Ώπα, είπα, λέω!

Πολύ το χάρηκα που κέρδισε ο Αλκαίος! Όποτε ακούσω αυτό το τραγούδι, συγκινούμαι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά συγκινούμαι. Και ο στίχος αντιπροσωπευτικότατος του δράματος του ελληνικού κράτους και η αύρα που εκπέμπει λεβέντικη, και τα νιάτα μου θυμούμαι, ό, τι πρέπει για τον φετινό τελικό στο Όσλο που μέχρι στιγμής καταποντίζεται από δακρύβρεχτες μπαλάντες από τους εταίρους μας.

Ο ελληνικός τελικός ήταν ένα χάλι μαύρο! Συναγωνιζόταν άνετα τον κυπριακό τελικό. Το καλό όμως της ΕΡΤ ήταν που αυτοσαρκάστηκε με το τραγουδάκι στην αρχή και δεν μας πούλησε το πρόγραμμα ως μια avant garde στιγμή της ελληνικής τηλεόρασης, όπως ήθελε να κάνει το ΡΙΚ.

Θέλω να σχολιάσω τα εξής:

- Το σκηνικό ήταν μια κακή αντιγραφή του X-factor.

- Οι παρουσιάστριες, εκτός τόπου και χρόνου και χωρίς καμία χημεία μεταξύ τους. Πάλι καλά να λέμε, όμως, που δεν ξέθαψαν τη Μπόκοτα!

- Η Sunny Μπαλτζή δήλωσε πολλάκις πως μόλις της έγινε η πρόταση για να γράψει τραγούδι για τη Γιουροβίζιον έσκασε στα γέλια. Το βρήκε πολύ υποτιμητικό για την κουλτούρα της η σοπράνο! Με τι θράσος διεκδίκησες τη ψήφο μας στο τέλος, δεν καταλαβαίνω. Με το θράσος της απελπισίας προφανώς, όταν ειδικά εκπροσωπείς ένα είδος μουσικής όπως το είμαστε-ψαγμένα-πρεζάκια-και-δεν-μας-ξέρει-ούτε-η-μάνα-μας. Πολύ χάρηκα που έχασαν, διότι στο τέλος έγλειφαν εκεί που έφτυναν και εγώ αυτούς τους κομπλεξισμούς δεν τους πάω. Χώρια που τελευταίως ανέβαιναν επικίνδυνα στα στοιχήματα!

- Η τραγουδίστρια στο τραγούδι του Πυροβολάκη μου θύμισε τη Τσίλα από τη "Φάρμα". Ο Πυροβολάκης, επίσης συγκαταλέγεται μέσα στους φετινούς καημένους. Όταν τον είδα απόψε με το «σιδερωμένο» μαλλάκι να παίζει τη λύρα του, έψαχνα τις τσέπες μου, να του δώσω μπουρμπουάρ!

- Τον Αλκαίο τον περίμενα καλύτερο για να σου πω την αλήθεια. Φωνητικά τον βρήκα μέτριο, το «σόου» με τα τύμπανα το λάνσαραν πρώτοι οι Σκοπιανοί με την μετριότατη συμμετοχή τους το 2005, γενικότερα ουδεμία πρωτοτυπία. Για να μην σχολιάσω τον οργανοπαίχτη της κριτικής λύρας που παρέπεμπε σε Παπαρίζου-Τραβεστί. Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι θα καταποντιστεί το φαβορί, αλλά τελικά όλοι οι υπόλοιποι ήταν χειρότεροι. Φαντάσου!

- Οι Μέλισσες είχαν φοβερό στιλ επί σκηνής και γενικά μ’ αρέσουν. Το ΄Κρυφά' ήταν από τα χιτ που έπαιξε κατ' επανάληψη το i-pod μου. Επειδή είναι πρωτοεμφανιζόμενοι και ήξεραν ότι οι πιθανότητες να βγάλουν νοκ-αουτ τα μεγαλύτερα ονόματα ήταν μηδαμινές επέλεξαν να στείλουν μια συμμετοχή χαμένη από χέρι, η οποία τουλάχιστον θα τους βοηθούσε να προωθήσουν τη δισκογραφία τους. Και πολύ καλά έκαναν.

- Πολύ λυπήθηκα που η τραγουδίστρια των Émigré δεν χόρεψε συρτάκι στο ορχηστρικό σημείο του τραγουδιού τους. Αν το έκανε, θα έπαιζε άνετα την πρωτιά.

- Ο Χατζηνάσιος και ο Καραδήμος πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

Καλά ξεκατινιάσματα από αύριο στα μεσημεριανά και καλό καλοκαίρι!

Κίτα, τι έκανες!

Τα μάθατε φαντάζομαι πως πίσω από την κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου κρύβεται και πάλι ο απόλυτος σταρ αυτής της χώρας, ο Αντώνης Κίτας, γνωστός και ως Αλ Καπόνε!

Πιστεύω ότι η κοινωνία μας οφείλει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κίτα, γιατί μας αποδεικνύει καθημερινά πόσο ξεφτιλισμένο είναι το κράτος μας που δεν μπορεί να τον υποτάξει και να τον κουμαντάρει. Ο κύριος Κίτας, έχει στο ενεργητικό του δυο βιασμούς στη δεκαετία του ’80, δυο φόνους στη δεκαετία του ’90, ενώ πέρσι κατάφερε να δραπετεύσει από τις κεντρικές φυλακές και να περιφέρεται στη χώρα ανενόχλητος, σαν τουρίστας. Αφότου βαρέθηκε και επέστρεψε οικειοθελώς στις φυλακές για να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του, έκατσε κάτω κι έβαλε μπρος το νέο του project, ήτοι την κλοπή της σορού του προέδρου!

Αν αυτό δεν είναι μια αξιοθαύμαστη ζωή, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Αν υπήρχε ακόμα το PRIVE με την Έλενα Κατρίτση, θα της εισηγούμουν να του πάρει μια συνέντευξη για αυτό το ιλουστρασιόν του lifestyle.

Πριν τον στείλω στην Κατρίτση, έχω μια καλύτερη ιδέα! Εφόσον ο κύριος είναι πλέον μέγας σταρ, καλό θα ήταν να γυρίσουμε μια τηλεοπτική σειρά προς τιμήν του. Και θα εισηγούμουν στον πρόεδρο (αυτό το πράμα που ψηφίσαμε, τέλος πάντων), να του δώσει προεδρική χάρη ώστε να μπορέσει να ενσαρκώσει ο ίδιος τον ρόλο του!

Ο τίτλος της σειράς θα είναι «Κίτα, τι έκανες!»

