In Amsterdam, Amsterdam 🎶🎵

Διάβαζα σε ένα βιβλίο, παλιότερα, ότι η ίδια η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από μόνο του αφού οι κάτοικοί της τη δημιούργησαν σχεδόν απ’ το μηδέν. Δεν την κληρονόμησαν έτοιμη. Είναι η ίδια ένα εύρημα, μία κατασκευή. Από εδώ και μόνο μπορείς να αντιληφθείς γιατί εκεί όλα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, γιατί όλα λειτουργούν, γιατί εκεί μένουν έξυπνοι άνθρωποι. Γιατί κάτι να πάει στραβά, θα πλημμυρίσει όλη η χώρα.

Συγκρίνετε το με την Κύπρο που πλημμυρίζει με τα πρωτοβρόχια και καταλάβετε. Είναι ανούσιο να συγκρίνουμε τη Κύπρο με οτιδήποτε. Η Κύπρος μόνο με τη Μάλτα μπορεί να συγκριθεί, ούτε καν με το Λουξεμβούργο.

Έτσι που λέτε, η Ολλανδία είναι ένα θαύμα από πάνω ως κάτω. Έχει τα πάντα για τους πάντες. Θέλετε πουτάνες; Έχουμε! Θέλετε ναρκωτικά; Έχουμε! Είστε τίποτις ρομαντικοί και θέλετε τουλίπες και ανεμόμυλους; Έχουμε! Θέλετε σχεδιασμό και τεχνολογία; Έχουμε. Θέλετε υπερσύγχρονες συγκοινωνίες; Έχουμε! Θέλετε αποδοχή για τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό; Έχουμε! Απ’ όλα έχει για όλους και γι’ αυτό είναι επιτυχημένοι. Επειδή σκέφτονται και δημιουργούν.

Σηκωθήκαμε και πήγαμε τα παιδιά στο μουσείο Nemo. Είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στις επιστήμες και την τεχνολογία. Πέντε όροφοι αφιερωμένοι στις παγκόσμιες εφευρέσεις τις οποίες ανακαλύπτουν τα παιδιά μέσα από παιχνίδια. Εκεί μαθαίνουν πώς δημιουργείται ο στατικός ηλεκτρισμός, τι πα να πει υδροστατική πίεση, πώς δημιουργούνται οι μπουρμπουλήθρες, κάνουν πειράματα με χημικές ουσίες, παρακολουθούν θεάματα σχετικά με την αλυσιδωτή αντίδραση, βλέπουν ντοκιμαντέρ για την υγιεινή διατροφή, εξερευνούν τι συμβαίνει στο σώμα μετά θάνατον (μακάβριο, αλλά γιατί όχι; ). Μπήκαμε στο μουσείο πρωί και βγήκαμε αργά το απόγευμα!

Εδώ βλέπετε ένα πείραμα αλυσιδωτής αντίδρασης. Πολύ ωραίο παιχνιδάκι για τις αισθήσεις. Έσπρωξαν μια μπάλα, γαμήθηκε το σύμπαν και στο τέλος απογειώθηκε ένας πύραυλος. Το ίδιο που συμβαίνει όταν πετά μια πεταλούδα στην Ιαπωνία και σπάζουν τα νεύρα τα δικά μου στο γραφείο, στη Λευκωσία. 

Αυτά τα λέω γιατί κάθε σαββατοκύριακο, ειδικά το καλοκαίρι, και αν βαριέσαι να πας σε καμιά κυπριακή θάλασσα δεν έχεις τι να κάνεις τα παιδιά σου στη Λευκωσία. Τα αμολάς στο δωρεάν κλιματιζόμενο Μωλ, στο οποίο στην καλύτερη περίπτωση πάνε στο Public και παίζουν με τα νέα κινητά και τα τάμπλετ. Ό,τι θα έκαναν και στο σπίτι δηλαδή, αλλά με δωρεάν κλιματισμό. Στην Ολλανδία δεν προλάβαιναν να ζητήσουν κινητό, ούτε χρειαζόσουν κλιματιστικό. Είχε 25 βαθμούς κελσίου. Χαρά Θεού! Και τα παιδικά μυαλά τους ήταν συνέχεια απασχολημένα αλλού, δεν περίμεναν το τάμπλετ να τα ερεθίσουν. Είπαμε, ας μην τα συγκρίνουμε όλα με την Κύπρο και στεναχωριόμαστε. 

Από εδώ βλέπετε πόσο μεγάλο είναι το μουσείο. Πώς να βαρεθούν τα παιδιά εδώ μέσα; Δεν ήθελαν να φύγουμε, λέμε!

