Zitti E Buoni

Άλλη μια Γιουροβίζιον στην καμπούρα μας.

Για μένα είναι σαν τη κινέζικη πρωτοχρονιά, σαν να τώρα τέλειωσε ο χρόνος και μπήκε ο επόμενος.

Τι να σας πω τώρα. Ότι δεν χάρηκα που κέρδισε η Ιταλία; Χάρηκα.

Η Ιταλία και η Σουηδία είναι οι αγαπημένες μου χώρες στον διαγωνισμό. Κάθε χρόνο ή τη μία υποστηρίζω ή την άλλη. Το 2011, το 2013, το 2015, τ0 2017 και το 2019 ήθελα να κερδίσει η Ιταλία. Φέτος δεν ήταν η καλύτερή μου. Για μένα η Ιταλία είναι κάτι πιο λυρικό και μελωδικό. Αλλά να που κέρδισε και με ροκ τραγούδι. Τώρα να πω ότι μπορώ να φανταστώ το Zitti e Buoni ως τη φυσική συνέχεια του Non ho l’ eta και του Insieme θα ήταν ψέμα. Αλλά να που έγινε. Αλλάζουν οι καιροί. Και δυστυχώς δεν είμαι πλέον στο επίκεντρό τους.

Σήμερα μου τηλεφώνησε η καημένη μου γιαγιά, που ως γνωστόν, πάσχει από άνια και η οποία με δυσκολία επικοινωνεί με το περιβάλλον. Έκλαιγε και μου είπε «Βοήθα με. Δεν καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω πού είμαι. Δεν ξέρω τι γίνεται. Τα χάνω. Θέλω να πιω χάπια να πεθάνω». Ευτυχώς δεν έχει χάπια στη διάθεσή της για να πάρει να πεθάνει, αλλά πρώτη φορά την άκουσα να κλάιει, και πρώτη φορά την άκουσα χαμένη και απελπισμένη. Οπότε στεναχωρήθηκα τρομερά και αποσυντονίστηκα και δεν κατάφερα να χαλαρώσω και να απολαύσω τον διαγωνισμό.

 Προσπάθησα να την καθησυχάσω όπως μου είπατε κι εσείς εδώ, να της αποσπάσω την προσοχή, να της αλλάξω το θέμα, της είπα ότι απόψε έχει Γιουροβίζιον (τη λάτρευε όταν ήταν νέα) και η απάντηση της ήταν «δεν με κόφτει το γιουροβίζιον». Μετά από όλα αυτά, δεν είχα κέφι για τίποτα.

Και αυτό το «Δεν ξέρω που είμαι» και «δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει» σε συνδυασμό με το αποψινό αποτέλεσμα, με έκανε να καταλάβω ότι μετατοπιστήκαμε αμφότεροι στη γραμμή του χρόνου. Ε, έλα βάλε μου εσύ τώρα τους Maneskin δίπλα στον Κουτούνιο και πες μου αν «καταλαβαίνεις τι συμβαίνει». Εδώ τους έπιασε η κάμερα να σνιφάρουν λαϊβ κοκαΐνη!

Τέλος πάντων, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν ήθελα να κερδίσει η Μάλτα, δόξα τω Θεώ τη γλιτώσαμε. Δεν ήθελα να κερδίσει η Ελβετία, δόξα τω Θεώ τη γλιτώσαμε. Η γαλλική νίκη θα με κάλυπτε μουσικά, αλλά η Ιταλία μου είναι διαχρονικά πιο αγαπημένη χώρα οπότε τι να συζητάμε.

Της το χρωστούσαν, της το έδωσαν.

Θα το διοργανώσουν στο Τορίνο, λένε. Αλήθεια, ποιος θέλει να πάει στο Τορίνο; Ούτε καν οι πρόσκοποι δεν κόπτονται να παν να κατασκηνώσουν εκεί. Ούτε καν οι Ιταλοί δεν πάνε στο Τορίνο. Ας είναι όμως, προφανώς και θέλουν να στείλουν τουρισμό και σ’ άλλες πόλεις, οπότε αν εκεί θέλουν, εκεί θα πάμε.

Η θέση της Κύπρου με πόνεσε. Το Ελ Ντιάμπλο όπως ξαναείπα το αγάπησα και το πίστεψα εξαρχής, παρόλη την κονσέρβα. Δεν φταίει κάτι συγκεκριμένο για τη θέση μας. Δεν θεωρώ ότι πήγε κάτι λάθος στη συγκεκριμένη συμμετοχή. Η εικόνα ήταν τέλεια, η σκηνοθεσία μια χαρά, η Τσαγκρινού έκανε στο έπακρον τη δουλειά της. Απλώς το 2021 ήθελε περισσότερη «αλήθεια». Η απλότητα της Γαλλίας και το χιπ του Ιταλού ήταν πιο κοντά στη διάθεση του μπουχτισμένου κόσμου παρά κάτι μετρημένο και σκηνοθετημένο στην εντέλεια. Και δεν μπορείς να στέλνεις τρεις χρονιές συνεχόμενες «θεές». Κάποια στιγμή τις βαριούνται. Ε, ας βρει και η Κύπρος την… «αλήθεια» της, που λέει και η Βίσση μπας και γυρίσει το τροπάρι. Βέβαια, εδώ δεν βρήκε την αλήθεια της σε εθνικό και πολιτικό επίπεδο, θα τη βρει σε καλλιτεχνικό και δη μουσικό; Μεγάλη η συζήτηση.

Η Ελλάδα πήγε πολύ καλά, αν και εγώ δεν το πιάνω αυτό το τραγούδι, το βρίσκω τρομερά «παλιό» με την αρνητική έννοια.

Πορτογαλία 12^η. Αν είναι δυνατόν! Κουφάθηκε ο κόσμος.

Ισλανδία 4^η χωρίς να εμφανιστεί καν. Αυτό κι αν είναι ενδιαφέρον. Το περίμενα ότι θα πήγαινε καλά. Είχε και ο Ντάντι έναν σταρχιδισμό στην εμφάνιση που ταίριαζε με τη ψυχική μας διάθεση.

Η 9^η θέση της Ρωσίας μάλλον για πολλή της πέφτει, ενώ το Σαν Μαρίνο το ήθελα ελαφρώς ψηλότερα.

Τα μηδενικά σε Αγγλία και Γερμανία σκέτη κάβλα και φέτος. Για Ισπανούς και Ολλανδούς ένιωσα ένα μικρό οίκτο, αλλά ναι, συνολικά δεν ήταν τραγούδια αυτά.

Το Βέλγιο αδικήθηκε πάρα πολύ. Ντροπή να φέρεται έτσι ο κόσμος σε ένα τόσο θρυλικό συγκρότημα που μας κάνει τη χάρη και εμφανίζεται στο πανηγύρι μας και να κατατάσσεται τόσο χαμηλά.

Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με το θέαμα των Ολλανδών. Δεν θεωρώ ότι φταιν εκείνοι, ο κορωνοϊός τα γάμησε όλα και δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Εδώ ο προπέρσινος νικητής κόλλησε στο παρά πέντε και δεν εμφανίστηκε να δώσει το βραβείο. Ήταν μία διεκπεραιωτική διοργάνωση που πάλι καλά να λέμε ότι κατάφερε και έγινε. Είμαι σίγουρος ότι οι Ολλανδοί πανηγυρίζουν που έφυγε από πάνω τους κι ανάθεμα την ώρα που το κέρδισαν, θα λένε.  