Σε κάθε επεισόδιο θα παρακολουθούμε τις επίπονες προσπάθειες του Κίτα να πατάξει τις διάφορες συμφορές που πλήττουν τη νήσο μας. Δεν θα είναι μόνος του! Σε όλα του τα εγχειρήματα θα περιβάλλεται από τη dream team! Θα τον βοηθούν τρεις γυναίκες, όπως γινόταν στους Άγγελους του Τσάρλι. Ποιες θα είναι αυτές οι γυναίκες; Γνωστά και μη εξαιρετέα ονόματα των κεντρικών φυλακών:

Η Μάγδα από το Καϊμακλί: Καταδικάστηκε πρόσφατα ως συνεργός στη δολοφονία του συζύγου της. Η κυρία Μάγδα είχε γκόμενο έναν Πακιστανό. Το πάθος και ο βίλλος την τύφλωσαν και αποφάσισε να βάλει τον γκόμενο να εκφοβίσει τον άντρα της (αν θυμάμαι καλά). Ο Πακιστανός ξεμονάχιασε τον μακαρίτη και με ένα σίδερο του έδωσε μια πάνω στο κεφάλι. Το χτύπημα ήταν πιο βαρύ από ότι περίμεναν και ο καημένος απεβίωσε. Ο Πακιστανός με τη βοήθεια δεύτερου αλλοδαπού έβαλαν το πτώμα μέσα στο πορτ-παγκάζ αυτοκινήτου και το εγκατέλειψαν σε ένα χωράφι κοντά στο σπίτι μου. Η Μάγδα έκλαιγε απαρηγόρητα στην κηδεία. Έχει και δυο παιδιά. Να τη χαίρονται.

Η Ζαρίφη, το ρίφι: Δεν θυμάμαι το μικρό της όνομα. Πρόκειται για μία που ζήλευε την αδελφή της για περιουσιακά θέματα. Μια μέρα, πήρε το όπλο που χρησιμοποιούσε στα μαθήματα σκοποβολής και απείλησε να την σκοτώσει. Το όπλο εκπυρσοκρότησε, πάρτην αδελφή της κάτω. Η Ζαρίφη συνελήφθη και φυλακίστηκε. Αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει στο κελί της. Βασικά, προσπάθησε να απαγχονιστεί από μόνης της, με το σεντόνι. Επίσης, μια άλλη φορά, ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο για μία ιατρική εξέταση αποπειράθηκε να το σκάσει, εις μάτην. Δηλώνει μετανιωμένη για την ανθρωποκτονία που διέπραξε, αλλά εμένα προσωπικά δεν με έπεισε.

Και τέλος, ο Μπακαλιάρος Σκορδαλιά! Μεγάλη φίρμα, λατρεμένη και απογορευμένη! Κατηγορείται ως ηθικός αυτουργός στη δολοφονία Χατζηκωστή. Δεν έχει καταδικαστεί ακόμη, ίσως και να αθωωθεί. Οπότε ας μην προτρέχουμε να την καταδικάσουμε και να επηρεάσουμε τη δίκη υπέρ της. Άλλωστε, δεν ξέρω ούτε ένα άτομο που θα χαρεί με την αθώωσή της. Οπότε, σκασμός! Παρόλα αυτά, έναν ρόλο guest star στη σειρά τον δικαιούται, καθότι η παρουσία της θα ανεβάσει την τηλεθέαση τώρα που η ίδια αποτελεί talk of the town.

Αυτή η Αγία Τριάδα μετά του Νονού τους, θα καταπιάνεται σε κάθε επεισόδιο με διάφορες μάστιγες που τυραννούν την Κύπρο. Θα πολεμούν τα ναρκωτικά, θα κάνουν δεήσεις για βροχόπτωση, θα παραλάβουν τον Ταλάτ στις συνομιλίες, θα μας εκπροσωπήσουν στη Γιουροβίζιον, θα ανορθώσουν την οικονομία μας, θα φέρουν ποιοτικό τουρισμό, θα φέρουν τον Ρέμο να τραγουδήσει στο Pavilion, θα, θα, θα! Σε κάθε επεισόδιο όλο και με κάτι θα καταπιάνονται!

Και εννοείται ότι θα υπάρχει υποβόσκον φλερτ και από τις τρεις προς τον big boss, αυτός θα τις «πάρει» και τις τρεις εν αγνοία τους και στο τέλος θα τες παρατήσει για να προτιμήσει την Κινέζα σύζυγό του, γιατί πάνω απ’ όλα, σ’ αυτή τη χώρα, μετρούν οι οικογενειακές αξίες!

Αν δούμε ότι η τηλεθέαση είναι πεσμένη μπορούμε να τους δώσουμε και υπερφυσικές δυνάμεις, όπως στο heroes για να ανεβάσουμε τα νούμερα. Ενώ αν πάλι η σειρά σκίσει μπορούμε να γαμήσουμε εντελώς το concept όπως οι σεναριογράφοι στο Lost και οι πρωταγωνιστές να μετακινούνται στον χρόνο! Να πέφτει, φερ’ ειπείν η αστραπή και να μεταφέρονται στη δεκαετία του ’50, όπου η Μάγδα, η Σκορδαλιά και η Ζαρίφη θα πολεμούν τους Εγγλέζους μαζί με την ΕΟΚΑ! Ύστερα πάλι θα πέφτει μια αστραπή και θα βρίσκονται στην περίοδο της ενετοκρατίας να κουβαλούν πέτρες για να χτιστούν τα τείχη της Λευκωσίας. Αν θέλουμε να τους κάνουμε περεταίρω πλάκα, με την επόμενη αστραπή θα πάνε στο μέλλον, στο 2012, όπου η Κύπρος θα έχει ήδη καταστραφεί (αμήν και πότε, Παναγίτσα μου!) και δεν θα έχει μείνει τίποτα. Θα περπατούν επάνω στα συντρίμμια και προκειμένου να επιβιώσουν θα πρέπει να σκοτώσουν μία από τες τρείς τους και να τη φάνε!

Πωωω… Χαραμίζομαι, μάνα μου, χαραμίζομαι!

Χαχαχαχα…. Ήπια το χάπι μου απόψε;

Ο Στρατός της Αρ-Βίλλας

Τις προάλλες πήγα στο νοσοκομείο του στρατού να καταθέσω κάτι έγγραφα για να απαλλαγώ από το στράτευμα, καθώς τώρα μετά το καρδιακό δεν μπορώ να το παίζω πλέον Κολοκοτρώνης και Αθανάσιος Διάκος στη συσκευασία του ενός.

Το τι είδαν τα μάτια μου, δεν περιγράφεται!

Κατ’ αρχήν να σου πω ότι η γιατρίνα που με εξέτασε ήταν αναιδέστατη και είρωνας. Με είχε να περιμένω μιάμιση ώρα στον προθάλαμο, παρόλο που είχα ραντεβού μαζί της και με περίμενε. Ενώ περίμενα εκεί έτοιμος να καταρρεύσω, κατέφτασε μια γριούλα με τον άντρα της και με θράσος μου ζήτησαν να μπουν μπροστά μου και να εξυπηρετηθούν πρώτοι. Εγώ της απάντησα κατάμουτρα: «Δεν υπάρχει περίπτωση! Περιμένω μια ώρα εδώ, να μάθετε να στέκεστε στην ουρά! Είμαστε στην ΕΕ από το 2004!»

