Το Χρονικό μιας Σεξέτασης

Πριν την εξέταση:

Κάθομαι ήρεμος, φρεσκοξυρισμένος, καλοντυμένος μπροστά στον υπολογιστή και ακούω την ‘Ωδή στη Χαρά’ του Μπετόβεν, προκειμένου να συγκεντρωθώ και να γαληνέψω. Εντός ολίγων ωρών πρόκειται να διεκδικήσω θέση στην κυβέρνηση και πρέπει να είμαι σε καλά ζεν, νοουμένου και σε ποια κυβέρνηση προτίθεμαι να διεκδικήσω θέση!

Το έθιμο με την ακρόαση της ‘Ωδής στη χαρά,’ ακολουθείται από τα πανεπιστημιακά μου χρόνια. Πάντοτε πριν τις εξετάσεις την παίζω -την Ωδή- για να ανεβεί η αυτοπεποίθηση μου. Πορώνομαι απίστευτα με τα βιολιά και αρχίζω να σηκώνω τα χέρια ψηλά σαν διευθυντής ορχήστρας. Με τη μουσική αυτή αισθάνομαι ότι βγαίνω από το σώμα μου εκτελώντας αστρικά ταξίδια (από εκείνα τα ταξίδια που κάνει και η αδελφή μου, ως παιδί του ’83!).

Ξαφνικά, αυτή την ηρεμία, αυτή την ψυχική αυτοτελείωση διακόπτει, ποιος; Ο πατήρ! Μπαίνει μες το δωμάτιο χωρίς καν να χτυπήσει την πόρτα (πρώτο φάουλ), αναβοσβήνει το φως για να αισθανθώ την παρουσία του και αφού προσβάλλει ανεπανόρθωτα την αισθητική μου και τον Μπετόβεν, με ρωτά:

- Εθκιάβασες τίποτε, οξά εννά πάεις σαν το πρόβατο στη σφαγή;
- Κατ’ αρχήν, πως τολμάς, εσύ, ο μέσος χώρκατος Κυπραίος να διακόπτεις τον Μπετόβεν; Αφού με βλέπεις! Ηρεμώ! Γιατί δεν το σέβεσαι; Να ήταν Πέγκυ Ζήνα, να πω! Αλλά τον Μπετόβεν! Κλεις μου την πόρτα!
- (Παύση ολίγων δευτερολέπτων) Να του χέσω που ενδιαφέρθηκε! Εθκιάβασες;
- Εθκιάβασα, αλλά τωρά που το σκέφτομαι πρέπει να μου πεις κανέναν όνομα υπουργού να γνωρίζω, διότι μπορεί να με ρωτήσουν στο κεφάλαιο με τις γενικές γνώσεις!
- Έλα ποδά στην κουζίνα, που εννά τρώω, να τους πούμε μαζί!

Μεταφερόμαστε στην κουζίνα.