Το μόνο χαϊλάιτ του τελικού ήταν οι ερμηνείες των παλιών νικητών από τις ταράτσες. Μα κι αυτό μελαγχολία μου προκάλεσε αφού είδα τους Teach-Inn με το ένα πόδι στον τάφο, την Παπαρίζου 38 χρονών  (εμένα στο μυαλό μου είναι ακόμα εντυπωμένη με το άσπρο το ξώπλατο των Antique 18 χρονών μπουμπούκι), τους Lordi με μάσκες απ’ το Jumbo. Αλήθεια, βαριόντουσαν να βαφτούν; Τι ήταν αυτοί οι ερασιτεχνισμοί;

Τέλος πάντων. Είμαι τόσο πεσμένος ψυχολογικά από το τηλεφώνημα της γιαγιάς μου που δεν είμαι για να αναλύω γιουροβίζιον στις 3:00 τα ξημερώματα. Πάω να κοιμηθώ και αύριο το πρωί, θα πάω να τη δω, να αποτελειωθώ εντελώς.

Γεια σας.

I'm In The Wrong Place

 

Κάθε χρόνο είναι πιο έντονο το συναίσθημα του «τι σχέση έχω εγώ με τη Γιουροβίζιον». Μπορεί κάθε χρόνο να αναγεννάται μέσα μου η αγωνία που είχα ως παιδί για τον Διαγωνισμό, τότε που το θεωρούσα το πιο σημαντικό γεγονός του σύμπαντος, κι αυτό επειδή ο εγκέφαλος εμμένει στα παλιά όσο μεγαλώνει και ξεραίνεται, αλλά την ώρα που παρακολουθώ λαϊβ το ηβέντ, σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να συσχετιστώ και να συμβαδίσω με τους καιρούς που διανύουμε. Δεν είμαι πια σύγχρονος.

Δεν βρίσκω ενδιαφέρον σε ένα σόου του οποίου η μόνη αγωνία έγκειται στη σκηνοθεσία. Στο αν «έπιασε ο σκηνοθέτης το πλάνο». Στο «αν συγχρονίστηκαν οι κάμερες». Κάποτε η αγωνία μας ήταν αν η ορχήστρα αναβαθμίζει το τραγούδι με τη νέα του ενορχήστρωση. Αγωνιούσαμε για το αν ο κιθαρίστας στο «Απόψε Ας Βρεθούμε» έχασε την αρχική νότα, και στο αν ο σαξοφωνίστας στην «Άνοιξη» έχασε τον αναπνοή του και φάλτσαρε. Αγωνιούσαμε για τον ανθρώπινο παράγοντα. Όχι για το αν θα συντονιστούν οι μηχανές και τα γραφικά εφέ.

«Δεν είναι καλύτερα έτσι;» θα μου πεις. Να ξέρουμε ότι τα ανθρώπινα λάθη δεν αποτελούν παράγοντα προς υπολογισμό; Δεν είναι πιο ασφαλές ότι τα πάντα έχουν αυτοματοποιηθεί; Και ναι και όχι. Θεωρώ ότι ένα μεγάλο μέρος της γοητείας του διαγωνισμού έχει εξαφανιστεί. Φέτος ακόμη περισσότερο με τα προ-ηχογραφημένα φωνητικά απότοκο του κορωνοϊού. Δεν είναι δυνατόν η Ιρλανδία φέρ’ ειπείν να έχει πάνω στη σκηνή μόνο κάτι ντουβάρια σκηνικών και να τρέχει η κακομοίρα από το ένα στο άλλο για να μας δημιουργήσει εικόνα. Δεν γίνεται να έγκεινται τα πάντα στη δημιουργία εντυπώσεων μέσω γραφικών και να μην υπάρχει μισό μουσικό όργανο επί σκηνής, ούτε για δείγμα. Δεν είναι πια «μουσικός διαγωνισμός». Είναι «διαγωνισμός εφαρμογής τηλεοπτικού εφέ σε τραγούδι».

Η Ελλάδα δεν θα έχει καν σκηνικά, θα είναι όλα green room. Οι παριστάμενοι στο στάδιο δηλαδή, δεν θα βλέπουν καν αυτό που εμείς θα βλέπουμε στην τηλεόραση. Ωραίο τέχνασμα θα είναι, δεν λέω, αλλά το θέαμα πρέπει να εξυπηρετεί τον Διαγωνισμό και όχι ο διαγωνισμός το θέαμα. Για να καταλάβετε, είδα τους Βέλγους με μουσικά όργανα επί σκηνής, έστω και βουβά, και ένιωσα άβολα. Σαν να έβλεπα άλλον Διαγωνισμό.

Τέλος πάντων, πιστεύω καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Ζούμε στους καιρούς του λεγόμενου augmented reality. Δεν ζούμε στους καιρούς του «την ορχήστρα διευθύνει ο Εδουάρδο Λεϊβα». Σε λίγα χρόνια θα είναι περιττό να στήνεται όλο αυτό σε στάδιο με θεατές. Θα στήνεται σε ένα δωμάτιο και θα συμμετέχουμε όλοι από το σαλόνι μας φορώντας γυαλιά και μάσκες εικονικής πραγματικότητας. Ζορίζομαι, δυστυχώς, να προσαρμοστώ.

Το σόου εξακολουθεί να έχει αγωνία στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, αυτό το παραδέχομαι, και μάλιστα όσο πάει καλυτερεύει. Όλο το υπόλοιπο όμως, είναι πλέον για τα σίδερα. Όπως και ο κόσμος που ζούμε.

Συνοπτικά: Πολύ καλή η Κύπρος αν και λίγο αγχωμένη στην αρχή. Αίσχος το ότι προκρίθηκαν Ισραήλ και Αζερμπαϊτζάν. Καλά, οι Αζέροι απαράδεκτοι με το κακέκτυπο του Φουέγκο, ενώ σιγά την προσωπικότητα τώρα. Ποιος κάθεται και γράφει τραγούδι για τη Μάτα Χάρι; Χεστήκαμε. Τα υπόλοιπα 7 προκρινόμενα δίκαια πέρασαν στον τελικό κατ’ εμέ. Ήθελα όμως μέσα και την Κροατία.

Πολύ «woman empowerment» έχουμε φέτος και πραγματικά απορώ, όταν οι Έλληνες απ’ τους καιρούς της Λυσιστράτης κατέδειξαν τη δυναμική του γυναικείου φύλου, γιατί εν έτει 2021 κάποιες συνεχίζουν να αυτό-θυματοποιούνται και να νομίζουν ότι θα ξεσηκώσουν επανάσταση. Μόνο εγώ μια ζωή είχα γυναίκες με πυγμή και προσωπικότητα γύρω μου; Όλες οι άλλες καθόσασταν και το βουλώνατε; Τι να πω!  

Άκουσα ότι τον Διαγωνισμό μετέδωσε ο Λούης Πατσαλίδης για το ΡΙΚ. Συγχαρητήρια σε όλους όσοι αντέξατε και τον ακούσατε. Εγώ από τη στιγμή που ανακοινώθηκε το όνομά του φρόντισα να το δω από το επίσημο κανάλι της Eurovision στο YouTube. Όχι αγάπες μου. Εκφυλίζεται που εκφυλίζεται το σόου όσο πάει, δεν θα έχω και τον εθνικό μας χώρκατο πάνω στο κεφάλι μου να ρίχνει το επίπεδο υπό το μηδέν με αστεία που γελούσαμε όταν ήμασταν στο Δημοτικό. Έχει κι όριο η σάχλα! Μόνο ένα λεπτό το γύρισα στο ΡΙΚ για να δω τις τηλεφωνικές γραμμές για Κύπρο και με το που άκουσα τη φωνή του που με παρέπεμψε στο ΚΨΜ του Κέντρου Νεοσυλλέκτων Λάρνακας είπα δόξα τω Θεώ που με φώτισε και το είδα ονλαϊν! Ένα βήμα μπροστά κάνει το ΡΙΚ και δέκα πίσω, κάθε χρόνο!

