Σαουθάμπτον

Η κρουαζιέρα ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον.

Έχετε πάει ποτέ στο Σαουθάμπτον;

Να μην πάτε.

Ενόσω σπούδαζα στην Αγγλία δεν έτυχε να πάω ποτέ. Ο Θεός με φώτισε.

Από τις πιο άσχημες αγγλικές πόλεις που έχω επισκεφτεί ποτέ! Ένα λιμάνι με την κακή σημασία της λέξης. Άπαξ και αρχίσει να βρέχει κιόλας δεν ξέρω πώς αντέχει ο ντόπιος πληθυσμός και δεν πέφτει στη θάλασσα να πνιγεί.

Υπήρξαμε άτυχοι. Τη μιάμιση μέρα που περάσαμε εκεί πριν ανέβουμε στο κρουαζιερόπλοιο έβρεχε και φυσομανούσε. Οπότε, το πρώτο απόγευμα το περάσαμε κλειδαμπαρωμένοι στο παραπλήσιο μωλ. Φύγαμε από τα μωλ της Κύπρου όπου καταφεύγουμε για να γλιτώσουμε απ’ τη ζέστη, και κλειδαμπαρωθήκαμε στο μωλ του Σαουθάμπτον για να γλιτώσουμε από τους κρύους ανέμους και τη βροχή. Σχιζοφρενικά πράγματα! Εν τω μεταξύ, πρόκειται για ένα μωλ που δεν λέει και τίποτα, περιέχει όλα τα γνωστά καταστήματα που βρίσκεις παντού. Δεν υπάρχει δηλαδή και τίποτα συναρπαστικό εκεί μέσα για να σε κρατήσει αρκετές ώρες σε εγρήγορση. Βαρεθήκαμε.

Τι να κάναμε όμως; Είχαμε και δύο παιδιά μαζί μας, κάπως έπρεπε να τα απασχολήσουμε και να τα βγάλουμε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ο Αλέξης άρχισε να ανεβάζει δέκατα στο Σαουθάμπτον οπότε εκεί είχαμε και τα πρώτα μαύρα μαντάτα για το τι μας περίμενε αργότερα. Κουτσά στραβά, πέρασε η πρώτη μέρα με ψώνια στο μωλ.

Τη δεύτερη μέρα εκεί πέρα ξυπνήσαμε με τον χαρακτηριστικό μουντό, βροχερό, αγγλικό καιρό. Να σας πω, παρεμπιπτόντως, ότι εγώ είχα ξεχάσει τι πάει να πει αγγλικός καιρός. Λόγω του ότι ήταν τέλη Αυγούστου σκέφτηκα ότι δεν ήταν ανάγκη να πάρω μαζί μου χειμωνιάτικα ρούχα οπότε επί της ουσίας είχα εγκλωβιστεί εκεί με τα κοντομάνικα και τα σορτσάκια και έπρεπε να πορευτώ μ’ αυτά. Τόσο μου κόβει! Ευτυχώς είχα ένα ελαφρύ μπουφάν και το φορούσα πάνω από τις κοντομάνικες φανέλες και έτσι γινόταν πιο υποφερτό το κρύο. Γενικά όμως, δεν ήμουν άνετος με τις θερμοκρασίες.

Ξυπνήσαμε με βροχή λοιπόν. Είχαμε μπροστά μας μία ολόκληρη μέρα στην οποία είχαμε προγραμματίσει από πριν να επισκεφτούμε το Paulton’s Park. Το συγκεκριμένο πάρκο είναι λούνα παρκ, σαν αυτό του Alton Towers, κατά τι μικρότερο, το οποίο έχει και μία ολόκληρη περιοχή αφιερωμένη στην Πέππα το γουρουνάκι. Την Πέππα την απεχθάνομαι, αλλά όπως συμβαίνει πάντα, όταν κάνεις παιδιά αρχίζεις και λούζεσαι ό,τι απεχθανόσουν. Και η Πέππα είναι και αυτή μέρος αυτού του ψυχρού ντουζ. Η Ευαγγελία τρελαίνεται για την Πέππα. Την έβλεπε και ο Αλέξης μικρότερος, οπότε όταν τους είπαμε ότι θα πάμε σε ένα θεματικό πάρκο αφιερωμένο σ’ αυτήν, μετρούσαν τις μέρες απ’ τη χαρά τους. Προαγοράσαμε και τα εισιτήρια για να μας βγουν πιο φθηνά. 80 στερλίνες το άτομο για να επισκεφτείς την πουτάνα την Πέππα. Σου έρχονται 50 ανά άτομο αν τα προ-αγοράσεις. Τι να πεις!

Τι να κάναμε που έβρεχε; Περιμέναμε μπας και ανοίξει ο καιρός, πήγε σχεδόν μεσημέρι αλλά δεν έλεγε να βγάλει ήλιο. Τα παιδιά άρχισαν τη γκρίνια, η εναλλακτική μας ήταν να κλειδαμπαρωθούμε και πάλι μέσα στο μωλ του Σαουθάμπτον, οπότε σκάσαμε, φορέσαμε αδιάβροχα, αγοράσαμε και ομπρέλες και πήγαμε να επισκεφτούμε το ροζ γουρούνι. Το πάρκο έκλεινε ούτως ή άλλως στις 5:00 το απόγευμα οπότε δεν είχαμε πολλή ώρα στη διάθεσή μας. Όποιος πρόλαβε την Πέππα οίδεν!

Πρόκειται για πολύ χαριτωμένο μέρος. Είναι όλα πολύ προσεγμένα και αρμονικά φτιαγμένα μεταξύ τους, και παρόλο που είναι όλα παιδικά σε όρια νηπίου, παρασύρεσαι και το απολαμβάνεις. Οι κήποι, τα σπιτάκια, τα τρενάκια, όλα στην πένα. Τα χρώματα έντονα και διαλεγμένα, θες δεν θες μπαίνεις στο πνεύμα. Μπορείς να μπεις στο σπίτι της Πέππα, στο σχολείο της, αλλά και σε διάφορα άλλα «γνώριμα» μέρη από την εν λόγω σειρά. Μπορείς να συναντήσεις και την ίδια και να βγάλεις φωτογραφία μαζί της, όπως στη Ντίσνεϊλαντ. Καθίσαμε σε όλα τα rides, τα οποία είναι εντελώς ακίνδυνα και ξενέρωτα, αλλά για κάποιο λόγο τα παιδιά είχαν ενθουσιαστεί τόσο που δεν μας ένοιαζε. Το ζούσαμε μαζί τους. Έβγαλε ήλιο σε κάποια φάση, αλλά νομίζω ήταν ήδη πολύ αργά. Φάγαμε τόση πολλή βροχή στο μεταξύ που δεν εκπλήσσομαι που μετά αρρωστήσαμε. 

Να σας πω, εδώ, ότι το συγκεκριμένο πάρκο έχει και άλλες ενότητες, όπως μία φάρμα, μία χώρα δεινοσαύρων και κάποια roller coasters για το ενήλικο κοινό. Πέραν της Πέππας όμως, δεν προλαβαίναμε να τα επισκεφτούμε. Πήγαμε στο σαφάρι δεινοσαύρων χάριν του Αλέξη με την ψυχή στο στόμα γιατί το πάρκο έκλεινε. Επρόκειτο για μεγάλη μαλακία. Οι δεινόσαυροί ήταν πολύ κακοφτιαγμένοι και καθόλου τρομαχτικοί. Σαν αυτούς που έρχονται πού και πού σε εκθέσεις στη Λεμεσό για αρπαχτή, αν έχετε υπόψιν σας. Όπως και να ‘χει, ο μικρός το φχαριστήθηκε. Η Ευαγγελία από την άλλη, δεν πήρε χαμπάρι, είχε ήδη αποκοιμηθεί και δεν κατάλαβε ότι πέρασε ολόκληρο σαφάρι δεινοσαύρων ερήμην της, στην αγκαλιά της μάνας της. 

Τα ελικοπτεράκια - όπως βλέπετε είναι όλοι καλυμμένοι με τα σελοφάν. Καλή πνευμονία θα άρπαξαν κι αυτοί!

Τα αερόστατα - χάου κιουτ! 

Παντού υπάρχουν αγαλματάκια - φιγούρες των χαρακτήρων στο πάρκο, ο γιος μου δεν άφησε ούτε ένα αφωτογράφητο! 

Να και η μακαρίτισσα παρέα με την Πέππα! Πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς κάποιον χαρακτήρα και να δημιουργήσουμε αντίστοιχο πάρκο. Δεν είναι δυνατόν να θησαυρίζουν οι Εγγλεζοι με τέτοιες μαλακίες και εμεις να καθόμαστε να χάσκουμε! 

Αυτό είναι από τα πιο adult rides. Δεν ανεβήκαμε φυσικά, γεράσαμε για τέτοια. 

Πόση Πέππα αντέχεις; 

Εφιάλτης στον δρόμο με της Πέππες! 

Παντού Πέππες! Κάποιος να πατήσει το κουμπί!

Φύγαμε ξεπατικώνοντας το σουβενίρ σοπ στην έξοδο και κατευθυνθήκαμε κακήν κακώς προς το ξενοδοχείο με ταξί. Το πάρκο απέχει 20’ από το κέντρο του Σαουθάμπτον. Μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο, τα παιδιά ήταν ήδη τέζα και άρρωστα. Φταίμε. Αλλά τι να κάναμε. Ελπίζαμε ότι θα το περάσουν ελαφρά.

