Ένας Ευνουχισμένος Κόσμος

Είδαμε και πάθαμε να μάθουμε στον γιο μου να μην δέρνει. 

 

Ποτέ δεν έδερνε κανέναν στα καλά καθούμενα. Όμως στα πλαίσια της αυτό-άμυνας ή στα πλαίσια άσκησης ψυχολογικής βίας εκ μέρους συμμαθητών του, ο γιος μου γυρίζει το χέρι του, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Μη φανταστείτε τίποτα μπουνιές και κλωτσιές. Αναφέρομαι σε μπάτσες που στα ‘80ς, στα ένδοξα χρόνια που εγώ μεγάλωσα, θα θεωρούνταν σκέτα χάδια. Στον σύγχρονο κόσμο, ακόμη κι αυτά, θεωρούνται σχεδόν απόπειρα φόνου. 

 

Είχαμε διάφορα περιστατικά στο σχολείο. Λάβαμε πολλές φορές κλήση από τη δασκάλα τού επειδή «γύρισε το χέρι του». Όλες τις φορές ήταν κατόπιν πρόκλησης, ευτυχώς. Τη μια φορά δυο συμμαθητές του οι οποίοι κάθονταν αριστέρα και δεξιά του τον έσπρωχναν την ώρα του μαθήματος για να ανταλλάξουν μεταξύ τους ραβασάκια, σβηστηράκια κτλ, και αυτός θύμωσε και τους τις έφεξε, μια άλλη φορά άστραψε μία στον από πίσω του επειδή τελείωσε πρώτος το διαγώνισμα (ναι, κάνουν διαγωνίσματα από την α’ τάξη πια), και τον κορόιδευε συνέχεια «εγώ τελείωσα και εσύ ακόμα γράφεις». Του είπε να ησυχάσει για να τον αφήσει να συγκεντρωθεί κι αυτός όχι μόνο τον αγνόησε αλλά έβαλε και ένα φίλο του να τραγουδούν μαζί «εμείς τελειώσαμε και εσύ ακόμα γράφεις».

 

Του έκανα άπειρα μαθήματα για το πώς χειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις. Πρώτα, ζητάμε ευγενικά από αυτόν που μας ενοχλεί να σταματήσει. Το επαναλαμβάνουμε αν συνεχίσει. Αν δεν μας λάβει υπόψιν απευθυνόμαστε στη δασκάλα μας, και αν η δασκάλα δεν καταφέρει να επιβληθεί, τότε και μόνο τότε βάζουμε τον άλλον στη θέση του κατ’ ιδίαν. Το τελευταίο δεν είναι 100% ορθό, αλλά είναι κι αυτός ένας τρόπος αξιοπρεπούς επιβίωσης στη ζούγκλα που ζούμε και μεγαλώνουμε παιδιά. 

 

Κάθε, μα κάθε, φορά του φταίει η εκάστοτε δασκάλα. «Της λέω ότι με ενοχλούν και δεν κάνει τίποτα». Τον καταλαβάινω γιατί είχα κι εγώ παρόμοιο πρόβλημα στην Β’ Γυμνασίου. Δεχόμουν τεράστιο ψυχολογικό πόλεμο και παρόλες τις καταγγελίες σε ανώτατες βαθμίδες του Γυμνασίου, (η φάση έφτασε μέχρι τον Σύνδεσμο Γονέων και παραλίγο στο Υπουργείο Παιδείας), δεν γινόταν τίποτα. Κανείς δεν επιβαλλόταν στα παλιόπαιδα, κανείς δεν τους τραβούσε το αφτί. Αρκούνταν σε κάτι γενικόλογα περί «σωστής συμπεριφοράς» και έξω από την πόρτα. Μόνο όταν επιτέθηκα σε μια καθηγήτρια στην αυλή του σχολείου και της είπα ότι «είναι μία άχρηστη που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της», και έγινα θέαμα σε όλους τους μαθητές του σχολείου, μόνον τότε άλλαξε η κατάσταση. Κέρδισα τον σεβασμό του όχλου επειδή επιτέθηκα ευθέως «στην εξουσία». 

 

Το μπούλινγκ που δεχόμουν (και επρόκειτο για καραμπινάτο μπούλινγκ α λα ‘90ς, και όχι αυτές τις φλωριές που βιώνουν οι σημερινοί) σταμάτησε εν μία νυκτί. Την επόμενη μέρα «ήμουν ένας από εκείνους».

 

Δεν ξέρω αν αυτές είναι σωστές συμβουλές για να περάσουν και στην επόμενη γενιά. Αλλά δεν ξέρω τι άλλο να συμβουλεύσω τον γιο μου προκειμένου να αντιμετωπίσει «τα παλιόπαιδα». Τις προάλλες μου έλεγε ότι δύο δίδυμοι δεν του επιτρέπουν να παίξει με ένα φίλο του και όποτε τον δουν στην αυλή πάνε και τον σπρώχνουν, επειδή «εμείς τον ξέρουμε από καιρό, και εσύ δεν είσαι φίλος του». «Με σπρώχνουν ακόμη και αν δεν πλησιάσω στον κοινό μας φίλο», μου είπε. 

 

-Τους κατήγγειλες;

- Εκατό φορές!

- Η δασκάλα σου τι σου είπε;

- Ότι βαρέθηκε να ακούει καταγγελίες.

 

Φυσικά και βαρέθηκε η κάργια! Τι να σου έλεγε; Ότι περιμένει να πάει 2:30 να σχολάσει; 

 

Εχθές ο γιος μου ήρθε και μου είπε ότι πήγε και βρήκε τη δασκάλα και της κατήγγειλε δυο άλλους, και όταν εκείνη του επανέλαβε ότι «βαρέθηκε να ακούει καταγγελίες», ο γιος μου της απάντησε «αυτή είναι η δουλειά σου, να ακούς καταγγελίες, κι αν βαρέθηκες να βρεις άλλη δουλειά να κάνεις».

 

Δεν παίρνω όρκο ότι τα είπε έτσι αυτολεξεί, αλλά έτσι μου τα μετέφερε και παρόλο που υποψιάζομαι ότι υπερβάλλει, του βγάζω το καπέλο που στα οχτώ του χρόνια βρήκε το σθένος και της είπε αυτό που κατά βάθος πιστεύουμε όλοι. Γιατί σε κάθε κοινωνία το πρόβλημα δεν είναι η πλέμπα που παρανομεί. Το πρόβλημα είναι οι θεσμοί της πολιτείας που δεν μπορούν να επιβληθούν και να απονέμουν δικαιοσύνη. Θα μου πεις, είναι και ο γιος σου σπαστικός και καταγγέλλει συνέχεια. Θα συμφωνήσω. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική; Να κλείνει τα μάτια στα αίσχη που συμβαίνουν γύρω του; Να παίρνει τον νόμο στα χέρια του; Ή να κάθεται και να τις τρώει σαν μαλάκας; 

 

Έρχομαι σε αμηχανία συχνά με την αθυροστομία του γιου μου. 

 

Αλλά πού θα πέσει το μήλο; 

 

Σήμερα ήταν η τελευταία του μέρα στο summer school. Μου είπε «χάρηκα που τέλειωσε και δεν θα ξαναπάω και δεν είμαι αναγκασμένος να ξαναδώ τα μούτρα τους!» 

 

Πόσο γιος μου! 

Παύλος Κοντίδης

Δεν ξέρουμε πολλά για τον Παύλο Κοντίδη.

 

Ο Παύλος Κοντίδης είναι ο μοναδικός, σύγχρονος Κύπριος ολυμπιονίκης, στο άθλημα της ιστιοπλοΐας. Κατέκτησε σήμερα το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα των Παρισίων, και έχει άλλο ένα αργυρό από την Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Τα μοναδικά μετάλλια της Κύπρου σε Ολυμπιακούς αγώνες προέρχονται και τα δύο από αυτόν, τον ίδιο.

 

Όσες πληροφορίες κατάφερα να μαζέψω γι αυτόν τον σπουδαίο Κύπριο, προέρχονται από την Wikipedia και πάνω κάτω λένε τα βασικά. Ότι γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1990, ότι πήγε να σπουδάσει στο Σαουθάμπτον αλλά ανέβαλε τις σπουδές του χάριν του Ολυμπισμού, ότι είναι νυμφευμένος και έχει ένα παιδί. Αναφέρονται επίσης οι διακρίσεις του σε άλλους αγώνες εκτός των Ολυμπιακών. 

