Τα Στρουμφάκια Χορεύουν Καρσιλαμά

Σήμερα το μεσημέρι ανακάλυψα ότι στο Ντουμπάι χτίζεται ένα τεράστιο θεματικό πάρκο, στα πρότυπα της Ντίσνεϊλαντ, το οποίο θα λέγεται Motiongate. Ιδού ο πολύ ενδιαφέρων χάρτης του:

Όπως μπορείς να διακρίνεις, το πάρκο θα χωρίζεται και αυτό σε διάφορες ζώνες, όπως για παράδειγμα στο Lionsgate, στη χώρα των κινουμένων σχεδίων της Dreamworks, στα Sony Pictures Studios, και τέλος, σ’ αυτό που λύγισε την καρδούλα μου περισσότερο: Στο στρουμφοχωριό! Στον μπλε παράδεισο!

Με το που είδα ότι χτίζεται ολόκληρο στρουμφοχωριό, άρχισα να ψάχνω εισιτήρια για το Ντουμπάι. Ποτέ μου δεν θέλησα να ταξιδέψω στο Ντουμπάι. Ίσως γιατί αποτελεί αγαπημένο προορισμό των Κυπρίων και ως γνωστόν, απεχθάνομαι οτιδήποτε μου προκαλεί συνειρμούς με το συνάφι μας. Ακούω πολλούς που πετάγονται εκεί για ψώνια, λες και δεν βολεύει να πεταχτούν δυο ωρίτσες στην Ιταλία και τη Γαλλία που βρίσκονται πιο κοντά μας, να ψωνίσουν αφού λύσσαξαν, αλλά να δουν και κάνα μουσείο. Πρέπει σώνει και καλά να πάνε στις αραπιές, που παρέχουν μόνο αυτά που τους ενδιαφέρουν: Φαΐ και ψώνια. Έτσι είναι όμως, ο καθένας ταξιδεύει εκεί που νιώθει πιο οικεία.

Τέλος πάντων. Να, λοιπόν, που το στρουμφοχωριό έβαλε το Ντουμπάι στις ισχυρές υποψηφιότητες για ένα από τα επόμενα ταξίδια μας. Μπήκα στο σάιτ του εν λόγω πάρκου και παρακολούθησα βιντεάκια, είδα φωτογραφίες, και κάπου εκεί μου ήρθε και το εγκεφαλικό. Κοίτα εδώ φωτογραφία να φρίξεις:

Το σπίτι-μανιτάρι με δυο ψηφιακούς Άραβες μπροστά, κανονικά με κελεμπία, μπούρκα, τζίχαμπ, ρίχαμπ πώς διάολο τις λένε, να ποζάρουν φόρα παρτίδα, ενδεικτικά για το τι μας περιμένει.

Δεν χρειάζεται να σου πω ότι ξενέρωσα στο δευτερόλεπτο. Δεν ήθελα που δεν ήθελα να πάω να ψηθώ στους 50 βαθμούς μιας χώρας που δεν διαθέτει απολύτως καμία πολιτιστική κληρονομιά , τώρα θα πάω να απομυθοποιήσω και τα στρουμφάκια σε ένα πάρκο όπου το 90% του κόσμου θα είναι ντυμένοι έτσι; Επειδή το είπε ο Αλλάχ; Όχι μάνα μου! Καλά είμαστε και εδώ, στα αβγά μας, με το παραδοσιακό Παπαφιλίππου μας, με το φτηνιάρικο Extreme Park του Στροβόλου μας... Να παίρνω εκεί τα παιδιά μου όταν με το καλό αποκτήσω, και είμαστε κομπλέ.

Μα είναι δυνατόν; Στρουμφοχωριό με κελεμπίες; Εδώ με ξενίζει το γεγονός ότι στο Παρίσι ο Μίκυ και ο Ντόναλντ μιλάνε Γαλλικά. Είναι δυνατόν τώρα να περιφέρομαι ανάμεσα στη Στρουμφίτα και τον Ξευτέρη και τριγύρω μου να βλέπω αυτό το λυπητερό θέαμα και να ακούω χάλλα-χούλλα, χάλλα-χούλλα, γιάλλα, γιάλλα; Όχι. Είπα όχι! Γι’ άλλα μάτια εγώ πονάω, γι’ άλλα μάτια ξενυχτάω, πίνω μα δεν τα ξεχνάω, γι’ άλλα, γι’ άλλα!

Σημείωσε ότι έχω το ίδιο πρόβλημα και με τη νέα Ντίσνεϊλαντ που άνοιξε στη Σαγκάη της Κίνας. Δεν τα έμαθες; Η πιο υπερσύγχρονη Ντίσνεϊλαντ του κόσμου άνοιξε τον περασμένο Ιούνιο στη Σαγκάη. Η έκτη στη σειρά. Ναι, είναι η πιο μικρή σε μέγεθος απ' όλες, αλλά διαθέτει μια τεχνολογία που σε αφήνει μαλάκα. Μόνο και μόνο να δεις με τι υπέροχα εφέ σχεδίασαν τους «πειρατές της Καραϊβικής» θα αψηφίσεις κάθε εφιάλτη που σου δημιούργησαν οι συμφοιτητές σου οι Κινέζοι όποτε μαγείρευαν στην κουζίνα της εστίας και θα σπεύσεις να την επισκεφτείς. Σοκ, όμως! Έκθαμβος παρατήρησα ότι όλα τα τρενάκια, όλες οι διαδρομές, όλα τα happenings στην εν λόγω Ντίσνεϊλαντ, είναι στα κινέζικα. Ούτε καν σε διγλωσσία όπως στο Παρίσι. Κινέζικα 100%. Οι ταμπέλες είναι γραμμένες και στα αγγλικά, έτσι για το ξεκάρφωμα, αλλά οι χαρακτήρες, οι προβολές, τα βίντεος τα πάντα, είναι στα Κινέζικα και μόνον. Φαντάζεσαι πόσο με κόφτει να πάω τώρα… Κοίτα εδώ τον Τζακ Σπάρροου που έμαθε Κινέζικα:

Αν θα χτίσεις θεματικό πάρκο, μάνα μου, το χτίζεις στη γλώσσα που του αρμόζει. Δεν είναι δυνατόν να χαλάς τη φαντασίωση σε τόσες χιλιάδες κόσμου! Ακούς εκεί, κινέζικα, αραβικά, μπούρκες, λαχματζούν και λουκουμάδες. Τι άλλο έμεινε να ζήσουμε πια; Τον Ροζ Πάνθηρα να μιλά ζουλού; Αίσχος!  

Ερασιτεχνισμοί

Εχθές ήταν μία άλλη υπέροχα ψωνισμένη μέρα, λόγω του ότι ο ΘΟΚ μας απένειμε και επίσημα τα βραβεία για το Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου 2015. Ουσιαστικά χθες ξεκίνησε το φετινό Φεστιβάλ και επί τη ευκαιρία διοργανώθηκε στη Νέα Σκηνή μία μικρή «τελετή έναρξης» με τον Υπουργό Παιδείας και τον Διευθυντή του ΘΟΚ να απονέμουν τα βραβεία στους περσινούς διακριθέντες.

Αντιλαμβάνεσαι ότι στο φαντασιόπληκτο μυαλό μου το γεγονός φάνταζε σαν μίνι απονομή των Όσκαρς. Και έψησα και τους υπόλοιπους να το αντιμετωπίσουμε ως τέτοιο, να ντυθούμε κατάλληλα για red carpet, να ετοιμάσουμε ευχαριστήριους λόγους, να συγκινηθούμε τόσο-όσο κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Να συνεχιστεί η φαντασίωση της Σταχτοπούτας που σου είπα και στο προηγούμενο κείμενο.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Όταν ανέβηκα να παραλάβω το δικό μου βραβείο (Α’ αντρικού) αγχώθηκα τόσο πολύ που είπα ένα σκέτο ευχαριστώ στον Οργανισμό και στον Δίκαιο, τον σκηνοθέτη μας, ενώ όταν αντίκρισα από κάτω τα βλέμματα των φίλων μου που ξεχείλιζαν αγάπη, απλά έμπηξα τα κλάματα σαν τη γυναικούλα. Δεν μου βγήκε ούτε μισή εξυπνάδα να πω. Τόσο ρεζίλι. Εκατό φορές να έλεγα καμιά παπάρα τύπου «ευχαριστώ για το όσκαρ» ή να ρωτούσα τον Υπουργό «τι θα γίνει… κύριος, με τη δασκάλα στη Βρυξέλλα, θα τρώει για πολύ καιρό ακόμα Leonidas;» και να πάγωνε η αίθουσα, παρά αυτό.

