Don't Shut Them Down

 Tους Abba τους έμαθα από τον πατέρα μου όταν κατά τη διάρκεια διακοπών στην Αγία Νάπα το μακρινό 1992 αγόρασε σε κασέτα το άλμπουμ με τα best of τους, το πασίγνωστο πλέον, "Abba Gold". Σε εκείνες τις διακοπές λοιπόν, η κασέτα έπαιζε σε επανάληψη χωρίς σταματημό σε όλες τις διαδρομές από τη θάλασσα στο εξοχικό, και οι παιδικοί και χαρούμενοι τόνοι του συγκροτήματος εντυπώθηκαν στο μυαλό μου μια για πάντα. Ακόμα και σήμερα, όταν ο κόσμος αναφέρεται στους Abba, πρώτα θυμάμαι τον πατέρα μου, και μετά όλα τα υπόλοιπα που έρχονται συνειρμικά. Έτσι λοιπόν, από εκείνον έμαθα το συγκρότημα- ούτε καν από τη Γιουροβίζιον. Περιττό δε να πω ότι το Waterloo, παρόλη τη σημασία που έχει για τον διαγωνισμό, εγώ δεν αντέχω να το ακούω.

Στις 2 Σεπτεμβρίου φέτος λοιπόν, οι Abba έβγαλαν δύο νέα τραγούδια. Θα βγάλουν ένα ολόκληρο άλμπουμ τον Νοέμβριο το οποίο θα περιέχει 10 τραγούδια αλλά μέχρι στιγμής μας παρουσίασαν μόνο δύο. Πώς τους ήρθε; Πάνε χρόνια που φημολογείται η επανένωση του συγκροτήματος, αλλά οι δημιουργοί το διέψευδαν κατηγορηματικά. Μάλιστα ήταν κάθετοι και δήλωναν πως «τέλος θα πει τέλος και πρέπει να μάθουμε να το εννοούμε και εσείς να το χωνέψετε». Δεν ξέρω τι μεσολάβησε και άλλαξαν τροπάρι. Τους είχαν τάξει άπειρες φορές λαγούς με πετραχήλια για περιστασιακά reunions μα όλες οι προτάσεις έπεφταν στο κενό. Τους ήθελαν στα 50χρονα της Γιουροβίζιον το 2005, δεν πήγαν. Τους ήθελαν ως guests στη Γιουροβίζιον του 2013, αρνήθηκαν. Τους ζήτησαν να κάνουν cameo εμφανίσεις στα γυρίσματα της ταινίας Mamma Mia το 2009, με το ζόρι δέχτηκαν να εμφανιστούν στους τίτλους τέλους ως Θεοί του Ολύμπου, κι εκεί μόνον οι άντρες του συγκροτήματος.

Υπήρχε γενικά μια άρνηση, μια απαξίωση, η οποία εμένα γενικότερα μου προκαλεί απομυθοποίηση όποτε την εντοπίζω σε καλλιτέχνες που δήθεν ξεπέρασαν το παρελθόν τους. Αυτοί που το απαρνούνται και δεν τιμούν τους φανς τους, έστω με επιλεκτικές και συλλεκτικές εμφανίσεις με ξενερώνουν. Βλέπε Αλέξια Βασιλείου. Δεν είπαμε να γίνουν και Πύξ Λάξ και να εμφανίζονται κάθε χρόνο στην «τελευταία τους συναυλία». Αλλά κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις θα μπορούσαν να γίνουν για τη νοσταλγία του πράγματος.

Εν πάση περιπτώσει, δεν ξέρουμε γιατί και πως, μα άλλαξαν γνώμη. Και είναι ξανά εδώ, αν και είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ. Αν ακούσετε τα τραγούδια τους θα δείτε ότι γράφτηκαν για να θυμίζουν τα παλιά τους, ή μπορεί και να μην μπορούν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους. Κατά μία έννοια καλώς πράττουν αφού δεν θα μπορούσαν με τίποτα να παρουσιάσουν κάτι σύγχρονο που να ανταποκρίνεται στις επιταγές της εποχής του Weeknd, της Dua Lipa και της Lady Gaga. Κατά μία άλλη έννοια, πολύ κακώς, αφού δεν μπορούν να φανούν αντάξια της ιστορίας τους. Τα νέα τραγούδια μοιάζουν σαν ξεχασμένα demos από τους δίσκους που έβγαζαν τότε, ελαφρώς ραφιναρισμένα και προσαρμοσμένα στην ψηφιακή εποχή.

Χαρήκαμε για την έκπληξη της επανένωσης; Ναι, φυσικά. Χαρήκαμε για τα τραγούδια; Ναι χαρήκαμε. Γενικώς χαρήκαμε. Απλά αυτή η πάντα ευπρόσδεκτη επανεμφάνιση άργησε. Και ήρθε σε φάση που είχαμε χωνέψει ότι «ο πατέρας έφυγε». Δεν χρειαζόταν να μας τον φέρετε πίσω… χωρίς να μας τον φέρνετε. Αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Τα δύο νέα τραγούδα λέγονται I still have faith in you, και Don’t shut me down. Προτιμώ το δεύτερο το οποίο και παραθέτω πιο κάτω. Οι Γιούροφανς δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Μάλιστα άρχισαν να διαδίδουν και φήμες, ότι αφού η EBU αποδέχεται στον διαγωνισμό οποιοδήποτε τραγούδι κυκλοφορεί μετά την πρώτη Σεπτεμβρίου της προηγούμενης χρονιάς του διαγωνισμού, οι Abba κυκλοφορώντας τα τραγούδια στις 2/9 μας κλείνουν το μάτι με νόημα. Το αποκλείω, αλλά μου αρέσει να σπέρνονται τέτοιες χαριτωμένες φήμες.

Καλλιτεχνικές Απώλειες

Σήμερα πέθανε ο Mad Clip, σήμερα πέθανε και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Αυτό θα πει ανατρεπτικό ντουέτο!

Οι θανάτοι των διασήμων είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα, ειδικά όταν πρόκειται για καλλιτέχνες χωρίς ευρεία αποδοχή.

Το κατάλαβα όταν είχα γράψει τα χειρότερα για τον Παντελή Παντελίδη και την επόμενη μέρα σκοτώθηκε, κι από τις τύψεις μου αναγκάστηκα να σβήσω την ανάρτησή μου. Ένιωσα ότι τον «γλωσσόφαγα».

Όλα αυτά τα χρόνια έχω κάτσει και σκεφτεί το ζήτημα ενδελεχώς και έχω καταλήξει σε κάτι πολύ σοφό και χιλιοειπωμένο: «Αν δεν έχεις να πεις κάτι καλό, καλύτερα να μην πεις τίποτα». Η σιωπή αρκεί.

Το αν η μουσική του Mad Clip ήταν για τα σκουπίδια, είναι κάτι το υποκειμενικό. Και δεν ευθύνεται αυτός για το πού τον κατεύθυνε η αγορά. Γιατί να ευθύνεται ο Mad Clip για τους στίχους του αν η νεολαία με αυτά ευφραίνεται; Γιατί δεν φταίει η νεολαία και η ανύπαρκτη παιδεία μας που με αυτά μεγαλώνει; Γιατί δεν φταίει η νεολαία που δεν έχει ιδέα για το έργο του Μίκη Θεοδωράκη;

Δεν θα σωθεί το ελληνικό τραγούδι με τον χαμό του Mad Clip. Όπως δεν σώθηκε με τον χαμό του Παντελίδη. Θα βρεθούν άλλοι τύποι παρομοίου μουσικού υποστρώματος να αναπληρώσουν το κενό με στίχους που πιθανόν να ωραιοποιούν τοξικές καταστάσεις. Γιατί το κοινό αυτά θέλει. Και όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορούμε να παρακαλούμε να πεθάνουν όλοι οι ράππερ, όλοι οι τράππερ και όλοι σκυλάδες. Είναι πολλοί και νικάνε.