 

Δεν ξέρουμε τίποτα κουτσομπολίστικο για εκείνον. Ούτε αν έχει κάποιο οικογενειακό δράμα, ούτε αν έχει σκοτεινό παρελθόν, ούτε αν το αγαπημένο του φαγητό είναι τα σουβλάκια, ούτε αν ακούει Αντώνη Ρέμο, ούτε τίποτα. Ξέρουμε αυτό που έχει καταφέρει και αυτό είναι αρκετό. Και αυτό το χαμηλό, ταπεινό προφίλ είναι κομμάτι της νίκης που πρέπει να φέρει μαζί του κάθε ολυμπιονίκης. Δουλειά, ταπεινότητα, επιτυχία. 

 

Τον θαυμάζω. Ας είναι φάρος για όλους μας. 

Το Γαμώτο Της Ελλάδας

 Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στον Πετρούνια και μπροστά στον οποιονδήποτε Έλληνα ολυμπιονίκη;

Όσες φορές και να παρακολουθήσω τα βίντεα από τις προσπάθειές του συγκινούμαι το ίδιο.

Αυτό το χούι, της συγκίνησης με κάθε τι ελληνικό, το έχουμε οικογενειακώς.

Θυμάμαι ότι το 1992 όταν έτρεξε η Βούλα Πατουλίδου ήμασταν στον Πρωταρά και ο πατέρας μου παρακολουθούσε Ολυμπιακούς από μια τηλεόραση που μετά βίας έπιανε το σήμα του ΡΙΚ, στο πίσω μπαλκονάκι. Το κλάμα που έριξε για την επιτυχία της Πατουλίδου ήταν πρωτόγνωρο για μένα. «Μα, γιατί κλαίει;» αναρωτιόμουν. Δεν μπορούσε να μου το εξηγήσει. «Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις γιατί θα κλαις κι εσύ» μου έλεγε. Δεν είμαι σίγουρος αν ποτέ κατάλαβα απόλυτα, αλλά όντως μεγαλώνοντας κληρονόμησα κι εγώ αυτό το «δεν ξέρω γιατί κλαίω, αλλά κλαίω». Νομίζω ότι πλέον πέρασε και στον γιο μου, αλλά μόνο σε μία περίσταση τον τσάκωσα να βουρκώνει προς το παρόν οπότε δεν είμαι 100% σίγουρος.

Το να κλαις με την επιτυχία οποιουδήποτε άλλου Έλληνα, το να μοιράζεσαι την αγωνία του και να ταυτίζεσαι με αυτήν είναι υγιές συναίσθημα. Κλάματα ρίξαμε και για τον Πύρρο Δήμα, και για τον Κεντέρη, και για τη Θάνου, και για τον Κακλαμανάκη, και για τον Μελισσανίδη, και για την Εθνική Ελλάδος το 2004 και για για την εθνική του μπάσκετ το 2005. Εδώ κλάψαμε ακόμη και για την Παπαρίζου στο Κίεβο! Μην το πάω πιο ακραία και σας πω ότι συγκινούμαι ακόμη και με τις ομάδες που πήγαν στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα (τα ξαναβλέπω κάνοντας διάδρομο και θυμούμαι τα νιάτα μου).

Γνωρίζω κόσμο που δεν του καίγεται καρφί γι’ αυτές τις επιτυχίες. Δεν μπορεί να τις νιώσει δικές του. «Είναι προσωπική επιτυχία του Πετρούνια» μου λένε. Ναι, προφανώς είναι προσωπική του επιτυχία, και προφανώς εγώ δεν συνέβαλα προσωπικά σ’ αυτήν ώστε να την οικειοποιούμαι. Μπορώ όμως να τη συμμεριστώ. Γιατί όταν η Πατουλίδου κέρδισε, δεν είπε «για την πάρτι μου ρε γαμώ το», είπε «Για την Ελλάδα ρε γαμώ το». Και Ελλάδα είμαστε όλοι μας. Όπως βλέπετε και στο αναρτημένο βίντεο, όταν ο Μελλισανίδης ερωτήθηκε σχετικά, είπε «όταν διαγωνίζομαι, δεν διαγωνίζομαι εγώ, διαγωνίζεται η Ελλάδα, είμαι η Ελλάδα!» 

Ορίστε, λοιπόν, που έγκειται η συμπερίληψη και η ταύτιση. Θέλατε Ολυμπιακούς συμπερίληψης; Ιδού!

Δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη νίκη του τάδε και του δείνα, όμως. Θα ταυτιστώ με τον Πετρούνια που πήγε ελληνικό σχολείο και έμαθε να γράφει με τα ίδια βιβλία που έμαθα κι εγώ. Θα ταυτιστώ με την Πατουλίδου που ζει και βασανίζεται τον ίδιο γεωγραφικό και κοινωνικό χώρο ο οποίος βασανίζει και μένα. Δεν ήρθαν από την Ελβετία οι Ολυμπιονίκες μας να ξυπνούν τρώγοντας κρουασάν και κάνοντας τζόγγινγκ γύρω από τη λίμνη της Γενεύης. Ξυπνούν κι αυτοί με γαμωσταυρίδια όπως εμάς σε έναν ελληνικό, τριτοκοσμικό χώρο, και τρέχουν σε κάτι στάδια / γυμναστήρια ετοιμόρροπα όπως πάνω κάτω κάνουμε κι εμείς. Μοιραζόμαστε τον πόνο του να ζεις στον ελληνικό χώρο. Εξ ου και η ταύτιση.

Αυτούς που την ώρα που ο Πετρούνιας εκτελεί το πρόγραμμά του δεν μπορούν να συμμεριστούν την αγωνία του, αυτούς που δεν μπορούν να κλάψουν με τον θρίαμβο του, τους λυπάμαι. Νιώθω ότι κάτι έχασαν, ότι κάτι πήγε λάθος, και δυστυχώς μετά από κάποια ηλικία αυτό δεν καλλιεργείται ούτε μπορεί να ανθίσει.

Δεν πειράζει.

Και εις ανώτερα σε όλους τους αθλητές μας.

Διάβασα

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε και άνοιξα σήμερα τα παλιά μου ημερολόγια.

 

Παλιότερα διασκέδαζα διαβάζοντάς τα. Πλέον αποφεύγω να τα διαβάζω γιατί καμιά φορά με λυπάμαι ή δεν με αναγνωρίζω καν. Δεν θέλω να ταυτίζομαι με εκείνο το παιδί, με το οποίο ούτως ή άλλως δεν ξέρω πόσο μοιάζω. 

 

Σήμερα όμως τα άνοιξα γιατί έψαχνα μια πληροφορία για μια ημερομηνία και έπρεπε να τη βρω. Είχα δεν είχα μπήκα στον πειρασμό και διάβασα μερικές σελίδες από αυτά που σκεφτόμουν το 2010. 

 

Θέλω να σας πω ότι παρόλο που είναι πικρό το ποτήρι της ανάγνωσης, είναι παράλληλα τρομερά ωφέλιμο. Δεν μετανιώνω που τα έγραφα όλα με κάθε λεπτομέρεια ανελλιπώς από το 1995 μέχρι το 2010. 

 

Διάβασα κάποιους προβληματισμούς που έγραψα τότε, πριν 15 χρόνια και οι οποίοι με ταλανίζουν ακόμη και σήμερα. Και αμέσως σκέφτηκα ότι αν τα ίδια πράγματα με ξαγρυπνούσαν και πριν 15 χρόνια πάει να πει ότι είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς την ύπαρξη και ορθότητά τους. Γιατί αν δεν ίσχυαν, αν ήταν αποκυήματα της φαντασίας μου, αν ήταν απλά η ιδέα μου, δεν θα τα είχα γράψει και τότε. Απλώς τότε ήλπιζα ότι θα διαψευστώ. Και να που δεκαπέντε χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άρα ορθώς τα είχα γράψει τότε, για να τα διαβάσω δεκαπέντε χρόνια μετά και να πω «ορίστε, οι ίδιες καταστάσεις ισχύουν και σήμερα. Πήγαινε και πέτα τες». Σιγά που θα πάω. 

 

Διάβασα και κάποιες πιο δυσάρεστες και σκοτεινές σκέψεις μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου έσκισα μια σελίδα από το ημερολόγιο μου και την έκανα κομματάκια. Όχι επειδή τις αποποιούμαι. Αλλά επειδή δεν θέλω να τις διαβάσουν τα παιδιά μου όταν μεγαλώσουν. Στ’ αλήθεια δεν γράφω κάτι εγκληματικό ή κάτι αναπάντεχο. Μη βάζετε με το νου σας τα χειρότερα. Καμιά φορά είναι καλύτερα να μην διαβάζουμε την αλήθεια ωμή. Ας τη φανταζόμαστε μόνο. 