Αλλά, τι να σου κάνω κι εγώ. Όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο ευσυγκίνητος. Ήμουν που ήμουν… Χθες έγινα… Ο ορισμός του χλεχλέ. Άσε, δεν θέλω να το θυμάμαι.

Τέλος πάντων. Περιττό να πω ότι όσο κι αν τα κοροϊδεύουμε τα βραβεία, τα βραβεία γενικότερα ως έκφραση επιδοκιμασίας, μια χαρά κάνει ο ΘΟΚ και τα μοιράζει, θεωρώ ότι είναι μία επιβράβευση των κόπων μας, μια ωραία ευκαιρία για κοινωνική συνάθροιση και φυσικά μου άνοιξαν την όρεξη και τα θέλω και του χρόνου. Μακάρι!

Σε άλλα νέα, πριν δυο μέρες ήρθε να δει τη φετινή μας παράσταση η Στέλα, η Φυρογένη. Ενθουσιάστηκα όταν το έμαθα. Η Στέλα η Φυρογένη ήταν και είναι ο λόγος που άρχισα να ξαναβλέπω θέατρο στην Κύπρο, αφότου επέστρεψα από τις σπουδές μου. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ερωτική και γοητευτική παρουσία στο σανίδι. Ακόμη κι όταν παίζει ρόλους νταρντάνας, καταφέρνει και τους καθιστά μοιραίους. Έχει ένα έμφυτο class που την ξεχωρίζει από όλες τις συναδέλφους της.

Ήρθε, που λες, στο θέατρο και γνωριστήκαμε και πιάσαμε την κουβέντα, και μου είπε ότι βλέποντας την παράστασή μας νοστάλγησε την εποχή που ήταν και εκείνη ερασιτέχνης και είχε αυτό τον ενθουσιασμό του μη-επαγγελματία. Και χάρηκα γιατί επιβεβαιώθηκα αφού κι εγώ είμαι της άποψης ότι οι πιο τυχεροί ηθοποιοί είναι οι ερασιτέχνες.

Τελευταίως με ρωτούν πολλοί φίλοι και γνωστοί, ειδικά μετά τις βραβεύσεις και μετά από την εμφανή μεταβολή που προκαλεί στη διάθεσή μου το θέατρο, γιατί δεν τα παρατώ όλα και να πάω να γίνω ηθοποιός. Όταν απαντώ ότι δεν μπορώ να ζω με τρεις κι εξήντα και ότι θέλω να διαλέγω εγώ πού παίζω και κυρίως με ποιους παίζω -τους ακούγομαι… κάπως. Μα είναι η αλήθεια. Μέσω του ερασιτεχνικού θεάτρου τα τελευταία δέκα χρόνια έπαιξα όλα τα έργα που ονειρεύτηκα. Έγινα ο ποιητής Φανφάρας στο ‘Ξύπνα Βασίλη’, έγινα ο ‘Αντωνάκης’ φέτος, έβγαλα από μέσα μου τον Υμπύ Τύραννο πέρσι, τίμησα τους αγαπημένους μου Ρέππα-Παπαθανασίου ουκ ολίγες φορές για όλη την καλή τηλεόραση που μου χάρισαν στα 90ς… Ποιος επαγγελματίας ηθοποιός παίζει μέσα σε 10 χρόνια όλα τα έργα που ονειρεύτηκε;

Και μάλιστα, ποιος τα παίζει με τους φίλους του; Που είναι και το πιο σημαντικό. Θα μου πεις, άλλη η χάρη της επαγγελματικής παράστασης. Μα, τι λέτε; Στην Κύπρο; Στην Κύπρο το «επαγγελματικό» και το «ερασιτεχνικό» είναι συγκεχυμένες έννοιες. Σπανίως διαχωρίζονται. Θέλεις να σου περιγράψω τι τραβώ εδώ για να βρω επαγγελματία με την πραγματική έννοια του όρου; Που τηλεφωνώ στον γιατρό, στον κηπουρό, στον υδραυλικό, στον τεχνικό και τον παρακαλώ να μου δώσει σημασία ως πελάτη; Στην Κύπρο ο ερασιτέχνης είναι πιο επαγγελματίας από τον επαγγελματία. Ας επανέλθω, όμως, στα του θεάτρου. Ναι. Αν ήμουν Έλληνας της Αμερικής και έπαιζα θέατρο με την παροικία στην Αστόρια, τότε ναι, να παραδεχτούμε ότι είναι ατυχές να μην μπορώ να νιώσω τα φώτα του Broadway να ζεσταίνουν το δέρμα μου. Θα ήταν κρίμα να παραμένω ερασιτέχνης εφόσον βρίσκομαι δίπλα στην πηγή μα δεν πίνω νερό. Αλλά στην Κύπρο του μισού εκατομμυρίου τι επαγγελματισμό να βρεις; Πάνω κάτω όλοι στα ίδια θέατρα-χαλαμάντουρα παίζουμε, πάνω κάτω όλους ο ίδιος κόσμος μας βλέπει (μην σου πω εμάς μας βλέπουν περισσότεροι) ενώ τα έσοδά μας τα δίνουμε σε φιλανθρωπίες. Δεν τα τσεπώνουμε. Διπλό το όφελος!

Σαν επαγγελματίας θα έπρεπε να παίζω και στις κυπριακές, τηλεοπτικές σειρές για να βγάλω τα προς το ζην, θα έπρεπε να υπηρετώ κι άλλα είδη θεάτρου (π.χ. δράματα, κυπριακά σκετς που τα βαριέμαι), θα έπρεπε να δίνω συνεντεύξεις στις ξανθιές των καναλιών και να κάνω συνέχεια πολιτικά ορθές δηλώσεις για να είμαι αρεστός στη πλέμπα, να κάνω εξώφυλλο στις Τηλεώρες και στο TV Mania…

Όχι μάνα μου! Εκατό φορές ερασιτέχνης και να ‘μαι ο εαυτός μου. Εκατό φορές ερασιτέχνης και να’ μαι ο εαυτός μου! (μουσικό θέμα ‘Ρετιρέ’ – insert here). 

Αυτά! Διανύουμε ωραίες μέρες, εύχομαι να έρθουν σύντομα και οι καλυτερότερες!

Παίρνω Το Καπελάκι Μου Και Φεύγω!

Είμαι ένας χαρούμενος και ευτυχισμένος άνθρωπος!

Κάθε φορά που φτάνουν οι παραστάσεις μας μεταμορφώνομαι, είμαι άλλος άνθρωπος και σε διάθεση και στα πάντα. Ούτε η Κύπρος με ενοχλεί, ούτε η ύπαρξη αριστερών, ούτε η δουλειά μου, ούτε τσακώνομαι με κάθε αφορμή, είμαι αλλού. Ζω τη φαντασίωση στο επ’ άκρον. Πάω στο θέατρο, απολαμβάνω μέχρι τελευταίας σταγόνας τον ρόλο και την κατάσταση και επιστρέφω σπίτι μου πλήρης, όπου χτυπώ 12ωρους ύπνους για να βγάλω την επόμενη και ούτω καθεξής. Όλο αυτό το θαύμα σε λούπα για ένα τριήμερο. Τεράστιο δώρο. Τεράστια τιμή. Σαν τη σταχτο-πούττα που είχε περιθώριο μέχρι τις 12 να ζήσει το παραμύθι της. Άντε πάλι σήμερα πίσω στα κολοκύθια.

