Μου Θέλουν Και Βουλή! 😅

 

Οι βουλευτικές εκλογές τελείωσαν και πήρα πολλά μαθήματα γι’ άλλη μια χρονιά.

Κατ΄ αρχάς να σας πω πόσο σιχαίνομαι που οι βουλευτικές γίνονται πάντα τον Μάιο, τον μήνα της Γιουροβίζιον. Δεν είναι δυνατόν να αγωνιώ για το αγαπημένο μου πρόγραμμα και τριγύρω να υπάρχει φασαρία γύρω από την επικείμενη Βουλή των Κυπρίων, αυτόν τον ναό της ηλιθιότητας που όσο πάει ξεπερνά τα ρεκόρ του. Δεν γίνεται να αγωνιούμε κάθε χρόνο ποια χώρα και ποιο τραγούδι θα κερδίσει τον Διαγωνισμό και κάθε πέντε χρόνια να επισκιάζεται το πάθος μας από την εμμονή των Κυπρίων να «νομοθετήσουν» 😅. Ούτε να σκάψουν δεν μπορούν, ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι μπορούν να νομοθετήσουν. Τέλος πάντων, κουτσά στραβά τελείωσε και αυτό το μαρτύριο την περασμένη Κυριακή.

Έχω πάει στη Βουλή δυο τρεις φορές με τη δουλειά. Τεράστιος «γουμάς». Επίπεδο σκέψης, επιχειρημάτων και λόγου υπό το μηδέν. Κάθε φορά που πρέπει να παρευρεθώ σε κάποια Συνεδρία αγχώνομαι και κάθομαι και προετοιμάζομαι εις βάθος, και όταν πάω εκεί και δω το χάος που επικρατεί μουτζώνομαι και λέω «πάρτα ηλίθιε που κάθισες και προετοιμάστηκες για να συζητήσεις με αυτά τα ξόανα σαν σε ΚΨΜ Νεοσυλλέκτων». Μη μου πείτε για «υποτίμηση» και «αλαζονεία» εκ μέρους μου. Είναι μία ειλικρινής αποτίμηση της κατάστασης. Εξ ου και εντυπωσιάζομαι που υπάρχει ακόμη κόσμος που θεωρεί σοβαρές αυτές τις εκλογές, εξ ου και έγραφα εδώ μέσα πρόσφατα ότι εγώ θα ψηφίσω εκείνον που θα πει «κατεβαίνω γιατί έχω ανάγκη τον μισθό και τίποτε άλλο».

Είναι όμως και οι Κύπριοι πανηλίθιος λαός. Το λέμε χρόνια και ελπίζουμε ενδόμυχα ότι με τα χρόνια θα αφυπνιστεί και θα πάρει την πέτρα να τη στύψει, αλλά δεν βλέπω να γίνεται κανένα θαύμα. Αντ’ αυτού χαντακώνονται με φόρα, έτι περισσότερον. Βλέπω την υποστήριξη που τυγχάνουν οι βουλευτές και τα συγχαρίκια που πέφτουν σωρηδόν στα κοινωνικά δίκτυα ή και τα λόγια παρηγοριάς σε όσους απέτυχαν να εκλεγούν εν είδει γλυψίματος, και λέω: «από θαύμα δεν μας πήρανε ολόκληρους οι Τούρκοι».

«Φωνές σαν τη δικιά σου θα λείψουν από τη Βουλή». «Η Βουλή είχε ανάγκη την παρουσία σου», «Προσωπικότητες σαν εσένα σπανίζουν». Πραγματικά τα πιστεύετε και τους τα γράφετε; Αν τα πιστεύετε είστε ηλίθιοι, αν δεν τα πιστεύετε είστε και ηλίθιοι και υποκριτές! Ένα μάτσο επιτήδειοι χώρκατοι που μυρίστηκαν εύκολο χρήμα είναι, και εσείς ένα μάτσο πανηλίθιοι που ακόμη πιστεύετε ότι αυτοί μπήκαν εκεί μέσα για να δουλέψουν!

Καλά να πάθετε!

Δυο ιστορίες θα σας πω και θα φύγω:

Πρόσφατα, σε μία ομάδα εργασίας στη Βουλή στην οποία παρέστην, μας είχαν απέξω να περιμένουμε 45’ γιατί μέσα οι Βουλευτές μας επιδίδονταν σε κους-κους και δεν είχαν όρεξη να μας ανοίξουν τις πόρτες να μπούμε να συζητήσουμε (μας τους κάρφωσε η γραμματέας που έπαιρνε παρουσίες). Όταν εδέησαν μετά από 50’ να μας δεξιωθούν, με το που καθίσαμε μας είπαν: «επειδή δεν έχουμε χρόνο, αν δεν έχετε σοβαρές διαφωνίες με το νομοσχέδιο, μπορείτε να πηγαίνετε». Στα παπάρια τους αν μας έστησαν και αν μας είχαν στο περίμενε τόσην ώρα για να χαζολογάνε κατ’ ιδίαν.

