Μπορείς Να Κάνεις Τη Διαφορά

Πέντε χρόνια ζωής κέρδισα αφότου παρακολούθησα τα τρία βιντεάκια που ετοίμασε το ΑΚΕΛ για να προωθήσει τη συμμετοχή των ψηφοφόρων του στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Δες τα και εσύ, το γάργαρο γέλιο ήταν ανέκαθεν πηγή νεότητας, θα σου φέρει καταπληκτικά αποτελέσματα.

Το καλό με αυτά τα βίντεο είναι ότι δεν υπερβάλλουν. Δεν θα σου παρουσιάσουν μία Σάββια να ερμηνεύει την Εκάβη, ούτε μία Ξένια στην εκδοχή της Κύπριας Τομπ Ράιντερ. Δεν θα σου πουλήσουν Χόλλιγουντ. Θα σου παρουσιάσει το πρόβλημα στις σωστές του διαστάσεις και στη σωστή του αισθητική, ήτοι «θέλεις προιτζιά με χάρη; Μανιχά που το πατάρι!»

Στο πρώτο βίντεο δύο ωραιότατες λαϊκές καλλονές που ως είθισται αποκαλούν η μια την άλλη "κόρη", βρίσκονται στον προθάλαμο του νοσοκομείου και αντί να παίζουν με το Facebook, όπως θα ήταν και το πιο φυσικό, φρίττουν όσον αφορά την κατάσταση της δημόσιας υγείας. «Εκόψαν μας τζιαι την περίθαλψη. Οι άσχετοι! (τονίζουμε το ‘άσχετοι’ δραματουργικά – έχω έτοιμο τον ρόλο στο fakatetous). Γριές με το ένα πόδι στον τάφο να είχαν πρωταγωνιστήσει, καλύτερα θα το έπαιζαν.  

Στο δεύτερο βίντεο, δυο χαριτωμένοι Κύπριοι συζητούν σκεπτόμενοι το μέλλον τους. «Εκαταντήσαν μας να πρέπει να δκιαλέξουμε μεταξύ ανεργίας ή μισθών πείνας» (και ένα δάκρυ κύλησε στα μούσια του ατίθασου νιάτου). Αγαπημένη, κορυφαία ατάκα: «ζαττίν τούτη η κυβέρνηση…» Ζαττίν! Είπε Ζαττίν! Αν η νεολαία μας εκφράζεται ακόμα έτσι, κανονικά το δίλημμα δεν θα έπρεπε να ήταν «ανεργία ή μισθός πείνας», αλλά «κρεμάλα ή πυρά».

And last but not least:

«Μα άδε τους ρε κουμπάρε, ό, τι κόψει ο νους τους κάμνουν με τούντη κυβέρνηση!» (Μεγάλος πονοκέφαλος "τούτη η κυβέρνηση" ενώ οι προηγούμενες, ε; Έπαιρναν την άδεια μας πριν αποφασίσουν να μας μπήξουν στο μνημόνιο). Συγκατανεύει ο μαλλιάς από δίπλα. Όσκαρ!

Αυτή η χώρα αξίζει τα χειρότερα και εύχομαι να τα έχει. 

One Month Notis

Πρηξιόν τζιαι φάουσαν με τον Σφακιανάκη, που λένε και στη κωλονησίδα μας.

Έχω την κάθε μαλακισμένη από το πρωί, να μου ανεβάζει στο Facebook τις δηλώσεις του Σφακιανάκη από την εκπομπή του Αρναούτογλου, τύπου «δείτε τι λέει ο ανάλγητος άνθρωπος και φρίξτε». Ότι οι μετανάστες προσβάλλουν την αισθητική του και άλλα τέτοια που βαριέμαι και να τα αναπαράγω.

Αντιλαμβάνεσαι ότι ζούμε στην εποχή που το μέτρο το κρατά ο Σφακιανάκης, έτσι; Βγαίνει ο κύριος στις εκπομπές, λέει τη γνώμη του, για να χρησιμοποιηθεί αργότερα ως τεκμήριο εναντίον του από τις μητέρες Τερέζες της υφηλίου. Που νομίζουν ότι το προσφυγικό θα λυθεί όταν πάψει η αισθητική του Σφακιανάκη να προσβάλλεται από την παρουσία των προσφύγων.

Σφακιανάκη μου καλέ, κάτσε σπίτι σου να χαρείς και μην μιλάς. Τραγουδιστής είσαι, δεν είσαι αναλυτής διεθνών σχέσεων για να λύσεις το προσφυγικό. Έκαστος στο είδος του, σιόρ! Σε ρωτάνε, και καλά κάνεις και λες την άποψή σου. Την είπες όμως μία, την είπες δύο, την εμπεδώσαμε, νισάφι. Και εσύ αγαπημένη Συριζαία, Ρομπέν των καμένων δασών, σταμάτα να μας παρουσιάζεις τον κακό τον Σφακιανάκη ως τη ρίζα του προβλήματος.  Δες και εσύ μωρή τα χάλια σου.

Κατ’ αρχάς το πρόβλημα ξεκίνησε από την ώρα που κάνατε τον Σφακιανάκη άνθρωπο, εξ αιτίας των τραγουδιών του. Όταν σας τραγουδούσε «σαν την παπαρούνα μοιάζεις» και ρίχνατε γαρούφαλα στα μέσα των ’90, μια χαρά κουνιόσασταν όλες. Και του δίνατε και αβέρτα βραβεία στα Ποπ Κορν. Κάνατε τον κάθε γύφτο σταρ και μετά σας ενοχλεί που εκφράζει άποψη. Όχι μαντάμ, καλά κάνει και εκφράζει άποψη και αν δεν σας αρέσει ολίγον μας ενδιαφέρει, δημοκρατία έχουμε και κάθε άποψη όσο ακραία και να είναι έχει τη θέση της. Αλλά αυτούς αποθεώσατε, αυτούς θα λουστείτε τώρα γι αυτό, λίγο τον σκασμό.

Καλά ζώα και οι δημοσιογράφοι βέβαια, που μυρίστηκαν λαβράκι και το σερβίρουν στους δέκτες μας ώσπου να το κάνουμε εμετό. «Φέρε τον Σφακιανάκη να μας κάνει ένα τουτόριαλ για τη Συνθήκη των Προσφύγων του 1951» να έχει ο Λιάγκας και η Σάσα θέματα μέχρι τον άλλο μήνα. Αντί να δίνουν βήμα σε άνθρωπο με μία στοιχειώδη μόρφωση να πει αυτά που έπρεπε να ξέρουν όλοι, έχουμε τον Σφακιανάκη και τον Ρουβά να υποδεικνύουν τις πολιτικές που θα ακολουθήσουμε. Εύγε!

Κι άλλο τόσο ζώα, ο κοσμάκης, που θεωρεί ότι απ’ αυτούς θα διαμορφώσει γνώμη. Αντί να ανοίξει μισό βιβλίο να ξεστραβωθεί, να αποκτήσει μία σφαιρική ενημέρωση, μία ισοζυγισμένη γνώμη, ρεαλιστική αλλά ταυτόχρονα και ορθολογιστική, μακριά από συναισθηματισμούς και συνθήματα, χωρίζεται σε «υπέρ του Σφακιανάκη» και «κατά του Σφακιανάκη».

Ουδεμία σωτηρία.

Και Το Βραβείο Πάει...

Αγαπητή Τάμτα, πριν ανοίξεις τον φάκελο, ας δούμε τις υποψηφιότητες για το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου υποψήφιου βουλευτή! 

Και το βραβείο πάει...