Για να μην σχολιάσω το πόσο τέλεια περνώ με τους φίλους μου εκτός και επί σκηνής. Τα έγραψα πριν λίγες μέρες. Είναι κάτι παραπάνω από οικογένεια πια. 

Ο Αντωνάκης Μου είναι ρολάρα. Πόσο τον απολαμβάνω! Πόσο χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω έστω και ένα δίωρο σαν τον Γιώργο Κωνσταντίνου στην εν λόγω ταινία. Κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να συνεχίσω να παίζω θέατρο και ας γίνομαι γραφικός από μια ηλικία κι έπειτα, κι ας κουράζει το όλο πράμα, ειδικά όταν πρόκειται για ερασιτεχνικό θέατρο. Όσο αντέξουμε!

Δεν έχω να γράψω κάτι παραπάνω. Είμαι τόσο χαρούμενος!

Πολλά ευχαριστώ σε όσους μας τιμήσατε και φέτος με την παρουσία σας. 

Σάλαμις Τουρς

Διάβαζα προ ολίγου ένα στάτους στο Φέισμπουκ για την αποψινή παράσταση της «Αντιγόνης» στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας και λίγο έλειψε να κάνω εμετό πάνω στο πληκτρολόγιο. Πραγματικά, τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν έχω συνηθίσει τη χαμηλή αντίληψη των συμπολιτών μου ως προς την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και γενικότερα της κατοχής.

Υπάρχει ακόμα κόσμος, εν έτει 2016, που πιστεύει ότι μία θεατρική παράσταση είναι ικανή να φέρει κοντά τους λαούς, να διαδώσει την αγάπη, να «πάει ενάντια στα τετελεσμένα της εισβολής». Δεν λέω, από μια σκοπιά είναι γλυκό το γεγονός ότι υπάρχουν κι αυτοί οι ρομαντικοί άνθρωποι ανάμεσά μας, αλλά υπάρχει κι όριο. Γιατί και ο Γιάννης Πλούταρχος είναι ένας λαϊκός τραβαδούρος της αγάπης, ο οποίος υφίσταται στο  ελληνικό, μουσικό στερέωμα και πολύ καλώς υφίσταται, αλλά έχει κι όριο ως προς το πόσο αντέχεις να ακούς τις μαλακίες που τραγουδά.

Και δυστυχώς, η πολιτική δεν είναι Ποσειδώνιο να βγει ο άλλος να αραδιάσει τις ρομαντικές ονειρώξεις του, τα πανανθρώπινά μηνύματα του, ώστε να συγκινηθεί ο κατακτητής και να αποχωρήσει. Δηλαδή, αν αυτό ήταν το πρόβλημα μας τόσα χρόνια και δεν το ξέραμε, δηλαδή η έλλειψη κοινών πολιτιστικών εκδηλώσεων, να πάρουμε εμείς το Νόμπελ ηλιθιότητας φέτος. Και να μη φέρουμε καν ένσταση.

Θέλετε να φέρετε κοντά τους λαούς; Ένας είναι ο τρόπος: Αφήστε τις παραστασούλες και αντιμετωπίστε τους αξιοκρατικά και ισότιμα. Οι λαοί δεν έρχονται κοντά όταν η ψήφος της μιας κοινότητας μετρά όσο τρείς ψήφους της άλλης. Οι λαοί δεν έρχονται κοντά όταν η αντίληψη της διακυβέρνησης είναι εναλλάξ προεδρία, μία σου και μία μου. Μα, το είχε πει και η Άντζι (η Σαμίου): «Μία σου και μία μου θα το μετανιώσεις, με το ίδιο νόμισμα θα το πληρώσεις!» Όσο επιμένετε να διαχωρίζετε τον κόσμο σε κοινότητες και δεν τον αντιμετωπίζετε ως μονάδες, ως ισότιμες οντότητες μέσα στο κράτος, καμία λύση δεν θα ευδοκιμήσει.

Και ποιο είναι το σχιζοφρενικόν του πράγματος; Ότι αυτοί που επιμένουν και εμμένουν σε μία τέτοια ρατσιστική αντιμετώπιση του πληθυσμού της νήσου είναι οι περισσότεροι αριστερών καταβολών. Ναι, αριστεροί! Αριστεροί που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους με κάθε ευκαιρία εναντίον του ρατσισμού. Μας κάνουν ΤΟΣΑ τα παπάρια με τον ρατσισμό, τον βλέπουν παντού, ακόμα και ανάμεσα σε ένα πράσινο λαχανικό και μια κόκκινη ντομάτα, αλλά μην τυχόν και διαφωνήσεις ως προς την πολιτική ισότητα της τουρκοκυπριακής κοινότητας έναντι της ελληνοκυπριακής. Τότε είσαι αυτόματα ρατσιστής. Το να αντιμετωπίζεις τα άνισα ως ίσα (πληθυσμιακά ομιλώντας) δεν τους περνά από το μυαλό πως ορίζεται ως η επιτομή του ρατσισμού και της ανωμαλίας.

Βλάκες, βλάκες, βλάκες παντού! Πήξαμε στους βλάκες με attitude!

Να σου πω το πιο τρανταχτό παράδειγμα, μάνα μου;

Τόσα χρόνια στην Αγγλία ως φοιτητής, διέμενα σε ένα σπίτι που ανήκε στη φοιτητική εστία με άλλα 15 άτομα: Μοιραζόμουν κουζίνα και μπάνια με μια Πορτογαλίδα, πέντε Έλληνες, μία Νιγηριανή, μία από τα νησιά Μπαρμπέιντος, έναν Ταϊλανδό, δυο Μαλαισιανούς, έναν Ουαλλό και τρεις Αγγλίδες. Ουδέποτε είχαμε ρατσιστικές συμπεριφορές από τον οποιονδήποτε. Ουδέποτε καβγαδίσαμε σχετικά με την καθαριότητα και τη διαχείριση της κουζίνας. Ουδέποτε ήρθαμε σε ρήξη σχετικά με την τήρηση του ωραρίου της κοινής ησυχίας. Γιατί; Γιατί υπακούαμε όλοι σε κοινούς νόμους. Δεν είχαν προνομιακή μεταχείριση οι του πρώτου ορόφου έναντι αυτών του ισογείου. Δεν δικαιούνταν οι μεν να αφήνουν άπλυτα στον νεροχύτη έναντι των δε. Πληρώναμε όλοι το ίδιο νοίκι. Ήμασταν όλοι διαφορετικοί και όμως ίσοι ως προς το σύνολο. Αυτό γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Κύπρο;

Γιατί μια τόσο αυτονόητη, λειτουργική και δημοκρατική συμβίωση δεν μπορεί γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος μίας νέας Κυπριακής Δημοκρατίας;

Άμα σου πω το προφανές, ότι δηλαδή δεν θα το επιτρέψει η Τουρκία, θα είμαι πάλι λυσοφοβικός; Ρατσιστής; Θα είμαι εναντίον της λύσης; Και εσύ θα είσαι, τι; Ξέρουμε τι είσαι. Σε αφήνω να το πεις μόνος σου.

Πήγαινε να δεις την Αντιγόνη απόψε στη Σαλαμίνα αφού τόσο λύσσαξες. Πήγαινε, πρόκειται για μια μετριότατη παράσταση. Την είχα δει στη Σχολή Τυφλών τις προάλλες και ενώ έχει μερικά έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα, εντούτοις δεν αντέχεται από ένα σημείο κι έπειτα. Πήγαινε όμως, αν πιστεύεις ότι αυτή η Αντιγόνη θα συμβάλει αύριο στο να εφαρμοστούν οι κανόνες που ανέφερα πιο πάνω. Πήγαινε αν πιστεύεις ότι ο Ερντογάν θα συγκινηθεί από την αθρόα προσέλευση και θα πάρει τα στρατεύματα του και θα φύγει μεθαύριον.