 

Διάβασα και κάποια χαριτωμένα κουτσομπολιά που ούτε καν τα θυμόμουν. Ονόματα και καταστάσεις με άτομα που σήμερα δεν μιλάμε καν, και που αν με ρωτήσεις μετά δυσκολίας θα σου πω ότι τους γνωρίζω. Τότε ήταν η επικαιρότητα μου. 

 

Τι σου είναι η ζωή. 

Καλοκαιριάτικα

 

Απερίγραπτη η χαρά μου που αισίως φτάσαμε και στο τέλος του Ιούλη, του χειρότερου μήνα του χρόνου.

Τον Απρίλη του 2015, στα πλαίσια του μήνα του μέλιτος, είχαμε περάσει και από το Μεξικό. Τον Απρίλη στο Μεξικό είχε 40 βαθμούς κελσίου και ο ξεναγός μας είπε ότι αυτός ήταν και ο τελευταίος υποφερτός μήνας του έτους. Από τον Μάιο και μετά η θερμοκρασία στο Μεξικό ανεβαίνει έτι περισσότερον, ενώ οι τρεις μήνες του καλοκαιριού θεωρούνται νεκροί βάσει κυβερνητικού διατάγματος, όπου όλοι οι πολίτες οφείλουν να είναι κλειδωμένοι σπίτια τους μέσα στα κλιματιστικά για να επιβιώσουν. Έτσι μας βλέπω και εμάς στα επόμενα χρόνια. Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος πέρασαν έτσι. Τώρα δειλά δειλά τον Αύγουστο θα αρχίζει να καλυτερεύει η κατάσταση κι αυτό επειδή θα αρχίσει να νυχτώνει νωρίτερα. Δεν γλιτώνω την κλιματική μετανάστευση μια μέρα.

Μισώ το καλοκαίρι, και δη το κυπριακό καλοκαίρι, με όλα τα συμπαρομαρτούντα του.

Αυτές τις μέρες που ασχολούμαστε ακόμη με την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων κάθισα και ξαναθυμήθηκα τις τελετές του 2004. Όπως σας είχα πει και στο προηγούμενο κείμενο, τις βλέπω συχνά. Τα τελευταία βράδια κάθισα και τις ξαναείδα. Όχι μόνο τις ξαναείδα, αλλά κάθισα και διάβασα το ημερολόγιο του Δημήτρη Παπαϊωάννου όπως δημοσιεύτηκε στη Lifo (ψάξτε το να το διαβάσετε, είναι μεγάλο, αλλά υπέροχο), και έφριξα για αυτή τη δύσμοιρη τη χώρα που λατρεύω, την Ελλάδα.

Γνωρίζατε ότι αυτά τα αριστουργηματικά σκηνικά που χρησιμοποιήθηκαν στην τελετή έναρξης, τα γλυπτά, τα αγάλματα και τα κοστούμια, είναι ΘΑΜΜΕΝΑ μέσα στο Golden Mall του Αμαρουσίου; Το Golden Mall, πριν γίνει Golden Mall, ήταν το κτήριο όπου φιλοξενούνταν όλα τα Media που κάλυπταν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο υπόγειο ήταν φυλαγμένα τα σκηνικά. Όταν το κτήριο μετατράπηκε σε πολυκατάστημα δεν προλάβαιναν να μετακινήσουν τα σκηνικά αλλού προκειμένου να τα σώσουν επειδή ήταν πολύ βαριά. Έτσι τα εγκατέλειψαν εκεί, τα ΕΘΑΨΑΝ ανάμεσα στα ντουβάρια που έστησαν για να χωρίσουν το κτήριο σε καταστήματα. Πόσο ελληνικό αυτό το κατάντημα, πόσο;!

Εγώ εδώ που παίζω θεατράκια με τους δικηγόρους και κάθε φορά μετά από κάθε παράσταση βρίσκω κάποιο σουβενίρ από το σκηνικό και το οικειοποιούμαι για να περισώσω κάτι από τη μαγεία που βίωσα στις παραστάσεις μας. Σκεφτείτε να είσαι ο Παπαϊωάννου, να έχεις ξοδέψει τρία χρόνια από τη ζωή σου για να στηθεί η καλύτερη τελετή έναρξης και λήξης στην ιστορία των Αγώνων και το ευχαριστώ να είναι αυτό. Να στα θάψουν κάτω από το Golden Mall.

Ό,τι πάθει η Ελλάδα της αξίζει.

Αλλαγή θέματος.

Έχετε και εσείς κόσμο στον περίγυρό σας που αντί να τον απασχολεί το άμεσο κατάντημα και προβλήματα της πατρίδας του κάθεται και ασχολείται με τα πολιτικά της Αμερικής;

Εντάξει, η Αμερική κυβερνά όλο τον πλανήτη. Λογικό ως ένα βαθμό να μας αφορούν οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής που παίρνονται εκεί και μας επηρεάζουν. Αλλά δεν το βρίσκετε λίγο too much να σας ενδιαφέρει αν θα κερδίσει τις εκλογές ο Τραμπ ή η Χάρρις και να σκοτώνεστε στο διαδίκτυο υπέρ του ενός και του άλλου; Το πήρατε χαμπάρι ότι ο πρόεδρος σας είναι ο Χριστοδουλίδης; Πόση άρνηση πάνω σας. Σήμερα το πρωί ας πούμε έβλεπα έναν (αρσενικό κιόλας), που έκανε share ένα κείμενο που έλεγε ότι ο Νόμος του Τραμπ για την απαγόρευση της Έκτρωσης πέρασε σε μία Πολιτεία και ότι ήταν πολύ σημαντικό να ψηφίσουν οι Αμερικάνοι τη Χάρρις για να ανατραπεί αυτός ο Νόμος. Τι σε νοιάζει εσένα Χριστιανέ μου. Σκοπεύεις να γκαστρωθείς;

Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με το θέμα, είναι ένδειξη λογικού ατόμου να ξυπνά κάποιος στην Κύπρο και να κόπτεται ποιος Νόμος πέρασε στην Αμερική; Εδώ πιο κάτω, είκοσι λεπτά με το αεροπλάνο, η Γάζα γίνεται οικόπεδο. Αυτό θα ήταν πιο λογικό να σας ενδιαφέρει αφού και πρόκειται αντικειμενικά για πιο σοβαρό ζήτημα, αλλά μας επηρεάζει και άμεσα αφού δεν αργούμε να φάμε κι εμείς στο δόξα πατρί ένα ξεγυρισμένο πύραυλο όπως την άλλη φορά και να μην ξέρουμε από πού μας ήρθε. Όμως, όχι! Ο Κυπραίος κόπτεται για το τι θα γίνει στην Αμερική! Κι εγώ βρίσκω την κυπριακή επικαιρότητα μπανάλ, και το Χόλλιγουντ έχει πάντα άλλη γοητεία, αλλά ναι, δεν είστε με τα καλά σας όσοι κοιμάστε και ξυπνάτε με τα πολιτικά της Αμερικής.

Αυτά είχα να πω.

Οι διακοπές μου αργούν ακόμα. Περιμένω να επιστρέψει η πλέμπα και μετά να φύγω.

Αυτό είναι το κόλπο.

Μανιφίκ, Ζενιάλ, Ξυζάλ!

Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς δεν σας άρεσε από την έναρξη της γαλλικής ολυμπιάδας. 

 

Τί περιμένατε να δείτε δηλαδή; Αυτό είναι η σύγχρονη Γαλλία, αυτό είδατε. 

 

Εμένα μου άρεσε όλο. Τίποτα δεν με χάλασε, κατ’ ακρίβεια ανέμενα ότι δεν θα μου αρέσει καθόλου, και ευτυχώς διαψεύστηκα. Θα έκανα φυσικά αλλαγές. Το ότι η φλόγα άναψε σε εκείνο το άθλιο αερόστατο και όχι επάνω στον πύργο του Άιφελ το βρήκα “λίγο”. Η Σελίν Ντιόν επίσης, δεν γίνεται να εμφανίζεται τόσο μακριά από τον κόσμο και να νιώθεις την απόσταση. Η Ντιόν έπρεπε να είναι μεν κάπου ψηλά, αλλά μέσα στο πλήθος που τόσο λαχταρεί την επιστροφή της. Αυτά θα διόρθωνα. 

