Πού Πας Ξυπόλυτος στα Δωδεκάρια;!

Να σου πω την αλήθεια δεν έχω πολλά κέφια να σχολιάσω τα της Γιουροβίζιον που είδα χθες βράδυ, γιατί τα είπα όλα στο τουίτερ. Και δεν τα είπα μόνο εγώ, τα είπαν σχεδόν όλοι στο τουίτερ. Χθες συνειδητοποίησα ότι, σκέφτεσαι μια εξυπνακίστικη σαχλαμάρα και την γράφεις στο τουίτερ, νιώθεις σπουδαίος και τρανός που την είπες και ύστερα βλέπεις στο timeline άλλους 100 που είπαν το ίδιο πράγμα και νιώθεις πολύ κοινός θνητός. Γι αυτό σήμερα δεν θα πω πολλά.

Χάρηκα όμως, επειδή χθες είδα καλή τηλεόραση μετά από πολύ καιρό. Έχουμε να δούμε τέτοια από το 2009. Ο Θεός που φώτισε τον Καλημέρη να δώσει στο MAD Tv τη διοργάνωση και επιτέλους απολαύσαμε ένα θέαμα της προκοπής. Με έξυπνα κείμενα από τον Καπουτζίδη, γρήγορη ροή, με σεβασμό προς την ιστορία του διαγωνισμού και χωρίς να διαρκέσει 100 ώρες σαν το ανυπόφορο dancing που κάθε Κυριακή διαρκούσε περισσότερο και από τελετή έναρξης ολυμπιάδας. Το κατά ευχαριστήθηκα! Δύο πράγματα θα πω: Η στιγμή της Βίκυ Λέανδρος ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς. Και η Βανδή πολύ μέτρια στην παρουσίαση, αν και αξίζει συγχαρητήρια καθότι παρουσιάζει πολύ καλύτερα από ό, τι τραγουδά.

Χθες βράδυ, όταν είδα τα τραγούδια στημένα μου άρεσε πιο πολύ η Ηλιάδη (δώστε μπούτι στον λαό) παρά οι Κόζα Μόστρα. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι τελευταίοι εκτός από τζερτζελέ δεν προσφέρουν τίποτε άλλο επάνω στη σκηνή και η Γιουροβίζιον έχει απομακρυνθεί από αυτή την τάση τραγουδιών από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Δες τους τελευταίους πέντε νικητές και θα καταλάβεις τι εννοώ. Άρχισε ευτυχώς και πάλι να μετρά το τραγούδι και όχι τόσο η πρωτοτυπία. Επιστρέφουμε σε πιο φεστιβαλικά στιλ γενικώς.

Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί το άκρως φεστιβαλικό δικό μας τραγούδι, που μπορεί να έχει συμπαθητικό ρεφρέν και να το αγκαλιάζει όμορφα η φωνή της Ολυμπίου, παρόλα αυτά είναι τόσο άχρωμο, άοσμο και άγευστο που δεν θα το θυμάται κανείς ως το τέλος της νύχτας. Ο Γιωργαλλής είχε μια καλή στιγμή το 1996 άλλα έκτοτε πέρασαν και τόσα χρόνια και ουδεμία πρόοδος σημειώθηκε στο στιλ του, τον δε στιχουργό εκτός του ότι έγραψε γλυκανάλατους στίχους σε βαθμό εμετού, τον θεωρώ και γρουσούζη αφού την Ιερουσαλήμ του 1999 δεν την ξέχασε κανένας. «Αν με θυμάσαι γίνε αστέρι φωτεινό». Θεέ και Κύριε, τι έμπνευση! Το "Φεγγάρι καλοκαιρινό" από το 1981 και το "Μοιάζουμε σαν δυο στάλες βροχής" από το '85 ακούγονται τόσο προχώ ξαφνικά.  

Γενικότερα το ΡΙΚ δίνει την εντύπωση ότι συμμετέχει απλά για να συμμετέχει και αυτό το κάνει τόσο απροκάλυπτα που προκαλεί εκνευρισμό στους φανς. Καμία σχέση με πέρσι που έδινε την εντύπωση ότι θέλει να παρουσιάσει μια Κύπρο μάχιμη και υπολογίσιμη. Άμα είναι να πληρώνουμε για να «γεμίζουμε» το πρόγραμμα καλύτερα να μην συμμετέχουμε και να γινόμαστε ρεζίλι. Το «μέτριο» δεν αρκεί για τις μικρές χώρες. Εδώ κοτζάμ Ήβη πέρσι που ήταν φαβορί και κατέληξε 16^η. Τι προσδοκίες να έχουμε για φέτος; Να παρακαλάμε να μας αφήσουν να βγούμε στη σκηνή;

Το ΡΙΚ πρέπει να παραδειγματιστεί από την ΕΡΤ και να δώσει σε ιδιωτικό κανάλι τον διαγωνισμό μπας και δούμε άσπρη μέρα. Δεν γίνεται να πηγαίνουμε σας τους φτωχούς συγγενείς, σαν τους πρόσφυγες. (Αυτά δεν γίνονταν ούτε το ’81, θα γίνονται το ’13;) Θα παραδώσει το ΡΙΚ έτσι εύκολα το πιο δυνατό χαρτί του; Ε, μα και που το κρατά είδαμε και πώς το αξιοποιεί. Μια φορά, εγώ την Ολυμπίου λυπάμαι. Την παράτησε ο Χατζηγιάννης, αν δεν γίνει κάποιο θαύμα στο Μάλμε για να τονώσει (όπου τονώσει βάλε ‘νεκραναστήσει’) λίγο την καριέρα της, την βλέπω από χρόνου να διδάσκει πιάνο στα μωρά της γειτονιάς της.

Sing When You're Winning

Είμαστε νικητές, απόψε κλάψε όσο θες!

Αυτό ήταν το τελικό συμπέρασμα από την πλειοψηφία των κομμάτων μετά τις χθεσινές εκλογές.

Ο Αναστασιάδης βγήκε κερδισμένος γιατί ήρθε πρώτος, παρόλο που περίμενε να πάρει πιο ψηλό ποσοστό. Ο Μαλάς βγήκε κερδισμένος γιατί πέρασε στον δεύτερο γύρο από εκεί που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του και κατόπιν μιας καταστροφικής λαίλαπας που ακούει στο όνομα ‘διακυβέρνηση ΑΚΕΛ’. Ο Λιλλήκας βγήκε κερδισμένος γιατί κατάφερε να συλλέξει ψηφοφόρους από όλους τους κομματικούς χώρους και να βρίσκεται στα πρόθυρα ίδρυσης κόμματος. Η ΕΔΕΚ βγήκε κερδισμένη γιατί υποστήριξε τον Λιλλήκα που μπορεί μεν να μην πέρασε στον 2^ο γύρο, αλλά έκανε την έκπληξη με ένα 25% υπέρ του. Το ΕΛΑΜ βγήκε κερδισμένο γιατί παρόλο που δεν έκανε καμία προεκλογική εκστρατεία ως κόμμα, ο υποψήφιός του ήρθε 4^ος!