Αν σε περίπτωση λύσης βρεθείς πολίτης δεύτερης κατηγορίας μέσα στην ίδια σου την πατρίδα, μην τυχόν και βρεθείς προ εκπλήξεως. Μην τυχόν και μου κλαφτείς. Γιατί θα πέσει φάπα. Και είπαμε, μπορεί η Τουρκία να είναι ο εχθρός, αλλά η βλακεία των Κυπραίων ήταν ανέκαθεν η πηγή όλων των προβλημάτων μας. Και από δαύτη, δεν προβλέπω να γλιτώνουμε. 

Την Ιστορία Την Γράφουν Οι Παρέες

Οι μέρες μου κυλούν με εντατικές πρόβες εξ αιτίας της παράστασής μας που έρχεται στις 30 του μήνα. Φέτος είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος με το εγχείρημά μας, μιας και η παράσταση όπως σου είπα και παλιότερα, διαθέτει υπέροχα τραγούδια από τη Γαλάνη και τη Νικολακοπούλου καθιστώντας την ξεχωριστή και διαφορετική από όλα όσα παρουσιάσαμε τα προηγούμενα χρόνια.

Κυρίως όμως, δηλώνω ενθουσιασμένος γιατί αυτή η θεατρική ομάδα έγινε μέρος της καθημερινότητάς μου και φώτισε τη ζωή μου.

Στη ζωή μου δύσκολα κατάφερνα να ενταχθώ με επιτυχία σε παρέες. Είχα βέβαια παρέα στο Δημοτικό που ήταν εξαίσια, είχα παρέα στο Λύκειο που ήταν ολίγον τι Μπέβερλι Χιλς, είχα αντροπαρέα η οποία εξελίχθηκε σε κουμπαροπαρέα, είχα υπέροχη παρέα στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν θα έλεγα ότι είμαι γενικά εύκολος στο να ενταχθώ σε κοινωνικό σύνολο. Τώρα, ευτυχώς, και μετά από πολλύ χαμένο χρόνο, έχω την παρέα του θεάτρου. Το κακό με τις παρέες, εν γένει, είναι ότι παρακμάζουν. Σαν τα τηλεοπτικά σήριαλ. Είναι υπέροχα όσο τα βιώνεις, αλλά αναπόφευκτα έρχεται και το φινάλε. Και όταν έρχεται το φινάλε δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Κάθομαι και ξαναβλέπω το σήριαλ από την αρχή και μια και δυο και τρεις φορές μοιρολογώντας, αρνούμενος να δεχτώ ότι τέλειωσε και ότι πρέπει να προχωρήσω σε αναζήτηση καινούριου.

Και, για να είμαστε ειλικρινείς, πόσες φορές έτυχε να τελειώσεις ένα συγκλονιστικό σήριαλ και να ξεκινήσεις αμέσως κάποιο καινούριο το οποίο να σε έχει πωρώσει εξίσου; Σπανίως ή και ποτέ. Θέλω να πω, μετά τις Τρεις Χάριτες εν έτει 1992, έπρεπε να φτάσουμε το 1999 για να κολλήσω με τους Δυο Ξένους. Μετά τους Δυο Ξένους έπρεπε να φτάσουμε στο 2006 για να βγει το Παρά Πέντε. Δεν διαδέχονται το ένα το άλλο τα σήριαλ. Ομοίως, μετά το Lost το 2006-09 έπρεπε να περάσουν 5-6 χρόνια για να ανακαλύψω το Breaking Bad. Και μετά από εκείνο, το χάος. Δεν μου κάθεται τίποτα. Ακόμα και το House of Cards που είναι αρκετά ενδιαφέρον και το έβλεπα ως πέρσι, δεν μου έβγαλε το δέος του Breaking Bad που έκατσα και το είδα δυο φορές μάλιστα.

Έτσι είναι και οι παρέες. Τελειώνει η μια και δεν ξέρεις σε πόσα χρόνια θα σου κάτσει μια καινούρια. Και να σου κάτσει μια καινούρια δεν ξέρεις αν θα ενταχθείς σ’ αυτήν σωστά, κατά πόσον θα απορροφηθείς σ' αυτήν και για πότε θα σε φτύσει έξω. Ε, αυτό είναι το πρόβλημα. Στη θεατροπαρέα του σήμερα, βρήκα μια φάση που μου είχε λείψει. Και δεν θέλω να μου τελειώσει. Όπως δεν ήθελα να μου τελειώσουν και όλες οι υπόλοιπες όμως, δυστυχώς, μοιραία μεταλλάχτηκαν και κατέληξαν.

ΟΚ, ζω το σήμερα και το απολαμβάνω, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω ένα άγχος «κάνε Θεέ μου να έχει διάρκεια όλο αυτό γιατί είναι τέλειο και δεν θέλω να τελειώσει». Εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πόσα έζησα με αυτά τα παιδιά και πόσο καλό μου έκαναν (και σε μένα και στη Μπρέντα), και σκεφτόμουν ότι δεν είμαι έτοιμος να διαχειριστώ τυχόν διάλυση της παρέας μας. Η οποία αργά ή γρήγορα θα έρθει. Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε προτεραιότητες, κάποιοι αποκτούν παιδιά, μαζί μας μεγαλώνει και το κοινό, γερνά το πράμα, δεν μπορώ να είμαι 40+ και να παίζω τον Κουνενέ. Θέλοντας και μη η παρέα αυτή θα τελειώσει. Και δεν έχω το ψυχικό σθένος να ψάξω για την επόμενη. Που ένας Θεός ξέρει για πότε θα μου στείλει την επόμενη και σε ποια ηλικία και τι όρεξη θα έχω τότε. Σε κανέναν Σύνδεσμο Γονέων με βλέπω ή σε κανέναν καφενέ να παίζω τάβλι με άλλα γεροντοπαλίκαρα. Θεέ μου, ανατρίχιασα. Και δεν ξέρω να παίζω και τάβλι. 

Τα πάντα ρεί και ουδέν μένει, το ξέρω. Πανάθεμα τον Ηράκλειτο. 

Τέλος πάντων. 

Άντε τι κάθεστε, θα έρθετε να μας δείτε; Πάρτε τηλ. στο 99322952 και κλείστε θέση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη θέλει να ξαναζήσει την κωμικοτραγική κατάσταση του Αντωνάκη και της Ελενίτσας στο «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα»! Είναι και της μόδας ξανά αυτά τα έργα, ακολουθήστε λίγο το ρέμα, νιώστε λίγο ιν, τρομάρα να σας έρθει! Να έρθετε να μας στηρίξετε γιατί επιτελούμε και φιλανθρωπικό έργο, πέραν της εξυπηρέτησης δηλαδή του δικού μας ψώνιου. Και επειδή όπως προείπα, δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα έχουμε κέφι και ενέργεια για κάτι τέτοια καλό θα ήταν να το ζήσετε κι αυτό. Να έχετε κάτι να διηγηθείτε στα εγγόνια σας, χαχαχα! Θα χαρώ πολύ, όπως πάντα, να σας δω. 

Η Βίσση Θα Μας Θάψει Όλους

Από τον καιρό που παντρεύτηκα, από τον καιρό που μετακομίσαμε σε μονοκατοικία, από τον καιρό που η ζωή μου γέμισε περισσότερες οικογενειακές έγνοιες και ευθύνες, η σχέση μου με την Άννα Βίσση μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο δηλαδή, δεν έτυχε να πάρω ούτε ένα αεροπλάνο για να πάω στην Αθήνα ειδικά για να τη δω. Δεν είχα χρόνο να παρακολουθήσω εκτενώς την πορεία της, ούτε να ασχοληθώ λεπτομερώς με το νέο της άλμπουμ (ασχέτως αν το ακούω συνέχεια στο αυτοκίνητο), μα προ πάντων, η ψυχολογική μου και συναισθηματική μου κατάσταση ήσαν αρκετά σταθερές εξ ου και οι στίχοι των τραγουδιών της και το πάθος με το οποίο τους ερμηνεύει να έχουν χάσει λίγο από την επιρροή που είχαν στην καθημερινότητά μου.