Η γριούλα παλουκώθηκε με τον άντρα της σε ένα παγκάκι, αλλά μάντεψε τι! Όταν άνοιξε η πόρτα της γιατρού, η γριούλα εκτινάχτηκε σαν ελατήριο και έτρεξε να μπει πρώτη στο ιατρείο, παρακάμπτοντάς με! Μπήκα με το έτσι θέλω μέσα στο ιατρείο και ξεκαθάρισα τη θέση μου: «Εγώ έχω σειρά, η κυρία μπήκε μπροστά μου από μόνη της!» Η γιατρός δεν επεμβαίνει. Σηκώνει το τηλέφωνο που χτύπησε και είπε επί λέξει: «Μισό λεπτό, αγάπη μου, γιατί όλοι σήμερα θυμήθηκαν να εξυπηρετηθούν!»

Κατάλαβες; Με έστησε μια ώρα, δεν απολογήθηκε, εξυπηρέτησε και τη γριούλα που δεν είχε σειρά προτεραιότητας και μας την είπε κι από πάνω, το ζώον! Μη σώσεις και πάρεις σύνταξη, καριόλα! Μόνο που τα γράφω ανεβάζω πίεση.

Τέλος πάντων, δεν με εξετάζει καν. Κοιτάζει τα χαρτιά μου, τα επιβεβαιώνει, βάζει μια υπογραφή και μου λέει: «Το αν θα απαλλαγείτε ή όχι, θα σας το ανακοινώσει η επιτροπή στις 12, αφότου συνεδριάσει. Να περάσετε στο λυόμενο να μάθετε την απόφαση της επιτροπής!» Και ερωτώ ο αδαής: «Πού είναι το λυόμενο;» Και απαντά η αρχίδω: «Στο λυόμενο σας λέω! Τι δεν καταλαβαίνετε;» Με κοιτούσε σαν να είμαι βλάκας. «Όλα λυόμενα είναι τα κτίρια του στρατού κυρά μου, πού να ξέρω ποιο εννοείς;»

Επειδή αισθάνθηκα ότι θα με δείρει, σηκώθηκα και έφυγα. Το λυόμενο που παίρνονται οι αποφάσεις είδα κι έπαθα να το εντοπίσω. Ρώτησα τουλάχιστον 4 φαντάρους που περιφέρονταν άσκοπα μέσα στο στρατόπεδο να με κατατοπίσουν και ουδείς γνώριζε που να με στείλει. Εν πάση περιπτώσει. Πάω και στέκομαι σε μιαν ουρά με άλλα 30 άτομα, νομίζοντας πως ήταν κι εκείνοι έφεδροι και περίμεναν την απόφαση της επιτροπής. Πέρασε η ώρα και δεν έβλεπα καμία επιτροπή. Ρωτάω τον μπροστινό μου: «Τι είστε όλοι εσείς;» Μου απαντά: «Αιτητές ψυχιάτρου!» Μάλιστα, καμαρώστε νεολαία! 30 τουλάχιστον άτομα αιτούνταν ψυχίατρο για να μην υπηρετήσουν!

Εννοείται πως όλοι τα είχαν 400 και ήταν ολοφάνερο πως προσποιούνταν. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Μετά από κάμποση ώρα, ανακάλυψα το λυόμενο κτίριο στο οποίο αναφερόταν η γιατρίνα. Μπαίνω μέσα, παρουσιάζομαι ενώπιον της επιτροπής. Μια άλλη γιατρίνα, κοιτάζει τα χαρτιά μου και έκθαμβη μου λέει: «Μα, έπαθες ανεύρισμα σε τόσο νεαρή ηλικία; Πρέπει να είσαι από τους τυχερούς που επέζησαν! Είναι όντως σοβαρό, δεν θα σας ξαναενοχλήσουμε, απαλλάσσεστε των καθηκόντων σας!»

Γνέφω καταφατικά και ελαφρώς καταβεβλημένος από την ταλαιπωρία. Το παρατηρεί η γιατρός και με ύφος μου είπε: «Ε, μην μου πεις ότι στεναχωρήθηκες κιόλας!»

Δεν απάντησα, πήρα το απαλλαχτικό κι έφυγα. Εκ των υστέρων σκέφτηκα να της απαντήσω, αλλά μόνιμα εκ των υστέρων τα θυμάμαι όλα κι εγώ:

«Γιατί να στεναχωρηθώ κυρά μου; Που με απαλλάξατε από έναν απείθαρχο στρατό στον οποίο οι μισοί αξιωματικοί δεν έβγαλαν καν την Ευελπίδων; Που η πλειοψηφία των φαντάρων αιτούνται ψυχίατρο; Ή να υπηρετήσω τον στρατό μιας κοινωνίας που ενώ βρίσκεται υπό κατοχή, εντούτοις υποθάλπει τον Αττίλα διασκεδάζοντας στα καζίνο των κατεχομένων, διακοπάροντας σε παραλίες που σκοτώθηκαν τόσοι στρατιώτες σαν να μην συμβαίνει τίποτε και με τις Κύπριες να κωλοτρίβονται στους καβλωμένους μιναρέδες των Τούρκων; Σιγά μην λυπηθώ κι από πάνω! Φακκάτε μόνοι σας! Να σας κλάσω δέκα φορές, όχι να σας υπηρετήσω! Εσείς πρέπει να με υπηρετείτε που προσβάλλετε με το νοσηρό σας σύστημα την εθνική μου αξιοπρέπεια. Ούτως ή άλλως, έχετε την ελευθερία που σας αξίζει! Εμένα δεν με χρειάζεστε.»

Sweet Elsie!

Κυριακή! Αγαπημένη μέρα!

Πίνω χυμό πορτοκάλι, μετροφυλλώ το αγαπημένο μου DownTown υπό το φως του ανοιξιάτικου ήλιου. Χάνομαι μέσα στο μπούστο της Σίσσυς Χρηστίδου στο εξώβυζο, διαβάζω τις προβλέψεις για τα Όσκαρς, τα τεκταινόμενα των Bradgelina και φτάνω στο αποκορύφωμα: Στη συνέντευξη της Έλσης Χριστόφια! Ολοκληρώθηκε το lifestyle για σήμερα!

Δεν αντέχω να μην την περιπαίξω. Στο κάτω-κάτω, άμα και η ίδια πίστευε όσα τάχα μου πρεσβεύει δεν θα φωτογραφιζόταν σε ένα τόσο αστραφτερό περιοδικό σαν σελέμπριτι. Για τα ένθετα της Χαραυγής θα ήταν ό, τι πρέπει. Να την μοιράζουν μαζί με τα cd της Μαντόνα.

Εν πάση περιπτώσει. Από πού να αρχίσω! Κατ’ αρχήν να σου πω ότι η πρώτη κυρία της Κύπρου έχει στο σαλόνι του σπιτιού της ένα τεράστιο –τεράστιο όμως- πορτρέτο του Μαρξ, αλλά κι ένα δικό της, δημιουργήματα «της Κινέζας βαφτιστήρας της!» Χαχαχαχα! Αν δεν τα έλεγε η ίδια και μου τα μετέφεραν άλλοι, θα νόμιζα πως πρόκειται για κακεντρεχή ανέκδοτα! Μα είμαστε σοβαροί; Επιβεβαιώνει η ίδια όλα τα κλισέ που ακούω στις κερκίδες των γηπέδων και καμαρώνει κιόλας! Μα, πορτρέτο του Μαρξ; Εν έτει 2010; Πόσο πιο μπανάλ! Βάλε κυρά μου έναν Φασιανό (Μην μπερδευτείς, στον ζωγράφο αναφέρομαι, όχι το πτηνό), έναν Τσαρούχη, έναν Κκάσιαλο στη χειρότερη για να τιμήσεις τα χωρκάτικα χώματά σου. Αλλά τον Μαρξ; Πρώτη κυρία κράτους της ΕΕ είσαι, στο κάτω-κάτω (λέμε, τώρα…)!