Αρρώστησα κι εγώ εν τω μεταξύ, αλλά εμένα ποιος με χέζει, χαπακώθηκα τα cold and flu και σε 4 μέρες έγινα καλά.

Εν πάση περιπτώσει, αν τα ρωτήσεις τι τους άρεσε περισσότερο απ’ όλο το ταξίδι θα σου πουν και οι δύο ότι το πάρκο της Πέππας ήταν το καλύτερο.

Την επόμενη μέρα έφευγε το πλοίο μας. Μας όρισαν ως ώρα επιβίβασης τις 12 το μεσημέρι. Μέχρι να μεσημεριάσει έπρεπε κάπως να απασχοληθούμε. Οπότε είπαμε να επισκεφτούμε το μουσείο που άνοιξε πρόσφατα στην πόλη προς τιμήν του Τιτανικού. Ως γνωστόν, από το ίδιο λιμάνι είχε αποπλεύσει και ο Τιτανικός, έπρεπε να το είχαμε υποψιαστεί ότι θα ήταν γρουσουζιά να κάναμε τη βόλτα μας απ’ εκεί  πριν το δικό μας ταξίδι.

Μη φανταστείτε το μουσείο ως καμία εξτραβαγκάνζα που δεν πρέπει να χάσετε. Πρόκειται για μουσείο το οποίο τραβήξανε απ’ τα μαλλιά για να αποκτήσει ενδιαφέρον. Είναι διαδραστικό, είναι τεχνολογικά μοντέρνο, περιέχει και κάποιες σκηνικές κατασκευές που σου δείχνει πώς ήταν οι καμπίνες και το πηδάλιο του πλοίου, αλλά πέραν τούτων, δεν μπορώ να πω ότι πέταξα και τη σκούφια μου που το επισκέφτηκα. Το μόνο ενδιαφέρον κατ’ εμέ, ήταν κάποια πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής τα οποία διασώθηκαν και υπάρχουν εκεί καδρωμένα να τα διαβάσεις. Tabloid news πριν ανακαλυφθούν τα tabloids. Τόσο μπροστά.

Στο μουσείο πήγαμε με τα πόδια. Στην επιστροφή κουβαλούσα και την Ευαγγελία στον αυχένα μου γιατί αρνούνταν να καθίσει άλλο στο αμαξίδιο. Ξεθεώθηκα. Αλλά αυτό θα πει διακοπές με παιδιά!

Και μετά επιβιβαστήκαμε. Τα μωρά ήταν ήδη τέζα και κομμένα από τον πυρετό. Με το που μπήκαμε στο πλοίο αντί να κοιτάξουν τριγύρω και να μείνουν έκθαμβα από το εσωτερικό του, από τα εστιατόρια, τα καταστήματα, τα θέατρα, τα μπαρ και όλα τα συμπαρομαρτούντα, πήγαν και βρήκαν έναν καναπέ κοντά στη ρεσεψιόν, κουλουριάστηκαν και κοιμήθηκαν εκεί μέχρι να μας δώσουν το κλειδί του δωματίου μας μία ώρα αργότερα.

Τα λυπήθηκα. Και εκεί ξενέρωσα. 

 

 

Μόνο Τα Μωρά Μου

Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο εμπεδώνω ότι το μόνο που μετράει πλέον είναι τα παιδιά μου. Το meme που κυκλοφορεί στο ίντερνετ και δείχνει έναν γονέα να κόβει κομμάτια από τον εαυτό του για να συναρμολογήσει τα μωρά του είναι μελό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Αυτό βίωσα τις τελευταίες δέκα μέρες στις καλοκαιρινές μας διακοπές.

 

Μόλις γυρίσαμε από ένα πολύ μεγαλεπίβολο ταξίδι το οποίο περιμέναμε πώς και πώς πάνω από ένα χρόνο. Κάναμε κρουαζιέρα στον Ατλαντικό ωκεανό ξεκινώντας από το Σαουθάμπτον της Αγγλίας, περνώντας από τις ακτές της Γαλλίας και καταλήγοντας στον βορρά της Ισπανίας. Όλα αυτά πάνω σε ένα υπερπολυτελές κρουαζιερόπλοιο της Royal Caribbean με ανέσεις που ντρέπεσαι και να τις μοιραστείς. Δυστυχώς, όλα αυτά με δύο παιδιά που είχαν πυρετό εναλλάξ. Φαίνεται άρπαξαν κρυολόγημα ένα απόγευμα στο Σαουθάμπτον που τα είχαμε πάει σε ένα theme park και φάγαμε οικογενειακώς βροχή με τη σέσουλα. 

 

Αυτό ήταν αγαπητοί μου. Από την ώρα που τα παιδιά ανέβασαν πυρετό δεν φχαριστήθηκα τίποτα επί επτά μέρες. Γιατί τόσο τους πήρε να αναρρώσουν, επτά μέρες. Και δεν αρρώστησαν ταυτόχρονα, έγιανε πρώτος ο ένας, μετά κόλλησε η μικρή. Επομένως βιώσαμε μία βδομάδα τίγκα στο «ξύπνα να τους βάλεις θερμόμετρο», ξύπνα να τους δώσεις Nurofen, και Calpol, ξύπνα γενικώς.

 

Τι να ευχαριστηθείς όταν τα παιδάκια σου είναι κομμένα; Όταν τους δείχνεις τα χίλια μύρια τριγύρω και η μοναδική τους έγνοια είναι να βρουν μία αναπαυτική γωνιά στον καναπέ του πλοίου ή στη θέση του λεωφορείου για να κοιμηθούν; Να κάτσω να χαριεντίζομαι μόνος μου; Εντάξει, χαριεντίστηκα και μόνος μου, πόζαρα και έβγαλα ιλουστρασιόν φωτογραφίες, τις έτριψα και στη μούρη του ίνσταγκραμ. Στο κάτω –κάτω το πλήρωσα το ταξίδι με τον ιδρώτα μου και δικαιούμαι να το χαρώ. Αλλά όλα μισά, όλα ξεψυχισμένα. 

 

Εγώ άμα ακούω το μωρό μου να βήχει στον ύπνο του, δεν μπορώ να λέω ότι πέρασα ωραία. Υπερβολές ίσως, εγώ δεν μπορώ να κοιμάμαι ελαφρά τη καρδία όταν το μωρό μου βήχει. Η χαρά μου όλη πλέον πηγάζει από εκείνα. Ξέρω βέβαια ότι με τον καιρό θα ξεθωριάσουν οι μνήμες και θα μείνουν μόνο οι ευτυχισμένες στιγμές και τα ωραία μέρη στις φωτογραφίες. Δεν έχει σημασία. Η ευτυχία είναι ευτυχία όταν την αντιλαμβάνεσαι ως τέτοια τη στιγμή που τη βιώνεις. Η μετέπειτα, διαστρεβλωμένη προβολή της ευτυχίας στον εγκέφαλό σου δεν είναι ρεαλιστική εικόνα των γεγονότων. 

 

Τέλος πάντων. Τα κάνω να ακούγονται χειρότερα από ό, τι ήταν. Μια χαρά περάσαμε, απλά μπορούσαμε και πολύ καλύτερα. Είχαμε όλες αυτές τις ατυχίες, και μας έκοβαν, δυστυχώς, τη φόρα. 

 

Θα σας τα πω χαρτί και καλαμάρι από αύριο. 

Ματωμένος Γάμος

Η Σάββια Σαββίδου βίωνε την ευτυχέστερη μέρα της ζωής της.

Ήταν απαστράπτουσα μέσα στο πανάκριβο νυφικό της αξίας δέκα χιλιάδων ευρώ από γνωστό οίκο μόδας του Μιλάνου. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα ψηλά, σε κότσο, ο οποίος παρέπεμπε σε βασιλική οικογένεια της σκανδιναβίας, ενώ τα πριγκιπικά της παπούτσια ήταν διακοσμημένα με ένα νεφρό το καθένα, όσο και η αξία τους. Το μακιγιάζ της το επιμελήθηκε μία βιρτουόζα του είδους, εισαγόμενη κι αυτή απ’ τα ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ, ή τέλος πάντων από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το ίδιο είναι. Η Σάββια την είχε ξεχωρίσει μέσα από τον λογαριασμό της στο τικ-τοκ και την παρακολουθούσε πολύ καιρό πριν της κάνει πρόταση να έλθει στην Κύπρο για να επιμεληθεί τη διαδικασία μεταμόρφωσής της σε πριγκίπισσα.

Ναι. Η Σάββια Σαββίδου έμοιαζε με πριγκίπισσα της Ντίσνεϊ, μη σας πω σαν όλες τις πριγκίπισσες της Ντίσνεϊ μαζί.

Ο γαμπρός από την άλλη δεν έμοιαζε ούτε με βασιλιά, ούτε με πρίγκιπα της Ντίσνεϊ. Αλλά αυτό δεν είχε την παραμικρή σημασία. Άλλωστε, ο γάμος είναι η μέρα της νύφης. Κανείς δεν ασχολείται με τον γαμπρό, ο οποίος πολλές φορές δεν έχει καν ονοματεπώνυμο. Είναι «ο γαμπρός», γνωστός και ως το «κορόιδο», ή τέλος πάντων ως «ο τρελός που βρέθηκε και την πήρε», σκέτο. Κανένας δεν θυμάται το όνομά του. Εν πάση περιπτώσει, κι όπως και να ‘χει, δίπλα στη Σάββια Σαββίδου στεκόταν και ο γαμπρός.