Ε, ναι. Έφτασα πια τα 36. Ως πότε θα ακούω την ‘αγάπη υπερβολική’ και θα πωρώνομαι, να χτυπιέμαι πάνω κάτω; Ως πότε θα έχουν κάτι να μου πουν τα τραγούδια της που έμειναν κλασικά; Και γιατί να ταυτιστώ με το ‘παραλύω’ και το ‘δώδεκα’; Δεν έχω νταλκά. Μια χαρά είναι η σχέση μου, φτου, φτου, φτου, το «αν το νήμα της ζωής για τον ένανε κοπεί» δεν έχει το ίδιο εκτόπισμα όπως παλιά. Οι μόνες στιγμές που πλέον καταφεύγω στη Βίσση είναι όταν είμαι στεναχωρημένος και όταν έχω τσακωθεί με τη Μπρέντα και με πιάνουν οι ανησυχίες μου.

Τούτων λεχθέντων, χθες βράδυ ήρθε η ανατροπή. Πήγα στη συναυλία της στη Σχολή Τυφλών και επαναπροσδιόρισα της σχέση μου μαζί της. Μα, βγήκε στη σκηνή σαν «άππαρος» που λέμε και στα κυπριακά, και θέρισε τα πάντα. Τρομερά κέφια, τρομερές αντοχές, μου θύμισε ακμαία Βίσση από τα τέλη του ’90. Εκείνο το «τρελαίνομαι» το είπε όπως το έλεγε στο Χάος το 1996. Το γάμησε. Τα ‘Πράγματα’, το ‘Δεν Θέλω Να Ξέρεις’, το ‘Τραύμα’, την ΄΄Εμπνευση’, την ΄Αντίστροφη Μέτρηση’. Τι να πω! Τι να πω! Άνοιξε η ψυχή μου, έπεσαν τα τείχη, γύρισαν οι Ολυμπιονίκες σπίτι! Τέτοια κατάνυξη!

Δεν θα τη ξεπεράσω ποτέ αυτή τη γυναίκα. Όσα χρόνια κι αν περάσουν καταφέρνει να ξεπερνά τις προσδοκίες μου και ενεργειακά και φωνητικά και απ’ όλα.

Το μόνο που με χάλασε χθες βράδυ ήταν η παρουσία των Gadjo Dilo οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, ουδόλως ταίριαζαν με τη Βίσση και τα τραγούδια της, ενώ πολύ κακώς παρουσιάστηκαν στη μέση της συναυλίας και μας «έριξαν» τόσο ενεργειακά, όσο και ψυχολογικά. Δεν γίνεται να έχει πάει η αρτηριακή πίεση 400 με τον Βίσσαρο, σαν να κάνω πτώση με αλεξίπτωτο και μετά να «σφυρίζουμε» αδιάφορα σε ρυθμούς 50ς, λες και είμαστε σε δεξίωση γάμου και πίνουμε ντοματόζουμα. Το άκυρο!

Κατά τα άλλα, ναι, η Βίσση θα μας θάψει όλους.

Χθες είδα για πρώτη φορά και το τρέηλερ για το Star Academy που ετοιμάζουν με τον Καρβέλα στο ‘Εψιλον. Το αγάπησα. Είναι σαν να γράφει στο μέτωπο και των δύο «πόσο βαριόμαστε που μας έστησαν εδώ να κάνουμε τρέηλερ – πες μια μαλακία ρε Καρβέλα να σπάσει ο πάγος». Ο Καρβέλας όσο πάει γίνεται όλο και μεγαλύτερο είδωλο. Τον λατρεύω. Θα ήθελα να είμαι εκείνος. Παρόλο που θα παρουσιάζει το σόου ο αντιπαθέστατος και ενοχλητικός Φουρθιώτης, νομίζω δεν θα έχω καλύτερο για τον φετινό χειμώνα. X-factor, The Voice και αηδίες…

"Χούλα χουπ...Το' γραψα κι αυτό, ο πούστης!" 

Το Ροζ Μπουρκίνι

Πολύς ντόρος γίνεται τελευταία σχετικά με την απόφαση της γαλλικής αστυνομίας να απαγορεύσει το μπουρκίνι από τις γαλλικές παραλίες για λόγους ασφαλείας. Οι απανταχού αριστερίζοντες, σωτήρες του κόσμου έσπευσαν να υπεραμυνθούν των δικαιωμάτων των αδελφών μουσουλμάνων και πω, πω, πω πώς τους βαριέμαι και πώς ταυτόχρονα τους ζηλεύω που υπάρχει τέτοιος κόσμος με τόσον ελεύθερο χρόνο ώστε να διαδηλώνει (πάντα μέσω Facebook) υπέρ του μπουρκινιού (δεν έχω ιδέα πώς κλίνεται) αλλά και υπέρ οποιουδήποτε βλάκα που μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται με τέτοιες μπανάλ ενδυμασίες εν έτει 2016.

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, πριν πέσετε να με φάτε γι αυτό το καυτό θέμα που σας προκαλεί αϋπνίες, να σας πω ότι θεωρώ αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να ντύνεται όπως γουστάρει (εκτός και αν πρόκειται για το επαγγελματικό του περιβάλλον όπου δύναται να επιβάλλεται στολή). Δεν έχω κανένα πρόβλημα αν θέλεις να κυκλοφορήσεις με μπουρκίνι, δεν έχω κανένα πρόβλημα αν θέλεις να κυκλοφορήσεις με μπικίνι, με τουρμπάνι, με σταυρό στην πλάτη ή γυμνός με ένα αγγούρι στον κώλο. Σε κάθε περίπτωση όμως, μην απαιτείς το σεβασμό μου αν αυτό που φοράς σε φορά, δεν σε κολακεύει και αποτελεί ντροπή για τους οφθαλμούς μας.

Θέλω να πω, δεν με ενδιαφέρει αν φοράς μπουρκίνι επειδή είσαι μουσουλμάνα. Με ενδιαφέρει ότι μπορεί να είναι αντιαισθητικό και να μου χαλάς της διάθεση. Μπορείς κάλλιστα να είσαι πιστή στη θρησκεία σου και χωρίς αυτό. Ομοίως, δεν με ενδιαφέρει αν η Κοντσίτα είναι γκέι. Δεν αντιτίθεμαι της ισότητας. Αντιτίθεμαι της γελοιότητας. Και ένας γκέι με μούσι, βλεφαρίδες και φουστάνι 50ς είναι γελοίος. Όπως επίσης δεν με ενδιαφέρει αν η Lady Gaga είναι καλλιτέχνις. Αν κυκλοφορεί ντυμένη με κομμάτια ωμού κρέατος είναι και αυτή γελοιωδέστατη και θα έπρεπε να την κλείσουν μέσα. Μπορείς να φορέσεις το τουρμπάνι με έναν πολύ σωστό τρόπο και να ελκύσεις τα απανταχού βλέμματα, μπορείς να φορέσεις και τον σταυρό α λα Μαντόνα και να είσαι fashion icon. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις χιλιάδες σύμβολα με τον σωστό τρόπο και να είσαι αποθέωση. Μην είσαι όμως μίζερη και καημένη. Άλλο σικ και άλλο sick.

Άσε που προσωπικά, θεωρώ είδος διαταραχής να βλάφτεις τον εαυτό σου κατ’ αυτόν τον τρόπο απλά και μόνο για να κάνεις «δήλωση» των πιστεύω σου. Θεωρώ διαταραγμένον, ας πούμε, τον κάθε ιερέα που είναι αναγκασμένος να κυκλοφορεί με αυτό το αντιαισθητικό μαύρο ράσο στους 45 βαθμούς κελσίου και να είναι αναγκασμένος να έχει αυτή την κακάσχημη γενειάδα και την σιχαμένη χαίτη, απλά και μόνο επειδή του το επιβάλλει η εκκλησία. Σε έναν ιδεατό κόσμο θα έπρεπε κι αυτοί να συλλαμβάνονται όταν κυκλοφορούν σε τέτοιο χάλι δημοσίως. Είναι τρομαχτικοί πρώτα απ’ όλα.

