Διάφορα Αδιάφορα

Εχθές βράδυ με έπιασαν λίγο τα υπαρξιακά μου γιατί πέτυχα στο Facebook μια παλιά μου συμφοιτήτρια από τη Σουηδία, που σπουδάζαμε μαζί στην Αγγλία, και τη ρώτησα τα νέα της και μου απάντησε ότι βρίσκεται με τον άντρα της στην Ισπανία και προσπαθούν να επιπλώσουν το εξοχικό που αγοράσανε.

Δεν είναι γειωτικό αυτό το πράμα; Να ξέρεις ότι οι συμφοιτητές σου, που σπουδάζατε τα ίδια πράγματα και οι οποίοι τότε βρίσκονταν στην ίδια οικονομική κατάσταση με σένα, να μετράνε δηλαδή και το τελευταίο penny για το laundry room σήμερα αγοράζουν εξοχικά στην Ισπανία; Και προσπαθούν να τα επιπλώσουν; Εγώ σήμερα, όπως ήρθαν τα πράγματα, δεν μπορώ να επιπλώσω ούτε το σπίτι μου στη Λευκωσία.

Κάθεστε και εσείς και σκέφτεστε ότι η ζωή σας θα ήταν πολύ διαφορετική αν είχατε τα κότσια να φύγετε μακριά από την Κύπρο; Τι κάνω εγώ εδώ; Το μόνο που κάνω είναι να συζητώ για το Κυπριακό. Δεν έβαζα φωτιά να τα κάψω όλα καλύτερα; Ποιος άλλος 35αρης συμφοιτητής μου αναλώνεται σε πολιτικές συζητήσεις στη χώρα του; Κάθεται η Ελένα η Μεξικάνα να ασχοληθεί αν θα εκλείψει η διαφθορά στο Μεξικό; Χέστηκε. Παντρεύτηκε έναν Αργεντίνο που γνώρισε στο Λονδίνο, έκαναν εκεί παιδάκια, ζουν στην Αγγλία μόνιμα, στα παπάρια τους όλα. Αντιστοίχως, τα προβλήματα των Σουηδών είναι πώς θα επιπλώσουν το εξοχικό στην Ισπανία. Και εγώ που μιλώ απταίστως τα Ισπανικά, τι κάνω; Ανοίγω συζητήσεις με κομμούνια για τον Αναστασιάδη και τον Ακκιντζί. Πάρτα να μην στα χρωστάω!

Τι γκλάμορους ζωή. Γι αυτά γεννήθηκα; Αυτά άξιζα; Ρητορικόν το ερώτημα!

Αχ Θεέ μου, κάνε να βρέξει λεφτά με κάποιο τρόπο να μπούμε σε μια βάρκα να φύγουμε να πάρουμε ένα ρημαδορετιρέ στο Μανχάτταν, να ζήσουμε σαν τη Βανέσσα Πομπόνι λίγο πριν τα γεράματα, μην μας έρθει πρόωρα η κακιά η αρρώστια.

Αλλαγή θέματος.

Ξέρεις τι παρατήρησα πρόσφατα και κάνω πολύ χάζι; Άκου να δεις. Από τον καιρό που μετακομίσαμε στο σπίτι της Μπρέντας το οποίο διαθέτει κήπο και αυλή, άρχισα να ασχολούμαι με τον κήπο. Μια ζωή ζούσα σε πολυκατοικίες οπότε ουδέποτε στη ζωή μου είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με την κηπουρική. Τον κήπο τον έχω αναλάβει εξολοκλήρου. Κάθομαι και κλαδεύω, κάθομαι και ποτίζω, μαζεύω τα σάπια φύλλα, γενικά είναι κάτι που με ευχαριστεί. Εκεί λοιπόν που γίνομαι ένα με τα χώματα κάθομαι και παρακολουθώ τους περίοικους που παίρνουν βόλτα τα σκυλάκια τους κατά τις 6-7 το απόγευμα. Έχω φτάσει στο εξής συμπέρασμα: Το 80% των Κυπρίων αντρών που πάνε βόλτα τον σκύλο εκείνη την ώρα έχουν γκόμενα!

Και στο γράφω εδώ να το πάρεις κι εσύ είδηση, αν δεν το έχεις πάρει ήδη, γιατί για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη. Αν έχεις άντρα, σύζυγο, συμβίο ή γκόμενο που το σούρουπο πάει τον σκύλο βόλτα, να ξέρεις ότι κατά 90% έχει και γκόμενα. Ειδικά αν μιλά στο κινητό καθόλη τη διάρκεια του κατουρήματος, είναι σίγουρο. Εξακριβωμένο. 

Ναι, ναι, ναι, άκου με που σου λέω. Γκόμενα κανονική. Τους παρακολουθώ όλους τους 50+ που περνούν συνάμενοι κουνάμενοι μπροστά από τον κήπο μου, πάνε δήθεν τον σκύλο βόλτα να κατουρήσει και ταυτόχρονα μιλούν με τη γκόμενα. Ακούω κάτι γλυκόλογα, κάτι σαλιαρίσματα, κάτι υπονοούμενα που μόνο σε γκόμενα δυνατόν να απευθύνονται. Και το έχω εξακριβώσει πολλάκις καθότι όποτε γυρίσω να κοιτάξω κατάματα και επικριτικά τον εκάστοτε διαβάτη, αυτός αγχώνεται, σκύβει το κεφάλι, χαμηλώνει την ένταση της φωνής του, και γενικότερα εκπέμπει μια ανασφάλεια τύπου «μας τσακώσανε, κλείνω». Και εδώ που τα λέμε, ποιος θα τηλεφωνούσε της συζύγου να της μιλήσει γλυκά ενόσω κατουρά ο σκύλος; Κανένας. Πριν 10 λεπτά ήσουν σπίτι μαζί της, τόσο πολύ την πεθύμησες;

Δεν ανακάλυψα και την τασιηνόπιττα βεβαίως, βεβαίως. Όποιου το είπα μου είπε «καλημέρα τζι' έφεξε». Ε, προφανώς αποτελεί προσφιλή τακτική, εγώ όμως τώρα ξύπνησα. Γι αυτό αν θέλετε να βεβαιωθείτε αν έχουν φυτρώσει κέρατα στο κεφάλι σας, δεν έχετε φίλες μου, παρά να του προτείνετε να πάτε μαζί τον σκύλο βόλτα ένα απόγευμα. Αν δεχτεί μετά χαράς, κοιμηθείτε ήσυχες. Αν δυσανασχετήσει… κοιμηθείτε απ’ το ίδιο πλευρό.

Αυτά είχα να σας πω σήμερα.

Επιτέλους χειμώνιασε, έβρεξε λίγο και ξεβρόμισε (ελαφρώς) η χώρα. 

Τι Ευφράδεια!

Αυτή τη νέα βλάχικη μόδα που χρησιμοποιείτε όλοι σας την αγγλική λέξη ‘so’ ως αποτελεσματικό σύνδεσμο πότε τη ξεσηκώσατε και κυρίως, πότε σκοπεύετε να την αποβάλετε, γλυκά μου ζωντόβολα;

Μα, ώσπου πάτε χειροτερεύετε! Πραγματικά δεν έχει τέλος η ξευτίλα σας. Το έχω ακούσει να το χρησιμοποιούν από νοσοκόμοι μέχρι αρχαιολόγοι. Χωρκάτες ολκής βέβαια, αλλά τουλάχιστον υποτυπωδώς μορφωμένοι. Τι πάει να πει ‘so’, ρε βλήματα;

«Ξεκίνησα να πάω για καφέ, αλλά είχε πολλή κίνηση, so επέστρεψα σπίτι και είδα τηλεόραση».