Τέλος ας μην σχολιάσω την κινητοποίηση των Χριστιανικών οργανώσεων σήμερα το απόγευμα, με τα SMS στα κινητά μας για να επιστρατεύσουμε «κομποσκοίνια» ώστε να εξουδετερωθεί ο διάβολος την ώρα της ερμηνείας της Τσαγκρινού. Τόσο κακό μάτι, πάλι καλά που απέδωσε η κοπέλα. Δεν έχω επαφή με τον έξω κόσμο ούτως ή άλλως, δεν ξέρω τι παίζει έξω, στη σοφίτα μου κάθομαι και γράφω όλη μέρα ακούγοντας μουσικές, και όσο συνειδητοποιώ ότι εκεί έξω είναι ακόμα Μεσαίωνας τα υπαρξιακά μου μεγαλώνουν και πολλαπλασιάζονται. Κομποσκοίνια και προσευχές να εξουδετερωθεί ο διάβολος! Αν είναι δυνατόν! Έτσι και χάσουμε το Σάββατο και δη απ’ τη Μαλτέζα, επειδή θα μας γλωσσοφάτε μέχρι τότε με το Ντιάμπλο, τον κακό τον ψόφο θα ‘βρετε απ’ τις κατάρες που θα ρίξω! Είπα και ελάλησα.

Καλό βράδυ!

Το Γιουροβιζιονικό PhD

Ήγγικεν η ωραιότερη εβδομάδα του χρόνου. Το ξέρετε, το περιμένετε, είναι το απόλυτο γιουροβιζιανικό ποστ της χρονιάς!

Για τη Γιουροβίζιον θα μπορούσα να γράψω βιβλίο με τις σκέψεις μου κάθε χρόνο, και αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ξέρω αν λυπάμαι ή αν χαίρομαι. Εν πάση περιπτώσει, ας μην δαιμονοποιούμε ό, τι μας παθιάζει, ας χαλαρώσουμε και φέτος κι ας το απολαύσουμε.

Περιμένω πολλά από τους Ολλανδούς. Και από όσα βλέπω και ακούω μέχρι στιγμής από τα διάφορα σάιτ που μπαίνω και ενημερώνομαι, οι προσδοκίες είναι υψηλές. Τόσο στο τεχνολογικό, όσο και στο σκηνοθετικό κομμάτι. Φυσικά, είχαν δυο χρόνια καιρό μπροστά τους να τη διοργανώσουν άρτια, δεν θεωρώ παράλογο να περιμένει κανείς την καλύτερη Γιουροβίζιον των τελευταίων ετών, και όχι μόνο.

Τα τραγούδια είναι μέτρια και φέτος, ευτυχώς όμως πολύ καλύτερα σε επίπεδο από αυτά του 2020 τα οποία ήταν επιεικώς άθλια. Φέτος έχουμε μια «κανονική» χρονιά με 2-3 καλά τραγούδια, 2-3 συμπαθητικά, και άλλα 30 που δεν ακούγονται. Προσωπικά βρήκα 5-6 τραγούδια να μου αρέσουν. Δεν διακρίνω διακαή πόθο νίκης από καμία χώρα. Ειδικά τώρα με τα έξοδα και την ταλαιπωρία που προέκυψε με την πανδημία, το τελευταίο που θέλουν να προσθέσουν οι χώρες στο κεφάλι τους είναι τη διοργάνωση του Διαγωνισμού.

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι ο Διαγωνισμός είτε θα κερδηθεί από μικρή χώρα η οποία θεωρεί ακόμα τη διοργάνωση του εν λόγω event σημαντική για το image της, είτε σε μία αρκετά μεγάλη και πλούσια που δεν την πειράζει να ξεπετάξει το «πανηγυράκι» με μερικά ψώρο-εκατομμύρια.

Σε αυτές τις κατηγορίες πιστεύω ότι εμπίπτουν η Μάλτα και η Γαλλία αντίστοιχα.

Η μεν Μάλτα επιδιώκει ένα πρωτείο χθες, και έχει πείσει ήδη την EBU ότι μπορεί να διοργανώσει αξιοπρεπώς τον Διαγωνισμό, έχοντας ήδη φέρει εις πέρας τη διοργάνωση της Junior Eurovision εις διπλούν, το 2014 και 2016. Για να το πετύχει φέτος, κατεβάζει στην αρένα τη Ντέστινι, η οποία ήταν μία εκ των νικητριών της Μάλτας στη Junior Eurovision. Η Ντέστινι πλέον μεγάλωσε, τόσο σε ηλικία όσο και σε φάρδος, και είναι έτοιμη να διεκδικήσει το τρόπαιο. Μεγαλύτερο δόλωμα για την EBU δεν υπήρχε. Οι Μαλτέζοι της φέρνουν στο πιάτο ένα «δικό της παιδί», το οποίο πρόσφατα έχει υπογράψει και συμβόλαιο συνεργασίας με την Sony International. Πόσο πιο στρωμένα τα πράγματα; Αμάν κάνει η EBU να ‘χει να το λέει ότι οι νικητές της Γιουροβίζιον έχουν μετά έτοιμη τη διεθνή καριέρα και να προσελκύουν στον διαγωνισμό μεγαλύτερα ονόματα. Η τελευταία φορά που κάποιος είδε παγκόσμια προκοπή μετά τη νίκη του στη Γιουροβίζιον ήταν η Σελίν Ντιόν, το 1988.

Εκτός των άλλων, η Μάλτα κατεβαίνει και με ένα συμπαθέστατο τραγούδι, γραμμένο από Σουηδούς συνθέτες, και με πιασάρικο γαλλικό τίτλο. “Je Me Casse”, που μεταφράζεται ως “I’m outta here” ή «την κάνω» στην ελληνική αργκό. Και για να είναι όλα στην εντέλεια κοτσάραμε και κοινωνικό μήνυμα. Έτσι θα μας αφήνανε; Η Ντέστινι είναι χοντρούλα οπότε τι καλύτερο από λίγο νέ0-φεμινισμό γαρνιρισμένο με «αποδοχή του σώματός σου όπως είναι» και λοιπές παπάρες για τις οποίες γνωρίζετε τη γνώμη μου. Η Μάλτα παίζεται για πρωτιά στα στοιχήματα και είμαι να πεθάνω, όχι τόσο επειδή δεν θεωρώ συμπαθητικό συνολικά το act, αλλά επειδή δεν διανοούμαι να κερδίσει η Μάλτα πριν την Κύπρο.

Έχω τεράστιο κόμπλεξ και ανταγωνισμό με τους Μαλτέζους. Ενώ είναι εξίσου μικροί και χωριάτες καταφέρνουν πάντα να ξεγλιστρούν και να μας κερδίζουν. Στα πάντα. Στους οικονομικούς δείκτες, σε όλα τα ευρωπαϊκά βαρόμετρα, στην πολιτική επιρροή στη Μεσόγειο. Χώρια που πρόσφατα άσκησαν βέτο εναντίον μας σε θέματα που αφορούσαν κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας και πλέον τους κατατάσσω στους εχθρικούς λαούς. Η Μάλτα ήταν η τελευταία μας ελπίδα να νιώθουμε οι πρ0-τελευταίοι της Ευρώπης. Κι όμως καταφέρνουν και μας ξεπερνούν και βλέπουμε μόνιμα τον πάτο τους. Αν καταφέρουν και πάρουν τη Γιουροβίζιον πριν από εμάς θα είναι το τελειωτικό χτύπημα για μένα. Θα κάνω τα πάντα να χάσει η Μάλτα τα πρωτεία, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να ψηφίσω μία αντίπαλο που δεν χωνεύω. Αλλά όχι, τη χάρη να τους δώσω το βραβείο έτοιμο στο πιάτο δεν τους την κάνω, ούτε θέλω άλλη μια «Νέττα» να κομπάζει με το έπαθλο στο τέλος της βραδιάς. Από χοντρές και δήθεν ακομπλεξάριστες που μας κουνούν το δάχτυλο μπουχτίσαμε.

