"Έλα στο Καμπαρέ, έλα στη μουσική..."

Στη ζωή μου πήγα δυο φορές σε καμπαρέ.

Πήγα για πρώτη φορά στα 19 μου στην Κύπρο και άλλη μια φορά στην Αθήνα, στα 26 μου!

Ψέματα! Πήγα και στο Moulin Rouge του Παρισιού στα 15 μου, με ένα γκρουπ τουριστών, αλλά αυτό μάλλον δεν πιάνεται.

Γιατί, καταλαβαίνεις, καμπαρέ στην Κύπρο δεν σημαίνει φτερό και πούπουλο, ούτε ξέφρενους χορούς καν-καν! Σημαίνει κρέας ανατολικής Ευρώπης και φτηνό αποσμητικό. Τέλος πάντων.

Την πρώτη φορά, το 1999, είδαν και έπαθαν οι φίλοι μου να με πείσουν να πάμε. Κατ’ ακρίβεια, ουδέποτε συναίνεσα στο να πάμε. Ουσιαστικά με έσυραν μέσα με το ζόρι. Μου είχαν πει ότι θα πάμε σε ένα cool μπαράκι στο οποίο «μια ωραία μοντέλα θα βγει κατά τα μεσάνυχτα να κάνει στριπτίζ.» Σ’ αυτό συναίνεσα που είχε και μια δόση τέχνης μέσα. Δεν ήξερα ότι θα πηγαίναμε σε ένα καταγώγιο, το οποίο από μακριά θύμιζε γιάφκα της 17 Νοέμβρη στα καλύτερά της!

Μπήκαμε μέσα κατόπιν πολλών διαπραγματεύσεων («θα κάτσουμε μόνο μισή ώρα και δεν θέλω ούτε να με αγγίξουν αυτές οι άρρωστες!») και ομολογώ ότι έφριξα από το θέαμα. Κατ’ αρχήν, οι θαμώνες! Στην καλύτερη περίπτωση, έμοιαζαν με οδηγούς ταξί! Στην χειρότερη, διερωτόσουν για πότε αποφυλακίστηκαν όλοι αυτοί. Κάτσαμε σε κάτι δερμάτινους καναπέδες που κολλούσαν επικίνδυνα και έπρεπε να πιούμε το ποτό μας σε κάτι θολά ποτήρια που έκαναν το ποτό να φαντάζει με σπέρμα. Μια αηδία! Ούτε που την άγγιξα τη βότκα-πορτοκάλι όλο το βράδυ!

Ύστερα ξεκίνησε το σόου. Λέμε τώρα! Μην φανταστείς πως βγήκε η Ραφαέλα Καρρά με πολυπληθή ορχήστρα. Βγήκαν δυο λεσβίες, με μουσική υπόκρουση το frozen της Madonna και γλωσσοφιλιόντουσαν πάνω στον στύλο. Σαν χθες το θυμάμαι. Υπήρχε και μια μπλε λάμπα φθορίου που τις έκανε να μοιάζουν με εξωγήινες. Μιλάμε για θεϊκά ειδικά εφέ! Τελετή λήξης ολυμπιάδας και βάλε!

Ύστερα ήρθαν τα κορίτσια στον καναπέ μας. Οι φίλοι με ενημέρωσαν ότι δεν χρειάζεται να ενδώσω στα καλέσματά τους για επιτόπιο μπαλαμούτι αν δεν θέλω, αλλά χάριν πρωτοκόλλου, καλό θα ήταν να τους πιάσω την κουβέντα για να γίνει χαβαλές! Εγώ βέβαια, αυτό το… «πρωτο-κώλου» αλλιώς το ερμήνευσα.

Ήρθε κι έκατσε στα γόνατά μου μια Εσθονή! Άντε, τώρα! Τι ρωτάς την πουτάνα για να περάσει η ώρα; Για τα ευρωτουρκικά θα συζητούσαμε; Δεν είχα ιδέα, ο έρμος! Την ρώτησα δεκαπέντε φορές από ποια πόλη κατάγεται. Την 16^η φορά σηκώθηκε έφυγε και ησύχασα. Μάζεψα και την παρέα μου και φύγαμε! Ζήτημα αν κάτσαμε μια ώρα.

Τη δεύτερη φορά που πήγα σε καμπαρέ στην Αθήνα, τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ήθελα σαν τρελός να πάω, μην σου πω ότι εκλιπαρούσα να βρω παρέα για να μην πάω μόνος μου! Κανείς δεν ερχόταν μαζί μου και εγώ είχα λυσσάξει. Τελικά έπεισα δυο φίλους τελευταία στιγμή και πήγαμε. Άλλη φάση στην Αθήνα! Αλλά ήταν και το καμπαρέ, χλιδάτο. Ντρεπόσουν να μπεις μέσα! Ήταν όλα πιο καθαρά, δεν σιχαινόσουν. Τόσο πολύ, που δεν σου πήγαινε να προσφωνήσεις την πουτάνα χωρίς το ‘κυρία’ μπροστά.

Ήταν και το σόου όμως, πιο προσεγμένο. Φωκάς Ευαγγελινός! Βγήκανε οι χορεύτριες από ψηλά και αιωρούνταν. Προσγειώθηκαν στην σκηνή με τη βοήθεια του στύλου και προκαλούσαν τρόμο και δέος με την επιβλητική τους παρουσία. Σαν απόβαση Αμερικανών στο Ιράκ ήταν!

Μην στα πολυλογώ, ήρθε η Ρωσίδα στο τραπέζι μας! Μπασμένος πλέον στα κόλπα την ρώτησα από πού κατάγεται και αυτή μου είπε: «Από τη Λιθουανία!» Και εγώ τη ρώτησα αν κατάγεται από το Βίλνιους, την πρωτεύουσα. Ενθουσιάστηκε αυτή μαζί μου! «Ξέρεις το Βίλνιους; Είσαι ο πρώτος που το ξέρει!» μου είπε. «Ναι, το γνωρίζω διότι φέτος στο μάστερ είχα μια συμφοιτήτρια, την Έρικα, που καταγόταν από την πόλη σου!» Τι σου είναι και ο κόσμος! Μια σταλιά! Μόνο συγγενείς δεν βγήκαμε με την πουτάνα!

Είχε μεγάλα βυζιά η Λιθουανή αρτίστα. Με λιγότερο από €20 τα έπαιζες σαν μπαλάκι του τένις στο στόμα σου. Μπουκιά και συχώριο!

Μετά έφυγε η Λιθουανή και ήρθε μια άλλη, η οποία μου άρπαξε τα μαλλιά και μου τα έπλεκε (τότε είχα μακριά μαλλιά). «Ωραία μαλλιά!» σχολιάσε. «Αλήθεια; Γιατί πολλοί μου λένε να τα κόψω!» συμπλήρωσα. Τότε εκείνη με τράβηξε από το μπράτσο και μου ζήτησε να περάσουμε στα ενδότερα για πίτσι-πίτσι! «Κάτσε λίγο βρε κορίτσι μου!» της είπα! «Ακόμα δεν συστηθήκαμε! Είσαι κι εσύ από το Βίλνιους;» ρώτησα περιχαρής. «Όχι!» μου απάντησε φανερά εκνευρισμένη. «Από πού είσαι ματάκια μου;» την ρώτησα. «Από το Jurassic Park!» μου είπε και έφυγε τσαντισμένη.

Μείναμε αρκετή ώρα στο καμπαρέ. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι θέλω να ξαναπάω.

Στο Κρεβάτι με τις Bloggers

Ανήμερα του έρωτα, το analyse Chris έχει ένα ιδιαίτερο δώρο για τους πρόστυχους αναγνώστες του! Το ιστολόγιο προσκάλεσε τη Gourounella, τη DrSpock, την RainTears, την Aurora και την Urban Tulip σε μια διαδικτυακή παρτούζα στο κρεβάτι του. Φόρεσαν όλες τα ειδικά στριγκάκια που βρήκαν στην είσοδο, πασάλειψαν τις ρόγες τους με τούρτα και μπόλικη fresh cream και ξάπλωσαν στο αισθησιακό σκηνικό σαν παιχνιδιάρικα γατάκια! Με πολύ άνεση, χωρίς φόβο και πάθος απάντησαν στις πιο κάτω σεξουαλικές μας ερωτήσεις, που είμαι σίγουρος ότι πάντα θέλατε να ρωτήσετε.

Παραθέτω επιλεκτικά μερικές από τις απαντήσεις τους ανώνυμα, για να μην προκληθούν επεισόδια. Παρόλα αυτά, μπορείτε να προσπαθήσετε να μαντέψετε ποια έδωσε την κάθε απάντηση και να φτιαχτείτε όσο δεν πάει. Αβάντι μαέστρο:

1. Περίγραψε μας μια παράξενη σεξουαλική σου εμπειρία:

Blogger X: Μετά από πολλή σκέψη, η πιο αστεία ήταν σίγουρα η πρώτη φορά. Από την αμηχανία, την αγωνία και το άγχος, ήταν -τεχνικά- αδύνατο να δεχτώ την πολυσυζητημένη χαρά στα σκέλια μου. Ο τότε σύντροφος (για τον οποίο δεν τρέφω τα καλύτερα συναισθήματα και αναμνήσεις, αλλά είχε χιούμορ - οφείλω να το ομολογήσω) μονολογούσε: "to μπει or not to μπει". Και μας έπιασε νευρικό και η πρώτη φορά ήταν κάπως μισοδότζει.