Τέλος πάντων, ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω, θα μου πεις. Κανένας δεν είμαι, τη γνώμη μου σου λέω. Μια φορά, δεν θα κάτσω να κλαίω αν καταργηθεί η μαντίλα. Άλλο να τη φοράς σαν τη Τζάκι Κένεντι και άλλο σαν τη Σαφούρα απ’ το Αζερμπαϊτζάν που έχει να λουστεί τρεις μήνες.

Και τώρα, ας παίξουμε ένα αγαπημένο παιχνίδι. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν το ‘Μπουρκίνι’; Εδώ σε θέλω κάβουρα! Ας ανοίξουμε το λεξικό του Anti-Chrisτου:

-       Λέξη αργκό για το αιδοίο: «Κάθε φορά που φαντασιώνομαι τον Κώστα… τρίβω το μπουρκίνι μου μέχρι να μαδήσει».

-        Αξεσουάρ κομμωτηρίου: «Παναγιώτααα! Δώσμου λίγο το μπουρκίνι να τελειώσω την κυρία Ζωζώ».

-         Χώρας της Αφρικής: Μπουρκίνι Φάσο.

-         Χώρας της Ασίας: Μπουρ-Κίνα.

-         Ψάρι: «Εδώ το φρέσκο μπουρκίνι! Λαχταριστό, λαχταριστό, μυρίζει θάλασσα!»

-         Ψάρι / λαϊκό άσμα: «Μπουρκίνι, μπουρκινάκι, πάμε πιο γρή-γο-ρα, πάμε πιο γρη-γο-ράαα».

-         Πειραγμένο αυτοκίνητο για λαϊκούς τύπους: Λα-μπουρκίνι.

-         Μπουζούκια με πρώτο όνομα την Άντζελα Δημητρίου: Μπουρκίνι Λάιβ.

     Δεν μου έρχονται άλλα. 

Our Last Summer

Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό αρχίζω και πανηγυρίζω το τέλος του καλοκαιριού.

Του ημερολογιακού καλοκαιριού βασικά. Γιατί το μυαλό μου ξεγιελιέται και νομίζει ότι από πρώτη Σεπτεμβρίου θα έρθουν δροσιές, βροχιές και βοριάδες. Δεν λέω να εμπεδώσω τη νέα τάξη πραγμάτων. Ότι μέχρι τέλη Νοεμβρίου σ’ αυτή τη χώρα κυκλοφορώ με το κλιματιστικό του αυτοκινήτου ανοιχτό. Δεν λέω να συνηθίσω ότι πλέον σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν εποχές. Υπάρχει μόνο καυτό, ανυπόφορο καλοκαίρι και μία μέση κατάσταση που θυμίζει αρχές Μαΐου, του Μαΐου πριν είκοσι χρόνια. Όλοι οι υπόλοιποι μήνες και εποχές υπάρχουν μόνο για να γυρίζουν τις κάρτες στο ημερολόγιο.

Δεν αντέχω αυτή την κατάσταση. Θέλω να ζω και τις τέσσερεις εποχές. Αν όχι και τις τέσσερεις εφόσον η άνοιξη και το φθινόπωρο έχουν εγκαταλείψει προ πολλού όλες τις ηπείρους, τουλάχιστον να έχουμε ένα υποτυπώδη χειμώνα. Δεν είπα να πνιγούμε στο χιόνι, αν τόσο σε χαλάει κι αυτό, αλλά να μπορώ να ευχαριστηθώ το κρύο. Τα ωραία χειμωνιάτικα ρούχα. Να ανάψω τζάκι. Να βραχώ από βροχή. Να ξυπνήσω από καταιγίδα και αστραπή ένα βράδυ Δεκεμβρίου. Να είναι Χριστούγεννα και να μην στολίζω δέντρο με τον ήλιο έξω να μας περιπαίζει.

Δεν είναι ωραίο πράμα να μην έχεις χειμώνα. Άμα βρέχει και χιονίζει ο κόσμος κάθεται σπίτι και διαβάζει κανένα βιβλίο. Κάθεται και σκέφτεται. Μορφώνεται, αναπτύσσεται. Παθαίνει και κατάθλιψη και το ρίχνει στο αλκοόλ, θα μου πεις, και θα συμφωνήσω ως ένα βαθμό, αλλά κοίτα λίγο γύρω σου και πες μου. Όλες αυτές οι τσοκαρίες και οι Μπυθουλαίοι, οι made in Cyprus, που δήθεν ευεργετούνται από το αχνιστό κυπριακό καλοκαίρι σε πείθουν ότι δεν τα καταπίνουν δέκα - δέκα τα ψυχοφάρμακα; Όχι!

Όλες οι αναπτυγμένες κοινωνίες έχουν κατά κύριο λόγο χιόνια και βαριούς χειμώνες. Οι Σουηδοί, οι Νορβηγοί, οι Φινλανδοί, οι κάτοικοι των βαλτικών χωρών, οι Εγγλέζοι, οι Ελβετοί, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Αυστριακοί, οι Καναδοί. Είδες εσύ χώρα με ζέστη να πηγαίνει μπροστά; Η Μεσόγειος πάει από το κακό στο χειρότερο, ενώ εμείς που γεωγραφικά ανήκουμε στη Μ. Ανατολή πιο πολύ σε Σαουδική Αραβία παραπέμπουμε. Και πολιτιστικά, εννοώ. Σαν νοοτροπία, σαν μυαλά και σαν πνεύματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ζέστη = Κκιλιτζιηρκό.

Ήμουν στο Λατσί της Πάφου το τριήμερο για διακοπές. Το τι είδαν τα μάτια μου στην παραλία δεν φαντάζεσαι. Κάτι πολυμελείς οικογένειες των 15 ατόμων έκαστη που ήταν λες και βγήκαν από τα σπήλαια. Μόνο οι προβιές τους έλειπαν. Μωρά χοντρά που ξεχείλιζαν οι κοιλιές τους από τα μαγιό και τα οποία έκλαιγαν ώσπου να γίνει το δικό τους. Η μάνα τους να ακούει ράδιο (ράδιο εν έτει 2016, φίλε μου - σαν τον φαντάρο στη σκοπιά, στο στρατόπεδο του Τσερκού, το 1998) και να μην τους δίνει σημασία. Ο δε πατήρ τους να κοιμάται σαν το βόδι και να μην μπορεί να τον ξυπνήσει τίποτε. Ούτε καν οι μύγες που κάθονταν στην πλάτη του. Στην πολλή την ώρα το μωρό δεν άντεξε την αδιαφορία τους, άρχισε να κουνά την ομπρέλα πέρα δώθε να την ξεριζώσει προκειμένου να του δώσουν σημασία. Ματαίως. Εν τέλει πήγε και γέμισε το κουβαδάκι του νερό και τους το έλουσε. Τρόμαξε η μάνα του, που εκτός των άλλων είχε και πράσινο βαμμένο νύχι, και πετάχτηκε ίσια πάνω ουρλιάζοντας: «Κόρηηηηηη! Μα, επέλλανες;! Έννεν κοπελλούθκια που έκαμα εγώ, εν ζώα!» Το ζώον, ζώο θα γεννήσει ήθελα να συμπληρώσω. -«Πεινώ!» είπεν θριαμβευτικά το οχτάχρονο με την κοιλιά να κρέμεται έξω από το παιδικό μπικινάκι στην παραλία του Ττάκκα. Του Ττάκκα! Άλλο και τούτο δηλαδή. Πες μου εσύ σε ποιαν άλλη χώρα υπάρχει παραλία με όνομα «Ττάκκας!» Ττάκκα – ττούκκου, ττάκκα – ττούκκου τραβώ τα μαλλιά της τζιεφαλής μου. Αυτή είναι η Κύπρος, μάνα μου. Αυτό το ανατριχιαστικό πράμα που σας περιέγραψα, πολλαπλασιασμένο επί κάτι χιλιάδες ανθρώπους. «Κόρηηηη – Μάμμα πεινώ! – Ττάκκα Ττούκκου!»