Στον αντίποδα είναι η Γαλλία. Η Γαλλία διακατέχεται από άκρατο σνομπισμό απέναντι στη Γιουροβίζιον. Συμμετέχει τυπικά, περισσότερο από υποχρέωση προς την EBU, παρά επειδή την ενδιαφέρει το τηλεοπτικό προϊόν. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτό άρχισε να αλλάζει και έγιναν βήματα επαναφοράς και προώθησης του προγράμματος στο τηλεοπτικό κοινό. Φυσικά, από το «το βλέπουμε χωρίς να το περιπαίζουμε» μέχρι το «το βλέπουμε και πωρωνόμαστε» απέχουμε αρκετά ακόμα. Όμως πέρσι συνέβη κάτι που ενίσχυσε περαιτέρω το γαλλικό ενδιαφέρον. Η Γαλλία κέρδισε τη Eurovision Junior τον Νοέμβριο του 2020 για πρώτη φορά στην ιστορία της. Και ως εκ τούτου, αποδέχτηκε να τη διοργανώσει του χρόνου σε γαλλικό έδαφος. Ως διά μαγείας, η συνθέτης που κέρδισε την παιδική βερσιόν είναι η Barbara Pravi η οποία θεωρείται το φαβορί να κερδίσει και την ενήλικη βερσιόν.

Κατά τη γνώμη μου όλα αυτά δεν αποτελούν συμπτώσεις όπως θέλουν να μας τα παρουσιάζουν. Σου λέει, θα το διοργανώσει που θα το διοργανώσει το παιδικό η Γαλλία, δεν της δίνουμε και το κανονικό να τα κάνει όλα μια χαψιά, τώρα που ο μύλος άρχισε να γυρίζει και αλέθει ό, τι βρεθεί στο πέρασμά του; Και τι είναι μια Γιουροβίζιον για τη Γαλλία; Ένα σόου του Αλιάγα κοστίζει τα ίδια, μπορεί και περισσότερα, που λέει ο λόγος. Δώστους την  εκεί να τη διοργανώσουν τσακ-μπαμ να τελειώνουμε, εν ανάγκη μεταποιώντας τα ίδια σκηνικά να μην σκοτιζόμαστε. Και αυτό το Voila μια χαρά συμπαθητικό ακούγεται, άνετα πείθει για νικητήριο, θυμίζει Πιάφ, θυμίζει βόλτα στα στενά της Μοντμάρτης, καλό θα ακουστεί στο μέσο αφτί. Άντε, καθαρίσαμε, κι απ’ το 2022 βλέπουμε.

Κάπως έτσι, εικάζω, τα βλέπει η EBU.

Φυσικά, υπάρχουν και οι επιλαχόντες. Έχουν Ισλανδία και Κύπρο από τα μικρά κράτη που δηλώνουν έτοιμα να επωμιστούν το βάρος με κάθε κόστος, και από την άλλη, έχουν την εύρωστη Ελβετία που και η Δευτέρα Παρουσία να γίνει θα έχει χρήματα να το διοργανώσει και να το υποστηρίξει. Αν ο διαγωνισμός δεν ακυρωνόταν πέρσι θα ήμασταν ήδη στο Ρεϊκιαβικ φέτος, και θεωρώ πως η EBU το φυσά και δεν κρυώνει που έχασε την ευκαιρία να το σηκώσει η παραχαϊδευμένη Ισλανδία της. Μα δεν είναι κάθε μέρα του Άη Γιαννιού. Και το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Είχαμε την ευκαιρία μας το 2018, τη χάσαμε στο τσακ απ’ την άλλη χοντρή, ε, καιρός να επικεντρωθεί αλλού η προσπάθεια ανάδειξης μικρού κράτους. Στη Μάλτα!

Είναι και αυτό ένα μέγα ζήτημα: «Η ανάδειξη Μικρού Κράτους». Είχα γράψει και παλιότερα πόσο επιθυμεί η EBU να επαναφέρει στον Διαγωνισμό μικρά κράτη που για τον ένα ή τον άλλον λόγο αποσύρθηκαν. Μονακό, Ανδόρρα, Λουξεμβούργο, Μαυροβούνιο αποτελούν εδώ και χρόνια παρελθόν. Προτάσσουν ως επιχείρημα την οικονομική δυσχέρεια, αλλά όλοι ξέρουμε ότι το πραγματικό πρόβλημά τους είναι «γιατί να ξοδεύομαι αν δεν πρόκειται να κερδίσω ποτέ;» Αν κερδίζει μια στο τόσο μία μικρή χώρα, το επιχείρημα καταρρίπτεται. Και οι πελάτες επιστρέφουν. Εξ ου και η προώθηση Κύπρου, Μάλτας, Ισλανδίας αλλά και του Σαν Μαρίνο από το 2019 κι εντεύθεν.

Λοιπόν, μακρηγόρησα. Ιδού το ΤΟΠ39 μου για φέτος, όπως προέκυψε από το play count στο iTunes μου! Λίγα λόγια για την πρώτη δεκάδα και σας αφήνω να αναπνεύσετε:

1.       Κύπρος. Το El Diablo το αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Προφανώς και δεν το κρίνω αντικειμενικά. Θεωρώ ότι φέτος έγινε πολύ καλή δουλειά επιστρατεύοντας τους καλύτερους του χώρου σε σκηνοθεσία, σκηνογραφία, κι ένδυση, ενώ επίσης τη Τσαγκρινού την πάω με τα χίλια (Δεν είναι και το πρώτο μυαλό, όταν μιλά και δίνει συνεντεύξεις καταλαβαίνω ότι δεν της κόβει και πολύ, αλλά δεν πειράζει. Για να κουνηθεί τη στέλνουμε και όχι για να αναλύσει το Μεσανατολικό). Θέλω πολύ να κερδίσουμε κάποτε, γιατί όχι και φέτος, αν και ξέρω ότι θα το μετανιώσω την επόμενη κιόλας μέρα με τα παρατράγουδα που θα προκύψουν, και από το πανηγύρι των γύφτων που θα στήσουμε στην προσπάθειά μας να αναδείξουμε την «ευρωπαϊκή Κύπρο». Γελάνε και τα πόμολα.

2.      Δανία. Παλιά καλή Δανία από το 1989! Και στα Δανέζικα μάλιστα τα οποία τόσο πεθύμησα να ακούσω. Εντάξει, τους τύπους που άδουν δεν αντέχω να τους βλέπω, αλλά ραδιοφωνικά το τραγούδι δεν προσπερνάται εύκολα. Μου θυμίζει Bee Gees, λίγο από Steps, γενικά με ευθυμίζει. Οι φανς το απεχθάνονται, εγώ δεν μπορώ να του αντισταθώ. Είναι το guilty pleasure μου.

3.      Βέλγι0. Κατεβαίνει με τους Hooverphonic, οι οποίοι αν και στη δύση της καριέρας τους, αποτελούν τη πιο ποιοτική πρόταση. Το τραγούδι τους είναι ό, τι καλύτερο θα ακουστεί στον Διαγωνισμό φέτος και πολύ καλύτερο από το Release Me που έστειλαν πέρσι. Ατμοσφαιρικό, ραδιοφωνικό, πιο νταρκ και πιο μελετημένο. Λέγεται (you’re at) The Wrong Place, και τους δίνω έξτρα βαθμούς για τον σαρκασμό τους. Αν υπάρχει Θεός αυτό θα κερδίσει. Αλλά όλοι ξέρουμε την απάντηση στο αν υπάρχει Θεός.

4.      Γαλλία. Τα είπαμε ξανά. Θέλω πολύ να κερδίσει κάτι με γαλλικό στίχο και πάλι. Γενικά θέλω να ασθενήσει η επιρροή της αγγλικής γλώσσας στην Ευρώπη.

