Ηρώδειο: What are you waiting for?

Ωπ! Μόλις έπεσε στα χέρια μου το ένθετο περιοδικό της «Καθημερινής» που θέτει στο εξώβυζό του το μέγα ερώτημα: «Πρέπει η Βίσση να τραγουδήσει στο Ηρώδειο;» Έγινε εθνικό θέμα απ’ ότι βλέπω. Δεν εκπλήσσομαι. Εθνική τραγουδίστρια – εθνικό θέμα! Αν και η απάντηση είναι προφανής και η συζήτηση ασήμαντη μιας και η διεύθυνση του θεάτρου έδωσε ομόφωνα το πράσινο φως, εντούτοις ας αναλύσουμε το θέμα, αφού καλύτερη δουλειά δεν έχουμε να κάνουμε δευτεριάτικα.

Όσοι είναι αρνητικοί προς τη συναυλία αυτή προτάσσουν ως επιχείρημα το ότι η Βίσση είναι εμπορική τραγουδίστρια και πως έχει πει και εύπεπτα τραγούδια στην καριέρα της, του τύπου «χωρίς το μωρό μου» αλλά και τις πιο πρόσφατες «τσούλες» οι οποίες αποτελούν τροχοπέδη για μια συναυλία τέτοιας διάστασης, ακόμη κι όταν η ίδια διαβεβαιώνει τους πάντες πως στη συναυλία θα κυριαρχεί ο Κουγιουμτζής, ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης (αλλά θα πει και το 'Δώδεκα').

Κατ’ αρχήν, και ο Νταλάρας έχει τραγουδήσει το «Με λένε Πόπη» και η Πρωτοψάλτη έχει τραγουδήσει το «Θωμά είσαι σπίτι» αλλά κανείς δεν τους απέκλεισε από το ενδεχόμενο του Ηρώδειου για αυτά τα πιο λάιτ τραγούδια τους. Στη συνείδηση των πάντων θεωρούνται πιο σοβαροί τραγουδισταί (κατά τη γνώμη μου απλά και μόνο επειδή ντύνονται σαν παρθένες). Θα μου πεις, δεν είναι ακριβώς το ίδιο οι 'τσούλες' και η 'Χαβάη,΄ αλλά αν η Πρωτοψάλτη ήταν το ίδιο γκόμενα στα 52 της, όπως είναι η Άννα, να είστε σίγουροι ότι κι αυτή τις τσούλες θα προτιμούσε να τραγουδήσει. Και ο Νταλάρας επίσης!

Δεύτερον! Γιατί σας ενοχλούν οι ‘Τσούλες’ αυτές καθ’ αυτές και δεν σας ενοχλεί το φαινόμενο ότι η πλειοψηφία του κόσμου διασκεδάζει μ’ αυτές; Εμένα περισσότερο με ανησυχεί το ότι από το «Απαγορευμένο,» έναν δίσκο με τραγούδια-διαμάντια, ξεχώρισε το πιο ξεφτιλισμένο! Μήπως γιατί μέχρι εκεί φτάνει η παιδεία μας και το αφτί μας; Γιατί κανείς δεν εκθείασε ποτέ τα συγκλονιστικά κομμάτια που είπε η Άννα στη ‘Μάλα’ στους ‘Δαίμονες’ και στον εξαιρετικό έντεχνο δίσκο ‘Ρε!’ και όλοι στέκονται στο ‘Χωρίς το μωρό μου;’ Μήπως επειδή δουλειά δεν έχετε να κάνετε;


Εγώ αυτό που ξέρω, είναι πως η Βίσση καθιερώθηκε ως η ‘Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ’ όταν τραγούδησε τα «εκατομμύρια», το «τραύμα» και λοιπά ελαφρό-λαϊκά σουξέ! Δεν είδα κανέναν να χαιρετίζει τις κατά καιρούς ποιοτικές στροφές της. Δεν την είπατε ‘Απόλυτη’ όταν έλεγε τα λιανοτράγουδα, ούτε όταν έδινε επιδαυρικές ερμηνείες στο «Δεν θέλω να ξέρεις!» Επομένως μην μου μιλάτε για ποιότητα εσείς, που τόσα χρόνια χαριεντιζόσαστε με τα λέλουδα και τις πενιές. Άμα θέλατε τη Βίσση να σας τραγουδήσει στο Ηρώδειο την Άρια του Πουτσίνι, ας φροντίζατε ούτως ώστε οι ακροατές σας να διαθέτουν και την ανάλογη παιδεία. Όχι να μου ξημεροβραδιάζεστε στα μπουζούκια (γιατί έτσι διασκεδάζει το 80% του πληθυσμού) με Άριες του Πούτσου και μετά να σας φταίει η Βίσση που θα μπει στο Ηρώδειο.