Χρίστος: Μόνο τον Υπουργό εξωτερικών ξέρω!
Πατήρ: Ναι, έκαμε εγχείρηση μπαλονάκι!
Χρίστος: Τι μας κόφτει ρε παπά, αν έκαμε μπαλονάκι; Μπορεί να έκαμε και η μάνα του τυρόπιττα!
Πατήρ: Έγραφεν το η εφημερίδα!
Μήτηρ: Καλά κάμνει τζιαι λαλεί σου τα ο παπάς σου! Μπορεί να σε ρωτήσουν για να δουν αν διαβάζεις εφημερίδα!
Χρίστος: Και θα με ρωτήσουν αν ο Μάρκος Κυπριανού έκαμε μπαλονάκι; Άλλην έννοιαν εν έχουν; Πες μου τα ονόματα των υπουργών τωρά, και άσε με τα μπαλονάκια του καθενός! Ποιος είναι ο Υπουργός Άμυνας; Ξέρεις να μου πεις;;
Πατήρ: (Μπουκωμένος και ενθουσιασμένος, έτοιμος να πνιγεί) Τζιείνος ο γάρος με το μουστακούδιν!
Χρίστος: Ρε, μα περιπαίζεις με; Έτσι εννά τους γράψω;
Πατήρ: Εν μου έρκεται το όνομα του!
Χρίστος: Ε, τζιαι επειδή εσένα εν σου έρκεται το όνομα εγώ εννά γράφω μαλακίες; Σιγά μεν τους γράψω: «Εν τζιείνος που είδαμε προχτές στο Costa!» (σκουπίζω τον ιδρώτα και προσπαθώ να μην συγχυστώ!) Υπουργό εργασίας ποιόν έχουμε;
Πατήρ: Τη Σωτηρούλλα!
Χρίστος: Μίλα σοβαρά και μεν με περιπαίζεις!
Πατήρ: Αλήθκεια σου λαλώ γιε μου, είναι η Σωτηρούλλα Χαραλάμπους!
Υιός: Μα εκάμαμεν υπουργό κάποιαν με όνομα Σωτηρούλλα?! Κκκκύριε Ελέησον!
Πατήρ: Τι να κάμει η γεναίκα, έτσι την λαλούν!
Υιός: Σωτηρία! Να το αλλάξει και να το κάμει Σωτηρία! Σωτηρούλλα ιμίσιημου! Εν τίποτε μαγειρική σε πρωϊνάδικο που παρουσιάζει?! Σωτηρία Χαραλάμπους από τούδε και στο εξής! (Δυναμώστε τον Μπετόβεν πριν μου έρθει σκοτοδίνη!)
Μήτηρ: Τον πρόεδρο μας θυμάσαι τον; Διότι που το πολλήν το Star TV δαμέσα νομίζουμε ότι μας διοικεί η Παπαρίζου!
Υιός: Πιο καλή πολιτική θα εξασκούσε η Παπαρίζου πλάκα-πλάκα! Μεν ανησυχείς, ο Χριστόφιας δεν ξεχνιέται, όσο και αν προσπαθώ! Αλλαγή θέματος τώρα! Μπορεί να με ρωτήσουν και τίποτε από τη διεθνή επικαιρότητα. Την προηγούμενη φορά με ρώτησαν για τους ηγέτες της Παλαιστίνης και μόνο τον Αραφάτ ήξερα, παρόλο που ήταν νεκρός!
Πατήρ: Μπορεί να σε ρωτήσουν για τον Ομπάμα!
Υιός: Ξέρω τον Ομπάμα! Για τον ανθυποψήφιο του φοβάμαι μην ρωτήσουν.
Πατήρ: Μακκέην!
Υιός: Ξέρω το ότι λέγεται Μακκέην! Μικρό όνομα δεν έχει; Τι θα πει Μακκέην; Εν ποτό που παραγγέλνω;
Μήτηρ: Ομπάμα Μακκέην! Εγώ έτσι το ακούω στην τηλεόραση!


Στο εξεταστικό κέντρο:

Κάθομαι σε παγκάκι του πανεπιστημίου Κύπρου και παρατηρώ το μέρος. Πρώτη φορά πάω στο πανεπιστήμιο Κύπρου και μου θυμίζει… «Πανεπιστήμιο Κύπρου!» Σαν το ΚΕΝ Λάρνακας είναι, μόνο που οι άνθρωποι του φορούν άλλου είδους στολή. Αρχίζουν να μαζεύονται οι αντίπαλοι μου. 15 άτομα όλα κι όλα. Είμαι ο μόνος άντρας ανάμεσά τους. Στέλνω μήνυμα στα κινητά και των 2 γονέων:

«Αν χάσω τη θέση από την εκδίκηση του ντεκαπάζ και της Luis Vuitton, εγώ θα αυτοκτονήσω!»

Μετά από λίγα λεπτά λαμβάνω απάντηση από τη μάνα μου: «Δεν πειράζει!» (Δεν διευκρίνισε όμως τι ακριβώς δεν την πειράζει), και έκτακτο τηλεφώνημα από τον πατέρα μου:

«Να τις φοάσαι τις γιεναίτζιες! Πόσες έσιει τζιαμέ;»
«Καμιά 15αριά!»
«Θέλω να μου πεις πόσες από τις 15 έχουν μουστάτζιην! Εκείνες να φοβάσαι περισσότερο!»


