Ξυπνώντας Τον Βασίλη

Όπως ξέρετε ανήκω σε δύο ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Η μία εξ αυτών, ένεκα οικονομικής κρίσης, μου ζήτησε να αναλάβω εγώ μαζί μ’ ένα φίλο μου τη σκηνοθεσία της φετινής θεατρικής απόπειρας για να γλιτώσουμε χρήματα. Δεχτήκαμε σαν ψωνάρες που είμαστε και τώρα αγχωθήκαμε, καθότι πλησιάζουν οι μέρες της πρεμιέρας και δεν ξέρω ποιος από τους δυο μας θα φάει τη γιούχα και το γιαούρτι.

Δεν είναι απλό πράμα να στήσεις μια παράσταση. Τόσα χρόνια που απλά παίζαμε, καλά την είχαμε. Φέτος που έχουμε εν μέρει την ευθύνη για το πού στέκονται 16 άτομα πάνω στη σκηνή ζούμε στιγμές "δεν ήξερα που είναι το Μαρί." Προσωπικά ακροβατώ μεταξύ του «θα πάθω υστερία» και του «δεν γαμιέται, ας ρεζιλευτούμε.»

Δεν είναι απλό πράμα να στήσεις μια παράσταση γιατί πρέπει να πείσεις τους φίλους σου, με τους οποίους τόσα χρόνια ήσουν στο ίδιο καζάνι, ότι τώρα ξαφνικά εσύ κάνεις κουμάντο και πρέπει να σε υπακούνε. Πρέπει να τους εμπνεύσεις να συνεργαστούν και να πειθαρχήσουν στα χρονοδιαγράμματα που τους θέτεις, στις παραξενιές σου, στο πως θα πουν την ατάκα και σε όλα όσα δεν θέλουν να κάνουν επί σκηνής αλλά πρέπει να τα κάνουν, γιατί έτσι θες. Δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα βεβαίως, βεβαίως, αλλά με τους ρυθμούς που προχωρούμε, το χάνουμε το κορμί, πατριώτη!

Δεν μου αρέσει να είμαι μπαμπούλας και γενικώς αποφεύγω να κάνω τις παρατηρήσεις όπως μου έρχονται στο μυαλό. Τα φιλτράρω όλα εκατό φορές πριν τα ξεστομίσω, (εδώ βγαίνει ο Πανταζής και τραγουδά το «εγώ δεν είμαι εγώ»). Λέω πολλά πάνω στην αθυροστομία μου, ασχέτως αν 9 φορές στις 10 δεν τα εννοώ. Μια φορά, φέτος δεν έχω καμία διάθεση να παρεξηγηθώ με κανέναν για μια κωλοπαράσταση.

Μου αρέσει να σκηνοθετώ και να περνούν τα πάντα από το χέρι μου, αλλά όταν έχεις από κάτω φίλους με οικογένεια, δουλειά, άγχη και χίλιες έγνοιες επάνω στο κεφάλι τους πρέπει να μετράς ως το δέκα πριν τους "την πεις". Είναι αλήθεια, δεν τους αισθάνομαι πάντα όλους παρόντες. Μερικοί εξ αυτών δεν βλέπουν την ώρα να τελειώσει η πρόβα να πάνε σπίτια τους. Κι αυτό είναι αγχωτικό. Αλλά οφείλεις να δείξεις κατανόηση. Γιατί στο κάτω, κάτω, κι εγώ δεν είμαι ο Κάρολος Κουν, ούτε καν ο Δαλιανίδης. Ένας ερασιτέχνης είμαι κι εγώ που προσπαθώ να κρύψω τις ανασφάλειές μου και να τους πείσω ότι έτσι θα παίξουμε και θα βγει κι ωραίο.

Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος -κι ας το διαβάσουν οι φίλοι μου, το λέω ειλικρινά: Είμαστε 20 μέρες πριν τη παράσταση και δεν έχει δέσει το γλυκό. Δεδομένου ότι η παράσταση δεν αναβάλλεται και οι μόνες λύσεις είναι να παιχτεί όπως είναι (και μετά να πάμε ομαδικώς για ξορκισμό) ή να ματαιωθεί, καταλαβαίνεις ότι είμαι πολύ περίεργος για το πώς θα εξελιχτεί το όλο εγχείρημα.

Το «Ξύπνα Βασίλη» λέμε να παίξουμε... Ίδωμεν. Όπως και να ‘χει, θα σας κρατώ ενήμερους. 

Chart Show: Της Χορογραφίας το Ανάγνωσμα

Από καιρού εις καιρόν κάποιος σκέφτεται μια μαλακία, αποφασίζει να την πραγματοποιήσει και όλοι οι υπόλοιποι όχι μόνο καθόμαστε και τον χειροκροτούμε, αλλά πιθηκίζουμε τη μαλακία του σε βαθμό που αυτή διαδίδεται σε επίπεδα επιδημίας, στα όρια της παγκόσμιας ασθένειας. Μία τέτοια μαλακία είναι και ο Κινέζος που χορεύει το gangnam style, το οποίο έχει φτάσει τα 700.000.000 views στο Youtube, ευτυχώς χωρίς να έχουμε, μέχρι στιγμής, θρηνήσει θύματα.

Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω και δεν μπορώ να βλέπω πια τέτοιες αηδίες. Κάτι μου λέει ότι αν ήμουν με τα ποτά μου στο student’s union στο πανεπιστήμιο δεν θα το είχα σε πολύ να μάθω απ’ έξω τη χορογραφία (εδώ έχουμε χορέψει άλλα κι άλλα…). Αλλά τον Κινέζο που χτυπιέται με τα χέρια σταυρωμένα και τα πόδια αριστερά, δεξιά, δεν τον αντέχω. Θεωρώ πως αποτελεί την απόλυτη απόδειξη ότι έχουμε παρέλθει σαν είδος, ότι έχουμε πλέον ξευτιλίσει τον homo sapiens.

Έβλεπα προ ολίγου το βίντεο κλιπ και σκεφτόμουν ότι ίσως δεν θα έπρεπε να είμαι τόσο αυστηρός ή και άδικος. Κι αυτό γιατί στα χρόνια που μετρώ μπορώ να απαριθμήσω άνετα ανάλογα ρεζιλίκια τα οποία έχω τιμήσει στις πίστες. Ευκαιρία λοιπόν να παίξουμε ένα μίνι chart show, (που ούτως ή άλλως έχουμε καιρό να παίξουμε σ’ αυτό το μπλογκ και το επιθυμήσαμε), ώστε να θυμηθούμε ανάλογες επιτυχίες που συνοδεύονταν από συγκεκριμένη, γελοιωδέστατη χορογραφία την οποία όμως όλοι γνωρίζουμε και όλοι ντρεπόμαστε να το παραδεχτούμε.

Στα παραθέτω σε τυχαία σειρά, ξεχωρίζω μόνο τα δύο πιο αγαπημένα μου στο τέλος της ανάρτησης για λόγους που εξηγώ. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Macarena – Los del Rio:

Ήταν το 1996 όταν οι Los del Rio κυκλοφόρησαν τη Macarena. Εμείς στην Κύπρο την ανακαλύψαμε ένα χρόνο μετά. Στα πάρτι του λυκείου το τραγούδι αυτό ήταν συνέχεια στο repeat και δυστυχώς έχω άπειρες ταινίες που καταμαρτυρούν ότι γνωρίζαμε άπαντες να το χορεύουμε και μάλιστα με ύφος χιλίων καρδιναλίων λες και ήμασταν οι βασιλιάδες της πίστας. Όποτε βλέπω σήμερα ταινία στην οποία χορεύω τη Μακαρένα με τους φίλους μου τον καιρό εκείνο, ύστερα πάω και φοράω ένα κολάρο με καρφάκια γύρω από τον μηρό μου ώσπου να ματώσω και αυτομαστιγώνομαι όπως έκαναν οι αιρετικοί, μπας και συγχωρεθώ.