Αν μη τι άλλο μας αποζημίωσε το ηλιοβασίλεμα. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις πόσο όμορφοι είναι κάποιοι άλλοι πλανήτες, δορυφόροι της Γης και λοιπά ουράνια σώματα στα οποία δεν έχει πατήσει ακόμα πόδι το συνάφι μας. Σου δίνουν ελπίδα. Σου δίνουν ελπίδα ότι σε κάποια χρόνια μπορεί να κάνεις διακοπές από τον μακρινό Ερμή και να μην χρειάζεται να υπομένεις τα πιο πάνω.

Και μ’ αυτό το φωτογραφικό κλικ έκλεισα το "τελευταίο καλοκαίρι". Χωρίς hashtag, μα με πολλά φίλτρα, ώστε να νικήσει η φαντασίωση την ανάμνηση.

Το Μεγαλείο Της Κορακάκη Και Η Μιζέρια Του Έλληνα

Είμαι έκθαμβος από χθες το βράδυ με την κακία και τη μιζέρια μερικών Ελλήνων - ο Θεός να τους κάνει, σχετικά με το χρυσό της Κορακάκη. «Δεν δικαιούστε να είστε περήφανοι» ο ένας, «τα μετάλλια ανήκουν στους αθλητές και όχι στην Ελλάδα» απαντά ο άλλος. Πόση ξινίλα, ν’ αντέξω;

Θες να πεις τώρα, ότι έκατσες και παρακολούθησες την απονομή, είδες τη γαλανόλευκη να κυματίζει, είδες το δάκρυ της αθλήτριας να τρέχει αβίαστα και δεν συγκινήθηκες! Δεν ανατρίχιασες! Τόσο ζώον είσαι! Εντάξει, θα συμφωνήσω ότι η λέξη «περήφανος» δεν είναι η πιο ακριβής για να περιγράψει το συναίσθημα. Θα συμφωνήσω ότι τόσο το ελληνικό, όσο και το κυπριακό κράτος είναι δύο μπουρδέλα που ουδόλως παρέχουν στους πολίτες τους τα εχέγγυα για να αναδειχτούν στο εξωτερικό. Αντέχεις, όμως, να εκπέμπεις τόσον αρνητισμό σε κάτι τέτοιες στιγμές;

Πρέπει να μάθεις να κοιτάς πέραν του μπουρδέλου. Αν αύριο κερδίσει κάποιο μετάλλιο και ο δικός μας ο Κοντίδης, στην κυπριακή σημαία δεν θα δω τον Ιωνά Νικολάου, ούτε τον Αναστασιάδη. Θα δω τους ήρωες της ΕΟΚΑ, θα δω τον Κκάσιαλο, τον Λιπέρτη, τον Μάριο Τόκα, τον Κώστα Μόντη. Θα δω πέραν του νεοκυπριακού χωρκαθκιού. Είναι δυνατόν να υψώνεται η ελληνική σημαία και εσύ να στέκεσαι στην Ελλάδα του μνημονίου; Σε κάθε λωρίδα της σημαίας κρύβεται ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Καζαντζάκης, τα αρχαία ελληνικά ιδεώδη. Είναι δυνατόν να στέκεστε στον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη, τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου; Αυτοί μας καίνε, θα μου πεις. Ας μην τους ψηφίζατε πια, τι άλλο να σας πω; Θα φταίξω και γι αυτούς;

Ας πούμε, όμως, ότι δεν μπορείτε να καταπιέσετε όλη αυτή τη ξυνίλα και πρέπει σώνει και καλά να την εκφράσετε, να την εκτονώσετε. Πιστεύετε πραγματικά ότι το να αισθανθούμε περήφανοι για μια γυναίκα που ακριβώς τερμάτισε πρώτη παγκόσμια υπό τις υφιστάμενες, τρισάθλιες συνθήκες προπόνησης, είναι λίγο; Μα ακριβώς το γεγονός ότι οι Έλληνες αθλητές προπονούνται υπό τριτοκοσμικές συνθήκες, ακριβώς επειδή δεν βρίσκουν καμία στήριξη από το κράτος καθιστά την πρωτιά τους ακόμα πιο αξιοζήλευτη. Και επειδή κάθε πολίτης αυτής τη χώρας βρίσκει εμπόδιο μπροστά του το κράτος, ιδού άλλος ένας λόγος να είμαστε όλοι περήφανοι. Γιατί η Κορακάκη δεν νίκησε μόνο την Ελβετίδα και τη Γερμανίδα. Νίκησε και την Ελλάδα που της πήγαινε κόντρα. Και εφόσον η σύγχρονη Ελλάδα (και η Κύπρος) πάει σε όλους μας κόντρα, ναι, μπορούμε να είμαστε περήφανοι για την κάθε Κορακάκη που συνυπάρχει και αυτή, και αποτελεί κομμάτι αυτής, της "κακής" Ελλάδας.

Ζήλεια – Ψώρα, μάνα μου. Αυτό είναι το πραγματικό σας πρόβλημα. Δεν μπορείτε να μοιραστείτε τη χαρά του άλλου. Πόσω μάλλον όταν αυτός ο άλλος είναι και αυτός παθών των ίδιων κακών. Γιατί είστε κακογαμημένοι και ψωριάρηδες. Όταν έδωσα εξετάσεις στον στρατό για να γίνω αξιωματικός και πέρασα Δόκιμος, η αντίδραση ενός από τους κολλητούς μου ήταν «ναι, αλλά έβαλες μέσον». Όταν έδωσα εξετάσεις για το κυπριακό δημόσιο και πέρασα πρώτος παγκύπρια, η απάντηση ενός άλλου φίλου ήταν «ναι, αλλά μην χαίρεσαι, η θέση είναι δοσμένη». Όταν ντύθηκα Καρβέλας και χόρεψα με τη Βίσση ικανοποιώντας μία από τις μεγαλύτερες μου φαντασιώσεις η απάντηση ήταν «ναι, αλλά έγινες ρεζίλι». Που και να το πιστεύεις, ρε φίλε, δεν το λες.

Κανένας δεν μπορεί να δει πέραν του προφανούς. Ναι, έγινα ρεζίλι ως Καρβέλας σε ένα ποσοστό 10%, αλλά γιατί δεν βλέπεις ότι η ευτυχία μου εκείνη τη στιγμή χτυπούσε 90%; Ναι, πιθανώς η θέση στο Δημόσιο να ήταν δοσμένη, αλλά γιατί δεν κοιτάς ότι ανάμεσα σε 80 υποψήφιους ήμουν ο καλύτερος; Γιατί είστε τόσο μικροί και προ πάντων, γιατί το δείχνετε; Νομίζετε θα με χαλάσετε; Σε κάθε τέτοια στιγμή ήμουν τρομερά πανευτυχής για να χαλαστώ από το οτιδήποτε. Απλά πέσατε στα μάτια μου. Έτσι και με την Κορακάκη. Ναι, αυστηρά ομιλώντας, δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Σκεφτείτε όμως τη χαρά αυτής της κοπέλας που ήρθε πρώτη ακόμα κι έτσι. Και σκεφτείτε ότι θα μπορούσατε να είστε κάλλιστα στη θέση της. Γιατί αν δεν είσαι μεγαλόψυχος, όσο και να σε σπρώξουν τα άρτια δομημένα γήπεδα, οι επαγγελματίες προπονητές και τα χρηματικά πριμ, μια ζωή δεύτερος θα έρχεσαι.

Ακούστε βρε μίζερα ζώα τον εθνικό ύμνο και δακρύστε. Εμπνευστείτε, άχρηστοι. Τι άλλο σας έμεινε πια;

ΥΓ: Για να μην θυμηθώ και το άλλο. "Η Πατουλίδου ήρθε πρώτη το '92! Ναι, αλλά αν δεν έπεφτε η Αμερικάνα θα έχανε! Ναι, αλλά τότε ήταν όλοι ντοπαρισμένοι και δεν τους έπαιρνε κανείς χαμπάρι!" Χέσε μας.