Utopian Land

Το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα φέτος στη Γιουροβίζιον είναι αυτό:

Και το βρίσκω μέτριο, προς κακό.

Δεν έχω θέμα με το μεταναστευτικό. Συμφωνώ ότι οι καιροί είναι δίσεκτοι, και το τρα-λα-λα της Γιουροβίζιον σε μία χώρα που πνίγεται από χίλια δυο προβλήματα είναι πλέον ασύμβατο και άβολο. Θα μπορούσε, όμως, ο συνθέτης να αφήσει το πολιτικό στίγμα του με ένα πιο ωραίο τραγούδι, με ένα πιο ευφάνταστο συγκρότημα, με ένα πιο ωραίο βίντεο κλιπ (αν και το τελευταίο που μας κόφτει στη Γιουροβίζιον είναι το κλιπ). Ψάξε και δες, για παράδειγμα, την Ουκρανία. Που στέλνει επίσης τραγούδι σχετικό με τους πρόσφυγες της Κριμαίας, αλλά το παρουσιάζει με έναν πολύ ατμοσφαιρικό, ανατολίτικο αμανέ και από μία πολύ πιο κατάλληλη τραγουδίστρια, σε βαθμό που κάποιοι τη θεωρούν φαβορί (όχι εγώ, σ' εμένα ούτε εκείνο άρεσε αρκετά).

Τέλος πάντων.

Αν θέλετε να το γενικεύσουμε, να σας πω ότι για όλα φταίει ο Τσίπρας. Που διόρισε τον Τσακνή, τον πιο μίζερο μουσικό του ελληνικού πενταγράμμου να επιληφθεί του εγχειρήματος, ο οποίος κυρία Τσόλκα μου μπορεί να ξέρει από μουσική - δεν τον κατηγορούμε γι αυτό, αλλά σίγουρα δεν ξέρει από γκλάμουρ. Και σε έναν διαγωνισμό αυτού του βεληνεκούς δεν αφήνεις να εκτεθεί η μιζέρια σου τόσο απροκάλυπτα. Την μαζεύεις από δω, τη μαζεύεις από ‘κει και εύχεσαι να τους ξεγελάσεις, ώστε να μην έρθεις τελευταίος. Αν δεν ξεμπερδέψετε από Τσίπρες, Ραλλίες, Βαρουφάκηδες, Παπανίκες, ΣΥΡΙΖΑ και όλο αυτό το αμόρφωτο συρφετό, δεν έχετε σωτηρία όσο ζείτε. Ούτε πριν είχατε δηλαδή, αλλά με αυτούς τους αυτοκαταστροφικούς, παρακμιακούς ηλίθιους, έχετε βάλει και επίσημα την ταφόπλακα σας. Σε όλους τους τομείς.

Επειδή όμως υπάρχει κόσμος που τον συσχετισμό Γιουροβίζιον και ΣΥΡΙΖΑ τον βρίσκει επιπόλαιο και αστείο, (αν και κατά τη γνώμη μου τα πάντα είναι αλληλένδετα) θα αρκεστώ σε ένα «πρόκειται για κακό τραγούδι» και θα κλείσω εδώ το θέμα. Για να μην θιχτείτε όσοι Πόντιοι αδυνατείτε να αντιληφθείτε το ύφος μου, να σας ξεκαθαρίσω ότι τα ποντιακά στοιχεία μ' αρέσουν και τα θεωρώ θησαυρό, φτάνει να δένουν με το σύνολο και το γενικότερο πνεύμα του τραγουδιού και του διαγωνισμού. Στο My Number One λειτούργησαν εξαιρετικά, στο Opa επίσης, εδώ δεν αναδεικνύονται ποσώς. 

Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο μέσος ευρωπαίος τηλεψηφοφόρος, ο μέσος Έλληνας μετανάστης που θα δει τον διαγωνισμό από το εξωτερικό και πώς μπορεί να στηθεί επί σκηνής όλο αυτό το κακό ώστε να συγκινήσει, αλλά με όση εμπειρία έχω από το 1989 που βλέπω φανατικά τον εν λόγω διαγωνισμό, δεν το βλέπω να σώζεται, ούτε καν από τη χορογράφο, τη Λυραράκη, της οποίας γενικότερα εμπιστεύομαι την αισθητική της. 

Ω, Θεοί! Ποιος να μας το έλεγε ότι θα έρχονταν καιροί που οι συμμετοχές του Σαρμπέλ, της Καλομοίρας, του Αλκαίου και της Ελευθερίας Ελευθερίου θα φάνταζαν Λας Βέγκας μπροστά σ’ αυτό το πράμα που παραπέμπει σε φοιτητική βραδιά γνωριμίας των νέων μελών της ΚΝΕ.

Τελευταίοι και λίγο είναι. 

Tα Υπέροχα Νέα Μας

Το 2016 είναι τρομερά βαρετό μέχρι στιγμής.

Σκέφτομαι ότι φτάνεις σε ένα σημείο στη ζωή που έχεις κάνει τα πάντα και δεν ξέρεις πόσες φορές ακόμα πρέπει να τα επαναλάβεις για να αποφύγεις την κατάθλιψη που σε κατατρέχει. Θέλω να πω, ξανάρχισα τα Ισπανικά προκειμένου να έχω κάτι να κάνω τα απογεύματα και να μην περιφέρομαι μέσα στο δυάρι ασκόπως σαν άδικη κατάρα. Ξανάρχισα το γυμναστήριο για να διατηρήσω τη χοληστερίνη χαμηλή, ξανάρχισα επαφές για νέες θεατρικές δραστηριότητες, παρόλο που είχα πει ότι μετά από 11 παραστάσεις έχω σιχαθεί να με βλέπω κι εγώ και οι φίλοι μου πάνω στη σκηνή. Τα ξανάρχισα όμως, γιατί η εναλλακτική επιλογή θα ήταν να κοιτάζω τον τοίχο ώσπου να πέσει, πράγμα πιο βαρετό κι από τα προαναφερθέντα.

Να πάτε ταξίδι, θα μου πεις. Μα ούτε αυτό μπορούμε να το κάνουμε. Έχουμε κορεστεί και ταξιδιωτικώς. Κατ’ αρχάς στους περισσότερους προορισμούς που θέλαμε να πάμε έχουμε πάει και μια και δυο και τρεις φορές. Δεν ωφελεί να ξαναπάμε Αθήνα για 100^η φορά απλά και μόνο για να αλλάξουμε αέρα. Αποταμιεύω λεφτά για πιο μακρινούς και εξωτικούς προορισμούς πλέον, αλλά ώσπου να μαζέψω το κονδύλι που απαιτείται για Ιαπωνία, Αυστραλία και τα συναφή, θα έχω άλλες έγνοιες πάνω στο κεφάλι μου και δεν θα θέλω να ταράξω. Άρα, ξέχασε και το ταξίδι για τώρα.

Κάτσε γράψε να περάσει η ώρα σου, θα μου πεις. Γράφω μάνα μου. Γράφω, αλλά δεν είναι απλό. Την επόμενη μέρα ξαναδιαβάζω το κείμενο της προηγούμενης μέρας και σκέφτομαι, Θεέ μου, τι παπάρα! Ούτε για κυπριακή σειρά δεν κάνει. Και τo διαγράφω. Υπάρχουν και μέρες που μου έρχεται κάτι πνευματώδες και έξυπνο στο μυαλό και το σημειώνω κάτω, το εντάσσω στο κείμενο μετά, αλλά δεν αρκεί. Πώς θα βγει έργο έτσι, σαν κολλάζ από διάσπαρτες ατάκες που πασχίζουν να δέσουν μεταξύ τους; Πώς θα δέσει το γλυκό όταν έρχεται η έμπνευση κάθε Αγίου ξέρεις εσύ; Αν δεν σου βγει όλο μονομιάς σαν ευκοιλιότητα, δεν κάνεις σοβαρή δουλειά. Το έχω βάλει στην άκρη, βαριέμαι.

