Efteling

 

Μάθαμε και το Efteling τρομάρα να μας έρθει!

Αυτά τα εξεύτελινγκ δεν αντέχω.

Το Efteling άνοιξε στην Ολλανδία από το 1950! Μάλιστα, λέγεται ότι το είχε επισκεφτεί ο Ουόλτ Ντίσνεϊ σε ένα από τα ταξίδια του και αποτέλεσε έμπνευση για εκείνον. «Γιατί οι Ολλανδοί και όχι κι εμείς;» Από εκεί, λένε, του ήρθε η έμπνευση να χτίσει τη δική του Ντίσνεϊλαντ.

Παρόλα τα χρόνια του, οι Κύπριοι πρόσφατα το ανακαλύψαμε. Όχι μόνο γιατί είμαστε 50 χρόνια πίσω από τον κόσμο, αλλά επειδή έμελλε να το διαφημίσουν στο ίνσταγκραμ 2-3 κακομοίρες ινφλουένσερ και έκτοτε το έμαθε και η κουτσή Μαρία. Και δώστου οργανωμένες εκδρομές με παιδιά, και δώστου «αυτό είναι το κρυμμένο πάρκο στην καρδιά της Ευρώπης που δεν πρέπει να χάσετε». Ως ημί-ηλιθίοι σπεύσαμε και εμείς να πάμε. Μη χάσουμε!

Εγώ όπως γνωρίζετε είμαι ορκισμένος Ντίσνεϊ φαν. Όταν μου μιλάς για διακοπές σε θεματικό πάρκο δεν μπορώ να διανοηθώ να πάω αλλού. Ούτε το lego land με ενδιαφέρει (παρόλο που κατασκευάζω Lego όλη μέρα), ούτε στα Warner με κόφτει να πάω, ούτε στα υπόλοιπα που πήγα ήδη και τα οποία τα βρήκα μεν συμπαθητικά, αλλά δεν πλησιάζουν καν σε αίγλη αυτό που αγοράζεις στη Ντίσνεϊλαντ. Ναι, μου άρεσε το Europa Park, ήταν μία πολύ value for money επιλογή και η ιδέα να περιδιαβαίνω σε λούνα παρκ εμπνευσμένο από τις χώρες της Ευρώπης είναι κάτι που αφορά στο παρελθόν μου ένεκα της αδυναμίας μου σε κάθε τι ευρωπαϊκό (βλ. Γιουροβίζιον και Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα), αλλά μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Σαν τη Ντίσνεϊλαντ δεν έχει.

Το πρόβλημα με τη Ντίσνεϊλαντ είναι ότι είναι πανάκριβη. Δεν μπορείς να την επισκέπτεσαι κάθε χρόνο όπως θα ήταν ο διακαής μου πόθος. Και είναι πανάκριβη γιατί ξέρουν και οι ίδιοι πως ο κόσμος ψοφά για να επισκέπτεται ένα μέρος αφιερωμένο στις ταινίες και στις μουσικές με τις οποίες μεγάλωσε. Είχα διαβάσει κάπου ότι κάποτε το εισιτήριο εισόδου στη Ντίσνεϊλαντ της Καλιφόρνια ήταν $1. Αποφάσισαν να το αυξήσουν εν είδει πειράματος και το πήγανε σταδιακά στα $100 εντός ενός έτους. Το ποσό των $100 ήταν εξωφρενικό για τη δεκαετία του ’60, όμως παρατήρησαν ότι η κίνηση και η ζήτηση δεν είχε μειωθεί. Εκεί αντιλήφθηκαν τη δύναμη του brand τους. Εκεί κατάλαβαν πόσο ψοφά ο κόσμος να περάσει εκεί τις διακοπές του. Υπάρχει ένα αφήγημα μέσα στη Ντίσνεϊλαντ άρρηκτα συνυφασμένο με τα παιδικά μας χρόνια, υπάρχει το στοιχείο της νοσταλγίας το οποίο λειτουργεί ως ναρκωτικό. Αυτοί οι καθοριστικοί παράγοντες δεν υπάρχουν στα άλλα πάρκα. Εξού και σε αναγκάζουν να κάνεις το σκατό σου παξιμάδι για να την επισκεφτείς και να είσαι και ευγνώμων.

Δεν λέω, μια χαρά ήταν το Efteling, και μάλιστα πολύ καλύτερο από τη Gardaland που πήγαμε το περασμένο Πάσχα. Αλλά… Ντίσνεϊλαντ δεν είναι. Δεν είναι καν Europa Park. Είναι συμπαθέστατο, καλαίσθητο, βουτηγμένο στο πράσινο, με τις λίμνες του, τα κάστρα του και όλα τα συναφή που συμβάλλουν στην ηρεμία σου, αλλά λείπει η ιστορία. Λείπουν οι χαρακτήρες.

Το γνωρίζουν αυτοί οι ιθύνοντες. Δεν είναι βλάκες. Εξ ου και έχουν δημιουργήσει χαρακτήρες που θα μπορούσαν να ταυτιστούν με το πάρκο. Στη Γκάρνταλαντ φερ’ ειπείν, έφτιαξαν τον Πρετζεμόλο (Μαϊντανός στα Ελληνικά), ένα πράσινο ον το οποίο με πολλή προσπάθεια αποκαλείς χαριτωμένο, και στο Έφτελινγκ έχουν τον Τζόκερ του βασιλιά, που είναι πολύ πιο προσεγμένος σχεδιαστικά, για τον οποίον όμως ουδείς κόπτεται. Αντιλαμβάνεστε, αν πρέπει κάποιος να επιλέξει αν θα φωτογραφηθεί με τον Μίκυ Μάους και τον Στιτς ή τον Πρετζεμόλο και τον Τζόκερ, δεν υπάρχει δυσκολία στο να αποφασίσει.