5.      Ελβετία. Καλό αλλά δεν πετάω και τη σκούφια μου. Ο τραγουδιστής δεν υποφέρεται. Έχω θεία, αδελφή της γιαγιάς μου, με πιο μοντέρνα κόμη απ’ τη δική του. Το στήσιμο του Γιορν παραπέμπει σε Βουλγαρία 2017, και αυτό δεν το λέω για καλό. Στα συν η γαλλική γλώσσα. Γενικά όμως, αποτελεί ένα remake του Arcade που κέρδισε πρόπερσι. Φυσικά, προτιμώ να κερδίσει η Ελβετία παρά η Μάλτα. Ίντα τζαιρούς εφτάσαμεν, να θεωρείται ξανά η Ελβετία φαβορί!

6.      Ιταλία. Κλασική αξία. Δεν γίνεται να λείπει η Ιταλία από το τοπ μου. Εκεί που κλάνουν οι Ιταλοί γεννιούνται όλοι οι υπόλοιποι. Δεν είναι το καλύτερό μου, όχι, έχουν στείλει πολύ καλύτερα άλλες χρονιές, αλλά δεν θα χαλαστώ ποσώς αν κερδίσουν. Αγαπώ το κάθε τι σ’ αυτή τη συμμετοχή και κάθε τι ιταλικό εν γένει.

7.      Νορβηγία. Άλλο ένα τραγούδι που αγαπώ να ακούω παρά να βλέπω. Άκρως ραδιοφωνικό τραγούδι, το απολαμβάνω μέσα στο αυτοκίνητο. Μου θυμίζει αγγλική ποπ απ’ τα φοιτητικά μου χρόνια: Westlife, Backstreet Boys και τα συναφή. Εννοείται ότι οπτικά δεν υποφέρεται, ούτε ο τραγουδιστής ούτε το χορευτικό πλαισίωμα. Κι όμως, σιγά-σιγά άρχισα να το αποδέχομαι και να το ακούω ευχάριστα. Δεν το περίμενα! «A grower», που λένε και στο χωριό μου.

8.     Λιθουανία. Άλλο ένα φαβορί. Εντάξει, τους βαριέμαι. Τρέλα για την τρέλα και πολλή δηθενιά. Αλλά δεν έχει και τίποτα καλύτερο να συμπληρώσει τη δεκάδα. Το περσινό τους τραγούδι ήταν καλύτερο, αν και το είχα εξίσου στη μπούκα. Τα κίτρινα ρούχα χάλια. Ο ψηλός όμως, συμπαθέστατος.

9.      Ισλανδία. Ο άλλος ψηλός! Το περσινό του τραγούδι ήταν έπος. Το φετινό, απλά μια μάταιη προσπάθεια να επαναλάβει τον περσινό θρίαμβο. Θεωρώ όμως ότι θα καταλήξει στο τοπ5 γιατί έκανε τεράστια επιτυχία στο Tik-Tok και οι νεαροί θα τον τιμήσουν δεόντως με τη ψήφο τους. Δεν είναι ώρα ακόμα για μία ισλανδική νίκη.  

10   Μάλτα. Για 10^η καλή είναι. Όχι για παραπάνω.

Η Ελλάδα οριακά δεν μπαίνει στη δεκάδα. Θεωρώ ότι η φετινή συμμετοχή είναι πολύ καλύτερη από την περσινή. Παρόλα αυτά, οι συνθέσεις του Κοντόπουλου γενικότερα, είναι πολύ μέτριες κι αδύναμες. Κι αν μια στο τόσο γράψει κάτι πιο εμπνευσμένο συνήθως το πουλάει σε χώρες που πληρώνουν καλύτερα, δηλαδή στους Ρώσους και τους Αζέρους. Το Last Dance είναι ένα τραγούδι με την ίδια δομή που είχε το This Is Love, το οποίο όλοι ξέρουμε ότι πέρασε και δεν ακούμπησε, και κατετάγη 19^ο. Η Στεφανία είναι ΟΚ, τη συμπάθησα κάπως περισσότερο από πέρσι. Δεν τη θεωρώ καμιά αποκάλυψη, αλλά ΟΚ, την κάνει τη δουλειά. Το στήσιμο του Ευαγγελινού, όπως πάντα, θα σώσει την κατάσταση. Έχει μια μανία με το πέταγμα ο συγκεκριμένος και άρχισε να επαναλαμβάνεται και στη Γιουροβίζιον. Από το 2009 με τον Σάκη είχε βαλθεί να βρει τρόπο να πετάξει κάποιος απ’ τους «μαθητές του». Δεν τα κατάφερε τότε, δεν τα κατάφερε ούτε το 2016 με τον Σεργκέι, τώρα με το green screen είναι η ευκαιρία του. Η Ελλάδα θα τα πάει συμπαθητικά, καλύτερα από ό, τι αξίζει το τραγούδι από μόνο του. Μέχρι να επανακτήσει τη μουσική της ταυτότητα όμως, που δεν είναι άλλη από το λαϊκό και το ντιριντάχτα, θα είναι καταδικασμένη σε νερόβραστες εμφανίσεις σαν κι αυτή, τραβηγμένες οπτικά απ’ τα μαλλιά προκειμένου «να μην ξεχαστούν».

Αυτά είχα να πω, μπορώ να πω άλλα τόσα, αλλά ας βάλουμε μια τελεία προς το παρόν. Καλή γιουροβιζιον-εβδομάδα να έχουμε!

Αντί-Εμβολιαστές Αντίχριστοι

 

Έχει πέσει τρελό unfollow τις τελευταίες μέρες σε φίλους στα σόσιαλ. Και η αιτία είναι η άρνησή τους να εμβολιαστούν.

Είναι δικαίωμά τους να μην εμβολιαστούν. Εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι του σώματός μας και ό,τι θέλουμε το κάνουμε. Βέβαια, ένα εμβόλιο για να λειτουργήσει αποτελεσματικά πρέπει να εμβολιαστούν όλοι, αλλιώς τζάμπα το κάνουμε οι υπόλοιποι, αλλά η αλήθεια να λέγεται, δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε κανέναν να το κάνει με το ζόρι. Αν ήμουν εγώ Πρόεδρος θα ήταν υποχρεωτικό, βέβαια, μαζί με δυο χαστούκια στον καθένα, αλλά δυστυχώς εγώ δεν είμαι Πρόεδρος. Είμαι εδώ και σας γράφω τον πόνο μου.

Για άλλους λόγους με νευριάζουν οι αντί-εμβολιαστές όμως. Το να μην γουστάρεις το εμβόλιο επειδή είσαι επιφυλακτικός, φοβάσαι τις βελόνες, δεν εμπιστεύεσαι τα καινούρια φάρμακα το βρίσκω εν μέρει λογικό και φυσικό. Όλοι νιώθουμε μουδιασμένοι απέναντί του -και δεν αναφέρομαι σε όλους όσοι το βάλαμε και είχαμε παρενέργειες μουδιάσματος στο μπράτσο. Αλλά το να μην το γουστάρεις ιδεολογικά, και να το πολεμάς ολημερίς και οληνυχτίς ποστάροντας ειρωνείες και άρθρα από ιστοσελίδες αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας σε καθιστά έναν σκέτο παπάρα.

Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να μην το βάλει, να σιωπήσει και να μην ανοίξει μύτη. Αντ’ αυτού κάθονται με τις ώρες και ποστάρουν δοξασίες και διαγγέλματα σαμπώς και θα επηρεάσουν κανέναν με την άποψή τους. Κανένας δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη. Επειδή πολύ απλά σε θέματα που άπτονται της επιστήμης δεν μετρά η γνώμη σας. Ο κόσμος ο πολύς ευτυχώς, ακούει μόνο τη γνώμη των ειδικών, και προσπαθεί να συνεργαστεί. Τώρα τι κερδίζετε με το να υποδεικνύετε ότι μπορεί κάτι να πάει λάθος, δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να μας λέτε «μα, θα ανεβείτε σε αεροπλάνο για να σωθείτε από το νησί που ναυαγήσατε; Δεν το ξέρετε ότι μπορεί να πέσει;» Ναι, μπορεί να πέσει, αλλά η πιθανότητα να πέσει είναι απειροελάχιστη και το να μείνουμε ναυαγοί στο κωλονήσι και να βλέπουμε τα μούτρα σας μας πονάει περισσότερο.