Και εδώ που τα λέμε, τι είναι το Ηρώδειο; Ένα αρχαίο θέατρο είναι… Ποιος είπε ότι στα αρχαία θέατρα απαγορεύονται οι ‘Τσούλες;’ Δηλαδή, θέλετε να μου πείτε, ότι σε 2000 χρόνια όταν και το καινούριο ΓΣΠ θα θεωρείται «αρχαίο διατηρητέο μνημείο,» θα απαγορευτεί στην αντίστοιχη Βίσση της εποχής να μπει να τραγουδήσει;

Βαρέθηκα τη γιαλαντζί κουλτούρα σας! Η μουσική είναι μία, και κάθε τραγούδι έχει τη διάθεσή του. Το πού ακούγεται η εκάστοτε μουσική, δεν έχει καμία μα καμία σημασία!

Πιστεύω ότι ο μόνος λόγος που μπορεί κάποιος να απεχθάνεται τη Βίσση και ό, τι αυτή μπορεί να αντιπροσωπεύει, είναι ο τρόπος που πουλά προς τα έξω τον εαυτό της. Αυτό το «η θεία μου η χίπισσα» στιλ, εξαγριώνει πολλούς, κυρίως αυτές που ξέρουν ότι δεν θα είναι εξίσου young and famous στα 52 τους. Αλλά αυτό δεν μπορεί να προταχθεί ως επιχείρημα στο θέμα του Ηρωδείου, διότι υποτίθεται αυτό που μας χαλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το ρεπερτόριο και όχι το lifestyle της Άννας. Και εν πάση περιπτώσει, θεωρώ πως μόνο χαμηλού επιπέδου κόσμος μπορεί να ασχολείται με το lifestyle της τραγουδίστριας, οπότε το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να σχολιάζει είναι και ποιος μπαινο-βγαίνει στο Ηρώδειο.

Ο Σεπτέμβρης δεν είναι μακριά! What are you waiting for? What are you waiting for?

Δερματοστιξία

Σήμερα πέρασα τη μέρα μου πίνοντας δροσερά μοχίτο στην πισίνα του Hilton Park και γδύνοντας με τα μάτια μου διάφορες κορασίδες που προφανώς δεν είχαν τη δυνατότητα να εκδράμουν στον Πρωταρά και να προσβάλουν την αισθητική των λιγοστών τουριστών μας.

Ανάμεσα στους 250 λουόμενους, παρατήρησα ότι, όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, τουλάχιστον οι 100 έχουν λερώσει το σώμα τους με κάποιο τατουάζ! Τι χαμός είναι αυτός που γίνεται με τα tattoo, ρε παιδιά; Έμεινε άνθρωπος χωρίς να χτυπήσει τουλάχιστον ένα; Το βρίσκω τρομερά χωρκάτικο πράμα και εξηγώ αμέσως το γιατί:

Κατ' αρχήν, γιατί να θες να κουβαλάς πάνω σου ένα σχέδιο για μια ζωή; Τι συμβολίζει πια αυτό το τατουάζ που αξίζει να το φέρεις στο δέρμα σου ώσπου αυτό να λιώσει; Είσαι κύριε μου επιζώντας αεροπορικής τραγωδίας και θέλεις να «χτυπήσεις» την ημερομηνία διάσωσης επάνω σου, να το θυμάσαι μια ζωή; Δεκτόν! Κέρδισες τη μάχη με τον καρκίνο και για να το γιορτάσεις αποφάσισες να «χτυπήσεις» την ημερομηνία που ξορκίστηκε το κακό; Δεκτόν!