Εξέρχονταν της εκκλησίας α λα μπραντσέτα, κοινώς αγκαζέ, και ετοιμάζονταν να δεχτούν στη μούρη ένα καταιγισμό κόκκων ρυζιού οι οποίοι θα έγραφαν τέλεια στη φωτογράφηση και θα καθιστούσαν την ατμόσφαιρα τα μάλα κινηματογραφική. Τα σόγια παραταγμένα ένθεν κακείθεν του διαδρόμου που οδηγούσε στην εκκλησία ετοιμάζονταν να παίξουν κι αυτοί τον ρόλο τους υπό τις δρακόντειες οδηγίες των κουμπάρων οι οποίοι ανέλαβαν χρέη σκηνοθέτη.

Το μόνο που έλειπε ήταν το drone να απαθανατίσει το έπος του Ομήρου, ή τέλος πάντων, του κακομοίρου.

Ένα στενό πιο πέρα στεκόταν ο Ομάρ. Όχι ο Ομάρ Σαρίφ. Ένας άλλος Ομάρ.

Ο Ομάρ Αλ Χαβίλ είχε συμπληρώσει τρία χρόνια αυστηρής εκπαίδευσης στον χειρισμό των drone. Μπορούσε να πετάξει ένα μη επανδρωμένο αερόχημα και με τα μάτια κλειστά, και με τους καρπούς των χεριών του δεμένους πισθάγκωνα. Μπορούσε να προσανατολιστεί από τη σκιά που έριχνε στο έδαφος το ιπτάμενο μηχάνημα. Μπορούσε να υπολογίσει το ύψος στο οποίο ίπτατο από την ένταση του μουγκρητού της μηχανής του. Εξειδίκευση επιπέδου κομάντο, όπως άλλωστε απαιτούνταν για μια τόσο σημαντική εργασία. Ο Ομάρ περίμενε οδηγίες από τον προϊστάμενο του για το πότε θα κατεύθυνε το drone στο ενδεδειγμένο σημείο. Έφερε τον ασύρματο στο αφτί. «Τώρα» του είπε απ’ την άλλη άκρη της γραμμής ο εντολέας του. Ο Ομάρ με περισσή δεξιοτεχνία κατηύθυνε το drone στο σημείο που του όριζαν οι συντεταγμένες του.

«Μα, τον Αλλάχ!»

«Τι συμβαίνει πράκτορα; Γιατί επικαλείσαι τα Θεία άνευ λόγου και αιτίας;» τον ρώτησε ο εντολέας εμφανώς ανήσυχος.

«Το γαμημένο το GPS! Έχει βραχυκυκλωθεί!» φώναζε ο Ομάρ πατώντας ταυτόχρονα 150 κομβία ταυτοχρόνως μπας και επιβληθεί της καταστάσεως.

«Τι είναι αυτά που τσαμπουνάς αετοπούλι μου; Πώς είναι δυνατόν! Το λογισμικό μας δεν κάνει ποτέ λάθος. Είναι όλα ρυθμισμένα με ακρίβεια».

«Για κάποιο λόγο ο Λίβανος μετατοπίστηκε. Η Κύπρος έγινε Λίβανος και ο Λίβανος, Κύπρος!»

«Σιγά μην έγινε και Μόντε Κάρλο!»

Ο εντολέας δεν πίστευε στ’ αφτιά του τις μαλακίες που άκουγε. Δεν είχαν ώρα για τσαλίμια και αστεϊσμούς. Ο Ομάρ είχε μια γαμημένη δουλειά να κάνει. Όφειλε να την φέρει εις πέρας. Τι στο διάολο τον είχαν στρατολογήσει από τα πέντε έτη του να κάνει; Να ρίχνει πασιέντζες;

Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Το περίφημο drone αντί να προσγειωθεί στο κέντρο της Βηρυτού ρίχνοντας μία τελευταίας τεχνολογίας βιολογική βόμβα, προσγειώθηκε στο προαύλιο του ιερού ναού των Αγίων Πάντων. Η Σάββια και ο γαμπρός είχαν μόλις εξέλθει και καθώς είδαν το φτερωτό μηχάνημα να πλησιάζει χαμογέλασαν καθώς ορίζει το πρωτόκολλο. «Ελάτε, μαζευτείτε», φώναξε η μάμμα της νύφης, «Φωτογραφία!» Σύσσωμες οι κουμπάρες οι οποίες φορούσαν όλες το ίδιο φόρεμα χρώματος ίντιγκο (λιλά το λέγαμε την εποχή μου), διακοσμημένο με τεράστια άνθη, και περικύκλωσαν χαρούμενες το νιόπαντρο ζευγάρι αλλά και τον κ. Ευάνθη, τον πατέρα του γαμπρού, τον μόνο εν ζωή συγγενή του.

Το drone πλησίασε σαν απειλητικός εφιάλτης. «Σαν να παραπλησίασε» σκέφτηκε ο γαμπρός. Μα πριν προλάβει να πει το παραμικρό, ο έλικας προσέγγισε με δολοφονικές διαθέσεις τη Σάββια Σαββίδου. Ώσπου να πει «μανά» ο έλικας θέριζε πάνω από το πρόσωπο της Σάββιας Σαββίδου τις στρώσεις από το μακιγιάζ. Ευτυχώς είχε βάλει πολύ μέικ απ και άργησε κάποια δευτερόλεπτα μέχρι να βρει σάρκα και οστά. Η Σάββια κόπηκε πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε. Από μακριά έλεγες ότι της είχε επιτεθεί ένα τεράστιο, μεταλλικό, διαστημικό, ιπτάμενο μαμούνι. Ο έλικας έκοψε συμβολικά πρώτα τη μύτη της Σάββιας. Ρουθούνια πετάγονταν δεξιά και αριστερά. Οι καλεσμένοι αλάλαζαν υστερικά. Κάποιοι, μάλιστα, νόμισαν ότι ήταν μέρος της σκηνοθεσίας. Τα ζευγάρια τα συνηθίζουν κάτι τέτοια χαριτωμένα στις μέρες μας προκειμένου να εντυπωσιάσουν.

Ύστερα προχώρησε στη στοματική κοιλότητα. Η μασέλα αντιστάθηκε στιγμιαία. Μα τα άσπρα ξέξασπρα δόντια της Σάββιας, τα οποία είχαν υποστεί λεύκανση μόλις την προηγούμενη βδομάδα, αίφνης πετούσαν κι αυτά κατά πάσα κατεύθυνση όπως τα κουφέτα! «Να ζήσετε, να ζήσετε» φώναζε ο κόσμος. Ένα παρανυφάκι προσπάθησε να φάει ένα τραπεζίτη. Έφτυσε το σφράγισμα και το έκανε μια χαψιά. Η μαμά του του είπε «μην τρως απ’ το πάτωμα, θα έχει φαΐ εκεί που θα πάμε».

Μα δεν θα πήγαιναν μακριά. Το drone είχε κονιορτοποιήσει το κεφάλι της νύφης. Αίματα, σάρκα, μαλλιά, extensions, όλα μία κολλώδης μάζα εκσφενδονιζόταν στο πλήθος το οποίο σφάδαζε όπως τους Κορεάτες στην ταινία «Τα Παράσιτα». Δεν μπορούσες να πεις με σιγουριά αν ο κόσμος το απολάμβανε ή αν φώναζαν τρομαγμένοι.

Το σώμα της νύφης τώρα κειτόταν νεκρό παρόλο που πρόλαβε να κάνει μερικά βήματα εμπρός προτού τεζάρει, όπως κάνει η όρνιθα η οποία συνεχίζει την πορεία της και αφού της κόψουν το κεφάλι. Ο γαμπρός είχε μπει στο ναό να γλιτώσει και κρύφτηκε πίσω από μια σειρά σκάμνων. Πολλοί καλεσμένοι είχαν στραφεί τρέχοντας στα αυτοκίνητά τους να γλιτώσουν. Ένας κύριος επάνω στον πανικό του έριξε κάτω το τραπέζι με τα λουκούμια και μια μακρινή θεία μάζεψε καμιά δεκαριά πριν καταφύγει κι αυτή στο αυτοκίνητό της.

Ο Ομάρ εν τέλει και με χίλια ζόρια κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο του drone και κατόπιν αυστηρών οδηγιών το οδήγησε στον σωστό προορισμό.

Ο παπάς της εκκλησίας εξερχόμενος του ιερού άρχισε να φωνάζει ότι δεν πρόκειται να αναλάβει ο ίδιος να καθαρίσει τις πιτσιλιές από τα αίματα και την ευρύτερη ακαταστασία. Ρώτησε να μάθει ποιος είναι ο κουμπάρος και του ζήτησε να πληρώσει εκείνος τα έξοδα καθαρισμού χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ο κουμπάρος δυσανασχέτησε.

Κάπου σε ένα υπόγειο κρησφύγετο της Χαμάς οι φωτογραφίες από τον γάμο της Σάββιας Σαββίδου εμφανίζονταν η μία μετά την άλλη στον σέρβερ της οργάνωσης. Οι μαχητές μαζεύτηκαν όλοι μαζί να της δουν. Είχαν ενθουσιαστεί από τα φουστάνια και τις διακοσμήσεις.