Αυτούς τους ανθρώπους με τα καλά τους και τα κακά τους κάποια μανούλα τους κλαίει. Ας τη σεβαστούμε κι ας αφήσουμε τα «καλά να πάθει». Τα έπαθαν από το ξερό τους το κεφάλι, ναι συμφωνούμε, και γι’ αυτό τιμωρήθηκαν. Η μουσική στην Ελλάδα μια φορά, θα παραμείνει η ίδια.

Εμένα το αντίστροφο με εκπλήσσει και ακόμα δεν το έχω ξεδιαλύνει μέσα μου. Το αν αξίζει ο θρήνος όταν πεθαίνουν ιδιοφυίες με παρόμοια και ακόμα χειρότερα κουσούρια. Θέλω να πω, κανένας δεν θα έλεγε «καλά να πάθει» ο Freddy Mercury των Queen, «…που πήγε και κόλλησε AIDS, ας μην σκυλογαμιόταν με όποιον έβρισκε ο πούστης». Εκεί όλοι μιλήσαμε για το «δυσαναπλήρωτο κενό». Κανείς δεν είπε «ψόφο στον παιδεραστή τον Michael Jackson» κανείς δεν είπε «καλά να πάθει η μπεκρού και εξαρτημένη Amy Winehouse». Κανείς δεν είπε «καλά να πάθει που γκρεμοτσακίστηκε στη μπανιέρα το τζάνκι η Whitney Houston». Είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε τα μεγάλα ταλέντα ακόμα και για χειρότερα εγκλήματα.

Το σπουδαίο έργο πάντα λειτουργεί ως ελαφρυντικό, μάλλον.

Ας σιωπήσουμε λοιπόν για σήμερα. Στο κάτω κάτω, αν το έργο τους έχει διάρκεια, θα παραμείνουν αθάνατοι. Αυτή ίσως είναι τελικά η απάντηση.  

Η Βίσση Στα Χρόνια Του Κορωνοϊού

 

Πώς λέμε «ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας;» Ε, κάπως έτσι.

Πρώτη φορά πήγα σε συναυλία από την εμφάνιση του κορωνοϊού και μετά.

Τι να σου πω. Τρεις ώρες σε συναυλία με μάσκα; Δεν άντεξα! Είχε και τόση πολλή υγρασία χθες βράδυ που με το πέρας μίας ώρας την αφαίρεσα. Ε, δεν θα καθόμουν να σκάσω. Όχι ότι κάθισε να σκάσει και κανείς άλλος. Το 90% των θεατών ήταν χωρίς μάσκα. Αν αυξηθούν από σήμερα τα κρούσματα, να ξέρετε, ήμασταν όλοι στη συναυλία της Βίσση. Όταν, δε, μερακλώσαμε με τα λαϊκά και αρχίσαμε να τραγουδούμε, ήμασταν η χαρά της διασποράς! Σήμερα ξύπνησα μπουκωμένος και πονώ τον λαιμό μου. Δεν ξέρω αν είναι ψυχολογικό, ή αν φταίει που τραγούδησα με τη ψυχή μου μετά από πολύ καιρό και πρήστηκαν οι φωνητικές μου χορδές. Θα πάω να κάνω rapid test μεθαύριο να δούμε.

Καθίσαμε πίσω από δύο μαλακισμένες στη συναυλία, τι να σου λέω τώρα! Η μοίρα μου το 'χει, μην βρεθεί στον διάβα μου άνθρωπος φυσιολογικός. Είχε ένα ξανθό κοντοπούτανο μπροστά μου, το οποίο παρόλες τις οδηγίες των ταξιθετών να παραμείνουμε άπαντες καθήμενοι καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας για τήρηση των μέτρων, δεν είχε κάτσιμο ο κώλος της. Σηκωνόταν όρθια και χόρευε συνέχεια. Οι ταξιθέτες τη σημάδευαν με το laser pointer για να συμμορφωθεί, αλλά τίποτα, αγρόν ηγόρασεν. Τους έβλεπε και τους αγνοούσε. Μέχρι και η Βίσση της είπε «κάτσε κάτω βρα» υπό τύπον αστείου, μα τίποτα. Στα παπάρια της! Επίσης, κρατούσε συνέχεια το κινητό της και έκανε ζωντανή μετάδοση στο instagram όλη τη συναυλία, αλλά δεν μετέδιδε την Άννα, αλλά τον εαυτό της να χορεύει. Έστελνε φιλάκια και έκανε νάζια στο κινητό, σαν να έκανε εκπομπή α λα Μαρίνα Κουντουράτου. Επίσης, κρατούσε ένα ηλεκτρονικό τσιγάρο και μας ντουμάνιαζε, κάτι το οποίο επίσης απαγορευόταν. Ο Θεός τη φώτισε και αποχώρησε πέντε λεπτά πριν τη λήξη της συναυλίας γιατί έτοιμο το είχα το μπουκάλι που θα έτρωγε στο κεφάλι. Καθόταν δίπλα από μία άλλη ανεκδιήγητη, είχαν έρθει μαζί, η οποία είχε νύχια μήκους μισό μέτρο το καθένα, και η οποία δεν κατάλαβα αν επρόκειτο για πραγματική γυναίκα ή τραβεστί.

Δεν κάνω για να παρακολουθώ συναυλίες της Άννας με άλλους. Δεν μπορώ να συνυπάρχω χωρίς να ασκώ την πρέπουσα βία. Στο τσακ γλίτωσαν οι χθεσινές.

Η συναυλία δεν ήταν κάτι άλλο από αυτό που έχουμε δει τα τελευταία 10 χρόνια των εμφανίσεων στο Hotel Ερμού. Είναι πλέον ένα… «μνημόσυνο» στα χρυσά χρόνια της νιότης μας. Δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος ξεσαλώνει όποτε ακουστούν τα «τραύματα» και οι «ατμόσφαιρες ηλεκτρισμένες». Ποθούμε όλοι την εποχή που ήμασταν είκοσι χρονών. Την εποχή της «Κραυγής». Την εποχή που ήμουν φοιτητής, τα καλύτερα μας χρόνια. Στα δε λαϊκά της, τα οποία μου θυμίζουν και τον πατέρα μου, δεν μπορώ να τραγουδήσω από τη συγκίνηση γιατί όσο περνούν τα χρόνια τόσο περισσότερο τα ταυτίζω μαζί του και νιώθω περίεργα. Σαν να είναι εκεί και ακούει. Αυτό δεν μου συνέβαινε παλιότερα. Τώρα που μεγάλωσα αισθάνομαι το υπερφυσικόν του πράγματος. Τα χρόνια περνούν, φίλε. Τα «ερωτευμενάκια» μένουν, οι «μεθυσμένες καρδιές» επίσης. Δεν υπάρχει πια καινούριο δισκογραφικό υλικό. Κι αν υπάρχει μια στο τόσο κάνα συμπαθητικό «λουλακί», δεν μας αφορά και τόσο. Στη Βίσση πλέον πάμε για να θυμηθούμε πώς ήταν όταν ήμασταν ζωντανοί.