Δεν βοηθά και το περιβάλλον ρε γαμώ το. Μου φταίνε τα πάντα τριγύρω. Ειδικά αυτές τις μέρες που βλέπω συνέχεια ανεβασμένες φωτογραφίες από τα καρναβάλια στα κοινωνικά δίκτυα, σκέφτομαι ξανά μανά τι γυρεύω εγώ ‘δω μέσα; Δεν σνομπάρω το καρναβάλι, αντιθέτως είμαι άνθρωπος που ντύνεται Μπάτμαν για να περνά η ώρα του. Λατρεύω τις μεταμφιέσεις, αγαπώ τα πάρτι κτλ. Αλλά δεν διανοούμαι να δεχτώ ότι η πρωτοτυπία αυτής της χώρας φτάνει ως το τρακτέρ με 10 μεθυσμένους αγροίκους πάνω. Δεν δέχομαι ότι το μέσο IQ πνευματικότητας και δημιουργικότητας εξαντλείται εκεί. Και στη συγγενική παρεξήγηση που λέγεται Καρναβάλι Αγλαντζιάς. Δεν είναι δύσκολο να είσαι λίγο πιο ενδιαφέρον σαν λαός. Δέκα λεπτά να κάτσεις να σκεφτείς, βρίσκεις πιο ενδιαφέροντα θέματα από το να ντυθείς «Μίνι ΓΕΣΥ».

Τα πάντα είναι πρόχειρα, τα πάντα είναι ανέπνευστα. Οι γνώμες, οι κουβέντες, οι αναλύσεις, ακόμα και οι χαζομάρες, ακόμα και οι καβγάδες είναι όλα επιπέδου Πατσαλίδη και πάνελ Χριστιάνας Αριστοτέλους.

Περνούν τα χρόνια, θα έρχονται τα καρναβάλια του ’17, του ’18, του ‘19. Τίποτε δεν θα έχει αλλάξει. Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε φέτος τρισχειρότερα και δεν βλέπω ουδεμία αχτίδα φωτός στην άκρη του τούνελ. Ας πούμε, κοίτα ποιοι κατεβαίνουν υποψήφιοι βουλευτές τον ερχόμενο Μάιο: Ο Βήχας, η Ελίτα, ο Ηράκλης Γιωργαλλής, ο Welcome Friends To Cyprus. Όχι πες! Τι γυρεύω εγώ εδώ;

Θα μου πεις αλλού είναι καλύτερα;

Όχι. Παντού τα ίδια σκατά είναι. Σ’ αυτό έχω καταλήξει. Απλά είναι καλύτερα να ζεις σε μία ξένη χώρα και το σκατό της να σου είναι ξένο. Να μην σε πονά. Να νοσταλγείς τη χώρα σου που ενδόμυχα θα ελπίζεις ότι στα τόσα χρόνια που λείπεις άλλαξε, προόδεψε, βελτιώθηκε, ασχέτως αν πάει από το κακό στο χειρότερο. Έτσι τουλάχιστον ξεγελιέσαι, δεν τρως στη μάπα την ωμή πραγματικότητα και να νιώθεις πολλά κιλά μαλάκας που την ανέχεσαι και δεν την έλουσες ακόμη με πετρέλαιο για να την πυρπολήσεις.

Κάνε παιδί, θα μου πεις, να αποκτήσεις σοβαρότερες έγνοιες από το χωρκατοκαρναβάλι.

Θα κάνω και παιδί, λυσσάξατε. Μα και το παιδί είναι δώρον – άδωρο για την κατάθλιψή μου. Πρώτον γιατί όσο δεν το αποκτάς στεναχωριέσαι, καταθλίβεσαι, αγχώνεσαι και δεν το συλλαμβάνεις, και δεύτερον γιατί άπαξ και το αποκτήσεις σκέφτεσαι «σ’ αυτή την πουτανόχωρα θα το μεγαλώσω;» Τι μου φταίει το παιδί να βιώσει αυτό το πνευματικό καρακιτσαριό και σκέψου να σπάσει και ο διάβολος το ποδάρι του και να μου γίνει κομμάτι του; Να μου έρθει καμιά μέρα στο σπίτι, δηλαδή, και να μου πει ότι βρίσκει αστείο το FakateTous ή αργότερα στην εφηβεία να μου πει ότι σκέφτεται να γραφτεί σε Κόμμα!

Εκατό φορές να περάσει από πάνω μου ένα τρένο. Που δεν έχουμε. Επιπλέον κατάθλιψη. Που ξανακούστηκε χώρα χωρίς ένα τρένο;!

Βαρέθηκα πολύ το 2016 και πρέπει να κάνει τεράαααστια προσπάθεια για να μου γίνει συμπαθές. 

Όσκαρ Μαλακίας

Μα, έκπληκτος άκουσα χθες βράδυ στις ειδήσεις ότι μία μερίδα καλλιτεχνών, στην πλειοψηφία τους έγχρωμοι, προτίθενται να μποϊκοτάρουν την απονομή των Όσκαρς για να διαμαρτυρηθούν που μέσα στις είκοσι βασικές υποψηφιότητες βρίσκονται μόνο λευκοί ηθοποιοί. Μάλιστα, κάποιοι λευκοί ηθοποιοί συμφωνούν με αυτή την αντίδραση και προτίθενται να απέχουν και εκείνοι, ώστε να περάσουν το μήνυμα ότι τα Όσκαρς πρέπει να είναι ανοιχτά για όλους.

Μάλιστα…

Αν ήταν το κόμπλεξ νόμισμα, θα είχαμε χεστεί στα πλούτη, κυρίες και κύριοι.

Αλλά δεν φταίει κανένας άλλος, οι ψυχολόγοι φταίνε που είναι ακριβοί και θεωρούνται πολυτέλεια. Δεν ρίχνουν λίγο τις τιμές, να είναι προσιτές για όλους, ώστε να μην ακούμε δημοσίως τέτοιες μαλακίες.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο χολυγουντιανό, βέβαια. Είναι γενικότερο. Και εμφανίζεται δυναμικά και στη δική μας κοινωνία, γιατί ο κόσμος λάλησε, και όσο περνά ο καιρός λαλεί περισσότερο. Και αδυνατεί να αντιληφθεί ότι το έργο και η επιβράβευση αυτού ουδόλως συμβαδίζουν με τη ράτσα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη θρησκεία ή το φύλο.

Μα τι δεν καταλαβαίνετε χρυσά μου μωρά; Αν φέτος οι καλύτερες ερμηνείες προήλθαν από λευκούς άντρες, τότε λευκοί άντρες θα προταθούν. Αν φέτος οι καλύτερες ερμηνείες προήλθαν από γυναίκες, τότε γυναίκες θα βραβευθούν. Αν φέτος οι καλύτερες ερμηνείες προήλθαν από ομοφυλόφιλους, τότε ομοφυλόφιλοι θα βραβευθούν (άστοχο το παράδειγμα αυτό, μιας και το ποιος είναι στρέητ/γκέι είναι πλέον ομιχλώδες, αλλά το παραθέτω χάριν παραδείγματος). Αν φέτος οι καλύτερες ερμηνείες προήλθαν από Τουρκοκύπριους, τότε οι Τουρκοκύπριοι θα βραβευθούν. Αυτό που πρέπει να κρατούμε μία ισορροπία για να ικανοποιηθούν οι πάντες και να μη θιχτούν οι κομπλεξικοί του κόσμου, αδυνατώ να το αντιληφθώ.