Ένας είπε «αλ χασίμ, ασιαλά, χανούμ» και όλοι συμφώνησαν.

Ο Ομάρ έπρεπε να πληρώσει τα σπασμένα.

Δόθησαν οδηγίες όπως επικοινωνήσει μέλος της οργάνωσης με τον ιερέα του ιερού ναού Αγίων Πάντων από Δευτέρα και να διευθετηθεί το ζήτημα.

Μια Τελετή Λήξης Που Ήθελε Να Ήταν Τελετή Έναρξης

Οι Γάλλοι τα έφτιαξαν ολίγον τι ανάποδα.

Τα πανανθρώπινα μηνύματα που έστειλαν μέσω της τελετής λήξης είναι μηνύματα που θα έπρεπε να είχαμε δει στην τελετή έναρξης. Και το πάρτι που είδαμε στην έναρξη έπρεπε να είναι το κλείσιμο στη λήξη. Τι να πει κανείς, όμως; Εγώ χθες όλη νύχτα μνημόνευα και πάλι το 2004. Σαν το 2004 τίποτα!

Πλην της συγκινητικής στιγμής που ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος και η ελληνική σημαία φώτισε το στάδιο μέσω του χρυσού, αγκαθωτού όντος που συμβόλιζε τον ήλιο, δεν βρήκα κάτι άλλο να μου βγει το μάτι. Μου άρεσε πολύ η συμφωνική ορχήστρα που στήθηκε στο στάδιο, ήταν άρτια. Αλλά ως εκεί. 

Οι ολυμπιακοί κύκλοι οι οποίοι σχηματίστηκαν από τους ακροβάτες ήταν πρόχειροι. Σας ορκίζομαι ότι στα παιχνίδια χωρίς σύνορα του 1996 στο Τορίνο είχαν παρόμοιο παιχνίδι και για τα δεδομένα του 1996 ήταν και πιο προχωρημένο από το χθεσινό. Οι ακροβάτες κι αυτοί «λίγοι» και άτολμοι σου έδιναν την εντύπωση ότι κώλωσαν να κάνουν το πραγματικό τους πρόγραμμα λόγω κακών μέτρων ασφαλείας.

Το αιωρούμενο πιάνο με τον πιανίστα σου έδινε την εντύπωση ότι θα γκρεμοτσακιστεί από στιγμή σε στιγμή. Ακόμη και στην Αθήνα το 2004 οι τόνοι γύψου που κρεμμάστηκαν για να συμβολίσουν τις Κυκλάδες είχαν καλύτερο συντονισμό και ταλάντωση.

Τα βάθρα που σχημάτιζαν τις πέντε ηπείρους θα μπορούσαν να ήταν σκηνικά του ΘΟΚ για κάποιο αρχαίο δράμα στο Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών. Όχι, ευτυχώς που δεν κέρδισε ο Σλιμάν τη Γιουροβίζιον φέτος, θα έστηναν άθλιο Διαγωνισμό οι Γάλλοι του χρόνου αν κρίνω από όλα όσα είδα.

Τις δε αμερικανιές με τον Τομ Κρουζ και την είσοδο α λα Mission Impossible ας μην τα σχολιάσω και ας τα χρεώσω μόνο στους Αμερικάνους. Ο πατέρας μου έλεγε ότι Ολυμπιακοί και Αμερική δεν έχουν τίποτε κοινό. Τον θυμάμαι να βλέπει την τελετή έναρξης των Αγώνων στην Ατλάντα και να τους βρίζει: «Αν δεν είχαν την Κόκα Κόλα σιγά μην τους έδιναν την Ολυμπιάδα». Μάλιστα, εκείνη την εποχή για να «τιμωρήσει» τους Αμερικάνους που μας έκλεψαν την ανάθεση μέσα απ’ τα χέρια σταμάτησε να πίνει Κόκα Κόλα για να επηρεάσει τις πωλήσεις τους. Αχ, ωραία χρόνια!

Η τελετή λήξης έκλεισε με το My Way του Φρανκ Σινάτρα. Ώρες ώρες ένιωθες ότι βλέπεις κάτι από interval act της Γιουροβίζιον και πρωτοχρονιάτικο σόου της ΕΡΤ τη δεκαετία του ’80.

Δεν πειράζει. Τουλάχιστον ήταν μια τελετή λήξης χωρίς woke αναφορές. Κάτι είναι και αυτό. Να του πήγε του διαταραγμένου σκηνοθέτη μετά τις αντιδράσεις. Δεν τόλμησε να αφήσει το παραμικρό υπονοούμενο.

Το φχαριστήθηκα.

Δεν προσδοκώ ούτε τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες, ούτε τους Ολυμπιακούς του Μπρισμπέιν. Ξέρω από τώρα τι θα δω. Ας ελπίσουμε οι επόμενοι, του 2036 να πάνε σε μια πιο ενδιαφέρουσα χώρα. 

[ΥΓ: Άθλιοι οι δημοσιογράφοι του ΡΙΚ που κάλυψαν την εκδήλωση. "Μνημειώδης έργο" είπε ο ένας. Ούτε Ελληνικά να μιλήσουν δεν είναι άξιοι, μου θέλουν να καλύψουν και παγκόσμιες εκδηλώσεις. Αμόρφωτοι και χωριάτες. Ο πατέρας μου έβλεπε τα πάντα από την ΕΡΤ και τον έβρισκα υπερβολικό. Δυστυχώς, από Ολυμπιακούς μέχρι Γιουροβίζιον, το καλύτερο που έχει να κάνει ένας τηλεθεατής απόφοιτος Δημοτικού είναι να τα δει online χωρίς κυπριακό σχόλιο]. 

 

Ένας Ευνουχισμένος Κόσμος

Είδαμε και πάθαμε να μάθουμε στον γιο μου να μην δέρνει. 

 

Ποτέ δεν έδερνε κανέναν στα καλά καθούμενα. Όμως στα πλαίσια της αυτό-άμυνας ή στα πλαίσια άσκησης ψυχολογικής βίας εκ μέρους συμμαθητών του, ο γιος μου γυρίζει το χέρι του, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Μη φανταστείτε τίποτα μπουνιές και κλωτσιές. Αναφέρομαι σε μπάτσες που στα ‘80ς, στα ένδοξα χρόνια που εγώ μεγάλωσα, θα θεωρούνταν σκέτα χάδια. Στον σύγχρονο κόσμο, ακόμη κι αυτά, θεωρούνται σχεδόν απόπειρα φόνου. 

 

Είχαμε διάφορα περιστατικά στο σχολείο. Λάβαμε πολλές φορές κλήση από τη δασκάλα τού επειδή «γύρισε το χέρι του». Όλες τις φορές ήταν κατόπιν πρόκλησης, ευτυχώς. Τη μια φορά δυο συμμαθητές του οι οποίοι κάθονταν αριστέρα και δεξιά του τον έσπρωχναν την ώρα του μαθήματος για να ανταλλάξουν μεταξύ τους ραβασάκια, σβηστηράκια κτλ, και αυτός θύμωσε και τους τις έφεξε, μια άλλη φορά άστραψε μία στον από πίσω του επειδή τελείωσε πρώτος το διαγώνισμα (ναι, κάνουν διαγωνίσματα από την α’ τάξη πια), και τον κορόιδευε συνέχεια «εγώ τελείωσα και εσύ ακόμα γράφεις». Του είπε να ησυχάσει για να τον αφήσει να συγκεντρωθεί κι αυτός όχι μόνο τον αγνόησε αλλά έβαλε και ένα φίλο του να τραγουδούν μαζί «εμείς τελειώσαμε και εσύ ακόμα γράφεις».

 

Του έκανα άπειρα μαθήματα για το πώς χειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις. Πρώτα, ζητάμε ευγενικά από αυτόν που μας ενοχλεί να σταματήσει. Το επαναλαμβάνουμε αν συνεχίσει. Αν δεν μας λάβει υπόψιν απευθυνόμαστε στη δασκάλα μας, και αν η δασκάλα δεν καταφέρει να επιβληθεί, τότε και μόνο τότε βάζουμε τον άλλον στη θέση του κατ’ ιδίαν. Το τελευταίο δεν είναι 100% ορθό, αλλά είναι κι αυτός ένας τρόπος αξιοπρεπούς επιβίωσης στη ζούγκλα που ζούμε και μεγαλώνουμε παιδιά. 

 

Κάθε, μα κάθε, φορά του φταίει η εκάστοτε δασκάλα. «Της λέω ότι με ενοχλούν και δεν κάνει τίποτα». Τον καταλαβάινω γιατί είχα κι εγώ παρόμοιο πρόβλημα στην Β’ Γυμνασίου. Δεχόμουν τεράστιο ψυχολογικό πόλεμο και παρόλες τις καταγγελίες σε ανώτατες βαθμίδες του Γυμνασίου, (η φάση έφτασε μέχρι τον Σύνδεσμο Γονέων και παραλίγο στο Υπουργείο Παιδείας), δεν γινόταν τίποτα. Κανείς δεν επιβαλλόταν στα παλιόπαιδα, κανείς δεν τους τραβούσε το αφτί. Αρκούνταν σε κάτι γενικόλογα περί «σωστής συμπεριφοράς» και έξω από την πόρτα. Μόνο όταν επιτέθηκα σε μια καθηγήτρια στην αυλή του σχολείου και της είπα ότι «είναι μία άχρηστη που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της», και έγινα θέαμα σε όλους τους μαθητές του σχολείου, μόνον τότε άλλαξε η κατάσταση. Κέρδισα τον σεβασμό του όχλου επειδή επιτέθηκα ευθέως «στην εξουσία». 