Εγώ πήγα και εμβολιάστηκα τις προάλλες και δόξα τω Θεώ, μια χαρά είμαι. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι έπρεπε να βρεθώ κατά μέτωπον με το κυπριακό γίγνεσθαι και μία Κρατική Έκθεση που θύμιζε καταυλισμό προσφύγων κατά τη διάρκεια διαμοίρασης συσσιτίου, όλα καλά!

«Ναι, αλλά δεν θα σου φανερωθούν τώρα οι παρενέργειες, σε είκοσι χρόνια θα δεις τις συνέπειες». Σε είκοσι χρόνια, χρυσοί μου, θα είμαι 60 χρονών και από την ποιότητα ζωής που μας χαρακτηρίζει εν έτει 2021 προβλέπεται να πάσχω από 100 άλλες ασθένειες. Αν προστεθεί ακόμα μία, δεν χάλασε ο κόσμος. Επιπλέον, προτιμώ να ζήσω τώρα που είμαι ακόμα νέος κάποια ποιοτικά χρόνια και ας καταρρεύσω ως συνταξιούχος παρά να κλειστώ έσσω μου από τώρα επειδή αρνούμαι να εμβολιαστώ.

Τους καταπατούν τα «συνταγματικά τους δικαιώματα», λένε. Καλά, τρελαίνομαι όταν διαβάζω άσχετους να πιάνουν στο στόμα τους το Σύνταγμα. Κάτι τύποι που ως προχτές νόμιζαν ότι το Σύνταγμα είναι μόνο ο σταθμός του μετρό στο κέντρο της Αθήνας, τώρα θυμήθηκαν τα «Συνταγματικά τους Δικαιώματα». Γελάω. Όπως την Κατερίνα Λένη στο Master Chef 4. Άθλιοι. Λες και τους επέβαλε κανείς να εμβολιαστούν. Διανύουμε χαλεπούς καιρούς, κύριοι. Το κράτος πρέπει να αντεπεξέλθει. Και αν κάποια μέτρα φαντάζουν ακραία είναι επειδή διανύουμε ακραίες καταστάσεις. Τι θέλετε; Να σφυρίζουμε αδιάφορα και να γίνουν όλα 2019; Ε, δεν γίνεται! Να σας πω όμως τι θα γίνει. Μια μέρα θέλετε δεν θέλετε θα κολλήσετε. Και όταν κολλήσετε και δείτε ότι ο ιός δεν αστειεύεται, ή αν ο μη γένοιτο χάσετε κάποιον δικό σας από τον ιό, θα ψάχνετε εμβόλιο να το βάλετε μόνοι σας σαν πρεζάκι που τρυπιέται άγαρμπα σε υπόγεια διάβαση.

Αυτά! Να έρθει η Γιουροβίζιον να συζητήσουμε και κάτι σοβαρό, να μην αναγκάζομαι να ασχολούμαι μαζί σας!

To Infinity And Beyond

 

Ο γιόκας μου είναι πλέον τεσσερισήμισι χρονών.

Έπρεπε να τον γεννήσω για να καταλάβω τι πάει να πει ευτυχία και κάθε μέρα αυτή μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο.

Πολύ συχνά στεναχωριέμαι που αυτή η ευτυχία έπρεπε να αργήσει τόσο να μου έρθει. Έπρεπε να τον είχα γεννήσει πολύ νωρίτερα, όταν ήμουν 30, το αργότερο. Για να τον χαρώ περισσότερο. Θυμώνω όταν σκέφτομαι πως όταν θα είμαι εξήντα χροών εκείνος θα είναι ακόμα φοιτητής. Ο πατέρας μου πέθανε στα 62 του και εγώ ήμουν 30άρης. Ήμουν αν μη τι άλλο ολοκληρωμένος και ξεμπερδεμένος από όλα. Αν ακολουθήσω τα βήματά του πατέρα μου, κάθε δευτερόλεπτο μαζί με τον γιο μου μετρά ακόμα περισσότερο, γιατί δεν μου απέμειναν πολλά. Εντάξει, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι θα πεθάνω κι εγώ στα 62 μου. Μπορεί να πεθάνω πολύ αργότερα αλλά και πολύ νωρίτερα. Γενικά το πότε θα φύγω και το πόσο θα προλάβω να τον χαρώ είναι ένα υποβόσκον άγχος το οποίο συχνά πυκνά με κυριεύει. Τι συχνά-πυκνά; Κάθε μέρα το σκέφτομαι.

Μπορούσα να κάνω τον γιο μου νωρίτερα; Είχα τη ρεαλιστική δυνατότητα; Το πολύ δυο τρία χρόνια είναι η απάντηση. Αν  εξαιρέσουμε ότι έπρεπε να πείσω πρώτα τη σύζυγό μου να παντρευτούμε και μετά να μπούμε στη νοοτροπία της τεκνοποίησης, δεν θα μπορούσα να γεννήσω προηγουμένως. Η ζωή είναι πλέον δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε μέχρι τα τριάντα να σπουδάζεις ή να είσαι τόσο φρέσκος στη δουλειά, που να μην μπορείς να συντηρήσεις οικογένεια.

Είναι όλα τόσο υπολογισμένα σε τρομαχτικό βαθμό. Το μωρό σου έρχεται όταν πια δεν σώνεις να το χαρείς. Τα λεφτά σου έρχονται όταν πλέον δεν μπορείς να τα ξοδέψεις. Η γνώση σου έρχεται όταν δεν έχεις την εμπειρία να την εφαρμόσεις. Στη ζωή συνωμοτούν τα πάντα ώστε σε κάθε στιγμή να είσαι στο μηδέν.  

Κάποτε, όταν ήμουν 19 χρονών, είχα γράψει στο ημερολόγιό μου ότι ήθελα να μπω σιγά-σιγά στη διαδικασία τεκνοποίησης. Εντάξει, υπερβολικό ήταν θαρρώ εκ των υστέρων. Όμως τότε σοβαρολογούσα. Έλειπε όμως η γυναίκα. Αργήσαμε έντεκα χρόνια να τη βρούμε και άλλα πέντε να την πείσουμε να μας κάνει τον διάδοχο. Και τώρα το πληρώνουμε.

Τέλος πάντων, ας επικεντρωθούμε στο τώρα. Στο πώς θα το απολαύσουμε και πως θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να το παρατείνουμε. Εις το άπειρο και ακόμα παραπέρα.

Πασχαλινά

 Γιατί ήμουν ευτυχέστερος μικρότερος;

Επειδή δεν είχα σόσιαλ μίντια. Δεν είχα ιδέα από το μέγεθος της ηλιθιότητας που με περιβάλλει. Κι αν την εντόπιζα την δικαιολογούσα. Ήμασταν έφηβοι, λογικό να λέμε μαλακίες. Αλλά να έχουμε σαρανταρίσει και όσο πάμε να χειροτερεύουμε, ε, όχι. Δεν το δέχομαι. Μαλακίες παντού. Παντού. Στο FB, στο Twitter, γνώμες χωρίς κανένα επιστημονικό έρεισμα, χωρίς καμία λογική συνέπεια και αλληλουχία. Σε ποιον να πρώτο-απαντήσεις και ποιον να πρώτ0-βάλεις στη θέση του. Κανέναν. Κλείστα όλα και φύγε. Καλά, το «φύγε» μια κουβέντα είναι. Πού να πας;

Άλλο ένα μίζερο Πάσχα φέτος. Θα φάμε τη δεκαετία έτσι, να μου το θυμηθείτε. Όταν έλεγε ο Νοστράδαμος ότι μετά το 2000 θα έρθει το τέλος του κόσμου, αυτό εννοούσε. Ξεχάστε βασικά ό,τι ξέρατε. Με μάσκες, εμβόλια και αντισηπτικά θα επιβιώνετε. Και μπορεί να το απολαμβάνω στο έπακρον το social distancing, αλλά υπάρχει κι όριο. Υπάρχουν μέρες που θέλω επειγόντως να ταξιδέψω, να πάω σε συναυλία ή στο θέατρο ξέγνοιαστος. Να πάω με τον Αλέξη στο πάρκο χωρίς να έχω το άγχος του ποιος μας πλησίασε και τι μικρόβια κουβαλά επάνω του.

