"...Ώσπου Να Μην Ακούγονται Τα Άρματα"

 

Χθες βράδυ έπαθα ένα μεγάλο σοκ.

Εκεί που σκρόλαρα μέσα στο κρεβάτι πριν με πάρει ο ύπνος, ο αλγόριθμος μου εμφάνισε ένα βίντεο που μόλις είχε ανέβει σε ένα γκρουπ το οποίο ακολουθώ, και το οποίο αφορά στην Ίλη ΥΕΑ. Η Ίλη ΥΕΑ για όσους/ες δεν γνωρίζουν είναι η Σχολή Αξιωματικών Τεθωρακισμένων στην οποία με έστειλε ο στρατός όταν πέρασα Δόκιμος Αξιωματικός το 1998.

Η Ίλη ΥΕΑ στη δεκαετία του ’90 είχε πάρει μυθική διάσταση. Ακούγονταν τέρατα για το τι συνέβαινε εκεί μέσα από πλευράς ψυχολογικής πίεσης. Εγώ ομολογώ ότι τα πέρασα όλα ξώφαλτσα γιατί είχα προετοιμαστεί τόσο πολύ αρνητικά για το τι θα περάσω εκεί μέσα που στο τέλος είπα «α, αυτό ήταν τελικά;» Θυμάμαι όμως ότι ο οικογενειακός και κοινωνικός περίγυρος ανησυχούσε τα μάλα, και μάλιστα κάποιοι έβαζαν και στοίχημα ότι δεν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω στις ασκήσεις (από κάτι τέτοια μαθαίνεις ποιοι σε χωνεύουν σ’ αυτή τη ζωή).

Το βιντεάκι που ανέβηκε στο γκρουπ αφορούσε στην ορκωμοσία των βητάδων μας, και περιείχε μέσα όλη την τελετή. Στην αρχή του βίντεο, όμως, βλέπουμε μερικούς απόφοιτους της σχολής να φωνάζουν συνθήματα συνοδεία της κυπριακής φουρνιάς στην οποία ανήκα κι εγώ. Εμένα δεν με δείχνει στο βίντεο παρόλο που είχα λάβει μέρος στο άγημα και είχα παρελάσει. Ούτε θυμάμαι ποτέ να είχε φέρει κάποιος βιντεοκάμερα στο στρατόπεδο και να κινηματογραφεί τις τελετές. Είδα όμως πολλούς Κύπριους φίλους και «σειράδες» μου, και έκανα ένα αστρικό ταξίδι στον χρόνο άνευ προηγουμένου.

Ιδού το βίντεο. Το έχω προγραμματίσει να ξεκινήσει εκεί που φωνάζαμε τα συνθήματα. Τι ιαχές! Κάποιοι μας έλεγαν "μπορείτε και πιο δυνατά". 

Τους τέσσερις μήνες που φοίτησα σε εκείνη τη σχολή τους θυμάμαι πολύ καλά. Οι πρώτοι δύο, οι πιο δύσκολοι, είναι νεφελώδεις, αλλά κρατούσα ημερολόγιο και αυτό βοήθησε να θυμάμαι ονόματα και καταστάσεις. Θυμάμαι ότι ένιωσα δέος ως προς το τι θα αντιμετωπίσω εκεί πέρα και ότι ήταν η πρώτη φορά που είχα ανέβει σε αεροπλάνο και δεν είχα φόβο γιατί ο φόβος για το τι θα έβρισκα στο στρατόπεδο ήταν μεγαλύτερος. Κοιμήθηκα όπως το πτώμα από τη ψυχολογική κούραση και δεν θυμάμαι τίποτα. Θυμάμαι να ξυπνώ και να βρίσκομαι στο στρατόπεδο το οποίο ήταν αχανές και ένιωθα σαν να ήμαστε στο Άουσβιτς και το Νταχάου.

Θυμάμαι απίστευτα σκηνικά τα οποία αν κάτσω τώρα να τα περιγράψω θα στεναχωρεθώ. Σκηνικά τα οποία δεν αφορούσαν εμένα, αλλά είδα εικόνες και συμπεριφορές που τη σήμερον, με τα δεδομένα και σταθμά του 2026, θα θεωρούνταν σίγουρα «κακοποίηση» και ψυχολογικός βιασμός. Για να σας περιγράψω κάτι πιο σοφτ, θυμάμαι κάποτε που οι «ανωτέροι» μου είχαν αποφανθεί ότι δεν φωνάζω αρκετά δυνατά και έπρεπε να εκπαιδεύσω τη φωνή μου. Ξεκίνησαν λοιπόν τις μηχανές σε τέσσερα τανκς και μου είπαν «θα πάμε στην άλλη άκρη του όρχου (όρχος είναι το στέγαστρο που φυλάγονται τα τανκς – το γκαράζ δηλαδή) και θα φωνάζεις ώσπου να σε ακούσουμε. «Δεν θα σταματήσεις αν δεν ακούσουμε τι μας λες».

Σκεφτείτε πόσο θόρυβο κάνουν οι μηχανές των αρμάτων και πόσο μακριά πήγανε και σταθήκανε ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να ακούσουν τι έίχα να τους πω. Στάθηκα κι εγώ ο έρμος 17μιση χρονών τότε και φώναζα συνθήματα εις μάτην, «για να ανοίξει η φωνή μου». Εν τω μεταξύ, να σας πω ότι η φωνή άνοιξε, αλλά πρώτα έκλεισε και μάτωσε. Τις επόμενες δυο μέρες δεν μπορούσα να μιλήσω γιατί δεν είχα φωνή. Όταν επανήλθε όμως όντως είχε δυναμώσει.

Καμιά φορά μου λένε οι συνάδελφοι και η γυναίκα μου ότι φωνάζω. Δεν ξέρω να έμεινε κάποιο ψυχολογικό κουσούρι απ’ όλο αυτό, αλλά στο μυαλό μου μιλώ κανονικά. Δεν φωνάζω. Η φωνή μου είναι δυνατή, συμφωνώ, αλλά δεν φωνάζω. Όπως και να ‘χει δεν ξέρω αν η ενδυνάμωση της οφείλεται στο ότι κάποτε με έβαλαν να καλύψω τον θόρυβο των αρμάτων και μου έμεινε κουσούρι, ή αν απλά δυνάμωσε η φωνή μου και δεν την ελέγχω.

Θυμάμαι πεντακάθαρα εκείνη τη μέρα. Τώρα που την ανακάλεσα στη μνήμη μου σκέφτομαι ότι αν μου πει ο γιος μου στα 17 του ότι του έκαναν κάτι τέτοιο εγώ θα γίνω ράκος. Τότε, το έβλεπα και λίγο σαν παιχνίδι «φώναξε ώσπου να μην ακούγονται τα άρματα».

Ό,τι κι αν πω για την Ίλη ΥΕΑ, που μπορώ να σας γράψω βιβλίο για ό,τι έζησα εκεί μέσα, ομολογώ ότι πέρασα πιο ωραία από όταν επέστρεψα στην Κύπρο και έπρεπε να ολοκληρώσω τη θητεία μου στα κυπριακά στρατόπεδα. Στα κυπριακά στρατόπεδα είδα τα αίσχη τα οποία ήταν εκατό φορές χειρότερα από ό,τι έζησα στην Ελλάδα. Το χωρκαθκιόν, η αμορφωσιά, η απλυσιά, η ανωμαλία όλη, ήταν ίδιον της Κύπρου. Από εκεί είχε αρχίσει η σιχαμάρα που αισθάνομαι μέχρι και σήμερα για το νησί μας.