Στη μία το πρωί πέσαμε να κοιμηθούμε και στις 7:00 το πρωί σήμερα, είχαμε εγερτήριο. Πρώτη μέρα στο σχολείο για τον γιόκα μας, ο οποίος επιστρέφει στο νηπιαγωγείο. Από το άγχος του σηκώθηκε μόνος του να ετοιμαστεί. Ίδιος εγώ!

Επιτέλους ξεκουμπίστηκε το βρώμο-καλόκαιρο. Καλό φθινόπωρο να ευχηθώ, αν και τι φθινόπωρο, που σήμερα το πρωί είχε περισσότερη άπνοια και από Ιούλιο;!

Τα λέμε.

Εξηγώντας Τον Θάνατο

 

Το γιούδι μου το υπέροχο ήρθε στο δωμάτιό μας χθες βράδυ με τα ματάκια του βουρκωμένα και ζήτησε να κοιμηθεί μαζί μας. Πάνε μήνες που του κόψαμε το συνήθειο να πέφτει στο κρεβάτι μας, αλλά χθες για κάποιο ανείπωτο λόγο επέμενε. Παραμείναμε ανένδοτοι ώσπου έπαιξε το χαρτί του «θέλω να κάνω εμετό», κι εμείς σπεύσαμε να φέρουμε τον κουβά από το πλυσταριό, να τον βάλουμε αμέσως να κοιμηθεί ανάμεσά μας και να τον παρακολουθούμε ανά δέκα λεπτά να δούμε αν είναι εντάξει. Τίποτα δεν είχε τελικά, θεώρησα ότι είναι όλα απότοκα της μεταβατικής περιόδου που διανύει.

Σήμερα το πρωί ο Αλέξης είπε στη μαμά του ότι ο λόγος που ήρθε στο δωμάτιο μας με τα μάτια του βουρκωμένα και ήθελε να κοιμηθεί μαζί μας ήταν επειδή σκεφτόταν στο κρεβάτι του «τι θα γίνει όταν εσύ και ο μπαμπάς πεθάνετε και πάτε στον ουρανό; Τι θα κάνω εγώ εδώ μόνος μου;». Προφανώς ένιωθε άβολα να το θίξει χθες βράδυ όταν ερωτήθηκε σχετικώς. Κουνάω το κεφάλι μου, γιατί η συνειδητοποίηση του θανάτου είναι ένα ζήτημα τρομερά δύσκολο το οποίο εγώ ο ίδιος στα σαράντα μου ακόμα καλά-καλά δεν έχω χωνέψει, ούτε αποδεχτεί. Πώς να το λειάνεις στο σχεδόν πεντάχρονο;

Θυμάμαι ότι κι εγώ πέρασα από αντίστοιχο σοκ, αλλά στην ηλικία των οκτώ. Έχω ξαναγράψει την ιστορία εδώ στο μπλογκ, όταν το πρώτο-άνοιξα. Ας την επαναλάβω εν τάχει. Είχα πέσει για ύπνο ένα βράδυ, και σκεφτόμουν ότι ακόμα κι αν με θάψουν, εγώ δεν επρόκειτο να πεθάνω. Θα έσπρωχνα με τα πόδια μου το καπάκι του φέρετρου και θα έβγαινα έξω, και θα τους έκανα όλους έκπληξη. Έκανα και πρόβα στο κρεβάτι μου μέσα με τις κουβέρτες και τα σεντόνια. Όταν όμως το καλοσκέφτηκα και συνειδητοποίησα ότι ως νεκρός δεν θα ήμουν σε θέση να κλωτσήσω κανένα καπάκι, άρα αυτό ήταν, «τετέλεσται», έβαλα τα κλάματα, πήγα στο σαλόνι που οι γονείς μου έβλεπαν τηλεόραση και έκλαιγα με λυγμούς λέγοντας «δεν θέλω να πεθάνουμε, θέλω να μείνουμε όλοι όπως είμαστε να περνούμε ωραία». Με χίλια ζόρια και καλοπιάσματα ηρέμησα και πήγα ξανά για ύπνο εξαντλημένος. Μέχρι το επόμενο πρωί το είχα ξεχάσει ώσπου πήγα στο σχολείο και με το που κάναμε προσευχή και βγάλαμε πάνω τα βιβλία μας, ο δάσκαλός μας, ο κ. Μυλωνάς, είπε στην τάξη: «Δεν φαντάζομαι να υπάρχει κανείς εδώ μέσα που να κλαίει και να λυπάται που θα πεθάνει!» Εκείνη την ώρα τρόμαξα με τη σύμπτωση και κρύφτηκα πίσω από τον μπροστινό συμμαθητή μου. Εννοείται δεν τόλμησα να πω κιχ. Όταν σχόλασα επιτέθηκα στη μάνα μου που τα ξέρασε όλα στον δάσκαλο πριν καλά-καλά ανοίξουμε το μάτι μας, αλλά μέχρι και σήμερα αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση.

Έτσι ήξεραν να διαχειριστούν το ζήτημα στα υπέροχα 80ς! «Δεν πιστεύω να φοβάται κανείς ότι θα πεθάνει, θα του κόψω εγώ τα πόδια!»

Έχουμε ήδη θίξει το θέμα του χαμού στον γιο μας. Για παράδειγμα, γνωρίζει ότι ο παππούς του, ο πατέρας μου δηλαδή, έχει «πάει στον ουρανό κι έγινε αστέρι». Το ξέρει από μικρός και μάλιστα κάποτε το έβρισκε και συναρπαστικό. «Ο παππούς μου πήγε στον ουρανό και έγινε αστέρι» έλεγε και καμάρωνε. Μεγαλώνοντας, όμως, άρχισε να το αμφισβητεί. Πριν λίγο καιρό βρήκε μία φωτογραφία του πατέρα μου στο κινητό μου. Καθώς τον περιεργαζόταν γύρισε και μου είπε με δυσπιστία: «τώρα, αυτός πέθανε και πήγε στον ουρανό;» Ναι, του είπα, κι άλλαξα θέμα.

Τα παιδιά μεγαλώνουν γρηγορότερα στους χρόνους μας. Η δική μου συνειδητοποίηση ήρθε στα οκτώ, αυτού του ήρθε στα πέντε! Δεν μπορείς να αποφεύγεις το ζήτημα επ’ άπειρον αλλάζοντας το θέμα. Γι’ αυτό κι εγώ θα του πω την αλήθεια. Ότι δηλαδή, όλοι θα πεθάνουμε Αλέξη μου, αλλά ελπίζω όχι πολύ σύντομα. Ελπίζω, όμως, ότι θα φύγω πριν με απομυθοποιήσεις, πριν αρχίσω να σου γίνομαι βάρος, και κυρίως πριν αρχίσεις να παρακαλάς να πεθάνω για να κληρονομήσεις τα κατσάβραχα που έχω στην κατοχή μου. Τα οποία μπορεί σήμερα να είναι κατσάβραχα μηδαμινής αξίας, αλλά ως το 2050 που θα έχουν λιώσει ολοκληρωτικά οι πάγοι και θα βυθιστεί η μισή Κύπρος, θα αποκτήσουν απίστευτη αξία. Ήλεγξα τον χάρτη του National Geographic που υποδεικνύει τις περιοχές που θα πληγούν και δεν βρίσκονται μέσα σ' αυτές που θα βουλιάξουν. Θα γίνεις πάμπλουτος και θα μπορείς να μην εργάζεσαι, να μην έχεις κανέναν πάνω στο κεφάλι σου και κυρίως ουρά τις γκόμενες να θέλουν να σε παντρευτούν. Ο θάνατός μου, η ζωή σου. 