Ε, ποιος έχασε ρε παιδιά; Η μόνη που αντικειμενικά έχασε, κι ας μην το παραδέχτηκε, είναι η Πραξούλα μας! Η Πραξούλα είναι η μόνη που δεν το σώζει, όσο κι αν προσπαθήσει. Διότι παρόλα τα ξελαρυγγιάσματα με τον Δάκη, τις πιρουέτες, τα σατιρικά γκεστ και την εμπειρία στο σανίδι, πήρε τον πούλο και ένα 0,5%. Μπορεί βέβαια και ο πούλος να είναι μια νίκη, αφού ό, τι αρπάξει ο κώλος μας σ’ αυτή τη ζωή, καλό είναι. Πάντως, κρίμα τα νιάτα κι η τσαχπινιά, δεν έφερε την καταξίωση.

Να σου πω την αλήθεια, είμαι πάρα πολύ νευριασμένος. Πότε θα μάθουμε να χάνουμε και να παραδεχόμαστε ήττα; Ο μοναδικός νικητής της χθεσινής αναμέτρησης ήταν ο Αναστασιάδης και δυστυχώς ήταν ο λιγότερο προβληθείς. Όταν τρέχεις σε μία κούρσα με στόχο την πρωτιά, το να έρθεις δεύτερος δεν είναι νίκη επειδή απλά δεν το περίμενες να έρθεις δεύτερος. Έχασες μάνα μου. Να πανηγυρίζεις μόνο όταν έρθεις πρώτος. Αλλά τόσο είναι το κόμπλεξ μας που όλα πρέπει να προβάλλονται ως νίκες για να μην πέσει η μούρη μας! Άει στο διάλο από ‘κει χάμω.

Πρόσεξέ το. Θα δεις ότι αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί παντού. Θα ξεχάσω εγώ τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου που πήγε στη Γιουροβίζιον το 2005 με εκείνο το έκτρωμα και όταν πήγε άπατος βγήκε να πει ότι «ήρθαμε 18^οι από τους 43, είναι κι αυτό μια νίκη γιατί περάσαμε περισσότερους από τους μισούς»; Ποια νίκη ρε κακομοίρη; Νίκη επειδή δεν ήρθες τελευταίος; Η Παπαρίζου δηλαδή τι έπρεπε να δηλώσει; Άσε μας κουκλίτσα μου!

The winner takes it all, the losers are standing small!

Εκλογές στο Στρουμφοχωριό

Δεν σου είπανε τα νέα! Εκλογές γίνονται και στο Στρουμφοχωριό! Κοίτα:

Μόνο Εσύ Γεμίζεις Το Κενό...

Το πόσο ξενέρωσα χθες βράδυ στη Μπλίνκερς δεν περιγράφεται. Κλείσαμε τραπέζι πέντε άτομα για να ακούσουμε τη Βίσση. Σκάσαμε €70 έκαστος μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι σ’ αυτό το ποσό δεν συμπεριλαμβανόταν μπουκάλι, ούτε καν ποτό! Εν ολίγοις, πληρώσαμε €70 για είσοδο και για μια καρέκλα να κάτσει ο πισινός μας. Μας λες και κορόιδα, μας λες και μαλάκες. Και καλά εγώ! Εγώ δεν έχω σε πολύ να δώσω και τα διπλάσια για να ακούσω την Άννα, χαλάλι της. Οι υπόλοιποι που κουβαλούσα μαζί μου σε τι έφταιξαν;

Στην Αθήνα η είσοδος στο LAV είχε €15 με ένα ποτό. Στη χωρκατό-Έγκωμη όμως, φαίνεται πως δεν είδαμε ακόμα κρίση. «Κανονικά το εισιτήριο θα ήταν €100, αλλά το βάλαμε €70 λόγω κρίσης» μου είπε η υπεύθυνη στην είσοδο. Κατάλαβες; Μας κάνουνε και χάρη! Να τους πούμε και ευχαριστώ από πάνω. Τέλος πάντων, τι να πεις; Με τούτα και με ‘κείνα, με τα επιπλέον ποτά που ήπιαμε δώσαμε άλλα τόσα στο μαγαζί και επαναλαμβάνω, αν τα λεφτά τα παίρνει η Βίσση χαλάλι, αν τα παίρνει η Μπλίνκερς μη σώσει και τα ξαναπάρει.

Μην σχολιάσω το γεγονός ότι όλοι κάπνιζαν μέσα στο κέντρο και έγινε ντουμάνι, είχα να δω τέτοιο χάλι από κάτι παρακμιακές παραμονές πρωτοχρονιάς στα τέλη του ’90. Πραγματικά, υπάρχει ακόμα κόσμος που καπνίζει εν έτει 2013; Πόσο πασέ! Να γίνει πιο αυστηρός νόμος άμεσα και δεν με ενδιαφέρει αν βάλετε όλοι σας λουκέτο! Μια φορά τον χρόνο βγαίνω έξω, απαιτώ να μην βρωμώ όταν φεύγω από το υποστατικό σας!

Κατά τα άλλα, το πρόγραμμα ήταν μια περίληψη του Αθηναϊκού στο fast forward. Παραλείφθηκαν πολλά τραγούδια και μερικά απ’ αυτά απλώς «ξεπετάχτηκαν». Δεν μπορώ να πω κακή κουβέντα όμως, γιατί όποτε βγει η Βίσση στη σκηνή η καρδιά μου σφίγγεται, τα μάτια μου υγραίνονται, τα πνευμόνια μου σκίζονται και ο λαιμός μου ματώνει από το πολύ τραγούδι. Ο δε συνδυασμός Βίσσαρου στο πεδίο όρασής μου και Μπρέντας στην αγκαλιά είναι απλά ευλογία.

Πέρασα πάρα πολύ ωραία αν και έχω τερματίσει πλέον το θέμα της Βίσση. Βλέπω τα βιντεάκια από τις λάιβ εμφανίσεις της στο ίντερνετ τόσες πολλές φορές που έχω μάθει τα πάντα για τα προγράμματά της. Ξέρω πότε κάνει παύσεις, ξέρω τι λογοπαίγνια κάνει, τη σειρά των τραγουδιών της, τις κινήσεις της, τα αστεία που κάνει με το κοινό, που πλέον δεν με εντυπωσιάζει σχεδόν τίποτε. Παρόλα αυτά, ως τις 4:10 που φύγαμε ήμουν όρθιος και χόρευα σαν να ήμουν σε πάρτι του Λυκείου.

Δες ένα μικρό βίντεο που κατάφερα να τραβήξω. Με χίλια ζόρια βέβαια, γιατί προτιμούσα να χτυπιούμαι παρά να κινηματογραφώ το πλήθος. Απολογούμαι που είναι στραβό, δεν έχω μάθει να χειρίζομαι ακόμα την κάμερα του κινητού.

Ωωωω! Δεν είναιιι ψέεεεμα! 

The Teenage Lizard

Μισιαρός – (ο)/ αρ. ουσιαστικό, = Η σαύρα, κατά την κυπριακήν.