Αλλά το να κουβαλάς στο δέρμα σου, λατινικά αποφθέγματα (τα οποία αμφιβάλλω αν ξέρεις και τι σημαίνουν), κινέζικες γραφές (ελληνικά να γράψεις δεν ξέρεις, τα κινέζικα σε μάραναν), λουλουδάκια (φκιόρα του μπαξέ), αστεράκια και συρματοπλέγματα στο μπράτσο, το βρίσκω τρομερά ντεπασέ! Μα, καλά! Την ώρα που χτυπάτε το tattoo, δεν σκέφτεστε ότι έχουν το ίδιο το απαράλλαχτο άλλοι 100.000 Κυπραίοι; Ντύνεστε που ντύνεστε όλοι με τον ίδιο κώδικα αποδεικνύοντας πως πάσχετε από πρωτοτυπία και προσωπικότητα, τώρα χτυπάτε και τα ίδια tattoo; Ήμαρτον! Και να πω ότι σας τα χτύπησε ο Salvador Dali, ο Τσαρούχης ή κάποιος κορυφαίος ζωγράφος να πω: «πάει στο διάολο!» Αλλά να με τρυπά με τη βελόνα ένας χασικλής για ένα δίωρο για να κυκλοφορώ εφ’ όρου ζωής με τον λεκέ στο μπράτσο, πάει πολύ!

Μα δεν φταίει κάνας άλλος, παρά οι δήθεν σελέμπριτι και άλλοι διάττοντες αστέρες που χτυπάνε πλέον τα tattoo πιο συχνά και απ' όσο οι παπάδες χτυπάνε τις καμπάνες! Η Βίσση, η Θεοδωρίδου και ο Τσαλίκης χτύπησαν ατάκες αφιερωμένες στα παιδιά τους, ακολουθώντας κατά πόδας το παράδειγμα του David Beckham. Πρόσφατα, έπραξε το ίδιο και ένας γνωστός μου ορμώμενος από τη νεογέννητη κόρη του. «Ήθελα να εκφράσω την αγάπη που μας δένει» δήλωσε με καμάρι. Αν κρίνω από τα ψυχολογικά που δέρνουν τη Σοφία Καρβέλα, αλλά και τις κόρες της Θεοδωρίδου από τα απανωτά διαζύγια, ωραίο τρόπο βρήκατε όλοι για να εκφράσετε την αγάπη προς τες κόρες σας! Μήπως να δείχνατε λίγη φροντίδα και γονική μέριμνα, παρά να «χτυπάτε» τατουάζ οικογενειακώς;

Αυτά βλέπουν οι κοινοί θνητοί, αυτά μιμούνται! Ήθελα να ‘ξερα όταν περάσει η μόδα τους τι θα τα κάνετε! Διότι αποκλείεται όλοι σας να κρύβετε κάποιον μυστικό ή μυστήριο συμβολισμό στο σχέδιο και να θέλετε να το κουβαλάτε μαζί σας για μια ζωή. Η Βίσση ήδη δήλωσε ότι μετάνιωσε για το ένα από τα έξι που έκανε. Αλλά η Βίσση δεν είναι το μέτρο. Η Βίσση έχει και εκατό χρυσούς και πλατινένιους δίσκους στο παλμαρέ της. Οι υπόλοιποι τι έχετε και μου μετατρέψατε το σώμα σας σε ταπετσαρία βερσαλλιών;

Θεωρώ τη δερματοστιξία πολύ ‘δεύτερη’ και φτηνή επιλογή επίδειξης. Διότι μόνο επίδειξη μπορεί να είναι. Αλλά αφού λυσσάξατε για tattoo, σώνει και καλά, το μπλογκ εισηγείται τον μιμητισμό των μικρών Ρωσίδων tAtU, που αντί να τρυπιούνται με βελόνες, ρίχνουν εκεί ένα λεσβιακό γλωσσόφιλο και ...παν' οι φαντάροι μας μπροστά! (αν δεχτούν να υπηρετήσουν πρώτα).

Μοιρολατρεία

Έγινα πολύ τζαμπατζής τελευταίως. Μου χάρισαν από την εταιρεία ένα δωρεάν εισιτήριο για την πρεμιέρα του «17 Again» και έσπευσα να παραστώ. Πρόκειται για αμερικανιά ολκής! Όλα τα κλισέ των teen movies των τελευταίων δέκα ετών συναθροισμένα σε ένα 90λεπτο, το οποίο αρπάζει τον πολύτιμο χρόνο σου από τον λαιμό και τον σφίγγει ώσπου να ξεψυχήσει! Εν ολίγοις, για Πέμπτη βράδυ, καλά μαλακιστήκαμε. Το ήξερα βέβαια εξ’ αρχής ότι επρόκειτο για πατάτα, αλλά παρέστη επειδή λάτρεψα το concept της ταινίας.