Έτσι θα του το θέσω. Ωμά. Κυνικά. Επιχειρηματικά. Έτσι θα του το θέσω και γαία πυρί μειχθήτω.

Εξωγήινα Μωρά

 

Τα μωρά μας είναι πλέον εξωγήινα.

Τα παρατηρούσα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών. Οι γονείς να καθόμαστε και να τρώμε στα εστιατόρια και αυτά να κρατούν το κινητό στο χέρι για «να μας αφήσουν ήσυχους να πούμε καμιά κουβέντα». Βλέπουν βίντεα στα Youtube. Κάτι ηλίθια παιδάκια από τη Ρωσία που ξετυλίγουν δώρα και ευφραίνονται. Με ανησυχεί αυτό, πάρα πολύ. Δεν είχαν την παραμικρή καούρα να συζητήσουν μεταξύ τους. Να γνωριστούν καλύτερα, να παίξουν. Να αλληλοεπιδράσουν. Mood: «Πήραμε το κινητό, ποιος σας χέζει τους μεγάλους!»

Ποιος φταίει; Εμείς φταίμε. Μα τι άλλο να κάνουμε; Όταν μεγαλώναμε εμείς και πηγαίναμε στα εστιατόρια με τους γονείς μας μπορούσαμε να παίζουμε. Να τρέχουμε πάνω- κάτω ανάμεσα στους θαμώνες. Να παίζουμε στην αυλή, να σκαρφαλώνουμε, να τραυματιζόμαστε, να τσακωνόμαστε, να συμφιλιωνόμαστε. Πλέον αυτά, δεν υφίστανται για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί είναι απρεπές να εξαπολύεις τα τέκνα σου στα εστιατόρια σαν τους Ούννους που επιτίθενται στο Πεκίνο. Υποδηλοί κακούς τρόπους. Πλέον υπάρχουν και τα μέτρα κατά του Κόβιντ. «Κάτσετε και μην ταράξετε από τη θέση σας». Επιβλήθηκε η ακινησία.

Επίσης, τα παιδιά γενικότερα μεγαλώνουν μέσα στο νάιλον. Απαγορεύεται διά ροπάλου να πειραματιστούν, να τραυματιστούν, να γδάρουν το γόνατο, να ματώσουν, να τσακωθούν. Ένα μωρό απ’ την παρέα να βρεθεί να πει «μπαμπά, ο τάδε μου είπε αυτό κι αυτό» ή «μαμά, δεν μοιράζεται το παιχνίδι του», οι γονείς το παίρνουμε πατριωτικά το ζήτημα. Δεν υπάρχει πια το «δεν πειράζει κόψτε τον λαιμό σας και βρείτε τα». Υπάρχει το «σε πρόσβαλε το μπαστάρδι του αλλουνού; Έλα αγάπη μου το κινητό και άστον να κουρεύεται».

Δεν υπάρχει πια διάθεση διαπαιδαγώγησης. Ούτε ξέρουμε να τους διδάξουμε ανοχή, παραδοχή, συμβιβασμό, συγχώρεση, και επαναπροσέγγιση. Ούτε παλιά είχαν διάθεση να μας τα διδάξουν, αλλά τουλάχιστον μας άφηναν να βγάλουμε μόνοι μας τα κάρβουνα απ’ τη φωτιά. Γινόταν κόλαση, αλλά κάτι μαθαίναμε μέσω της εμπειρίας. Πλέον, αν κάηκες, απλά απομακρύνσου από τη φωτιά. Δεν πρόκειται να χάσουμε περαιτέρω τον χρόνο μας, και «έλα, πάρτε το κινητό και δείτε βίντεο αφού δεν είστε άξιοι να παίξετε και αφήστε μας ήσυχους να πούμε δυο κουβέντες».

Από την άλλη όλα έχουν μεταφερθεί σε cyber επίπεδο. Γιατί να εξαιρεθεί η επικοινωνία των τέκνων απ’ αυτό; Δεν θα ξεχάσω που πριν λίγα χρόνια μία παρέα πέντε εφήβων στο διπλανό τραπέζι δεν μιλούσαν μεταξύ τους, απλά κοίταζαν τα κινητά τους. Πού και πού χαχάνιζαν ομαδικώς και τότε κατάλαβα ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω viber! Σε φυσική παρουσία! Τι να πει κανείς! Άκουσα και κάτι άλλο, ότι στις τάξεις των 20αρηδων δεν υφίσταται φλερτ. Πας στο πάρτι κι άμα σου γυαλίσει μια κοπέλα, απλά βρίσκεις το Instagram της. Από εκεί την προσεγγίζεις. Τηλέφωνο και ατάκα πεσίματος; Τόσο παλιακά πράγματα!

Πού πάει αυτός ο κόσμος;!

Έβλεπα τις προάλλες στο Νέτφλιξ ένα ντοκιμαντέρ για την ύπαρξη εξωγήινων. Οι συνεντευξιαζόμενοι ήταν άνθρωποι που ισχυρίζονταν ότι είχαν απαχθεί στο παρελθόν από εξωγήινους. Ένας απ’ αυτούς έλεγε ότι όταν τον απήγαγαν οι εξωγήινοι τον μετέφεραν στο διαστημόπλοιό τους, τον έβαλαν να ξαπλώσει σε ένα τραπέζι σαν αυτά του χειρουργείου και άρχισαν να τον εξετάζουν με ακτίνες λέιζερ. Ο επικεφαλής των εξωγήινων επικοινώνησε μαζί του τηλεπαθητικά και του είπε να χαλαρώσει και να μην φοβάται, ότι θα τον εξέταζαν μόνο και μετά θα τον άφηναν να πάει στο καλό. Δεν χρησιμοποίησε γλώσσα για να επικοινωνήσει, έγιναν όλα τηλεπαθητικά. Ο άνθρωπος τα κατάλαβε όλα.

Ε, μπορεί στο μέλλον έτσι να είναι και οι άνθρωποι. Εξωγήινοι. Να μην μιλούν μεταξύ τους. Να κάνουν μόνο like ο ένας του άλλου και να επικοινωνούν μέσω viber.

Διανθισμένο Καλοκαίρι

 

Πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα διακοπές στην Πάφο.

Γενικά έχω ξαναπάει στην Πάφο, αλλά μόνο στο Λατσί. Στην πόλη της Πάφου πρώτη φορά πήγα και πρώτη φορά έμεινα. Τρεις νύχτες ήταν υπέρ-αρκετές ώστε να μην βάλω την κάννη του περίστροφου στο στόμα και να τραβήξω τη σκανδάλη. Τόσο-όσο. Είχαμε καλή παρέα οπότε γέμιζε τα κενά, μέναμε και σε ωραίο ξενοδοχείο οπότε δεν είχα λόγους για να αρχίσω τα γνωστά μου βλ. «τι γυρεύουμε στην Κύπρο», «ποιος Θεός μας καταράστηκε και μας έστειλε τον κορωνοϊό και τρέμουμε να ταξιδέψουμε όπως παλιά» και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Το καλό είναι ότι με τον γιο μου να βρίσκεται ακόμα σε ηλικία πνευματικής άνθησης, τα πάντα έπαιρναν άλλες διαστάσεις. Για παράδειγμα, του έταξα ότι θα πηγαίναμε βόλτα στο κάστρο και το μυαλό του σκέφτηκε κάτι εφάμιλλο του Grayskull. Μπορεί να μην είδε ακριβώς το κάστρο που είχε κατά νου, και φρόντισα να του αποκρύψω πως επρόκειτο για ένα απλό φρούριο του οποίου η τελευταία χρησιμότητα ήταν ως αποθήκη αλατιού στα χρόνια της αγγλοκρατίας, αλλά φροντίσαμε να του δώσουμε  μυθικές διαστάσεις, ώστε να μην μουρμουρά. Τρέχαμε πάνω κάτω στη γέφυρα της εισόδου και φανταζόμασταν δράκους, ιππότες, καταπέλτες, πριγκίπισσες, μυστικά περάσματα, πυρσούς, μυστικές καταπακτές και θησαυρούς. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ, άρχισα να κτίζω περαιτέρω το σενάριο και βγάλαμε όλο το απόγευμα παίζοντας και επιβιώνοντας με αλχημείες.