Blogger X: Στις παλιές καλές εποχές που ήμουν ακόμη φοιτήτρια και όπως καταλαβαίνετε τα οικονομικά δεν ήταν και πολύ ανθηρά, αποφασίσαμε με το αγόρι μου και φίλους να τριγυρίσουμε στα πέριξ. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, μέναμε σε πανδοχείο, 6 άτομα σε ένα δωμάτιο 3χ4. Ένα από εκείνα τα βράδια, που άναψαν τα αίματα, προφασιστήκαμε ότι θέλαμε να πάμε βόλτα τα δυο μας, και καταλήξαμε στην τουαλέτα (ναι το ξέρω αηδία, αλλά τότες το πάθος υπερείχε). Και εκεί που ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο έτοιμοι να φαγωθούμε, ακούγεται ένα προουτςς που αμέσως το διαδέχτηκε ένα μπλουυυμμ. Πες με ξενέρωτη, αλλά εμένα με έπιασαν τα γέλια...O φίλος μου από την άλλη, θέλησε να συνεχίσουμε ακάθεκτοι προς τον στόχο μας. Ο άλλος να χέζει και εμείς ακριβώς δίπλα! Εννοείται πως σήκωσα βρακί και έφυγα κυρία!

2. Ποία είναι η μεγαλύτερή σου σεξουαλική φαντασίωση;

Blogger X: Να κάμω τρίο με έναν άντρα και μια γυναίκα. Αλλά θέλω συγκεκριμένο είδος γυναίκας. Να είναι μελαχρινή με μακριά μαλλιά, να έχει αρκετές καμπύλες και έντονο βλέμμα. Και να κάνουμε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς μεταξύ μας. Extra info: Θα ήθελα ο άντρας να είναι ο Γκεσπάγια και μην με ρωτήσεις γιατί, δεν έχω ιδέα, απλώς μου βγάζει κάτι πολύ....πόρνικο ο συγκεκριμένος!

3. Με ποια διάσημη θα κάνατε λεσβιακό;

Blogger X: Με τη Sharon Stone.

Blogger X: Με τη Gwen Stephani.

Blogger X: Με την Ινδή πρωταγωνίστρια του Slum dog Millionaire ή την Katherine Zeta Jones.

Blogger X: Κι εγώ με την Zeta Jones!

4. Τι βρίσκετε ερεθιστικό σε έναν άντρα;

Blogger Χ: Ερεθιστικό σε έναν άντρα είναι: τα χέρια και οι παλάμες του, ο τρόπος που μπορεί να με κοιτάζει όταν με θέλει και η περιοχή γύρω από το πέος όταν είναι ξυρισμένη (ουάο!)

Blogger X: Σκέφτομαι τι βρίσκω ερεθιστικό σε ένα άντρα και αυτό που μου έρχεται είναι να τον βλέπω να οδηγεί. Μην με ρωτήσεις γιατί θα δυσκολευτώ να σου απαντήσω. Και δεν εννοώ βεβαίως βεβαίως ότι κάθε άντρας που οδηγάει είναι και αιτία ερεθισμού. Ερεθιστικό μπορεί να είναι και το περπάτημα σε ένα άντρα, ή ο τρόπος που χειρίζεται τα χέρια του όταν μιλάει. Όλα εξαρτώνται και από τον άντρα που έχεις απέναντί σου.

5. Θα άφηνες ποτέ τον σύντροφό σου να βιντεογραφήσει τις περιπτύξεις σας;

Blogger X: Τώρα αυτό δεν πρέπει να το πω αλλά τέλοσπάντων, μεταξύ μας είμαστε έτσι; Το έκανα μια φορά αλλά δε μου άρεσε και ιδιαίτερα. Εξαιτίας της εγγενούς ματαιοδοξίας μας στο τέλος περισσότερη προσοχή δίνεις στη κάμερα, παρά σε αυτό που κάνεις. Άρα έχει μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα.

Blogger X: Ουυυυ τώρα; Το έχω κάνει 1-2 φορές, μετά κάτσαμε τα είδαμε, ξανακάναμε σεξ και τα σβήσαμε. Δεν έχω κόμπλεξ με τίποτα που να έχει σχέση με το σεξ αν και με βάση τα σημερινά πρότυπα, δεν έχω καθόλου θεϊκή εμφάνιση. Έχω 5-6 κιλά παραπάνω και δεν είμαι καθόλου γυμνασμένη.

6. Θα έμενες σε μια σχέση με κάποιον που τον έχει αντικειμενικά μικρό;

Blogger X: Μάλλον όχι, καθώς όταν πριν αρκετά χρόνια συνευρέθηκα με κάποιον που ήθελα πολύ αλλά το είχε μικρό, απογοητεύτηκα μπορώ να πω. Είπα να μην είμαι ρατσίστρια, αλλά όταν ξαναδοκίμασα μαζί του άλλες 2 φορές πείστηκα ότι καλώς ή κακώς size does matter. Όμως, για όλα υπάρχουν εξαιρέσεις - έτσι δεν λένε; Μπορεί να παλάβωνα τόσο πολύ και να έμενα. Ή μπορεί κάποιος άλλος όντως να ξέρει να το χρησιμοποιεί καλύτερα.

Blogger X: Ε, τώρα τι ρωτάς; Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Μια φορά γνώρισα κάποιον στις διακοπές μου σε κάποιο νησί. Μου έκανε καμάκι, μου άρεσε, ήταν πανύψηλος, λίγο γεμάτος, γεροδεμένος, πρασινομάτης. Τέλος πάντων, βγαίναμε 1-2 νύχτες. Την τρίτη μέρα με πάει κάπου ερημικά. Μπαίνουμε στη θάλασσα, μου βγάζει το μαγιό από πάνω κι αρχίζουμε. Με τραβά έξω, απλώνει την πετσέτα, ξαπλώνει από πάνω μου και φιλιόμαστε. Βγάζει το μαγιό και τι να δω η έρμη; Ένα πραγματάκι τόσο δα (και ειδικά σε σύγκριση με το ύψος και το κορμί του ήταν πολύ αστείο). Ξενέρωσα και δεν μπορούσα να κάνω σεξ. Τελικά του είπα κάτι μαλακίες και δεν κάναμε σεξ. Δεν μου αρέσει η υπερβολή, δεν θέλω να τον έχει τεράστιο ο φίλος μου και γενικά δεν έχω πρόβλημα με τα κανονικά μεγέθη. Φτάνει να ξέρουν τι να τον κάνουν. Όχι όμως και τοσοδούλικο!

7. Είστε ικανοποιημένες από τη σεξουαλική σας ζωή;

Anti-Christos: Εδώ όλες με ένα στόμα - μια φωνή απάντησαν πως όταν έχουν γκόμενο είναι ικανοποιημένες. Και όσες ήδη έχουν, μια χαρά ευχαριστημένες δήλωσαν.

8. Θυμάστε τον πρώτο άντρα για τον οποίο ερεθιστήκατε;

Blogger X: Ναι, ήταν ο Σταμάτης Γαρδέλης!

Blogger X: Ο Σάκης Ρουβάς και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ.

Blogger X: Στην εφηβεία μου δεν ήξερα -και ούτε καν φανταζόμουν- τι είναι ο σεξουαλικός ερεθισμός. Και έχω να πω ότι ήμουν πολύ ευτυχισμένη στην άγνοια μου!

Blogger X: Ντρέπομαι που το λέω, αλλά περνώντας τότε τη φλώρική μου περίοδο, πρέπει να ήταν ο Howard από τους Take That. (Κύριε ελέησον, ήταν μασσός!)

9. Έχετε φετίχ;

Blogger X: Αυτό που είναι παρατηρημένο είναι ότι όσοι άντρες μου άρεσαν μέχρι στιγμής ήταν μυτόγκες. Αλλά δεν το κάνω εσκεμμένα... λες ο εγκέφαλος μου να μου στέλνει μηνύματα, μεγάλη μύτη ίσον με μεγάλα άκρα; Αυτό που θα έλεγα πως είναι το φετίχ μου είναι τα ωραία τουρλωτά ωσάν μισοφέγγαρα οπίσθια. Αυτά που ορθώνονται έτοιμα να τα ζουλήξεις. Τώρα δεν ξέρω αν ο κώλος θεωρείται φετίχ. Εμένα αυτό μου αρέσει.

Blogger X: Ένα σωρό!! Μου αρέσουν οι μεταμφιέσεις και τα "στημένα". Π.χ. Με τον φίλο μου συχνά παίζαμε την δικηγόρο. Με έβαζε να φοράω μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο, γόβες, μαλλιά αυστηρά κότσο και πηγαίναμε στα μπαράκια και μου την έπεφτε τάχα. Φυσικά από μέσα μπορεί να μην φορούσα τίποτα, ή να φορούσα κόκκινα εσώρουχα, ζαρτιέρες και άλλα πολλά. Επίσης με εξιτάρει η ιδέα να κάνω σεξ και να νιώθω ότι κάποιος μπορεί να με παρακολουθεί από κάπου. Ιδανικό σενάριο; Να κάνω σεξ στο δωμάτιο μου, μπροστά από το παράθυρο και να με βλέπει κάποιος άγνωστος από έξω. Επίσης όπως θα κατάλαβες, μου αρέσουν τα περίεργα μέρη για σεξ. (Φυσικά αναγκαστικά το κάναμε outdoors αφού δεν είχαμε δικό μας σπίτι) Αγαπημένο μου μέρος; Έξω στο ύπαιθρο, είτε σε θάλασσα, είτε στο βουνό, είτε στα χωράφια, να είναι πάρα πολύ σκοτεινά, να έχει χιλιάδες αστέρια και να κάνουμε σεξ πάνω στο καπό του αυτοκινήτου. Οι γωνίες που σχηματίζουν τα σώματα μας σε τέτοια στάση είναι απίστευτες και είναι επίσης πολύ βολικά για γλειψίματα. Τόσο που στο μελλοντικό μου σπίτι, θέλω γκαράζ που να κλείνει εντελώς για να κάνω σεξ με τον άντρα μου πάνω στο καπό στην άνεση του σπιτιού μας!