Ξέρετε, βέβαια, το κόλλημα που τρώω με τα λυκειακά μου χρόνια. Και η ταινία αυτή αφορούσε ακριβώς αυτό: Έναν μεσήλικα ο οποίος ξαναγίνεται ως διά μαγείας 17 χρονών, εγγράφεται στο λύκειο με σκοπό να αλλάξει το παρελθόν του και να σώσει το παρόν του. Όπου παρόν βλέπε ανοργασμικιά σύζυγο που θέλει διαζύγιο, μαλακοπίτουρα γιο και τσουλάρα κόρη.

Και ιδού το ερώτημα: Αν εγώ ξαναγινόμουν 17, τι θα άλλαζα;

Θα άλλαζα σίγουρα το κούρεμα-έμπνευση από τους backstreet boys με τη χωρίστρα στη μέση, το οποίο βλέπω σήμερα σε φωτογραφίες και βγάζω σπυράκια. Θα άλλαζα σίγουρα κατεύθυνση και αντί για φυσικοχημείες και άλγεβρες θα ακολουθούσα κλασικά, θεωρητικά μαθήματα. Όλα τα άλλα θα έμεναν, βάσει ενός άγραφου, μαγικού κανόνα, τα ίδια και τ' απαράλλαχτα…

Πιστεύω ότι στη ζωή είμαστε καταδικασμένοι να ακολουθήσουμε μια συγκεκριμένη πορεία που οδηγεί σε συγκεκριμένο προορισμό και ελάχιστα ή μόνο προσωρινά μπορούμε να εκτραπούμε από την πορεία αυτή. Θέλω να πω, ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γούσταρα να γράφω. Σήμερα, μετά από τεράστιες και ψυχοφθόρες απόπειρες των γονέων μου να αποτρέψουν το πεπρωμένο μου κάνοντας με γιατρό, δικηγόρο και όλα τα κυπριακά συναφή και ευτελή, κατέληξα σε ένα επάγγελμα στο οποίο απλώς, γράφω! (Δεν το χώνεψαν ακόμα, αλλά θα τους περάσει…)

Θεωρώ την πορεία μας προδιαγεγραμμένη. Πιστεύω στη μοίρα και δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να την αλλάξει. Ακόμη και αν καταφέρει να την αλλάξει, είναι και αυτό γραμμένο κάπου στα σενάρια της μοίρας του. Οπότε, το να κάθομαι τώρα να σκέφτομαι τι θα άλλαζα αν ξαναγυρνούσα στα 17, είναι μάταιο. Πάλι στο γράψιμο θα κατέληγα!

Μια χαρά πέρασα στα 17, άλλωστε! Γιατί να τα αλλάξω; Να ‘ταν κι άλλα! Και τους συμμαθητές μου λάτρευα, και η κοινωνική μου ζωή είχε ενδιαφέρον, η ερωτική μου ζωή μόλις γεννιόταν, ήταν γενικά από τις πιο ενδιαφέρουσες φάσεις μου! Και αυτό αποδεικνύεται και στο σήμερα, εφόσον το "τώρα" μου κατακλύζεται και πλημμυρίζει από πρόσωπα που γνώρισα στα 17 μου. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να έπρεπε να άλλαζα τον τρόπο που διεκδικούσα και διεκδικώ τις γκόμενες. Θεωρώ πως θα μπορούσα να επιμείνω εντονότερα με κάποιες που γούσταρα ώστε να τες πείσω 100% για το ακραιφνές των συναισθημάτων μου. Αλλά αν 4 χρόνια προσκόλλησης και αδιάλειπτης καψούρας δεν ήταν αρκετά, τότε δεν ξέρω κι εγώ τι μπορεί να είναι!

Στα 17 μου δεν θα άλλαζα τίποτα! Αλλά σίγουρα, θα σκότωνα για να τα ξαναζήσω!

"Όλα είναι γραμμένα στο σενάριο της ζωής, όσο για τα λόγια που είπα, πιστεύω να με συγχωρείς!" (Ν. Καρβέλας, από το ‘Ρομπότ’ -2002)

Νευριάζω - αγαπημένο ρήμα

-Απορώ γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθεί ο Έλληνας ότι πρέπει να κόψει το τσιγάρο. Και γιατί πια να είναι τόσο δύσκολη η απαγόρευση του καπνίσματος παντού! Αφού τα στατιστικά στοιχεία το λένε ξεκάθαρα! Οι θάνατοι από το τσιγάρο είναι περισσότεροι απ’ αυτούς που προκαλούνται από τη χρήση ναρκωτικών και από το αλκοόλ! Το πράγμα μιλά από μόνο του! Τι περιμένουν να το απαγορεύσουν; Επειδή, δηλαδή, πρόκειται για ένα είδος πιο ‘αργού’ θανάτου έγκειται στη διακριτική ευχέρεια του καθενός να το κόψει ή να το αρχίσει; Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να έχουμε όλοι ένα ωραιότατο δικαίωμα στην αυτοκτονία.