«Πολλοί ασθενείς παραπονέθηκαν για τις παρενέργειες του φαρμάκου, so αποσύρθηκε από την αγορά».

«Ο καθηγητής έχασε τη πτήση του και δεν επέστρεψε στην Κύπρο εγκαίρως, so ακυρώθηκε η διάλεξη που είχε προγραμματιστεί για τις πέντε».

Έχω παρατηρήσει ότι όσοι χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη φροντίζουν να την τονίζουν κιόλας, για να δώσουν έμφαση στην εξυπνάδα. Να τους πούμε μπράβο που σκέφτηκαν κάτι τόσο πρωτότυπο και απαλλάχθηκαν μια για πάντα από αντίστοιχες ελληνικές και προ παντός δύσκολες λέξεις όπως το «άρα», το «επομένως», το «ώστε» και το «εξ ου».

Ε, λοιπόν, έχω και εγώ κάτι να σας προτείνω. Γιατί δεν χρησιμοποιείτε και το άρθρο ‘The’ στη καθομιλουμένη να γίνετε ακόμα πιο μοδάτοι; Ξέρετε πόσο τέλειο ακούγεται;

«Ξεκίνησα να πάω για the καφέ, αλλά είχε πολλή κίνηση, so επέστρεψα σπίτι και είδα the τηλεόραση».

«Πολλοί ασθενείς παραπονέθηκαν για τις παρενέργειες του the φαρμάκου, so αποσύρθηκε από την the αγορά».

«Ο καθηγητής έχασε the πτήση του και δεν επέστρεψε στην Κύπρο εγκαίρως, so ακυρώθηκε the διάλεξη που είχε προγραμματιστεί για τις πέντε».

Μπα που να καταπιείτε τη γλώσσα σας και να πνιγείτε, εκτρώματα του σύμπαντος. 

Ο Χοβίγκ στο Κίεβο

Η Γιουροβιζιακή σεζόν για το 2017 ξεκίνησε σήμερα με την επίσημη ανακοίνωση του ΡΙΚ πως στο Κίεβο θα μας εκπροσωπήσει ο Χοβίγκ.

Ο Χοβίγκ δεν μου ήταν και τόσο συμπαθής όταν συμμετείχε στο X-Factor εν έτει 2009. Μου έσπαγε τα νεύρα όποτε έπιανε εκείνη την αππωμένη πόζα του Σούπερμαν, και την οποία επανέλαβε 1200 φορές μέχρι να αποβληθεί από το σόου. Αλλά δεν θα φέρω ένσταση για την επιλογή του μιας και θεωρώ ότι μετά την περσινή άρτια εκπροσώπηση των Minus One, ό, τι και να διαλέγαμε φέτος θα ήταν εκ προοιμίου υποδεέστερο. Εξάλλου, φάνηκε ότι ακόμη κι αν οι επιλογές μας είναι μελετημένες και ακολουθούμε σωστή στρατηγική, και πάλι πατώνουμε. Αυτή είναι η μοίρα της πτωχής Κύπρου. Να πατώνει. Πέρσι έγιναν τα πάντα όπως έπρεπε και πάλι καταλήξαμε 21^οι. Τι να στείλουμε πια; Τον Πάπα; Και αυτός με την κυπριακή σημαία να τυλιχτεί, πάλι τελευταίος θα έρθει. Η μόνη μου ελπίδα πια, είναι να πάει ένα καλό λαϊκό τραγούδι, ένα χασάπικο, ένα ζεϊμπέκικο (μάλλιασε η γλώσσα μου να τα γράφω τόσα χρόνια) μπας και δώσουμε στίγμα, μπας και πλασάρουμε μια υποτυπώδη εθνική ταυτότητα προς τα έξω και πάψουμε να είμαστε ένα μπουρδελο-νησί, άοσμο, άχρωμο και άσχημο, μπας και "πιάσουμε τόπο" και αποκτήσουμε υπόσταση, μα ποιος με ακούει;

Τούτων λεχθέντων, ας πάει και ο Χοβίγκ, ας πάει και το παλιάμπελο δεν νοιάζομαι σταλιά. Θα του γράψει το τραγούδι ο Thomas G:son διάβασα… κάτι είναι και αυτό. Όλο και κάποια δευτεράντζα θα του δώσει να πει, από τις πολλές που γράφει κάθε χρόνο για όλους τους παρακατιανούς λαούς του διαγωνισμού που είναι ανάξιοι να προβάλουν αξιοπρεπώς τις ρίζες τους, βλ. Γεωργιανούς, Λιθουανούς, Βέλγους, Ρουμάνους από πέρσι και πρόπερσι.

Η Γιουροβίζιον όσο πάει αποκτά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Είναι ένα πάθος που με τα χρόνια θεριεύει όλο και περισσότερο. Κατ’ αρχάς, η είδηση ότι η Παπαρίζου ετοιμάζεται για επετειακή κάθοδο στο Κίεβο με την Ελλάδα και συστρατεύεται με την ομάδα του Κοντόπουλου και του Ευαγγελινού δεν δύναται να περάσει στα ψιλά. Ακόμη και αν δεν κερδίσει, πράγμα που ούτως ή άλλως απεύχονται πια στην Ελλάδα, θα προσδοθεί λίγη χαμένη αίγλη στο προφίλ του διαγωνισμού που χάθηκε τα τελευταία χρόνια με το Μπιθουλέικο που επιστρατεύτηκε, βλ. Μαρία-Καημένη-Κυριάκου 2015, Συριζό-Τσιπρόσφυγες 2016 και τα χιπστεράκια με το τραμπολίνο του 2014 που ήταν για πολλά χαστούκια. Θα ήταν απλά υπέροχο να επαναληφθεί η ιστορία του 2005 και είμαι σίγουρος ότι η Παπαρίζου, αν τελικά το τολμήσει, θα παρουσιάσει κάτι ανώτερο κι από τη σκηνική παρουσία του Ρώσου Σεργκέι πέρσι. Θα πάει όλον τον θεσμό ένα βήμα μπροστά. Μακάρι να τους κάτσει το τραγούδι, μακάρι να της βγει η εκπροσώπηση, μακάρι!

Περαιτέρω, δεν ξέρω αν άκουσες, η Γιουροβίζιον ενδέχεται να μεγαλώσει κι άλλο από φέτος και να δεχτεί συμμετοχές και από άλλες χώρες πλην της Αυστραλίας. Το διοικητικό συμβούλιο επανεξετάζει τους κανονισμούς και ίσως επιτρέψει συμμετοχή κι άλλων χωρών εκτός Ευρώπης στον διαγωνισμό, όπως η Κίνα, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Ν. Αφρική, η Ν. Κορέα, το Χονγκ Κονγκ, το Καζακστάν, η Χιλή, η Νέα Ζηλανδία κ.α. «Μα δεν θα είναι πια Γιουροβίζιον» Ε, μα πόσες φορές να το πούμε ότι ο τίτλος είναι απλά ενδεικτικός. Σάμπως ανήκει η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη; Αν έπρεπε να το πάρουμε αυστηρά γεωγραφικά το ζήτημα, τα σύνορα τελειώνουν στην Κύπρο και την Εσθονία στα ανατολικά, στην Πορτογαλία και την Ισλανδία στα δυτικά. Κι αν έπρεπε να το πάρουμε καθαρά πολιτισμικά δε, θα έπρεπε να συμμετέχουν μόνο οι Σκανδιναβοί ως οι μόνοι που μπορούν να θεωρούνται Ευρωπαίοι με την ουσιαστική έννοια του όρου.