Εδώ πρόκειται για διάκριση βάσει ταλέντου. Από πού κι ως πού να εκπροσωπείται ο οποιοσδήποτε απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθεί άντρας/γυναίκα, στρέητ/γκέι, λευκός/μαύρος; Έχει το ταλέντο ταυτότητα; Από πότε; Μα ήμαρτον δηλαδή, όσο μεγαλώνουμε αντί να πρυτανεύει η λογική, θεριεύει η ανοησία.

Τα βραβεία, αφορούν στην ποιότητα του έργου σου. Χεστήκαμε κατά τα άλλα, για το τι είσαι! Κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας.

Φωνάζουν οι γυναίκες ότι τάχα μου δεν εκπροσωπούνται αρκετά στα δημόσια αξιώματα, φερ’ ειπείν. Μα αυτό είναι το κριτήριο; Το φύλο; Όχι η αξία; Θυμάμαι ακόμα τον σάλο που ξέσπασε επειδή το 2013 ο Αναστασιάδης έβαλε μόνο μία γυναίκα σε υπουργική θέση. Μα κι αυτήν που έβαλε, όλη μέρα τη βρίζετε, άχρηστη την ανεβάζετε, πανάχρηστη την κατεβάζετε επειδή άλλαξε το ωράριο των καταστημάτων και δεν μείωσε δραστικά την ανεργία. Άρα, τι σχέση έχει το φύλο με το έργο; Αυτούς έκρινε άξιους να σχηματίσουν το υπουργικό του συμβούλιο ο πρόεδρος, αυτούς έβαλε. Αν έβαζε όλο γυναίκες δηλαδή, θα είχαν λυθεί όλα μας τα προβλήματα; Ή αν αύριο εκλεγεί η Θεοχάρους πρόεδρος της Δημοκρατίας και σχηματίσει μία αξιοκρατική γυναικοκρατούμενη κυβέρνηση θα ξεσηκωθούν οι άντρες ως φύλο να διαμαρτυρηθούν; Τι βλάχικα είναι αυτά;

Είδατε κανέναν λευκό να διαμαρτύρεται που το NBA στην Αμερική αποτελείται από έγχρωμους παίχτες; Αυτοί είναι πιο ικανοί, αυτοί επιλέγονται από τους προπονητές. Γιατί όταν συμβαίνει το ανάποδο σε κάποιον άλλο τομέα έρχεται ο κόσμος ανάποδα από τις αντιδράσεις;

Είδατε κανέναν στρέητ να διαμαρτύρεται που ο καλλιτεχνικός κόσμος αποτελείται κυρίως από ομοφυλόφιλους; Ήρθε ποτέ κανένας στρέητ να ισχυριστεί ότι σε ένα μουσικό σχήμα θα πρέπει να γίνεται δίκαιη κατανομή ανάμεσα στους γκέι τραγουδιστές και στους στρέητ, ή το αντίστοιχο σε κάποιο θεατρικό θίασο; Οι ομοφυλόφιλοι είναι στην πλειοψηφία τους πιο καλλιτεχνικές φύσεις, πιο ταλαντούχοι άνθρωποι, και αυτό είναι αποδεδειγμένο από την αρχαιότητα. Χωνέψετέ το και δεχτείτε ότι σ’ αυτό τον τομέα αυτοί θα μονοπωλούν το ενδιαφέρον.

Γιατί μια κυβέρνηση να αποτελείται εξίσου από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους; Αυτό δεν είναι η επιτομή του ρατσισμού; Είδατε σε καμία άλλη χώρα να γίνεται τέτοιος διαχωρισμός; Υπάρχει κάποια ρήτρα στο βρετανικό σύνταγμα που να λέει ότι στο δημόσιο της Μ. Βρετανίας πρέπει να εργάζονται σε ισάριθμα πόστα Εγγλέζοι, Ουαλλοί, Σκοτσέζοι και Βορειο-Ιρλανδοί; Δεν είναι παράλογο αυτό το πράμα; Λέει κάπου στο Σύνταγμα της Ελβετίας ότι στα δημόσια αξιώματα πρέπει να εκπροσωπούνται ισάριθμα πολίτες από το ιταλικό, το γερμανικό και το γαλλικό καντόνι; Γιατί εδώ να εφαρμοστεί εκ περιτροπής προεδρία για να νιώσουν οι τουρκοκύπριοι άξιοι; Δεν μπορούν να διεκδικήσουν το αξίωμα δημοκρατικά, με τις ικανότητές τους; Γιατί να πρέπει να έχω πρόεδρο τον βλάκα τον Χριστόφια ενώ θα μπορούσα να έχω έναν ικανότερο Τούρκο; Και το ανάποδο. Γιατί να έχω πρόεδρο έναν Τούρκο ενώ μπορώ να έχω έναν ικανότερο Έλληνα;

Ως πότε θα ανεχόμαστε τέτοιες μαλακίες; Ως πότε θα επιτρέπουμε στα κόμπλεξ, τα σύνδρομα και τη βλακεία να καθορίζουν τις ζωές μας και εμείς να πρέπει να σιωπούμε για να μη μας πουν ρατσιστές, σεξιστές και ομοφοβικούς, που ανάθεμα και αν ξέρουν τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν έχω μαζέψει όλους τους βλάκες και τους έριξα σε ένα λάκκο στην πίσω αυλή μου με εκατό ροτβάιλερ μέσα. Κρατήρα έχω ανοίξει για να τους χωρέσω όλους, τους ξεσκίσανε τα σκυλιά, δεν έμεινε σάρκα για δείγμα.

Οι Minus One Ξυπνούν Το Alter Ego Μας

Πόση ευφορία, πόση αισιοδοξία, πόση ομοψυχία μπορεί να προκαλέσει ένα γιουροβιζιο-τράγουδο όταν είναι καλό; Τεράστια. Όλα αυτά και άλλα τόσα αισθάνομαι από χθες που οι Minus One παρουσίασαν στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ το τραγούδι μας, που τιτλοφορείται Alter Ego (σκέψου, μέχρι και το δελτίο ειδήσεων του ΡΙΚ άντεξα να παρακολουθήσω εξ αιτίας τους). Νομίζω είναι η πρώτη φορά εδώ και καμιά εικοσαετία που δηλώνω έκθαμβος με το τραγούδι που θα στείλουμε. Μόνο χθες, το παρακολούθησα καμιά δεκαριά φορές στο YouTube, κι άλλες τόσες σήμερα το πρωί, μην μπορώντας να πιστέψω ότι αυτή η κουραδονησίδα μπορεί να παράξει οτιδήποτε που να ξεπερνά τον πήχη του μετρίου και να μας κάνει περήφανους.

Μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες το βίντεο προβλήθηκε ήδη 52.500 φορές. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό; Εντάξει δεν φτάσαμε τους Ιταλούς πέρσι που είχαν εκατομμύρια views μήνες πριν τον διαγωνισμό, αλλά για το μέγεθός μας, γαμήσαμε.