Το ίδιο κάναμε και όταν επισκεφτήκαμε το Ναυάγιο στην Πέγεια. Τι να του έλεγα; Ότι μια κακήν ημέρα ξεκίνησε ένα πλοιάριο να μεταφέρει… γυψοσανίδες και εξαιτίας της φουρτούνας τσακίστηκε στα βράχια; Πολύ μπανάλ. Ακούς εκεί «γυψοσανίδες», έλεος πια! Αρχίσαμε να λέμε για το Κράκεν του βυθού, το τεράστιο, γιγάντιο καλαμάρι που βρήκε το συγκεκριμένο ναυάγιο με τα πτώματα πειρατών μέσα στον βυθό της θάλασσας και το ξέβρασε στα βράχια. Καθόμασταν και περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να ξεπροβάλει το πλοκάμι, να τυλίξει το πλοίο και να το πάει αλλού. Κάτι σαν το τέρας του Λόχνες στο πιο κυπριακό του. Μόνο με τέτοιες ιστορίες κρατάς το πεντάχρονο σε εγρήγορση και μόνο με μύθους δίνεις αξία σε οτιδήποτε στην Κύπρο.

Μυθικά τα χρώματα, το αναγνωρίζω. Αλλά το ότι μας προσέλκυσε ένα μάτσο σίδερα που βούλιαξαν, ποιου να το πεις;

Ήταν άλλη μια συνειδητοποίηση για μένα γιατί τα πράγματα πρέπει πάντα να… διανθίζονται. Γιατί αλλιώς δεν παλεύονται. Η ζωή στην Κύπρο είναι τρομερά πληκτική. Αν την περιγράψεις με ρεαλισμό, κανέναν δεν ενδιαφέρει. Αν όμως της προσθέσεις αλατοπίπερο, ενίοτε αν διαστρεβλώσεις την ιστορία, μπορεί να αξίζει να περάσεις μερικά από τα παιδικά σου χρόνια εδώ. Ελπίζω ο γιος μου να μην απομυθοποιήσει την Κύπρο νωρίτερα από ό, τι εγώ. Και κυρίως, όταν το κάνει, να έχει τα κότσια να φύγει μια για πάντα από αυτόν τον πυρωμένο και άγονο βράχο και να με πάρει και μαζί του. Δεν θα ενοχλώ. Σε μια σοφίτα θα κάθομαι να διαβάζω και να γράφω και άμα θέλω τίποτα θα πηγαίνω με το ποδηλατάκι μου να ψωνίζω. 

Ο Θεός να μας λυπηθεί, να καταλαγιάσει λίγο η πανδημία και του χρόνου να ταξιδέψουμε εκτός πιο άνετα και άφοβα.

Βαρυστομαχιάσαμε

 

Τα προβλήματα μας είναι πλέον παγκόσμια.

Δεν ζούμε στο 1980, δυστυχώς, όπου αν συνέβαινε κάτι στο Αφγανιστάν θα το μαθαίναμε τρεις μέρες αργότερα από το Δελτίο Ειδήσεων του ΡΙΚ και θα περνούσε στα ψιλά την επομένη κιόλας μέρα. Πλέον τα πάντα μας αφορούν και για τα πάντα έχουμε άποψη. Ο κόσμος μίκρυνε, μας αφορούν τα πάντα. Λιώνουν οι πάγοι, πνιγόμαστε όλοι, καίγονται τα δάση της Τουρκίας, καιγόμαστε κι εμείς, τρώνε μία νυχτερίδα στην Κίνα, εμβολιαζόμαστε απ’ άκρη σ’ άκρη, βγαίνει η Κάμαλα Χάρρις αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, πανηγυρίζουν εδώ οι δικές μας.

Μόνο άμα συμβεί κάτι σε εμάς δεν αφορά κανέναν άλλον, αλλά αυτή είναι δυστυχώς η μοίρα του λεπρού.

Τέλος πάντων. Το θέμα μου είναι ότι όλα αυτά μου πέφτουν πολλά και βαριά. Δεν μπορώ κάθε μέρα να έχω ένα καινούριο μέτωπο ν' αντιμετωπίσω. Δεν μπορώ να μαζεύω λεφτά για τους πυρόπληκτους στην Εύβοια, να στέλνω ελικόπτερο να κατασβήσει φωτιές στην Τουρκία και ταυτόχρονα να αγχώνομαι για τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Θα πνιγώ. Δεν μπορώ να τα καταπιώ όλα απνευστί. Κάθε μέρα και μία νέα λαίλαπα. Μια νέα καταστροφή για την οποία θα εκφράσουμε άποψη και αγωνία. Να τα εκφράσουμε να τα εκτονώσουμε, δεν αντιλέγω. Αλλά επί της ουσίας τι κάνουμε; Τίποτα. Και στις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτε.

Και αυτό είναι το χειρότερο γιατί ανεβάζουμε τα επίπεδα άγχους άσκοπα. Έβλεπα τους Αφγανούς προ ολίγου να κρεμαλίζονται από το αεροπλάνο εν κινήσει για να γλιτώσουν από τους Ταλιμπάν και έλιωσε η ψυχή μου. Τι να κάνω όμως; Να πάρω και Αφγανό στο σπίτι μου; Δεν μου φτάνει ο Σύρος; Δεν μου φτάνουν οι λάθρο-Αφρικάνοι; Σπίτι έχω, όχι ξενοδοχείο. Καλά, εννοείται δεν θα πάρω κανέναν. Αλλά καταλαβαίνετε πού το πάω. Πού θα φτάσει αυτό το πράμα; Μέχρι πού εξαντλείται η αγωνία για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του πλανήτη όταν επί της ουσίας και λόγω μεγέθους η βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις είναι πενιχρή και δεν αλλάζει επί της ουσίας την κατάσταση. Κάθε βοήθεια μετρά θα μου πεις. Μετρά αν έχεις μία καταστροφή τον χρόνο. Αν πρέπει να αντεπεξέλθεις σε μια νέα καταστροφή κάθε μέρα, δεν μετρά τίποτε. Έχουμε και δουλειές. 

Εδώ δεν μπορούμε να φέρουμε βόλτα τα του οίκου μας. Και όταν αναφέρομαι σε οίκο εννοώ και την Κύπρο εν γένει, αλλά και το δικό μας σπιτικό.

Εκατό φορές να ζούσαμε στο ’80 και να μην προλαβαίναμε να μάθουμε τίποτε. Δεν μπορώ να αγχώνομαι και για τη μπούρκα των Αφγανών, και για τον κορωνοϊό, και για τις φωτιές και για τους Ταλιμπάν. Δεν μπορώ! Από την άλλη, δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι ζω στην Χώρα του Ποτέ, και να μην μπαίνω στα σόσιαλ, να μη βλέπω με τα μάτια μου τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν είμαι ιδιώτης. Αλλά δεν είμαι και σωτήρας, δυστυχώς.