 

Το μπούλινγκ που δεχόμουν (και επρόκειτο για καραμπινάτο μπούλινγκ α λα ‘90ς, και όχι αυτές τις φλωριές που βιώνουν οι σημερινοί) σταμάτησε εν μία νυκτί. Την επόμενη μέρα «ήμουν ένας από εκείνους».

 

Δεν ξέρω αν αυτές είναι σωστές συμβουλές για να περάσουν και στην επόμενη γενιά. Αλλά δεν ξέρω τι άλλο να συμβουλεύσω τον γιο μου προκειμένου να αντιμετωπίσει «τα παλιόπαιδα». Τις προάλλες μου έλεγε ότι δύο δίδυμοι δεν του επιτρέπουν να παίξει με ένα φίλο του και όποτε τον δουν στην αυλή πάνε και τον σπρώχνουν, επειδή «εμείς τον ξέρουμε από καιρό, και εσύ δεν είσαι φίλος του». «Με σπρώχνουν ακόμη και αν δεν πλησιάσω στον κοινό μας φίλο», μου είπε. 

 

-Τους κατήγγειλες;

- Εκατό φορές!

- Η δασκάλα σου τι σου είπε;

- Ότι βαρέθηκε να ακούει καταγγελίες.

 

Φυσικά και βαρέθηκε η κάργια! Τι να σου έλεγε; Ότι περιμένει να πάει 2:30 να σχολάσει; 

 

Εχθές ο γιος μου ήρθε και μου είπε ότι πήγε και βρήκε τη δασκάλα και της κατήγγειλε δυο άλλους, και όταν εκείνη του επανέλαβε ότι «βαρέθηκε να ακούει καταγγελίες», ο γιος μου της απάντησε «αυτή είναι η δουλειά σου, να ακούς καταγγελίες, κι αν βαρέθηκες να βρεις άλλη δουλειά να κάνεις».

 

Δεν παίρνω όρκο ότι τα είπε έτσι αυτολεξεί, αλλά έτσι μου τα μετέφερε και παρόλο που υποψιάζομαι ότι υπερβάλλει, του βγάζω το καπέλο που στα οχτώ του χρόνια βρήκε το σθένος και της είπε αυτό που κατά βάθος πιστεύουμε όλοι. Γιατί σε κάθε κοινωνία το πρόβλημα δεν είναι η πλέμπα που παρανομεί. Το πρόβλημα είναι οι θεσμοί της πολιτείας που δεν μπορούν να επιβληθούν και να απονέμουν δικαιοσύνη. Θα μου πεις, είναι και ο γιος σου σπαστικός και καταγγέλλει συνέχεια. Θα συμφωνήσω. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική; Να κλείνει τα μάτια στα αίσχη που συμβαίνουν γύρω του; Να παίρνει τον νόμο στα χέρια του; Ή να κάθεται και να τις τρώει σαν μαλάκας; 

 

Έρχομαι σε αμηχανία συχνά με την αθυροστομία του γιου μου. 

 

Αλλά πού θα πέσει το μήλο; 

 

Σήμερα ήταν η τελευταία του μέρα στο summer school. Μου είπε «χάρηκα που τέλειωσε και δεν θα ξαναπάω και δεν είμαι αναγκασμένος να ξαναδώ τα μούτρα τους!» 

 

Πόσο γιος μου! 

Παύλος Κοντίδης

Δεν ξέρουμε πολλά για τον Παύλο Κοντίδη.

 

Ο Παύλος Κοντίδης είναι ο μοναδικός, σύγχρονος Κύπριος ολυμπιονίκης, στο άθλημα της ιστιοπλοΐας. Κατέκτησε σήμερα το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα των Παρισίων, και έχει άλλο ένα αργυρό από την Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Τα μοναδικά μετάλλια της Κύπρου σε Ολυμπιακούς αγώνες προέρχονται και τα δύο από αυτόν, τον ίδιο.

 

Όσες πληροφορίες κατάφερα να μαζέψω γι αυτόν τον σπουδαίο Κύπριο, προέρχονται από την Wikipedia και πάνω κάτω λένε τα βασικά. Ότι γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1990, ότι πήγε να σπουδάσει στο Σαουθάμπτον αλλά ανέβαλε τις σπουδές του χάριν του Ολυμπισμού, ότι είναι νυμφευμένος και έχει ένα παιδί. Αναφέρονται επίσης οι διακρίσεις του σε άλλους αγώνες εκτός των Ολυμπιακών. 

 

Δεν ξέρουμε τίποτα κουτσομπολίστικο για εκείνον. Ούτε αν έχει κάποιο οικογενειακό δράμα, ούτε αν έχει σκοτεινό παρελθόν, ούτε αν το αγαπημένο του φαγητό είναι τα σουβλάκια, ούτε αν ακούει Αντώνη Ρέμο, ούτε τίποτα. Ξέρουμε αυτό που έχει καταφέρει και αυτό είναι αρκετό. Και αυτό το χαμηλό, ταπεινό προφίλ είναι κομμάτι της νίκης που πρέπει να φέρει μαζί του κάθε ολυμπιονίκης. Δουλειά, ταπεινότητα, επιτυχία. 

 

Τον θαυμάζω. Ας είναι φάρος για όλους μας. 

Το Γαμώτο Της Ελλάδας

 Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στον Πετρούνια και μπροστά στον οποιονδήποτε Έλληνα ολυμπιονίκη;

Όσες φορές και να παρακολουθήσω τα βίντεα από τις προσπάθειές του συγκινούμαι το ίδιο.

Αυτό το χούι, της συγκίνησης με κάθε τι ελληνικό, το έχουμε οικογενειακώς.

Θυμάμαι ότι το 1992 όταν έτρεξε η Βούλα Πατουλίδου ήμασταν στον Πρωταρά και ο πατέρας μου παρακολουθούσε Ολυμπιακούς από μια τηλεόραση που μετά βίας έπιανε το σήμα του ΡΙΚ, στο πίσω μπαλκονάκι. Το κλάμα που έριξε για την επιτυχία της Πατουλίδου ήταν πρωτόγνωρο για μένα. «Μα, γιατί κλαίει;» αναρωτιόμουν. Δεν μπορούσε να μου το εξηγήσει. «Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις γιατί θα κλαις κι εσύ» μου έλεγε. Δεν είμαι σίγουρος αν ποτέ κατάλαβα απόλυτα, αλλά όντως μεγαλώνοντας κληρονόμησα κι εγώ αυτό το «δεν ξέρω γιατί κλαίω, αλλά κλαίω». Νομίζω ότι πλέον πέρασε και στον γιο μου, αλλά μόνο σε μία περίσταση τον τσάκωσα να βουρκώνει προς το παρόν οπότε δεν είμαι 100% σίγουρος.

Το να κλαις με την επιτυχία οποιουδήποτε άλλου Έλληνα, το να μοιράζεσαι την αγωνία του και να ταυτίζεσαι με αυτήν είναι υγιές συναίσθημα. Κλάματα ρίξαμε και για τον Πύρρο Δήμα, και για τον Κεντέρη, και για τη Θάνου, και για τον Κακλαμανάκη, και για τον Μελισσανίδη, και για την Εθνική Ελλάδος το 2004 και για για την εθνική του μπάσκετ το 2005. Εδώ κλάψαμε ακόμη και για την Παπαρίζου στο Κίεβο! Μην το πάω πιο ακραία και σας πω ότι συγκινούμαι ακόμη και με τις ομάδες που πήγαν στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα (τα ξαναβλέπω κάνοντας διάδρομο και θυμούμαι τα νιάτα μου).

Γνωρίζω κόσμο που δεν του καίγεται καρφί γι’ αυτές τις επιτυχίες. Δεν μπορεί να τις νιώσει δικές του. «Είναι προσωπική επιτυχία του Πετρούνια» μου λένε. Ναι, προφανώς είναι προσωπική του επιτυχία, και προφανώς εγώ δεν συνέβαλα προσωπικά σ’ αυτήν ώστε να την οικειοποιούμαι. Μπορώ όμως να τη συμμεριστώ. Γιατί όταν η Πατουλίδου κέρδισε, δεν είπε «για την πάρτι μου ρε γαμώ το», είπε «Για την Ελλάδα ρε γαμώ το». Και Ελλάδα είμαστε όλοι μας. Όπως βλέπετε και στο αναρτημένο βίντεο, όταν ο Μελλισανίδης ερωτήθηκε σχετικά, είπε «όταν διαγωνίζομαι, δεν διαγωνίζομαι εγώ, διαγωνίζεται η Ελλάδα, είμαι η Ελλάδα!» 

Ορίστε, λοιπόν, που έγκειται η συμπερίληψη και η ταύτιση. Θέλατε Ολυμπιακούς συμπερίληψης; Ιδού!

Δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη νίκη του τάδε και του δείνα, όμως. Θα ταυτιστώ με τον Πετρούνια που πήγε ελληνικό σχολείο και έμαθε να γράφει με τα ίδια βιβλία που έμαθα κι εγώ. Θα ταυτιστώ με την Πατουλίδου που ζει και βασανίζεται τον ίδιο γεωγραφικό και κοινωνικό χώρο ο οποίος βασανίζει και μένα. Δεν ήρθαν από την Ελβετία οι Ολυμπιονίκες μας να ξυπνούν τρώγοντας κρουασάν και κάνοντας τζόγγινγκ γύρω από τη λίμνη της Γενεύης. Ξυπνούν κι αυτοί με γαμωσταυρίδια όπως εμάς σε έναν ελληνικό, τριτοκοσμικό χώρο, και τρέχουν σε κάτι στάδια / γυμναστήρια ετοιμόρροπα όπως πάνω κάτω κάνουμε κι εμείς. Μοιραζόμαστε τον πόνο του να ζεις στον ελληνικό χώρο. Εξ ου και η ταύτιση.

Αυτούς που την ώρα που ο Πετρούνιας εκτελεί το πρόγραμμά του δεν μπορούν να συμμεριστούν την αγωνία του, αυτούς που δεν μπορούν να κλάψουν με τον θρίαμβο του, τους λυπάμαι. Νιώθω ότι κάτι έχασαν, ότι κάτι πήγε λάθος, και δυστυχώς μετά από κάποια ηλικία αυτό δεν καλλιεργείται ούτε μπορεί να ανθίσει.

Δεν πειράζει.

Και εις ανώτερα σε όλους τους αθλητές μας.

Διάβασα

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε και άνοιξα σήμερα τα παλιά μου ημερολόγια.

 

Παλιότερα διασκέδαζα διαβάζοντάς τα. Πλέον αποφεύγω να τα διαβάζω γιατί καμιά φορά με λυπάμαι ή δεν με αναγνωρίζω καν. Δεν θέλω να ταυτίζομαι με εκείνο το παιδί, με το οποίο ούτως ή άλλως δεν ξέρω πόσο μοιάζω. 

 

Σήμερα όμως τα άνοιξα γιατί έψαχνα μια πληροφορία για μια ημερομηνία και έπρεπε να τη βρω. Είχα δεν είχα μπήκα στον πειρασμό και διάβασα μερικές σελίδες από αυτά που σκεφτόμουν το 2010. 

 

Θέλω να σας πω ότι παρόλο που είναι πικρό το ποτήρι της ανάγνωσης, είναι παράλληλα τρομερά ωφέλιμο. Δεν μετανιώνω που τα έγραφα όλα με κάθε λεπτομέρεια ανελλιπώς από το 1995 μέχρι το 2010. 

 

Διάβασα κάποιους προβληματισμούς που έγραψα τότε, πριν 15 χρόνια και οι οποίοι με ταλανίζουν ακόμη και σήμερα. Και αμέσως σκέφτηκα ότι αν τα ίδια πράγματα με ξαγρυπνούσαν και πριν 15 χρόνια πάει να πει ότι είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς την ύπαρξη και ορθότητά τους. Γιατί αν δεν ίσχυαν, αν ήταν αποκυήματα της φαντασίας μου, αν ήταν απλά η ιδέα μου, δεν θα τα είχα γράψει και τότε. Απλώς τότε ήλπιζα ότι θα διαψευστώ. Και να που δεκαπέντε χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άρα ορθώς τα είχα γράψει τότε, για να τα διαβάσω δεκαπέντε χρόνια μετά και να πω «ορίστε, οι ίδιες καταστάσεις ισχύουν και σήμερα. Πήγαινε και πέτα τες». Σιγά που θα πάω. 

 

Διάβασα και κάποιες πιο δυσάρεστες και σκοτεινές σκέψεις μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου έσκισα μια σελίδα από το ημερολόγιο μου και την έκανα κομματάκια. Όχι επειδή τις αποποιούμαι. Αλλά επειδή δεν θέλω να τις διαβάσουν τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν. Στ’ αλήθεια δεν γράφω κάτι εγκληματικό ή κάτι αναπάντεχο. Μη βάζετε με το νου σας τα χειρότερα. Καμιά φορά είναι καλύτερα να μην διαβάζουμε την αλήθεια ωμή. Ας τη φανταζόμαστε μόνο. 

 

Διάβασα και κάποια χαριτωμένα κουτσομπολιά που ούτε καν τα θυμόμουν. Ονόματα και καταστάσεις με άτομα που σήμερα δεν μιλάμε καν, και που αν με ρωτήσεις μετά δυσκολίας θα σου πω ότι τους γνωρίζω. Τότε ήταν η επικαιρότητα μου. 

 

Τι σου είναι η ζωή. 

Καλοκαιριάτικα

 

Απερίγραπτη η χαρά μου που αισίως φτάσαμε και στο τέλος του Ιούλη, του χειρότερου μήνα του χρόνου.

Τον Απρίλη του 2015, στα πλαίσια του μήνα του μέλιτος, είχαμε περάσει και από το Μεξικό. Τον Απρίλη στο Μεξικό είχε 40 βαθμούς κελσίου και ο ξεναγός μας είπε ότι αυτός ήταν και ο τελευταίος υποφερτός μήνας του έτους. Από τον Μάιο και μετά η θερμοκρασία στο Μεξικό ανεβαίνει έτι περισσότερον, ενώ οι τρεις μήνες του καλοκαιριού θεωρούνται νεκροί βάσει κυβερνητικού διατάγματος, όπου όλοι οι πολίτες οφείλουν να είναι κλειδωμένοι σπίτια τους μέσα στα κλιματιστικά για να επιβιώσουν. Έτσι μας βλέπω και εμάς στα επόμενα χρόνια. Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος πέρασαν έτσι. Τώρα δειλά δειλά τον Αύγουστο θα αρχίζει να καλυτερεύει η κατάσταση κι αυτό επειδή θα αρχίσει να νυχτώνει νωρίτερα. Δεν γλιτώνω την κλιματική μετανάστευση μια μέρα.

Μισώ το καλοκαίρι, και δη το κυπριακό καλοκαίρι, με όλα τα συμπαρομαρτούντα του.

Αυτές τις μέρες που ασχολούμαστε ακόμη με την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων κάθισα και ξαναθυμήθηκα τις τελετές του 2004. Όπως σας είχα πει και στο προηγούμενο κείμενο, τις βλέπω συχνά. Τα τελευταία βράδια κάθισα και τις ξαναείδα. Όχι μόνο τις ξαναείδα, αλλά κάθισα και διάβασα το ημερολόγιο του Δημήτρη Παπαϊωάννου όπως δημοσιεύτηκε στη Lifo (ψάξτε το να το διαβάσετε, είναι μεγάλο, αλλά υπέροχο), και έφριξα για αυτή τη δύσμοιρη τη χώρα που λατρεύω, την Ελλάδα.

Γνωρίζατε ότι αυτά τα αριστουργηματικά σκηνικά που χρησιμοποιήθηκαν στην τελετή έναρξης, τα γλυπτά, τα αγάλματα και τα κοστούμια, είναι ΘΑΜΜΕΝΑ μέσα στο Golden Mall του Αμαρουσίου; Το Golden Mall, πριν γίνει Golden Mall, ήταν το κτήριο όπου φιλοξενούνταν όλα τα Media που κάλυπταν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο υπόγειο ήταν φυλαγμένα τα σκηνικά. Όταν το κτήριο μετατράπηκε σε πολυκατάστημα δεν προλάβαιναν να μετακινήσουν τα σκηνικά αλλού προκειμένου να τα σώσουν επειδή ήταν πολύ βαριά. Έτσι τα εγκατέλειψαν εκεί, τα ΕΘΑΨΑΝ ανάμεσα στα ντουβάρια που έστησαν για να χωρίσουν το κτήριο σε καταστήματα. Πόσο ελληνικό αυτό το κατάντημα, πόσο;!

Εγώ εδώ που παίζω θεατράκια με τους δικηγόρους και κάθε φορά μετά από κάθε παράσταση βρίσκω κάποιο σουβενίρ από το σκηνικό και το οικειοποιούμαι για να περισώσω κάτι από τη μαγεία που βίωσα στις παραστάσεις μας. Σκεφτείτε να είσαι ο Παπαϊωάννου, να έχεις ξοδέψει τρία χρόνια από τη ζωή σου για να στηθεί η καλύτερη τελετή έναρξης και λήξης στην ιστορία των Αγώνων και το ευχαριστώ να είναι αυτό. Να στα θάψουν κάτω από το Golden Mall.

Ό,τι πάθει η Ελλάδα της αξίζει.

Αλλαγή θέματος.