Η τεχνολογία προχωρά, ο κόσμος μικραίνει, είναι θέμα χρόνου να γίνει παγκόσμιος διαγωνισμός η Γιουροβίζιον. Και δεν χαλιέμαι, φτάνει να μην κερδίζουν κάθε χρόνο οι υπερδυνάμεις. Να σφίξει το σύστημα ψηφοφορίας, να ελέγχεται αυστηρότερα η τηλεψηφοφορία και να μην υποπέσει σε περαιτέρω πολιτικές παγίδες η EBU όπως έπεσε φέτος με τον αμανέ-αηδία της Ουκρανίας.

Όπως και να’ χει, ξεκινά μια υπέροχη τηλεοπτική εποχή ως τον Μάιο του ’17.  

Ποιος Είναι Ο Μπούλης;

Το περιστατικό με τις δύο χωρκάτισσες που έδειραν μίαν τρίτη, απλά και μόνον επειδή ετόλμησε να στείλει μήνυμα στον γκόμενο της πρώτης, δεν με εξέπληξε. Και δεν με εξέπληξε γιατί εγώ εδώ και χρόνια γράφω ότι ζούμε σε μια σιχαμένη, άναρχη χωρκατόχωρα, αλλά όποτε σας το επισημαίνω θίγεστε, με αποκαλείτε σνομπ, ξυπνούν τα κόμπλεξ μέσα σας και δηλώνετε αγγλιστί proud to be Cypriots. Δεν έχετε καταλάβει ότι το μεγαλύτερο κακό που σας μας βρήκε είναι που συνυπάρχουμε δυστυχώς, όλοι πάνω σ’ αυτή την καταραμένη νήσο και ότι έχουμε καταδικαστεί σε μία κόλαση που δεν θα τελειώσει ούτε καν όταν πάμε με το καλό στην κόλαση.

Το μπούλινγκ, ηλίθιοι χωρκάτες, δεν βρίσκεται μόνο στα σχολεία. Υπάρχει παντού και φανερώνεται καθημερινά στα πιο απλά μέρη. Θέλετε να σας πω ιστορίες του γραφείου; Που επειδή έτυχε κάποτε να πέσω σε προϊστάμενο που δεν με χώνευε, μου ανέθετε εργασίες με προθεσμία που ήταν αδύνατο να εκπληρώσω, μόνο και μόνο για να με απειλεί με «πειθαρχικό παράπτωμα»; Το 2013 μου είχε αναθέσει να τελειώσω ένα report στις 15 Αυγούστου! Ξεπίτηδες. Για να με αναγκάσει να μην πάρω άδεια και να μην πάω πουθενά όλο το καλοκαίρι. Έπρεπε να δουλεύω απογεύματα για να το παραδώσω στην ώρα του. Όπερ και εγένετο. Στο μεταξύ έριχνε τις βόλτες του για να επιβλέψει την πρόοδό μου και μου επαναλάμβανε «15 Αυγούστου, ημέρα Κυριακή, το θέλω στο μέηλ μου τελειωμένο!» Και προσέξτε, επρόκειτο για ένα report που θα μπορούσε να τελειώσει οποτεδήποτε. Αλλά, όχι, πώς θα σπάσουμε τα αρχίδια του υπαλλήλου που δεν χωνεύουμε; Του θέτουμε deadline τον δεκαπενταύγουστο!

Μην μιλήσω για το γεγονός ότι έκατσα και έβαψα το γραφείο μου κάποτε, με δικά μου έξοδα, αντικαθιστώντας όλα τα έπιπλα με καινούρια, επίσης με δικά μου έξοδα, και σχεδόν ένα μήνα αργότερα με μετακίνησε σε άλλον όροφο, με το ζόρι και άνευ λόγου, μετατρέποντας το γραφείο μου σε αποθήκη. Έτσι, με συνοπτικές. Αυτό είναι το μπουλινγκ της γραβάτας. Δεν είναι εύκολο να το κινηματογραφήσεις και να το διαμοιράσεις στα κοινωνικά δίκτυα βέβαια, αλλά συμβαίνει, και άντε να κάτσεις να διαμαρτυρηθείς γι’ αυτό να δούμε ποιος θα σου βρει δίκαιο. Αν σε πάρουν χαμπάρι ότι δυσανασχετείς, το πολύ πολύ να σου μπήξουν κι άλλο report με προθεσμία 25 Δεκεμβρίου και άντε να μη σου βγει ο καρκίνος.

Θέλεις να σου πω για το μπούλινγκ του σκηνοθέτη στην πρόβα από όσα χρόνια ασχολούμαι με το ερασιτεχνικό; Που σε σκάει απλά και μόνο επειδή δεν σε χωνεύει; Να του φταίνε μαλακίες, όπως π.χ. «πώς κουνάς τα χέρια σου έτσι;», «δεν μ’ αρέσει ο τρόπος που περπάτησες», «δεν το είπες όπως έπρεπε» (ενώ εσύ το είπες όπως ακριβώς το ήθελε) και «ξαναπες την ατάκα ώσπου να την πεις όπως θέλω» (χωρίς να σου εξηγεί τι ακριβώς θέλει) και άλλες παρατηρήσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σημασία στην εξέλιξη του έργου ή στην ανάπτυξη του ρόλου και οι οποίες εξυπηρετούν μόνο και μόνο την εμπάθειά του απέναντί σου και τη μείωσή σου απέναντι στο σύνολο. Και το χειρότερο από όλα; Όταν κάνουν οι άλλοι παρόμοιας φύσης «παραπτώματα» να τα αγνοεί, μη σου πω να τους λέει και «μπράβο, υπέροχα τα είπες».

Θέλεις να σου πω για το μπούλινγκ στα χρόνια του στρατού; Που είχαν τον φαντάρο ξύπνιο όλη νύχτα με το δάχτυλο στην κλειδαρότρυπα για να μην περνούν από μέσα τα κουνούπια; Και να τον απειλούν ότι αν τολμήσει να κουνήσει το δάχτυλο από την τρύπα θα έτρωγε της χρονιάς του; Ου, ου, τέτοιες ιστορίες έχω να διηγούμαι μέρες ολόκληρες.

Θέλεις να σου πω για το μπούλινγκ των ανωνύμων στα μπλογκς; Στο τουίτερ με τα fake accounts; Όσα θέλεις να σου πω. Αλλά δεν υπάρχει λύση αγαπητέ μου. Η ίδια η ύπαρξη του προβλήματος είναι και η λύση του. Και καλά θα κάνουμε να το καταλάβουμε όλοι μας όσο είναι νωρίς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, απλώς μαθαίνεις να επιβιώνεις. Και να αποφεύγεις τις κακοτοπιές. Μεγαλώνοντας, θέλεις δεν θέλεις, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τον μπούλη, τις προθέσεις του, τις ορέξεις του και να τον αποφεύγεις. Δεν μπορείς να τον μουντάρεις, ούτε να τον χτυπήσεις, ούτε να τον σκοτώσεις όπως πραγματικά θα του άξιζε γιατί μετά θα σε κατηγορήσουν και εσένα ως μπούλη. Μη σου πω δεν μπορείς να το κάνεις καν share το συμβάν γιατί οι απανταχού μητέρες Τερέζες θα σε θεωρήσουν συνεργό. Αλλά κάποτε ξυπνάς και οχυρώνεσαι, αναπτύσσεις άμυνες και ξέρεις πώς να αποφύγεις ή και να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση.