Είχε γίνει τεράστιος ντόρος με τη Macarena, όλοι απορούσαμε τι σήμαινε. Προφανώς είναι το όνομα μιας γκόμενας, αν και εμείς ως παιδάκια τότε βγάζαμε λογοπαίγνια για Μακαρόνια και τα συναφή. Κι αυτό προσπαθώ να το ξεχάσω.

Kaoma – Lambada:

Παρόλο που το Λαμπάντα εντάσσεται στην ίδια κατηγορία ντροπής με τη Μακαρένα, εντούτοις οφείλω να ομολογήσω ότι μου φέρνει γλυκές αναμνήσεις στο μυαλό. Μπορεί να φταίει που το ανακαλύψαμε σε μικρότερη ηλικία, ήμουν 10 χρονών όταν κυκλοφόρησε το 1990, και το έχω συνδέσει με αποκριάτικα πάρτι του Δημοτικού στα οποία όλες οι συμμαθήτριές μου ντύνονταν «λαμπάντα» με την χαρακτηριστική φούξια φούστα και το χόρευαν φανερώνοντας το βρακί τους. Να σηκώσουν τις φούστες τους τρεις πόντους όσες αναγνώστριες είχαν μια τέτοια φούξια φούστα και χόρευαν λαμπάντα στα πάρτι του 1990, τώρα!

Μεγαλύτερη βλαχομόδα από τη Λαμπάντα δεν είχε υπάρξει στη διάρκεια της  ζωής μου. Εκτός από φούστες Λαμπάντα είχαν κυκλοφορήσει στα Souvenir Shops του Πρωταρά και παιδικά μπλουζάκια με στάμπα «Lambada» επάνω, καθώς επίσης και σαγιονάρες θαλάσσης. Ήταν τεράστιο το παραλήρημα αφού να φανταστείς θυμάμαι ότι ακόμα και η εφημερίδα είχε δημοσιεύσει τους στίχους του τραγουδιού κατόπιν μεγάλης ζήτησης από το αναγνωστικό κοινό. Τι ζήσαμε και δεν το μαρτυρήσαμε! Κάτι τέτοια βλέπουν οι εξωγήινοι από το διάστημα και δεν μας κάνουν τη χάρη να έρθουν να γνωριστούμε.

Las Ketchup – Asereje:

Αυτή η υπέρτατη μαλακία κυκλοφόρησε κατά το 2003, και ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που είχα αποφασίσει τότε να γραφτώ στο γυμναστήριο του πανεπιστημίου και το άκουγα δέκα φορές τη μέρα από τις τηλεοράσεις που έπαιζαν ανελλιπώς MTV. Τρεις Ισπανίδες σε ένα beach bar τραγουδούν χορεύοντας μια χορογραφία που θυμίζει τη νοηματική γλώσσα. Δεν ήθελε και πολύ να το μάθει η κουτσή Μαρία και να το χορεύει φανατικά όλο το επόμενο καλοκαίρι. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό θέαμα από δαύτες. Για την ιστορία, οι Las Ketchup τρία χρόνια μετά συμμετείχαν στη Γιουροβίζιον της Αθήνας, εκπροσωπώντας τη χώρα τους με ένα μετριότατο τραγούδι – το ‘bloody Mary’- που πήγε άπατο, ενώ το 2005 ο συνθέτης του Asereje επανέλαβε εαυτόν στέλνοντας πάλι εκ μέρους της Ισπανίας το ‘Brujeria’ το οποίο και επίσης κλάψανε μανούλες.

Whigfield – Saturday Night:

Αυτό το τραγούδι το αγαπώ επειδή μου θυμίζει τα χρόνια του Γυμνασίου. Ήμουν μικρός τότε, δεν έβγαινα σε κλαμπ και δεν γνώριζα ότι στην Αγγλία το συγκεκριμένο προκαλούσε παραλήρημα και είχε φιξαρισμένη χορογραφία. Λίγα χρόνια μετά, ως φοιτητής, και ενόσω έπινα το ποτό μου σε ένα από τα ξενέρωτα κλαμπς της επαρχίας του Λονδίνου που παίζουν τα γνωστά cheesy σουξεδάκια, βλέπω έκθαμβος σειρές εγγλέζων να στήνονται και να χορεύουν το ‘Saturday Night’ σαν να επρόκειτο για κάποιο είδος mob dance. Το βρήκα τόσο εμετικά εγγλέζικο το όλο θέαμα που το αγάπησα ακόμη περισσότερο. Σε αυτά τα γκεουλίστικα δεν τους πιάνει κανένας. Πλάκα, πλάκα, απορώ πως και δεν το χόρεψαν ομαδικώς σε κάποια από τις τελετές λήξης / έναρξης της Ολυμπιάδας τους. Ικανούς τους είχα. Δες εδώ τι εννοώ: 

Michael Jackson – Moonwalk:

Και φτάνουμε στα δύο αγαπημένα. Ο Michael Jackson είναι για μένα Θεός και όπως έχω ξαναγράψει θέλω να βρω σχολή ή δάσκαλο που να με μάθει να χορεύω τα τραγούδια του σαν εκείνον. Πώς να αγιάσεις όμως σε μια χώρα που έχει για εθνικό δάσκαλο χορών τον Σιακαλλή; Χασάπικο, ζεϊμπέκικο και πολύ μας πέφτει. Τέλος πάντων. Το Moonwalk είναι μια εξαιρετικά δύσκολη χορογραφία που έκανε ο μακαρίτης και η οποία ατυχώς συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτή εδώ τη λίστα του Chart Show, καθότι δεν μπορεί να τη μιμηθεί ο οποιοσδήποτε, ενώ πόρρω απέχει απ' αυτό που θα ονομάζαμε "γελοίο", όπως τα υπόλοιπα τραγούδια αυτής της λίστας. Την παραθέτω όμως, γιατί για μένα αποτελεί σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής της ποπ.

Αν πρέπει να διαλέξω ένα συγκεκριμένο gimmick που χόρεψα κατά κόρον και για το οποίο δεν ντρέπομαι καθόλου είναι το εξής:

Il Ballo de Qua Qua – Al Bano & Romina Power:

Αν δεν κατάλαβες ήδη σε τι αναφέρομαι, στο κάνω πιο λιανά: Τα παπάκια. Στα ιταλικά, ερμηνευμένο από την παιδική μου ονείρωξη, τη Ρομίνα Πάουερ, τη καβλιάρα με τα μακριά μαλλιά. Την Ιταλίδα που μ’ έκανε να ψαχουλεύω ανεπαίσθητα και αθώα το τσουτσούνι μου στην ηλικία των τεσσάρων και να το σφίγγω στη χούφτα μου καθώς με το άλλο χέρι προσπαθούσα να συμμορφωθώ στη χορογραφία. 

Αχ, αυτά ήταν χρόνια! Που πήγαινα σε παιδικά γενέθλια στο Kykko Bowling, έτρωγα ζελέ με τυροπιτάκια όλα μια μπουκιά και χόρευα τα παπάκια. Και φαντασιωνόμουν ότι η Ρομίνα θα με φιλήσει… και δώστου να σφίγγω λίγο το πουλάκι μου, λίγο τα τυροπιτάκια, λίγο η χορογραφία, στο τέλος τα λερώναμε όλα, σαν σε οργασμό.

Από όλα όσα σου παρέθεσα, με εξαίρεση τον Michael Jackson και τα παπάκια, όλα τα άλλα θέλω να τα ξεχάσω. Βέβαια, δεν παίρνω κι όρκο, καμιά φορά το αλκοόλ κάνει θαύματα…

Αν άφησα κάτι πίσω και θεωρείς ότι εμπίπτει στην κατηγορία των τραγουδιών που άφησαν πίσω τους dance gimmicks, ρίχ’ το. 

Μνημόσυνο

Πριν δύο χρόνια, τέτοια μέρα, πέθανε ο πατέρας μου.