10. Θα κάνατε ποτέ σχέση ή σεξ με Τούρκο;

Anti-Christos: Εδώ αναστέναξα από απελπισία και όχι από κάβλα! Αλλά, ας μην το χαλάσουμε στο τέλος. Πληροφοριακά να σου πω αγαπητέ αναγνώστη πως ΜΟΝΟ μία Blogger δήλωσε ευθαρσώς πως ΔΕΝ θα έκανε κάτι με Τούρκο. Οι άλλες τα μασούσαν λίγο, ενώ δύο απ’ αυτές παραδέχτηκαν ότι η ζωή είναι μικρή για να ασχολούμαστε με κάτι τέτοια.

Εσύ να τα δεις μαλάκα Έλληνα της Κύπρου που έχασες δυο χρόνια από τη ζωή σου να υπηρετείς την πατρίδα!

Ελάτε τώρα να φάμε όλοι μαζί την τούρτα που πασαλειφτήκαμε… Μπας και ξανακαβλώσουμε...

Λίγο πριν τον Αγ. Βαλεντίνο

Είναι η πρώτη χρονιά στη ζωή μου που δεν με ενοχλεί που είμαι ελεύθερος (μπακούρι εννοώ, γιατί η ελληνική ψυχή μου θα είναι πάντα ελεύθερη!).

Μέχρι πέρσι με έτρωγε πολύ.

Πλέον δεν με χαλάει καθόλου.

Δεν ξέρω αν φταίει το καρδιακό επεισόδιο, μετά από το οποίο αναθεώρησα τα πάντα, αλλά πλέον όχι μόνο δεν με πειράζει που είμαι single, αλλά το επιδιώκω κιόλας! Μου λένε να βγούμε για να κάνω γνωριμίες και δεν το συζητώ καν! Θέλω την ησυχία μου. Οι γυναίκες της ζωής μου μέχρι στιγμής μου χάρισαν 2-3 ευτυχισμένες στιγμές και για κάθε τέτοια, αντιστοιχούσαν 4-5 χρόνια δυστυχίας. Δεν συμφέρει! Και η ζωή είναι μικρή για να μαραζώνουμε.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι singles, είναι έτσι επειδή έχουν την δυναμική να επιβιώσουν και χωρίς ταίρι. Δεν εννοώ ότι θα διαιρεθούν μόνοι τους σαν τις αμοιβάδες. Εννοώ, ότι δεν χρειάζονται ταίρι για να έχουν μια ποιοτική ζωή. Το αντίθετο μάλιστα. Όλα τα ζευγάρια που ξέρω (εκτός από δύο και για αυτά δεν παίρνω κι όρκο), ελάχιστο χρόνο διαθέτουν ώστε να καταπιαστούν με δημιουργικές ασχολίες. Οι μισοί τρέχουν ξοπίσω ένα μωρό και οι άλλοι μισοί αλληλοκερατώνονται. Ε, αυτό το πρότυπο σχέσης μας αξίζει; Διότι εκ των πραγμάτων, αυτά μας περιμένουν!

Θα μου πεις, αυτοί κάνουν σεξ! Και τι είναι πια το σεξ; Σιγά το σεξ! Το πιο υπερτιμημένο πράγμα στον κόσμο. Για ένα πήδημα η γκόμενα σου σού βγάζει τον αντίχριστο (τον πραγματικό) και εύχεσαι να τον είχες παίξει μια ώρα αρχίτερα στο μπάνιο. Άσε που άμα πετύχει η μαλακία, τύφλα να ‘χει το γαμήσι! Φαντασία χρειάζεται. Και δόξα συ ο Θεός, απ’ αυτή διαθέτουμε, να ‘ταν κι άλλη! Έχω στήσει εγώ σκηνικά και κουστούμια στους πρόστυχους διαδρόμους του μυαλού μου… Τύφλα να ‘χει η Μέκκα του πορνό!

Δεν προσφέρεται και το κυπριακό έδαφος, βέβαια για να ερωτευτείς. Πιο βαριεστημένες και προβλέψιμες γκόμενες δεν είδα στα χρονικά μου! Ξέρεις τι θα σου πουν, πριν ν’ ανοίξουν το στόμα τους! Αν αξιωθούν και μιλήσουν βέβαια, διότι εγώ βαρέθηκα να φλυαρώ στα ραντεβού για να μην κάνει κοιλιά η εκπομπή και αλλάξει ο τηλεθεατής στο παντελόνι μου, κανάλι. Μόνο χωρικά από την Αντιγόνη δεν απήγγειλα σε ραντεβού για να περάσει η ώρα μέχρι στιγμής! Και μην θιχτείτε τώρα και αρχίσετε να γκρινιάζετε αγαπημένες μου αναγνώστριες. Ξέρετε πόσο σας αγαπώ. Αλλά το ότι στην πλειοψηφία σας δεν αθροίζετε το παραμικρό στην ερωτική εξέλιξη της ανθρωπότητας, ισχύει. Και οι άντρες Κύπριοι βέβαια. Αλλά αυτοί δεν με αφορούν, ακόμα. Όταν το γυρίσω, θα σας ενημερώσω.

Θυμάμαι κάποτε, στο πρώτο έτος, που ήμουν στο δωμάτιό μου με την Κολομβιανή μου και την άκουγα να μου μιλά…. Τι πληρότητα ψυχής ένιωθα τότε! Παραπονιόταν αυτή, ότι δεν της έδινα σημασία: «Χρίστο, σου μιλώ και δεν μου δίνεις σημασία! Είσαι αφηρημένος!» έλεγε παραπονιάρικα. Αφού, την κοίταζα και μαγευόμουν. Άντε να συγκεντρωθείς στο τι σου λέει! Της το είπα κιόλας: «Σόρρι. Είσαι τόσο όμορφη που είσαι καταδικασμένη να μην προσέχω ποτέ όταν μιλάς! Ό, τι και να μου λες πάντως, εγώ συμφωνώ!» Και μου πέταξε το μαξιλάρι.

Εγώ τότε έγραφα ποιήματα για χάρη της, έκανα ζωγραφιές μέσα στα βιβλία της νομικής τη μορφή της. Πού να βρεις πια τόση έμπνευση; Τότε οι στίχοι των τραγουδιών είχαν νόημα! Σήμερα το μόνο νόημα που ξέρω είναι αυτό της Πέγκυς Ζήνα! Τότε ο έρωτας ερχόταν, τιτίβιζε στο αφτί μου κι εγώ κοιμόμουν σαν αγγελούδι. Τώρα πια μόνο τα κουνούπια μπαίνουν μες το αφτί μου, κι εγώ τινάζω τα σεντόνια μπας και φοβηθούν και φύγουν!

Τόσος έρωτας δεν μου έχει ξανατύχει έκτοτε. Και δεν θα μου ξανατύχει, το ξέρω. Το πήρα πλέον απόφαση. Αλλά να γκρινιάζω επειδή η Κύπρος δεν βγάζει ανανάδες και χουρμάδες είναι ανώφελο. Θα φάω την πουρνέλα και το χαλούμι μου και θα σκάσω… Αν δεν σαπίσουν τα δόντια μου ως τότε!

Singles της Κύπρου συσπειρωθείτε, όπως τους ψηφοφόρους της ΕΔΕΚ! Μην καταβάλλεστε επειδή δεν βρέθηκε ακόμα το ταίρι σας. Υπό τις συνθήκες που ζούμε, μόνο δώρο μπορεί να είναι όλο αυτό! Ζήστε όσο είστε ακόμα μόνοι!

Coming up next: Στο κρεβάτι με τις μπλόγγερς!

Όλα Όσα μου Έμαθε η Ζωή

Διάβαζα στο Esquire κάτι συνεντεύξεις διασήμων αντρών με τίτλο: «Όλα όσα μου έμαθε η ζωή». Μεγάλες και τρανές προσωπικότητες αναλύουν τις σοφίες που απεκόμισαν διά μέσου των ρυτίδων τους. Και όπως κατάλαβες, επειδή πλέον ανήκω κι εγώ σ’ αυτή την κατηγορία των διασήμων, έκατσα να σκεφτώ τι μπορεί να μου έμαθε εμένα η ρημάδα η ζωή μου. Θα μου πεις, είσαι μόνο 29 ετών, τι μπορεί να σου έμαθε η ζωή, ρε ψωνισμένε μαλάκα;!