Σε μία χώρα του πρώτου κόσμου βέβαια, θα ήταν αρκετή μια καταγγελία. Αλλά στην Κύπρο που και το ίδιο το κράτος είναι ένας μεγάλος μπούλης, η μόνη λύση είναι η αποδοχή της ύπαρξης του προβλήματος. Γιατί μακάρι να γεννιόμασταν με έναν διακόπτη στην πλάτη, ο οποίος θα μπορούσε να γυρίσει τον Κυπραίο από το mode του ζώου στο mode του ανθρώπου, κάτι σαν αυτό που έγινε στον Buzz Lightyear στο Toy Story 3, μα δυστυχώς δεν!

Γι’ αυτό σας λέω. Μην τρομάζετε για δυο πουτανάκια που σφάχτηκαν μεταξύ τους σε ένα λύκειο. Αυτές είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένες. Να τρομάζετε που ακόμα δεν αναγνωρίσατε σε τι γουμά γεννηθήκατε, και ότι ακόμα νιώθετε και περήφανοι γι’ αυτόν. Τρομάρα σας!  

Τα Στρουμφάκια Χορεύουν Καρσιλαμά

Σήμερα το μεσημέρι ανακάλυψα ότι στο Ντουμπάι χτίζεται ένα τεράστιο θεματικό πάρκο, στα πρότυπα της Ντίσνεϊλαντ, το οποίο θα λέγεται Motiongate. Ιδού ο πολύ ενδιαφέρων χάρτης του:

Όπως μπορείς να διακρίνεις, το πάρκο θα χωρίζεται και αυτό σε διάφορες ζώνες, όπως για παράδειγμα στο Lionsgate, στη χώρα των κινουμένων σχεδίων της Dreamworks, στα Sony Pictures Studios, και τέλος, σ’ αυτό που λύγισε την καρδούλα μου περισσότερο: Στο στρουμφοχωριό! Στον μπλε παράδεισο!

Με το που είδα ότι χτίζεται ολόκληρο στρουμφοχωριό, άρχισα να ψάχνω εισιτήρια για το Ντουμπάι. Ποτέ μου δεν θέλησα να ταξιδέψω στο Ντουμπάι. Ίσως γιατί αποτελεί αγαπημένο προορισμό των Κυπρίων και ως γνωστόν, απεχθάνομαι οτιδήποτε μου προκαλεί συνειρμούς με το συνάφι μας. Ακούω πολλούς που πετάγονται εκεί για ψώνια, λες και δεν βολεύει να πεταχτούν δυο ωρίτσες στην Ιταλία και τη Γαλλία που βρίσκονται πιο κοντά μας, να ψωνίσουν αφού λύσσαξαν, αλλά να δουν και κάνα μουσείο. Πρέπει σώνει και καλά να πάνε στις αραπιές, που παρέχουν μόνο αυτά που τους ενδιαφέρουν: Φαΐ και ψώνια. Έτσι είναι όμως, ο καθένας ταξιδεύει εκεί που νιώθει πιο οικεία.

Τέλος πάντων. Να, λοιπόν, που το στρουμφοχωριό έβαλε το Ντουμπάι στις ισχυρές υποψηφιότητες για ένα από τα επόμενα ταξίδια μας. Μπήκα στο σάιτ του εν λόγω πάρκου και παρακολούθησα βιντεάκια, είδα φωτογραφίες, και κάπου εκεί μου ήρθε και το εγκεφαλικό. Κοίτα εδώ φωτογραφία να φρίξεις:

Το σπίτι-μανιτάρι με δυο ψηφιακούς Άραβες μπροστά, κανονικά με κελεμπία, μπούρκα, τζίχαμπ, ρίχαμπ πώς διάολο τις λένε, να ποζάρουν φόρα παρτίδα, ενδεικτικά για το τι μας περιμένει.

Δεν χρειάζεται να σου πω ότι ξενέρωσα στο δευτερόλεπτο. Δεν ήθελα που δεν ήθελα να πάω να ψηθώ στους 50 βαθμούς μιας χώρας που δεν διαθέτει απολύτως καμία πολιτιστική κληρονομιά , τώρα θα πάω να απομυθοποιήσω και τα στρουμφάκια σε ένα πάρκο όπου το 90% του κόσμου θα είναι ντυμένοι έτσι; Επειδή το είπε ο Αλλάχ; Όχι μάνα μου! Καλά είμαστε και εδώ, στα αβγά μας, με το παραδοσιακό Παπαφιλίππου μας, με το φτηνιάρικο Extreme Park του Στροβόλου μας... Να παίρνω εκεί τα παιδιά μου όταν με το καλό αποκτήσω, και είμαστε κομπλέ.

Μα είναι δυνατόν; Στρουμφοχωριό με κελεμπίες; Εδώ με ξενίζει το γεγονός ότι στο Παρίσι ο Μίκυ και ο Ντόναλντ μιλάνε Γαλλικά. Είναι δυνατόν τώρα να περιφέρομαι ανάμεσα στη Στρουμφίτα και τον Ξευτέρη και τριγύρω μου να βλέπω αυτό το λυπητερό θέαμα και να ακούω χάλλα-χούλλα, χάλλα-χούλλα, γιάλλα, γιάλλα; Όχι. Είπα όχι! Γι’ άλλα μάτια εγώ πονάω, γι’ άλλα μάτια ξενυχτάω, πίνω μα δεν τα ξεχνάω, γι’ άλλα, γι’ άλλα!

Σημείωσε ότι έχω το ίδιο πρόβλημα και με τη νέα Ντίσνεϊλαντ που άνοιξε στη Σαγκάη της Κίνας. Δεν τα έμαθες; Η πιο υπερσύγχρονη Ντίσνεϊλαντ του κόσμου άνοιξε τον περασμένο Ιούνιο στη Σαγκάη. Η έκτη στη σειρά. Ναι, είναι η πιο μικρή σε μέγεθος απ' όλες, αλλά διαθέτει μια τεχνολογία που σε αφήνει μαλάκα. Μόνο και μόνο να δεις με τι υπέροχα εφέ σχεδίασαν τους «πειρατές της Καραϊβικής» θα αψηφίσεις κάθε εφιάλτη που σου δημιούργησαν οι συμφοιτητές σου οι Κινέζοι όποτε μαγείρευαν στην κουζίνα της εστίας και θα σπεύσεις να την επισκεφτείς. Σοκ, όμως! Έκθαμβος παρατήρησα ότι όλα τα τρενάκια, όλες οι διαδρομές, όλα τα happenings στην εν λόγω Ντίσνεϊλαντ, είναι στα κινέζικα. Ούτε καν σε διγλωσσία όπως στο Παρίσι. Κινέζικα 100%. Οι ταμπέλες είναι γραμμένες και στα αγγλικά, έτσι για το ξεκάρφωμα, αλλά οι χαρακτήρες, οι προβολές, τα βίντεος τα πάντα, είναι στα Κινέζικα και μόνον. Φαντάζεσαι πόσο με κόφτει να πάω τώρα… Κοίτα εδώ τον Τζακ Σπάρροου που έμαθε Κινέζικα:

Αν θα χτίσεις θεματικό πάρκο, μάνα μου, το χτίζεις στη γλώσσα που του αρμόζει. Δεν είναι δυνατόν να χαλάς τη φαντασίωση σε τόσες χιλιάδες κόσμου! Ακούς εκεί, κινέζικα, αραβικά, μπούρκες, λαχματζούν και λουκουμάδες. Τι άλλο έμεινε να ζήσουμε πια; Τον Ροζ Πάνθηρα να μιλά ζουλού; Αίσχος!  