Σφάχτηκα με τη μάνα μου προχτές γιατί αποφάσισα ότι ούτε φέτος δεν θα παραστώ στο μνημόσυνο. Αν θυμάσαι καλά, όταν πέθανε ο πατέρας μου, είχα παραστεί στην κηδεία. Και πολύ ήταν. Πήγα μόνο από περιέργεια, για να δω ποιοι γνωστοί και φίλοι θα έρθουν να μας συλλυπηθούν. Έκτοτε ποτέ ξανά δεν πάτησα το πόδι μου στο κοιμητήριο. Ούτε στις 40 μέρες, ούτε στον χρόνο, ούτε καν να περάσω απ’ έξω. Δεν ξέρω καν που είναι ο τάφος. Και ούτε με ενδιαφέρει.

Δεν πιστεύω ότι μνημονεύω τον πατέρα μου με το να πάω στον τάφο ή στην εκκλησία. Αυτά είναι πρώτης τάξεως μαλακίες και αν ζούσε και ο ίδιος θα μου έλεγε ότι «δεν σε μεγάλωσα τόσα χρόνια όπως σε μεγάλωσα για να κάθεσαι να ακούς τους τσουροπαπάδες πάνω από τις ταφόπλακες να μουρμουρούν.»

Από τη μέρα που πέθανε, δεν πέρασε μέρα που δεν τον σκέφτηκα. Πολύ συχνά ακούω και τραγουδώ τραγούδια που του άρεσαν (και τα οποία δεν μου άρεσαν) μόνο και μόνο για να του δώσω την ευχαρίστηση ότι κάποιος παίζει ακόμα εδώ μέσα τη μουσική που του άρεσε. Βλέπω συχνά παλιά οικογενειακά βίντεος από διακοπές ή άλλες υπερπαραγωγές που έστηνα με την αδελφή μου και τον βλέπω ολοζώντανο. Τον ανακαλώ στη μνήμη μου κάθε φορά που παίζει η ομάδα του, τον θυμάμαι 40αρη και ακμαίο. Αυτά αρκούν.

Με το να ξυπνήσω Κυριακή πρωί, να πάω στο κοιμητήριο να του κάνω μνημόσυνο, δεν ξέρω ποιόν εξυπηρετεί. Ή μάλλον να σου πω εγώ ποιόν εξυπηρετεί. Εξυπηρετεί τη μάνα μου, που ξαφνικά την πήρε ο πόνος για το τι θα πει ο κόσμος. Πρόσεξε: Την πήρε ο πόνος δύο χρόνια μετά. Γιατί ούτε πέρσι τόλμησε να με κατσαδιάσει ότι δεν τιμώ τη μνήμη του με τη στάση μου, ούτε στις 40 μέρες τόλμησε να κακίσει τη συμπεριφορά μου. Φέτος ξαφνικά, κάτι πάθαμε, «είναι ντροπή να λείπεις, είναι ντροπή να μη θες να ξυπνήσεις να έρθεις». Εδώ μέσα δεν ντραπήκαμε για το τι θα πει ο κόσμος γι άλλα κι άλλα, τώρα θυμηθήκαμε τη δημόσια κατακραυγή.

Ώρες, ώρες νιώθω ότι ακόμα δεν γνωριστήκαμε μέσα σ’ αυτό το σπίτι. 

Δημιουργία, Γένους Θηλυκού

Η Έλενα και η Δήμητρα είναι δύο πρώην συνάδελφοι μου από τις εταιρείες που έχω κατά καιρούς εργαστεί. Είναι δύο ωραιότατες κοπέλες στα μέσα των πρώτων -άντα, με παιδιά, με συζύγους, με χίλια πράγματα πάνω στο κεφάλι τους, με άγχη και τα συναφή – δεν χρησιμοποιώ την έκφραση «κοπέλες της διπλανής πόρτας» ξεπίτηδες γιατί τη βρίσκω μπανάλ, αλλά έπιασες το νόημα. Αυτές τις κοπέλες τις έχω ζήσει από κοντά για δύο χρόνια, τις έχω δει ξενυχτισμένες, τις έχω δει μουτρωμένες, τις έχω δει κουρασμένες, τις έχω δει στις χαρές τους, από την καλή κι από την ανάποδη που λέμε.

Αυτό το σαββατοκύριακο τις καμάρωσα και τις δύο γιατί με προσκάλεσαν σε μία δική τους έκθεση ζωγραφικής και μία επίδειξη μόδας, αντίστοιχα. Η Έλενα ζωγραφίζει εδώ και πολλά χρόνια, η Δήμητρα δεν ξέρω από πότε έπιασε το σχέδιο μόδας. Έδωσα, που λες, το παρόν μου στις εκδηλώσεις τους, παρόλο που δεν σκαμπάζω από τέτοια. Είμαι άτεχνος, και έχω να παρακολουθήσω επίδειξη μόδας από τον καιρό του Ριτζ Φόρεστερ, αλλά σηκώθηκα και πήγα και στις δύο παρόλο το διακοσμητικό της εκεί παρουσίας μου. Δεν το μετάνιωσα, τις χάρηκα και τις δύο.

Τις χάρηκα γιατί τις είδα στα φόρτε τους, να λάμπουν από χαρά που κατάφεραν να βγάλουν προς τα έξω τον καλλιτεχνικό τους εαυτό, να νιώσουν λίγο πιο ξεχωριστές από ό, τι είναι κανονικά και να ζήσουν το «παραμύθι» τους. Ήταν συγκινητικό: Είχαν και οι δύο ένα απίστευτο χαμόγελο την ώρα της παρουσίασης που τα έλεγε όλα… άλλες γυναίκες! Αν έβλεπες κιόλας με πόσο ενθουσιασμό τις καμάρωναν τα παιδιά τους… Θωρείς την αξία του «ιερού θηλυκού».

Οφείλουμε να στηρίζουμε τις προσπάθειες των φίλων μας, μάνα μου. Είμαστε άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στην Κύπρο. Πιο δυσμενής μετάθεση πεθαίνεις. Επιβάλλεται να βρίσκουμε τις διεξόδους πριν αρχίσουμε να καταπίνουμε τα χάπια με τις χούφτες. Γι αυτό κι εγώ, όποτε ακούω για κόσμο που επενδύει δημιουργικά και εποικοδομητικά τον χρόνο του προκειμένου να επιβιώσει μέσα σ’ όλο αυτό το αίσχος, (και δεν αναλώνεται στις μπιρίμπες και στους καφέδες), τρέχω. Δεν πα να μου παρουσιάσει και μία στοίβα από κουβάδες τον έναν πάνω στον άλλο, εγώ θα χειροκροτήσω.

Πολύ τις χάρηκα τις φίλες μου.

Και εις ανώτερα.

Το Χταπόδι του Χάους

Είμαι 32 χρονών (σχεδόν) και εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι από κάποια πράγματα.

Όπως για παράδειγμα το πόσο μπορεί να με επηρεάσει ψυχολογικά ένας καβγάς με την κοπέλα μου και να αποσυντονιστώ στο έπακρον. Τις τελευταίες τρεις μέρες πέρασα από πραγματική λαίλαπα. Επιβίωσα τσουναμιού, καταιγίδας, σεισμού 15 ρίχτερ και ελεύθερης πτώσης από τον πλανήτη του Άβαταρ – όλα μαζεμένα!

Εγώ που μέχρι και το 2010 νόμιζα ότι είχα αποκτηνωθεί πλήρως και δεν μου καιγόταν καρφάκι είτε με παρατήσει η γκόμενα είτε όχι.

Σήμερα διανύω μέρες σοκ και δέους. Περνά από πάνω μου ο τυφώνας Μπρέντα και φτάνω στο σημείο να μην κλείνω μάτι, να παλεύω με τα παπλώματα, να σφίγγεται η καρδιά μου και να καταλήγω να μην εμφανίζομαι στο γραφείο την επομένη γιατί απλά «δεν σώνω».