Αναρωτιέμαι αν σε αντίστοιχο σπίτι ακρο-δεξιού φασίστα υπάρχει πορτρέτο του Χίτλερ ή του Μουσολίνι… Αν και πολύ αμφιβάλλω. Πάντως, μετά από αυτό που είδα σήμερα στο DownTown, νιώθω ήδη καλύτερα που κάποτε είχα στο σαλόνι μια γιγαντοαφίσα της Βίσση σε κορνίζα.

Τι άλλο διάβασα και έφριξα:

Λέει για τους επικριτές του συζύγου της: «Εκείνο που τους κάνει να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο, είναι γιατί φοβούνται ότι μπορεί να καταφέρει να λύσει το Κυπριακό!»

Σιγά κυρία Έλση μου μην σκίσεις το φτηνό καλσόν σου! Αν εννοείς λύση το ξεπούλημα στους Τούρκους, χωρίς να κερδίσει τίποτα η πλευρά μας, χαίρω πολύ! Τέτοια (διά)λύση την κατάφερνα κι εγώ που δεν είμαι πολιτικός! Πάρτε και εκ περιτροπής προεδρία, φέρτε κι άλλους έποικους να μας βρίσκονται, εδραιώστε λύση που δεν κατοχυρώνει τα ανθρώπινά μου δικαιώματα και εξευτελίζει το έθνος μου. Πω, πω! Να χαίρεστε τη λύση σας! Μετά από αυτό που δηλώσατε σκέφτομαι να κρεμάσω κι εγώ το πορτρέτο σας στον τοίχο μου. Αν αντέξει, βέβαια, ο σοβάς τόση ομορφιά επάνω του. Για να σοβαρευτούμε: Αν ήταν μάγκας ο άντρας σου, ας μας έφερνε και τίποτε πίσω. Ο Μεγαλέξανδρος των εκπτώσεων!

Λέει κι άλλα:

«Ο πρόεδρος απέδειξε έμπρακτα ότι είναι ειλικρινής, συνεπής και δοσμένος εξολοκλήρου στην υπόθεση του τόπου μας. Ξεπερνά κάθε όριο να λες αυτόν τον άνθρωπο προδότη και καταδότη!» Στο λαιμό σας έκατσε η αλήθεια βλέπω! Πόσο ανώριμοι ήσασταν τελικά γι αυτό το αξίωμα! Και ο Μπους, κυρία μου, επειδή ήταν δοσμένος εξολοκλήρου στις υποθέσεις του τόπου του διέπραξε τα αίσχη που διέπραξε. Τον είδες ποτέ να συλλαμβάνει τόσο απροκάλυπτα κάποιον για το βρισίδι που έφαγε; Εδώ γυρίστηκαν ολόκληρες ταινίες από τον Michael Moore που αποκάλυπταν τη ρηχή πολιτική του οντότητα. Και εσάς σας πείραξε το «προδότης-καταδότης;» Να χαρώ εγώ, την ελευθερία της έκφρασή σας. Και αν με ρωτάτε εμένα, και λίγα σας είπαν.

Τι άλλα καλούδια ξεχώρισα; Κάπου λέει ότι διατηρεί καλές σχέσεις με τις συζύγους των προέδρων της Αλβανίας, της Συρίας και της Ρωσίας (κάπου εδώ αυτοκτόνησε και η Διπλωματία μας), ενώ για να επιστρέψουμε στα εικαστικά, να σου πω ότι εκτός από τον Μαρξ, στους τοίχους δεσπόζουν και πίνακες που απεικονίζουν πιθάρια, αργαλειούς (μπορεί και σφυροδρέπανα), και άλλες «καθημερινές στιγμές από τη ζωή της Κούβας!» Επίσης, η δημοσιογράφος επισημαίνει ότι σε ένα βαζάκι στην κουζίνα του προεδρικού ζεύγους, διέκρινε ένα τσαμπί αγρέλια. Χαχαχαχαχα! Σόρρυ, δεν άντεξα.

Αφού σου λέω, ώρες-ώρες νομίζω ότι το κάνουν επίτηδες! Είναι σαν να γράφουν στο μέτωπό τους: «Περιπαίξετε μας!» Και μην ακούσω σχόλια του τύπου: «Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι και μπράβο τους» γιατί κι εγώ για απλός, καθημερινός άνθρωπος περνιέμαι, αλλά δεν είδα αγρέλια στην κουζίνα μου. Αν και, μετά το Μπονζάι, όλα να τα περιμένει κανείς! Και πριν κλείσω, να πω ότι δεν θα εκπλαγώ αν αύριο συλληφθώ γι αυτά που γράφω... Καλά. Συλλάβετέ με, αλλά να χαρείτε, αλλάξτε πίνακες!

Φάμπιουλους

Το 1999 και ενώ ακόμη υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία, καθόμουν ένα μεσημέρι στο ΚΨΜ του στρατοπέδου και έβλεπα τηλεόραση. Το Sigma αναμετέδιδε το MAD που έδειχνε το νέο βίντεο κλιπ της Cher για το τραγούδι ‘all or nothing’ που ήταν και το σουξέ της εποχής. Το βίντεο ήταν μια συρραφή από εικόνες από την τελευταία περιοδεία της Cher και το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Ήταν σαν να έβλεπες ένα ξέφρενο πάρτι σε περίληψη και μαράζωνες που δεν ήσουν κομμάτι του.

Τότε θυμάμαι ότι σκέφτηκα: «Γιατί δεν κάνει και η Βίσση ένα τέτοιο βίντεο κλιπ;» Το 1999 η Άννα έκανε περιοδεία με το πρόγραμμα που παρουσίαζε στα ‘Αστέρια’ και ήταν τίγκα στο σόου και το σκηνικό (Τότε που έβγαινε σταυρωμένη επάνω στα γρανάζια, με το ‘Αντίδοτο,’ θυμάστε…). Οπότε και είχε αρκετό οπτικό υλικό για να δημιουργήσει ένα τέτοιο βίντεο. Δεν το σκέφτηκε κανείς όμως και η ιδέα έμεινε μόνο μες τον νου μου.

Έντεκα χρόνια μετά, βγαίνει το ‘Fabulous’ σε βίντεο κλιπ. Μεταδόθηκε σήμερα για πρώτη φορά. Και είναι ακριβώς αυτό. Ένα βίντεο που παρουσιάζει την έναρξη του ‘Αθηνών Αρένα’ με πολλά πλάνα από το χορευτικό, στοχεύοντας να αποδώσει την ατμόσφαιρα-πάρτι που επικρατεί κάθε βράδυ εκεί. Δυστυχώς, η ιδέα καθυστέρησε 11 χρόνια και η παραγωγή του είναι τόσο μέτρια που νομίζεις πως το ‘All or nothing’ γυρίστηκε χθες και το ‘Fabulous’ πριν 11 χρόνια.