Εάν σκεφτείς ότι μ’ αυτά που μου συμβαίνουν, ζήτημα αν θα φτάσω τα 40, έχω διανύσει ήδη περισσότερο από τα μισά της ζωής μου και είμαι στα γεράματα. Οπότε, ό, τι ήταν να μάθω απ' τη ζωή, το έμαθα. Λοιπόν! Σκέφτομαι και γράφω:

Πιστεύω ότι η ζωή δεν μου έμαθε απολύτως τίποτε. (αυτό μπαίνει ως τίτλος κάτω από τη φωτογραφία μου, στην οποία κάθομαι επάνω σε μια ντιζαϊνάτη μαύρη καρέκλα και χαμογελώ σαν ηλίθιος Κύπριος celebrity).

Η ζωή, κατά καιρούς, μου υπέδειξε και μου υπογράμμισε τα ελαττώματά μου, αλλά εγώ δυστυχώς δεν έμαθα τίποτα απ’ αυτά. Και ούτε νομίζω πως θα μάθω και τίποτα ποτέ. Για παράδειγμα:

Μου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος γυναίκας από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το πρότυπο της λολίτας, του θηλυκού που χειρίζεται έξυπνα και σωστά τη γλώσσα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και σε σέρνει από τη μύτη. Αυτό το είδος γυναίκας όμως, δεν μου έκατσε ποτέ! Εννοώ ότι, δεν ευτύχησα ποτέ από το συγκεκριμένο είδος. Μάρκα μ' έκαψες!Και ενώ η μοίρα μου αποδεικνύει πάραυτα ότι το πονηρό θηλυκό – κατεργάρα γυναίκα δεν μου πάει και οφείλω να ψαχτώ αλλού, εγώ επιμένω να το επιζητώ, θυσιάζοντας έτσι τα νειάτα μου σε μια χρόνια και μάταιη αναζήτησή του.

Δεν βάζω μυαλό, πληρώνω τα σπασμένα.

Δεύτερον παράδειγμα! Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τα μαθηματικά. Μόνο πρόσθεση ξέρω. Τις άλλες τρεις πράξεις, τες διέγραψα από τον εγκέφαλό μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ ούτε ρέστα να υπολογίσω. Δεν έχω ούτε καλή σχέση με τα φυσικά μεγέθη (εξαιρείται ο χρόνος και το βάρος). Για παράδειγμα, αν μου πεις ότι η Πάφος απέχει από τη Λευκωσία Χ, Ψ χιλιόμετρα, εγώ δεν ξέρω αν αυτά είναι πολλά ή λίγα. Αν μου πεις ότι ο τάδε σκληρός δίσκος έχει χωρητικότητα τόσα Χ,Ψ megabytes εγώ πάλι δεν ξέρω αν αυτά είναι πολλά ή λίγα. Όπως, επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω αν ένα αυτοκίνητο είναι καλό βάσει των ίππων του. Αν μου πεις ότι η νέα BMW έχει Χ,Ψ ιπποδύναμη, εγώ δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό με αποτέλεσμα να χάσκω (και να ντρέπομαι να παραδεκτώ ότι δεν καταλαβαίνω γρι απ’ όσα μου λες!). Και παρόλο που δεν είναι και καμιά φιλοσοφία να κάτσεις να μάθεις απλές πληροφορίες και να ενταχθείς ξανά στα εγκόσμια, εγώ εξακολουθώ να σνομπάρω τη γνώση, να παραμένω στο σκοτάδι και το πνευματικό έρεβος. Ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να έχω βελτιώσει τη ζωή μου τα μάλα.

Δεν βάζω μυαλό, πληρώνω τα σπασμένα.

Τρίτον παράδειγμα: Δεν μπορώ να σιωπήσω! Αν μου εμπιστευθείς ένα μυστικό το οποίο εγώ κρίνω ότι χρήζει δημοσιοποίησης, θα το διαδώσω και θα διακυβεύσω τη σχέση μας. Δεν έχω σκασμό δυστυχώς. Θέλω να πω, δεν μπορώ να μην αποκαλύψω τη συμμετοχή σε ληστεία αν κρίνω ότι αυτό είναι μεμπτό. Δεν μπορώ να συγκαλύψω τη μοιχεία σου αν κρίνω ότι αυτό δεν συνάδει με τα χρηστά ήθη. Και ας είσαι ο καλύτερός μου φίλος. Αισθάνομαι συνένοχος στο έγκλημα και δεν το αντέχω! Sorry. Στη ζωή μου βρέθηκα άπειρες φορές σε δύσκολη θέση λόγω αυτού μου το ελαττώματος. Κάποτε έφτασα σε σημείο να χάσω φίλους, αλλά παρόλα αυτά, στον τάφο δεν σκοπεύω να πάρω μαζί μου, τίποτε! Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι τα τελευταία 15 χρόνια κάνω τα στραβά μάτια συχνότερα απ’ ότι παλιότερα, διότι εκτός των άλλων πιστεύω ότι δεν πρέπει να ανακατευόμαστε όπου δεν μας σπέρνουν. Αλλά αφού έρχονται και με σπέρνουν! Τι να κάνω;! Ό, τι σπείραμε, το θερίζουμε! Βλέπεις επομένως τι γίνεται; Ενώ θα μπορούσα να κρατώ μυστικά και να θεωρούμαι έμπιστο και cool άτομο, εντούτοις συνεχίζω να πληρώνω το τίμημα του μεγάλου μου στόματος.

Τελικά, ίσως η ζωή να μου έμαθε ακριβώς αυτό. Εξοικειώσου με τα ελαττώματά σου και αγάπα τα. Δεν πρόκειται να απαλλαγείς απ’ αυτά. Είναι κομμάτι του DNA σου. Απλώς προσπάθησε να μην επηρεάζουν τις ζωές των άλλων τόσο πολύ σε σημείο να καταντάς ενοχλητικός.

Δεν πιστεύω ότι μπορείς να απαλλαγείς από τα ελαττώματα σου, όπως δεν μπορείς να απαλλαγείς από τα ταλέντα σου. Είσαι καταδικασμένος να είσαι ο εαυτός σου και όλες αυτές οι μεθόδοι αυτοβελτίωσης είναι για τις σελίδες του Esquire και του Cosmopolitan. Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον!

Life looks better... somewhere else!

Hello Europe, this is Antichristos calling! I am very sorry to give you the results of tonight’s show:

1 Point: Ο Αντρέας Γεωργίου ντυμένος Νορβηγός-καρνάβαλος μας ενημερώνει περιχαρής ότι το αποψινό ρεζιλίκι θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω δορυφόρου στους απόδημους Κυπρίους και μέσω της ΝΕΤ στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι το είδαν απευθείας μέσω της ιστοσελίδας του ΡΙΚ (αν αξιώθηκε να λειτουργήσει), και εμείς πρέπει να πούμε κι ευχαρίστώ που εκτεθήκαμε πανευρωπαϊκώς με όλα τα μέσα. Οι δε απόδημοι που άντεξαν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα, είμαι σίγουρος πως σήμερα έχουν ακόμα ένα σημαντικό λόγο να χαίρονται που ξενιτεύτηκαν.

2 Points: Μα πόσο θαύμασα τη Χριστίνα Μεταξά να κάθεται ως τιμώμενο πρόσωπο μέσα στους επίσημους! Μια λαίδη! Μόνο άγημα δεν της έστησαν! Και βίντεο-αφιέρωμα και ειδική μνεία στο πόσο περήφανοι νιώσαμε για το περιβόητο και all time classic: Jump! Μόνο υποκλίσεις δεν της κάναμε! Το ότι αποκλείστηκε και δεν πέρασαμε στον τελικό εξ αιτίας της, της το είπαν, ή περιμένουν να της το ανακοινώσουν με την ενηλικίωσή της;

3 Points: Μαγκιά του Χριστοφόρου που έριξε τα μούτρα του και ήρθε να διαγωνιστεί στο ΡΙΚ μαζί με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς και δεν απαίτησε απευθείας ανάθεση. Τώρα που έχασε βέβαια, έπεσε στο Πρωτάθλημα του μικροφώνου κατά μια κατηγορία και από δεύτερο - τρίτο όνομα, πέρασε στην κατηγορία: ‘χωρίς όνομα.’ Με τραγουδάκι-συγκερασμό όλων των βαλκανικών συμμετοχών των τελευταίων χρόνων, με χρυσαφί κουστουμάκι νοικιασμένο από τα μασκέ-Αμαλία και πλαισιωμένος από τον μπάρμαν του Ζοο και ένα x-factor παιδάκι που ρουφούσε (αντί να φυσάει) τον αυλό, ο Χριστοφόρου «πάλι καλά» να λέει! Το φύσηγμα του κεριού στο τέλος, τον μάρανε!

4 Points: Πόσο το χάρηκα που έχασε ο Hovig! Αν και εδώ που τα λέμε, αν πήγαινε καλά αυτό το πράμα, θα πηδιόμουν κι εγώ απ’ το παράθυρο! Αυτό ήταν το τραγούδι με την «καλή ενέργεια» για το οποίο μας έπρηξες εδώ και δέκα μέρες στα μεσημεριανά κ. Hovig; Ωραία αντίληψη έχετε του τι τραγουδάτε! Αν κρίνω κι από την όλη εμφάνισή σας, τα λαχματζούν της γιαγιάς σας δεν σταματήσατε να τα τιμάτε ακόμα! You did it your way, που θα έλεγε και ο αγαπημένος σας Frank Sinatra, so, μόνο ο εαυτός σου πρέπει να σου φταίξει…

5 Points: Πόσο σαχλά ήταν τα σχόλια του δημοσιογράφου του ΡΙΚ στα βιντεάκια ενδιάμεσα στα τραγούδια. Ήρθε το ΡΙΚ να σατιρίσει τον διαγωνισμό από τον οποίο επιβιώνει και βγάζει τον προϋπολογισμό του κάθε χρόνο! (Γιατί, τηλεθέαση 50% το ΡΙΚ δεν βλέπει ούτε όταν μεταδίδει Champions League!) Γιατί δεν σατιρίσατε τους συμμετέχοντες που ήταν ένας κι ένας;! Πιο εύστοχο θα ήταν.