Φτάνω στο σημείο να ακούω λαϊκά και να αποκτούν νόημα οι στίχοι τους, να πρέπει να ανεμοδαρθώ στο κολυμβητήριο 30 πισίνες για να εξουθενωθώ και να μην έχω δύναμη να την σκεφτώ και να τσαντιστώ, να πρέπει να κάνω ακρότητες για να εκτονώσω την οργή για να μην τη γδάρω ζωντανή.

Ουφ! Και μετά μερώνεις. Και είναι σαν να ήρθε σωστικό συνεργείο και σε μάζεψε από τα μέσα του πελάγου. Και σε έβαλε στην αγκαλιά της κουρελιασμένο και πρησμένο από το μαστίγωμα των κυμάτων. Αίφνης νιώθεις τόση αγαλλίαση που απλώς αποκοιμιέσαι.

Ως την άλλη φορά που θα πρέπει να παλέψεις με το χταπόδι του χάους που ρημάζει τη σχέση σου.  

Πλάτσα, Πλάτσα, Πλούτσα

Αν είναι ένα άθλημα το οποίο μπορώ να πω ότι το ασκώ με σχετική επιτυχία, αυτό είναι η κολύμβηση. Στην παιδική μου ηλικία πέρασα από διάφορα αθλήματα, όπως μπάσκετ, τένις, ολυμπιακή γυμναστική, αλλά μόνο στην κολύμβηση τα πήγαινα καλά. Ίσως να βοηθούσε το ύψος (με τρεις, τέσσερις απλωτές προπορευόμουν και ήμουν πάντα μάχιμος και υπολογίσιμος αντίπαλος). Παρόλα αυτά, ουδέποτε πήρα στα σοβαρά οποιοδήποτε άθλημα, ειδικά στην εφηβεία μας είχαν φάει τα νιντέντο, τα σέγκα μέγκα ντράιβς και η μαλακία.

Πρόσφατα άρχισα πάλι κολύμβηση. Περνώ πολύ ωραία όποτε πάω στο κολυμβητήριο. Εδώ και ενάμιση μήνα δεν βγήκα ποτέ εκτός προγράμματος. Τρεις φορές τη βδομάδα για μία ώρα. Ξεκίνησα κάνοντας 20 διαδρομές πισίνας σε 40 λεπτά, τώρα προόδεψα και στον ίδιο χρόνο κάνω 25 διαδρομές, μακάρι τον άλλο μήνα να φτάσω τις 30. Είδα τεράστιες βελτιώσεις στην υγεία μου, στις αντοχές μου, έσφιξε το κορμί μου, σχηματίστηκαν μύες που δεν ήξερα ότι υπήρχαν, αδυνάτισα, περπατώ στον δρόμο και δεν νιώθω ότι θα ξεψυχήσω από στιγμή σε στιγμή, έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί από τα οφέλη!

Αλλά!

Υπάρχει πάντα ένα αλλά. Η εμπειρία του κολυμβητηρίου είναι ό, τι πρέπει για να γράψεις βιβλίο. Ό, τι θέλεις, θα το ζήσεις εκεί μέσα. Τον τελευταίο ενάμιση μήνα, μεταξύ άλλων, μου συνέβησαν τα εξής:

Πρώτον! Τσακώθηκα με κόσμο που αντί να κολυμπά, συνωστιζόταν σαν φύκια στην άκρη της πισίνας και έπιανε ψιλή κουβέντα κατά πόσο φταίνε οι τράπεζες για την οικονομική κρίση ή ο Χριστόφιας! «Μα, τι συζητάτε;» ήθελα να τους πω; Μόνο ο Χριστόφιας φταίει! Άντε βάλτε τώρα τα γυαλάκια σας και κολυμπήστε, που ακόμη κι εδώ μου τον εμφανίζετε μπροστά μου…

Δεύτερον! Παραλίγο να τσακωθώ με μια κυρία, που κολυμπά πολύ αργά και παρόλο που την αφήνω να διανύσει τα ¾ της πισίνας πριν ξεκινήσω εγώ, πάντα καταλήγω ν’ ανοίγω τα μάτια μου και να βλέπω τον κώλο της μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής! Πάλλονται μπροστά μου τα κωλομέρια της, διακρίνω και τα απόκρυφά της και στο τσακ αποφεύγουμε την παρενόχληση. Δεν με χάλασε βεβαίως, βεβαίως. Πρόκειται περί λαλίστατου κώλου. Αλλά τις προάλλες μου έριξε ένα βλέμμα δολοφονικό, (η κυρία, όχι ο κώλος), του τύπου: «Κολύμπαγε πολύ πιο οπίσω μου, σατανά». Εδώ το είχα να της πω: «Δεν φτάνει μωρή γοργόνα που σε αφήνω να προηγηθείς τόση ώρα για να αποφύγουμε το μοιραίο, με στραβοκοιτάς και από πάνω; Να κολυμπάς γρηγορότερα! Που πας σαν τη μαούνα της Βουγιουκλάκη στο ‘μες σ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή’.»

Τρίτον! Πολλά παιδάκια! Αμέτρητα παιδάκια! Άπειρα παιδάκια! Και δυστυχώς δεν βλέπω να πνίγεται κανένα! Παιδάκια που καταλαμβάνουν τα 5/6 της πισίνας, τάχα μου για να μάθουν να κολυμπούν. Ο συνδυασμός των «τιτιβισμάτων τους» με την ηχώ της αίθουσας σου προκαλούν ένα πονοκέφαλο λες και είχες ένα καζάνι στο κεφάλι και στο βαρούσαν 30 άτομα με μαχαιροκουταλοπήρουνα!

"Θες να πεις ότι όλα αυτά τα παιδάκια κρατιούνται και δεν κατουράνε μέσα στην πισίνα όσο κάνουν μάθημα;"

μου είπε τις προάλλες ένας τύπος που κολυμπούσε μαζί μου.

"Κατουράνε, χέζουνε, τώρα είναι αργά. Τα ρουφήξαμε όλα."

Έτσι κι αλλιώς από την άλλη μεριά της πισίνας κάνουν μάθημα παραπληγικοί και ηλικιωμένοι. Πιο πολύ τους σιχαίνομαι αυτούς, που εκτός από τα ούρα τους παίζει να διαμελίζονται κιόλας κατά τη διάρκεια της εξάσκησης. Τα παιδάκια μας πειράξανε, που έχουν ούρα και κακάκια τίγκα στις βιταμίνες;

Α, περιττό να σου πω ότι όσο κάνουν τα παιδάκια μάθημα έχουν και τη Φιλιπινέζα απ’ έξω να περιμένει να τελειώσουν για να τα λούσει και να τα στεγνώσει. Πουτάνες, νεόπλουτες μάνες, μόνο η κρεμάλα σας αξίζει!

Κι άλλο ευτράπελο:

Τις προάλλες, μόλις τέλειωσα τη διαδρομή μου και τερμάτισα στο κουλουάρ, με διακόπτει ένας κύριος και μου λέει:

«Αυτή η πληγή (δείχνει το στήθος μου) είναι από εγχείριση καρδιάς;»

«Ναι».

 (η επιτομή της διακριτικότητας ο άνθρωπος, τι να σου πω!)

«Μα, τι έπαθες;»

(Μου τη ρήμαξαν οι καριόλες) «Ανεύρυσμα».

«Μην μου πεις! Τόσο νέος;! Πόσων χρονών είσαι;»

«31, αλλά το έπαθα στα 29»

(κουνάει το κεφάλι) «Καλά το λέω εγώ... Από τύχη ζούμε!»

…

Όπως καταλαβαίνεις, ο κόσμος δεν πάει για να κολυμπήσει, πάει για να κάνει νέους φίλους. Αλλά καταλήγει να κάνει εχθρούς.

Όπως και να ‘χει, βρήκα ωραίο τρόπο εκτόνωσης και άσκησης. Μέχρι στιγμής δεν βαρέθηκα λεπτό και δεν προβλέπω να τα παρατώ σύντομα. Βουρ για τους παρά-ολυμπιακούς του Ρίο το 2016! 