Παλιός στη μπλογκόσφαιρα, αγαπητός και συμπαθής στην πλειοψηφία της οικογένειας των μπλόγγερς, διαχειρίζεται το «Δουκάτον», που στα κυπριακά σημαίνει 'νόμισμα'. Κάνουμε κουβέντα και μου μαθαίνει πως είναι να είσαι 18άρης εν έτει 2013, σε σχολεία που οι αλλαξοκωλιές πέφτουν σύννεφο και τα ναρκωτικά διακινούνται σαν τις… ‘αφρόζες’ της εποχής μου. Ο Μισιαρός είναι ένας πολυμαθής τύπος, με εσωτερικές αναζητήσεις και θα έλεγα σε μεγάλο βαθμό συνειδητοποιημένος. Σε κάποια σημεία της συνέντευξης μου θύμισε τον εαυτό μου και αυτό είναι ελαφρώς επικίνδυνο για τον ίδιο, παρόλα αυτά, η νεανική αφέλεια ή αν θέλεις, ο ρομαντισμός που διαπνέει την κοσμοθεωρία του μόνο ελπιδοφόρος μπορεί να είναι. Άστα όμως τώρα αυτά, κι ας μιλήσουμε πιο ανάλαφρα, μέρα που ‘ναι!

Στην εποχή μου, μία στις 15 γκόμενες της τάξης μου είχε πηδηχτεί και ήταν η «πουτάνα του σχολείου». Σήμερα τι παίζει στα σχολεία; Κάνετε σεξ; Συχνά; Πηδιέστε στα πάρτι, στις εκδρομές; Πέφτουν πίπες πίσω από την καντίνα, στα αποδυτήρια, στην αίθουσα φυσικής;

Στην εποχή μου, μια στις 15 κοπέλες της τάξης, δεν έχει πηδηχτεί και είναι η «παρθενόπη του σχολείου». Σήμερα στα σχολεία γίνεται της πουτάνας, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ακούγεται ότι κάποιες εξεπαρθενέψαν που το δημοτικό, που τη 1^η γυμνασίου, για παρτούζες, για λεσβιακά, για σπασμένα προφυλακτικά, για πουτάνες. Τα πάντα όλα. Όσον αφορά το σεξ στο σχολικό χώρο, νομίζω εν γίνεται, προτιμούμε πιο ασφαλισμένους τόπους. Γενικά εν υπάρχει πολλής φόβος στο να κάμει κάποια κοπελλούα σεξ (για τα αγόρια ούτε λόγος, εν νομίζω να υπάρχει αγόρι που να φοβάται να κάμει σεξ). Κάποιες νιώθουν ότι έννεν έτοιμες (οι παρθενόπες που λέγαμε). Έσιει που έτσι λαλούν απλά για να μεν χάσουν το στάτους της «καλης κοπελλούας» γιατί θεωρείται ότι κάποια που ακόμα να κάμει σεξ, κρατά ακόμα κάποιες αξίες τζιαι κάποια στάνταρτς. Οι παραπάνω κάμνουν σεξ 1-2 φορές την εβδομάδα, παραπάνω Παρασκευές τζιαι Σάββατα τζιαι κάμνουν απ΄όλα. Εφύαν τα ταμπου.

Έχεις δεσμό; Αν ναι, τι αγαπάς πιο πολύ σ’ αυτήν;

Δεν έχω. Αγαπώ την ίδια κοπελλούα εδώ τζιαι δύο χρόνια τζιαι μετανιώνω που ποττέ εν ήβρα το θάρρος να της το πω. Τωρά εν αρκετά αργά γιατί έσιει φίλο, εννα πάω στρατό τζιαι εννα παει να σπουδάσει. Έχω δεσμό στο νου μου, κάμνει; Πολλές φορές κάμνω πράματα απλά για να είμαι μαζίν της ή για να εν ευχαριστημένη τζίνη-άσχετο αν το καταλάβει ή όι. Νομίζω έμαθε το που τρίτους τζιαι ίσως να μου ελάλεν όι αλλά ήταν ναν καθαρή η συνείδησή μου τζιαι τη 2^η φορά που θα πω σε κάποιαν ότι την αγαπώ εννα ήταν πιο εύκολο. Αλλά ένιμπορω, προσπαθώ να τη ξιάσω γιατί ξέρω ότι εν θα φκάλει πούποτε το πράμα, αλλά όποτε μιλούμε ή όποτε σκέφτουμαι πράματα που είπαμε ή πράματα που εκάμαμε μαζί ξαναπιάνει με. Για άλλες κοπέλλες, εν εγνώρισα κάποιαν άλλη τζιαι να δεθούμε αρκετά – είμαι τζιαι κλειστός χαρακτήρας- για να πω ότι είμαι έτοιμος για να κάμω σχέση μαζίν της. Θέλω χρόνο.

Είχες ποτέ ύποπτο νταραβέρι με αναγνώστρια που γνώρισες μέσω των μπλογκς;

Η πρώτη και μοναδική σχέση που είχα ήταν με κοπελλούα μπλόγκερ της ηλικίας μου. Εκράτησε ένα μήνα. Ήταν ωραία εμπειρία, εμιλούσαμε αρκετά, ήταν η πρώτη φορά που εμιλούσα έτσι άνετα με κοπέλλα. Ήμουν 16. Όσον αφορά τα πράματα που εκάμαμε απλά να πω ότι έπρεπε να την παρακαλέσω για να με φιλήσει στη βούκκα. Όσον τα βρίσκαμε, εν με επείραζε, αλλά όταν λλίους μήνες μετά είδα την με άλλο να κάμνει πράματα ενευρίασα.

Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε μια γυναίκα με ωραίο στήθος αλλά άκωλη, και μια γυναίκα με τέλειο κώλο αλλά χωρίς βυζί, ποια θα διάλεγες;

Εν η συζήτηση που έχω με την παρέα μου σε σχεδόν κάθε πάρτυ :P Κάποιος φίλος πολλά σωστά λαλεί ότι άμα μια γυναίκα έσιει ωράιο κώλο σημαίνει έσιει τζιαι ωραίο σώμα, άρα ψηφίζει κώλο. Αλλάααα I can’t resist the βυζί. Βυζί douze points.

Με ποια μπλόγγερ θα ήθελες να ζήσεις ένα κολασμένο σαββατοκύριακο στο σπέρμα βουτηγμένο; Να δικαιολογήσεις την απάντησή σου.

Με την Πελλαμένη γιατί ξέρω ότι εν η μόνη που εν θα παρεξηγήσει :p

Κάποτε έγραψες ότι κάποιοι στο σχολείο σου ανακάλυψαν ότι έχεις μπλογκ. Αντιμετώπισες καχυποψία από τους συμμαθητές σου γι αυτό; Θέλω να πω, ένιωσες να αποτραβιούνται, να στήνονται απέναντί σου ή να σε θεωρούν κάπως φοβούμενοι ότι μπορεί να ξεμπροστιάσεις οτιδήποτε «απαγορευμένο» της σχολικής ζωής στο ίντερνετ;

Καμία απολύτως, ευτυχώς. Εξάλλου εξέραν ότι εν υπήρχε περίπτωση να φκάλω προσωπικά τους θέματα στη φόρα ούτε να τους κατονομάσω. Τζίνο που με επηρέασε εμένα εν ότι κάποια πράματα εν εμπορούσα να τα γράψω, για παράδειγμα πολλά προσωπικές σκέψεις, σκέψεις μου για την παρέα του σχολείου τζιαι πράματα που εν θα έπρεπε να ξέρουν.

Έχεις αντικείμενα φετίχ; Αναφέρομαι στο σεξ. Αν όχι, υπάρχουν αντικείμενα που συλλέγεις και αγαπάς;

Που εννα κάμω να σου πω :p Όσον αφορά αντικείμενα που συλλέγω που αγαπώ εννα έλεγα τα βιβλία μου. Εν μου αρέσκει το συλλέγω, αλλά αγαπώ τα. Έσιει φορές που απλά κάθουμαι τζιαι βλέπω τα τζιαι μόνο που το εξώφυλλο δημιουργούνται μου διαφορετικά αισθήματα που τον τζιαιρό που το θκιέβαζα, τζι’ας μεν θυμούμαι την ιστορία πόξω.

