Μπορεί Να Ελέγξει Τα Πάντα!

Στη γιορτή του νηπιαγωγείου της κόρης μου που έλαβε χώρα προ μίας ώρας στην αυλή του σχολείου έφυγα γεμάτος περηφάνεια και συγκίνηση. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα με συγκινούσαν τόσο πολύ τα παιδάκια με τα ποιηματάκια τους και τα τραγουδάκια τους που θα έφτανα στο σημείο να ρουφιέμαι και να κρύβομαι για να μη φαίνεται ότι είμαι έτοιμος να μπήξω τα κλάματα. 

 

Γράφω αυτό το κειμενάκι για την κόρη μου, για να σας πω το εξής: Βγήκε να πει ένα ποίημα η τρελό-Βαγγελιώ, ατομικά, μόνη της στο μικρόφωνο, το οποίο ποιηματάκι πήγαινε κάπως έτσι: “δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα, αλλά μπορώ να ελέγξω τη δική μου συμπεριφορά και τις συνέπειες της”. Θυμάστε που είχα γράψει κάποτε ένα κείμενο για την Ευαγγελία που “όλα τα μπορεί”, όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει και ότι το δήθεν women empowerment είναι ένα κοινωνιολογικό εύρημα και τίποτε περισσότερο;  

 

Ε, λοιπόν, σήμερα βγήκε η υπέροχη μου τσαπερδόνα να πει το ποίημα και αντί να πει “δεν μπορώ να ελέγξω τα πάντα…”, είπε το αντίθετο: “Μπορώ να ελέγξω τα πάντα…” Εκεί επενέβη η δασκάλα της και τη διόρθωσε για να μη χάσει τη ροή του ποιήματος και η κορούλα μου συμμορφώθηκε. Αλλά μου έκανε εντύπωση το πώς το μυαλό της είναι έτσι ρυθμισμένο που να θεωρεί ότι όντως μπορεί να ελέγξει τα πάντα και ότι αυτό είναι και το αυτονόητο για να το πει. Γλώσσα λανθάνουσα…

 

Έχουμε “πρόβλημα” με την Ευαγγελία σ’ αυτόν τον τομέα. Έχει υπέρμετρη αυτοπεποίθηση (πώς είμαι εγώ, το ακριβώς αντίθετο – ίδια η μάνα της σε αυτοπεποίθηση και ικανότητα) και νομίζει ότι μπορεί να μαγειρέψει μόνη της, να λουστεί μόνη της, ότι μπορεί να κολυμπήσει στα βαθιά χωρίς καμία έγνοια, ότι μπορεί να κρεμαστεί από τα ερμάρια, να σκαρφαλώσει σε δέντρα, να χειριστεί υπολογιστές, να, να, να… Πραγματικά το θαυμάζω αυτό το “τουπέ” το οποίο εγώ και ο γιος μου δεν διαθέτουμε. Από την άλλη με αγχώνει κιόλας γιατί φοβάμαι ότι μπορεί να έχει υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις της και κάτι να της γυρίσει μπούμερανγκ. Και δεν θέλω να χτυπήσει. Οπότε πολύ συχνά συμπεριφέρομαι απέναντι της "τοξικά". Γίνονται μάχες μαζί της προκειμένου να μας αφήσει να τη βοηθήσουμε σε κάποιο εγχείρημα της. “Μπορώ και μόνη μου” είναι η μόνιμη επωδός της. 

 

Από την άλλη, αντιλαμβάνομαι ότι είναι δίκοπο μαχαίρι να της κόψεις τη φόρα γιατί θαυμάζω αυτό το τσαγανό που έχει και θέλω να το διατηρήσει και να το καλλιεργήσει περαιτέρω και να μην ερμηνευθεί το άγχος μου για την ακεραιότητα της ως ψυχολογικός “ευνουχισμός”.

 

Πέραν τούτων, να πω ότι στη γιορτή της ήταν μακράν η καλύτερη, η πιο ψηλή και η πιο όμορφη. Της έδωσα μια ανθοδέσμη στο τέλος και έκανε μια χαρά απερίγραπτη! Τη λατρεύω!