 

[Εν τω μεταξύ, μια που βλέπουμε ότι η Σελίν διανύει μια καλή φάση με την υγεία της, κλείστε την από τώρα για τη Γιουροβίζιον του χρόνου, μπας και προλάβει και μας ξαναπεί το νικητήριο του 1988 σε ελβετικό έδαφος!]

 

Κατά τα άλλα, όλα τα βρήκα εξαιρετικά. Το γεγονός και μόνο ότι η έναρξη έλαβε χώρα στην πόλη των Παρισίων μέσα και όχι σε κάποιο στάδιο καθιστά από μόνο του το θέαμα ένα από τα καλύτερα που είδαμε σε έναρξη ολυμπιάδας μετά την Αθήνα του 2004 (που για μένα είναι αξεπέραστη). Αν έχεις στη διάθεσή σου το Παρίσι που είναι από μόνο του το ωραιότερο σκηνικό, τι να πας να στήσεις μέσα σε ένα στάδιο; Μέχρι και τις εισόδους των αθλητών μέσω ταχύπλοων στον Σηκουάνα τη βρήκα εξαιρετική ιδέα. Ακόμη και το ότι έβρεχε θεωρώ ότι λειτουργούσε υπέρ της σκηνοθεσίας και της ιερότητας της περίστασης. 

 

Θα μου πείτε, δεν βρήκες υπερβολική την woke παρουσία; Τι εννοούμε ακριβώς woke παρουσία, δεν κατάλαβα. Εννοείτε αυτό που υποψιάζομαι; Μα φυσικά και τη βρήκα too much. Ο γιος μου, ο οποίος παρακολουθούσε μαζί μου γιατί φαγώθηκε να μάθει ποια ήταν η μασκοφόρος επάνω στο άλογο που μετέφερε τη φλόγα, ενστικτωδώς έσκυψε το κεφάλι και δεν έβλεπε από την αμηχανία του. Αλλά γι’ αυτό δεν φταίνε οι χορευτές. Εξάλλου στο Παρίσι γίνεται η διοργάνωση. Λες «ουί» και σε κοιτάνε περίεργα. Για όλα αυτά φταίει γενικότερα ότι ο κόσμος που ζούμε σήμερα παραιτήθηκε. Βαρέθηκε τα πάντα. Έπιασε τη λέξη «διαφορετικότητα» και τη ξεχείλωσε τόσο πολύ που πλέον έχει φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Υπογραμμίζοντας με κάθε ευκαιρία την όποια διαφορετικότητα διερωτάται κανείς τι κοινό έχουμε όλοι οι υπόλοιποι μεταξύ μας που υποτίθεται ότι είμαστε όμοιοι. 

 

Που λέτε, ναι. Αυτό είναι που χάλασε τη συνταγή. Η παραίτηση. Αλλά αυτό είναι ευρύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας. Δεν ήταν πρόβλημα της βραδιάς. Από τότε που πήραμε είδηση ότι σε λίγα χρόνια θα αναλάβουν τα ρομπότ, δεν μας κόφτει τίποτε. Όλα ισοπεδώθηκαν. Κάποτε οι αθλητές έμπαιναν στα στάδια με στρατιωτικό βήμα, ζυγισμένοι, στοιχιμένοι. Τώρα ανάθεμα και αν ξέρουν πώς να περπατήσουν με στρατιωτικό βήμα. Αυτό είναι το σήμερα. Πρόχειρο, ανεπίσημο, ντεκαβλέ. Ας το λουστούμε. 

 

Οι μουσικές επιλογές του Dj ήταν υπέροχες, θα έλεγα. Τη στιγμή που εμφανίστηκαν τα Minions και έκλεψαν τη Μόνα Λίζα ο γιος μου έπεσε ξερός και χαχάνιζε τόσο έντονα που πρώτη φορά τον είδα έτσι. Τα μεγάλα θεάματα αποκτούν άλλη χαρά όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά με τα παιδιά σου. Τη στιγμή που ο καβαλάρης εμφανίστηκε επάνω στο μεταλλικό άλογο το οποίο έτρεχε στο νερό, ο μικρός είπε: «το αντέγραψαν από το frozen 2!». Πλάκα, πλάκα, αφού είδαμε τα Minions δεν θα πείραζε να βλέπαμε και λίγο Ντίσνεϊ. Θα είχε χάζι να εμφανιστεί ανάμεσα στα πλοιάρια και το ποταμόπλοιο του Μίκυ από το Fantasmic και να ανακοίνωνε ο εκφωνητής ότι τώρα εισέρχεται και η Ντίσνεϊλαντ. 

 

Η έναρξη είχε κάτι για όλους. Και γι αυτό τη θεωρώ πετυχημένη.

 

Ναι, δεν είχε Άννα Βίσση, δεν είχε Μαρινέλλα, δεν είχε Γιάννη Πάριο, δεν είχε ιστορία χιλιάδων ετών σε κλεψύδρα δέκα λεπτών, δεν είχε «ας αρχίσουν οι χοροί», δεν είχε κένταυρους, ανάλυση DNA, δεν είχε τίποτα από το 2004. Ε, πώς να τα έχει; Αυτά τα έχει η Ελλάδα και εξάλλου, τι έμεινε όρθιο από το 2004 για να το δείξουν απόψε; Έχω τις τελετές έναρξης και λήξης του 2004 σε dvd και τις βλέπω συχνά πυκνα. Μακράν ό,τι καλύτερο παρουσίασε ο ελληνισμός. 

 

Αχώνευτο το ότι ήταν πριν είκοσι χρόνια αυτό το έπος. Τέλος πάντων. 

 

Καλή επιτυχία στις ομάδες μας!

Συναυλίες Στην Τουρκία

Χρόνια και ζαμάνια, παίδες. 

 

Νομίζω πρώτη φορά στα δεκαοχτώ χρόνια που γράφω δημοσίως έχω να κάνω τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να μπω εδώ μέσα. Δεν είχα και τίποτα να πω. 

 

Το θέμα μας σήμερα είναι οι συναυλίες των Ελλήνων τραγουδιστών στην Τουρκία εξ αφορμής της Δέσποινας Βανδή. Δεν χρειάζεται να τοποθετηθώ. Ξέρετε τις απόψεις μου. Πρέπει όμως να τις επαναλάβω. Αν και σας θεωρώ ανεπίδεκτους μαθήσεως, μία ισχνή ελπίδα στην άκρη του τούνελ τρεμοπαίζει ότι μπορεί κάτι να κολλήσει στην ξερή την κούτρα σας ως εκ θαύματος.

 

Πώς θα αποκαλούσατε έναν Έλληνα καλλιτέχνη ο οποίος αποδέχεται να εμφανιστεί σε μία χώρα, ο ηγέτης της οποίας διεκδικεί με προσάρτιση τη μισή Κύπρο, το μισό Αιγαίο και πλέον αμφισβητεί τις Συνθήκες κυριαρχίας της Ελλάδας ζητώντας ευθαρσώς κάποια νησιά; Ας μην τον πούμε προδότη και λυσσάξουν σύσσωμοι οι Αριστεροί. Ας τον πούμε αμόρφωτο, ανιστόριτο, χωριάτη και παραδόπιστο. Αυτά συνήθως πάνε μαζί, έτσι κι αλλιώς. 

 

Όλες οι δευτεράντζες της κοινωνίας ψάχνουν καταφύγιο στους τούρκικους παράδες. Και εδώ, στην Κύπρο, όσους βλέπω να έχουν δούναι και λαβείν με τους Τούρκους στα κατεχόμενα είναι άτομα που απορώ τι δουλειά θα έκαναν αν δεν είχαν πρόσβαση στην κατεχόμενη Κύπρο. Τώρα που τους άνοιξαν οι τουρκικοί ορίζοντες θυμήθηκαν το παραμύθι της συμφιλίωσης και ότι «δεν φταίνε οι λαοί για τις πράξεις των κυβερνήσεων». Τα ίδια λένε και οι καλλιτεχνικές δευτεράντζες. Δεν είναι τυχαίο που ως τώρα αυτοί που έτρεξαν να τα πάρουν χοντρά από τους Τούρκους ήταν, μεταξύ άλλων, η Άντζελα Δημητρίου, η Καίτη Γαρμπή, η Ήβη Αδάμου αλλά και άλλοι τόσοι, άπαντες δευτέρας διαλογής και περιορισμένης ευθύνης άνθρωποι- «καλλιτέχνες». Η Δέσποινα Βανδή δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, αφού παρόλη την εκεχειρία που υπογράφτηκε στο Just The Two Of Us του Κοκλώνη εν έτει 2020, εν τούτοις ουδέποτε ανέβηκε κατηγορία. Δευτεράντζα μέχρι τέλους. 

