτάνευσε η λογική! Με ψυχραιμία, περισσό καμάρι και εθνική υπερηφάνεια στα στήθια, έβαλα το καγκουρό στη θέση του: «Οι Έλληνες ήταν πάντα λίγοι και αδύναμοι, αλλά σημασία έχει ότι πάντα κέρδιζαν! No matter the means!» Ε; Ε; Ήθελα να του πω και το «Τιμή σ’ αυτούς που στη ζωή φυλάνε Θερμοπύλες», αλλά δεν ήξερα πως λένε τις Θερμοπύλες στα αγγλικά.

Εντάξει, δεν μπορείς να πεις, το έσωσα. Και μετά, πήγαμε στα ματς, φάγαμε τα γκολάκια μας από τη Σουηδία, τη Ρωσία και την Ισπανία και ησυχάσαμε.

Εψές λοιπόν, με τον ίδιο αέρα πήγα να δω τη μάχη με την Πόρτο. Όχι ότι μου είναι αντιπαθείς οι Πορτογάλλοι, αντιθέτως. Πιστεύω ότι μας αγαπούν. Άλλωστε, καταχάρηκαν όταν ενταχθήκαμε στην ΕΕ το 2004, εφόσον οι ίδιοι από τελευταίοι, πήγανε προτελευταίοι στα πανευρωπαϊκά στατιστικά. Είναι και αυτοί κακομοίρηδες σαν εμάς, με άσχημες γυναίκες, χάλια οικονομία και, να το πω ευγενικά: «λαός της θάλασσας.»

Το παιχνίδι εψές είχε τρομερή ένταση. Το ενδιαφέρον βασικά, το παρουσίαζαν οι κερκίδες και τα παραλειπόμενα με τα συνθήματα. Ακούστηκαν όλα τα γνωστά-λατρεμένα που σήμερα θα καταδικαστούν από όλα τα πουλημένα κόμματα της νήσου, αν και θα συμφωνήσω ότι ήταν μεγάλο χωρκατιλλίκι η ρήψη μπουκαλιών στον αγωνιστικό χώρο. Το γκολ που μας ταΐσανε το προσπέρασα ήδη, άλλωστε πιστεύω ότι πέσαμε μάχιμοι και με το κούτελο καθάριο έχοντας υπόψη την διαιτησία που μας έλαχε.

Δυο ήταν οι αγαπημένες μου φάσεις: Οι δυο λαϊκές καλλονές που κάθονταν δίπλα μου και οι οποίες προτού κάτσουν τον high class κώλο τους στα πλαστικά καθίσματα, έβγαλαν υγρά μωρομάντιλα και τα καθάρισαν από τες σκόνες. Και δεύτερον, η πριγκίπισσα μάνα που έφερε το δίχρονο παιδί της στο γήπεδο συνοδεία της Κινέζας οικιακής βοηθού!

Δεν φορούσα και ψες την περικεφαλαία να μην βλέπω μπροστά μου…