Η Μέθοδος Γκρόγχολμ

Πήγα και είδα τη «Μέθοδο Γκρόγχολμ» χθες βράδυ στην Πειραματική Σκηνή, στο νέο κτήριο του ΘΟΚ.

Το έργο είναι εξαιρετικό, ίσως η καλύτερη παράσταση που είδα φέτος. Πρόκειται για πανέξυπνη πλοκή, σε κρατά σε εγρήγορση από το πρώτο λεπτό. Είναι ένα αίνιγμα το οποίο σαν θεατής καλείσαι να λύσεις και δεν χάνεις ούτε μια ατάκα από τα στόματα των ηθοποιών προκειμένου να συνθέσεις το παζλ γρηγορότερα κι από τους ήρωες του έργου. Δεν το περίμενα, ξέρεις, συνήθως στις πειραματικές σκηνές εγώ ρίχνω και κάνα υπνάκο, χθες όμως, ένιωθα ότι γράφω τεστ σε εξετάσεις.

Στην παράσταση παίζει ο παιδικός μου φίλος Αντρέας Τσέλεπος, ο οποίος έχει και τον πιο αστείο ρόλο. Όχι επειδή είναι φίλος μου, αλλά όσο έπαιζε ήμουν διπλωμένος από τα γέλια. Μπορεί να παίζει ρόλο το ότι τον ξέρω προσωπικά, αλλά κρίνοντας όσο πιο αντικειμενικά γίνεται χτυπά τα ρέστα του στη σκηνή. Να φανταστείς ότι σε κάποια φάση που αποχωρεί στα παρασκήνια και νομίζεις ότι τελείωσε ο ρόλος του, προσωπικά στεναχωρήθηκα.

Στην παράσταση παίζει και ο Ανδρέας Φυλακτού, που με εξέπληξε ευχάριστα. Δεν τον είχα αναγνωρίσει – κούρεψε την αφάνα και έγινε αγνώριστος και θεωρώ ότι είναι ο δεύτερος καλύτερος από όλο τον θίασο.

Ο Τσουρής είναι κι αυτός μέρος του θιάσου, θεωρώ ότι είναι απλά ΟΚ στον ρόλο του. Ζω για την ημέρα που θα δω καινούριες φάτσες στον ΘΟΚ. Έχει από το 1985 που με πήγαινε η μάνα μου στο θέατρο που βλέπω τον Τσουρή να παίζει! Θα πεθάνουμε και ακόμα ο Τσουρής θα παίζει στον ΘΟΚ! Φέρτε νέο κόσμο μέσα και αφήστε πίσω τους βρικόλακες. Πέφτω να κοιμηθώ τις νύχτες και θωρώ εφιάλτες τον Τσουρή με τη μούρη αλευρωμένη να χορεύει σαν παλιάτσος στα «παιδικά χαμόγελα» και ξυπνώ κάθιδρος!

Τέλος, παίζει και η κόρη του Χριστόφια, για την οποία δεν έχω να πω τίποτε. Η κόρη του Χριστόφια είναι η κόρη του Χριστόφια, και ως κόρη του Χριστόφια πρέπει να κρίνεται. Αν πάτε να δείτε την παράσταση, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα. 

Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στο νέο κτήριο του ΘΟΚ και ομολογώ ότι μου άρεσε για τα κυπριακά δεδομένα. Η παρέα μου βέβαια δεν ενθουσιάστηκε. Ναι, ξέρω. Αν αναλογιστείς τα εκατομμύρια που κόστισε αυτό το κτήριο θα έπρεπε να είχαμε ένα πραγματικό κόσμημα στην πόλη μας, αλλά εδώ που ζούμε δεν έχουμε και ιδιαίτερες προσδοκίες. Τουλάχιστον το ταβάνι φαίνεται στέρεο και δεν προβλέπω να πέφτει σύντομα. Από εκεί και πέρα δεν πρόκειται ούτε για την Όπερα της Βενετίας, ούτε για το Άλμπερτ Χωλ, ούτε καν για το Παλλάς στην Αθήνα. Μια φορά, για το χωρκατιλίκι που μας διαπνέει θα γίνεται η δουλειά μας. Και αυτό είναι το ζητούμενο στη χώρα μας. Να γίνεται η δουλειά μας. Οτιδήποτε μας πάει ένα βήμα παραπέρα είναι ευσεβής πόθος.

Ανάμεσα στους θεατές είχε πάρα πολλούς ξένους, εικάζω ότι ήταν αντιπροσωπείες χωρών μελών που βρίσκονται εδώ εξ αιτίας της κυπριακής προεδρίας και πραγματικά απορώ ποιος τους έφερε να δουν θέατρο στην ελληνική γλώσσα.  Στην είσοδο άκουγα κόσμο να μιλά στα ρώσικα, στα γαλλικά, μέχρι και ασιάτες είδα να περιφέρονται (δεν πουλούσαν λαχεία, κανονικοί θεατές ήταν). Τι κατάλαβαν όλοι αυτοί από το έργο; Ο Θεός και η ψυχή τους! Αν τους έφεραν να δουν το κτήριο πάντως, ήταν μάλλον ατυχής η πρωτοβουλία.

Αυτά. Πάντως θα ξαναπάω να δω το έργο, παρόλο που ξέρω το τέλος και ουσιαστικά τη λύση του αινίγματος. Θα φέρω μαζί μου και φίλους μου.

Είναι Ωραία Μέσα στον Δούρειο Ίππο!

Όπως πολύ ορθά θυμάσαι, πριν αρχίσω να δουλεύω σαν δικηγόρος πέρασα από δύο διαφημιστικές εταιρείες στις οποίες έγραφα σενάρια διαφημίσεων. Όταν λέμε σενάρια, μην φανταστείς ότι έγραφα τον νέο “shakespear in love”… Μικρά διαφημιστικά σενάρια έγραφα, των 20 δευτερολέπτων, με σλόγκαν ασορτί, τα οποία πολλές φορές λογοκρίνονταν και μου έσπαζαν τα νεύρα: «όχι σεξ», «όχι σεξιστικά υπονοούμενα», «όχι δύσκολες λέξεις που δεν καταλαβαίνουν οι Κύπριοι» και άλλα τέτοια πολιτισμένα.

Εχθές όμως, είδα στην τηλεόραση την νέα διαφήμιση που ετοίμασε η πρώην εταιρεία στην οποία δούλευα και έσκασα από τη ζήλια μου, ιδού:

 

Μα, δεν είναι υπέροχη διαφήμιση για τα κυπριακά δεδομένα; Μην σου πω και για τα ελληνικά δεδομένα! Το concept, οι ατάκες, καθαρά στο στιλ μου. Ζήλεψα, τσαντίστηκα και έφαγα τα νύχια μου από τα νεύρα – πάντα με την καλή έννοια, που δεν ήμουν μέρος αυτού του Project. Πρέπει να σου πω ότι ο Τρωικός Πόλεμος είναι ο αγαπημένος μου από παιδί και ότι θεωρώ πως προσφέρεται για άπειρη σάτιρα και παιχνίδι.

Αχ, και τα παράτησα όλα για να πνιγώ μες τη χαρτούρα και τη γραφειοκρατία. Να! Να! Να, βλάκα! Θα μου πεις, η χαρτούρα σε πληρώνει τα διπλάσια, απ’ ό, τι η διαφήμιση. Με πλήρωνε τα διπλάσια φίλε μου. Από δω περικοπές, από εκεί περικοπές, δεν συμφέρει πλέον να εργάζεσαι σαν δικηγόρος. Στα ίδια έρχομαι. Χώρια που οφείλω να το παίζω σοβαρός όλη την ώρα, να καταπιέζω το χιούμορ μου στις επαγγελματικές συναντήσεις και να είμαι πάντα politically correct (ο Χάρος μου!).