Παλαιότερα, σε μίαν ομάδα συζήτησης για τα δικαιώματα των διαζευγμένων γυναικών που τυγχάνουν εκμετάλλευσης από τους πρώην συζύγους τους, (είχα γράψει ειδικό post για το συγκεκριμένο συμβάν προ δεκαετίας στο μπλογκ αυτό), άνοιξαν σοβαρή συζήτηση κατά πόσο πρέπει να απαγορευτεί η είσοδος Ρουμάνων, Μολδαβών και Ουκρανών γυναικών στη χώρα «γιατί έρχονται και μας παίρνουν τους άντρες μας!» Ήμουν νεαρός τότε, 25 ετών, και έμεινα αποσβολωμένος με το επιχείρημα που ήταν πρόδηλα ρατσιστικό, ακραίο και κωμικό ταυτόχρονα και σφίχτηκα να μη βάλω τα γέλια μέσα στην αίθουσα. Αν άνοιγα το στόμα μου και τους έλεγα ότι «με τόση ηλιθιότητα που κουβαλάτε δεν πρέπει να σας φταίνε οι ανατολικόευρωπαίες, αλλά να κάνετε και τούμπες που βρέθηκε άντρας να σας πάρει», ποιος θα έφταιγε; Εγώ! Οπότε δεν είπα τίποτα και γελούσα από μέσα μου. Η συζήτηση διεκόπη όταν άρχισε να χτυπά δυνατά το κινητό μίας κυρίας εκ των προεδρευόντων με ringtone το «δεν τελειώσαμε» του Αντώνη Ρέμου (ήταν οι εποχές που τα κινητά κουδούνιζαν με ringtones από ελληνικά λαϊκά). Η κυρία δεν έβρισκε το κινητό της, ψαχούλευε στη τσάντα της μια ώρα και δεν το έβρισκε, και ο Ρέμος παιάνιζε στη Βουλή ανενόχλητος. Όταν το βρήκε επιτέλους, αντί να το κλείσει ή να το σιγάσει, σηκώθηκε να βγει από την αίθουσα για να το απαντήσει και το τραγούδι συνέχιζε κανονικά καλύπτοντας τις φωνές όσων συμμετείχαν στη συζήτηση.

Δυο φορές πήγα στη Βουλή και τις δυο φορές είχα ιστορίες για αγρίους να διηγηθώ μετά. Σκεφτείτε τι βιώνουν όσοι δουλεύουν εκεί μόνιμα. Μετά, φταίω εγώ ότι τους υποτιμώ και τους χλευάζω και θεωρώ τις εκλογές παράταιρο συμβάν μπροστά στη Γιουροβίζιον.

Να πα να χαθείτε.

Γραφικότητες

 

Με αφορμή το κείμενο που έγραψα στο μπλογκ της Γιουροβίζιον για το μέγεθος της πρόκλησης του γάμου και της «γραφικότητας», σήμερα θα το πάω ένα βήμα παραπέρα και θα σας αναπτύξω τι πάει να πει να μεγαλώνεις παιδιά και γιατί αυτό αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση και από το να πας τον γύρο του κόσμου με τα πόδια, ξυπόλυτος. Έγραψα και στο παρελθόν παρόμοιο κείμενο, αλλά αφού δεν μαθαίνετε αναγκάζομαι να επαναλαμβάνω εαυτόν.  

Τις τελευταίες μέρες ο μικρός είχε μια ερωτική απογοήτευση. Μπορεί να σας ακούγεται αστείο που υπάρχουν ερωτικές απογοητεύσεις στην ηλικία των εννιάμιση, και οι οποίες χρήζουν πλήρους ψυχολογικής υποστήριξης, να όμως που συμβαίνουν και είναι και αβάσταχτες. Τι να κάνουμε, πήρε από τον πατέρα του που είναι ερωτύλος και αισθηματίας και έπεφτα στα πατώματα με την απόρριψη.