Έκλεισα να εμβολιαστώ σήμερα και πανηγύριζα λες και κέρδισα το Λόττο. Θα πάω την άλλη βδομάδα, το πρωί, στην Κρατική Έκθεση. Απορώ με όσους δεν θέλουν να εμβολιαστούν. Και δεν μιλώ για όσους εκφράζουν μετρημένες και λογικές απορίες ως προς την απόδοση του κάθε εμβολίου και τις πιθανές παρενέργειές του. Μιλώ για όσους θεωρούν ότι με το να βάλουν τον σταυρό τους είναι πιο προστατευμένοι. Λάλησε ο κόσμος, πραγματικά. Ήταν που ήταν όλοι για τον ψυχίατρο, ήρθε και ο παρατεταμένος εγκλεισμός και τους αποτελείωσε.

Μέσα σ’ όλον αυτόν τον ορυμαγδό είχαμε και την 5μερή για την επανέναρξη των Συνομιλιών. Ωραίος ο Πρόεδρος. Όχι, του βγάζω το καπέλο. Μας κλείδωσε όλους μέσα και πετάχτηκε μια βόλτα στη Γενεύη παίρνοντας μαζί του ένα μάτσο άσχετους να αλλάξουν τον αέρα τους και να μας επιβεβαιώσουν αυτό που όλοι ξέραμε, ότι δηλαδή, ούτε τώρα υπάρχει σύγκλιση απόψεων για επανέναρξη του διαλόγου. Τι έκπληξη! Εγώ αποφάσισα ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί ούτε με ΔΔΟ, ούτε με Ενιαίο Κράτος, ούτε με λύση δύο χωριστών κρατών. Το Κυπριακό θα λυθεί όταν έρθει να εισβάλει στην Κύπρο το Ισραήλ. Ούτε καν η Ρωσία. Το έχω φιλοσοφήσει απ’ όλες τις απόψεις. Θέλω να εισβάλει το Ισραήλ. Άμα εισβάλει το Ισραήλ θα σωθούμε όλοι.

Τίποτε άλλο δεν έχω να σας πω. Το μόνο που μου δίνει μια άλφα δόση προσμονής και ενθουσιασμού είναι ότι θα δω τη Γιουροβίζιον σε ένα μήνα. Σε λιγότερο. Αλλά άμα σας γράφω για τη Γιουροβίζιον βαριέστε, λέτε. Ε, δεν θα σας πω ακόμα τίποτα.

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση. 

Δεινόσαυροι

Σήμερα είχα μία πολύ σημαντική εμπειρία άσκησης γονικών καθηκόντων.

Πήρα τον Αλέξη να παίξει στο πάρκο. Εκεί συνάντησε ένα μάτσο άλλα παιδιά από τη γειτονιά τα οποία έπαιζαν ήδη εκεί, και δεν άργησε να σμίξει μαζί τους. Τι ωραία που ήταν η ατμόσφαιρα, ούτε 1989 να είχαμε! Επρόκειτο για ένα μικτό γκρουπ αγοριών και κοριτσιών τα οποία έτρεχαν ανέμελα πάνω – κάτω όπως την προ-τάμπλετ εποχή. Σε κάποια φάση δύο αγόρια, ηλικίας έξι ετών, έπιασαν μια σαύρα που βρήκαν μέσα στα χώματα και άρχισαν να της «χτίζουν ένα σπίτι». Πώς γίνεται αυτό, δεν ξέρω, άμα τα δείτε ρωτήστε τα.

 Στο άκουσμα ότι κάποια παιδιά «έπιασαν μια σαύρα και της έχτιζαν σπίτι» μαζεύτηκαν όλα τα πιτσιρίκια του πάρκου γύρω από το ζώο και άρχισαν να σκάβουν το χώμα για να της φτιάξουν ένα σπίτι. Ζύγωσα κι εγώ και παρακολουθούσα τη διαδραστικότητά τους, τους κώδικες επικοινωνίας τους, το πώς συνεργάζονταν μεταξύ τους, το πώς χρησιμοποιούσαν τη φαντασία τους για να εξυπηρετήσουν τη σαύρα, παιδικές συμπεριφορές τις οποίες βρίσκω συναρπαστικές.

Όταν πλησίασε ο γιος μου, ο ένας εκ των αγοριών που κρατούσε τη σαύρα γύρισε και του έδωσε μια αγκωνιά και του είπε «εσύ φύε!» Ο γιος μου δεν αντέδρασε, έσκαβε το χώμα και νομίζω δεν κατάλαβε ότι ήταν ανεπιθύμητος. Το μαλακιστήρι με τη σαύρα όμως επέμεινε. Του έδωσε και δεύτερη αγκωνιά και του είπε «ρε, φύε που δαμαί!» Κοίταζα αποσβολωμένος για δύο λόγους. Πρώτον, προσπαθούσα να καταλάβω αν ο γιος μου αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει και απορούσα γιατί δεν αντιδρά, κατά πόσον προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει και το αντιπαρέρχεται, και δεύτερον, τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική έχθρα από το αγόρι στο γιο μου, ειδικά όταν υπήρχαν κι άλλα παιδιά εκεί και δεν τύγχαναν της ίδιας αντιμετώπισης.

Περιττό να επιχειρήσω να μετρήσω τις σκέψεις τις οποίες έκανα μέσα σε 60 δευτερόλεπτα. Από το να φαντασιώνομαι τον μπάσταρδο με τη σαύρα γδαρμένο και πνιγμένο απ’ τα χεράκια μου να κρέμεται νεκρός από την ακακία κάτω από την οποία κάθονταν, μέχρι να αναρωτιέμαι αν πρέπει να επέμβω, τείνω τρόπω, ή αν έπρεπε να αφήσω τον Αλέξη να το αντιμετωπίσει μόνος του, γιατί πώς να το κάνουμε, είναι μία ζούγκλα εκεί έξω και πρέπει να προσαρμοστεί, να σφίξει, να παλέψει, να δυναμώσει, να νικήσει μόνος του.