Ερασιτεχνισμοί

Εχθές ήταν μία άλλη υπέροχα ψωνισμένη μέρα, λόγω του ότι ο ΘΟΚ μας απένειμε και επίσημα τα βραβεία για το Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου 2015. Ουσιαστικά χθες ξεκίνησε το φετινό Φεστιβάλ και επί τη ευκαιρία διοργανώθηκε στη Νέα Σκηνή μία μικρή «τελετή έναρξης» με τον Υπουργό Παιδείας και τον Διευθυντή του ΘΟΚ να απονέμουν τα βραβεία στους περσινούς διακριθέντες.

Αντιλαμβάνεσαι ότι στο φαντασιόπληκτο μυαλό μου το γεγονός φάνταζε σαν μίνι απονομή των Όσκαρς. Και έψησα και τους υπόλοιπους να το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο, να ντυθούμε κατάλληλα για red carpet, να ετοιμάσουμε ευχαριστήριους λόγους, να συγκινηθούμε τόσο-όσο κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Να συνεχιστεί η φαντασίωση της Σταχτοπούτας που σου είπα και στο προηγούμενο κείμενο.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Όταν ανέβηκα να παραλάβω το δικό μου βραβείο (Α’ αντρικού) αγχώθηκα τόσο πολύ που είπα ένα σκέτο ευχαριστώ στον Οργανισμό και στον Δίκαιο, τον σκηνοθέτη μας, ενώ όταν αντίκρισα από κάτω τα βλέμματα των φίλων μου που ξεχείλιζαν αγάπη, απλά έμπηξα τα κλάματα σαν τη γυναικούλα. Δεν μου βγήκε ούτε μισή εξυπνάδα να πω. Τόσο ρεζίλι. Εκατό φορές να έλεγα καμιά παπάρα τύπου «ευχαριστώ για το όσκαρ» ή να ρωτούσα τον Υπουργό «τι θα γίνει… κύριος, με τη δασκάλα στη Βρυξέλλα, θα τρώει για πολύ καιρό ακόμα Leonidas;» και να πάγωνε η αίθουσα, παρά αυτό.

Αλλά, τι να σου κάνω κι εγώ. Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο ευσυγκίνητος. Ήμουν που ήμουν… Χθες έγινα… Ο ορισμός του χλεχλέ. Άσε, δεν θέλω να το θυμάμαι.

Τέλος πάντων. Περιττό να πω ότι όσο κι αν τα κοροϊδεύουμε τα βραβεία, τα βραβεία γενικότερα ως έκφραση επιδοκιμασίας, μια χαρά κάνει ο ΘΟΚ και τα μοιράζει, θεωρώ ότι είναι μία επιβράβευση των κόπων μας, μια ωραία ευκαιρία για κοινωνική συνάθροιση και φυσικά μου άνοιξαν την όρεξη και τα θέλω και του χρόνου. Μακάρι!

Σε άλλα νέα, πριν δυο μέρες ήρθε να δει τη φετινή μας παράσταση η Στέλα, η Φυρογένη. Ενθουσιάστηκα όταν το έμαθα. Η Στέλα η Φυρογένη ήταν και είναι ο λόγος που άρχισα να ξαναβλέπω θέατρο στην Κύπρο, αφότου επέστρεψα από τις σπουδές μου. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ερωτική και γοητευτική παρουσία στο σανίδι. Ακόμη κι όταν παίζει ρόλους νταρντάνας, καταφέρνει και τους καθιστά μοιραίους. Έχει ένα έμφυτο class που την ξεχωρίζει από όλες τις συναδέλφους της.

Ήρθε, που λες, στο θέατρο και γνωριστήκαμε και πιάσαμε την κουβέντα, και μου είπε ότι βλέποντας την παράστασή μας νοστάλγησε την εποχή που ήταν και εκείνη ερασιτέχνης και είχε αυτό τον ενθουσιασμό του μη-επαγγελματία. Και χάρηκα γιατί επιβεβαιώθηκα αφού κι εγώ είμαι της άποψης ότι οι πιο τυχεροί ηθοποιοί είναι οι ερασιτέχνες.

Τελευταίως με ρωτούν πολλοί φίλοι και γνωστοί, ειδικά μετά τις βραβεύσεις και μετά από την εμφανή μεταβολή που προκαλεί στη διάθεσή μου το θέατρο, γιατί δεν τα παρατώ όλα και να πάω να γίνω ηθοποιός. Όταν απαντώ ότι δεν μπορώ να ζω με τρεις κι εξήντα και ότι θέλω να διαλέγω εγώ πού παίζω και κυρίως με ποιους παίζω -τους ακούγομαι… κάπως. Μα είναι η αλήθεια. Μέσω του ερασιτεχνικού θεάτρου τα τελευταία δέκα χρόνια έπαιξα όλα τα έργα που ονειρεύτηκα. Έγινα ο ποιητής Φανφάρας στο ‘Ξύπνα Βασίλη’, έγινα ο ‘Αντωνάκης’ φέτος, έβγαλα από μέσα μου τον Υμπύ Τύραννο πέρσι, τίμησα τους αγαπημένους μου Ρέππα-Παπαθανασίου ουκ ολίγες φορές για όλη την καλή τηλεόραση που μου χάρισαν στα 90ς… Ποιος επαγγελματίας ηθοποιός παίζει μέσα σε 10 χρόνια όλα τα έργα που ονειρεύτηκε;

Και μάλιστα, ποιος τα παίζει με τους φίλους του; Που είναι και το πιο σημαντικό. Θα μου πεις, άλλη η χάρη της επαγγελματικής παράστασης. Μα, τι λέτε; Στην Κύπρο; Στην Κύπρο το «επαγγελματικό» και το «ερασιτεχνικό» είναι συγκεχυμένες έννοιες. Σπανίως διαχωρίζονται. Θέλεις να σου περιγράψω τι τραβώ εδώ για να βρω επαγγελματία με την πραγματική έννοια του όρου; Που τηλεφωνώ στον γιατρό, στον κηπουρό, στον υδραυλικό, στον τεχνικό και τον παρακαλώ να μου δώσει σημασία ως πελάτη; Στην Κύπρο ο ερασιτέχνης είναι πιο επαγγελματίας από τον επαγγελματία. Ας επανέλθω, όμως, στα του θεάτρου. Ναι. Αν ήμουν Έλληνας της Αμερικής και έπαιζα θέατρο με την παροικία στην Αστόρια, τότε ναι, να παραδεχτούμε ότι είναι ατυχές να μην μπορώ να νιώσω τα φώτα του Broadway να ζεσταίνουν το δέρμα μου. Θα ήταν κρίμα να παραμένω ερασιτέχνης εφόσον βρίσκομαι δίπλα στην πηγή μα δεν πίνω νερό. Αλλά στην Κύπρο του μισού εκατομμυρίου τι επαγγελματισμό να βρεις; Πάνω κάτω όλοι στα ίδια θέατρα-χαλαμάντουρα παίζουμε, πάνω κάτω όλους ο ίδιος κόσμος μας βλέπει (μην σου πω εμάς μας βλέπουν περισσότεροι) ενώ τα έσοδά μας τα δίνουμε σε φιλανθρωπίες. Δεν τα τσεπώνουμε. Διπλό το όφελος!