Παρακολούθησα εκτενώς τις αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν έμεινε άνθρωπος που δεν ενθουσιάστηκε ή δεν είπε καλή κουβέντα. Βέβαια, σ’ αυτό συνέβαλε και το ότι γενικότερα μας έχουν του πεταματού. Κάτι το οποίο εμείς καλλιεργήσαμε δεόντως με τα σκουπίδια που στέλναμε ανελλιπώς τα τελευταία 15 χρόνια. Όταν από το 2000 και μετά στείλαμε συμμετοχές προσφυγικής αισθητικής, βλέπε Στέλιο Κωνσταντά, Κωνσταντίνο Χριστοφόρου, Ευδοκία Καδή ΄μια Κυπριοπούλα στα μπουζούκια του Pavilion’, τον άλλον τον Ουαλλό που δήθεν παρέπεμπε σε Brian Adams (γελάνε και τα πόμολα), για να μη θυμηθώ τον Μυλόρδο και την κουρεμένη απ’ το eurogroup Ολυμπίου τώρα και ξύσουμε πληγές, πώς να μην ξιπαστεί το σύμπαν, όταν ξαφνικά μας εκπροσωπεί κάτι που δεν θυμίζει Κύπρο; Οι Minus One φέτος στέλνουν τραγούδι που, αυστηρά ομιλώντας, μας πέφτει πολύ.

Οι μόνες σύγχρονες κυπριακές συμμετοχές που ήταν πάνω του μετρίου ήταν η Ευρυδίκη με τον Κοργιαλά το 2007 (που και πάλι, έπεσαν σε χρονιά με κακό σύστημα πρόκρισης και προσωπικά πιστεύω πως δεν ήταν και ό, τι καλύτερο άκουσα από δαύτους όσο δούλευαν μαζί) και η Ήβη Αδάμου με το σούπερ ραδιοφωνικό χιτ της, εν έτει 2012, το οποίο και ακόμα ακούμε ευχάριστα. Όλοι οι άλλοι, ήταν για τον οδοστρωτήρα. Ευτυχώς φέτος το πράμα άλλαξε και ελπίζω να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και για τους επόμενους.

Να πω και μια καλή κουβέντα και για το βίντεο κλιπ που σαφώς αναβαθμίζει το τραγούδι περαιτέρω. Μου άρεσε πολύ, ιδιαίτερα τα πλάνα που αναδεικνύουν την κάπα του Φρανσουά να ανεμίζει. Λεπτομέρεια που μόνο εγώ προσέχω, αλλά ναι, του προσδίδει μία αίγλη τα μάλα δυναμική. Το φυσικό σκηνικό είναι επίσης πολύ ατμοσφαιρικό. Δεδομένου ότι όλοι αναγνωρίσαμε την ύπαιθρο του ανεκδιήγητου Τσερίου, εν τούτοις αυτό παραπέμπει σε κάτι από φουτουριστικό-κελτικό λιβάδι. Γενικά το κόλπο είναι να αναδεικνύεις την εικόνα της Κύπρου χωρίς να καταλαβαίνει κανένας πως πρόκειται για την Κύπρο. Και αυτό το πέτυχαν στον μέγιστο βαθμό. Ίσως εδώ να έγκειται και ο τίτλος Alter Ego. Στην ολότητά του είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, βίντεο που στείλαμε ποτέ.

Προβλέπεται μία εκπληκτική Γιουροβίζιον τον Μάιο, όχι μόνο εξ αιτίας της Κύπρου, αλλά και επειδή παρακολουθώντας κάποιους εθνικούς διαγωνισμούς άλλων χωρών που ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη, προβλέπεται να έχουμε τρομερά ενδιαφέρουσες συμμετοχές. Μέχρι στιγμής αγαπώ κλασικά Ιταλία, και ανυπομονώ να ανακοινωθεί και επίσημα η Πολωνία, η Λετονία και η Εσθονία που έρχονται με τρομερές αξιώσεις. Τα βλάχικα του Τσακνή για την Ελλάδα θα τα σχολιάσουμε εν καιρώ.

Πωρώθηκα!

Αριστίνδην

Ήμουν κρυολογημένος και περιορισμένος στο σπίτι. Τυλιγμένος με την κουβέρτα στον καναπέ σερφάριζα στο Facebook όταν με χτύπησε βόμβα μεγατόνων. Ένας γνωστός μου από τα φοιτητικά μου χρόνια στην Αγγλία, κατεβαίνει υποψήφιος βουλευτής. Ω, Θεέ μου, μεγαλώνουμε! Κόσμος της ηλικίας μου αντί να κόπτεται σε ποιο μπιτσόμπαρο θα αράξει το καλοκαίρι, αρχίζει να κόπτεται για το μέλλον αυτής της άσκοπης και αχρείαστης χώρας.

Ναι, είναι ένα σοκ. Όχι τόσο για τον συγκεκριμένο, αλλά για σένα τον ίδιο. Έφτασες στην ηλικία όπου είναι φυσιολογικό και προ πάντων εφικτό να διεκδικήσεις ένα δημόσιο αξίωμα. Εντάξει, στις χώρες του πρώτου κόσμου αυτό είναι συνηθισμένο. Στον Καναδά ο Πρωθυπουργός είναι νεότατος, στις σκανδιναβικές χώρες πολλοί πολιτικοί διανύουν τα early thirties τους, μα στο δικό μας το κοτέτσι, έχουμε μάθει αλλιώς. Αν δεν είσαι με το ένα πόδι στον τάφο, δεν είναι ρεαλιστικό να στοχεύεις σ' ένα δημόσιο αξίωμα.

Κοίταξε να δεις τι συμβαίνει. Θα ήταν ιδανικό αν μπορούσαμε να έχουμε νεαρούς πολιτικούς για ανώτερους αξιωματούχους. Αλλά οι νέοι που πραγματικά αξίζουν, δεν ζουν εδώ. Έχουν προ πολλού μεταναστεύσει και βρήκαν την υγειά τους. Η ελάχιστη ποσότητα που ξέμεινε (το λες και κατακάθι), δεν είναι τίποτε άλλο από σκέτα κομματόσκυλα, ανθρώπους που γαλουχήθηκαν μέσα στα κόμματα και τους οποίους η μαμά τους προόριζε για πολιτικούς από τον καιρό που φοιτούσαν στη ΣΤ’ Δημοτικού. Ξέρω (έναν άλλον) υποψήφιο βουλευτή που όταν ήταν 12 χρονών η μαμά του μας έλεγε στα γενέθλιά του, ότι ο γιος της όταν μεγαλώσει θα μπει σε κόμμα και θα γίνει σπουδαίος και τρανός.

Δες τον Τσίπρα, ας πούμε. Υπό άλλες συνθήκες, θα πανηγυρίζαμε που έχουμε Έλληνα πρωθυπουργό έναν τόσο νέο άνθρωπο, κι όμως τώρα φτύνουμε όλοι στον κόρφο μας με το που τον βλέπουμε. Τέτοιους Τσίπρες παράγουμε πλέον κι εμείς εδώ. Όχι τόσο άχρηστους βεβαίως, γιατί κάτι τέτοιο είναι και δύσκολο να επαναληφθεί… Ελαφρώς καλύτερους. Αυτός ο γνωστός μου, που είχα δει στο Facebook, έχει περγαμηνές, έχει ένα άλφα ακαδημαϊκό εκτόπισμα, ήταν ανέκαθεν σοβαρός και συνοφρυωμένος στις πόζες του (χα,χα!), παρόλα αυτά πρόκειται για τρομερά βαρετό άνθρωπο στην παρέα, που όχι μόνο δεν είναι ικανός να ηγηθεί συνόλου, αλλά δεν μπορεί να ηγηθεί καν συζήτησης και να σου πει ένα ανέκδοτο. Μιλά τόσο ξύλινα που θες να τον αρπάξεις απ’ τα χέρια να τον ταρακουνήσεις και να του πεις «είναι δυνατόν εσύ κι εγώ να έχουμε την ίδια ηλικία;»

Με αυτούς τους νέους-γέρους θα πορευτούμε; Δυστυχώς.