Τόσα Καλοκαίρια Μου'Χαν Φύγει Από Τα Χέρια

 Δεν έχω χειρότερο από το καλοκαίρι.

Τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο δεν βγαίνω από το κλιματιστικό. Πρέπει να πάει 7:00 το βράδυ για να τολμήσω να ξεμυτίσω. Και μετά τις 9:00 πάλι το ανάβω γιατί δεν αντέχω την υγρασία.

Αν εκτεθώ σε πάνω από 30 βαθμούς κελσίου πονοκεφαλιάζω. Ιδρώνω εύκολα, μυρίζω. Δεν απολαμβάνω το παραμικρό. Κάθε 1^η Σεπτεμβρίου πανηγυρίζω το τέλος του μαρτυρίου αν και με την κλιματική αλλαγή αν δεν μπει ο Νοέμβριος δεν βλέπουμε πια δροσιά.

Τα ντουβάρια του σπιτιού καίγονται. Μην μιλήσω για το τι συμβαίνει στη σοφίτα. Έχω κάτι συλλεκτικές φιγούρες του Ντίσνεϊ από πλαστικό οι οποίες απ’ τη ζέστη παραμορφώθηκαν. Και να φανταστείτε ότι έχω κατεβασμένα τα στόρια μόνιμα. Μόνο και μόνο από την αύξηση της θερμοκρασίας στη σοφίτα, έλιωσαν. Μην μιλήσω για τις ηλεκτρικές συσκευές και τους υπολογιστές μου οι οποίοι είναι βραχυκυκλωμένοι μόνιμα όλο το καλοκαίρι.

Δεν θέλω το καλοκαίρι, η χειρότερη εποχή του χρόνου! Ούτε τη θάλασσα απολαμβάνω, ούτε τα βουνά. Βασικά δεν θέλω τίποτα αν δεν είναι δροσερό. Και η θάλασσα έχει γίνει ζεστή σαν κάτουρο και τα δάση είδος προς εξαφάνιση.

Το σπίτι της αδελφής μου στο Κρυονέρι στο τσακ γλίτωσε χθες. Αν γλίτωσε δηλαδή. Γιατί η φωτιά μπορεί αυτή τη στιγμή που σου γράφω να έχει σβήσει αλλά είχε σβήσει και προχθές και μετά αναζωπυρώθηκε. Στις 3:00 το πρωί της Πέμπτης μας έστειλε μήνυμα ότι έπιασε την κόρη της και έφυγαν κακήν κακώς να φιλοξενηθούν στον κουμπάρο τους σε παρακείμενο Δήμο μπας και σωθούν. Ο παρακείμενος Δήμος βέβαια, άρπαξε φωτιά λίγο μετά και εκκενώθηκε επίσης την ίδια μέρα. Δύο μέρες τώρα, έψαχναν σπίτια φίλων για να φιλοξενηθούν. Σαν τους πρόσφυγες!

Κάποια στιγμή μας έστειλε μήνυμα «το σπίτι μας θα καεί μάλλον». Πήγε ο γαμπρός μου με ένα ημιφορτηγό, μάζεψε ρούχα, σημαντικά έγγραφα και την τηλεόραση και έφυγε. Δύο μερόνυχτα ζούσαν με την αγωνία αν κάηκε το σπίτι. Εν τέλει οι γείτονες συνασπίστηκαν, δημιούργησαν ομάδες και κατέβρεχαν τους τοίχους ο ένας του άλλου. Έκοψαν ξερά δέντρα γύρω από τα οικόπεδά τους και τα κατέβρεχαν για να δημιουργήσουν τείχη προστασίας. Μετά, ο γαμπρός μου ανέβηκε στη μοτοσυκλέτα και έκανε γύρες στην περιοχή μαζεύοντας γκαζάκια μέσα από το δάσος. Αν είναι δυνατόν! Σήμερα πέρασαν να ρίξουν μια ματιά από το σπίτι. Δεν κάηκε, αλλά με το βουνό και τη φύση καμένα γύρω τους είναι σαν να κάηκε. Δεν έχουν ρεύμα, ούτε νερό. Χαμός.

Μισώ τα καλοκαίρια. Και για τη ζέστη, και για τις επετείους της εισβολής, και για την κλιματική αλλαγή και για τις πυρκαγιές. Ποτέ δεν τα απόλαυσα και δεν νομίζω και να προλαβαίνω να τα απολαύσω ποτέ.

Εξ Αφορμής Πετρούνια

 

Όταν ήμουν μικρός οι γονείς μου πάσχιζαν να με πείσουν να ασχοληθώ με τα αθλήματα γιατί έβλεπαν ότι το αγαπημένο μου χόμπι ήταν να παρακολουθώ τηλεόραση οκτώ ώρες την ημέρα και αυτό τους ανησυχούσε. Με το ζόρι με έγραψαν σε ένα κάρο αθλήματα μεταξύ των οποίων μπάσκετ και τέννις, στα οποία ήμουν η δυστυχία προσωποποιημένη. Με είχαν γράψει και κολύμβηση και εκεί ήμουν καλύτερος, αλλά ήρθε λίγο αργότερα στη ζωή μου με αποτέλεσμα να έρχεται σε κόντρα με το πρόγραμμα του διαβάσματος και την άφησα κι εκείνη.

Μόνο σε ένα είδος άθλησης έδειξα πραγματική αφοσίωση και αγάπη κι αυτή ήταν η Ολυμπιακή Γυμναστική. Και αυτό όχι γιατί ήμουν κανένα ξεχωριστό ταλέντο, αλλά επειδή πήγαινα με μία ομάδα φίλων μου και το αντιμετώπιζα περισσότερο σαν παιχνίδι παρά σαν άθλημα. Ήταν ατομικό άθλημα, οπότε έφερα εγώ την ευθύνη των επιδόσεών μου και παράλληλα, έκανα πλάκα με τους φίλους μου. Πρέπει να σας πω ότι παρόλο που λατρεύω να παίζω θέατρο (που είναι το πιο ομαδικό σπορ που υπάρχει), εντούτοις δεν αντέχω να ανήκω σε ομάδες για πάρα πολλούς λόγους. Πρώτον, λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης και άγχους ότι μπορεί να πάει κάτι στραβά και να πάρω όλη την ομάδα στο λαιμό μου, αλλά και επειδή σπάνια μπορώ να συνεργαστώ με κόσμο χωρίς να σκοτωθούμε στην πορεία. Δεν είμαι για πολλά-πολλά. Εξ ου και η Ολυμπιακή Γυμναστική μου έκατσε γάντι.

Βλέπω τον Πετρούνια πώς μεσουρανεί τώρα στην Ολυμπιάδα και σκέφτομαι εκείνα τα ωραία χρόνια που κρεμόμουνα κι εγώ απ’ τους κρίκους και έκανα τις στροφές μου και τα άλματα μου ως παιδάκι. Τι καλά που ήταν. Το αντιμετώπιζα εντελώς σαν παιχνίδι, γι’ αυτό μάλλον και τα πήγαινα καλά.