Σαν επαγγελματίας θα έπρεπε να παίζω και στις κυπριακές, τηλεοπτικές σειρές για να βγάλω τα προς το ζην, θα έπρεπε να υπηρετώ κι άλλα είδη θεάτρου (π.χ. δράματα, κυπριακά σκετς που τα βαριέμαι), θα έπρεπε να δίνω συνεντεύξεις στις ξανθιές των καναλιών και να κάνω συνέχεια πολιτικά ορθές δηλώσεις για να είμαι αρεστός στη πλέμπα, να κάνω εξώφυλλο στις Τηλεώρες και στο TV Mania…

Όχι μάνα μου! Εκατό φορές ερασιτέχνης και να ‘μαι ο εαυτός μου. Εκατό φορές ερασιτέχνης και να’ μαι ο εαυτός μου! (μουσικό θέμα ‘Ρετιρέ’ – insert here). 

Αυτά! Διανύουμε ωραίες μέρες, εύχομαι να έρθουν σύντομα και οι καλυτερότερες!

Παίρνω Το Καπελάκι Μου Και Φεύγω!

Είμαι ένας χαρούμενος και ευτυχισμένος άνθρωπος!

Κάθε φορά που φτάνουν οι παραστάσεις μας μεταμορφώνομαι, είμαι άλλος άνθρωπος και σε διάθεση και στα πάντα. Ούτε η Κύπρος με ενοχλεί, ούτε η ύπαρξη αριστερών, ούτε η δουλειά μου, ούτε τσακώνομαι με κάθε αφορμή, είμαι αλλού. Ζω τη φαντασίωση στο επ’ άκρον. Πάω στο θέατρο, απολαμβάνω μέχρι τελευταίας σταγόνας τον ρόλο και την κατάσταση και επιστρέφω σπίτι μου πλήρης, όπου χτυπώ 12ωρους ύπνους για να βγάλω την επόμενη και ούτω καθεξής. Όλο αυτό το θαύμα σε λούπα για ένα τριήμερο. Τεράστιο δώρο. Τεράστια τιμή. Σαν τη σταχτο-πούττα που είχε περιθώριο μέχρι τις 12 να ζήσει το παραμύθι της. Άντε πάλι σήμερα πίσω στα κολοκύθια.

Για να μην σχολιάσω το πόσο τέλεια περνώ με τους φίλους μου εκτός και επί σκηνής. Τα έγραψα πριν λίγες μέρες. Είναι κάτι παραπάνω από οικογένεια πια. 

Ο Αντωνάκης Μου είναι ρολάρα. Πόσο τον απολαμβάνω! Πόσο χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω έστω και ένα δίωρο σαν τον Γιώργο Κωνσταντίνου στην εν λόγω ταινία. Κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να συνεχίσω να παίζω θέατρο και ας γίνομαι γραφικός από μια ηλικία κι έπειτα, κι ας κουράζει το όλο πράμα, ειδικά όταν πρόκειται για ερασιτεχνικό θέατρο. Όσο αντέξουμε!

Δεν έχω να γράψω κάτι παραπάνω. Είμαι τόσο χαρούμενος!

Πολλά ευχαριστώ σε όσους μας τιμήσατε και φέτος με την παρουσία σας. 

Σάλαμις Τουρς

Διάβαζα προ ολίγου ένα στάτους στο Φέισμπουκ για την αποψινή παράσταση της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας και λίγο έλειψε να κάνω εμετό πάνω στο πληκτρολόγιο. Πραγματικά, τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν έχω συνηθίσει τη χαμηλή αντίληψη των συμπολιτών μου ως προς την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και γενικότερα της κατοχής.

Υπάρχει ακόμα κόσμος, εν έτει 2016, που πιστεύει ότι μία θεατρική παράσταση είναι ικανή να φέρει κοντά τους λαούς, να διαδώσει την αγάπη, να «πάει ενάντια στα τετελεσμένα της εισβολής». Δεν λέω, από μια σκοπιά είναι γλυκό το γεγονός ότι υπάρχουν κι αυτοί οι ρομαντικοί άνθρωποι ανάμεσά μας, αλλά υπάρχει κι όριο. Γιατί και ο Γιάννης Πλούταρχος είναι ένας λαϊκός τραβαδούρος της αγάπης, ο οποίος υφίσταται στο  ελληνικό, μουσικό στερέωμα και πολύ καλώς υφίσταται, αλλά έχει κι όριο ως προς το πόσο αντέχεις να ακούς τις μαλακίες που τραγουδά.

Και δυστυχώς, η πολιτική δεν είναι Ποσειδώνιο να βγει ο άλλος να αραδιάσει τις ρομαντικές ονειρώξεις του, τα πανανθρώπινά μηνύματα του, ώστε να συγκινηθεί ο κατακτητής και να αποχωρήσει. Δηλαδή, αν αυτό ήταν το πρόβλημα μας τόσα χρόνια και δεν το ξέραμε, δηλαδή η έλλειψη κοινών πολιτιστικών εκδηλώσεων, να πάρουμε εμείς το Νόμπελ ηλιθιότητας φέτος. Και να μη φέρουμε καν ένσταση.

Θέλετε να φέρετε κοντά τους λαούς; Ένας είναι ο τρόπος: Αφήστε τις παραστασούλες και αντιμετωπίστε τους αξιοκρατικά και ισότιμα. Οι λαοί δεν έρχονται κοντά όταν η ψήφος της μιας κοινότητας μετρά όσο τρείς ψήφους της άλλης. Οι λαοί δεν έρχονται κοντά όταν η αντίληψη της διακυβέρνησης είναι εναλλάξ προεδρία, μία σου και μία μου. Μα, το είχε πει και η Άντζι (η Σαμίου): «Μία σου και μία μου θα το μετανιώσεις, με το ίδιο νόμισμα θα το πληρώσεις!» Όσο επιμένετε να διαχωρίζετε τον κόσμο σε κοινότητες και δεν τον αντιμετωπίζετε ως μονάδες, ως ισότιμες οντότητες μέσα στο κράτος, καμία λύση δεν θα ευδοκιμήσει.

Και ποιο είναι το σχιζοφρενικόν του πράγματος; Ότι αυτοί που επιμένουν και εμμένουν σε μία τέτοια ρατσιστική αντιμετώπιση του πληθυσμού της νήσου είναι οι περισσότεροι αριστερών καταβολών. Ναι, αριστεροί! Αριστεροί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους με κάθε ευκαιρία εναντίον του ρατσισμού. Μας κάνουν ΤΟΣΑ τα παπάρια με τον ρατσισμό, τον βλέπουν παντού, ακόμα και ανάμεσα σε ένα πράσινο λαχανικό και μια κόκκινη ντομάτα, αλλά μην τυχόν και διαφωνήσεις ως προς την πολιτική ισότητα της τουρκοκυπριακής κοινότητας έναντι της ελληνοκυπριακής. Τότε είσαι αυτόματα ρατσιστής. Το να αντιμετωπίζεις τα άνισα ως ίσα (πληθυσμιακά ομιλώντας) δεν τους περνά από το μυαλό πως ορίζεται ως η επιτομή του ρατσισμού και της ανωμαλίας.