Ώσπου να επεξεργαστώ όλα τα πιο πάνω και να καταλήξω στο πως θα αντιδράσω, ο… εξάχρονος «μαλάκας του αύριο»  γύρισε προς τον φίλο του και του είπε: «διώχτον εσύ αυτόν, στείλτον να φέρει ξύλα για το σπίτι της σαύρας!» Ο γιος μου σηκώθηκε πάνω από μόνος του, και γεμάτος ενθουσιασμό είπε «Ναι, ωραία ιδέα! Να φέρουμε ξύλα για το σπίτι της!» Θεέ μου, πόσο αθώος! Δεν καταλαβαίνει ότι τον διώχνουν; Ή καταλαβαίνει και προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους; Προσπαθεί να προσαρμοστεί για να μην τις φάει; Τι απ’ όλα;

Όταν απομακρύνθηκε ο Αλέξης πλησίασα τον «μαλάκα του αύριο» και του είπα, κοιτάζοντας τον κατάματα: «μην τον ξανασπρώξεις». Το ύφος μου ήταν πέτρινο, ανέκφραστο και η φωνή μου χαμηλή και άτονη. Δεν υπήρχε απειλή, δεν υπήρχε όμως ούτε ευγένεια. Ήμουν τόσο ανέκφραστος που θα μπορούσα να ήμουν δολοφόνος από ταινία που το έσκασε από το ψυχιατρείο. Ο μικρός κοκκάλωσε. Το ευχαριστήθηκα. Του δήλωσα κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως και αυτό τον αφόπλισε και τον αποδιοργάνωσε, αφενός επειδή δεν μπορούσε να φωνάξει τη μάνα του (αλήθεια που ήταν η μαλάκω η μάνα του; Θα πρέπει να ήταν μία εκ των γυναικών στα παγκάκια, στο βάθος, η οποία δαχτύλωνε το κινητό της) και να της πει ότι «αυτός ο κύριος με απειλεί», αφετέρου δεν μπορούσε ούτε να θεωρηθεί ότι πέφτω στα πόδια του και τον παρακαλώ να συνετιστεί. Του είπα κάτι. Ας το ερμηνεύσει όπως θέλει και ας πράξει ό, τι θέλει. Εν πάση περιπτώσει, το ύφος μου, ή καλύτερα η ανυπαρξία ύφους είχε αντίκρυσμα.

Έπειτα επέστρεψε ο γιος μου ολόχαρος και είπε «Έφερα πολλά ξύλα για όλους!» Έλιωσα και ζήλεψα την άγνοια του. Το μαλακιστήρι σηκώθηκε όρθιο, παραιτήθηκε και είπε στον φίλο του: «εγώ πάω να πάιξω μάππα!»

«Στα τσακίδια» είπα από μέσα μου χαμογελώντας σαρδόνια.

Ήρθα σπίτι και προβληματίστηκα. Πόση αυτοσυγκράτηση, πόση αποστασιοποίηση και πόση συναισθηματική ουδετερότητα θα κληθώ να επιδείξω στο μέλλον σε πολύ πιο σοβαρά περιστατικά που θα τον αφορούν; Σήμερα δυσκολεύτηκα πολύ να κρατήσω προσχήματα και να ανακατωθώ τόσο-όσο. Θεέ μου, δεν είμαι εγώ για να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Κάτι ξέρω και είμαι μόνιμα μέσα στη σοφίτα ακούω μουσικές, διαβάζω και γράφω. Δεν είμαι για να διαχειρίζομαι κόσμο και δη Κυπριόπουλα που κάμνουν χάζι με ξιμαρισμένες σαύρες!

Ο γιος μου ήρθε σπίτι και είπε στη μάνα του ότι πέρασε υπέροχα στο πάρκο.

Γράμμα Στον Νεότερο Εαυτό Μου

Διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο “Γράμμα Στον Νεότερο Εαυτό Μου”, στο οποίο 80 διάσημοι από τον αγγλικό χώρο και επικράτεια γράφουν ένα δισέλιδο γράμμα στον 16χρονο εαυτό τους και του λένε ό, τι θέλουν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που προέκυψε μετά από βιβλιοδέτηση των αντίστοιχων άρθρων όπως αυτά δημοσιέυτηκαν στο περιοδικό The Big Issue - όσοι το ξέρετε. Κάτι σαν το “Μαθήματα Ζωής” του Esquire για όσους γέρνουν προς Αμερική μεριά. 

 

Όπως και να ‘χει, κάθισα και το διάβασα. Παρόλο που μόνο 22 προσωπικότητες γνωρίζω από τις 80 που περιέχει το βιβλίο έβγαλα κάποια συμπεράσματα. Κατ’ αρχάς, όλοι οι πετυχημένοι άνθρωποι υπήρξαν ναρκομανείς και αλκοολικοί. Ή τουλάχιστον οι περισσότεροι. Για εσάς που απορείτε γιατί 40αρήσατε και ακόμα δεν είδατε άσπρη μέρα, ιδού μία λογική εξήγηση των λαθών σας. Δεν μπεκρουλιάζατε αρκετά, ούτε χαπποπίνατε αρκετά. Βέβαια, όλοι οι γράφοντες σήμερα τα αποτάσσονται αμφότερα και ομολογούν ότι υπήρξαν ηλίθιοι όταν έπεφταν στις καταχρήσεις, αλλά αυτό δεν παύει από το να είναι μια πραγματικότητα. Ήταν όλοι αλκοολικοί και ναρκομανείς. 

 

Επίσης, μία μεγάλη πλειοψηφία απ’ αυτούς ομολογεί ότι από νεαρή ηλικία διαισθάνονταν ότι θα γίνουν σπουδαίοι και τρανοί μια μέρα και αυτό δείχνει ότι το να είσαι ψώνιο βοηθά στην εξέλιξή σου. Ή τουλάχιστον ότι αν είναι το γραμμένο σου να διαπρέψεις, αυτό θα το διαισθανθείς από νωρίς. Αν, δηλαδή, στα δεκάξι σου δεν νιώθεις ή δεν ένιωσες τίποτε, χέσε μέσα, η μοίρα σου είναι σακατεμένη. 

 

Τι θα έλεγες στον δεκαεξάχρονο εαυτό σου; 

 

Εγώ θα του έλεγα, “πώς είσαι έτσι ρε μαλάκα;” 

 

Στα δεκαέξι μου, βέβαια, μια χαρά αισθανόμουν, αλλά τότε δεν καταλάβαινα, ούτε καν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ τη μαλακία που με έδερνε. Μιλώ εκ του ασφαλούς τώρα. Υποθέτω ότι και στα 60 μου, “πώς είσαι έτσι ρε μαλάκα” θα πω στον 40αρη εαυτό μου. Αυτό όμως, δεν είναι της παρούσης. Θα έλεγα, λοιπόν, στον 16χρονο εαυτό μου ότι πρέπει να σταματήσει να φοβάται, θα πρέπει να τολμά περισσότερο, να είναι πιο ελεύθερος και πιο ριψοκίνδυνος. 

 

Θεωρώ ότι έγιναν δύο λανθασμένες επιλογές στα 16 μου οι οποίες από μόνες τους δεν είναι σημαντικές, αλλά προκάλεσαν αλυσιδωτές, αρνητικές συνέπειες στην μετέπειτα πορεία της ζωής μου η οποία είδε κι έπαθε να ορθοποδήσει. Δεν έχει σημασία να κάτσω να τα αναλύσω τώρα, τα έχω αναφέρει εδώ κατά καιρούς αρκετές φορές. Περιληπτικά, ας αναφέρω ότι ήταν η κακή επιλογή κλάδου στο Λύκειο, και λίγο αργότερα η επιμονή μου να τρέχω πίσω από μία συγκεκριμένη κοπέλα καθ’ όλη τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων. Αυτά ακούγονται σαν πταίσματα σήμερα, όμως θεωρώ ότι οι συνέπειές τους στην ψυχολογία μου, στην αυτοπεποίθησή μου και στη διαμόρφωσή μου ήταν καθοριστικές και βάναυσες. 

 

Βέβαια, το παρόν είναι μια χαρά, και δόξα τω Θεώ να λέμε, κι αν δεν είχα περάσει απ’ τη Σκύλα και τη Χάρυβδη τότε, δεν θα ήμουν σήμερα αυτός που είμαι. Αλλά, what if? Ποτέ δεν θα μάθουμε! Και ίσως να μην πρέπει και να μάθουμε. Άλλωστε θέλω να πιστεύω στο “γραμμένο” γιατί το βρίσκω γοητευτικό κόνσεπτ, καθώς επίσης θέλω να πιστεύω ότι πάντα καταλήγουμε “εκεί που έπρεπε να καταλήξουμε”. 

 

Επομένως, αυτό θα έλεγα στον 16χρονο εαυτό μου. “Ρηλάξ! Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει. Είτε πάρεις ναρκωτικά, είτε όχι.”