Μια φορά διοργανώθηκαν αγώνες. Και λάβαμε μέρος όλα τα αγόρια της τάξης μου. Μας βαθμολογούσε ο καθηγητής μας και μάλιστα είχαν προσκληθεί και οι γονείς μας να μας παρακολουθήσουν. Ήμασταν πέντε παιδάκια, και εγώ κατετάγην τρίτος. Πήρα και το αργυρό μετάλλιο. Όταν τελείωσε η απονομή και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ο πατέρας μου, αντί να μου πει «μπράβο, συγχαρητήρια» ή ένα ξέπνοο «είμαι περήφανος για σένα» γύρισε και μου είπε «έπρεπε να είχες έρθει πρώτος!» Το είπε τόσο επικριτικά και με εμφανή την αίσθηση της μη ικανοποίησης για το αποτέλεσμα, που με πείραξε όσο δεν φαντάζεστε. Όταν μπήκαμε σπίτι πέταξα το μετάλλιο, πήγα και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι και έκλαιγα με λυγμούς. Έκλαιγα τόση πολλή ώρα που μετά από κάποια φάση έκλαιγα απλά μηχανικά και άνευ λόγου. Παρόλα αυτά, όλος αυτός ο χαμός δεν ήταν αρκετός για να θορυβήσει κανέναν από τους δύο γονείς ώστε να έρθουν να μου πουν ένα «δεν πειράζει». Θυμάμαι ότι έβλεπαν ειδήσεις, εγώ έκλαιγα μέχρι που εξαντλήθηκα και κοιμήθηκα.

Ακούς εκεί «έπρεπε να είχες έρθει πρώτος!» Εγώ κατ’ αρχάς είχα ανακουφιστεί που δεν είχα έρθει τελευταίος. Το ότι είχα αφήσει πίσω μου άλλα δύο παιδάκια ουδείς το υπολόγιζε ή το εκτιμούσε. Την επόμενη μέρα πάντως, πήγα στο σχολείο και έδειχνα σε όλους μου τους φίλους το αργυρό μετάλλιο γεμάτος περηφάνεια.

Από ψυχολογία και ενθάρρυνση οι γονείς μου, μηδέν στο πηλίκο.

Φυσικά εμείς με τον γιο μας φτάσαμε στο άλλο άκρο. Και να κλάσει του δίνουμε συγχαρητήρια που μυρίζει ωραία. Και μουντζούρες να μας φέρει στο σπίτι από τη ζωγραφική, τις καδρώνουμε και τις κρεμάζουμε στους τοίχους. Δεν ξέρω αν κι αυτή η τακτική είναι καλύτερη. Μια φορά και ο γιος μου ακολουθεί την ίδια πορεία. Οκτώ ώρες την ημέρα μπροστά στην τηλεόραση. «Παπά, το ξέρω ότι έχω πολλά παιχνίδια αλλά μετά από 1-2 μέρες τα βαριέμαι. Μόνο την τηλεόραση δεν βαριέμαι!» μου είπε τις προάλλες. Τι να του πω κι εγώ. Αφού είμαστε ίδιοι. Απαράλλαχτοι. Λυπάμαι που ούτε αυτός δεν προέκυψε αθλητικός και το ενδεχόμενο ενός ολυμπιακού μεταλλίου φαντάζει απομακρυσμένο, μα πώς μπορώ να έχω απαιτήσεις που ούτε εγώ δεν ήμουν σε θέση να ικανοποιήσω. Δεν πειράζει γιε μου υπέροχε, του είπα, δες τηλεόραση και ό, τι σε κάνει χαρούμενο.

Θα κάτσω δίπλα σου να δούμε το επόμενο επεισόδιο αγκαλιά.

Ασυνεπείς Συνέπειες

 

Στο νηπιαγωγείο του γιου μου τα παιδάκια δεν μπαίνουν «τιμωρία». Η τιμωρία πέθανε μαζί με τη λογική. Τα παιδάκια εν έτει 2021 απλά «υπόκεινται σε συνέπειες». Έτσι τα διαπαιδαγωγούμε πια. Και νομίζουν όλοι οι επαΐοντες ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αλλάζει ο κόσμος προς το καλύτερο. Θεωρούν δηλαδή, ότι αν το παιδάκι δεν «τιμωρηθεί» αλλά «υποστεί τις συνέπειες», κάτι θα τρέξει στα γύφτικα. Για κάποιο λόγο οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο φόβος πηγάζει από τη λέξη κι όχι από την ιδέα. Αν δηλαδή πεις στο παιδάκι να κάτσει φρόνιμο γιατί αλλιώς δεν θα φάει παγωτό, η αποτροπή της αταξίας θα προέλθει από τη λέξη που θα χρησιμοποιήσεις, ήτοι «συνέπεια», και όχι από την ιδέα του αποκλεισμού από το παγωτό.

-          Ο Αλέξης σήμερα ήταν άτακτος, δεν άφηνε τα άλλα παιδάκια να κατέβουν από τη τσουλήθρα! Μου είπε η δασκάλα του.

-          Να τον βάλετε τιμωρία! Απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη.

-          Στο σχολείο αυτό δεν μπαίνουν τιμωρία, αλλά δέχονται τις συνέπειες. Με διόρθωσε η δασκάλα.

Ποια η διαφορά, αδυνατώ να το δω.  

Παίζουν με τις λέξεις. Τις χρησιμοποιούν λάθος. Ξεπίτηδες. Χρυσώνουν το χάπι. Και δεν ξέρω σε τι αποσκοπεί όλη αυτή η αλλοπρόσαλλη λεξιλογική άνθηση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας. Αν έλεγαν στα παιδάκια ότι όποιο είναι άτακτο «θα πάει διακοπές», με αρνητική έννοια, υπονοώντας ότι θα αποκλειστούν από διασκεδαστικές δραστηριότητες, θα υπήρχε κάποια ουσιαστική διαφορά; Όχι. Απλώς στο τέλος θα κατέληγαν να φοβούνται τη λέξη «διακοπές».

Εμμένουν στο να πιστεύουν ότι η λέξη είναι το πρόβλημα και όχι η ιδέα.

Τι ανάποδοι καιροί!

Πού Ζούμε Ρε Μαλάκα;

 

«Να πουλήσουμε τα χωράφια που μου έγραψε η μάνα μου και να δούμε σε ποιο χωριό της Ιταλίας μπορούμε να μεταναστεύσουμε» της είπα. «Δεν υπάρχει μέλλον στην Κύπρο». Ούτε καν στην Ελλάδα, πια. «Και έχουμε ευθύνη απέναντι στον Αλέξη, ο οποίος αξίζει κάτι καλύτερο από όλον αυτόν τον όχλο».

Μα, δεν βαρεθήκατε να με επιβεβαιώνετε; Δεν βαρεθήκατε να αποδεικνύετε με κάθε ευκαιρία ότι είστε άνθρωποι των σπηλαίων; Εντάξει, δεν φταίτε εσείς. Φταίει το ότι είμαστε μικρό νησί με χέσε-μέσα γεωγραφική θέση. Αν μπορούσαμε να επισκεφτούμε οδικώς άλλες χώρες και να γνωρίσουμε άλλους τρόπους σκέψης όπως γίνεται φερ’ ειπείν όταν ζεις στο Λουξεμβούργο, θα ήταν ευκολότερη η διάδοση ιδεών και πολύ καλύτερα τα πράγματα. Αλλά μένουμε στην Κύπρο, απομονωμένοι, με τη μόνη «πολιτισμένη» χώρα να βρίσκεται τουλάχιστον μιάμιση ώρα μακριά με το αεροπλάνο και με τα σύνορα ανοιχτά σε όλους τους δευτερότριτους λαούς του κόσμου. Πώς να μην σαλέψεις;

Ναι, μπήκαμε στην ΕΕ και είχα χαρεί γιατί νόμιζα ότι θα πλάκωνε εδώ πέρα η πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης να μας ξεβλαχέψει. Ούτε από πάνω δεν πέρασε. Αντ’ αυτής πλάκωσε όλη η πλέμπα της ανατολικής Ευρώπης. Και σμίχτηκε με τις δικές μας δευτεράντζες και έγινε η Κύπρος ένας λάκκος με απόβλητα, χειρότερος κι από ό, τι ήταν προηγουμένως. Πρόσθεσε σε όλο αυτό την αυξανόμενη τουρκική απειλή, τη λαθρομετανάστευση και πάρε και κατάλαβε πού ζεις!