 

Πονηρή δευτεράντζα παρόλα αυτά. Γιατί ενώ αποδέχτηκε θερμά την πρόσκληση να εμφανιστεί στην Τουρκία δήθεν «για μη πολιτικό σκοπό», αποχώρησε αίφνης μόλις είδε το κράξιμο που έφαγε στο ίνσταγκραμ από τους Έλληνες Κύπριους λίγο πριν εμφανιστεί στη σκηνή. Φυσικά, έπρεπε κάπως να το σώσει και βγήκε και είπε ότι ακύρωσε την εμφάνισή της «λόγω της παρουσίας του Κεμάλ Ατατούρκ σε αφίσα στο πλάι της σκηνής», καθώς επίσης «της παρουσίας τουρκικών σημαιών», αλλά αντιλαμβάνεστε πόσο γελοία ακούγονται όλα αυτά. Προκειμένου να μας πουλήσουν φούμαρα, οι Έλληνες καλλιτέχνες ώρες-ώρες συμπεριφέρονται λες και επρόκειτο να τραγουδήσουν στην Ελβετία και ξαφνικά έπεσαν απ’ τα σύννεφα από την πολιτική εκμετάλλευση που έτυχε η εκεί εμφάνισή τους από τους Τούρκους. Λες και τώρα θα τους μάθουμε. Βέβαια, άμα έχουμε κόσμο σαν τη Μαρίνα Σάττι που βγαίνει και δηλώνει «αγαπάμε Τουρκία», αντιλαμβάνεστε ότι μπορεί εν τέλει να μην είναι φούμαρα όλα αυτά, αλλά να πάσχουν όντως από Σύνδρομο Στοκχόλμης όλοι αυτοί οι παπάρες. 

 

Τέλος πάντων, δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι καλλιτέχνες γιατί πλην της Βίσση, κανέναν δεν εκτιμώ πραγματικά ως οντότητα. Άμα θέλουν να ξευτυλίζονται έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Εγώ σήμερα θα ασχοληθώ – ξανά- με το επιχείρημα «δεν φταίνε οι λαοί» που το προβάλλουν όλοι προκειμένου να λάβουν συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες τους. 

 

Το «δεν φταίνε οι λαοί για τις πράξεις των κυβερνώντων τους» είναι ένα πολύ απλοϊκό επιχείρημα και ισχύει όπως πάντα κατά το δοκούν του εκάστοτε παπάρα, ο οποίος συνήθως είναι και Αριστερός. Και ισχύει κατά το δοκούν επειδή δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που ο λαός είναι ο ισραηλινός. Φέτος έγινε της πουτάνας στη Γιουροβίζιον επειδή η EBU τόλμησε να επιτρέψει στο Ισραήλ να συμμετάσχει. Εκεί δεν είπε κανένας (και ορθώς αν με ρωτάτε) ότι ο λαός του Ισραήλ δικαιούται να έχει πρόσβαση σε ένα διασκεδαστικό πρόγραμμα. Εκεί είπαν όλοι «τιμωρήστε τους γενοκτόνους». Και εγώ μαζί σας. Αλλά δεν γίνεται να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Εφόσον στην περίπτωση των Τούρκων δείχνετε ανοχή, θα έπρεπε να δείχνετε και στους Ισραηλινούς. Δεν μπορείτε να εφαρμόζετε τη δικαιοσύνη όπως και όποτε σας συμφέρει. Έξω οι βρωμότουρκοι, έξω και οι Ισραηλινοί. Κανένας δεν το είπε. 

 

Κανένας δεν ύψωσε φωνή κατά του αποκλεισμού των Ρώσσων αθλητών από τους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλήθεια, σε τι φταίνε οι Ρώσσοι αθλητές, οι οποίοι μάλλον έχουν γαλουχηθεί με το «ευ αγωνίζεσθαι» και αμφιβάλλω αν βρίσκεται έστω ένας να τάσσεται υπέρ του Πούτιν και της εισβολής στην Ουκρανία; Είδατε κανέναν Αριστερό να φωνάζει ότι «δεν φταίνε οι Ρώσσοι» και ότι πρέπει να τους επιτραπεί η επιστροφή στη Γιουροβίζιον και στις Ολυμπιάδες. Ουδένα! Γιατί; Γιατί είναι παπάρες! 

 

Εγώ δεν συμφωνώ ότι δεν φταίνε σε τίποτα οι λαοί. Μια χαρά φταίνε οι λαοί γιατί οι λαοί ψηφίζουν τις κυβερνήσεις. Και πρέπει να ασκείται ψυχολογική πίεση στους λαούς με κάθε ευκαιρία αν θέλουμε να αρχίσουν να ψηφίζουν ηγέτες που δεν κακοποιούν άλλους λαούς. Μόνο οι ηλίθιοι δεν τα καταλαβαίνουν αυτά. Εγώ δεν μπορώ να κάνω παρέα με άνθρωπο του οποίου η χώρα κατέχει και καταδυναστεύει τη δική μου. Και ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος στον κόσμο να είναι, όσο δεν βρίσκεται έξω από το παλάτι του Ερντογάν να φωνάζει για την αδικία που συντελείται στην Κύπρο και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μου, δεν μπορώ να κάθομαι να τα πίνω αμέριμνα μαζί του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η σιωπή του είναι συνενοχή. Όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ. 

 

Η Δέσποινα Βανδή αποσύρθηκε χθες και μάχεται έκτοτε να το σώσει. Η Ήβη Αδάμου που είναι, τάχα μου, δική μας, δεν πτοείται. Διαφημίζει απρόσκοπτα τις εμφανίσεις της στην ίδια τουρκική πόλη. Βέβαια, τόσο η Ήβη όσο και η Βανδή έχουν κάτι κοινό. Έχουν γκόμενους κουμμουνιστές. Δεν λέω ότι τις κάνουν ό,τι θέλουν και τις έχουν σαπίσει στην πλύση εγκεφάλου. Είμαι σίγουρος ότι από μόνες τους αποφασίζουν το που θα εμφανιστούν. Αλλά είπα να το αναφέρω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί κάποια πράγματα να μην είναι τόσο τυχαία. 

 

Ας μην κλείσουμε όμως δίνοντας αξία σε δευτεράντζες. Ας κλείσουμε πλέκοντας το εγκώμιο της Άννας Βίσση, η οποία όταν έβγαλε το τραγούδι Ελένη, δεχόταν βροχή προτάσεων για εμφανίσεις εκεί, και τις απέρριπτε ασυζητητί «γιατί δεν νιώθω άνετα μετά από όσα έγιναν στην Κύπρο!»

 

Άλλο βέβαια να είσαι η Άννα Βίσση, με τσίπα και αξιοπρέπεια, και άλλο όλες οι υπόλοιπες. 

Φειδίας ΙΙ

Από το προηγούμενο κείμενο μέχρι σήμερα νιώθω ότι πέρασαν 10 χρόνια.

 

Από την Κυριακή που ανακάλυψα τον Φειδία, άρχισα να τον παρακολουθώ πιο επισταμένα. Μπήκα στο YouTube channel του, είδα τα βιντεάκια του, είδα τα reels του και νιώθω λίγο σαν τον Χάρη Ρώμα στο Κωνσταντίνου και Ελένης, στο επεισόδιο που ανακάλυψε τον Σάκη Ρουβά. Ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου. Τόσο πολύ τον συμπάθησα, που σχεδόν στεναχωρήθηκα που δεν τον είχα πάρει χαμπάρι προηγουμένως και να τον ψήφιζα την Κυριακή. Εντάξει, το βίντεο με τη Λαμποργκίνι απολαυστικότατο. Το άλλο που μπήκε στο pre-party των βραβείων Emmy επίσης. Εξ αιτίας του έμαθα τους παγκόσμιους YouTubers, και βρέθηκα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του, απορώντας γιατί δεν βγήκε πρώτος παμψηφεί. 

