Μου Θέλουν Και Βουλή! 😅

 

Οι βουλευτικές εκλογές τελείωσαν και πήρα πολλά μαθήματα γι’ άλλη μια χρονιά.

Κατ΄ αρχάς να σας πω πόσο σιχαίνομαι που οι βουλευτικές γίνονται πάντα τον Μάιο, τον μήνα της Γιουροβίζιον. Δεν είναι δυνατόν να αγωνιώ για το αγαπημένο μου πρόγραμμα και τριγύρω να υπάρχει φασαρία γύρω από την επικείμενη Βουλή των Κυπρίων, αυτόν τον ναό της ηλιθιότητας που όσο πάει ξεπερνά τα ρεκόρ του. Δεν γίνεται να αγωνιούμε κάθε χρόνο ποια χώρα και ποιο τραγούδι θα κερδίσει τον Διαγωνισμό και κάθε πέντε χρόνια να επισκιάζεται το πάθος μας από την εμμονή των Κυπρίων να «νομοθετήσουν» 😅. Ούτε να σκάψουν δεν μπορούν, ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι μπορούν να νομοθετήσουν. Τέλος πάντων, κουτσά στραβά τελείωσε και αυτό το μαρτύριο την περασμένη Κυριακή.

Έχω πάει στη Βουλή δυο τρεις φορές με τη δουλειά. Τεράστιος «γουμάς». Επίπεδο σκέψης, επιχειρημάτων και λόγου υπό το μηδέν. Κάθε φορά που πρέπει να παρευρεθώ σε κάποια Συνεδρία αγχώνομαι και κάθομαι και προετοιμάζομαι εις βάθος, και όταν πάω εκεί και δω το χάος που επικρατεί μουτζώνομαι και λέω «πάρτα ηλίθιε που κάθισες και προετοιμάστηκες για να συζητήσεις με αυτά τα ξόανα σαν σε ΚΨΜ Νεοσυλλέκτων». Μη μου πείτε για «υποτίμηση» και «αλαζονεία» εκ μέρους μου. Είναι μία ειλικρινής αποτίμηση της κατάστασης. Εξ ου και εντυπωσιάζομαι που υπάρχει ακόμη κόσμος που θεωρεί σοβαρές αυτές τις εκλογές, εξ ου και έγραφα εδώ μέσα πρόσφατα ότι εγώ θα ψηφίσω εκείνον που θα πει «κατεβαίνω γιατί έχω ανάγκη τον μισθό και τίποτε άλλο».

Είναι όμως και οι Κύπριοι πανηλίθιος λαός. Το λέμε χρόνια και ελπίζουμε ενδόμυχα ότι με τα χρόνια θα αφυπνιστεί και θα πάρει την πέτρα να τη στύψει, αλλά δεν βλέπω να γίνεται κανένα θαύμα. Αντ’ αυτού χαντακώνονται με φόρα, έτι περισσότερον. Βλέπω την υποστήριξη που τυγχάνουν οι βουλευτές και τα συγχαρίκια που πέφτουν σωρηδόν στα κοινωνικά δίκτυα ή και τα λόγια παρηγοριάς σε όσους απέτυχαν να εκλεγούν εν είδει γλυψίματος, και λέω: «από θαύμα δεν μας πήρανε ολόκληρους οι Τούρκοι».

«Φωνές σαν τη δικιά σου θα λείψουν από τη Βουλή». «Η Βουλή είχε ανάγκη την παρουσία σου», «Προσωπικότητες σαν εσένα σπανίζουν». Πραγματικά τα πιστεύετε και τους τα γράφετε; Αν τα πιστεύετε είστε ηλίθιοι, αν δεν τα πιστεύετε είστε και ηλίθιοι και υποκριτές! Ένα μάτσο επιτήδειοι χώρκατοι που μυρίστηκαν εύκολο χρήμα είναι, και εσείς ένα μάτσο πανηλίθιοι που ακόμη πιστεύετε ότι αυτοί μπήκαν εκεί μέσα για να δουλέψουν!

Καλά να πάθετε!

Δυο ιστορίες θα σας πω και θα φύγω:

Πρόσφατα, σε μία ομάδα εργασίας στη Βουλή στην οποία παρέστην, μας είχαν απέξω να περιμένουμε 45’ γιατί μέσα οι Βουλευτές μας επιδίδονταν σε κους-κους και δεν είχαν όρεξη να μας ανοίξουν τις πόρτες να μπούμε να συζητήσουμε (μας τους κάρφωσε η γραμματέας που έπαιρνε παρουσίες). Όταν εδέησαν μετά από 50’ να μας δεξιωθούν, με το που καθίσαμε μας είπαν: «επειδή δεν έχουμε χρόνο, αν δεν έχετε σοβαρές διαφωνίες με το νομοσχέδιο, μπορείτε να πηγαίνετε». Στα παπάρια τους αν μας έστησαν και αν μας είχαν στο περίμενε τόσην ώρα για να χαζολογάνε κατ’ ιδίαν.

Παλαιότερα, σε μίαν ομάδα συζήτησης για τα δικαιώματα των διαζευγμένων γυναικών που τυγχάνουν εκμετάλλευσης από τους πρώην συζύγους τους, (είχα γράψει ειδικό post για το συγκεκριμένο συμβάν προ δεκαετίας στο μπλογκ αυτό), άνοιξαν σοβαρή συζήτηση κατά πόσο πρέπει να απαγορευτεί η είσοδος Ρουμάνων, Μολδαβών και Ουκρανών γυναικών στη χώρα «γιατί έρχονται και μας παίρνουν τους άντρες μας!» Ήμουν νεαρός τότε, 25 ετών, και έμεινα αποσβολωμένος με το επιχείρημα που ήταν πρόδηλα ρατσιστικό, ακραίο και κωμικό ταυτόχρονα και σφίχτηκα να μη βάλω τα γέλια μέσα στην αίθουσα. Αν άνοιγα το στόμα μου και τους έλεγα ότι «με τόση ηλιθιότητα που κουβαλάτε δεν πρέπει να σας φταίνε οι ανατολικόευρωπαίες, αλλά να κάνετε και τούμπες που βρέθηκε άντρας να σας πάρει», ποιος θα έφταιγε; Εγώ! Οπότε δεν είπα τίποτα και γελούσα από μέσα μου. Η συζήτηση διεκόπη όταν άρχισε να χτυπά δυνατά το κινητό μίας κυρίας εκ των προεδρευόντων με ringtone το «δεν τελειώσαμε» του Αντώνη Ρέμου (ήταν οι εποχές που τα κινητά κουδούνιζαν με ringtones από ελληνικά λαϊκά). Η κυρία δεν έβρισκε το κινητό της, ψαχούλευε στη τσάντα της μια ώρα και δεν το έβρισκε, και ο Ρέμος παιάνιζε στη Βουλή ανενόχλητος. Όταν το βρήκε επιτέλους, αντί να το κλείσει ή να το σιγάσει, σηκώθηκε να βγει από την αίθουσα για να το απαντήσει και το τραγούδι συνέχιζε κανονικά καλύπτοντας τις φωνές όσων συμμετείχαν στη συζήτηση.

Δυο φορές πήγα στη Βουλή και τις δυο φορές είχα ιστορίες για αγρίους να διηγηθώ μετά. Σκεφτείτε τι βιώνουν όσοι δουλεύουν εκεί μόνιμα. Μετά, φταίω εγώ ότι τους υποτιμώ και τους χλευάζω και θεωρώ τις εκλογές παράταιρο συμβάν μπροστά στη Γιουροβίζιον.

Να πα να χαθείτε.