Όταν το παιδί σου οδύρεται επειδή «δεν με αγαπά η τάδε», δεν αρκεί ένα μειδίαμα και ένα «δεν είναι τίποτα», ούτε ένα απλό πατ-πατ στην πλάτη. Ο πόνος είναι πόνος ανεξαρτήτως ηλικίας και ασημαντότητας αντικειμένου. Όπως δεν λες στον ενήλικα «μην αγχώνεσαι», «μην λυπάσαι», «μην κλαις» γιατί θα εκνευριστεί, έτσι δεν λες και στο παιδί «μην κλαις, δεν είναι τίποτα». Κλαίει γιατί γκρεμίζεται ο κόσμος του, κλαίει γιατί νιώθει απόρριψη, κλαίει γιατί δεν ξέρει πώς να χειριστεί την κατάσταση. Ο ρόλος σου δεν είναι να πεις «δεν είναι τίποτα», ούτε να του πεις «σιγά τη γκόμενα». Ο ρόλος σου είναι να τον αγκαλιάσεις και να του απαλύνεις τον πόνο ώστε να ηρεμήσει, και αφού επιτευχθεί αυτό, μετά να το συζητήσεις σοβαρά και ήρεμα.

Το «σοβαρά» είναι το πρόβλημα. Για να συζητήσεις σοβαρά με ένα εννιάχρονο απαιτείται χρόνος πολύς και υπομονή απέραντη. Ο χρόνος ο πολύς και η υπομονή είναι σπάνιες αρετές στην ηλικία μας που πλέον δεν μας φτάνουν οι 24 ώρες ούτε για τα βασικά. Εκεί έγκειται, όμως, η πρόκληση και εκεί έγκειται η πνευματική ανάπτυξη που έρχεται διαπαιδαγωγώντας το τέκνο σου.

Κάθε φορά που κάποιος άτεκνος ή άτεκνη φίλη μου λένε «ευτυχώς που δεν έχω παιδιά» και θεωρούν ότι γλίτωσαν μεγάλο μπελά επειδή μπορούν και προγραμματίζουν τη ζωή τους ευκολότερα, και σε κοιτάζουν με οίκτο που ταλαιπωριέσαι «με γραφικότητες», να θυμάστε ότι αν δεν έκανες παιδί και αν δεν αναγκάστηκες να διεισδύσεις στα συναισθήματα και τη λογική του, να αφουγκραστείς πώς νιώθει και τι μπορείς να κάνεις εσύ ως γονέας που έχεις ευθύνη απέναντι του ώστε να το ανακουφίσεις, δεν έζησες τίποτε.

Καλά είναι τα γατιά και τα σκυλιά που θέλουν επίσης φροντίδα, καλά είναι και τα ανίψια που μπορεί να συμβάλλεις στο μεγάλωμα τους, αλλά τα μεν πρώτα δεν μιλούν, άρα δεν μπορείς να αναπτυχθείς πνευματικά μέσω της υγιούς αντιπαράθεσης επιχειρημάτων μαζί τους, τα δε ανίψια δεν είναι δικά σου, οπότε το να τη βγάζεις καθαρή με κάποιο υποτυπώδες baby sitting δεν θεωρείται ότι κάνεις καμιά δουλειά της προκοπής.

Στα τέκνα σου καλείσαι να ιδρώσεις τη φανέλα. Όχι μόνο συζητώντας μαζί τους αλλά αλλάζοντας κι εσύ ο ίδιος συμπεριφορά, αφού η διαπαιδαγώγηση γίνεται διά του παραδείγματος και όχι με νουθεσίες και συμβουλές. Τα παιδιά διαμορφώνονται με το πώς αντιδράς εσύ στην απόρριψη και όχι με ένα «δεν σε θέλει; Μη σώσει και σε θέλει, σιγά το κελεπούρι, μισό μέτρο πάνω απ’ τη γη είναι η στούμπα!» που θα λέγαμε εύκολα στην καθισιά μας.

Στα παιδιά σου δεν καλείσαι να διανύσεις τον εύκολο δρόμο. Πρέπει να κοπιάσεις. Και φυσικά, δεν το παίζω ειδήμων ούτε επαΐοντας. Κάνω δεκάδες λάθη καθημερινά με τα παιδιά μου. Ναι, είμαι κουρασμένος, είμαι μεσόκοπος, δεν έχω πάντα σωματικά ή ψυχικά αποθέματα να αφιερώσω, πόσο μάλλον για μια χυλόπιτα στην Γ’ Δημοτικού, ή γι’ άλλα ανάλογα παιδαριώδη.