Έχεις δοκιμάσει ναρκωτικά; Μαριχουάνα ή πιο σκληρά πράγματα; Τα πουλάνε και στα σχολεία εύκολα μαζί με τις τυρόπιτες και τα κρουασάν της κυρά Μαρούλλας ή κάνετε αμάν να τα προμηθευτείτε;

Μια φορά χόρτο. Ήσιε τζιαι συγκεκριμένο όνομα αλλά διαφεύγει μου. Με κάποια πράματα έχω έναν κανόνα ο οποίος λέει να κάμνω κάποια πράματα μόνο μια φορά για την εμπειρία. Είχα την εμπειρία, εν υπάρχει λόγος να το ξανακάμω. Τζιαι το τσιγάρο άρεσε μου τη πρώτη φορά που εδοκίμασα πριν 2 χρόνια αλλά μισώ το ότι βρομούν τα ρούχα μου, η αναπνοή μου τζιαι τα σιέρκα μου ύστερα. Πλας το πιο σημαντικό για την υγεία. Όπως πάεις στο Ζορπά τζιαι βρίσκεις φρατζιολάκια; Τόσο εύκολο. Μπορεί να σου κάτσει τζιαι πιο φτηνό καθώς οι παραπάνω λειτουργούν με την πολιτική του μάρκετιγκ ότι you never charge a first time buyer. Ξέρουμε ποιοι έχουν τις διασυνδέσεις τζιαι αν ποττέ χρειαστεί κάποιος, μπορεί να επικοινωνήσει μαζίν τους για να τα κανονίσουν.

Πες μου μια Ελληνίδα και μια ξένη διάσημη που να κυριαρχούσε ή κυριαρχεί στις ερωτικές φαντασιώσεις σου.

Αν ασχολούμουν με τους διάσημους ήταν να σου πω :p Εν κυριαρχούν διάσημες στις φαντασιώσεις μου. Που τες λλίες που μπορεί να ξέρω εν η Penny που το Big Bang Theory, τζιαι που τες ελληνίδες…ξέρω γω; Η στικούδη;

Του χρόνου θα στρατευτείς. Έχεις κάποια προτίμηση για το πού θες να υπηρετήσεις, σε ποιο όπλο; Θέλεις να γίνεις βαθμοφόρος; Πώς νιώθεις γενικότερα; Σε αγχώνει, σε φοβίζει, ή είσαι αδιάφορος;

Σκέφτουμαι για ΛΟΚ ή Δόκιμος. ΛΟΚ επειδή αρέσκει μου η γυμναστική τζιαι θέλω στα 2 χρόνια να κάμω κάτι αξιόλογο, για να μεν λαλώ ύστερα ότι έχασα θκυο χρόνια που τη ζωή μου. Έχω φίλους στο πεζικό τζιαι στο πυροβολικό που απλά παίζουν την ούλλη μέρα. Εννα αυτοκτονήσω αν καταντήσω έτσι. Δόκιμος επειδή εννα φκένω σχεδόν καθημερινά τζιαι εννα έχω χρόνο για άλλα πράματα. Κάμνω πολλές σκέψεις όμως γιατί εν υπάρχει περίπτωση να φωνάζω σε άλλο πλάσμα, ή να τον διατάσσω, ειδικά για πράματα στα οποία εν πιστεύκω. Εν μέρος του χαρακτήρα μου να μεν προσπαθώ να επιβληθώ τζιαι να φωνάζω, τζιαι εν θα αντέξω να χάσω τον χαρακτήρα μου. Αγχώνει με σε ένα σημείο γιατί εν ξέρω τι θα αντιμετωπίσω. Εν θέλω να ξαναζήσω στιγμές bullying τζιαι ελπίζω να μείνω τζίνος που είμαι. Φοούμαι επίσης ότι μπορεί να χάσω το ενδιαφέρον μου για θκιέβασμα, μάθηση, ασχολίες, αφού σε περίπτωση που εν περάσω δόκιμος, εν θα έχω το χρόνο. Αλλά αφού πρέπει, τι να κάμουμε;

Πες μου ένα τραγούδι που θα μπορούσε να ήταν το soundtrack της ζωής σου.

Υπογεία Ρεύματα- Μ’αρέσει να μη λέω πολλά.

Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο λάθος της μέχρι τώρα ζωής σου;

Που εν εξεκίνησα κάποιαν ασχολία όσον ήμουν μικρός, έτσι ώστε να μπορέσω να φτάσω σε ένα ψηλό επίπεδο. Εν ξέρω κάτι τωρά το οποίο μπορεί κάποιος να μου πει «έλα ρε δείξε μας πως γίνεται τούντο πράμα» «έλα ρε εξήγα μας». Είτε τούτο λέγεται γνώση πάνω σε συγκεκριμένο αντικείμενο(π.χ. γλώσσες προγραμματισμού, κάποιο άθλημα, μουσικό όργανο, χορό, γλώσσα). Ξέρω λλίο που ούλλα. Επίεννα λλίο κολύμπι, για αρκετά χρόνια ποδόσφαιρο, μέχρι πριν 2 χρόνια έπαιζα σε ομάδα 4ης κατηγορίας, τζιαι τέννις για αρκετά χρόνια στο οποίο κέρδισα το τουρνουά Στροβόλου μια φορά. Αλλά με τίποτε εν εκατάφερα να καταξιωθώ ή να νιώσω σημαντικός, λόγω διάφορων περιστάσεων, όπως τραυματισμοί, λάθος προπονητές. Βλέπω τη ζωή του ατόμου σαν ένα δοχείο το οποίο πρέπει να γεμίσει με ασχολίες που κάμνει. Ε, άμαν εν κάμνει ασχολίες εν νιώθει  πως εγέμισε τη ζωή του. Ας πούμε θωρώ συμμαθητές μου που παίζουν στην ορχήστρα του σχολείου, στο χορό, που μιλούν πολλά καλά μια γλώσσα, που εφτάσαν ψηλά σε ένα άθλημα, τζιαι νιώθω άχρηστος. Γι’αυτό τζιαι τα τελευταία 2 χρόνια ξεκίνησα όσα πράματα εν έκαμα τα τελευταία 19 χρόνια, «πέρκι τους φτάσω». Χορό, πιάνο, γερμανικά, τούρκικα, δημόσιες σχέσεις, έξτρα Α-levels και το καλύτερο για μένα, δύο Μαραθώνιους Αλλά εν ξέρω κατά πόσο έχω κάποιο περιθώριο. Έννεν τυχαίο που όσοι τωρά εν Μεγάλοι στον τομέα τους, είτε στη μουσική είτε σε κάποιο άθλημα, αρκέψαν να ασχολούνται μαζίν του σε πολλά μικρή ηλικία. Άλλοσπως μαθαίνει ένα μωρό, τζιαι άλλοσπως ένας έφηβος. Πολλές φορές φταίω τους γονείς μου που εν με επήραν να κάμω κάτι. Όσον αφορά λάθος που εκάμαν άλλοι για μένα εν το ότι με επήραν σε ιδιωτικό σχολείο (grammar school).