Ακόμη και η έκθεση της Μπάρμπι ήταν παρασάγκας ανώτερο από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας συμβεί στην πατρίδα. Επισκεφτήκαμε έναν εκθεσιακό χώρο στον οποίο έστησαν σε πραγματικό μέγεθος όλα τα αξεσουάρ της Μπάρμπι, από κάθε δεκαετία. Από το 1950 μέχρι σήμερα, όλα τα playsets σε πραγματικό μέγεθος. Το σπίτι της, το βαν της, το εξοχικό της, το καμπριολέ του Κεν, το χιονοδρομικό της, τη γκαρνταρόμπα της. Περιδιαβήκαμε στα σκηνικά και φωτογραφηθήκαμε σαν παιδιά. Μακάρι να μπορούσα να σας δείξω αναλυτικά όλες τις φωτογραφίες!

[Έχει και στη Τσεχία, στην Πράγα, ένα μουσείο για τη Μπάρμπι – θυμάμαι σας είχα αναρτήσει ένα σχετικό κείμενο όταν είχα πάει εκεί το 2009! Όσοι ενδιαφέρεστε ψάξτε το στα αρχεία μου].

Το σπίτι της Μπάρμπι, με την τσουλήθρα και την πισίνα του. Σκηνικό, ωραιότατο για φωτογραφίες παντός είδους. Μπαίνεις μέσα κανονικά, έχει πλαστικοποιημένα έπιπλα, αξεσουάρ, τα πάντα! She's everything, I'm just Ken!

Εδώ αυτό που βλέπετε είναι ένα σκηνικό από την σκηνή στη ντίσκο. Πριν μπεις σε κάθε αίθουσα έβλεπες το πραγματικό playset όπως είχε κυκλοφορήσει στην αγορά την εκάστοτε δεκαετία, και μπαίνοντας μέσα το έβλεπες σε θεόρατη μορφή για σκοπούς παιχνιδιού και φωτογράφησης.

Εδώ ας πούμε, βλέπετε τη συλλογή από τη δεκαετία του '90 με το χιονοδρομικό. Μπαίνοντας στην αίθουσα, όλα αυτά βρίσκονταν μπροστά σου και μπορούσες να διαδράσεις μαζί τους. 

Τι ωραίο καναπέ έχει η Μπάρμπι. Κάθισα πάνω, είναι λίγο άβολος, αλλά από ντιζάιν και αισθητική, μια χαρά εγκρίνεται. 

Πήγαμε και την καθιερωμένη κρουαζιέρα στα κανάλια. Ένα fun fact που έμαθα και αξίζει να αναφέρω, είναι ότι ο πάτος των ολλανδικών καναλιών είναι γεμάτος με ποδήλατα γιατί είναι ο πιο κοινός τρόπος εκδίκησης σε πρώην. Σε χώρισε; Πας και του πετάς το ποδήλατο στο κανάλι για εκδίκηση! Έτσι κάθε πέντε, έξι χρόνια ο Δήμος ξεκινά εκστρατείες καθαριότητας μέσω των οποίων ανασύρει εκατοντάδες ποδήλατα που βρέθηκαν στον πάτο εξαιτίας ενός ή μίας πρώην!

Επίσης μάθαμε ότι αυτά τα στενόμακρα παραδοσιακά κτήρια στο κέντρο του Άμστερνταμ αποτελούν τρόπο επίδειξης πλούτου. Όσο πιο φαρδύ το κτήριο τόσο πιο ακριβό. Μας είπε η ξεναγός ότι τα διεμερίσματα σ’ αυτά τα κτήρια πουλιούνται για €15.000.000 το ένα! Αν είναι δυνατόν!

Ενόσω ήμουν στο Άμστερνταμ μου είχε κολλήσει το πιο κάτω. Έπαιζε ως σάουντρακ στον εγκέφαλο μου 24/7. Το παραθέτω εδώ να υποφέρετε κι εσείς. 

Τι άλλο κάναμε; Πήγαμε και στους ανεμόμυλους, ανεβήκαμε κι επάνω σ’ έναν, με έπιασε η υψοφοβία μου, κατεβήκαμε κακήν κακώς από μια κατακόρυφη σκάλα στην οποία είχα έγνοια μην πέσει η Ευαγγελία από πάνω μου και εγώ με τη σειρά μου πάνω στον Αλέξη – μια ομορφιά. Η Μπρέντα πιο έξυπνη απ’ όλους μας ούτε διανοήθηκε ν’ ανέβει. Έμεινε κάτω και μας περίμενε. 

Πήγαμε και μονοήμερη εκδρομή στη Χάγη – μην πάτε, μια αδιάφορη πόλη και μισή. Εκτός από το Madurodam για το οποίο σας έγραψα στο ίνσταγκραμ, δεν έχει τίποτε το συνταρακτικό να επιδείξει. Ε, για το Efteling θα σας γράψω αύριο, βαρέθηκα τώρα.