Το Παιδί Μου Δεν Κάνει Τέτοια Πράγματα

Θυμάμαι όταν ήμουν στη Β’ Γυμνασίου που καθόμουν μέσα στην τάξη δίπλα από ένα παιδί που στα διαλείμματα πήγαινε στις τουαλέτες και κάπνιζε. Τότε ήταν της μόδας τα Lucky Strikes. Βρωμοκοπούσε από πάνω μέχρι κάτω ολόκληρος. Δεν άντεχα να κάθομαι δίπλα του. Όταν δε, μου απευθυνόταν, η μπόχα που έσκαγε μέσα απ’ τα ρουθούνια και το στόμα του ήταν εμετική και ανυπόφορη. Τι να έκανα όμως ο καψερός; Υπέμενα την κατάσταση. Έτσι επιβίωνες στο Γυμνάσιο. Σιωπώντας.

Θυμάμαι ότι μια μέρα τον ανακάλυψε μία βοηθός διευθύντρια να καπνίζει στις τουαλέτες και τον κάλεσε στο γραφείο της. Τηλεφώνησαν και στη μάνα του, για να της πουν τα καθέκαστα. Επειδή η μάνα μου ήταν φίλη με τη μάνα του, έμαθα εκ των υστέρων ότι η κυρία αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της καπνίζει και μάλιστα επιτέθηκε στη βοηθό διευθύντρια λέγοντας της πως «δεν έχει ιδέα για το τι συμβαίνει στο σχολείο και ότι η ίδια ήξερε πολύ καλύτερα το παιδί της».

Πολλές φορές στη ζωή μου αναρωτήθηκα αν η μάνα του φίλου μου γνώριζε την αλήθεια και απλά υποστήριζε άνευ όρων το παιδί της, ή αν ήταν απλώς μία ηλίθια που δεν ήξερε την τύφλα της και προτιμούσε να ζει στο ψέμα. Συχνά πυκνά ανακαλώ το γεγονός και αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η στάση ήταν αποτέλεσμα θέσης και αρχής. Αν ναι, της βγάζω το καπέλο. Εμένα δεν επρόκειτο να με συγκαλύψουν οι γονείς μου αν έκανα κάτι το μεμπτό. Ούτε εγώ συγκαλύπτω σήμερα τα δικά μου παιδιά όταν πράττουν κάτι παράνομο στο σχολείο.

Αναρωτιέμαι κατά πόσον αυτή η στάση, δηλαδή της αμέριστης υποστήριξης, ήταν μια γενικότερη παθογένεια των 90ς που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και επίσης, κατά πόσον σήμερα είναι όλοι πιο υποψιασμένοι και πιο έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια για τα παιδιά τους.

Έπρεπε να συμβούν διάφορα τελευταίως για να διαψευστώ. Πρόσφατα άκουσα από έναν γονέα το εξής υπέροχο: «το παιδί μου δεν λέει ποτέ ψέματα». Τι μπορείς να συζητήσεις με αυτόν τον άνθρωπο; Τίποτα. «Το παιδί του δεν λέει ποτέ ψέματα». Σου το υποβάλλει ως θέση και αρχή πριν οποιαδήποτε συζήτηση. Άρα, είτε το αποδέχεσαι και αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη για ό,τι συνέβη, είτε σηκώνεσαι και φεύγεις. Πώς να γίνει ενήλικη κουβέντα με κάποιον που προεξοφλεί ότι το παιδί του δεν λέει ποτέ ψέματα. Δεν μπορεί να γίνει.

Εγώ που τα παιδιά μου τα λατρεύω, μόλις έρθει κάποιος να μου καταγγείλει κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι μάλλον ισχύει. Ακόμη κι αν θεωρώ ότι αποκλείεται να ισχύει 100%, γιατί πάντα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, και η οπτική του καθενός πάσχει από ένα σωρό άλλες παραμέτρους, η πρώτη μου αντίδραση είναι: «έκανε κάτι τέτοιο το παλιόπαιδο; Ικανό τον έχω, τώρα θα στον φτιάξω εγώ μόλις πάω σπίτι!» Κι ας ξέρω μέσα μου ότι υπάρχει και η πιθανότητα να μην συνέβη τίποτα από όσα μου καταγγέλλουν ή να έχουν διαστρεβλωθεί μέσα από τη θολή ματιά των παιδιών στην εξιστόρηση.

Τέλος πάντων, αντιλαμβάνεστε τι εννοώ. Όταν δεν μπορώ να αποδείξω κάτι, επειδή δεν ήμουν μπροστά ή επειδή αφορά σε παιδιά δέκα ετών τα οποία παραποιούν την πραγματικότητα και την πουλούν όπως τους συμφέρει, κρατώ μικρό καλάθι. Σίγουρα, δεν απαντώ με την κουλαμάρα: «το παιδί μου δεν λέει ψέματα». Και ψέματα λέει, και μισές αλήθειες λέει, και τις αλήθειες ολόκληρες λέει». Αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά για οτιδήποτε, εφόσον δεν ήμουν μπροστά.

Αυτή η μετριοπάθεια δυστυχώς δεν εκτιμάται. Πρόσφατα κάηκε η γούνα μου και άρχισα να σκέφτομαι ότι η 90ς τακτική «εμένα το παιδί μου δεν κάνει τέτοια πράγματα», να είναι η πανάκεια. Γιατί να επιδεικνύω εγώ μία διαλλακτική και ήπια στάση απέναντι σε μια καταγγελία και να φορτώνομαι την ευθύνη, ενώ μπορώ να ξεμπερδεύω με ένα «το παιδί μου δεν κάνει τέτοια πράγματα;» κι άντε γεια σας; Έχω χρόνο να χάνω με τον κάθε ένα; Έχω χρόνο να κάνω τον ντετέκτιβ για το τι συνέβη στην αυλή του σχολείου; Μωρέ, έχω. Αλλά, τον αξίζετε;

Σκέφτομαι τη μάνα του φίλου μου που αρνείτο ότι ο γιος της καπνίζει. Με το μυαλό που διαθέτω σήμερα, αντιλαμβάνομαι ότι προφανώς γνώριζε ότι ο γιος της καπνίζει. Βρωμούσαν τόσο πολύ τα ρούχα του από την κάπνα που μόνο κάποιος που έχασε την αίσθηση της όσφρησης δεν θα μπορούσε να τον μυριστεί. Κι όμως, επέλεξε να τον υποστηρίξει. Από εκεί έπρεπε να είχα καταλάβει ότι τα παιδιά θέλουν και χρειάζονται την αδιαπραγμάτευτη μας υποστήριξη. Δεν επρόκειτο περί ηλίθιας μάνας αρνούμενης να δει την αλήθεια. Την αλήθεια την ήξερε. Απλά, και πολύ έξυπνα, αρνήθηκε να μπει στο παιχνίδι της βοηθού διευθύντριας.

Βλέπε να μαθαίνεις. Και την επόμενη φορά που θα σου πουν για τα παιδιά σου «το και το», ξέρεις τι θα τους απαντήσεις.