Ποια η γνώμη σου για τους ομοφυλόφιλους. Έχεις φίλους γκέι; Θεωρείς ότι πρέπει να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά;

Εν σαν να τζιαι ρωτάς με ποια η γνώμη μου για τους ξανθούς τζιαι αν θα έπρεπε να έχουν δικαιώματα. Ποιος είμαι εγώ να πω του καθενού σε ποιαν τρύπαν εννα τον βάλλει ή να του τον βάλλουν, ποιον εννα βάλει στο κρεβάτιν του τζιαι τις επιλογές που έσιει στη ζωήν του;  Αν αγαπά άτομο του ίδου φύλου κάβλα του ρε κουμπάρε. Αφού αγαπά. Αν θέλουν να παντρευτούν ας παντρευτούν τζι’αν θέλουν με οποιοδήποτε τρόπο να έχουν ένα παιδί ας το κάμουν. Εν με νοιάζει ποιος εννα μεγαλώσει ένα μωρό. Νοιαζει με πώς εννα μεγαλώσει. Κάθε προσπάθεια κάποιου να δώσει ένα definition του normality καταλήγει στο κενό. Ότι εν νορμάλ για μένα, έννεν για σένα. Άρα, ας αφήσουμε τα πράματα να τζιλήσουν τζιαι να σταματήσουμε να βάλλουμεν εμπόδια στη ζωή του καθενός. Μπορεί το μοντέλο της οικογένειας να επικράτησε να είναι ένας άντρας μια γυναίκα γαμιούνται τζιαι κάμνουν μωρά αλλά κανένας εν πρέπει να εμποδίζει κάποιον άλλο να κάμει κάτι διαφορετικό.

Θα ψηφίσεις στις επικείμενες προεδρικές εκλογές; Με ποιο κριτήριο έχεις επιλέξει τον υποψήφιο που θα ψηφίσεις;

Δε θα ψηφίσω. .Οχι για τον ηλίθιο λόγω ότι τάχα αντιστέκομαι στο κράτος (μιλούμε πιο παθητικός δε γίνεται) αλλά επειδή δε θέλω να ασχοληθώ με οτιδήποτε έσιει να κάμει με ιδεολογίες, ιδέες τζιαι αθρώπους στους οποίους πρέπει να αφοσιωθώ τζιαι να είμαι υπόλογος κάποιου άλλου. I don’t want to stick σε μιαν ιδεολογία τζιαι αποφεύγω να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου με ιδεολογίες. Μπορεί να είμαι λάθος. Μπορεί κάποτε να αλλάξω, όπως έκαμα τζιαι τα τελευταία χρόνια. Μισώ το γεγονός ότι στις συζητήσεις ο καθένας νομίζει ότι έσιει PhD Law, Economics, Politics, International Relations, and Business Studies. Αν ποττέ ψηφίσω θα το κάμω σίουρο ότι ξέρω πολλά καλά τι λαλεί ο υποψήφιος που θα ψηφίσω τζιαι θα αναλύσω τις θέσεις του εις βάθος τζιαι όι επιφανειακά. Ο μέσος άθρωπος που εν έσιει ιδέα που οικονομικά τζιαι για την κρίση, απλά εν πρέπει να μιλά για το ποιος εννα μας φκάλει που την κρίση. Νεκατσιώ τη ψευκιά τζιαι την υποκρισία που υπάρχει στην πολιτική τζιαι απλά δε θέλω να ασχοληθώ. Προτιμώ να κρατήσω το μυαλό μου ελεύθερο που οτιδήποτε τζιαι αφήννω το να πετάξει ελεύθερο μακριά που πράματα που το κρατούν στο έδαφος. Εντωμεταξύ έστειλα email σχεδόν σε όλους τους υποψήφιους για να τους συναντήσω, έτσι που περιέργεια. Ο Μαλάς είπεν ότι εν έσιει χρόνο, ο Αναστασιάδης δεν απάντησε, ο Λιλλήκας έπιασε με τηλέφωνο, η Μακαρία τζιαι η Πραξούλα εζητήσαν το τηλέφωνό μου αλλά τίποτε τζιαι ο Λουκάς Σταύρου τζιαι ο Λάκης Ιωάννου είπαν μου να περάσω που τα γραφεία τους. Εν ένα που τα όνειρά μου να αλλάξω το σύστημα. Κάποτε. Όπως τζιαι πολλών εφήβων. Όνειρα που τους τα τρώει η ενηλικίωση.

Στα 70 σου, πες μου τρεις στόχους που θα ήθελες να  έχεις πετύχει για να θεωρείς ότι έχεις ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα.

1.       Να έχω γράψει αρκετά βιβλία και έρευνες.

2.       Να διδάσκω ακόμα σε πανεπιστήμιο ψυχολογία ή/και φιλοσοφία

3.       Να κάμω σημαντικές ανακαλύψεις.

Ποια από όλες τις ερωτήσεις που σου έκανα σου άρεσε πιο πολύ;

Με ποια μπλογκερ θα ήθελα να ζήσω ένα κολασμένο Σαββατοκυρίακο στο σπέρμα βουτηγμένο. Εν την επερίμενα με τίποτε.

Chart Show: Ηγέτες σε Κρίση

Καλημέρα σας πρόστυχοι αναγνώστες!

Σήμερα θα γλυκάνουμε τη μέρα μας με ένα διαφορετικό Chart Show. Θα σας παραθέσω τραγούδια που γράφτηκαν για ηγετικές και ιστορικές προσωπικότητες.

Από τα βάθη της ιστορίας ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να εξυμνήσει και να θεοποιήσει προσωπικότητες που στάθηκαν αρωγοί στην ιστορική του επιβίωση, αλλά και στην ευρύτερη παγκόσμια κληρονομιά. Είναι να απορείς ποιος μπορεί να ακούει τέτοια τραγούδια τη σήμερον ημέρα και να ταυτίζεται μαζί τους, αλλά τέτοια τραγούδια υπάρχουν, παιανίζουν ανάμεσά μας και ούτε λίγο, ούτε πολύ, όλοι τα έχουμε σιγοτραγουδήσει.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, την αντίστροφη μέτρηση, γιατί αυτό το Chart Show δεν είναι μόνο ψυχαγωγικό, είναι και εκπαιδευτικό και αυτό το μπλογκ πάνω απ’ όλα κόπτεται διά την επιμόρφωσή σας. Έχουμε και λέμε, σε τυχαία σειρά:

Σωκράτης: Έλληνας Φιλόσοφος. Αυτός που ήπιε το κώνειο. Αυτός που είπε το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Αυτός που έδωσε την έμπνευση στην Ελπίδα, την Πωλίνα και τη Λία Βίσση να φορέσουν χλαμύδα στη Γιουροβίζιον του 1979 και να γράψουν ιστορία στη ποπ μουσική σκηνή του Ισραήλ. Καλτ εμφάνιση που όλοι τη θυμούνται ως τώρα:

 

Εβίτα Περόν: Το γνωστό πουτανάκι της Αργεντινής, που με καπρίτσια, νάζια και λοιπούς πεοθηλασμούς αναρριχήθηκε στην προεδρία του κράτους. Έχτισε σχολεία, νοσοκομεία, έφερε τον ηλεκτρισμό, έκλαψε στο μπαλκόνι του casa rosada και έδωσε λαβή στη Μαντόνα να το παίξει κουλτούρα.