 

Έκατσα και τον είδα και στα προεκλογικά debates. Η μανία των «επαγγελματιών» πολιτικών να το παίξουν αρχικά προστατευτικοί, πατρικοί δίπλα του, και η μανία που τους έπιασε να τον αποδομήσουν κατόπιν εκλογών είναι αηδιαστική. Είναι η εικόνα του κόσμου στον οποίο ζούμε. Όχι μόνο θύμωσα, αλλά θέλω να πάω να τον βρω και να του πω, «έλα να κάμουμε κόμμα πελλών και να γαμήσουμε μαζί την υποκρισία του μέσου πολιτικού». Στο τουίτερ διάβασα ήδη: «Έχετε πρόβλημα; Να πάτε να σας το λύσει ο Φειδίας που ψηφίσατε». Ναι, γιατί προηγουμένως τρέχαμε στα κόμματα και μας έδιναν μεγάλη σημασία. Άντε να γαμηθείτε να ασπρίσετε! Η Έφη Ξάνθου ήγειρε θέμα "πόθεν έσχες" των εκατομμυρίων του. Η Έφη Who? Μια πτωχή. 

 

Τα δε κομμούνια, από τον καιρό που ανακάλυψαν ότι ο τύπος δεξιοπατά και ότι είχε πάρε δώσε με το ΕΛΑΜ, θυμήθηκαν να μας πουν ότι είναι επικίνδυνος! Εδώ βγάλαμε πενταετία Χριστόφια στην οποία ενταχθήκαμε στο ΔΝΤ, έμειναν στάσιμοι οι μισθοί μας για 10 χρόνια εξαιτίας του, ανατινάξε το Μαρί, σκότωσε 11 ανθρώπους, δεν έμεινε τίποτε όρθιο, αλλά τώρα είναι ο Φειδίας ο επικίνδυνος. Άρχισαν και τα ειρωνικά σχόλια: «δεν ξέραμε να κάνουμε τικ-τοκ για να εκλεγούμε». Ας ξέρατε. Όλες τις μαλακίες ξέρατε να τις κάνετε, το τικ-τοκ σας πείραξε να μάθετε. Τι bad losers παντού! Τι ζώα! Πραγματικά απολαμβάνω να σας βλέπω να κλαίτε. 

 

«Θα αλλάξει ο Φειδίας τη ζωή μας μέσω της Ευρώπης;» είδα να ρωτούν. Ναι, γιατί την άλλαξαν οι προηγούμενοι που στέλναμε τα προηγούμενα 20 χρόνια; Και ο Φειδίας να μην την αλλάξει, ας την αλλάξει ο Φουρλάς και ο Μαυρίδης που υποτίθεται είναι οι σοβαροί μας. Δεν καταλάβατε ακόμα ότι οι έξι ευρωβουλευτές που στέλνουμε είναι σταγόνα στο Αιγαίο. Τι να μας κάνουν; Εθιμικά τους στέλνουμε. 

 

Τον έβλεπα προ ολίγου σε ένα βίντεο να κυκλοφορεί στη Λευκωσία και να κινηματογραφεί τις αφίσες των κομμάτων που είχαν αναρτηθεί σαν αφίσες σχημάτων μπουζουκιών στην Αθήνα και να σχολιάζει: «Τωρά τι καταλάβετε που θωρείτε τούντες φάτσες; Αρέσκουν σας; Τι θα πει η ΕΔΕΚ είναι η δύναμή σου; Δεν σημαίνει τίποτε τούτο το σλόγκαν. Τουλάχιστον εγώ δεν σας υποχρεώνω να θωρείτε τη φάτσα μου όπου πάτε!» Πόσο "εγώ" αυτά τα σχόλια! Όχι, μάλιστα! Μου ήταν επίπονο να πηγαίνω όλο τον Μάιο δουλειά κάθε πρωί και να βλέπω τις σκατόφατσες σας. Ειδικά εκείνη του Προύντζου. Έχω που έχω τον πόνο μου που θα πάω να λιώσω στο Δημόσιο οκτώ ώρες, έχω και τη φάτσα του κάθε ωραιοπαθούς ψώνιου να με καλεί τον ψηφίσω. 

 

Όχι, αγάπες μου. Φειδία μόνο από δω και πέρα. 

Είμαι σίγουρος αυτός θα είναι ένας από τους επόμενους προέδρους της Δημοκρατίας. Μην πω θα λύσει και το Κυπριακό. Θα κάτσει έξω από το παλάτι του Ερντογάν με τα 5 εκατομμύρια ακόλουθους (θα γίνουν 15 εκατομμύρια μέχρι τότε) και θα αρνείται να φύγει ώσπου να λυθεί το Κυπριακό. Τέτοια αρχίδια θέλει. Δεν τα έχετε. 

 

 

 

Ο Φειδίας Και Η Καλομοίρα

 

Τον Φειδία δεν τον ήξερα.

Και αν τον ήξερα θα ανησυχούσα.

Τις τελευταίες εβδομάδες τον ανακάλυψα λόγω επικαιρότητας, και φυσικά έφριξα με το όλο πακέτο.

Χθες βράδυ, όμως, με την εκλογή του, άρχισα να τον συμπαθώ.

Δεν τον ψήφισα, ξεκαθαρίζω.

Τον συμπάθησα όμως γιατί ήταν τόσο μεγάλη η απόλαυση να βλέπεις τις σκατόφατσες των γνωστών κομματικών πιονιών να έρχονται σε αμηχανία με τα ποσοστά του, που παραγκώνισα όλον το αρνητισμό που συσσώρεψα εξαιτίας του. Ναι, ήταν σκέτη κάβλα να θωρείς τα ποσοστά του Φειδία να τρώνε μία έδρα από το ΑΚΕΛ που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Απόλαυση να βλέπεις τη ξυνίλα στη φάτσα της αντιπαθέστατης και αστοιχείωτης Ατταλίδενας. Απόλαυση που είχα καιρό να νιώσω για τον καταποντισμό του Κέντρου, των δήθεν Οικολόγων, του Βόρτ των βόρτων, αλλά και του πρώην κόμματος του Γλαύκου Κληρίδη το οποίο τόσο κατάλαβε τι συνέβη που βγήκε και έλεγε ότι «κέρδισε». «Κερδούνταν» που θα έλεγε και ο Φειδίας! «Κερδούνταν» Αννίτα μου, ρούφα τώρα τα χειρότερα ποσοστά στην ιστορία σας, κι εσύ και το σαΐνι ο Δίπλαρος.

Ο Φειδίας είναι η Καλομοίρα της πολιτικής. Χθες που τα έβαζα όλα σε μία σειρά κατέληξα ότι η αντιστοιχία είναι τα μάλα εύστοχη. Όπως ήρθε η Καλομοίρα ουρανοκατέβατη από την Αμερική, μη ξέροντας να συντάξει σωστά ούτε μία πρόταση, μη μπορώντας να πατήσει ούτε μία νότα και κατάφερε όχι μόνο να στείλει σπίτι της την Ραλλία και τον Θαλασσινό που υποτίθεται ότι ήταν το ποιοτικό πουλέν του Fame Story 2, αλλά κατάφερε να πάει και στην Ευρώπη με συντριπτική νίκη έναντι του Κώστα Μαρτάκη στον εθνικό τελικό της ΕΡΤ, ο οποίος Μαρτάκης είχε από πίσω του Ψινάκη και Κοντόπουλο, κατακτώντας την 3^η θέση στο Βελιγράδι με το Secret Combination, έτσι και ο Φειδίας. Ίδια και απαράλλαχτη πορεία.  

Φυσικά, η Καλομοίρα είναι γυναίκα, ξέρει να κλώννεται, ξέρει να πουλά καλά τη θηλυκή της πλευρά και αυτό είναι ένα ατού που δυστυχώς δεν έχει ο Φειδίας. Σκεφτείτε όμως να ήταν και Ζεν Πρεμιέ, τι θα γινότανε! 90% θα έπαιρνε.

Το πρόβλημα ποιο είναι; Το πρόβλημα είναι ότι την Καλομοίρα την έφαγε το σύστημα. Μόλις η αθηναϊκή, διεφθαρμένη σόου μπιζ αντιλήφθηκε ότι αυτό το κοριτσάκι δεν καταλαβαίνει Θεό, και άρχισε να στήνει και πόδι, έπεσε να τη φάει. Η Καλομοίρα αντί να επαναπαυθεί στις δάφνες που της προσέφερε η Γιουροβίζιον, σηκώθηκε και έφυγε εν μία νυκτί, μοιράζοντας σιχτίρια κατά παντός υπευθύνου. Πήγε στην Ουάσιγκτον, έκανε τα παιδάκια της, τρώει τη σπανακόπιτα που ψήνει με την πεθερούλα της κάθε Κυριακή και ζει ζωή και κότα. Δεν έκατσε να την απορροφήσουν τα σκατά για να μπορεί να άδει στα μπουζούκια.

Πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο πολιτικό σύστημα θα ρημάξει και τον Φειδία. Μπορεί προς το παρόν να του ρίχνουν αμήχανα γελάκια και να μην ξέρουν πως να τον διαχειριστούν αλλά μόλις μυριστούν ότι από τούδε και στο εξής θα ξεφυτρώνουν Φειδίες μέσω των σόσιαλ μίντια και θα διεκδικούν οφίκια εις βάρος της κυπριακής ιντελιγκέντσιας μη χέσω, θα γίνει μεγάλη σφαγή.

Όχι μόνο θα αποκλειστεί ο Φειδίας από τον επίσημο Δημόσιο Βίο, αλλά θα τον αναγκάσουν να αποσυρθεί. Ο ίδιος κερδίζει ήδη πολλές χιλιάδες ευρώ από τα κανάλια του στα σόσιαλ, επομένως δεν έχει κανένα ουσιαστικό λόγο να θέλει να προσφέρει στον κυπριακό όχλο. Ούτε μπορεί. Λέει ότι θα μάθει. Και η Καλομοίρα ήθελε να μάθει. Έμαθε;

 Όπως δεν μπορούσε η Καλομοίρα να πάει το ελληνικό τραγούδι μπροστά, ούτε ο Φειδίας θα αλλάξει την νοοτροπία του Κυπραίου. Είχε απηυδήσει ο κόσμος με τη δηθενιά και ήθελε αυθεντικότητα ναι. Αλλά δεν ήταν δυνατόν να διεκδικεί και η Καλομοίρα θέση από το μεροκάματο στα μπουζούκια. Δεν έπαιρναν τόσα χρόνια πίπες στα αφεντικά οι μπουζουξούδες για να τους φάει τη δόξα μία που ήρθε με τον σταυρό στο χέρι και την αφέλεια του απόδημου.

Το ίδιο θα γίνει και με τον Φειδία. Το πολύ πολύ στο μέλλον να κάνει σποραδικές πολιτικές παρεμβάσεις και να επηρεάζει πράγματα, αλλά ως εκεί. Δεν πρόκειται να τον αφήσει η λερναία Ύδρα και τα πλοκάμια της να επηρεάσει ουσιαστικά και δραστικά το φαγοπότι. Και εφόσον ο Φειδίας μπορεί να τρώει και απ’ αλλού, δεν θα κάτσει να σκάσει. Εξάλλου η Κύπρος δεν είναι ένα κράτος που αξίζει ή πρόκειται να δει ποτέ του, σωτηρία.

Κατά τα άλλα ναι, ακόμα δεν έχω συνέλθει από το «κερδούνταν». Αλλά είμαι έτοιμος να του το συγχωρήσω του πελλού.

Αντί-Εκλογές

Οι εκλογές γίνονται με λάθος τρόπο.

 

Όταν κυριαρχήσω σ’ αυτό τον τόπο, όταν επιβάλω την εωσφορική παρουσία μου, το εκλογικό σύστημα θα αλλάξει.

 

Ο κυπριακός λαός δεν θα είναι αναγκασμένος να επιλέξει ανάμεσα σε 100 ναρκισσιστικά ψώνια ποιο είναι το λιγότερο βλαβερό και να το φορτωθεί στους ώμους του. Ούτε θα ήταν υποχρεωμένος να τον ανέχεται αν εντός ευλόγου χρόνου δεν επιδείκνυε τη δέουσα απόδοση στα καθήκοντά του. Ο πέλεκυς θα ήτο βαρύς. 

 

Το σύστημα θα είχε ως εξής: 

 

Ο κυπριακός λαός θα μπορούσε να ψηφίσει κατά βούληση οποιονδήποτε πολίτη πίστευε ότι είναι άξιος για το εκάστοτε πόστο ή θέση. Δεν θα είχε σημασία αν ο επίλεκτος συγκατατίθετο σ’ αυτή την εκλογή. Δεν θα υπήρχαν υποψηφιότητες. Αν δηλαδή αύριο αποφασίζαμε ομόφωνα ότι θέλουμε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Άννα Βίσση, δεν θα είχε την παραμικρή σημασία αν η Άννα Βίσση δεν θα επιθυμούσε να πάρει το χρίσμα. Θα ήταν υποχρεωμένη να το αναλάβει και θα ήταν υποχρεωμένη να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της εξ ου και θα λάβαινε ένα παχυλό μισθό κάθε μήνα ούτως ώστε να μην μπορεί να αρνηθεί τη θέση.

 

Η ψήφος θα αποκτούσε αίφνης ενδιαφέρον και αξία. Δεν θα λέγαμε «αυτούς είχαμε, αυτούς ψηφίσαμε» όπως κάνουμε χρόνια τώρα, απ’ τη μέρα που γεννήθηκα. Όχι! Θα λέγαμε αυτός ήταν άξιος, αυτόν ψηφίσαμε. 

 

Το μόνο πρόβλημα που προκύπτει απ’ αυτό το σενάριο είναι ότι ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος δεν θα άφηνε τις δουλειές του για να υπηρετήσει αυτόν τον ηλίθιο λαό. Ένας πραγματικά άξιος άνθρωπος θα αρνείτο σθεναρά τη θέση. Θα κλωτσούσε, θα έβριζε, θα μας καταριόταν. Αλλά αυτό θα το λύναμε με τον υψηλό μισθό. Όλοι εξαγοράζονται. Οι εκλεγείς και τώρα αμοίβονται δυσανάλογα σε συνάρτηση με τον όγκο της δουλειάς που διεκπεραιώνουν αλλά και σε συνάρτηση με το έργο που παράγουν. Αλλά εγώ θα έδινα έτι περισσότερα σ’ αυτόν που ο λαός θα επέλεγε. Ώστε ουδείς να αρνηθεί να μας υπηρετήσει. 

 

Όσο μεγαλώνω και βλέπω τους υποψήφιους σε κάθε εκλογική μάχη, τόσο περισσότερο απελπίζομαι. Πολλούς τους ξέρω και προσωπικά που το κάνει ακόμη χειρότερο. Αλλά και η νέα γενιά είναι... για τον πούτσο καβάλα. Αυτός ο Φειδίας, τι πράμα Θεέ μου! Διερωτάσαι αν έβγαλε σχολείο. Θα μου πείτε, είδαμε κι αυτούς που έβγαλαν. Θα συμφωνήσω. Γι’ αυτό το εκλογικό σύστημα πάσχει. Ο επίλεκτος πρέπει να εκλέγεται στα καλά καθούμενα, από τον λαό. Και αν πάλι είναι κάποιος βλάκας να υπάρχει η επιλογή του βέτο. Το βέτο θα το ασκώ εγώ. 

 

Δεν υπάρχει άλλη λύση. 

 

Είστε καταδικασμένοι. 

Ήρθα Με Το Ποδήλατο

 

Σήμερα ήρθα στο γραφείο με το ποδήλατο επειδή το αυτοκίνητο μου τα ‘παιξε.

Δεν ήταν ευχάριστη εμπειρία.

Και το 2009 πήγαινα συστηματικά στο γραφείο με το ποδήλατο, όμως από το 2009 και την ηλικία των 29, πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, πολλά άλλαξαν τόσο στους δρόμους όσο και στις καιρικές συνθήκες και δεν το πήρα χαμπάρι.

Κατ’ αρχάς να σας πω ότι κουράστηκα για να έρθω παρόλο που ήταν μια διαδρομή είκοσι λεπτών. Στα μισά της διαδρομής ήθελα να παρατήσω κάπου το ποδήλατο και να πάρω ταξί. ΟΚ, προσπαθώ να γυμνάζομαι καθημερινά αλλά δεν το πετυχαίνω, και ίσως έφταιξε που ανέβηκα επάνω μη έχοντας φάει πρωινό και έχοντας πάρει beta blockers, αλλά και πάλι δεν δικαιολογείται η κόπωση. Είσαι 44 θα μου πεις. Θεέ μου, ποτέ μου δεν θα το χωνέψω.