Λυδία

Πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν ελεύθερος και το μαράζι της αγαμίας έτρωγε τα σωθικά μου, συνήθιζα να σου γράφω συχνά για τον τύπο της γυναίκας που με συγκινούσε και αποζητούσα. Από το 2010 και μετά το θέμα εξαντλήθηκε, έκλεισε λόγω Μπρέντας και έκτοτε σπάνια αφιερώνω χώρο και χρόνο να συζητήσουμε για γυναίκες. Αισθάνομαι ότι έχω καλύψει το δικό μου κενό και ότι είναι λίγο γρουσουζιά να μιλώ δημόσια γι αυτό, (μη μου φάνε άλλοι τον θησαυρό), παρόλο που έχω πολλά να πω ακόμα για το λυπηρό θέμα «Κύπρια γκόμενα».

Βλέπω μερικές φορές φίλους που δηλώνουν ελεύθεροι και πραγματικά σπαράζει η καρδιά μου γιατί κατά βάθος δεν θέλω να τους απογοητεύσω αποκαλύπτοντάς τους ότι δυστυχώς η εγχώρια αγορά δεν λέει τίποτα, και αν λέει μία στις εκατό τότε είτε πρόκειται για προϊόν μαϊμού, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είτε είναι κρατημένη γι άλλον πελάτη, είτε είναι για μία χρήση και μετά για πέταμα.

Προς τι τώρα όλος αυτός ο πρόλογος; Ήθελα απλά να σου πω, ότι θέλω εδώ και χρόνια να κάνω ειδική αναφορά σε μία υπέροχη γυναίκα, την οποία θαυμάζω και «ερωτεύομαι» από το 2000 όταν την πρώτο-ανακάλυψα στην τηλεόραση και τα περιοδικά, και αν προσπαθούσαν και οι δικές μας να της μοιάσουν, έστω στο μικρό της δαχτυλάκι, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ ομορφότερος. Ένας Θεός ξέρει γιατί μου πήρε τόσα πολλά χρόνια να γράψω μια ανάρτηση για χάρη της, μα κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αυτή η γυναίκα είναι η Λυδία Παπαϊωάννου, η πάλαι ποτέ παρουσιάστρια του Mad Ελλάδος - εγώ τουλάχιστον τότε την είχα ανακαλύψει.

Θωρείτε να μαθαίνετε κακομοίρες της Κύπρου:

Μπορείτε να βγείτε ένα ρημαδοραντεβού επιστρατεύοντας τον χειμαρρώδη και άκρως απολαυστικό λόγο της; Μπορείτε να βγείτε ένα ρημαδοραντεβού υιοθετώντας το ανεπιτήδευτο λουκ της που αναδεικνύει τη φυσική ομορφιά της καθιστώντας σας πιο γήινες; Μπορείτε να είστε αστείες χωρίς να είστε σαχλές; Μπορείτε να σαρκάζεστε; Μπορείτε να μιλάτε και να μας καβλώνετε χωρίς να βγάλετε τα βυζιά σας έξω; Μπορείτε να γίνετε λίγο Λυδίες; Ρητορικόν το ερώτημα. Παρόλο που δεν αναμένω θαύματα, η Λυδία είναι μία καλή αρχή για να παραδειγματιστείτε, αν όχι το επιθυμητό τέλος.

Είχα διαβάσει κάποτε μία συνέντευξή της στην οποία έλεγε ότι ο τύπος του άντρα που της αρέσει είναι αυτός που σε μία παρέα κάθεται μόνος στη γωνία και δεν μιλάει πολύ. Με πέθανε. Μαχαίρι στην καρδιά μου είχε μπήξει. Ας είναι. Ας είναι κυρία Παπαϊωάννου μου, ευτυχώς επιβιώσαμε και χωρίς εσάς. Ένα τηλεοπτικό απωθημένο πάνω, ένα απωθημένο κάτω, δεν χάλασε ο κόσμος. Και παρόλο το φαρμάκι που με ποτίσατε, όποτε πέσω πάνω σε βιντεάκι σας δεν αντέχω παρά να καθηλωθώ και να το παρακολουθήσω σαν χάνος με πολλά «δεν γίνεται» να κουτουλάνε στο εσωτερικό τοίχωμα του κεφαλιού μου.  

Γεννημένος για Περιπέτεια

Εχθές το απόγευμα δεν είχα τι να κάνω και έτσι κάθισα και παρακολούθησα για 100^η φορά την ταινία από τον μήνα του μέλιτος. Αν αναρωτιέσαι ποιο είδος Χόμο Σάπιενς κάθεται και παρακολουθεί με τις ώρες παλιές ταινίες από ταξίδια, γάμους και τα τοιαύτα, σου δηλώνω ανερυθρίαστα, πως ο υποφαινόμενος, επώνυμος μελαγχολικός δεν έχει καλύτερο.

Ειδικά όταν βρίσκομαι στα κάτω μου ψυχολογικά, ή όταν διανύω μεγάλες αφραγκιές και η μόνη μου παρηγοριά είναι να αναπολώ περασμένα μεγαλεία, κάθομαι και απορροφιέμαι με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή, ανασταίνοντας στιγμές απείρου κάλλους.

Εχθές παρακολουθούσα την ταινία από την επίσκεψή μας στα Walt Disney Studios. Είχαμε παρευρεθεί στο σόου του Ιντιάνα Τζόουνς στο οποίο, όπως πιθανόν να μάντεψες, επιλέχθηκα μέσα από το κοινό για να λάβω μέρος ως κομμάτι του όχλου. Ε, βέβαια, είμαι που είμαι φάτσα για κόλλημα και το πληρώνω ακριβά από τον καιρό του στρατού, τουλάχιστον ας το εξαργυρώσω και μια φορά υπέρ μου.

Όπως θα δεις και στο απόσπασμα πιο κάτω, εντόπισαν μέσα στο κοινό καμιά 10αριά ψώνια και τους κάλεσαν επί σκηνής. Χάρηκα τα μάλα εγώ ότι θα παίξω κάποιον κακό και ότι θα βιώσω την αδρεναλίνη να καίει τις φλέβες μου συμμετέχοντας σε κάποια σκηνή θρίλερ πλάι στον Ίντι, μα αντ’ αυτού μου έδωσαν μία κελεμπία και μου είπαν στάσου στην άκρη, κάτω από το τσαντίρι και προσποιήσου πως είσαι Αιγύπτιος έμπορας χαλιών…! Εξαιρετικό το casting, μας υποχρέωσαν.

Μας είχαν πει ότι θα εξελισσόταν μπροστά μας μια μάχη και ότι εμείς θα έπρεπε να αντιδρούσαμε σαν όχλος μπροστά στα δρώμενα, άλλοτε με έκπληξη, άλλοτε με αποστροφή ή και χαρά ανάλογα με το ποιος κέρδιζε. Να σου πω την αλήθεια, δεν άκουγα καλά τις οδηγίες της υπεύθυνης επί σκηνής. Επικρατούσε τόση πολλή βαβούρα που δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ 100% στο τι συνέβαινε, χώρια που όταν είσαι εκεί δεν μπορείς να απολαύσεις τα εφέ σε όλη τους τη δόξα, αφού η οπτική σου γωνία είναι περιορισμένη.

Εκτός των άλλων, επί σκηνής έχεις και περιορισμό κινήσεων αφού η υπεύθυνη μας ξεκαθάρισε όπως παραμείνουμε στα σημεία που μας τοποθέτησε, μην τυχόν και τραυματιστούμε από κάποια έκρηξη και μετά πέσουν αγωγές, αποζημιώσεις και πληρώνει η εταιρεία το μάτι το καμένο του καθενός. (Ξέρεις τώρα πόσο obsession έχουν οι Αμερικάνοι με κάτι τέτοια).

Έσπασα πλάκα, έκαμα το χάζι μου, το κατά-ευχαριστήθηκα, αλλά ναι, χθες που τα παρακολουθούσα με έπιασε το «πότε θα ξαναπάμε;» και η απάντηση στο ερώτημα ήταν τουλάχιστον απογοητευτική.