6 Points: Και μετά βγήκε ο vraka man με το μπουζούκι! Τραγούδι που μου θύμησε τουρκική συμμετοχή από τα late 80s, με μπόλικο couleur locale και στίχο-ύμνο στη σιεφταλιά και στο φραπέ. Μια φίλη, μου είπε ότι ο συγκεκριμένος αοιδός, προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί για το ευρύτερο χαμηλό επίπεδο των κυπριακών συμμετοχών και για την κατάντια του Διαγωνισμού. Επειδή εγώ δεν τον έκοψα για τόσον έξυπνο και δεν με έπεισε για το επιτηδευμένο concept, νομίζω ότι απλώς τυγχάνει εκφραστής του βλάχο-trendy ρεύματος που ψυχαγωγείται με ‘Αίγια Φούξια,’ γράφει στην κυπριακή διάλεκτο από άποψη και νομίζει πως συμβάλλει στην επανένωση της πατρίδος του (και όχι στην απελευθέρωση όπως είναι ο σωστός όρος) πίνοντας καφέ με Τούρκους στα καφενεία της Λήδρας. Ήταν δηλαδή, η πιο contemporary συμμετοχή. Δόξα τω Θεό που έχασε!

7 Points: Ολοκληρώθηκαν τα τραγούδια. Ήπια το χάπι μου. Βγήκε να τραγουδήσει ως guest star ο Χατζηγιάννης μεταμφιεσμένος σε έναν άλλον, που τον αποκάλεσαν με το όνομα Γιώργος Παπαδόπουλος. «Τα τραγούδια σου ακούγονται παντού στην Αθήνα» του είπε ο παρουσιαστής! Προφανώς κι αυτός ακούει τον Χατζηγιάννη και μπερδεύεται, γιατί ο Παπαδόπουλος αυτή τη στιγμή χτίζει καριέρα με την τακτική «Βανδίσση». Ο Χατζηγιάννης μου σπάει τα νεύρα, αλλά μετά απ’ αυτόν που είδα και άκουσα, μου έγινε τα μάλα συμπαθής!

8 Points: Και έγινε η ψηφοφορία. Αμφιβάλλω αν τηλεφώνησε άνθρωπος και χρεώθηκε γι αυτά τα εκτρώματα πλην των συγγενών των διαγωνιζομένων. Και κέρδισε παμψηφεί το life looks better in spring. Προσέξτε: Το καλύτερο τραγούδι στον κυπριακό τελικό, το κέρδισε ξένος (Ουαλλός κατακρίβειαν) που όπως ο ίδιος ομολόγησε, ήρθε εδώ για να κάνει την πλάκα του. Αντιλαμβάνεστε δηλαδή το μέγεθος των ταλέντων που έβγαλε η χώρα μας. Άμα λέω εγώ πως βγάλαμε μια Βίσση και μισό Θεοφάνους και αππωθήκαμε, κάτι ξέρω...

10 Points: Το τραγούδι που στέλνουμε φέτος ήταν ο μονόφθαλμος βασιλιάς ανάμεσα στους τυφλούς. Αν κρίνω από αυτά που επέλεξαν οι άλλες χώρες μέχρι στιγμής για το Όσλο, δεν είμαστε χάλια. Υποψιάζομαι όμως, πως και πάλι, θα περάσουμε και δεν θα ακουμπήσουμε κανέναν. Θα το φτιάξουν το τραγούδι βέβαια, ως είθισται, και θα καλυτερέψει. Ας κάνουν και δίαιτα του χοντρούλη στα φωνητικά που κουνιόταν σαν μαούνα δεμένη στο μουράγιο με 30 μποφόρ και θα εμφανιστούμε αξιοπρεπώς. Απλά αξιοπρεπώς. A, ναι. Και η πιανίστα ας πετάξει το βιζόν από πάνω της! Θα κάνει κρύο στη Νορβηγία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι φοράμε ό, τι βρούμε! Κυκλοφορεί και ο Μουρατίδης!



12 Points: Τώρα εσύ ως φορολογούμενος χαίρεσαι που το ΡΙΚ “αναδυκνείει” τα ταλέντα της Κύπρου με αυτόν τον τρόπο; Αντί να προχωρεί σε ανάθεση σε τόσους καταξιωμένους Έλληνες συνθέτες που αυτοπροτείνονται να μας εκπροσωπήσουν, τους αποκλείουν για να προωθήσουν αυτά τα ρημάδια; Περίμενε, γιατί έπεται και συνέχεια! Από του χρόνου ο εκπρόσωπός μας θα είναι ο νικητής ενός νέου talent show στο ΡΙΚ, που θα παρουσιάζει η Μαρίνα Μαλένη και θα ονομάζεται ‘Performance’. Τα χειρότερα, δηλαδή, έρχονται!

Καταφέρατε να με κάνετε να σιχαθώ το αγαπημένο μου πρόγραμμα όλων των εποχών! Και ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να το καταφέρετε, μαλάκες όλοι σας! Μη σώσετε και δείτε τελικό, όσο συμμετέχετε.

Statistics:
Στην ιστορία του Διαγωνισμού υπήρξαν άλλα δυο τραγούδια σχετικά με την άνοιξη. Το ομότιτλο του Μικρούτσικου που τερμάτισε 13ο το 1991 στη Ρώμη και παίζεται μέχρι και σήμερα ως κλασικό (για λόγους που αδυνατώ να καταλάβω) και το they can’t stop the spring που εκπροσώπησε την Ιρλανδία το 2007 και ήρθε τελευταίο.

Φθορές και Διαφθορές

Σήμερα, στα καλά καθούμενα ενώ έβλεπα μια ταινία στον υπολογιστή, αυτός έκανε ένα πουφ και πέθανε. Η οθόνη μαύρισε και άρχισε να ακούγεται ένα συνεχόμενο μπιπ, σαν παλμός, το οποίο δεν σταματούσε, μέχρι που τον έβγαλα από την πρίζα. Ο υπολογιστής κατά πάσα πιθανότητα πέθανε και τώρα πρέπει να αγοράσω άλλον, ή να τον επιδιορθώσω (πράγμα ολίγον τι ασύμφορο γιατί ο υπολογιστής είναι ήδη 5 χρονών και τα 'χει τα χρονάκια του).

Έχω βαρεθεί να επιδιορθώνω πράγματα! Επιδιόρθωσα την καρδιά μου. Επιδιορθώνω την όρασή μου σε τακτά διαστήματα στον οφθαλμίατρο. Επιδιορθώνω τα δόντια μου στον οδοντίατρο. Επιδιορθώνω τις ηλεκτρικές συσκευές. Επιδιορθώνω μικρές ζημιές στο σπίτι. Επιδιόρθωσα το αυτοκίνητο το οποίο δεν ξεκινούσε μετά από τόσο καιρό που αδυνατώ να οδηγήσω! Όλη η ζωή είναι μια επιδιόρθωση! Μια ζημιά και ένας λογαριασμός που δεν κλείνουν ποτέ!

Και χέστηκα για τα δόντια και τα μάτια μου! Αλλά το ότι έχασα όλα μου τα αρχεία από τον υπολογιστή, όλα μου τα τραγούδια, φωτογραφίες κτλ, δεν το χωνεύω. Εντάξει, κάποια τα έχω σώσει σε εξωτερικό δίσκο. Αλλά κάποια άλλα, πιο πρόσφατα, δεν πρόλαβα να τα σώσω. Πραγματικά, προτιμώ να μου πέσουν τα δυο μπροστινά δόντια για πάντα, παρά να μπω ξανά στη διαδικασία να κάνω format τον υπολογιστή και να αρχίσω απ’ την αρχή. Είναι σαν να γεννάς άνθρωπο, να του μαθαίνεις να γράφει, να τον στέλνεις πανεπιστήμιο και μια καλή μέρα να σου πεθαίνει και να μένεις σύξυλος!

Τώρα σας γράφω από το laptop, το οποίο όμως είναι έτοιμο να μπει σε μουσείο και δεν υποφέρεται η ταχύτητά του!

Σήμερα έχω τόσα πολλά νεύρα από τον θάνατο του υπολογιστή μου, που πήρα διπλό το χάπι για την πίεση! Να το θυμηθείς, ότι αύριο θα πάω να αγοράσω καινούριο υπολογιστή και θα μου πουν ότι χρειάζονται και 10 μέρες για να μου τον «στήσουν» πριν μου τον παραδώσουν. Και ποιός ζει τις σήμερον πάνω από δυο μέρες χωρίς γρήγορο υπολογιστή;

Κόψε μου το κινητό, κόψε μου το σεξ, κόψε μου το νερό να μείνω βρωμιάρης. Μόνο μην μου κόψεις το ίντερνετ και τον υπολογιστή. Προτιμώ να πεθάνω! (Καλά, δεν λέω μεγάλες κουβέντες!)