Δεν είναι μόνο η ηλικία, είναι και το γεγονός ότι δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτε.

Κάποτε είχα εκφράσει δημόσια τον θαυμασμό μου προς την Ελένη Θεοχάρους και το ποιόν της. Μου είχαν επιτεθεί τότε κάποιοι νεαροί wanna-be πολιτικοί, πως αν ξοδέψουμε τη ψήφο μας στη Θεοχάρους (της οποία η εκλογή στη Βουλή θεωρούνταν σίγουρη), δεν θα έμενε χώρος για νέους επιστήμονες στην πολιτική. Τους εξήγησα ότι βάσει της δικής μου λογικής, αν δεν έχεις να παρουσιάσεις κοινωνικό και ανθρωπιστικό έργο σαν αυτό της Θεοχάρους (που έφτασε μέχρι την Παλαιστίνη να εγχειρίζει δωρεάν βρέφη που υπέφεραν από τους βομβαρδισμούς), καλύτερα να κάτσεις σπίτι σου. Κατά τη γνώμη μου, πρώτα παράγεις έργο, πρώτα αποδεικνύεις την αξία σου στην πιάτσα, και κατόπιν ζητάς τη ψήφο της κοινωνίας. Το ανάποδο, δηλαδή «ψηφίστε με να σας αποδείξω τι αξίζω» δεν μετρά, ενώ ταυτόχρονα παραπέμπει σε καιροσκοπισμό.

Για να το εξηγήσω καλύτερα, πιο εύκολα θα ψήφιζα την Καρολίνα Πελενδρίτου, που απέδειξε εμπράκτως την αγωνιστικότητά της, που φανέρωσε το μεγαλείο της ψυχής της, που εκπροσώπησε αυτό τον μίζερο λαό επάξια στο εξωτερικό και τον ανέδειξε, παρά τη Σάββια Ορφανίδου, η οποία αν και έχει πλούσιο ακαδημαϊκό βίο (τίγκα στα κλισέ βλ. απόφοιτος του English School και του Warwick University, αλλά παρόλα αυτά πλούσιο), εν τούτοις τη γνωρίσαμε καθαρά σαν φερέφωνο του ΔΗΣΥ και την απαξιώνουμε πριν καν τη γνωρίσουμε. Εν ολίγοις, αν δεν είσαι ήδη «κάποιος», κάνε μας τη χάρη και κάτσε στα αβγά σου, δεν θα γίνεις ποτέ κάτι το αξιόλογο μέσω της ψήφου μας.

Σε αυτό το σημείο να ανοίξω μία παρένθεση και να προλάβω εσένα που θα σπεύσεις να πέσεις να με φας, και να ξεκαθαρίσω κάτι όσον αφορά τη Θεοχάρους. Διαφωνώ με τις πρόσφατες δηλώσεις της περί πυρπολισμού στο Σύνταγμα και ένωσης με την Ελλάδα. Τις βρήκα τα μάλα παρωχημένες, και στοχευμένες σε ένα κοινό που πλέον δεν υφίσταται. Και αν υφίσταται, κλείνει πλέον τα 70. Νοουμένου ότι θεωρώ ότι η ένωση με την Ελλάδα επετεύχθη με την κοινή μας συμμετοχή στην ΕΕ, και νοουμένου ότι πλέον κανέναν δεν ενδιαφέρει να ενωθεί με μία χώρα που επινόησε, ανέθρεψε και ανέδειξε κόσμο σαν αυτόν που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν εξυπηρετούσε σε τίποτε εκείνη η αψυχολόγητη δήλωση. Όπως και να ‘χει, η Θεοχάρους παραμένει τοπ προσωπικότητα για τη χώρα μας. Κλείνει η παρένθεση.  

Σκρολάροντας στο Facebook ανακάλυψα κι άλλους γνωστούς μου που καλοβλέπουν μία βουλευτική καρέκλα. Δεν θα ξέρουμε ποιον να πρωτοσταυρίσουμε φέτος! Όλοι Αριστίνδην, ζωή να'χουν! Εν τέλει, ναι, θα πρέπει να έχουν αυξηθεί τρομερά τα νούμερα ανεργίας σ’ αυτή τη χώρα, ή και γενικώς… τα νούμερα. 

Έξω Κάνει Ψόφο

Το σημερινό κείμενο είναι γραμμένο στην κυπριακή διάλεκτο σε μια προσπάθεια επικοινωνίας με τον ευρύτερο πληθυσμό αυτής της χώρας. Μιας που σας γράφω στην κοινή ελληνική και δεν συνεννοούμαστε, ας σας τα γράψω στη διάλεκτο που, αν μη τι άλλο την προσαρμόσατε στα μέτρα σας και την κατανοείτε.

Εξηγείστε μου, ρε χωρκάτες, γιατί ανάβκετε το κινητό μες το σινεμά τζιαι παίζετε με τα σόσιαλ μίντια. Πόσην αναισθησία πιον;! Εν έκοψεν ο νους σας ότι η φωτεινότητα της οθόνης ενοχλεί; Έννεν δυνατόν. Φυσικά τζιαι έκοψε το ο νους σας. Αλλά στ’ αρχίδια σας, διότι μες τα μπουρδέλλα που εμεγαλώσατε, τούτον τον σεβασμό σας εδίδαξαν να δείχνετε στους υπόλοιπους μαλάκες που ήρταν να δουν την ταινία. Αν σηκωστεί κανένας που τη θέσην του τζιαι φέξει σας τον πάτσον την ώρα που θωρείτε το Facebook εννά φταίει; Οξά εννά φκείτε τζιαι που πάνω; Ρητορικόν το ερώτημαν. Εν κανεί που εν ηξέρετε να πείτε μισό συγγνώμη, διότι εκτός που ζώα είσαστεν τζιαι κομπλεξικοί να πάρετε την ευθύνη, έσιετε τζιαι υφάκι που σας εκάμαν παρατήρηση. Χωρκάτες, ψόφον!

Εξηγείστε μου ρε χωρκάτες, γιατί έσιετε το κινητόν ανοιχτό μες το θέατρο. Εκαταλάβατε ότι έσιει κόσμο που θέλει να ακούσει την παράσταση τζιαι να απορροφηθεί; Εν θέλουμε να ακούμε τα ringtones σας, ούτε μας κόφτει αν εν επείγον. Πραγματικά, το χωρκαθκιόν που σας δέρνει δεν σταματά να με εντυπωσιάζει. Τις προάλλες απάντησεν η κυράτσα το κινητό μες το θέατρο, σαν επαίζαν οι ηθοποιοί, τζιαι άρκεψεν τζιαι εδίαν οδηγίες της Φιλιπινέζας να ετοιμάσει κάτι ζεστό. Όταν το έκλεισεν τζιαι είπα της ότι μας ενοχλεί, η απάντηση ήταν: «σόρρι εν άρρωστο το μωρό μου τζιαι ερωτούσα αν ήθελεν τίποτε!» Αν εν άρρωστο το μωρό σου τζιαι εσύ είσιες ώρα να έρτεις να δεις την Μαντάμ Σουσού, ψόφα! Τζιαι εσύ, τζιαι οι φίλες σου που ύστερα ερωτούσαν σε, (πάλε εν ώραν παράστασης), αν εν καλά το μωρό.