Έχετε και εσείς κόσμο στον περίγυρό σας που αντί να τον απασχολεί το άμεσο κατάντημα και προβλήματα της πατρίδας του κάθεται και ασχολείται με τα πολιτικά της Αμερικής;

Εντάξει, η Αμερική κυβερνά όλο τον πλανήτη. Λογικό ως ένα βαθμό να μας αφορούν οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής που παίρνονται εκεί και μας επηρεάζουν. Αλλά δεν το βρίσκετε λίγο too much να σας ενδιαφέρει αν θα κερδίσει τις εκλογές ο Τραμπ ή η Χάρρις και να σκοτώνεστε στο διαδίκτυο υπέρ του ενός και του άλλου; Το πήρατε χαμπάρι ότι ο πρόεδρος σας είναι ο Χριστοδουλίδης; Πόση άρνηση πάνω σας. Σήμερα το πρωί ας πούμε έβλεπα έναν (αρσενικό κιόλας), που έκανε share ένα κείμενο που έλεγε ότι ο Νόμος του Τραμπ για την απαγόρευση της Έκτρωσης πέρασε σε μία Πολιτεία και ότι ήταν πολύ σημαντικό να ψηφίσουν οι Αμερικάνοι τη Χάρρις για να ανατραπεί αυτός ο Νόμος. Τι σε νοιάζει εσένα Χριστιανέ μου. Σκοπεύεις να γκαστρωθείς;

Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με το θέμα, είναι ένδειξη λογικού ατόμου να ξυπνά κάποιος στην Κύπρο και να κόπτεται ποιος Νόμος πέρασε στην Αμερική; Εδώ πιο κάτω, είκοσι λεπτά με το αεροπλάνο, η Γάζα γίνεται οικόπεδο. Αυτό θα ήταν πιο λογικό να σας ενδιαφέρει αφού και πρόκειται αντικειμενικά για πιο σοβαρό ζήτημα, αλλά μας επηρεάζει και άμεσα αφού δεν αργούμε να φάμε κι εμείς στο δόξα πατρί ένα ξεγυρισμένο πύραυλο όπως την άλλη φορά και να μην ξέρουμε από πού μας ήρθε. Όμως, όχι! Ο Κυπραίος κόπτεται για το τι θα γίνει στην Αμερική! Κι εγώ βρίσκω την κυπριακή επικαιρότητα μπανάλ, και το Χόλλιγουντ έχει πάντα άλλη γοητεία, αλλά ναι, δεν είστε με τα καλά σας όσοι κοιμάστε και ξυπνάτε με τα πολιτικά της Αμερικής.

Αυτά είχα να πω.

Οι διακοπές μου αργούν ακόμα. Περιμένω να επιστρέψει η πλέμπα και μετά να φύγω.

Αυτό είναι το κόλπο.

Μανιφίκ, Ζενιάλ, Ξυζάλ!

Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς δεν σας άρεσε από την έναρξη της γαλλικής ολυμπιάδας. 

 

Τί περιμένατε να δείτε δηλαδή; Αυτό είναι η σύγχρονη Γαλλία, αυτό είδατε. 

 

Εμένα μου άρεσε όλο. Τίποτα δεν με χάλασε, κατ’ ακρίβεια ανέμενα ότι δεν θα μου αρέσει καθόλου, και ευτυχώς διαψεύστηκα. Θα έκανα φυσικά αλλαγές. Το ότι η φλόγα άναψε σε εκείνο το άθλιο αερόστατο και όχι επάνω στον πύργο του Άιφελ το βρήκα “λίγο”. Η Σελίν Ντιόν επίσης, δεν γίνεται να εμφανίζεται τόσο μακριά από τον κόσμο και να νιώθεις την απόσταση. Η Ντιόν έπρεπε να είναι μεν κάπου ψηλά, αλλά μέσα στο πλήθος που τόσο λαχταρεί την επιστροφή της. Αυτά θα διόρθωνα. 

 

[Εν τω μεταξύ, μια που βλέπουμε ότι η Σελίν διανύει μια καλή φάση με την υγεία της, κλείστε την από τώρα για τη Γιουροβίζιον του χρόνου, μπας και προλάβει και μας ξαναπεί το νικητήριο του 1988 σε ελβετικό έδαφος!]

 

Κατά τα άλλα, όλα τα βρήκα εξαιρετικά. Το γεγονός και μόνο ότι η έναρξη έλαβε χώρα στην πόλη των Παρισίων μέσα και όχι σε κάποιο στάδιο καθιστά από μόνο του το θέαμα ένα από τα καλύτερα που είδαμε σε έναρξη ολυμπιάδας μετά την Αθήνα του 2004 (που για μένα είναι αξεπέραστη). Αν έχεις στη διάθεσή σου το Παρίσι που είναι από μόνο του το ωραιότερο σκηνικό, τι να πας να στήσεις μέσα σε ένα στάδιο; Μέχρι και τις εισόδους των αθλητών μέσω ταχύπλοων στον Σηκουάνα τη βρήκα εξαιρετική ιδέα. Ακόμη και το ότι έβρεχε θεωρώ ότι λειτουργούσε υπέρ της σκηνοθεσίας και της ιερότητας της περίστασης. 

 

Θα μου πείτε, δεν βρήκες υπερβολική την woke παρουσία; Τι εννοούμε ακριβώς woke παρουσία, δεν κατάλαβα. Εννοείτε αυτό που υποψιάζομαι; Μα φυσικά και τη βρήκα too much. Ο γιος μου, ο οποίος παρακολουθούσε μαζί μου γιατί φαγώθηκε να μάθει ποια ήταν η μασκοφόρος επάνω στο άλογο που μετέφερε τη φλόγα, ενστικτωδώς έσκυψε το κεφάλι και δεν έβλεπε από την αμηχανία του. Αλλά γι’ αυτό δεν φταίνε οι χορευτές. Εξάλλου στο Παρίσι γίνεται η διοργάνωση. Λες «ουί» και σε κοιτάνε περίεργα. Για όλα αυτά φταίει γενικότερα ότι ο κόσμος που ζούμε σήμερα παραιτήθηκε. Βαρέθηκε τα πάντα. Έπιασε τη λέξη «διαφορετικότητα» και τη ξεχείλωσε τόσο πολύ που πλέον έχει φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Υπογραμμίζοντας με κάθε ευκαιρία την όποια διαφορετικότητα διερωτάται κανείς τι κοινό έχουμε όλοι οι υπόλοιποι μεταξύ μας που υποτίθεται ότι είμαστε όμοιοι. 

 

Που λέτε, ναι. Αυτό είναι που χάλασε τη συνταγή. Η παραίτηση. Αλλά αυτό είναι ευρύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας. Δεν ήταν πρόβλημα της βραδιάς. Από τότε που πήραμε είδηση ότι σε λίγα χρόνια θα αναλάβουν τα ρομπότ, δεν μας κόφτει τίποτε. Όλα ισοπεδώθηκαν. Κάποτε οι αθλητές έμπαιναν στα στάδια με στρατιωτικό βήμα, ζυγισμένοι, στοιχιμένοι. Τώρα ανάθεμα και αν ξέρουν πώς να περπατήσουν με στρατιωτικό βήμα. Αυτό είναι το σήμερα. Πρόχειρο, ανεπίσημο, ντεκαβλέ. Ας το λουστούμε. 

 

Οι μουσικές επιλογές του Dj ήταν υπέροχες, θα έλεγα. Τη στιγμή που εμφανίστηκαν τα Minions και έκλεψαν τη Μόνα Λίζα ο γιος μου έπεσε ξερός και χαχάνιζε τόσο έντονα που πρώτη φορά τον είδα έτσι. Τα μεγάλα θεάματα αποκτούν άλλη χαρά όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά με τα παιδιά σου. Τη στιγμή που ο καβαλάρης εμφανίστηκε επάνω στο μεταλλικό άλογο το οποίο έτρεχε στο νερό, ο μικρός είπε: «το αντέγραψαν από το frozen 2!». Πλάκα, πλάκα, αφού είδαμε τα Minions δεν θα πείραζε να βλέπαμε και λίγο Ντίσνεϊ. Θα είχε χάζι να εμφανιστεί ανάμεσα στα πλοιάρια και το ποταμόπλοιο του Μίκυ από το Fantasmic και να ανακοίνωνε ο εκφωνητής ότι τώρα εισέρχεται και η Ντίσνεϊλαντ. 

 

Η έναρξη είχε κάτι για όλους. Και γι αυτό τη θεωρώ πετυχημένη.

 

Ναι, δεν είχε Άννα Βίσση, δεν είχε Μαρινέλλα, δεν είχε Γιάννη Πάριο, δεν είχε ιστορία χιλιάδων ετών σε κλεψύδρα δέκα λεπτών, δεν είχε «ας αρχίσουν οι χοροί», δεν είχε κένταυρους, ανάλυση DNA, δεν είχε τίποτα από το 2004. Ε, πώς να τα έχει; Αυτά τα έχει η Ελλάδα και εξάλλου, τι έμεινε όρθιο από το 2004 για να το δείξουν απόψε; Έχω τις τελετές έναρξης και λήξης του 2004 σε dvd και τις βλέπω συχνά πυκνα. Μακράν ό,τι καλύτερο παρουσίασε ο ελληνισμός. 

 

Αχώνευτο το ότι ήταν πριν είκοσι χρόνια αυτό το έπος. Τέλος πάντων. 

 

Καλή επιτυχία στις ομάδες μας!

Συναυλίες Στην Τουρκία

Χρόνια και ζαμάνια, παίδες. 

 

Νομίζω πρώτη φορά στα δεκαοχτώ χρόνια που γράφω δημοσίως έχω να κάνω τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να μπω εδώ μέσα. Δεν είχα και τίποτα να πω. 