Αλλά, όταν ακούω «ευτυχώς που δεν παντρεύτηκα» και «ευτυχώς που δεν έκανα παιδιά», υπάρχει κι ένα όριο ως προς την κατανόηση που μπορώ να επιδείξω. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένα αγκαθάκι μέσα στον άλλον που τον πονεί και προσπαθεί να το απαλύνει με τέτοιες εκφράσεις, αλλά ως εδώ. Αν είστε μάγκες, παντρευτείτε και κάνετε παιδιά να δω κάτι. Εκεί είναι η πρόκληση της ζωής. Εκεί είναι το fear factor, εκεί είναι το survivor!

Το να κάθομαι να παρηγοριέμαι που έχω την ευχέρεια να κάνω διακοπές όποτε μου καπνίσει και να ξενυχτώ ξέγνοιαστα επειδή την άλλη μέρα δεν έχω υποχρεώσεις τέκνων, κούρσες, ιδιαίτερα ή playdates είναι το εύκολο. Και η ευκολία ουδέποτε μας πήγε μπροστά.

Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή το σχόλιο περί «γραφικότητας» στην εικόνα του γάμου και της οικογένειας. Γραφικό είναι το μυαλό σας.  

Καλημέρα σας.

Επικίνδυνοι Ηλίθιοι

Όποτε γνωρίζω άνθρωπο που κατεβαίνει υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές περνώ από τις εξής νοητικές διεργασίες και συνειρμούς:

 

“Καλά ηλίθιος είναι και κατεβαίνει για βουλευτής;”

 

“Μπορεί να είναι ηλίθιος αλλά να έχει ανάγκη τη δουλειά.”

 

“Και γιατί δεν πάει να δουλέψει, ηλίθιος είναι και δεν μπορεί να βρει μια δουλειά της προκοπής;”

 

“Μα, έχει δουλειά της προκοπής, απλά θέλει να έχει κι αυτήν που ουσιαστικά δεν κάνεις τίποτα και πέφτει ο μισθός και η σύνταξη. Άρα είναι καιροσκόπος, δηλαδή επικίνδυνος ηλίθιος.”

 

“Μπορεί να έχει καλές προθέσεις, ας μην τους τσουβαλιάζουμε όλους. Ναι, αλλά δεν είναι δυνατόν να είναι έξυπνος και να αναμένει ότι θα επιβιώσει μέσα στον βάλτο, μέσα στο κοτέτσι με τις κότες. Ένα χελιδόνι ούτε μπορεί, ούτε φέρνει την άνοιξη. Δεν το βλέπει αυτό; Θα πάει να χάσει την ώρα και την ενέργεια του για το τίποτε; Ηλίθιος είναι;”

 

“Ηλίθιοι, ξε-ηλίθιοι, χρειαζόμαστε μια βουλή, πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε. Θα αφήσουμε τους ηλίθιους των σόσιαλ μίντια να μπουν μέσα να τα κάνουν όλα ρημαδιό; Όχι, εδώ συμφωνώ. Εκ των ηλιθίων πρέπει να διαλέξουμε τους λιγότερο ηλίθιους.”

 

“Υπάρχει διαβάθμιση στην ηλιθιότητα; Αν συμφωνούμε ότι πρόκειται εν γένει περί καιροσκόπων ηλιθίων το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο; Κάνουν λιγότερη ζημιά οι καιροσκόποι ηλίθιοι από τους αυθεντικούς ηλιθίους;”

 

Δεν ξέρω. 

 

Πάντως κάθε πέντε χρόνια, κάθε Μάη, γίνεται το σώσε. Φέτος χειρότερα από ποτέ. Μεγαλώνω και απορώ, θα με σώσουν αυτοί οι ηλίθιοι; Δεν θωρούν γυρώ τους, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι τι γίνεται και πώς παίζεται το παιχνίδι; 

 

Εγώ θα ψηφίσω εκείνον που θα βγει να πει: “ξέρετε, δεν υπάρχει σωτηρία, όλα είναι τελειωμένα. Έχω όμως ανάγκη τα λεφτά και βαριέμαι τη δουλειά. Θέλω να σας κοροϊδεύω και να με πληρώνετε. Παρακαλώ ψηφίστε με”. 

 

Με όλα τα υπόλοιπα, απλά γελώ. 

 

Βλέπω τριγύρω μου διάφορους που προσεγγίζουν συγγενικά μου πρόσωπα και τους πουλούν παραμύθια περί προσφοράς και έργου και ζητούν τη ψήφο τους. Εμένα δεν τολμούν να μου τηλεφωνήσουν. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι εντελώς ηλίθιοι. 

 

Είναι καιροσκόποι. 

 

Δηλαδή επικίνδυνοι.