Άχρηστοι, πανάχρηστοι, που νομίζετε ο κόσμος εν δικός σας, επειδή έτυχεν να γεννηθείτε σε χώρα με χλιαρή εφαρμογή του Νόμου. Νεύκω σας έξω που το Ντα Πάολο ότι δαμέ που επαρκάρετε εν θέση για ανάπηρους, τζιαι η μόνη σας αντίδραση ένει έναν ξερό «α, ναι;» Ναίξις τζιαι ξερός! Αλλά ούτε που σας κόφτει να το ταράξετε. Νεύκω σας ότι δαμέ που επαρκάρετε κλείετε την είσοδο της πολυκατοικίας τζιαι η απάντηση σας ένει «μισό λεπτό έννα κάμω στο περίπτερο». Μισή ναν’ η ώρα σας! Αλλά, άμαν παρκάρουν άλλοι μπροστά που το χωρκατόσπιτό σας, ξέρετε να μου βάλλετε ταπέλλαν τύπου «no parking». Σαν να τζιαι ο δρόμος εν δικός σας τζιαι όι δημόσιος. Εξαιρετική αντίληψη του τι εν δικό μου τζιαι του τι εν δημόσιο. Ψόφο!

Για να μεν αρκέψω για το κάπνισμα μες τα κλαμπ, τα μπαρ τζιαι τα εστιατόρια. Που λαλείς της άλλης, «μεν φυσάς τον καπνό μες τα μούτρα μου», τζιαι ζαοθωρεί σε. Αντί να νιώσει άσιημα που παρανομεί, καραμουτσιάζει τη φάτσα της, επειδή ετόλμησες να της πεις να φυσά που την άλλην. Ως πριν είκοσι χρόνια εν εξέρατε ίντα μπου εν η αποτρίχωση, τωρά νομίζετε εγίνατε τζιαι γκόμενες. Ψόφο!

Κουρπάτσιην τζιαι βασανιστήρια μόνον!

Ωραία. Και τώρα που τα είπα και ξεθύμανα, καλό σαββατοκύριακο. 

Χιονισμένη Επέτειος

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ωραιότερο σαββατοκύριακο για να περάσουμε την πρώτη μας επέτειο.

Τσουβαλιάσαμε ένα μάτσο καλούς φίλους εκ της θεατρικής ομάδος και πήραμε τα βουνά. Εγκλειστήκαμε και εγκλωβιστήκαμε μέσα σε μία υπέροχη έπαυλη εξ αιτίας του χιονιά, και το μόνο που κάναμε ήταν να τρώμε, να πίνουμε και να συσφίγγουμε περαιτέρω τις σχέσεις μας, οι οποίες όπως έχω ξαναπεί βρίσκονται ένα βήμα πριν τη συγγένεια, για να μην πω την αιμομιξία.

Όταν ξύπνησα το πρωί της Κυριακής στις 7:00 και αντίκρισα τα όρη και τα παραρά χιονισμένα, αγαλλίασε η ψυχή μου. Τόσο που δεν μου πήγαινε να ξανακοιμηθώ, έκατσα και χάζευα τη χιονόπτωση για ώρες. Ευχόμουν να στοιβάξει κι άλλο, ώστε να αναγκαστούμε να παραμείνουμε κι άλλες μέρες εκεί πάνω, ξεκομμένοι από παντός είδους ενόχληση. Δυστυχώς μέχρι το μεσημέρι το χιόνι έλιωσε, αλλά ευτυχώς οι δρόμοι άνοιξαν και έτσι κατάφεραν να μας επισκεφτούν οι θεατροκουμπάροι μας, οι οποίοι κατέφθασαν με εκπλήξεις.

Πόσο γλυκό εκ μέρους τους, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Μερικές στιγμές οι φίλοι μας χαίρονται περισσότερο από εμάς που μας βλέπουν μαζί.

Κανονικά στην πρώτη μας επέτειο λογαριάζαμε να ταξιδέψουμε στη Ρώμη. Το ακυρώσαμε όμως, κυρίως γιατί με τους Τζιχαντιστές να αλωνίζουν, τα κάναμε ολίγον τι επάνω μας. Λυπηρό, το ξέρω. Εν τέλει πιστεύω ότι περάσαμε καλύτερα στην Κύπρο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, και αντιλαμβάνεσαι ότι για να το δηλώνω ευθαρσώς εγώ αυτό, η όλη φάση ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια.

Και του χρόνου!

365 Μέρες Γάμου

Και να που αισίως κλείσαμε ένα χρόνο γάμου. 

Δεν μπορείς να πεις, αν και δεν είναι πολύς καιρός, είναι περισσότερος από πολλούς γάμους που γνωρίζω, που διαλύθηκαν στον μήνα επάνω. Συγχαρητήρια μας λοιπόν. 

Ο γάμος δεν είναι εύκολη υπόθεση, φίλε μου, άκου να μαθαίνεις, είναι ολόκληρη επιστήμη. Γι αυτό και αν δεν τον αντιμετωπίσεις ως ένα διαγώνισμα, θα πατώσεις γρήγορα. Προσωπικά, κατέληξα ότι μοίαζει με τη γεωπονία. Ο γάμος είναι ένα δέντρο που φύτεψες και πρέπει να το φροντίσεις για να ριζώσει, να μεγαλώσει, να ανθίσει και να καρποφορήσει. Και για να πετύχουν όλα αυτά, θέλει τσάπα, θέλει λίπασμα το χώμα, θέλει πότισμα, θέλει βέργες για να το υποστηρίξουν όταν θα αρχίσει να φυτρώνει, θέλει ψέκασμα από τα ζιζάνια (βλέπε οικογένειες και σόγια), θέλει κλάδεμα όταν κάποια κλαδιά του θα ξηραίνονται, θέλει γενικά πολλή προσπάθεια. Μα όταν γίνουν όλα αυτά και στρώσει, καρποφορήσει και φυλλώσει, θα κάθεσαι κάτω από τη σκιά του απολαμβάνοντας τη μυρωδιά του και θα είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη. 

Εννοείται πως θα έρθει και η καταιγίδα, εννοείται πως η βροχή και το χαλάζι θα σπάσουν κλαδιά, θα αχρηστέψουν καρπούς, αλλά και αυτό μέρος του παιχνιδιού είναι. Το πολύ να καταστραφεί μια σοδειά. Και τι έγινε; Θα βγούμε στο τρακτέρ να πάμε έξω από το Προεδρικό; Όχι δα, αν μπήκαν σωστές βάσεις θα ανακάμψουμε και όλα καλά. 

Εν ολίγοις, αυτό είναι ο γάμος. Ένα δέντρο. Αν το θες το φροντίζεις και το χαίρεσαι, αν βαριέσαι περιμένεις να ανθίσει μόνο του και στο τέλος καταλήγεις να ψάχνεις αλλού πορτοκαλιές...

Αρκετά όμως με τη φιλοσοφία του πράγματος. 

Μπρέντα μου σε αγαπώ. 

Και αν υπάρχουν φορές που θέλω απλά να σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια, ξέρεις πολύ καλά πως οι φορές που θέλω να σε πνίξω στα φιλιά είναι πολύ περισσότερες. Δηλώνω ευγνώμων για όσα ζήσαμε μαζί κοιτώντας τη βιντεογραφία μας και ονειρεύομαι ήδη τα επόμενα, που σου υπόσχομαι πως θα τα έχεις. Μέρα που είναι όμως, ας βγούμε όλοι στα μπαλκόνια να τραγουδήσουμε. 

Αβάντι μαέστρο!