Αυτό είναι ένα βίντεο από το παλιό εργασιακό περιβάλλον, από το μακρινό 2009:

 

Ναι, καλά βλέπεις, δουλεύαμε και ταυτόχρονα τραγουδούσαμε το ‘άσπρο-μαύρο’. Γιατί, έτσι μας ήρθε. Αν ρωτάς που βρισκόταν ο διευθυντής εκείνη την ώρα, σου απαντώ ότι ήταν σε meeting στον από κάτω όροφο, μας άκουγε που ξεσαλώναμε και μετά ήρθε και μας είπε ότι πρέπει να τραγουδούμε συχνότερα στην εταιρεία για να κατεβάζουμε ιδέες! Σύγκρινε αυτό με τον Δημόσιο Τομέα όπου η μόνη μουσική που ακούμε είναι ό, τι βγαίνει από τα ringtones των τηλεφώνων! ΟΚ, μην με παρεξηγήσεις, μια χαρά είμαι κι εδώ, αλλά όταν βλέπω τέτοιες δουλειές ή όταν αναπολώ τα παλιά με πιάνει το γαμώτο.

Δεν είναι και οι εποχές εύκολες, να μπορούμε να παρατάμε τη δουλειά μας όποτε θέλουμε και να βγαίνουμε στις πίστες! Αχ, Χριστόφια μας κατάστρεψες! Που να σε δέσουν σε ένα βράχο σαν τον Προμηθέα και να σου τσιμπολογάνε κάθε μέρα οι γύπες το τσουτσούνι σου!

Βλέπεις; Ωραιότατο σενάριο για διαφήμιση. Η ελληνική μυθολογία πάντα λύνει τα προβλήματα μας.

Θέατρο Χυτήριον

Χάθηκα τις τελευταίες μέρες, αλλά δεν είχα και τίποτα το σπουδαίο να αναφέρω ή να σχολιάσω. Οι μέρες μου περνούν στα κολυμβητήρια (έγινα σωστό δελφίνι) και τα βράδια μου αναλώνονται σε γάμους. Πήγα σε έξι γάμους μέσα σε ένα μήνα, ούτε πολιτικός να ήμουν. Τέλος πάντων, επειδή βαριέμαι, θα σου γράψω δυο τρία πράγματα για να περάσει η ώρα μου.

Τα γεγονότα στο Χυτήριο και το Θέατρο. Ελάτε να σκοτωθούμε.  

Θυμάμαι όταν σπούδαζα Media Law στο Λονδίνο, το σωτήριο έτος 2005 που βγήκε η Παπαρίζου πρώτη, που μας ανέλυσαν μία υπόθεση της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης του Η. Βασιλείου, η οποία απαγόρευσε τη μετάδοση μίας βραβευμένης ταινίας μικρού μήκους στην οποία η ηθοποιός που υποδυόταν τη Μαρία Μαγδαληνή έκανε στοματικό έρωτα σε ένα άγαλμα που αναπαριστούσε τον εσταυρωμένο. Μάλιστα, από ό, τι μας είπαν, είχε και ένα πλάνο στο οποίο το άγαλμα μετά τον στοματικό έρωτα απέκτησε και στύση. Το BBC δεν μετέδωσε τελικά την ταινία, αλλά καταλαβαίνεις είχε ξεσπάσει σάλος και είχε γίνει talk of the town μεταξύ μπίρας, εμετού και fish and chips. Ο καθηγητής μου, μας είχε πει ότι κλήθηκε να παρακολουθήσει την εν λόγω ταινία και να γνωματεύσει κατά πόσο την θεωρεί προσβλητική, και μας εξομολογήθηκε off the record ότι έπληξε όσο τίποτα στον κόσμο παρακολουθώντας την και ότι ήταν τόσο κακογυρισμένη που υπό φυσιολογικές συνθήκες ουδείς τηλεθεατής θα προλάβαινε να δει το τσιμπούκι. Όλοι θα το γύριζαν στο iTV και στο Big Brother που τότε ήταν στα φόρτε του.

Εφτά χρόνια μετά, έχουμε ανάλογα γεγονότα στο Χυτήριο, όχι βέβαια σε τόση πολιτισμένη εκδοχή όπως στην Αγγλία, άλλωστε μεσόγειοι είμαστε, θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω. Προσωπικά θεωρώ υπερβολική την ενόχληση των Χριστιανικών Οργανώσεων. Στην Ελλάδα που ψωμολυσσά, βρέθηκε κόσμος να πάρει τον σταυρό στο χέρι και να διαδηλώσει εναντίον μιας παράστασης (που το πιο πιθανόν ήταν να μην πάρουμε χαμπάρι ότι ανέβηκε αν δεν της έδιναν τόση σημασία) αντί να πάει στο Σύνταγμα και να ρημάξει τη Βουλή και τους πολιτικούς που τους ξεπουλάνε κάθε μέρα. Ε, ο καθείς με τις προτεραιότητές του θα μου πεις. Είναι τώρα σαν να πάω εγώ έξω από το κέντρο που τραγουδά η Βανδή και να απαιτώ να ακυρωθεί η εμφάνισή της, επειδή στο πρόγραμμά της λέει και τραγούδια της Βίσση τα οποία δυσφημούνται όταν βγαίνουν από το παράφωνο λαρύγγι της. Το ίδιο πράγμα είναι άμα το δεις πιο κυνικά και πιο ψύχραιμα. Παρεμπιπτόντως, τον Μάρτιο ανεβαίνουν οι «Δαίμονες», μην τυχόν και δω ανάλογα ρεζιλίκια, θα γίνουμε από δυο χωριά…

Στο θέμα μας! Ναι, απόρησα με το φανατισμό των θείτσων και των γιαγιάδων που έσπευσαν να υπερασπιστούν θρησκείες εν έτη 2012 (δεν ξέρω, είναι που άρχισαν να βλέπουν τα Χερουβείμ να τους κλείνουν το μάτι και θέλουν μια πιο ευνοϊκή μετάθεση εν τόπο χλοερό; Δεν ξέρω). Αλλά με πείραξαν και οι δήθεν προοδευτικοί που έσπευσαν να υποστηρίξουν ξαφνικά την ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης. Κάνε μας τη χάρη, μάνα μου!

Κόβω το κεφάλι μου, αν αυτή η παράσταση έθιγε τον Αλλάχ όλοι αυτοί οι μάγκες της Lifo που θέλουν να τους λέμε hipsters αντί άπλυτους, θα έθεταν ζήτημα σεβασμού στην πολυπολιτισμικότητα της Αθήνας, θα έθεταν θέμα σεβασμού στην ανεξιθρησκία και θα γίνονταν ένα σώμα, μια γροθιά με τους Πακιστάνες, που έρχονται κατατρεγμένοι στη χώρα μας και δεν τους αφήνουμε να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα! Αν ανέβαινε παράσταση που έθιγε τους Μουσουλμάνους, το μισό Γκάζι θα είχε αρματωθεί πανό με συνθήματα τύπου «σεβασμό στην διαφορετικότητα», «ζήτω η ελευθερία της σκέψης» και θα έπαιρνε φωτιά το instagram! Θυμήθηκα τώρα ένα μαλακισμένο Αφγανό συμφοιτητή μου, στην Αγγλία του 2002, όπου έκανε παράπονο στον Διευθυντή της Εστίας, ότι «δεν είναι δυνατόν ο γείτονας μου (για μένα λέει) να ακούει τσιφτετέλια (το τραύμα του είχε φταίξει) την ώρα που προσπαθώ να προσευχηθώ στο δωμάτιό μου!» True story.

Τέλος πάντων. Αλήθεια, πολύ αμφιβάλλω αν έστω κι ένας από όλους αυτούς τους άθεους που θίχτηκαν με την στάση των Χριστιανικών Οργανώσεων αν θίχτηκε με τους εκατοντάδες Μουσουλμάνους που κατέκλεισαν τις προάλλες την Πλατεία Ομονοίας κι άρχισαν να κάνουν τούμπες επειδή τάχα μου τους χλευάσανε στη Γαλλία τον Μωάμεθ! Να, σας πάει να τα βάλετε με τους Μουσουλμάνους! Τις θείτσες όμως τις γωνιάσατε, τρομάρα σας!