Βλάκες, βλάκες, βλάκες παντού! Πήξαμε στους βλάκες με attitude!

Να σου πω το πιο τρανταχτό παράδειγμα, μάνα μου;

Τόσα χρόνια στην Αγγλία ως φοιτητής, διέμενα σε ένα σπίτι που ανήκε στη φοιτητική εστία με άλλα 15 άτομα: Μοιραζόμουν κουζίνα και μπάνια με μια Πορτογαλίδα, πέντε Έλληνες, μία Νιγηριανή, μία από τα νησιά Μπαρμπέιντος, έναν Ταϊλανδό, δυο Μαλαισιανούς, έναν Ουαλλό και τρεις Αγγλίδες. Ουδέποτε είχαμε ρατσιστικές συμπεριφορές από τον οποιονδήποτε. Ουδέποτε καβγαδίσαμε σχετικά με την καθαριότητα και τη διαχείριση της κουζίνας. Ουδέποτε ήρθαμε σε ρήξη σχετικά με την τήρηση του ωραρίου της κοινής ησυχίας. Γιατί; Γιατί υπακούαμε όλοι σε κοινούς νόμους. Δεν είχαν προνομιακή μεταχείριση οι του πρώτου ορόφου έναντι αυτών του ισογείου. Δεν δικαιούνταν οι μεν να αφήνουν άπλυτα στον νεροχύτη έναντι των δε. Πληρώναμε όλοι το ίδιο νοίκι. Ήμασταν όλοι διαφορετικοί και όμως ίσοι ως προς το σύνολο. Αυτό γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Κύπρο;

Γιατί μια τόσο αυτονόητη, λειτουργική και δημοκρατική συμβίωση δεν μπορεί γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος μίας νέας Κυπριακής Δημοκρατίας;

Άμα σου πω το προφανές, ότι δηλαδή δεν θα το επιτρέψει η Τουρκία, θα είμαι πάλι λυσοφοβικός; Ρατσιστής; Θα είμαι εναντίον της λύσης; Και εσύ θα είσαι, τι; Ξέρουμε τι είσαι. Σε αφήνω να το πεις μόνος σου.

Πήγαινε να δεις την Αντιγόνη απόψε στη Σαλαμίνα αφού τόσο λύσσαξες. Πήγαινε, πρόκειται για μια μετριότατη παράσταση. Την είχα δει στη Σχολή Τυφλών τις προάλλες και ενώ έχει μερικά έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα, εντούτοις δεν αντέχεται από ένα σημείο κι έπειτα. Πήγαινε όμως, αν πιστεύεις ότι αυτή η Αντιγόνη θα συμβάλει αύριο στο να εφαρμοστούν οι κανόνες που ανέφερα πιο πάνω. Πήγαινε αν πιστεύεις ότι ο Ερντογάν θα συγκινηθεί από την αθρόα προσέλευση και θα πάρει τα στρατεύματα του και θα φύγει μεθαύριον.

Αν σε περίπτωση λύσης βρεθείς πολίτης δεύτερης κατηγορίας μέσα στην ίδια σου την πατρίδα, μην τυχόν και βρεθείς προ εκπλήξεως. Μην τυχόν και μου κλαφτείς. Γιατί θα πέσει φάπα. Και είπαμε, μπορεί η Τουρκία να είναι ο εχθρός, αλλά η βλακεία των Κυπραίων ήταν ανέκαθεν η πηγή όλων των προβλημάτων μας. Και από δαύτη, δεν προβλέπω να γλιτώνουμε. 

Την Ιστορία Την Γράφουν Οι Παρέες

Οι μέρες μου κυλούν με εντατικές πρόβες εξ αιτίας της παράστασής μας που έρχεται στις 30 του μήνα. Φέτος είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος με το εγχείρημά μας, μιας και η παράσταση όπως σου είπα και παλιότερα, διαθέτει υπέροχα τραγούδια από τη Γαλάνη και τη Νικολακοπούλου καθιστώντας την ξεχωριστή και διαφορετική από όλα όσα παρουσιάσαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Κυρίως όμως, δηλώνω ενθουσιασμένος γιατί αυτή η θεατρική ομάδα έγινε μέρος της καθημερινότητάς μου και φώτισε τη ζωή μου.

Στη ζωή μου δύσκολα κατάφερνα να ενταχθώ με επιτυχία σε παρέες. Είχα βέβαια παρέα στο Δημοτικό που ήταν εξαίσια, είχα παρέα στο Λύκειο που ήταν ολίγον τι Μπέβερλι Χιλς, είχα αντροπαρέα η οποία εξελίχθηκε σε κουμπαροπαρέα, είχα υπέροχη παρέα στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν θα έλεγα ότι είμαι γενικά εύκολος στο να ενταχθώ σε κοινωνικό σύνολο. Τώρα, ευτυχώς, και μετά από πολλύ χαμένο χρόνο, έχω την παρέα του θεάτρου. Το κακό με τις παρέες, εν γένει, είναι ότι παρακμάζουν. Σαν τα τηλεοπτικά σήριαλ. Είναι υπέροχα όσο τα βιώνεις, αλλά αναπόφευκτα έρχεται και το φινάλε. Και όταν έρχεται το φινάλε δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Κάθομαι και ξαναβλέπω το σήριαλ από την αρχή και μια και δυο και τρεις φορές μοιρολογώντας, αρνούμενος να δεχτώ ότι τέλειωσε και ότι πρέπει να προχωρήσω σε αναζήτηση καινούριου.

Και, για να είμαστε ειλικρινείς, πόσες φορές έτυχε να τελειώσεις ένα συγκλονιστικό σήριαλ και να ξεκινήσεις αμέσως κάποιο καινούριο το οποίο να σε έχει πωρώσει εξίσου; Σπανίως ή και ποτέ. Θέλω να πω, μετά τις Τρεις Χάριτες εν έτει 1992, έπρεπε να φτάσουμε το 1999 για να κολλήσω με τους Δυο Ξένους. Μετά τους Δυο Ξένους έπρεπε να φτάσουμε στο 2006 για να βγει το Παρά Πέντε. Δεν διαδέχονται το ένα το άλλο τα σήριαλ. Ομοίως, μετά το Lost το 2006-09 έπρεπε να περάσουν 5-6 χρόνια για να ανακαλύψω το Breaking Bad. Και μετά από εκείνο, το χάος. Δεν μου κάθεται τίποτα. Ακόμα και το House of Cards που είναι αρκετά ενδιαφέρον και το έβλεπα ως πέρσι, δεν μου έβγαλε το δέος του Breaking Bad που έκατσα και το είδα δυο φορές μάλιστα.

Έτσι είναι και οι παρέες. Τελειώνει η μια και δεν ξέρεις σε πόσα χρόνια θα σου κάτσει μια καινούρια. Και να σου κάτσει μια καινούρια δεν ξέρεις αν θα ενταχθείς σ’ αυτήν σωστά, κατά πόσον θα απορροφηθείς σ' αυτήν και για πότε θα σε φτύσει έξω. Ε, αυτό είναι το πρόβλημα. Στη θεατροπαρέα του σήμερα, βρήκα μια φάση που μου είχε λείψει. Και δεν θέλω να μου τελειώσει. Όπως δεν ήθελα να μου τελειώσουν και όλες οι υπόλοιπες όμως, δυστυχώς, μοιραία μεταλλάχτηκαν και κατέληξαν.