ΟΚ, γνωρίζω ότι διανύουμε δίσεκτους οικονομικούς καιρούς, αλλά δεν δικαιολογείται τόση προχειρότητα. Κοτζάμ πρόγραμμα παρουσιάζουμε στο κέντρο, τόσο δύσκολο ήταν να προσθέσουν επιπλέον πλάνα και να γίνει πιο φαντασμαγορικό το αποτέλεσμα; Είχες που είχες τις 8 κάμερες στημένες και την Κρόκος επί ποδός να μοντάρει αβέρτα. Δεν λέω, και το ‘Μακριά και αγαπημένοι’ με μια κάμερα γυρίστηκε αλλά κατάφερε να αποδώσει την ατμόσφαιρα των καλοκαιρινών συναυλιών σε μεγάλο βαθμό, οπότε δεν παραπονιέμαι.

Τώρα για το ‘Fabulous’ τι να σου πω; Δεν φτάνει που η ιδέα είναι παρωχημένη, είναι και το execution πάμφτωχο. Μην σχολιάσω τον σκύλο στην αρχή που δεν κολλά με τίποτα στο όλο εγχείρημα.

Θέλω να ξέρω ώρες-ώρες, πως επιλέγουν τις δημιουργικές τους ιδέες οι καλλιτέχνες…

Παρά-ασχολούμαι, το ξέρω. Αλλά το βίντεο-κλιπ είναι το ψώνιο μου.

Πιο Δυνατά Ρε Μαλάκα! - η κριτική

Μετά από χίλια ζόρια και αφού κίνησα Γη και Ουρανό, αξιώθηκα κι εγώ να δω την εθνική μας τσόντα! Μα δεν πήγαινε άλλο, μέχρι και η γιαγιά μου με ρώτησε αν «είδα αυτό που έβγαλε η Αλεξανδράτου;» Μιλούμε για πάρα πολύ γέλιο! Λοιπόν, για όσους ακόμη δεν κατάφεραν να θαυμάσουν αυτό το επίτευγμα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, σας παραθέτω μια σφαιρική κριτική, αλλά και την υπόθεση. Απολογούμαι εκ των προτέρων για τα spoilers!

Το σκηνικό: Μάλλον στημένο στο εξωτερικό. Είμαστε σε σουίτα ξενοδοχείου που έχει χρυσαφένιο ταβάνι, χρυσό κρεβάτι (μεγάλη πατρονιά ομολογουμένως) και τζακούζι στο φόντο. Τα χρώματα είναι τόσο κιτς, που θα μπορούσε όλο αυτό κάλλιστα να είναι σκηνικό παράστασης του ΘΟΚ!

Η Αλεξανδράτου: Την έχω δει και ομορφότερη. Η ρόγα της είναι πλαδαρή, σαν αβγό τηγανητό που ψήνεται και άπλωσε άτσαλα στο σκεύος. Τρομερά ντεκαβλέ, κατ’ εμέ. Τα μαλλιά της σε αποχρώσεις πλατίνας, παραπέμπουν επικίνδυνα στον Καρβέλα. Ειδικά όταν είναι στα τέσσερα σκυμμένη και φαίνεται μόνο η κόμη, είναι χάλια-μαύρα. Χώρια που φαίνεται και ελαφρώς η σκουρόχρωμή της ρίζα. Γενικότερα, είναι κορμάρα, αλλά επαναλαμβάνω, σε παλιότερες φωτογραφίσεις του Νίτρο, την είδα και καλύτερη. Το μουνάκι ξυρισμένο, σαν λουκούμι!

Το story: Στην αρχή η Τζούλια γεμίζει το τζακούζι με σαμπάνια και συνομιλεί με έναν κύριο – τον οποίο δεν βλέπουμε ποτέ, είναι σαν τον κακό στο Παρά Πέντε – και που προφανώς δεν είναι αυτός που την πηδάει, αλλά κάποιος από το στούντιο παραγωγής. Ο τύπος της ψιθυρίζει καβλό-λογάκια κι αυτή απαντά δυνατά, σαν μεθυσμένη. Ώρες-ώρες δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται υπό την επήρεια κοκαΐνης. Σκηνή πρώτη: γαμήσι στο τζακούζι, ύστερα στα τέσσερα μπροστά από το κρεβάτι. Τρίτη πράξη το καβάλημα και φινάλε με τη Φοντάνα ντι Τρέβι στο στόμα της.

Το σενάριο - Ιδού οι αγαπημένες μου στιχομυθίες:

1. Η Τζούλια χύνει σαμπάνια στο γυμνό της κορμί, η οποία απλώνεται στο μουνί της και αυτή δηλώνει με παιδική αθωότητα: «Δεν με τσούζει!»
2. Τη ρωτάει ο παρτενέρ: «Σ’ αρέσει να παίζεις με το μπουκάλι;» Του απαντά: «Όχι, προτιμώ τον πούτσο σου!»
3. Τη ρωτάει: «Πού θα βάλεις το μπουκάλι;» Του απαντά αναιδώς: «Στον κώλο σου!»
4. Την ξαναρωτάει: «Έχεις ξαναβάλει μπουκάλι μέσα σου;» Του απαντά: «Θα σου πιάσω τον πούτσο τώρα εσένα. Αλήθεια λέω!» Του τον πιάνει.
5. Κοιτάζει λάγνα και αναφωνεί: «Άντε, έλα να με γαμήσεις!»
6. «Αχ, μωρό μου, τι πούτσα! Στον κώλο μου τη θέλω!»
7. Ενώ ο κύριος την πηδάει (σημ. χωρίς προφυλακτικό) αυτή δηλώνει: «Δεν καταλαβαίνω τίποτα!»
8. «Αχ, πονάει η μήτρα μου!»
9. «Πιο δυνατά, ρε μαλάκα!» (Χ3)
10. «Καριόλη!» (Χ3)

Ο παρτενέρ είναι προφανώς ξένος, φαίνεται και από τα χρώματά του, αν και σε κάποιες φάσεις τα βογγητά του είναι πολύ… «ελληνικά!» Πρέπει να έχει κάνει θαύματα ο ηχολήπτης στο ντουμπλάρισμα. Σε μέσες άκρες, δεν είναι και τίποτε το σπουδαίο σαν τσόντα. Το ερεθιστικό της υπόθεσης έγκειται στο ότι όλοι ξέρουμε την Τζούλια, την αισθανόμαστε πολύ οικεία και το βιντεάκι είναι σαν να παίρνουμε μάτι μια γνωστή μας. Οπότε έχει άλλη χάρη!

Ο κόσμος του μόντελινγκ! Αποθεώστε τον…

Η τσόντα της Τζούλιας

Όλοι μιλάνε για τη τσόντα της Αλεξανδράτου. Όπου στάθηκα κι όπου βρέθηκα το τελευταίο 24ωρο, γι αυτήν ακούω.