Πώς θα γίνει να μην εξαρτώμεθα από τους υπολογιστές; Ας μου εγγυηθεί κάποιος ότι ο επόμενος υπολογιστής που θα αγοράσω θα ζήσει πάνω από 20 χρόνια χωρίς φθορά! Και τι στον κόσμο!

Κυπριακός Τελικός - Τρελαίνομαι!

Αγαπητό fun club,

Τις πρόστυχες καλημέρες μου!

Σας τα έπρηξα με τις καθημερινές αναρτήσεις αυτή την εβδομάδα. Αλλά ως γνωστόν, εφόσον κάθομαι σπίτι, αναρρώνω και ξύνομαι όλη μέρα, κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ για να περάσει η ώρα μου. Σας στέλνω γράμματα, λοιπόν, και αφιερώσεις.

Λοιπόν! Δυο είναι τα σπουδαία γεγονότα αυτής της εβδομάδος!

Το πρώτο είναι ότι απόψε ξεκινά η μετάδοση του έκτου και τελευταίου κύκλου της αγαπημένης μου σειράς Lost και είμαι εκστασιασμένος! Ναι, έχετε δίκαιο, ήμασταν νέοι και γεράσαμε. Κανένας δεν θυμάται τίποτα από την εξέλιξη του μύθου της σειράς. Όλοι ξέρουμε πως πρόκειται για κάποιους που έπεσαν με το αεροπλάνο σε ένα νησί και τίποτε άλλο. Όμως, κρίμα δεν είναι να πεθάνουμε και να μην μάθουμε τη λύση του μυστηρίου; Οι σεναριογράφοι εγγυώνται ότι στα 16 επεισόδια που θα δούμε θα απαντηθεί ακόμη και τι χρώμα είναι η ρόγα της Kate! Οπότε, κάνουμε μια επανάληψη στο τι είδαμε μέχρι σήμερα, ψήνουμε ποπ κορν και απολαμβάνουμε το τέλος! Ιδού και ένα βίντεο με την περίληψη των πέντε πρώτων κύκλων. Αν καταλάβεις τίποτε φτύσε μου, αλλά αξίζει να προσπαθήσεις.

Το δεύτερο κόσμο-ιστορικό γεγονός της εβδομάδος, είναι η επιλογή του κυπριακού τραγουδιού για τη Γιουροβίζιον του 2010 αυτή την Κυριακή. Ετοιμαστείτε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές! Οι τελικοί που διοργανώνει κάθε χρόνο το ΡΙΚ διατρανώνουν όλα όσα γράφω εδώ κατά καιρούς για το βουκολικό μας DNA. Είμαι σίγουρος πως και ο φετινός τελικός δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Με μοναδικά γνωστά ονόματα τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου – που προσπαθεί να αναστήσει την καριέρα του στην Αθήνα μέσω της γιουροβιζιακής οδού- και τον Hovig – που εξακολουθεί να λέει ‘so’ σε κάθε επεξήγηση που δίνει παίζοντας με τα νεύρα μου- ο κυπριακός τελικός θα είναι μία όαση για εκπομπές τύπου ράδιο Αρβύλα και Όλα 10!

Παλιότερα είχα κάνει ένα βιντεάκι-αφιέρωμα σε στιγμές απείρου κάλλους από παλιούς κυπριακούς τελικούς. Είχε μεγάλο σουξέ. Το παραθέτω ξανά γιατί από τότε που πρώτο-αναρτήθηκε το 2007, αυτό το ιστολόγιο γέννησε και ανέθρεψε και νέες γενιές αναγνωστών. Κάνε κλικ αμέσως!

Το έχω γράψει πολλές φορές και θα το ξαναγράψω: Η Κύπρος δεν σταυρώνει ψήφο στη Γιουροβίζιον διότι οι συμμετοχές μας δεν έχουν χαρακτήρα. Δεν πείθεται ο Ευρωπαίος από τις δήθεν ποπ μας καταβολές. Αν δεν στείλουμε ένα λεβέντικο ζεϊμπέκικο (τύπου "Τρένο" της Βίσση) ή ένα υπέροχο χασάπικο (τύπου "στο τσιγάρο που κρατώ" του Κότσιρα) δεν θα δούμε τελικό! Τις χολιγουντιανές μπαλάντες (τύπου Αννέτ Αρτάνι) και τα ποπ σουξεδάκια του συρμού (τύπου Comme Ci – Comme Ca), η Ευρώπη τα τρώει για πρόγευμα. Η Κύπρος πρέπει να πάει με χρώμα ελληνικό γιατί εκεί ανήκει. Και μόνο έτσι θα μας εκτιμήσουν και οι συναγωνιστές μας. Το θέμα βέβαια, είναι να το εκτιμήσουν πρώτοι οι μουσικοί αυτής της χώρας.

Και μην ακούσω κανένα ειρωνικό σχόλιο, ότι παρασχολούμαι με το θέμα, γιατί θα σφαχτούμε! Πέρσι η Αγγλία έστειλε Andrew Lloyd Webber, η Γαλλία Patricia Kaas και φέτος η Σερβία κατεβαίνει με τον Bregovic! Τέτοια πανηγύρια θα έπρεπε να τα επιδιώκουμε! Σε εποχές που μέχρι και οι Ολυμπιάδες ξεφτιλίστηκαν από τις ντόπες, δεν δικαιούται κανείς να μου χαρακτηρίζει τη Γιουροβίζιον πανηγύρι. Ειδικά όταν κατάγεσαι από χώρες σαν και τη δική μας, που είναι de facto για τα πανηγύρια. Αρκετά το κούρασα.

Κοίτα τώρα εδώ για να συνέλθεις μιαν Κύπρο αθώα και πανέμορφη, καθρέφτη των παιδικών μου χρόνων, και μιαν Άννα με φωνή-βάλσαμο στις πληγές μου, να με κάνει περήφανο για την καταγωγή μου! Anna for president!

Η Φίλη μου η Ρίκα

Το 2000, όταν πήγα να σπουδάσω, γνώρισα τη Ρίκα!

Η Ρίκα ήταν μια Ουκρανή συμφοιτήτρια, είκοσι χρονών λουλούδι, η οποία όμως φάνταζε τουλάχιστον 30άρα λόγω του ύψους και της διάπλασής της. Καμία σύγκριση δηλαδή με τα άλλα κοριτσάκια της τάξης μου που μόλις ξετσουτσούνιζαν. Η Ρίκα ήταν γυναίκα μπασμένη στα κόλπα προ πολλού. Ένιωθες ένα δέος δίπλα της, ένα δέος που μεγάλωνε και θέριευε επικίνδυνα όσο περισσότερο την παρατηρούσες.

Η Ρίκα, εκτός από μουνάρα, ήταν και πάμπλουτη. Ύποπτα πάμπλουτη. Στη χώρα της ζούσε σε ένα σπίτι με πισίνα και άλλα κομφόρ τα οποία ήταν ανήκουστα στο φτωχό χωριό από το οποίο καταγόταν. Ο πατέρας της, ποντιακής καταγωγής, και η μητέρα της, βέρα Ουκρανή, την έστειλαν να σπουδάσει από σπόντα στη Βρετανία απλά και μόνο για να γλιτώσει από τη μαφία της χώρας η οποία πιθανόν να την έβαζε στο μάτι προκειμένου να ζητήσει λύτρα από τους δικούς της.

Η Ρίκα, εκτός από μουνάρα και πάμπλουτη, ήταν και ένα τούβλο. Τα αγγλικά της ήταν χειρότερα και από της Μαρούσκας – της οικιακής βοηθού που είχε η Ντένη Μαρκορά στους δυο ξένους. Για να καταλάβεις, ήρθε να σπουδάσει νομικά και δεν μπορούσε καν να ξεχωρίσει το yesterday από το tomorrow. Μια φορά ήθελε να πει στην καθηγήτρια ότι θα της παραδώσει την εργασία αύριο, και της είπε: I will give you the essay yesterday.

Παρόλα αυτά, ήταν καλή ψυχή. Πάντα γενναιόδωρη και χαμογελαστή. Με το που εξοικειώθηκε με το περιβάλλον του πανεπιστημίου, τα έφτιαξε με έναν Κύπριο. Με έναν πρώτης τάξης χώρκατο. Άμα τους έβλεπες μαζί νόμιζες πως επρόκειτο για νταβατζή με την τροτέζα του. Λίγο πολύ, έτσι της συμπεριφερόταν, παρόλο που αυτή του έριχνε και δυο κεφάλια ύψος. Έπρεπε να τον έβλεπες τον τύπο πως καμαρωνόταν επειδή πηδούσε Ρωσίδα… Εγώ απέφευγα την παρέα του επειδή ο κύριος ανήκε σε μια παρέα Κυπρίων που συνευρίσκονταν κοινωνικώς με Τούρκους φοιτητές από την κατεχόμενη Κύπρο και ως εκ τούτου τα δούναι και λαβείν μαζί τους ήταν περιττά.