Δεύτερον, κάνει τρομερή ζέστη ακόμη και στις 8:00 το πρωί. Έφερα αλλαξιά μαζί μου στο γραφείο γιατί έγινα λέτσος. Η υγρασία δεν περιγράφεται, δεν θέλω να ξέρω τι θα γίνει το απόγευμα που θα πρέπει να επιστρέψω. Η δε κίνηση στους δρόμους απερίγραπτη. Τα αυτοκίνητα πολλαπλασιάστηκαν από το 2009 και είναι όλοι τους πιο απρόσεχτοι και πιο στ’ αρχίδια τους για κάποιο λόγο. Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια ευχάριστη, ξέγνοιαστη διαδρομή.

Καθώς ερχόμουν όμως, θυμήθηκα το 1997! Το καλοκαίρι του 1997 σε ηλικία 17 ετών εγώ και οι φίλοι μου μαζευόμασταν σε σπίτια για pyjama party με απώτερο σκοπό να μείνουμε ξύπνιοι μέχρι τη μία το πρωί ώστε να δούμε τσόντα από την LTV, την πάλαι ποτέ Filmnet. Τι ωραία χρόνια ήταν εκείνα, στα οποία όλα είχαν άλλη αξία. Έπρεπε να χύσεις ιδρώτα για να δεις τσόντα στα ‘90ς. Δεν ήταν απλά ένα λινκ του Pornhub να σου ‘ρχεται στο κινητό δωρεάν, στο πιάτο, να το ανοίγεις, να χαίρεσαι όπως είναι σήμερα. Τότε έπρεπε να φτύσεις αίμα!

Έπρεπε ΚΑΙ να ξενυχτίσεις, έπρεπε ΚΑΙ να λείπουν οι γονείς σου από το σπίτι, γενικά για να δεις τσόντα στα 80ς και στα 90ς έπρεπε να κοπιάσεις! Και γι’ αυτό είχε άλλη χάρη. Τώρα όλα ξευτυλίστηκαν. Τώρα όμως γιατί σας τα γράφω όλα αυτά. Εκείνα τα βράδια που μαζευόμασταν και περιμέναμε να δούμε τα απαγορευμένα, μετά τη θέαση αρπάζαμε τα ποδήλατα και τριγυρνούσαμε μέχρι τις 7:00 το πρωί στη Λευκωσία η οποία ήταν άδεια και ήταν σαν να μας ανήκε. Θυμάμαι να κατεβαίνουμε τη Γρίβα Διγενή με τα ποδήλατα 6-7 μαντράχαλοι αμέριμνοι και να το απολαμβάνουμε. Δεν τηρούσαμε ούτε φανάρια ούτε τίποτα, δεν υπήρχε αυτοκίνητο για δείγμα. Κατεβαίναμε στη Μακαρίου, την αλωνίζαμε και επιστρέφαμε πίσω σαν να ήμασταν σε κάποια πόλη φτιαγμένη από σκηνικά και δεν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος. Ο μοναδικός άνθρωπος που συναντούσαμε στον δρόμο μας ήταν ένας ιερέας που πήγαινε να ανοίξει την εκκλησία να τη λειτουργήσει. Τόσο «άδεια» όλα.

Το άλλο που θυμάμαι είναι ότι τη μισή διαδρομή την καλύπταμε όρθιοι πάνω στο ποδήλατο. Για να κάνουμε εφέ! Σήμερα, για να έρθω γραφείο όχι μόνο δεν μπορούσα να σηκωθώ όρθιος, αλλά μετά βίας με έσωνε το ίδιο το ποδήλατο.

Να πω ότι δεν μου κακοφάνηκε θα ήταν ψέμα.

Τα Γκομενάκια Του 21ου Αιώνα

Έχω ένα μήνα να γράψω εδώ μέσα.

Δεν είχα τίποτα να πω. 

 

Τα έχω πει όλα εκατό φορές. Και δεν συμβαίνει κάτι εξωφρενικό ώστε να με βγάλει εκτός εαυτού και να θέλω να εκτονώσω τα νεύρα μου στο γράψιμο. Επειδή εδώ μέσα με έχετε γνωρίσει κυρίως από την ανάποδη και νομίζετε ότι όλη μέρα είμαι μες τα νεύρα και την ειρωνεία και δεν καταλαβαίνετε ότι συνήθως γράφω έτσι γιατί κάτι με τσάντισε. Το βγάζω από μέσα μου και μετά τελείωσε. Μια φορά γνώρισα τυχαία μια αναγνώστρια και με ρώτησε πώς αντέχω να είμαι όλη μέρα μές τα νεύρα. Τι να της απαντούσα της κακομοίρας; Ότι θέλει και έναν υποτυπώδη δείκτη νοημοσύνης για να ψυχολογήσεις ένα κείμενο και να καταλάβεις πότε και γιατί ακριβώς γράφτηκε; 

 

Περνώ πολύ ωραία τον τελευταίο καιρό. Ανέλαβα να σκηνοθετήσω τη θεατρική μου ομάδα σε εκείνο το θεατρικό κείμενο που μετάφρασα και διασκεύσα πέρσι. Το τι ενέργεια και θετικότητα μου έδωσε αυτή η ενασχόληση και κυρίως αυτή η εμπιστοσύνη εκ μέρους τους, δεν περιγράφεται. Έγινα άλλος άνθρωπος. Αγωνιώ να έρθει η Δευτέρα να βρεθούμε να δουλέψουμε τους ρόλους, την ατάκα, το ύφος, πράγματα που θεωρώ ότι μας έλειψαν. Με συλλαμβάνω να απορροφούμαι τόσο πολύ από τη διαδικασία που καμιά φορά ξεχνάω που βρίσκομαι. Κρατώ το κείμενο και κοπανιέμαι και πωρώνομαι και αίφνης συνέρχομαι, συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και είναι σαν να αναδύθηκα στην πραγματικότητα και επέστρεψα από άλλο κόσμο. Ευτυχία πραγματική. Ελπίζω να πάνε όλα καλά στο τέλος. Δεν θέλω να το ματιάσω. Σκοπεύω να τους στήσω παραστασάρα. 

 

Περί παραστασάρας ομιλώντας, πήγα και είδα τον Μπέζο και τον Δαδακαρίδη χθες στις «...παραλλαγές». Τι εργάρα Θεέ μου! Τι ανατροπή στην ανατροπή! Είχα καιρό να δω έργο που να με συνεπάρει τόσο πολύ. Όσοι δεν πήγατε, χάσατε. Χρειαζόταν ένα καλύτερο θέατρο από αυτό του Στροβόλου, μα έχουμε; Αυτά έχουμε, σε αυτά παίζουν. 

 

Τέλος, ήρθα να σχολιάσω το νέο τραγούδι της Άννας Βίσση και κυρίως το νέο της βίντεο κλιπ. Τι να πεις πια γι’ αυτή τη γυναίκα. Τι να πεις;! Δεν σε αφήνει να τη βαρεθείς. Αυτή η γκομενάρα στο βίντεο κλιπ είναι 66 ετών! Ένα από τα καλύτερα και πιο προσεγμένα βίντεο κλιπ που γύρισε τα τελευταία χρόνια. Και το τραγούδι, Καρβέλας από τα παλιά με σύγχρονο ήχο και ενορχήστρωση. Πωρώθηκα είχα δεν είχα. «Τα γκομενάκια του 21ου αιώνα, χρυσόψαρα στη γυάλα είναι μόνα». Ας πρόσεχαν τα γκομενάκια. Είναι ένα θέμα που έχει καιρό που θέλω να συζητήσω. Αλλά τι με κόφτει εμένα; Ο καθένας όπως έστρωσε ας κοιμηθεί. 

Ο γιος μου και η κόρη μου είναι καλά. Μεγαλώνουν και είναι τα πάντα μου. Ζω για να ακούω τις ατάκες τους, για να κοιτάζω τις φωτογραφίες τους. Δεν υπάρχει αλλού κανένα νόημα. Ο γιος μου είπε τις προάλλες: «έχεις προσέξει στις ταινίες ότι όποιος είναι στεναχωρημένος πάει και κοιτάζει τη φάτσα του μέσα σε μία λίμνη και κάνει τον λυπημένο;» Και η κόρη, που πλέον καταλαβαίνει τα πάντα και έχει πλήρη αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω της, άκουσε τις προάλλες ότι ετοιμαζόμασταν να πάμε έξω και μας είπε: «Μη φύ(γ)ετε. Έξω κάνει κ(ρ)ύο! Και έχει φύλλα!» Και φυσικά, ακυρώσαμε την έξοδο.

 

Δόξα σοι ο Θεός!