Δεν Παίζω

Όταν γεννήθηκε ο Αλέξης το 2016 ήταν η εποχή που ανακαλύψαμε τους υδρογονάνθρακες ανοιχτά της Κύπρου. Ήταν η εποχή που ο Ερντογάν μας έστελνε το Μπαρμπαρός να σουλατσάρει στη θάλασσα της Λεμεσού. Θυμάμαι ότι είχαμε πάει εκδρομή, να φάμε παραλιακά, και το βλέπαμε απέναντί μας να περιοδεύει απειλητικά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τα ΜΜΕ είχαν λυσσάξει τότε, ξυπνούσα μέσα στο βράδυ και αγωνιούσα αν οι Τούρκοι ετοιμάζανε απόβαση και αναρωτιόμουν πώς και που θα βρω μια βάρκα να γλιτώσω, με ένα μωρό νεογέννητο.

Τότε είχα πάρει μιαν απόφαση την οποία διατηρώ μέχρι σήμερα ευλαβικά. Να απέχω από την ειδησεογραφία και την πληροφόρηση. Όταν γίνεσαι πατέρας αγωνιάς για χίλια δυο ούτως ή άλλως. Δεν άντεχα να ζω με την επιπλέον αγωνία του πότε θα μας αιχμαλωτίσουν, του πότε θα μας σφάξουν. Συνειδητά επέλεξα να γίνω η γιαγιά μου, η οποία είχε γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και η οποία έζησε κοσμογονικά γεγονότα και πολέμους κι όμως όταν την ρωτούσες σχετικά σου απαντούσε εντελώς ειλικρινά: «εγώ δεν πήρα χαμπάρι!»

Αυτό ήθελα κι εγώ, «να μην παίρνω χαμπάρι». Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι θα μου πεις; Μακάριοι θα σου πω! Οπότε διέγραψα από το κινητό μου όλες τις εφαρμογές των κυπριακών εφημερίδων, σταμάτησα να διαβάζω και την El Pais, και τον Guardian, και δεν ξαναμπήκα στο σάιτ του BBC News ούτε καν για να τσεκάρω τον καιρό – Εγώ που είχα σπουδάσει και δημοσιογραφία και μας είχαν πείσει ότι αυτά τα σάιτ πρέπει να τα έχουμε στο προσκεφάλι μας ως ευαγγέλια. Στο σπίτι μας έχουμε να δούμε κυπριακή τηλεόραση από τότε. Βλέπουμε μόνο Νετφλιξ και Youtube εξαιτίας των παιδιών, εξ ου και τα τελευταία δέκα χρόνια κύλησαν ήρεμα και ευτυχισμένα.

Τούτων λεχθέντων, να πω ότι σήμερα αρνούμαι να πανικοβληθώ ή να ασχοληθώ σοβαρά με τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο το τελευταίο 48ωρο. Ούτε σε καταφύγιο με ενδιαφέρει να μπω, ούτε να μάθω που βρίσκεται. Και αν χρειαστεί να το χρησιμοποιήσω, που λέει ο λόγος, προτιμώ να πεθάνω από αδέσποτη ρουκέτα στο κρεβάτι μου, με τα ζεστά μου παπλώματα και τις μουσικές μου, παρά συνωστισμένος με άλλους χιλιάδες σε ένα υπόγειο γειτονικής πολυκατοικίας (γιατί αυτό ορίζει η Κυπριακή Δημοκρατία ως καταφύγιο). Το βράδυ που έπεσε το drone εγώ πήγα στα μπουζούκια, στην παλαιά Ελιά και διασκέδασα με τον Θάνο Καλλίρη και τη Στέλλα Γεωργιάδου. Και χθες το απόγευμα που ο κόσμος ήταν μουδιασμένος και η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη, εγώ σηκώθηκα και πήγα πρόβα με το θέατρο. Δεν πρόκειται να μου αλλάξει τη ζωή ούτε ο ψυχοπαθής Τραμπ, ούτε οι σκατομουλάδες.

Όσα drone θέλετε ας στείλετε, εγώ θα ασχοληθώ μόνο αν τα δω πάνω απ’ το κεφάλι μου. Μέχρι τότε, δεν με ενδιαφέρει το παραμικρό. Και σας συστήνω να πράξετε το ίδιο αν θέλετε να διαφυλάξετε τη ψυχική σας υγεία. Μακριά από updates του Φιλελευθέρου, μακριά από τις γεωπολιτικές αναλύσεις του κάθε τυχαίου στα σόσιαλ, μακριά από τα πάντα. Δυο τρεις που μου έστειλαν screenshots ειδήσεων περί «επίθεσης στην Κύπρο ώσπου να φύγουν όλοι οι Αμερικανοί» ειδοποιήθηκαν σχετικά ότι δεν επιθυμώ να μοιραστώ αγωνίες ή να συμμετέχω στη διασπορά πανικού. Έχω αποδεχτεί τη μοίρα μου.

Ατυχήσαμε και γεννηθήκαμε Κυπραίοι, και το βάρος είναι δυσβάσταχτο έτσι κι αλλιώς. Μικρός έγραφα στις εκθέσεις του σχολείου ότι αυτός ο τόπος είναι καταραμένος και οι δάσκαλοι μου το διόρθωναν σε «ευλογημένος». Who is laughing now, κακομοίρηδες.

Εν πάση περιπτώσει, δεν θα μου το κάνουν χειρότερο οι «μεγάλοι» του πλανήτη που ξαφνικά αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν για αλλότριους σκοπούς, ούτε οι άλλοι που ξαφνικά θυμήθηκαν την ύπαρξη μας για τους λάθος λόγους. Let me be, για όσο ακόμα θέλει ο Θεός να be.

Εγώ αρνούμαι να συμμετέχω. Άμα θέλετε, παίξετε οι υπόλοιποι.