 

Τζένγκινς Χαν: Ο πατέρας του Μογγολικού έθνους. Να μην συγχέεται παρακαλώ με τον πατέρα του Ακελικού έθνους που αν και βέρος Μόγγολος, εκθειάζεται πιο κάτω. Ο Χαν ήταν στρατηγός, αιμοβόρος και εωσφόρος, ένωσε με τη βία πολλές ασιατικές φυλές και δημιούργησε την αυτοκρατορία των Μογγόλων. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το γνωστό σουξεδάκι του πιο κάτω συγκροτήματος, το οποίο με την ευφάνταστη χορογραφία και ενδυμασία του έφερε στη Γερμανία την 4^η θέση το 1979.

 

Ιησούς Χριστός: Ο υιός του Θεού, Αυτός με τα θαύματα. Γνωστός σε όλους, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

 

Γκριγκόρι Ρασπούτιν: Ο μυστικιστής καλόγερος που διείσδυσε με διάφορα κολπάκια στις αριστοκρατικές οικογένειες της Αγ. Πετρούπολης με αποκορύφωμα το ζεύγος των Τσάρων, και τα έκανε όλα γης μαδιάμ. Διαβάζω, μαθαίνω και εκπλήσσομαι πως ανήκε σε μία αίρεση η οποία υποστήριζε τη σεξουαλική εξάντληση ως μέσο εξαγνισμού. Αυτές ήταν εποχές, μάνα μου! Εμείς τον Ρασπούτιν τον γνωρίσαμε μέσω των Boney M, και κυρίως μέσω των κερκίδων του κυπριακού ποδοσφαίρου.

 

Δημήτρης Χριστόφιας: Πάτα play, να χαρείς, και άκου αυτόν τον ύμνο που έγραψαν οι ακελικοί γι αυτή την «ηγετική» φυσιογνωμία (Κλάσανε οι ηγέτες και βγήκε ο Χριστόφιας). Δεν πρόκειται για τους Γιωργαλλέτους, μην μπερδεύεσαι. Για οπαδούς αυτού του πολιτικού εξαμβλώματος πρόκειται, που τα ρήμαξε όλα και φεύγει «με το κεφάλι ψηλά», απαιτώντας να του πούμε κι ευχαριστώ για το «έργο» που επιτέλεσε. Πάτα μάνα μου το play, πάτα να καταλάβεις σε τι χώρα γεννήθηκες! Ακούγοντας αυτό, αντιλαμβάνεσαι γιατί η ευθανασία είναι κάτι που πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα στη χώρα μας.

 

Για να μην σας αποχαιρετίσω με αυτή την πικρή γεύση, σας αφιερώνω το πιο κάτω τραγούδι του Πασχάλη που συνοψίζει πολλούς από τους πιο πάνω εμβληματικούς ηγέτες σε ένα τρίλεπτο, για να πάει καλά η μέρα μας:

 

Μην Πυροβολείτε Τον Άγιο Βαλεντίνο

Σήμερα θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου και θα υπερασπιστώ με νύχια και με δόντια τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου προσπαθώντας να αποδείξω ότι όσοι πνέουν τα μένεα κάθε χρόνο εναντίον του, είναι κατά βάθος βαρετοί, φοβικοί και μίζεροι άνθρωποι.

«Τον έρωτα πρέπει να τον γιορτάζουμε κάθε μέρα και όχι μια φορά τον χρόνο», «Πρέπει να δείχνεις αγάπη στη σύντροφό σου ανεξαρτήτως μέρας» και λοιπές κλισέ ατάκες που ακούω σωρηδόν, και οι οποίες με κάνουν να καταπίνω τον εμετό μου. Δεν διαφωνώ, μάνα μου. Ναι, δείξε της ενδιαφέρον, αγάπη και έρωτα κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Και τι πειράζει αν της δείξεις και την ημέρα των ερωτευμένων; Θα της κακοπέσει;

Είμαι σίγουρος ότι ουδείς αποστρέφεται τα Χριστούγεννα. Όλοι θέλουμε να παίρνουμε δώρα, όλοι θέλουμε να αισθανθούμε τη χαρά της αγοράς, όλοι απολαμβάνουμε τη διαδικασία στολίσματος του σπιτιού, αλλά ουδείς υποστηρίζει ότι πρέπει να τα καταργήσουμε γιατί «οφείλουμε να δίνουμε ολόχρονα δώρα στα παιδιά και τους αγαπημένους μας», ουδείς βγάζει καντίλες με τον ερχομό τους επειδή «αποτελούν κι αυτά μια γιορτή του εμπορίου», ουδείς απεχθάνεται τα πολύχρωμα λαμπιόνια στους δρόμους στο βαθμό έκφρασης του παραληρήματος εναντίον του Αγίου Βαλεντίνου.

Όπως αγοράζεις πέντε δώρα τα Χριστούγεννα και ξεμπερδεύεις για όλη την υπόλοιπη χρονιά, σκάσε κι αγόρασε και της κοπέλας σου ένα δώρο για τον Άγιο Βαλεντίνο. Έτσι για το έθιμο. Κι αν αντί για ευχαριστώ σου πει «μα εγώ δεν γιορτάζω σήμερα» πες της να το βάλει στον κώλο της. Απλά, καθαρά και ξάστερα.

Να σου πω γιατί πιστεύω πως ο κόσμος απεχθάνεται τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου; Διότι απαιτεί προεργασία, χρειάζεται φαντασία και επιμέρους προσπάθεια. Δεν είναι γενέθλια για να τα ξεπετάξεις με ένα δωροκουπόνι από το Debenhams, ούτε Χριστούγεννα για να «καθαρίσεις» με γλυκά ή ένα πουλόβερ απ’ τα καλάθια των προσφορών. Εδώ θέλει προσωπικό στίγμα. Και αυτό είναι που βαριέσαι: το να συλλάβεις την πρωτότυπη ιδέα και να την υλοποιήσεις χωρίς να γίνεις γραφικός και χωρίς να δείξεις ότι νοιάζεσαι περισσότερο από όσο πρέπει. Φοβάσαι μήπως δεν είσαι κουλ. Αλλά, αν είσαι μάγκας, αυτό θα έπρεπε να καταφέρεις. Να δείξεις ότι για σένα μωρή καριόλα μπήκα στη διαδικασία και ξενύχτησα, έψαξα, ξόδεψα και είμαι εδώ με τα λουλούδια παραμάσχαλα σαν χλεχλές γιατί γουστάρω να σου δείξω πόσο μου είσαι απαραίτητη.  