36.000 Πόδια

Να έχω απ’ τη μια μεριά τον πεθαμένο, απ’ την άλλη το μωρό με τις μίξες να κλαίει. Να μην μ’ αφήνουν να σηκωθώ απ’ την καρέκλα και μετά να φταίω εγώ που κάηκε η άχρηστη, η αεροσυνοδός.

Άκου να σου πω. Ξινό μου βγήκε το ταξίδι στην Ελλάδα. Να πρέπει να παραστώ σε γάμο ενός φίλου που έχω να τον δω από το Πανεπιστήμιο, και να σπεύδω να τον ξεπετάξω αμάν-αμάν γιατί κι εκείνος είχε έρθει στον δικό μου. Επιβιβάζομαι με τα απολύτως απαραίτητα και με το κοστούμι το καλό παραμάσχαλα, μην τυχόν και τσαλακωθεί. Κάθομαι σε κεντρική θέση, παρόλο που ζήτησα διάδρομο για να απλώνω τα πόδια μου, και αίφνης συνειδητοποιώ πως εξ αριστερών κάθεται μία νεαρή μητέρα με βρέφος, και εκ δεξιών ένας παππούς περί των εβδομήντα χρόνων, που για να δεήσει να κάτσει και να τακτοποιηθεί χρειάστηκε είκοσι λεπτά – το μίνιμουμ.

Κι αφού έσωσε και προσδέθηκε, έκρινε αναγκαίο όπως ρίξει έναν υπνάκο γιατί «φοβάμαι λίγο την απογείωση, μου προκαλεί αναγούλες και σε συνδυασμό με το χάπι μου έρχονται ξινίλες».

Περιττό να δηλώσω ότι στο πρώτο μισάωρο της πτήσης βρισκόμουν εγκλωβισμένος ανάμεσα σε ένα μωρό που έσκουζε λες και το σφάζανε και έναν παππού που κοιμόταν με το κεφάλι να κλίνει στον ώμο μου, με το στόμα του ανοιχτό και το χνώτο του να ζέχνει. Εγώ στη μέση, ακίνητος και εμβρόντητος, να μην ξέρω τι σιχαίνομαι περισσότερο. Τα σάλια του γέρου ή τα σάλια του μωρού; Υπομονή, μία ώρα απέχει η καταραμένη η Αθήνα, πού θα πάει, θα φτάσουμε.

Πέρασαν και σέρβιραν. Και το ληγμένο το κρουασάν, και τον κατουρημένο τον καφέ, και το σκουληκιασμένο το μπισκότο. Μας ρώτησαν αν θέλουμε τσάι, να λείπει, δεν ήπιαμε τίποτα. Τον γέρο από τον ώμο μου ας πάρει κάποιος και μία ένεση για το μωρό, να σκάσει.

Προσδεθείτε να κατεβαίνουμε σιγά, σιγά είπε ο πιλότος. «Παπά, τη ζώνη σου» λέει ένας κύριος που καθόταν από πίσω μου και έσπρωξε ελαφρώς τον παππού για να τον ξυπνήσει. Ο γέρος έγειρε μπροστά και κουτούλησε στο πτυσσόμενο τραπεζάκι. Το κεφάλι του χτύπησε με δύναμη στο μπροστινό κάθισμα και βούτηξε ολόκληρο στο κενό ανάμεσα στα πόδια του.

Σηκώνομαι πάνω λες και με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα: «Παναγία μου!» Δεν είπα τίποτε παραπάνω. Ακολούθησαν φωνές, πανικός, κακαρίσματα στα πέριξ. Ένας νεκρός στα 36.000 πόδια! Ποιος είδε τον γιο του και δεν τον φοβήθηκε. Και πού να το καταλάβω εγώ μεσιέ πως ο πατέρας σου αποδήμησε εις Κύριον; Και κυρίως αποδήμησε ενόσω στηριζόταν επάνω στον ώμο μου; «Παπά, μίλα μου! Παπά μιλώ σου!» ο γιος του να τρέμει, ο πατέρας του ατάραχος, εγώ να σκέφτομαι «άσε τον παπά, και φέρτε έναν παπά!» Το βρέφος δίπλα να κλαίει πιο δυνατά, λες και καταλάβαινε τι συνέβαινε. Ο πιλότος να ρωτά αν υπάρχει γιατρός στο αεροπλάνο, η κυρία στη δίπλα σειρά να ρωτά αν μπορεί να πληρώσει το ουίσκι με κάρτα.

Εγώ να συνεχίζω να είμαι σοκαρισμένος και όρθιος. Είχα μαζέψει όλα μου τα υπάρχοντα, εφημερίδες, περιοδικά, ipad, ipod, ώστε να μην έρθουν σε περαιτέρω επαφή με το πτώμα. Τα τύλιξα άτσαλα στα χέρια μου. Φυσικά, ήμουν ο τελευταίος που απασχολούσε το πλήρωμα. Άρχισα να απορώ πότε θα φιλοτιμούνταν να μαζέψουν τον παππού και να τον πάνε κάπου απόμερα. «Πού ακριβώς να τον πάμε, κύριέ μου, βλέπετε να έχουμε χώρο; Καθίστε για την προσγείωση παρακαλώ!» «Δεν έχετε κάποιο μέρος που πάτε τα πτώματα; Συνεχίζουν να θεωρούνται επιβάτες σαν να μην συνέβη τίποτε;» Ο γιος του παππού είχε βγάλει κινητό και μιλούσε με Λευκωσία, εν πτήσει. Ρωτούσε αν είχε πιει τα χάπια του το πρωί. «Ήπιεν τα! Ήπιεν τα τζιαι εφέραν του ξινίλες, είπεν μου το εμένα» του είπα. Ούτε που μου έδωσε σημασία.

«Κύριε καθίστε, προσγειωνόμαστε, θα επιληφθούμε του θέματος στην Αθήνα» μου είπε ξανά η αεροσυνοδός που έμοιαζε να έχει βγάλει φλύκταινες από το άγχος. Κάτσε εσύ κυρά μου, άμα αντέχεις. Εγώ εδώ δεν κάθομαι, δίπλα από έναν πεθαμένο και ένα μωρό που θα είναι επίσης σύντομα πεθαμένο αν δεν το μαζέψει η μάνα του. «Καθίστε, δεν έχω άλλη θέση να σας δώσω». Σήκωσα το δίμετρο πόδι μου, το πέρασα πάνω από το κεφάλι του πεθαμένου και απεγκλωβίστηκα. Έγνεψα από μακριά σε μια άλλη αεροσυνοδό να πλησιάσει να βγάλουμε άκρη. Μου γνέφει πίσω «κάτσε τώρα κάτω, γιατί πολλά μας ήρθαν μαζεμένα», μα την αγνόησα. Πλησιάζω προς το μέρος της, να της εξηγήσω ότι δεν προτίθεμαι να κάτσω δίπλα από το πτώμα, αντιθέτως, θα ζητήσω αποζημίωση για όλη αυτή την ψυχική οδύνη που πέρασα από την ώρα που επιβιβάστηκα.

Καθώς διέσχιζα τον διάδρομο, το αεροπλάνο έκλινε προς τα αριστερά για την προσγείωση. Σκόνταψα πάνω σε μία προεξοχή και χτύπησα πάνω στο τρόλεϊ της αεροσυνοδού. Από το χτύπημα χύθηκε πάνω της ο ζεματιστός καφές. «Αααα! Καθίστε κάτω κύριέ μου, με κάψατε!» μου είπε, με το πιο αυταρχικό βλέμμα που μπορείς να φανταστείς.

«Άτε ασσιχτίρ, μαλακισμένη!»

Της είπα και το ευχαριστήθηκα.