Να ζω εγώ σε χώρα που ο κόσμος ακούει το El Diablo και τρομοκρατείται. Να ζω σε χώρα που ο κόσμος πάει να κάψει ένα κανάλι επειδή «προωθεί την τρομοκρατία του ιού». Ποιος βλέπει κυπριακά κανάλια τη σήμερον ημέρα ρε ξυλοχώρκατοι; Ποιος βλέπει ειδήσεις και δη από το Σίγμα στα χρόνια του Youtube και του Νετφλιξ; Ποιος ενημερώνεται από κυπριακά ειδησεογραφικά σάιτ; Αλλά και να τα βλέπετε, ποιος πραγματικά επηρεάζεται από όσα λένε; Κριτική σκέψη, μηδέν! Ορθογραφία, μηδέν! Εθνικό φρόνημα, μηδέν! Αλλά από τουπέ και ξερωλίαση; Δέκα με τόνο. Άριστα!

Ελάχιστους ξέρω που αρνούνται να εμβολιαστούν. Δεν το λένε φανερά, το ανακάλυψα με έμμεσο τρόπο. Εξ αυτών οι δύο είναι καμένοι απ’ τη θρησκεία, οι ίδιοι που φώναζαν για τη σατανιστική γιουροβίζιον και οι οποίοι απαλλάσσονται λόγω βλακείας. Οι άλλες είναι γυναίκες που απλά «φοβούνται». Σαράντα χρονών γαϊδάρες, «φοβούνται». Τι φοβούνται ακριβώς, δεν ξέρω, η μία μου είπε ότι φοβάται τις σύριγγες και τις βελόνες! Αχ, Θεούλη μου, δώσε μου υπομονή. Είναι το ίδιο με το «δεν πάω στρατό γιατί φοβάμαι τα όπλα!» Επειδή «είμαι αντιρρησίας συνειδήσεως». Ναι, μην σώσεις και καταταγείς, αλλά να υποστείς και τις συνέπειες. Να ενεργοποιηθεί εκείνος ο μηχανισμός που σου απαγορεύει μετά να εργαστείς και να αποκλειστείς κοινωνικά ποικιλοτρόπως. Όσο γελοίοι είναι οι αντιρρησίες συνειδήσεως, είναι σήμερα και οι αυτοί που φοβούνται τον εμβολιασμό. Να φοβάστε, εντάξει, αλλά να υποστείτε και τις συνέπειες. Αντ’ αυτού, τις συνέπειες τις υπόκειμαι εγώ που πρέπει να σας ανέχομαι και να μην σας καταριέμαι.

Στα τσακίδια κι ακόμα περαπέρα.

I Have The Power

Ω, ο κύκλος της ζωής!

Εχθές πήγα και αγόρασα το κάστρο του Grayskull από τους Masters of the Universe όπως αυτό επανακυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση.

Ήταν τώρα αυτή η αγορά επιτακτική; Όχι, δεν ήταν. Όμως, ως γνωστόν, όλα αυτά τα παλιά παιχνίδια τα οποία με παραπέμπουν στην παιδική μου ηλικία μου ξυπνούν μίαν εσωτερική ασφάλεια και τα αποζητώ.

Έχω ξαναγράψει πριν πολλά χρόνια για τη μανία μου με τους Masters of the Universe. Τους είχα σχεδόν όλους. Και το κάστρο φυσικά. Μου το αγόρασαν οι γονείς μου ως δώρο, τα Χριστούγεννα του 1985 ή 1986. Θυμάμαι ότι δεν περνούσαν οι μέρες να το φέρει ο Αη Βασίλης τότε. Και όταν επιτέλους το έφερε, εμείς βρισκόμασταν σε ένα ξενοδοχείο στη Λάρνακα για να γιορτάσουμε τη μέρα και έτσι δεν είχα χρόνο να το απολαύσω και να το χαρώ. Θυμάμαι έντονα τη μουρμούρα που έριξα στο αυτοκίνητο στον πατέρα μου να επιστρέψουμε αμάν-αμάν στη Λευκωσία για να στήσουμε το κάστρο και να παίξουμε μαζί. 

Ο πατέρας μου δυσφορούσε τότε, με τον ίδιο τρόπο που δυσφορώ εγώ σήμερα όταν ο Αλέξης επιμένει να παίξουμε ενώ εγώ είμαι πτώμα. Σκέφτομαι όμως ότι πλησιάζει ο καιρός που δεν θα θέλει να μας δει μπροστά του, και έτσι πιέζομαι και κάθομαι κάτω στο χαλί και παίζω μαζί του χωρίς αντιστάσεις. Έτσι έκανε και ο πατέρας μου εκείνα τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι πεντακάθαρα ότι μου έστησε το κάστρο, και μάλιστα είχε την ιδέα να βάλουμε το σπαθί του He-Man όρθιο κάτω από την παγίδα-καταπακτή ώστε όταν πέσει μέσα ο «κακός», να τον διαπεράσει και να τον σκοτώσει. Το είχα βρει φανταστική ιδέα και σκέφτηκα ότι ο πατέρας μου ήταν διάνοια.

Χθες, η ιστορία επαναλήφθηκε. Φέραμε το κάστρο σπίτι, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν προλάβαμε να το στήσουμε. Έταξα στον Αλέξη ότι θα το στήσουμε σήμερα, και όσο εγώ έλειπα εκείνος κρατούσε το κουτί και το φλέρταρε, αλλά συγκρατιότανε. Του είπα ότι αν άντεχε να μην το ανοίξει, σήμερα το απόγευμα θα παίξουμε μαζί το σενάριο με το σπαθί που στήνεται κάτω από την καταπακτή και μπήγεται στα σωθικά όποιου κακού πέσει μέσα. Το βρήκε πανέξυπνη ιδέα.

Είναι υπέροχο να βρίσκεσαι ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, του τότε και του τώρα. Νιώθω ότι ξαναζώ το ‘85 και το πλάθω ακόμα καλύτερο σήμερα. Ευεργετικό ψυχικά και για τους δύο μας. 

Αυτή ήταν η περιβόητη τούρτα. Για την εποχή της, γαμούσε. Εντάξει στον καιρό της ζαχαρόπαστας φαίνεται πολύ "λίγη" αλλά σκεφτείτε ότι όλο αυτό έγινε στο χέρι, πολύ πριν αρχίσουν οι εκτυπωτές να τυπώνουν τούρτες.

Υστερόγραφα: Για όσους διερωτούνται τι απέγινε το κάστρο και οι φιγούρες που μου είχαν αγοράσει τη δεκαετία του ’80, να πω ότι η μάνα μου αποφάσισε αυθαίρετα ότι «μεγάλωσα» και τα πέταξε. Με ποιο δικαίωμα;! Επίσης να πω, αν και το ξαναείπα και αυτό ότι είχα κάνει τα γενέθλιά μου κάποτε και είχα τούρτα το κάστρο, πολύ πριν γίνει αυτό μόδα και ήμουν το πιο κουλ παιδί του πλανήτη εκείνη τη μέρα!