Καλώς ή κακώς, η Ελλάδα έχει πληθυσμό με θρήσκευμα τη Χριστιανοσύνη. Από τη στιγμή που ζεις σε αυτή την κοινωνία αποδέχεσαι και οφείλεις να σέβεσαι τους Νόμους, τα ήθη, τα έθιμα και τη θρησκεία της. Κι εγώ δηλώνω άθρησκος, κι εγώ απεχθάνομαι τις εκκλησιές, τους παπάδες, και θεωρώ τον Χριστιανισμό και οποιαδήποτε άλλη θρησκεία μεγάλες απάτες αλλά δεν κάθομαι να ενοχλήσω, ούτε να θίξω τον κόσμο που πιστεύει. Αν δεν σας αρέσει, φύγετε και πηγαίνετε σε μια χώρα άθεων (η Σουηδία απ’ ό, τι ακούω προσφέρεται) να βρούμε όλοι την υγειά μας.

Αχ, μάνα μου! Αρχαία Ελλάδα! Αυτή ήταν κοινωνία! Είχαμε το 12θεο, βολεύονταν οι πάντες. Ούτε προβλήματα, ούτε διαδηλώσεις. Είχαμε Θεό τον Δία, που κεράτωνε την Ήρα νυχθημερόν, τι να πεις για να θίξεις τους πιστούς του…; Αφού ήταν ένα ρεμάλι από μόνος του. Ήταν και η Αφροδίτη τσουλάκι πρώτης τάξης, άντε να θιχτεί μετά η Ασπασία του Περικλή αν της είπες «γαμώ την Αφροδίτη σου!» Βυζάντιο: Η αρχή όλων των κακών! Αυτό μας έφερε στο χείλος του γκρεμού σήμερα.

Τέλος πάντων, εν κατακλείδι, αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολύ κακώς άφησαν οι γριούλες τα βραστά τους, τα κεντήματά τους και τα γλυκά του κουταλιού τους και βγήκαν να διαδηλώσουν ενταντίον μιας κακόγουστης παράστασης, αλλά δεν μας χέζουν και οι υπόλοιποι που ξαφνικά θυμήθηκαν την ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης. Γράψτε κανά τουήτ να περάσει η ώρα σας…

Φτιάχτηκα Δευτεριάτικα!

Δεν τα προλαβαίνουμε τα κείμενα σήμερα!

Με πήρανε τηλέφωνο άρον, άρον, Δευτέρα το πρωί, για να μου πουν ότι ο έρωτας της ζωής μου, η Βίσση μου, μου έστειλε και πάλι ραβασάκι. Ως γνωστόν, η Βίσση τραγούδησε στη Blinker´s την Παρασκευή. Δεν παρέστην, και το φέρω βαρέως, καθότι είχαμε τον γάμο που σου αναφέρω στην προηγούμενη ανάρτηση. Δεν παρέστην γιατί πρώτον, μια φορά παντρεύω τη φίλη μου και επιπλέον επειδή συνήθισα να βλέπω τη Βίσση μέσα στα Albert Halls και τα παλάτια του Λονδίνου, δεν μου καθότανε καλά να τη δω να τραγουδά σε μια μπιραρία της Έγκωμης στην οποία όλοι ξέρουμε τι είδος κόσμου συχνάζει τις καθημερινές.

Εν πάση περιπτώσει, ήλπιζα η Βισσάρα μου να με συγχωρέσει που χάνω για πρώτη φορά από το 1999 λάιβ εμφάνισή της στην Κύπρο και να μην μου το κρατά μανιάτικο. Έρχομαι που λες στη δουλειά σήμερα μίζερος και κατηφής και λαμβάνω το δώρο αυτό:

 

«Στον φίλο μου Βέλα, με τις καλύτερές μου ευχές!»

Έλιωσα και ένιωσα και τύψεις από πάνω.  

Αχ, Άννα Βίσση, γιατί δεν παντρευτήκαμε ακόμη;!

Σιντριβανάτο

Μπονζούρ και αμπαζούρ!

Όπως μάλλον θα διαβάσατε στο μπλογκ της Ράνιας, την περασμένη Παρασκευή παντρέψαμε την αδελφή της. Είμαι φίλος με την αδελφή της Ράνιας εδώ και πολλά χρόνια, αλλά λόγω περιστάσεων και κυρίως λόγω των μπλογκς τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κάνω πιο πολλή παρέα με την αδελφή της, παρά με την ίδια. Όχι ότι με χαλάει βεβαίως, βεβαίως, απλά το επισημαίνω για να δεις πόσο κοντά σε φέρνει με έναν άνθρωπο ένα μπλογκ. Την παντρέψαμε που λες, και ως είθισται κλήθηκα να ετοιμάσω το βίντεο της βραδιάς.

Ήταν πολύ αστεία και επίπονη διαδικασία. Σκεφτήκαμε να αποφύγουμε τα τετριμμένα και βαρετά βίντεα, όπου προβάλλεται η νύφη και ο γαμπρός από την παιδική τους ηλικία και έπειτα και να ετοιμάσουμε μια υπερπαραγωγή. Η Ράνια μου πρότεινε να μαζέψουμε όλους τους κολλητούς τους σε ένα μέρος και να γυρίσουμε μια παρωδία των τίτλων έναρξης από τους Friends, που είναι η αγαπημένη σειρά του ζεύγους. Σημείωσε ότι δεν έχω δει ποτέ μου Friends, ποτέ δεν άντεξα να δω πάνω από 15’ και δεν ήξερα ότι στους τίτλους της σειράς «τα φιλαράκια» πέφτουν και χορεύουν μέσα σε ένα σιντριβάνι.

Anti-Christos: Και το σιντριβάνι που θα το βρούμε, μάνα μου;

Rania: Κάτσαμε και τα μετρήσαμε.

- Και;

- Έχει πολλά στα Roundabouts της Λεμεσού, ένα στην πλατεία της Αγίας Νάπας και ένα στο πάρκο της Ακρόπολης!

- Και θα μαζέψουμε 15 άτομα στα Roundabouts της Λεμεσού για να πέσουν να χορεύουν μες τα σιντριβάνια;

- Τους ρώτησα ήδη και δεν έχουν πρόβλημα!

Οι κουμπάρες μου ανακοίνωσαν την απόφασή τους λες και το να πέσεις μέσα σε σιντριβάνι και να αρχίσεις να χορεύεις να είναι το πιο καθημερινό πράγμα. Εντάξει, δεν κατακρίνω τέτοιες πράξεις, άλλωστε πρώτος και καλύτερος επικροτώ κάτι τέτοια χαρωπά, αλλά μου φάνηκε παράξενο που συγκατένευσαν τόσα άτομα σε κάτι τέτοιο χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις.

- Anti-Christos: Και θα πάμε 15 άτομα στη Λεμεσό με λεωφορείο να πέσουμε στα σιντριβάνια; Κι αν είναι κλειστά και δεν λειτουργούν;

- Rania: Ε, τότε θα πάμε σ’ αυτό της Αγίας Νάπας.

- Άλλη δουλειά δεν θα κάνουμε;

- Αποκλείεται να μην δουλεύουν, θα πάρουμε τηλέφωνο να ρωτήσουμε.

-Τι; Θα πάρουμε τηλέφωνο να τους πούμε: «Γεια σας, καλημέρα στην όμορφη Λεμεσό! Λειτουργούν σήμερα τα σιντριβάνια σας να έρθουμε να πέσουμε, γιατί έχουμε κι ένα γάμο να οργανώσουμε;»

Οι κουμπάρες δεν έβλεπαν το παράξενο του πράγματος.

- Anti-Christos: Καλά, άμα τα οργανώσετε εγώ δεν έχω πρόβλημα. Άμα έρθει η αστυνομία να μας μαζέψει όμως, εγώ εσάς θα υποδείξω ως εγκέφαλους της υπόθεσης.