Δεν την είδα ακόμη. Την έψαξα στους πιο γνωστούς τσοντότοπους, αλλά κανείς δεν την ανέβασε εκεί ακόμη. Την εντόπισα σε μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στη γνωστή μοντέλα, αλλά από το πολύ το downloading, ο server αυτοκτόνησε και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να ευφρανθούν οι οφθαλμοί μου. Απ’ ότι φαίνεται, πάλι τελευταίος και καταϊδρωμένος θα θαυμάσω την αγαπημένη μου Τζούλια.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι που όλοι δηλώνουν σοκαρισμένοι και συγκλονισμένοι από το γεγονός. Come on people! Για την Αλεξανδράτου μιλάμε. Τι περιμένατε να βγάλει; Εγκυκλοπαίδεια για τα έντομα που απειλούνται με αφανισμό ή συνταγές μαγειρικής απ’ τα Ζαγοροχώρια; Τσόντα θα βγάλει η γυναίκα, να βγει το μεροκάματο.

Εδώ το δίκτυο είναι πλημμυρισμένο από ερασιτεχνικές τσόντες της κουτσής Μαρίας που δεν μπορεί να βγάλει τα μάτια της. Αυτή μας πείραξε; Εδώ, προσφιλείς μπλογγερούδες παραδέχτηκαν τις προάλλες ενώπιον αυτού του ιστολογίου πως έχουν στο παρελθόν βιντεοσκοπήσει τις περιπτύξεις τους με τον γκόμενο προκειμένου να φτιαχτούν. Η Αλεξανδράτου θα πτοηθεί; Η επιτομή του θηλυκού;

Προς τι τόσο σοκ και δέος, λοιπόν;

Άκουσα ότι η τσόντα της είναι τα μάλα επαγγελματική. Έχει δέκα κάμερες να την περιτριγυρίζουν, ενώ η ίδια έχει πλήρη επίγνωση του τι κάνει και τι λέει. Μην κοιτάς που βγήκε στο δελτίο του Star και ισχυρίστηκε πως όλο αυτό συνέβη ερήμην της! Μόνο αυτόγραφα δεν τύπωσε η κυρία. Μου είπαν επίσης, ότι η ίδια μιλάει στο βίντεο στα ελληνικά (που ως γνωστόν είναι η πιο ερωτική και καβλωτική γλώσσα του κόσμου) και λέει «πονάω», «πιο δυνατά ρε μαλάκα» και τα τοιαύτα. Απογοητεύτηκα! Γιατί, όπως και να το κάνουμε η τσόντα η ερασιτεχνική έχει άλλη χάρη! Δεν είναι ίδια η κάβλα να ξέρεις πως το βιντεάκι τραβήχτηκε εν κρυπτώ και παραβύστω με μυστική κάμερα με την υπερπαραγωγή της Αλεξανδράτου που είχε από πάνω της αμπιγιέζ, μακιγιέζ και Γάλλο ψωλαρέζ!

Δεν λέω, κι αυτή η απόπειρά της θα μοσχοπουλήσει, αλλά σκέψου πόσο περισσότερο θα μας αφορούσε αυτή η ταινία αν ήταν «κλεμμένη από το προσωπικό της αρχείο!» Διαφωνείς;

Για να κλείνουμε το θέμα της Τζούλιας, να σου πω ότι παρόλο που τη θεωρώ ως μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της εποχής μας (περισσότερο και από τη Τζολί και τη Μπελλούτσι μάλιστα) εντούτοις την απεχθάνομαι ως χαρακτήρα κι αν ποτέ τη βρω μπροστά μου πρώτα θα της χώσω δυο χαστούκια και ύστερα θα τη γαμήσω. Μου βγάζει κάτι τόσο μισησμένο η φάτσα της, που πιστεύω ότι μια (Σάσα) μπάτσα είναι ό, τι πρέπει να για να φέρει τα ίσα της! Παραδέχομαι ότι την έχω ονειρευτεί άπειρες φορές πάντως, κάποτε μ’ άρεσε να με «ζωγραφίζω» και στο πλάι της, ώστε να ξεχνώ την τραγική μου ερωτική κατάσταση.

Αρκετά με τη Τζούλια, όμως!

Σήμερα, διάβασα στην εφημερίδα ότι δυο Κύπριοι 15χρονοι συνελήφθησαν επειδή ανάρτησαν στο Facebook το βιντεάκι μιας 13χρονης που τους έδειχνε τα άπαντά της μέσω κάμερας. Οι νεαροί κατηγορούνται για πορνογραφία και δεν ξέρω τι άλλα σκατά βρήκαν να τους προσάψουν. Και ερωτώ: Το τσουλάκι που έβγαλε το μουνί του φόρα-παρτίδα στη κάμερα δεν φέρει καμιά ευθύνη; Θα μου πεις, η μικρή τιμωρήθηκε μια και καλή με κοινωνικό στιγματισμό. Σιγά, την ηθική κατολίσθηση! Με την έκλυση των ηθών που διανύουμε, η μικρή μετά απ’ αυτό, μέχρι και Δήμαρχος εκλέγεται, μη σου πω και πρόεδρος!

Εφόσον ζούμε σε μια εποχή που όσο πιο τσούλα είσαι, τόσο καλύτερα επιβιώνεις, το να τιμωρούμε τα αγοράκια που μοιράστηκαν με το σύμπαν αυτό που όλοι αναζητούν είναι τουλάχιστον υποκρισία. Θα μου πεις, επειδή η άλλη γδύθηκε λάιβ, δεν σημαίνει πως επιθυμούσε να την αποθεώσει όλο το Facebook! Μωρέ, σε ποιόν τα πουλάτε όλα αυτά; Το 80% των 13χρονων κορασίδων μας ποζάρει στα profile pictures του με χείλη σουφρωμένα, βαμμένο σαν βίζιτα και με κώλο τουρλωμένο. Τώρα μας πείραξαν τα δυο παιδάκια που είπαν να ανακαλύψουν τη μαλακία με το βίντεο της 13χρονης;

Θέλουν οι πουτάνες να κρυφτούν και η χαρά δεν τες αφήνει!

Μυστικό: Κι εγώ αν ήμουν γυναίκα και ωραία γκόμενα, τσόντες θα γύριζα. Και που σπούδαζα τόσα χρόνια, τι κατάλαβα;

Τηλεοπτικά

Σήμερα κάπου πήγα και έπρεπε να απαντήσω την εξής ερώτηση μέσα σε 300 λέξεις:

«Ποια τα υπέρ και τα κατά της δημιουργίας «αστεριών» μέσω της τηλεόρασης;»

Τάδε έφη ο Anti-Christos:

Δεν πιστεύω ότι η τηλεόραση μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε. Η τηλεόραση ως μέσο το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προβάλει ό, τι ήδη υφίσταται.

Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε ως σταρ κοινής αποδοχής την Άννα Βίσση, τον Σάκη Ρουβά και παλιότερα τη Βουγιουκλάκη, συμπεραίνουμε πως η τηλεόραση δεν μπορεί να δημιουργήσει αστέρια, εφόσον οι συγκεκριμένοι ήταν καταδικασμένοι να λάμψουν με ή χωρίς την προώθηση της μικρής οθόνης (και οι τρεις μάλιστα εξελίχτηκαν σε αστέρια, σε εποχές που η τηλεόραση λίγα μπορούσε να κάνει για να προωθήσει έναν τραγουδιστή).

Η ετυμολογία της λέξης άλλωστε, μιλάει από μόνη της: Τήλε + όραση = βλέπω από μακριά. Επομένως, η τηλεόραση απλώς θα σου μεγεθύνει είδωλα ανθρώπων που έχουν ήδη αστερόσκονη στο DNA τους και είδωλα ανθρώπων με άπλετη τη ματαιοδοξία και τη βλακεία στο DNA τους. Εν πάση περιπτώσει, η τηλεόραση ως μέσο δεν δημιουργεί οτιδήποτε. Απλώς προβάλλει αυτό που μας περιβάλλει στην καθημερινή ζωή.

Όταν θα εκλείψει η μισαλλοδοξία να πνίγει ανθρωπάκια που καίγονται για δημοσιότητα και αναγνωρισιμότητα, θα πάψει και η τηλεόραση να τα προβάλλει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα εκλείψουν και από τον κόσμο μας και θα γλιτώσουμε από τη φαιδρή παρουσία τους. Γι αυτό τα υπέρ και τα κατά της όποιας «δημιουργίας» αστεριών στην τηλεόραση ταυτίζονται. Το κέρδος του τηλεθεατή είναι ότι βλέπει, ακούει, ενίοτε φρίττει και εν κατακλείδι κρίνει. Αυτό πιστεύω ότι είναι και το μεγαλείο του μέσου.

Καλά τα είπα, ή είμαι τρομερά εκτός θέματος;

Αν περίμεναν να τους πω ότι είμαι κατάφωρα εναντίον των talent shows, είναι γελασμένοι. Αυτά τα ηθικοπλαστικά και τα ψευτό-κουλτουριάρικα περί ανθρώπινης αξιοπρέπειας και εκμετάλλευσης του απλού κοσμάκη τα θεωρώ τριτοκοσμικά εν έτει 2010. Αυτή είναι η κοινωνία μας, αυτά θα σου δείξει και η τηλεόραση… Άμα χαλιέσαι, ας μεγάλωνες με καλύτερες αξίες το παιδάκι σου, να μην παθαίνει ύστερα ψυχολογικά άμα το βρίζει ο Μουρατίδης και ο Θεοφάνους. Δεν θα μου κόψετε εσείς το X-Factor (τη μοναδική σαδιστική ευχαρίστηση που μου έδωσε φέτος η τηλεόραση), επειδή ξαφνικά την είδατε καλόγριες…

Μήπως τελικά αυτά έπρεπε να πω;

Το '10 το σκατό.

Το 2010 μέχρι στιγμής γαμιέται.

Ακούω άσχημα νέα πανταχόθεν! Και για μένα και για τους φίλους μου.

Διάλειμμα πότε θα κάνουμε;

Πάμε να φύγουμε… Είπα, πάμε να φύγουμε!

Να πάμε κάπου, που δεν μας ξέρει κανένας!

Θυμάμαι ότι, όταν ήμουν φοιτητής στην Αγγλία και πήγαινα σε διάφορα κουρεία για να κουρευτώ, έκανα μεγάλες πλάκες στις κομμώτριες. Αυτές με άρχιζαν κλασικά στο μπίρι-μπίρι κι εγώ τους έλεγα του κόσμου τις μυθοπλασίες. Με ρωτούσαν από πού είμαι και τα συναφή, και τους έλεγα ότι είμαι από το Ισραήλ και ήρθα στην Αγγλία για να γλιτώσω από τις συρράξεις με τους Παλαιστίνιους. Σε μια άλλη, της είπα ότι είμαι Ισπανός (το ψώνιο μου) και πως ζω στην Αγγλία τα τελευταία χρόνια επειδή παντρεύτηκα Εγγλέζα κτλ, κτλ!

Συχνά με κατέβαλλε το άγχος μην τυχόν και ξεχαστώ μια μέρα, μπερδέψω τις κομμώτριες και πω άλλα ντ’ άλλων. Έστηνα τρομερές ιστορίες και τους διηγιόμουν. Τύφλα να ‘χει ο Dan Brown! Ήταν τόσο όμορφο το αίσθημα ελευθερίας που ένιωθα στα ξένα, που του έδινα και καταλάβαινε.

Πότε θα πάμε να χαθούμε μέσα στην ανωνυμία του εξωτερικού; Πότε θα δραπετεύσουμε από το μπουντρούμι της Κύπρου; Έστω και για δέκα μέρες, ρε φίλε!

Πεθύμησα τους φίλους μου. Τους φίλους που είχα πριν 7-8 χρόνια. Οι οποίοι ναι μεν είναι οι ίδιοι με αυτούς που έχω και σήμερα, αλλά δυστυχώς εξελίχτηκαν σε άλλους ανθρώπους. Δεν έχουμε πλέον χρόνο για ομαδικές διακοπές. Εδώ σπάνια έχουμε χρόνο για ομαδικούς καφέδες και εξόδους. Οι διαφορετικές μας ζωές δεν μας το επιτρέπουν. Το δέχομαι. Με ενοχλεί όμως που δεν βλέπω να χάνουν τον ύπνο τους γι αυτό, ούτε έκοψαν τα μαλλιά τους απ’ το μαράζι… (κι αν αυτή τη στιγμή με διαβάζετε, δεν με ενδιαφέρει αν θα παρεξηγηθείτε. Να κανονίσετε να με πάτε διακοπές! Τώρα!)

Πφφφ! Πόσο βαρέθηκα τον τρόπο που ζω! Και πόσο λυπάμαι που ουδείς προσφέρεται να με εμπνεύσει να αλλάξω. (Εκτός από την Κική που θα με πάρει ταξίδι να ξεχαστώ, αυτό το Σάββατο. Ναι, και η Πάφος για υπερατλαντικό ταξίδι μετρά).

Ό, τι πρέπει για τη διάθεσή μου:

Μεράκλωσα! Να ζήσει το 1997! Το ότι το "Τραύμα" ακολουθεί την αναφορά στην Κύπρο, το βρίσκω σουρεάλ. Το ότι η Βισσάρα συνεχίζει με το 'Να'σαι καλά,' άκρως ευεργετικό αυτή τη στιγμή. "Ναααα, σαιιιιι, κα-λααααααααά που με θυμήθηκες, να 'σαι καλά που το κατάλαβεεεεες, ότιιιι δεν έπαψαΑα, ποτέ να περιμένωωωω. Παρατατάμ, παρατατάμ!"

Οι Σεξουαλικές Διαστροφές των Γονιών μας

Μην χαίρεσαι, δεν θα κάτσω να σου αναλύσω τα βίτσια των δικών μου.