 

Το θέμα μας σήμερα είναι οι συναυλίες των Ελλήνων τραγουδιστών στην Τουρκία εξ αφορμής της Δέσποινας Βανδή. Δεν χρειάζεται να τοποθετηθώ. Ξέρετε τις απόψεις μου. Πρέπει όμως να τις επαναλάβω. Αν και σας θεωρώ ανεπίδεκτους μαθήσεως, μία ισχνή ελπίδα στην άκρη του τούνελ τρεμοπαίζει ότι μπορεί κάτι να κολλήσει στην ξερή την κούτρα σας ως εκ θαύματος.

 

Πώς θα αποκαλούσατε έναν Έλληνα καλλιτέχνη ο οποίος αποδέχεται να εμφανιστεί σε μία χώρα, ο ηγέτης της οποίας διεκδικεί με προσάρτιση τη μισή Κύπρο, το μισό Αιγαίο και πλέον αμφισβητεί τις Συνθήκες κυριαρχίας της Ελλάδας ζητώντας ευθαρσώς κάποια νησιά; Ας μην τον πούμε προδότη και λυσσάξουν σύσσωμοι οι Αριστεροί. Ας τον πούμε αμόρφωτο, ανιστόριτο, χωριάτη και παραδόπιστο. Αυτά συνήθως πάνε μαζί, έτσι κι αλλιώς. 

 

Όλες οι δευτεράντζες της κοινωνίας ψάχνουν καταφύγιο στους τούρκικους παράδες. Και εδώ, στην Κύπρο, όσους βλέπω να έχουν δούναι και λαβείν με τους Τούρκους στα κατεχόμενα είναι άτομα που απορώ τι δουλειά θα έκαναν αν δεν είχαν πρόσβαση στην κατεχόμενη Κύπρο. Τώρα που τους άνοιξαν οι τουρκικοί ορίζοντες θυμήθηκαν το παραμύθι της συμφιλίωσης και ότι «δεν φταίνε οι λαοί για τις πράξεις των κυβερνήσεων». Τα ίδια λένε και οι καλλιτεχνικές δευτεράντζες. Δεν είναι τυχαίο που ως τώρα αυτοί που έτρεξαν να τα πάρουν χοντρά από τους Τούρκους ήταν, μεταξύ άλλων, η Άντζελα Δημητρίου, η Καίτη Γαρμπή, η Ήβη Αδάμου αλλά και άλλοι τόσοι, άπαντες δευτέρας διαλογής και περιορισμένης ευθύνης άνθρωποι- «καλλιτέχνες». Η Δέσποινα Βανδή δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, αφού παρόλη την εκεχειρία που υπογράφτηκε στο Just The Two Of Us του Κοκλώνη εν έτει 2020, εν τούτοις ουδέποτε ανέβηκε κατηγορία. Δευτεράντζα μέχρι τέλους. 

 

Πονηρή δευτεράντζα παρόλα αυτά. Γιατί ενώ αποδέχτηκε θερμά την πρόσκληση να εμφανιστεί στην Τουρκία δήθεν «για μη πολιτικό σκοπό», αποχώρησε αίφνης μόλις είδε το κράξιμο που έφαγε στο ίνσταγκραμ από τους Έλληνες Κύπριους λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή. Φυσικά, έπρεπε κάπως να το σώσει και βγήκε και είπε ότι ακύρωσε την εμφάνισή της «λόγω της παρουσίας του Κεμάλ Ατατούρκ σε αφίσα στο πλάι της σκηνής», καθώς επίσης «της παρουσίας τουρκικών σημαιών», αλλά αντιλαμβάνεστε πόσο γελοία ακούγονται όλα αυτά. Προκειμένου να μας πουλήσουν φούμαρα, οι Έλληνες καλλιτέχνες ώρες-ώρες συμπεριφέρονται λες και επρόκειτο να τραγουδήσουν στην Ελβετία και ξαφνικά έπεσαν απ’ τα σύννεφα από την πολιτική εκμετάλλευση που έτυχε η εκεί εμφάνισή τους από τους Τούρκους. Λες και τώρα θα τους μάθουμε. Βέβαια, άμα έχουμε κόσμο σαν τη Μαρίνα Σάττι που βγαίνει και δηλώνει «αγαπάμε Τουρκία», αντιλαμβάνεστε ότι μπορεί εν τέλει να μην είναι φούμαρα όλα αυτά, αλλά να πάσχουν όντως από Σύνδρομο Στοκχόλμης όλοι αυτοί οι παπάρες. 

 

Τέλος πάντων, δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι καλλιτέχνες γιατί πλην της Βίσση, κανέναν δεν εκτιμώ πραγματικά ως οντότητα. Άμα θέλουν να ξευτυλίζονται έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Εγώ σήμερα θα ασχοληθώ – ξανά- με το επιχείρημα «δεν φταίνε οι λαοί» που το προβάλλουν όλοι προκειμένου να λάβουν συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες τους. 

 

Το «δεν φταίνε οι λαοί για τις πράξεις των κυβερνώντων τους» είναι ένα πολύ απλοϊκό επιχείρημα και ισχύει όπως πάντα κατά το δοκούν του εκάστοτε παπάρα, ο οποίος συνήθως είναι και Αριστερός. Και ισχύει κατά το δοκούν επειδή δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που ο λαός είναι ο ισραηλινός. Φέτος έγινε της πουτάνας στη Γιουροβίζιον επειδή η EBU τόλμησε να επιτρέψει στο Ισραήλ να συμμετάσχει. Εκεί δεν είπε κανένας (και ορθώς αν με ρωτάτε) ότι ο λαός του Ισραήλ δικαιούται να έχει πρόσβαση σε ένα διασκεδαστικό πρόγραμμα. Εκεί είπαν όλοι «τιμωρήστε τους γενοκτόνους». Και εγώ μαζί σας. Αλλά δεν γίνεται να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εφόσον στην περίπτωση των Τούρκων δείχνετε ανοχή, θα έπρεπε να δείχνετε και στους Ισραηλινούς. Δεν μπορείτε να εφαρμόζετε τη δικαιοσύνη όπως και όποτε σας συμφέρει. Έξω οι βρωμότουρκοι, έξω και οι Ισραηλινοί. Κανένας δεν το είπε. 

 

Κανένας δεν ύψωσε φωνή κατά του αποκλεισμού των Ρώσσων αθλητών από τους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλήθεια, σε τι φταίνε οι Ρώσσοι αθλητές, οι οποίοι μάλλον έχουν γαλουχηθεί με το «ευ αγωνίζεσθαι» και αμφιβάλλω αν βρίσκεται έστω ένας να τάσσεται υπέρ του Πούτιν και της εισβολής στην Ουκρανία; Είδατε κανέναν Αριστερό να φωνάζει ότι «δεν φταίνε οι Ρώσσοι» και ότι πρέπει να τους επιτραπεί η επιστροφή στη Γιουροβίζιον και στις Ολυμπιάδες. Ουδένα! Γιατί; Γιατί είναι παπάρες! 

 

Εγώ δεν συμφωνώ ότι δεν φταίνε σε τίποτα οι λαοί. Μια χαρά φταίνε οι λαοί γιατί οι λαοί ψηφίζουν τις κυβερνήσεις. Και πρέπει να ασκείται ψυχολογική πίεση στους λαούς με κάθε ευκαιρία αν θέλουμε να αρχίσουν να ψηφίζουν ηγέτες που δεν κακοποιούν άλλους λαούς. Μόνο οι ηλίθιοι δεν τα καταλαβαίνουν αυτά. Εγώ δεν μπορώ να κάνω παρέα με άνθρωπο του οποίου η χώρα κατέχει και καταδυναστεύει τη δική μου. Και ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος στον κόσμο να είναι, όσο δεν βρίσκεται έξω από το παλάτι του Ερντογάν να φωνάζει για την αδικία που συντελείται στην Κύπρο και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μου, δεν μπορώ να κάθομαι να τα πίνω αμέριμνα μαζί του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η σιωπή του είναι συνενοχή. Όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ. 

 

Η Δέσποινα Βανδή αποσύρθηκε χθες και μάχεται έκτοτε να το σώσει. Η Ήβη Αδάμου που είναι, τάχα μου, δική μας, δεν πτοείται. Διαφημίζει απρόσκοπτα τις εμφανίσεις της στην ίδια τουρκική πόλη. Βέβαια, τόσο η Ήβη όσο και η Βανδή έχουν κάτι κοινό. Έχουν γκόμενους κουμμουνιστές. Δεν λέω ότι τις κάνουν ό,τι θέλουν και τις έχουν σαπίσει στην πλύση εγκεφάλου. Είμαι σίγουρος ότι από μόνες τους αποφασίζουν το που θα εμφανιστούν. Αλλά είπα να το αναφέρω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί κάποια πράγματα να μην είναι τόσο τυχαία. 

 

Ας μην κλείσουμε όμως δίνοντας αξία σε δευτεράντζες. Ας κλείσουμε πλέκοντας το εγκώμιο της Άννας Βίσση, η οποία όταν έβγαλε το τραγούδι Ελένη, δεχόταν βροχή προτάσεων για εμφανίσεις εκεί, και τις απέρριπτε ασυζητητί «γιατί δεν νιώθω άνετα μετά από όσα έγιναν στην Κύπρο!»

 

Άλλο βέβαια να είσαι η Άννα Βίσση, με τσίπα και αξιοπρέπεια, και άλλο όλες οι υπόλοιπες.