Ακόμη κι αν δεν είσαι σε θέση να «ξευτιλιστείς», δεν βλέπω τον λόγο να μην της δωρίσεις κάτι, ευκαιρίας δοθείσης. Πάρτην ένα ταξίδι. Αγόρασέ της κάτι που αποφάσισε να στερηθεί λόγω οικονομικής κρίσης. Φτιάξε της κάτι ο ίδιος. Γράψε της ένα αστείο πλην γλυκανάλατο ποίημα. Μάζεψέ της ο ίδιος λουλούδια από τον κήπο σου. Πού θα τον βρεις τον κήπο; Ε, είναι κι αυτό ένα πρόβλημα. Μάδησε τη γλάστρα της γειτόνισσας, τι να σου πω. Δείξε, τέλος πάντων ενδιαφέρον και προσπάθεια. Αυτό απαιτεί η ευπρέπεια. Τώρα αν όλα αυτά τα κάνεις ολόχρονα, που αμφιβάλλω, και βαριέσαι να μπεις στο τριπάκι επειδή σώνει και καλά γιορτάζει ο Άγιος, πάω πάσο. Αλλά, κάτι μου λέει ότι η ουσία της παγκόσμιας αποστροφής για τη γιορτή του συγκεκριμένου Αγίου έγκειται στην έλλειψη φαντασίας και δημιουργικότητας. Κατά τα άλλα, δεν ξέρω κανέναν που δεν του αρέσει να λαμβάνει δώρα και εκπλήξεις οπότε σε κάθε περίπτωση, κάνεις τον άλλον χαρούμενο.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτά θα πράξω προσωπικά στο έτερον ήμισυ. Αυτό που λέω είναι ότι αυτό θα έπρεπε να γίνεται. Τόσο κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, όσο και πιο ειδικά την ημέρα του Έρωτα. Κι άμα ακόμα εξακολουθείς να πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι φρου-φρου κι αρώματα, άσκοπα και περιττά, είσαι απλά μίζερος και χέσε μας πρωί, πρωί Δευτέρας! 

Τα Τραγούδια Του Ελληνικού Τελικού 2013

Έχω σοβαρά προβλήματα σήμερα και θα τα μοιραστώ με το σύμπαν.

Άκουσα τα υποψήφια τραγούδια για την εκπροσώπηση της Ελλάδος στη Γιουροβίζιον και έχω να πω τα εξής:

 

Το τραγούδι που περιμέναμε πως και πώς είναι το “Alcohol is Free” που μοστράρει το ρεμπέτικο με τον Αγάθωνα στην αρχή και στο τέλος, και το οποίο ήταν πολλά υποσχόμενο πριν καν το ακούσουμε. Και ομολογώ ότι ο Αγάθωνας τα σπάει, και μου αρέσει πάρα πολύ η στιγμή που τραγουδά, αλλά όλο το υπόλοιπο νταβαντούρι είναι απλά φασαρία από βαλκανικό πανηγύρι που απλά ενοχλεί. Κατ’ αρχάς τα κλαρίνα, τα ερίφια και τα πρόβατα έξω από την Καλαμπάκα δεν είναι κάτι πρωτότυπο στη Γιουροβίζιον. Το έχουν λανσάρει οι Μολδαβοί (το 2005 και το 2009), οι Ρουμάνοι (2007), οι Σέρβοι (2009 και 2010), οι Κροάτες (2006) και οι Τούρκοι (2004). Εμάς περίμεναν να τους θυμίσουμε τι εστί βαλκάνια. Το στοιχείο του ρεμπέτικου ναι, γαμεί, αλλά δεν μας φτάνει σε οργασμό. Αν με ρωτάς, έπρεπε όλο το τραγούδι να είναι ρεμπέτικο, ακραιφνές, κιμπάρικο, βαρύ κι ασήκωτο και ουχί μπασταρδεμένο σε στιλ Onirama. Θα ήμασταν στο τοπ3 χωρίς αμφιβολία. Επιπλέον, να σου πω ότι τα αγγλικά των Koza Mostra είναι ψιλό άθλια και δεν κατάλαβα γρι στο ρεφραίν. Οι δε σκοτσέζικες φούστες, πολύ άκυρες, αν ήταν μάγκες ας φορούσαν φουστανέλες. Τι; Θα τους έκραζαν τα μεσημεριανά; Δεν υπάρχουν μεσημεριανά πια φίλε μου, έχουμε κρίση.

Η Αγγελική Ηλιάδη με το μπουζουκοτράγουδο Αθηνών – Λαμίας που τιτλοφορείται «Χίλιες και Μία Νύχτες» με εξέπληξε ευχάριστα, καθότι το περίμενα κλάσεις κατώτερο από ό, τι είναι. Παρόλα αυτά, θεωρώ την Ηλιάδη άφωνη, δευτεράντζα και χωρίς ίχνος φινέτσας, οπότε το εθνίκ μετατρέπεται σε κατάφωρο σκυλάδικο και είναι κάτι που δεν θα ρίσκαρα στο 2013.

 

Το τραγούδι του Alex Leon δεν άντεξα να το ακούσω μέχρι τέλους. Το βρήκα λίγο εκτός πνεύματος και φιλοσοφίας του διαγωνισμού, ενώ την κοπέλα που κάνει το σόλο δεν τη λες και χάρμα οφθαλμών, οπότε θα κόψει τη φλέβα ο θεατής στο τρίλεπτο. Εκτός συζήτησης το τραγούδι του θα έλεγα.

 

Και τέλος, η Θωμαή Απέργη με ένα τζαζ τραγούδι που προσπαθεί να θυμίσει λίγο το νικητήριο τραγούδι της Λένας από τη Γερμανία πριν 3 χρόνια, μάταια όμως. Άσε μας κυρά μου με τη τζαζ. Ακούγατε και στο χωριό σας τζαζ και βιόλες; Την Ελλάδα εκπροσωπείτε, όχι το Λας Βέγκας!

Με τούτα και με εκείνα ο διαγωνισμός θα παιχτεί μεταξύ των δύο πρώτων συμμετοχών. Αν έφευγε η Ηλιάδη και το έλεγε κάποια άλλη με περισσότερο class, θα είχε περισσότερες πιθανότητες το «Χίλιες και Μία Νύχτες». Από την άλλη, το “Alcohol is Free” παρόλο που όσο το ακούω μ' αρέσει όλο και πιο πολύ, λίγο μπερδεμένο το βρίσκω. Προσωπικά θα μείωνα πολύ το ντάμπα ντούμπα και θα αύξανα το κομμάτι του Αγάθωνα. Και θα τους φόραγα και φουστανέλες. Αυτά. Να δούμε τα δικά μας τα σαΐνια στο ΡΙΚ τι ετοιμάζουν με την Ολυμπίου, βεβαίως βεβαίως και μετά τα ξαναλέμε.

Κίτρινο, Γαλάζιο Και Μενεξεδί

Αχ, Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Τι βλέπουν τα γλαυκά, αμυγδαλωτά μου μάτια; Την καλύβα του μπάρμπα Μαλά!

Κίτρινους τοίχους, κόκκινους καναπέδες, μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια! Τι προμηνούν οι κίτρινοι τοίχοι και οι κόκκινοι καναπέδες; Τι να κρύβεται κάτω από αυτά τα μαυρόασπρα ριχτάρια;

Μα, σόι πάει το βασίλειο αγαπητέ μου. Μετά τον Χριστόφια και το τρίπατο σπίτι τίγκα στα σεμεδάκια και το πορτρέτο του Μαρξ από την Κινέζα βαφτιστικιά στους τοίχους, παρουσιάζεται το σπίτι του δελφίνου Μαλά, που παραπέμπει σε σκηνικά επιθεώρησης απ’ το Δελφινάριο, μην σου πω ότι είναι φτυστό το σαλονάκι του Λυκούργου και της Πένυς απ’ το ‘Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα.’