Το παλεύουν όμως. Αυτό τους το αναγνωρίζω. Έχουν χτίσει και ολόκληρο κάστρο στο Efteling για να φωτογραφίζεσαι μπροστά, να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί. Υπάρχει μέσα και ένα τρενάκι υψηλής τεχνολογίας βασισμένο σε ηλεκτρικά βαγόνια που κινούνται αυτόνομα, χωρίς να υπάρχει σιδηρόδρομος το λεγόμενο Symbolica. Εκεί μέσα βλέπεις εξαιρετικές εικόνες, αξιοπρεπέστατα animatronics και τα παιδιά ξετρελάθηκαν, για να καταλάβετε καθίσαμε τρεις φορές στο συγκεκριμένο. Κάθε φορά ακολουθείται άλλη διαδρομή και βλέπεις διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το χρώμα της διαδρομής που επιλέγεις! Γίνεται προσπάθεια, αναγνωρίζω το μεράκι. Αλλά… δεν είναι Ντίσνεϊλαντ!

Το κάστρο μέσα στο οποίο βρίσκεται το τρενάκι Symbolica. Ακόμη και το κάστρο, το χτίσανε που το χτίσανε, αλλά δεν έχει την παραμικρή μαγεία εξωτερικά. Ένα κάστρο απλό και ολίγον αδιάφορο. 

Υπάρχει ακόμα ένα ευφάνταστο τρενάκι, το λεγόμενο Dance Macabre, μια στοιχειωμένη συναυλία στην οποία παίζουν μουσικά όργανα τα φαντάσματα και το τρενάκι σου περιστρέφεται μέσα στην όπερα στον ρυθμό της κλασσικής μουσικής. Είναι εξαιρετικά δημοφιλές και έχει τεράστια ουρά, αλλά εγώ ευτυχώς πήγα ως single rider και μπήκα πολύ νωρίτερα. Είναι αναντίρρητα επιβλητικό και ψαρωτικό.

Αυτή εδώ είναι μια τσουλήθρα που μου έκανε εντύπωση. Κοιτάξτε μεράκι στη λεπτομέρεια και τον σχεδιασμό της. Τα παιδάκια τσουλάνε στον πάγο ενώ από πάνω μία πολική αρκούδα ρομπότ κινείται απειλητικά και βρυχάται. 

Στο Efteling υπάρχει ό,τι υπάρχει και στη Ντίσνεϊλαντ: περιστρεφόμενα βαγόνια τύπου Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, παιδικά τρενάκια α λα It’s A Small World, έχουν αντιγράψει όλη την τεχνολογία. Εννοώ ότι δεν θα σου λείψει κάτι. Και βέβαια υπάρχουν και τα ρόλλερ κόστερς τα οποία δεν πλησιάζονται σε επικινδυνότητα. Λείπει όμως το αφήγημα, λείπει η μουσική και αυτά δεν είναι λίγα. Ο επισκέπτης θέλει να ζήσει το παραμύθι με το οποίο μεγάλωσε. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθει άλλο, τώρα στα γεράματα.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είδαμε ένα καταπληκτικό σόου στο Έφτελινγκ. Μία σκηνή τρομερά πολυμήχανη, όπως βλέπετε μέχρι και βροχές πέφτουν από ψηλά, οι οποίες μάλιστα σχημάτιζαν και λέξεις την ώρα που έπεφταν οι σταγόνες της. Τέτοια θέατρα δεν έχουμε στην Κύπρο, άλλη ξεφτίλα όμως αυτή. 

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα παιδιά φυσικά. Δεν τα απασχολούν καθόλου. Μια χαρά θα περάσουν και στο Efteling χωρίς τον Μίκυ Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ. Αν είσαι όμως μερακλής των πάρκων αναψυχής τότε ναι, ξέρεις τι να επιλέξεις.

Πέσαμε πάνω σε πολλούς γνωστούς μας στο πάρκο του Efteling οι οποίοι έτυχε να περιοδεύουν εκεί με την οικογένεια τους. Παρόλο που ήταν ευχάριστες εκπλήξεις, αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της επιρροής που ασκούν πλέον τα σόσιαλ εφόσον από το πουθενά καταλήξαμε όλοι να τρέχουμε όπου μας νέψουν. Σαν τα μανιτάρια, πλέον, ξεφυτρώνουμε όπου μας σπείρουν!

Αυτός είναι ο Τζόκερ που σας έλεγα, η μασκότ του πάρκου. Βγάλαμε φωτογραφία μαζί του γιατί τον λυπηθήκαμε. Είχε 4 παιδάκια όλα κι όλα στη γραμμή για φωτογραφία. Ο Μίκυ στη Ντίσνεϊλαντ έχει αναμονή 60' στην καλύτερη περίπτωση. Ναι, οκ, σιχαινόμαστε τις ουρές αλλά το λέω ενδεικτικά, για να εξηγήσω τη σημασία του να χτίζεις ένα θεματικό πάρκο με υφιστάμενο αφήγημα. 

Μετά το Efteling, κουρασμένοι και κυρίως πτωχευμένοι επιστρέψαμε πίσω. Και εδώ είμαστε. Μου ήρθε μια τεράστια ιδέα ενόσω διακοπεύαμε εκεί για την οποία θα σας μιλήσω αύριο.