Το κάπνισμα δεν είναι δικαίωμα, είναι εθισμός. Πρέπει να απαγορευτεί. Διά ροπάλου!

Ούτε είμαι υπέρ της δημιουργίας ειδικών χώρων καπνιστών. Διότι όσο να’ ναι, για καπνό πρόκειται, πετάει και εξαπλώνεται αργά ή γρήγορα σ’ όλο το δωμάτιο. Εκτός κι αν σφραγίσουν τα καπνιστήρια με ταινίες και με βεβαιώσουν ότι δεν θα εξαπλωθεί η βρώμα! Το να απομακρύνουμε τους καπνιστές από τους μη καπνιστές, είναι σαν να κολυμπάμε όλοι μες την ίδια πισίνα, αλλά σε κάποιους επιτρέπεται να κατουρούν «στη μεριά τους!»

Θάνατος σε όλους τους καπνιστές, κακό μεγάλο να τους έβρει! Αρκετό καρκίνο ανέπνευσα τόσα χρόνια στα κλαμπς και τις καφετέριες για χάρη τους!

- Αλλαγή θέματος! Πήγα και είδα το Cats στη Λάρνακα. Ναι, το γνωστό έργο του Lloyd-Webber. Ανέβηκε στην Κύπρο (αν και πιο σωστά θα έπρεπε να πω «κατέβηκε») στα πλαίσια του καλοκαιρινού φεστιβάλ της Λάρνακας.

Η αλήθεια είναι ότι έπαθα ένα σοκ όταν άκουσα ότι το Παττίχειο θέατρο στο οποίο θα ανέβαινε η παράσταση είναι καμπριολέ και όχι στεγασμένο. Πφφ! Εν έτει 2009 να μην έχουμε ένα χώρο της προκοπής να στεγάσουμε μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών! Αδιανόητο! Δηλαδή, μέσα στα 48 χρόνια ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν βρέθηκε μισός άνθρωπος να οραματιστεί τη δημιουργία ενός πολιτιστικού χώρου, ενός μεγάρου μουσικής για να περπατήσουμε επιτέλους στα δυο πόδια; Μου φαίνεται απίστευτο!

Όπως καταλαβαίνετε, όταν έμαθα ότι θα πάω να δω το έργο σε τσιμεντένιο αμφιθέατρο, χωρίς καθίσματα και θα έπρεπε να κουβαλώ μαξιλαράκι για να κάτσω και να δω μια παράσταση 2 ωρών, ξενέρωσα τα μάλα. Στη φαντασία μου έβλεπα καζαντί και μαλλί της γριάς, ποπ κορν και τρακατρούκες να περικυκλώνουν τον χώρο και άφριζα. Όπως τότε, με την παράσταση του Θεοφάνους ‘Τραγουδώ το νησί μου’ που συνδύαζε τόμπολα με Κώστα Μόντη! Ευτυχώς ήταν πιο κόσμια τα πράγματα, αν και η όλη ατμόσφαιρα δεν ξέφευγε από το πνεύμα του πανηγυριού. Σκέψου ότι, δεν υπήρχε χώρος για την ορχήστρα και την έχωσαν σε λυόμενο χώρο πίσω από τη σκηνή. Οι θεατές –κλασικά- έψαχναν τις θέσεις τους μισή ώρα μετά την έναρξη της παράστασης… Ήθελα να ‘ξερα, άμα δεν λαχταράς να απολαύσεις ένα τέτοιο θέαμα, γιατί μπαίνεις στον κόπο και πας; Ή θα μπεις στην ώρα σου, ή δεν θα μπεις καθόλου!

Τέλος πάντων. Ήταν σαν να βγήκαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα τουρνέ κι εμείς τα φιλοξενήσαμε σε γκαράζ! (υπερβολική η σύγκριση, αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω...) Κατά τα άλλα, μια χαρά πέρασα!

Έχω κι άλλα να σου πω, κυρίως ευχάριστα. Αλλά, προς το παρόν, δεν θέλω να τα γρουσουζέψω απ’ εδώ! Αναμείνατε. Η κλήση σας πήρε σειρά και θα εξυπηρετηθεί το συντομότερο.