Τον Μάιο ο Κύπριος γκόμενος είχε εξετάσεις και έπρεπε να στρωθεί στο διάβασμα. Γι αυτό τον λόγο οι επισκέψεις στο δωμάτιο της Ουκρανής αραίωσαν. Η Ρίκα όμως, ήθελε επειγόντως κοκό και έπρεπε να απαλύνει αμέσως τις ορμές της. Οπότε, τα έφτιαξε παράλληλα με έναν από τους Τούρκους κολλητούς του φίλου της, ο οποίος προφανώς είχε πιο ευέλικτο πρόγραμμα, κερατώνοντας επάξια το δικό μας άξιο παλικάρι. Το τι αναστεναγμοί έπεφταν στον διάδρομο δεν περιγράφονται. Η πλάκα είναι ότι παρόλο που πολλοί γνωρίζαμε το παράνομο ειδύλλιο κανένας δεν ενημέρωνε τον τύπο σχετικά, γιατί κανένας προφανώς δεν τον χώνευε.

Ένα βράδυ, εκεί που η Ουκρανή εκτελούσε τα γκομενικά της καθήκοντα προς τον Τούρκο, ο δικός μας αποφάσισε να την επισκεφτεί αιφνιδίως. Η Ρίκα πανικοβλήθηκε. Δεν ήξερε τι να κάνει και πού να κρύψει τον Τούρκο. Οπότε, άνοιξε το παράθυρό της και τον έβαλε να σταθεί προσωρινά πάνω στο πεζούλι. Ήταν φαρδύ πεζούλι και μπορούσε άνετα να γονατίσει και να κρυφτεί εκεί χωρίς να γίνει αντιληπτός. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Πάντως, αίματα δεν είχαμε, οπότε και θεωρώ πως ο δικός μας δεν πήρε χαμπάρι.

Το ζεύγος πάντως συνέχισε να είναι μαζί με τη Ρίκα να το παίζει σε 2 ταμπλό. Μάλιστα, το ίδιο καλοκαίρι η Ρίκα ήρθε στη Κύπρο για διακοπές και ο κερατάς την περιέφερε σε όλες τις ελεύθερες περιοχές για να την διαφημίσει. Τους πέτυχα ένα βράδυ στην Αγία Νάπα να χαριεντίζονται. Τότε δεν ήταν ανοιχτά τα οδοφράγματα, αλλά αν ήταν, είμαι σίγουρος πως η Ουκρανή θα απέδιδε τα σέβη της και προς τα εκεί. Για την ιστορία, να σας πω ότι η Ρίκα κόπηκε σε όλα τα μαθήματα στο τέλος της χρονιάς και αποχώρησε από το πανεπιστήμιο επιστρέφοντας στην πατρίδα της. Όχι πως δεν το περιμέναμε, δηλαδή...

Τι ζήσαμε μες τα οικοτροφεία και δεν το μαρτυρήσαμε!

Υ.Γ. Για να καταλάβεις πόσο αλλού ήταν ο τύπος, άκου το εξής. Στις αρχές της χρονιάς, μόλις πήρα το δωμάτιο στην εστία έτυχε να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον μούρη με μούρη πολλές φορές. Παρόλο που γνωριζόμασταν φυσιογνωμικά, εγώ ουδέποτε μπήκα στον κόπο να του μιλήσω εφόσον δεν ήθελα και πολλά-πολλά με την παρέα του. Επομένως ο κύριος θεώρησε πως είμαι ξένος (θα τον ξεγέλασαν τα ξανθά μου τα μαλλιά, τι να σου πω;!) Μια μέρα, εκεί που είχα την πόρτα του δωματίου μου ανοιχτή και καθώς αυτός διέσχιζε τον διάδρομο παρατήρησε ότι είχα επάνω στον τοίχο μου μια αφίσα της Βίσση. Ο τύπος κοντοστάθηκε, χτύπησε την πόρτα και μου είπε: «Do you know that this singer comes from my country?»

Ππεεε! Σκέφτηκα. Όλες οι διάνοιες εδώ μέσα μαζευτήκαμε!

Περιτομή ΙΙ

Από τον καιρό που έβαλα το τρακτέρ στο μπλογκ, άρχισα και πάλι να μαθαίνω τι ψάχνει ο κόσμος στις διάφορες μηχανές αναζήτησης πριν κλικάρει στο θεϊκό αυτό ιστολόγιο. Μια λέξη που έχει τρομερό σουξέ, βάσει πάντα των μετρήσεων του τρακτέρ, είναι και η περιτομή!

Έμεινα έκπληκτος όταν είδα πόσο ψηλές μετοχές έχει αυτή η λέξη. Προφανώς έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζει τι εστί περιτομή, ή αν γνωρίζει προσπαθεί να μάθει περισσότερες πληροφορίες επί του θέματος. Είχα γράψει παλιότερα ένα κείμενο για την επιθυμία μου να κάνω περιτομή. Μπορείτε να το ξαναδιαβάσετε εδώ.

Παρόλα αυτά, να σας ενημερώσω –εφόσον σ’ αυτό το μπλογκ τα γράφουμε όλα και είμαστε όλοι μια ερωτική παρέα – ότι τον περασμένο Αύγουστο τόλμησα το εγχείρημα και έκανα περιτομή. Παρόλο που δεν χρειαζόταν, αποφάσισα ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να απολαμβάνουμε τα πάντα στον μέγιστο βαθμό. Επομένως, πήγα στους γιατρούς επέμεινα ότι θέλω το παπάρι μου refreshed και ξάπλωσα στο χειρουργικό τραπέζι!

Πριν σου παραθέσω τα highs and lows της εμπειρίας, να σε ενημερώσω τι ακριβώς είναι η περιτομή, διότι αν κρίνω από τις γνώσεις που είχαν οι φίλες μου επί του θέματος, κι εσύ την τύφλα σου ξέρεις. Λοιπόν, πτωχή αναγνώστρια: Δοκίμασες ποτέ να φας τη μπανάνα χωρίς να την ξεφλουδίσεις; Αν όχι, δοκίμασε και έλα πες μου αν τρώγεται. Άστο! Μην πνιγείς και έχουμε και τύψεις! Η μπανάνα δεν τρώγεται αξεφλούδιστη. Εξ ου και την αρπάζουμε και την καθαρίζουμε πριν την μπουκώσουμε.

Ε, έτσι γίνεται και η περιτομή. Αρπάζουμε το παπάρι, το κρατάμε όρθιο, καμαρωτό-καμαρωτό και καθαρίζουμε το γύρω-γύρω, αφαιρώντας με νυστέρι το δέρμα. Οπότε, το κεφαλάκι εξέχει αγέρωχο και έτοιμο για μπούκωμα ανά πάσα στιγμή! Πρόκειται για μια απλή εγχείρηση ρουτίνας, διάρκειας 45 λεπτών. Επιτυγχάνεται με τοπική αναισθησία και δεν έχει επιπλοκές (νοουμένου ότι δεν τρέμει το χέρι του χειρουργού).

Εγώ βέβαια, είδα τον Χριστό-φαντάρο με αυτή την εμπειρία!

Μου έβαλαν τρεις ενέσεις σε διαφορετικά σημεία του πέους για αναισθησία, αλλά για κάποιο λόγο δεν με έπιασαν! Οπότε, όπως κατάλαβες, την όλη διαδικασία του θερίζειν την έζησα στο pepsi max! Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το νυστέρι δεν το αισθάνθηκα. Αλλά τις 45 ραφές περιμετρικά του κεφαλιού του πέους τις έζησα σταυροβελονιά προς σταυροβελονιά! Ναι, σαν Λευκαρίτικο κέντημα έγινε το καμάρι μου! Σεμεδάκι για την τηλεόραση! Για να καταλάβεις, δυο νοσοκόμες με κρατούσαν ακινητοποιημένο στο χειρουργικό τραπέζι χειροπόδαρα για να μην κλωτσώ τους γιατρούς και να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Οι οποίοι γιατροί δε, αγρόν ηγόρασαν! Κατά τη διάρκεια της επέμβασης με ρωτούσαν σε ποιο πανεπιστήμιο σπούδασα και αν το συστήνω για να στείλουν τα παιδιά τους! Εν μέσω κραυγών, βογγητών και αναστεναγμών, δηλαδή, στήσαμε ψιλή κουβέντα!

Το ξεφλουδίσαμε το πέος, ζωή να ‘χει! Ύστερα όμως, ήρθαν οι μέλισσες…

Αφού τελείωσε η εγχείρηση και το γάζωσαν με επιδέσμους σαν μούμια, με έστειλαν σπίτι μου να αναπαυτώ. Η ταλαιπωρία άρχισε από εκείνη τη στιγμή και κράτησε 20 μέρες! Το φρέσκο και άκρως ευαίσθητο κεφαλάκι που κρεμόταν πλέον μονίμως εκτός του «καβουκιού» του, τιναζόταν σαν ελατήριο κάθε φορά που το εσώρουχο ερχόταν σε επαφή μαζί του. Μια πολύ περίεργη αίσθηση η οποία ήταν λες και μου ακουμπούσαν ηλεκτρόδια επάνω στο πέος! Δράμα!

Επίσης, έπρεπε να κάνω θεραπεία τρεις φορές τη μέρα για να λιώσουν τα ράμματα. Τι θεραπεία; Έπρεπε να γεμίζω ένα μακρόστενο δοχείο με τσάι χαμομήλι και να τον βουτώ μέσα για 15’ τρεις φορές τη μέρα. Δεν κάνω πλάκα! Έπρεπε να μουλιάζει το πέος στο τσάι για να ξεφουσκώσει! (Από την εγχείρηση φούσκωσε και συρρικνώθηκε τόσο πολύ που ήταν σαν να έχω τρία αρχίδια!)