ΟΚ, ζω το σήμερα και το απολαμβάνω, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω ένα άγχος «κάνε Θεέ μου να έχει διάρκεια όλο αυτό γιατί είναι τέλειο και δεν θέλω να τελειώσει». Εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πόσα έζησα με αυτά τα παιδιά και πόσο καλό μου έκαναν (και σε μένα και στη Μπρέντα), και σκεφτόμουν ότι δεν είμαι έτοιμος να διαχειριστώ τυχόν διάλυση της παρέας μας. Η οποία αργά ή γρήγορα θα έρθει. Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε προτεραιότητες, κάποιοι αποκτούν παιδιά, μαζί μας μεγαλώνει και το κοινό, γερνά το πράμα, δεν μπορώ να είμαι 40+ και να παίζω τον Κουνενέ. Θέλοντας και μη η παρέα αυτή θα τελειώσει. Και δεν έχω το ψυχικό σθένος να ψάξω για την επόμενη. Που ένας Θεός ξέρει για πότε θα μου στείλει την επόμενη και σε ποια ηλικία και τι όρεξη θα έχω τότε. Σε κανέναν Σύνδεσμο Γονέων με βλέπω ή σε κανέναν καφενέ να παίζω τάβλι με άλλα γεροντοπαλίκαρα. Θεέ μου, ανατρίχιασα. Και δεν ξέρω να παίζω και τάβλι. 

Τα πάντα ρεί και ουδέν μένει, το ξέρω. Πανάθεμα τον Ηράκλειτο. 

Τέλος πάντων. 

Άντε τι κάθεστε, θα έρθετε να μας δείτε; Πάρτε τηλ. στο 99322952 και κλείστε θέση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη θέλει να ξαναζήσει την κωμικοτραγική κατάσταση του Αντωνάκη και της Ελενίτσας στο «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»! Είναι και της μόδας ξανά αυτά τα έργα, ακολουθήστε λίγο το ρέμα, νιώστε λίγο ιν, τρομάρα να σας έρθει! Να έρθετε να μας στηρίξετε γιατί επιτελούμε και φιλανθρωπικό έργο, πέραν της εξυπηρέτησης δηλαδή του δικού μας ψώνιου. Και επειδή όπως προείπα, δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα έχουμε κέφι και ενέργεια για κάτι τέτοια καλό θα ήταν να το ζήσετε κι αυτό. Να έχετε κάτι να διηγηθείτε στα εγγόνια σας, χαχαχα! Θα χαρώ πολύ, όπως πάντα, να σας δω. 

Η Βίσση Θα Μας Θάψει Όλους

Από τον καιρό που παντρεύτηκα, από τον καιρό που μετακομίσαμε σε μονοκατοικία, από τον καιρό που η ζωή μου γέμισε περισσότερες οικογενειακές έγνοιες και ευθύνες, η σχέση μου με την Άννα Βίσση μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο δηλαδή, δεν έτυχε να πάρω ούτε ένα αεροπλάνο για να πάω στην Αθήνα ειδικά για να τη δω. Δεν είχα χρόνο να παρακολουθήσω εκτενώς την πορεία της, ούτε να ασχοληθώ λεπτομερώς με το νέο της άλμπουμ (ασχέτως αν το ακούω συνέχεια στο αυτοκίνητο), μα προ πάντων, η ψυχολογική μου και συναισθηματική μου κατάσταση ήσαν αρκετά σταθερές εξ ου και οι στίχοι των τραγουδιών της και το πάθος με το οποίο τους ερμηνεύει να έχουν χάσει λίγο από την επιρροή που είχαν στην καθημερινότητά μου.

Ε, ναι. Έφτασα πια τα 36. Ως πότε θα ακούω την ‘αγάπη υπερβολική’ και θα πωρώνομαι, να χτυπιέμαι πάνω κάτω; Ως πότε θα έχουν κάτι να μου πουν τα τραγούδια της που έμειναν κλασικά; Και γιατί να ταυτιστώ με το ‘παραλύω’ και το ‘δώδεκα’; Δεν έχω νταλκά. Μια χαρά είναι η σχέση μου, φτου, φτου, φτου, το «αν το νήμα της ζωής για τον ένανε κοπεί» δεν έχει το ίδιο εκτόπισμα όπως παλιά. Οι μόνες στιγμές που πλέον καταφεύγω στη Βίσση είναι όταν είμαι στεναχωρημένος και όταν έχω τσακωθεί με τη Μπρέντα και με πιάνουν οι ανησυχίες μου.

Τούτων λεχθέντων, χθες βράδυ ήρθε η ανατροπή. Πήγα στη συναυλία της στη Σχολή Τυφλών και επαναπροσδιόρισα της σχέση μου μαζί της. Μα, βγήκε στη σκηνή σαν «άππαρος» που λέμε και στα κυπριακά, και θέρισε τα πάντα. Τρομερά κέφια, τρομερές αντοχές, μου θύμισε ακμαία Βίσση από τα τέλη του ’90. Εκείνο το «τρελαίνομαι» το είπε όπως το έλεγε στο Χάος το 1996. Το γάμησε. Τα ‘Πράγματα’, το ‘Δεν Θέλω Να Ξέρεις’, το ‘Τραύμα’, την ΄΄Εμπνευση’, την ΄Αντίστροφη Μέτρηση’. Τι να πω! Τι να πω! Άνοιξε η ψυχή μου, έπεσαν τα τείχη, γύρισαν οι Ολυμπιονίκες σπίτι! Τέτοια κατάνυξη!

Δεν θα τη ξεπεράσω ποτέ αυτή τη γυναίκα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν καταφέρνει να ξεπερνά τις προσδοκίες μου και ενεργειακά και φωνητικά και απ’ όλα.

Το μόνο που με χάλασε χθες βράδυ ήταν η παρουσία των Gadjo Dilo οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, ουδόλως ταίριαζαν με τη Βίσση και τα τραγούδια της, ενώ πολύ κακώς παρουσιάστηκαν στη μέση της συναυλίας και μας «έριξαν» τόσο ενεργειακά, όσο και ψυχολογικά. Δεν γίνεται να έχει πάει η αρτηριακή πίεση 400 με τον Βίσσαρο, σαν να κάνω πτώση με αλεξίπτωτο και μετά να «σφυρίζουμε» αδιάφορα σε ρυθμούς 50ς, λες και είμαστε σε δεξίωση γάμου και πίνουμε ντοματόζουμα. Το άκυρο!

Κατά τα άλλα, ναι, η Βίσση θα μας θάψει όλους.

Χθες είδα για πρώτη φορά και το τρέηλερ για το Star Academy που ετοιμάζουν με τον Καρβέλα στο ‘Εψιλον. Το αγάπησα. Είναι σαν να γράφει στο μέτωπο και των δύο «πόσο βαριόμαστε που μας έστησαν εδώ να κάνουμε τρέηλερ – πες μια μαλακία ρε Καρβέλα να σπάσει ο πάγος». Ο Καρβέλας όσο πάει γίνεται όλο και μεγαλύτερο είδωλο. Τον λατρεύω. Θα ήθελα να είμαι εκείνος. Παρόλο που θα παρουσιάζει το σόου ο αντιπαθέστατος και ενοχλητικός Φουρθιώτης, νομίζω δεν θα έχω καλύτερο για τον φετινό χειμώνα. X-factor, The Voice και αηδίες…

"Χούλα χουπ...Το' γραψα κι αυτό, ο πούστης!"