Για τη νέα παράσταση της νέας σκηνής του ΘΟΚ θα σου μιλήσω, η οποία και με ενθουσίασε! Δεν αγόρασα το πρόγραμμα της παράστασης οπότε δεν ξέρω ούτε ποιός έγραψε το έργο για να του αποδώσω τα εύσημα, ούτε ποιός το σκηνοθέτησε για να τον συλλυπηθώ που ανεβάζει μια τόσο εξαιρετική παράσταση σε ένα μισογεμάτο θέατρο από τη δεύτερη κιόλας μέρα της παράστασης – Σάββατο γαρ, ο Κυπραίος παίζει τόμπολα στα υπόγεια, ούτε λόγος για πολιτισμό! Ας τους συγχαρώ όλους στα τυφλά τουλάχιστον.

Έγινε εξαιρετική δουλειά! Και ξέρεις πόσο δύσκολος και προκατειλημμένος είμαι εγώ με κάθε εγχώρια παραγωγή η οποία μου βρωμάει και μου ξινίζει από το χιλιόμετρο. Εψές, τους έβγαλα το καπέλο.

Να τσακιστείτε να πάτε να το δείτε. Η υπόθεση αφορά τη Ντόρα, ένα κορίτσι με νοητική υστέρηση (τύπου Σελήνη στη ‘Λάμψη’ του Φώσκολου) και τις σεξουαλικές της ορμές. Τριγυρνά στους πέντε δρόμους και πέφτει θύμα του κάθε επιτήδειου που εκτονώνει τα ζωώδη του ένστικτα επάνω της. Τη Ντόρα υποδύεται συγκλονιστικά η Λέα Μαλένη, με απόλυτο ρεαλισμό, χωρίς όμως να προκαλεί –ευτυχώς- το γέλωτα όπως η Ελένη Κούρκουλα που είχε καταντήσει καρικατούρα και καραγκιόζης στον ρόλο της. Η Μαλένη χτυπά ρέστα!

Επίσης, στην παράσταση παίζει και η Στέλλα Φυρογένη! Μα, τι καλή ηθοποιός! Ίσως ό, τι καλύτερο έβγαλε το κυπριακό θέατρο! Επιβλητική, καθηλωτική, άκρως γοητευτική! Απορώ ποιός την ξεγέλασε και την κράτησε στην Κύπρο. Υπό άλλες συνθήκες θα είχε προ πολλού διαπρέψει στα εξωτερικά!

Για να μην είμαι όμως άδικος, να σου πω ότι όλοι οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί και πειστικοί στον ρόλο τους, με μόνη εξαίρεση την Έλενα Ευσταθίου. Κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη στιγματίστηκε άσχημα από τις ευτελείς κυπριακές σειρές της κυπριακής τιβί και δεν «πείθει» εύκολα σε τέτοιου είδους παραστάσεις. Όποτε έβγαινε στη σκηνή, νόμιζα πως έβλεπα την κυρία Τάκκα έτοιμη να στριγγλίσει στον Σταύρο Λούρα. Είναι άδικο βέβαια να την κρίνουμε ως ηθοποιό από τις τηλεοπτικές της επιλογές, αλλά σ’ αυτή τη δουλειά, όλα παίζουν. Σκέψου αύριο να δεις την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (τη Ζουμπουλία δηλαδή) να παίζει στην Επίδαυρο την Ιοκάστη. Πόσο θα σε πείσει;

Για να συνοψίσουμε, έχουμε ένα τέλειο έργο, με συγκλονιστικές ερμηνείες στο 95% των συντελεστών, έξυπνη σκηνοθεσία, λειτουργικά σκηνικά (η περιστρεφόμενη σκηνή στο κέντρο θυμίζει πίστα από μπουζούκια, αλλά οκ…) και δεν υπάρχει δικαιολογία να μην πας να το δεις! Αν δεν απατώμαι, παίζουν κάθε παρασκευό-Σάββατο σε εκείνη την τρώγλη των Λατσιών. (Και μην ακούσω δικαιολογίες του τύπου "πέφτει μακριά το θέατρο" διότι στα Madisons και στα Mall ξέρεις να πηγαίνεις ανελλιπώς τα σαββατοκύριακα.)

Όσο σκέφτομαι όμως, ότι στη συγκεκριμένη τρώγλη έπαιξα κι εγώ με τους φίλους μου για την πλάκα μας και τη γεμίσαμε (μέχρι και στα σκαλάκια είχαμε κόσμο να κάθεται), ενώ οι επαγγελματίες γέμισαν μόνο πέντε σειρές από τη δεύτερη κιόλας μέρα, τσαντίζομαι. Δεν έχω βέβαια, αυταπάτες. Ξέρω πολύ καλά, ότι οι δικοί μου ήρθαν για να μας κουτσομπολέψουν, και όχι για να δουν θέατρο. Αλλά, κι αυτό δεν είναι ενδεικτικό του πολιτισμού μας;

Opa-Opa, σ' αγαπώ κι ας μη σου το 'πα!

Μετά τις απανωτές διαρρεύσεις των υποψηφίων τραγουδιών για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στη Γιουροβίζιον 2010, η ΕΡΤ αποφάσισε απόψε να δημοσιοποιήσει όλα τα υπόλοιπα (7) τραγούδια για να «περισώσει» τον εθνικό τελικό της 12ης Μαρτίου.

Το Analyse Chris υποστηρίζει δημόσια και ανοιχτά την υποψηφιότητα του Γιώργου Αλκαίου με το τραγούδι ‘Όπα’, πριν καν ακούσει τα υπόλοιπα τραγούδια. Κάνε κλικ εδώ για να το ακούσεις μέσω της ιστοσελίδας της ΕΡΤ. Μεροληπτούμε υπέρ του αρκούδου Αλκαίου διότι τα «μαρμάρινα φιλιά» του, εν έτει 1997 στιγμάτισαν την εφηβεία του γράφοντος και καυτηρίασαν τις πρώτες του ερωτικές πληγές.

Το τραγούδι ‘Όπα’ είναι ένα τσιφ-ποπ σουξέ που υπό άλλες συνθήκες θα το έπαιζε το MAD υπό την επικεφαλίδα «πέτα τη λουλουδού απ’ το τραίνο». Δεδομένων, όμως, των πολιτικό-οικονομικών εξελίξεων που ταλανίζουν αυτή την εποχή την Ελλάδα, κρίνεται ιδανικό για την περίσταση.

Γιώργο Αλκαίο, αν με διαβάζεις αυτή τη στιγμή, πληρώνω όσο-όσο να ενταχθώ ως μέλος του χορευτικού στην ομάδα σου. Θέλω να επιμεληθώ τη σκηνική παρουσία σου και το λέω σοβαρά. Να είμαι επί σκηνής ντυμένος με αρχαίο-ελληνικό μανδύα, περικεφαλαία, να χορεύω κρητικό μπάλο και να αναφωνώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα: Opa-opa και Ου!

Το concept, βέβαια, μυρίζει «Απαράδεκτους» απ’ το χιλιόμετρο και ίσως να οφείλουμε και σ’ αυτούς ένα μεγάλο ευχαριστώ για την έμπνευση! «Εμείς δώσαμε τα φώτα, η Ελλάς δεν είναι κότα!» Ακούτε, ρε;