- Σιγά που θα έρθει η αστυνομία. Εδώ τους τηλεφωνάς να έρθουν με τον κλέφτη μες το σπίτι και δεν συγκινούνται. Θα έρθουν να μας μαζέψουν από τα σιντριβάνια; Εξάλλου τα σιντριβάνια δικά μας είναι, εμείς τα πληρώνουμε με τους φόρους μας, ό, τι θέλουμε τα κάνουμε.

Λογικότατα επιχειρήματα!

Περνούσαν οι μέρες και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είναι εύκολο να πάμε να πέσουμε στα σιντριβάνια της Λεμεσού (Για να πω και την αλήθεια, προσωπικά δεν ξέρω καν αν υπάρχουν σιντριβάνια στη Λεμεσό, αλλά αν κρίνω από τους Αελίστες που ξεσάλωσαν πέρσι με το πρωτάθλημα, όλο και κάποιο σιντριβάνι θα βρέθηκε να τους φιλοξενήσει).

Με τούτα και με κείνα, σκεφτήκαμε ότι υπάρχει σιντριβάνι και στον κήπο του μοναστηριού του Κύκκου, στην Έγκωμη. Δίπλα από τα σπίτια μας σχεδόν, πώς δεν το σκεφτήκαμε;

- Κουμπάρα β': Θα πάρω εγώ τηλέφωνο τον υπεύθυνο του μοναστηριού από Δευτέρα, να πάρω άδεια.

- Anti-Christos: Σιγά μην σας δώσουν άδεια οι παπάδες!

- Έννοια σου.

Τηλεφώνησε η κουμπάρα, δεν ξέρω με ποιον μίλησε και πήρε τάχα μου την άδεια. «Δικαιούστε να πέσετε στο σιντριβάνι με τον όρο να είστε κόσμιοι» της είπε κάποιος υπέυθυνος του μοναστηριού. Το όνομα αυτού αγνοείται.

- Anti-Christos: Σίγουρα ρε παιδί μου; Ή θα πάμε εκεί και θα μας τρέχουν οι παπάδες με τις μαγκούρες;

Για να είμαστε 100% σίγουροι πήρα τη Ράνια ένα απόγευμα και πήγαμε στο μοναστήρι. Βρήκαμε εκεί στον κήπο ένα αστυνομικό.

- Anti-Christos: Γεια σας! Ξέρετε, θα παντρευτεί μια φίλη μας σε λίγες μέρες και θα θέλαμε την άδειά σας να έρθουμε εδώ στον κήπο να φωτογραφηθούμε.

- Αστυνομικός: Κανένα πρόβλημα αγαπητοί μου, εδώ θα είμαστε.

- Σας πειράζει να πέσουμε μέσα στο σιντριβάνι και να αρχίσουμε να χορεύουμε;

- (έκθαμβος) Γιατί;

- Έτσι θέλουμε. Για να γίνει το βίντεο κλιπ του γάμου.

- Ούτε να το διανοείστε! Κατ’ αρχάς θα βγάλετε αρρώστιες από τα βρομόνερα του σιντριβανιού και τα χημικά που έχει μέσα, μην σας πω ότι αν το μάθει ο Ηγούμενος θα φέρει αστυνομία να σας μαζέψει την ίδια στιγμή!

- Καλά, εσάς τι σας πειράζει αν βγάλουμε αρρώστιες; Και στο κάτω, κάτω, μέχρι να το πάρει χαμπάρι ο Ηγούμενος εμείς θα έχουμε τελειώσει το γύρισμα.

- Ούτε να το διανοείστε!

- Καλά, εμείς θα έρθουμε και υποσχόμαστε να μην πέσουμε. Θα τραβήξουμε λίγα πλάνα γύρω, γύρω και θα φύγουμε (ψέματα λέγαμε, θα πέφταμε αλλά δεν του το λέγαμε).

- Να πάτε στο καλό.

Περνούσαν οι μέρες και το θέμα σιντριβάνι δεν έβρισκε λύση. Τελικά, ο κουμπάρος θυμήθηκε ότι υπάρχει σιντριβάνι και στον Δημοτικό Κήπο Λευκωσίας, δίπλα από το παλιό κτίριο του ΘΟΚ και μου έστειλε με μέηλ μια φώτο να το δω, να το εγκρίνω.

- Anti-Christos: Μα θα πάμε να πέσουμε μέσα στο σιντριβάνι που κατουρούν οι Πακιστανοί και οι Φιλιπινέζες;

- Κουμπάρος: Όλα για τους φίλους μας.

- Anti-Christos: Και θα τραβώ εγώ το πλάνο με τις Σρι Λανκέζες στο φόντο να κάνουνε πικ νικ;

- Rania: Θα πάμε να τις παρακαλέσουμε να μετακινηθούν, να μην ενοχλούν το πλάνο.

- Anti-Christos: Εγώ δεν πάω, σας το λέω.

- Rania: Θα πάω εγώ. Δεν ντρέπομαι.

- Anti-Christos: Ε, ρε να είχαμε Χρυσή Αυγή στην Κύπρο! Μόνο και μόνο που θα μπαίναμε στον κήπο με τα μαύρα φανελάκια, θα άδειαζε ο χώρος όλος! Nα της τηλεφωνήσουμε να στείλει ένα λόχο: «Η Χρυσή Αυγή καθαρίζει Πακιστανούς στον Δημοτικό Κήπο, για να γυριστεί το βίντεο κλιπ της αδελφής της Ράνιας!» Έκτακτα.

Μην στα πολυλογώ, πήγαμε τον Δημοτικό Κήπο. Δεκαπέντε άτομα. Πέσαμε με τα ρούχα μέσα στα σιντριβάνια και χορεύαμε (χωρίς μουσική) για να γίνει το βίντεο. Έπεσα κι εγώ με το iphone στη τσέπη (στα είχα ξαναγράψει) το διέλυσα. Πέφτοντας μάτωσα τον αγκώνα μου που σκίστηκε πάνω σε κάτι σίδερα του σιντριβανιού. Λαμπρά! "Εκτός του ότι θα κολλήσουμε αρρώστιες από τα βρομόνερα, θα βγάλουμε και τέτανο! Τουλάχιστον βγαίνει ωραίο το πλάνο." Τελειώσαμε το γύρισμα σε 45’. Πάω σπίτι, βάζω να δω τι τραβήξαμε και τι παρατηρώ; Η γκόμενα-διάνοια που πήρε την κάμερα όταν αποφάσισα να πέσω κι εγώ στα νερά δεν πάτησε το record. Και δεν ήταν καν ξανθιά. Με λίγα λόγια, έπεσα μέσα στα σκατόνερα, μάτωσα και διέλυσα κινητό για το τίποτα. Ούτε ένα πλάνο που να μαρτυρεί ότι συνέβαλα κι εγώ σε όλο αυτό.

ΟΚ, φταίω κι εγώ που δεν έλεγξα βγαίνοντας αν γυρίστηκε το πλάνο, αλλά πού να μου περνούσε από το μυαλό ότι εν έτη 2012 υπάρχει κόσμος που πρέπει ακόμα να του πεις «πάτα αυτό το κόκκινο κουμπάκι για να αρχίσεις να βιντεογραφείς» όταν του παραδίδεις την κάμερα! Τέλος πάντων.

Ευτυχώς τα πλάνα που είχα τραβήξει πριν πέσω ήταν αρκετά για να γεμίσουν δύο λεπτά μουσικής οπότε το βίντεο ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Παρόλα αυτά, μπορούσε να ήταν και καλύτερο. Εννοείται ότι όταν είδα την τύπισσα στον γάμο την περασμένη Παρασκευή την αγνόησα επιδειχτικά. Ε, μα… Είδαμε και πάθαμε να βρούμε το σιντριβάνι, είδαμε και πάθαμε να πέσουμε μέσα όλοι μαζί για να μην έχω μισό αναμνηστικό από όλο αυτό;! Γκρρρ! Στον επόμενο γάμο που θα κληθώ να γυρίσω βίντεο, ένα powerpoint με φωτογραφίες του γαμπρού και της νύφης από την παιδική τους ηλικία κι άντε γεια!