Να βλέπεις το πέος να επιπλέει μέσα σε ένα δοχείο με κίτρινο τσάι… Σαν γλυκό του κουταλιού, μέσα στο βαζάκι του! Εδώ που τα λέμε, η παρομοίωση λειτουργεί και κυριολεκτικά!

Επίσης, είχαμε και άλλου είδους προβλήματα. Κάποια πρωινά, γύρω στις 5-6:00 τα χαράματα πεταγόμουν στον ύπνο μου από τους πόνους. Καύλωνα στον ύπνο μου και αυτό ήταν απαγορευμένο, εφόσον το πέος ήταν ραμμένο με 46 ράμματα τα οποία το συμμάζευαν προκειμένου να κλείσουν οι πληγές. Σκέψου τώρα μια Λερναία Ύδρα να προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά της και να θεριέψει… (πωωω, λογοτέχνης θα γίνω). Ε, κάπως έτσι ήταν και το πουλάκι μου. Ξυπνούσε και ήθελε να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Ξυπνούσα από τους πόνους και αμέσως εφάρμοζα ένα σχέδιο που είχα καταστρώσει. Σκεφτόμουν τη φάτσα μιας κακάσχημης συμμαθήτριάς μου, από το Λύκειο, και αμέσως μου έπεφτε!

Βέβαια, το πρόβλημα δεν λυνόταν ολοκληρωτικά, εφόσον δέκα λεπτά αργότερα ξυπνούσα πάλι από απρόσμενες κάβλες. Μου πήρε ένα μήνα να επανέλθω στα συγκαλά μου.

Αλλά… Σε τι συγκαλά ήρθα! Άξιζε κάθε λεπτό η ταλαιπωρία. Τώρα έχω ένα παλαμάρι – Ερμή του Πραξιτέλους! Όμοιο με αυτά που βλέπουμε στις τσόντες! Αλήθεια! Έβλεπα τόσα χρόνια διάφορες τσόντες και αναρωτιόμουν αν όλα αυτά τα παλούκια είναι ειδικά εφέ! Όχι, φίλοι του πέους! Όλα είναι περιτετμημένα και έτοιμα στο πιάτο για τις επίδοξες ρουφήχτρες.

Το καινούριο πέος δημιουργήθηκε στις 11 Αυγούστου 2009, ενώ εγκαινιάστηκε από γκόμενα περί τις αρχές Δεκεμβρίου 2009, διά της στοματικής της κοιλότητας. Η διαφορά στην απόλαυση είναι εμφανής, ενώ και οπτικά το θέαμα είναι ομορφότερο. Σας το συστήνω να το κάνετε όσοι προβληματίζεστε. Χώρια που η ζήτηση αυξήθηκε μόλις κυκλοφόρησε η φήμη του νέου μου αποκτήματος, αν και αυτό παίζει να είναι και σύμπτωση.

Και με καινούρια καρδιά και με καινούριο πέος, το παίζω πια ωραίος και μοιραίος! Το νέο μυαλό να δούμε για πότε θα το εγκαινιάσουμε…

Τρεις Στόχοι προς Εξόντωση

Από τον καιρό που μένω στο καινούριο σπίτι των γονιών μου, γίνομαι καθημερινά κοινωνός πολλών ηλίθιων ψυχαναγκασμών που μου επιβάλλονται επειδή το σπίτι είναι καινούριο και πρέπει να το προσέχουμε. Φτάσαμε στο σημείο να είμαστε εμείς οι δούλοι των ντουβαριών και των ταβανιών, αντί αυτά να εξυπηρετούν εμάς. Και φυσικά, δεν ευθύνονται τα τούβλα και τα τσιμέντα γι αυτή την κατάντια, αλλά ο γυναικείος πληθυσμός του σπιτιού. Ο οποίος πληθυσμός ανήγαγε την κατοίκηση στο σπίτι αυτό σε εμπειρία!

Τρείς είναι οι εχθροί μου αυτή την περίοδο! Τα ριχτάρια του καναπέ, τα σουβέρ και ένα φυτό μπονζάι!

Αναλυτικά:

Τα ριχτάρια: Δεν έχω ξαναδεί πιο ηλίθια εφεύρεση. Να καλύπτω τον καναπέ – τον οποίο και πιθανόν να χρυσοπλήρωσα- με ένα μακρύ ύφασμα για να μην λερωθούν οι μαξιλάρες από τον βρώμικο ποπό μου! Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να καλύπτουμε το ριχτάρι με ένα επιπλέον ύφασμα το οποίο θα προστατεύει το ριχτάρι από τον βρώμικο ποπό μου. Και μετά θα πρέπει να καλύψουμε το κάλυμμα που καλύπτει το ριχτάρι που προστατεύει τον καναπέ με ένα άλλο κομμάτι ύφασμα, και ούτω καθεξής, ανάλογα με το επίπεδο βρώμας που βρίσκεται ο κώλος μας και πως αυτό επηρεάζει τον καναπέ!

Δεν έχω χειρότερο από το να με ζαλίζεις επειδή δεν έκατσα επάνω στο ριχτάρι ή αν το ριχτάρι δεν απλώνεται ισότιμα στο έπιπλο. Μπορεί να πεθάνω! Όποιος έχει τέτοιες έγνοιες να κάθεται στο πάτωμα! Ξοδέψαμε τα μαλλιοκέφαλά μας να αγοράσουμε τον καναπέ για να καθόμαστε στο ριχτάρι?! Αν υπάρχουν εξωγήινοι και μας βλέπουν, δεν πρόκειται να πατήσουν το πόδι τους στη Γη. Θα σκεφτούν: «Υπάρχουν ήδη πολλά ούφο εκεί κάτω!» Μόνο που στα γράφω, ανεβάζω πίεση!

Τα σουβέρ: Άκου λέξη! Σουβέρ. Ένα κομμάτι κόντρα πλακέ πάνω στο οποίο βάζεις το ποτήρι σου για να μην αφήσεις λεκέδες και στίγματα επάνω στην «ιερή τράπεζα,» την οποία οι γυναίκες αποκαλούν ενίοτε και τραπεζάκι του καφέ. Πικρός σου βγαίνει ο καφές! Στον λαιμό σου κάθεται! Να προσπαθείς να πεις δυο κουβέντες και αντί να επικεντρώνεσαι στο εκάστοτε κουτσομπολιό που ευφραίνει την ατμόσφαιρα, να πρέπει να σημαδέψεις το ποτήρι επάνω στο σουβέρ! Γιατί; Για να μην αφήσεις λεκέ!

Η μάνα μου δεν κάνει άλλη δουλειά! Κρατά σουβέρ και περιμένει να δει πού θα κάτσει το ποτήρι για να προλάβει να αποθέσει ένα από κάτω. Σαν τα ‘Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα’ καταντήσαμε! Όσα περισσότερα σουβέρ πετύχετε να κεντράρετε κάτω από τα φλιτζάνια, τόσους περισσότερους βαθμούς για την ομάδα σας! Είμαστε καταδικασμένοι να επιζητούμε συνέχεια μια νέα επιφάνεια στην οποία προορίζεται να προσγειωθεί το ποτήρι μας! Ζω ένα δράμα, κυρίες και κύριοι! Δεν αντέχω άλλο τη δικτατορία του σουβέρ! Θέλω ν’ αφήνω την κούπα του καφέ όπου θέλω χωρίς άγχος!

And last, but not least: Το Μπονζάι! Τι είναι το Μπονζάι; Μην σκιάζεσαι, κι εγώ για άγριο θηρίο το νόμιζα. Φυτό είναι! Κινέζικο! Ένα πράμα που κάνει, λέει, καλό φενγκ σούι. Πώς λέμε η κυρία Βέτα κάνει καλό μουσακά. Ε, το Μπονζάι κάνει καλό φενγκ σούι! Kαι επειδή όλοι οι Δόγηδες έχουν από ένα στο ανάκτορό τους, πήραμε κι εμείς. Μην χάσουμε! Το βάλαμε στην κουζίνα και από τότε ξορκίστηκαν όλα τα κακά, τρομάρα να μας έρθει. Τα κακά ξορκίστηκαν, αλλά μαζεύτηκαν μυγάκια! Πολλά μυγάκια μαγνήτισε το γαμημένο το Μπονζάι!

Τρώω γιαούρτι, φτύνω μυγάκι. Πίνω χυμό πορτοκάλι, βρίσκω μέσα στο ποτήρι άλλα τρία να επιπλέουν. Πιρουνιάζω πατάτα, φτου μυγάκι. Πιρουνιάζω ντομάτα, φτου και βγαίνω! Το Μπονζάι όμως, δεν βγαίνει από την κουζίνα. Ρίζωσε! «Και τι να το κάνουμε;» αναρωτήθηκε η μάνα μου συμπληρώνοντας: «είναι δώρο και είναι και πανάκριβο!» Έμφαση στο 'πανάκριβο' παρακαλώ. «Να το πετάξουμε! Τρώω εγώ τις μύγες για να έχεις εσύ στην κουζίνα Μπονζάι! Είχαμε και στο χωριό μας Μπονζάι;»

Η μάνα μου πήρε το Μπονζάι από το τραπέζι της κουζίνας και το έβαλε επάνω στον πάγκο. Δηλαδή το μετακίνησε δυο μέτρα.

Εγώ μια μέρα θα φύγω από δω.

Το Μπονζάι, ποτέ!