Επιβεβαιώνονται όλα όσα λέω: Ο Ακελικός δεν μπορεί να είναι σικ. Μόνο sick! Και εμείς sick and tired! Αποφασίζεις να κατέβεις για πρόεδρος σενιόρ;  Ή μάλλον αποφασίζει το κόμμα για σένα; Χάθηκε ένας Σπύρος Σούλης, μία Σίσσυ Φειδά, ένας Λαμπαθάκης, ένας Φουστάνος, ένας Ψινάκης, ένας Τρύφωνας Σαμαράς να έρθουν να σώσουν ό,τι περισώζεται; Πόσα να προλάβει μόνος του ένας Τάκης Χατζηγεωργίου;

Κύριε Μαλά μου, είσαι το αστείο των φετινών εκλογών. Περισσότερο κι από την Πραξούλα που απαλλάσσεται λόγω κλινικής περίπτωσης. Εσύ, ένας άνθρωπος που έφαγε τα καλύτερα του χρόνια να διασταυρώνει τσαρτελλούθκια και λαχανάκια γεννώντας γονίδια Φρανκενστάιν, τι θέλεις και ανακατεύεσαι με τα πίτουρα; Θα σε φαν’ οι κότες! Έχεις απέναντί σου τον Νίκαρο να ξεφεύγει με ποσοστά που δεν καλύπτονται με τίποτα κι όμως επιμένεις να το παλεύεις. Πώς; Με κίτρινους τοίχους και κόκκινους καναπέδες! Πάρε και κατάλαβε!

Μισή ώρα βλέπαμε το καθιστικό και γελούσαμε όλοι. Τόσο πολύ που παραλίγο να σε συμπαθήσουμε.

Τη φωτογραφία τη βρήκα κάνοντας κλικ εδώ, όπου μπορείς να δεις το εσωτερικό των σπιτιών και του Αναστασιάδη, καθώς επίσης  του Λιλλήκα. Του πρώτου δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω, αλλά για του δεύτερου τι να πεις. Βερσαλλίες! Ειδικά αυτή η φώτο μπροστά στον καθρέφτη, εντυπωσιακότατη. Μόνο τον καθρέφτη να πουλήσεις, αγοράζεις τρεις νεφρούς!

Πληρώνω όσο, όσο για να δω το εσωτερικό του σπιτιού της Πραξούλλας.   

 

Η Εποχή της Αποχής

Ένα από τα πράγματα που δεν μπορώ να ανεχθώ σ’ αυτή την κοινωνία, είναι να μην έχεις άποψη για το τι συμβαίνει γύρω σου. Η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα με μισό εκατομμύριο πληθυσμό όλο κι όλο, θεωρώ αδιανόητο να μην μπορείς να έχεις άποψη για τα κοινά, είτε αυτά αφορούν προβλήματα που δεν σε αγγίζουν, όπως για παράδειγμα την περικοπή επιδόματος από τους πατατοπαραγωγούς, είτε τις προεδρικές που έρχονται.

Νευριάζω απίστευτα που βλέπω στις δημοσκοπήσεις ότι ένα 10% του πληθυσμού δεν θα πάει να ψηφίσει. Είναι να απορείς πώς είναι δυνατόν 10 στους 100 να μην νοιάζονται ή να μην έχουν άποψη για το μέλλον αυτού του τόπου. Θα μου πεις, ό, τι κι αν ψηφίσουμε τη ξέρουμε τη μοίρα μας, και θα συμφωνήσω. Αλλά όπως και να έχει, πώς αντέχεις να μην αποτελείς ενεργό μέρος του συνόλου και να μην θέλεις να διαμορφώσεις το αποτέλεσμα;

Αναγνωρίζω πως ό, τι κι αν ψηφίσουμε η ποινή μας είναι ήδη κομμένη και ραμμένη και το ποιος θα την εφαρμόσει ολίγον μας επηρεάζει. Αλλά και πάλι, το ότι μου δίνουν το δικαίωμα να επιλέξω αυτόν τον διαχειριστή της ποινής μου, είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Είναι απίστευτο ότι σε μια χώρα που ο καθείς έχει άποψη και γνώμη για το ποιος θα πάει στη Γιουροβίζιον, τι τραγούδι θα στείλουμε, ποιος θα παραμείνει στον τελικό του Dancing with the Stars, ποιος θα αποχωρήσει από το σπίτι του Big Brother και τα τοιαύτα, να μην μπορεί να εκφέρει άποψη για το ποιος θα πληρώνεται για να μας κυβερνά. Πόσο ζώον!

Ακόμη και αν δεν σκαμπάζεις από πολιτικά και θεωρείς Ούτοπο και Αναστασιάδη ένα και το αυτό, οφείλεις να μας πεις ποιόν από τους δύο προτιμάς. Έστω για πλάκα. Η γιαγιά μου, ας πούμε, ψηφίζει κάθε φορά με κριτήριο το ποιος είναι ο πιο όμορφος και το θεωρώ πολύ πιο ενδιαφέρον παρά να κάτσει να πλέκει όλη μέρα ως απαθής και αδιάφορη.

Προσωπικά δεν είχα ποτέ καλύτερο από τις εκλογές. Στο σχολείο η αγαπημένη μου μέρα ήταν η μέρα που ψηφίζαμε μαθητικό συμβούλιο. Όχι επειδή θεωρούσα ότι θα επιτελέσει κάποιος εξ αυτών πραγματικό έργο, αλλά για τον τζερτζελέ, το παρασκήνιο και το κουτσομπολιό του πράγματος. Από τη μέρα που απέκτησα εκλογικό βιβλιάριο δεν έχασα εκλογική αναμέτρηση (μόνο όσο σπούδαζα στο εξωτερικό απείχα), ενώ απ’ τη μέρα που επαναπατρίστηκα δεν έχασα ούτε καν δημοτικές εκλογές. Που χέστηκε η φοράδα στο αλώνι τώρα για το ποιος είναι ο Δήμαρχος της Έγκωμης, κι όμως, θεωρώ σημαντικό να επιλέγω, γιατί οι πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι εμείς τους διαλέγουμε, εμείς τους απορρίπτουμε και γι αυτό να είναι ταπεινοί και προσηνείς, μην τα πάρουμε στην κράνα και τους διαολοστείλουμε.

Όλα αυτά στα γράφω για να καταλήξω ότι θεωρώ πολύ βαρετούς τους ανθρώπους που αυτές τις μέρες λένε ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουν γιατί είναι όλοι οι ίδιοι (μαλάκες ναι, ίδιοι όχι) και ακόμη περισσότερο αυτούς που δεν έχουν καν γνώμη. Γιατί ανεχόμαστε να ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που δεν έχουν άποψη και γνώμη, δεν το έχω καταλάβει. Ειδικά τις γκόμενες! Που είναι άξιες να συζητούν μια ώρα αν θα φορέσουν μαύρο φόρεμα ή παντελόνι, να τα κοιτάνε, να τα ξανακοιτάνε και να μην μπορούν να αποφασίσουν, αλλά αν τις ρωτήσεις αν θα ψηφίσουν Αναστασιάδη ή Λιλλήκα κάθονται και σε κοιτούν με το βλέμμα του βοδιού. Μια βάρκα με δέκα βρακιά και δυο κονσέρβες και έξω απ’ τη χώρα όποιος δεν έχει άποψη. Πολίτης θα πει ενδιαφέρομαι για την πόλη. Όποιος βαριέται, φεύγοντας να κλείνει και την πόρτα!