Μοιάζω πολύ με τον πατέρα μου τελικά!

Κατά την εξέταση:
Χαράς ευαγγελία! Εκ των 15 υποψηφίων, μόνο οι 7 παρακάθονταν για την ίδια θέση με μένα. Εκ των 7, η μια εκδιώχθηκε κακήν κακώς επειδή δεν είχε πληρώσει τα τέλη της εξέτασης, μια άλλη έφυγε στην μισή ώρα, οπότε απομείναμε 5 υποψήφιοι! Ε, γαμώ το! Δεν θα βάλει και ο Θεός το χέρι του, αφού δεν το βάζει και πουθενά αλλού;

Μετά την εξέταση:

Όχι, δεν με ρώτησαν ποια είναι η Σωτηρούλλα Χαραλάμπους, ούτε ποιος είναι ο Ομπάμα Κακκέην! Είμαι αισιόδοξος πάντως. Έχω κεφάλι-καζάνι και μια πρόβα να προλάβω!

It's Showtime!

Αστράφτει και βροντά!

Άνοιξα τις κουρτίνες διάπλατα και τα παράθυρα για να κάνει ρεύμα! Έβαλα μουσική στο τέρμα! Τραγουδώ, εκτονώνομαι, ξαφνικά πρωταγωνιστώ σε βίντεο κλιπ! Για κάποιο περίεργο λόγο, ο Θεός ρίχνει τους κεραυνούς στα σωστά σημεία! Τον καλύτερο σκηνοθέτη έχω!

Ο άνεμος πήρε μαζί του τα ρούχα απ' την απλώστρα, στράβωσε την κεραία και η Νόβα μάλλον δεν θα λειτουργήσει απόψε, τα νερά όπου να’ ναι θα εισβάλουν στην πίστα, αλλά ποιός χέστηκε; Εγώ ετοιμάζομαι να υποκλιθώ στο χειροκρότημα!

Και όλα αυτά, ενώ θα έπρεπε να διαβάζω, διότι αύριο γράφω εξετάσεις!

Πάμε για ένα τραγούδι ακόμα, όσο διαρκεί η καταιγίδα!

(Α, ρε γαμώ το, να είχα και την κάμερα εύκαιρη!)

Γουμανάιζερ

Είδα τη Britney στη σάουνα και μου έφυγε η… σαούνα!

Το νέο τραγούδι μου είναι απλά αδιάφορο για να μην πω ενοχλητικό. Το βίντεο όμως είναι υπερπαραγωγή, ισάξιο sequel του Toxic σαν concept και σαν σκηνοθεσία. Το styling βέρι kinky, εν ολίγοις, όλα συνηγορούν υπέρ της.

Λατρεμένη Φαντασίωση: Δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στο λιμουζινάτο και στο γραφείο, πάνω στο φωτοτυπικό.
Λατρεμένη λεπτομέρεια: Αναμφίβολα, το πώς γυαλίζουν τα μπούτια της μέσα στη σάουνα!

Βίον Καυλόσπαρτον!

Πέτρο Κωστόπουλε, μ’ έκανες περήφανο γι’ άλλη μια φορά! Το Νίτρο σου, αποτελεί για μένα το highlight του μήνα! Μήνες είχε να βγει τέτοιο τεύχος! Και από περιεχόμενο; Σκίζει! Αντιγράφω αποσπάσματα από τη συνέντευξη που σου παρέθεσα:

«Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες τύπου bitch δεν μου αρέσουν. Γνωρίζετε, άλλωστε, ότι προτιμώ τη διασταύρωση Καλομοίρα – Μενεγάκη, αλλά στη Τζούλια δεν θα μπορούσα να πω όχι. Με γυροφέρνει εδώ και μήνες και δεδομένης της παρατεταμένης ανομβρίας, αναγκάστηκα να ρίξω τα standards μου."

«Ο γάμος έγινε εν κρυπτώ και παραβύστω, στα μουλοχτά. Είδα και έπαθα να την φυγαδέψω στην Κύπρο από τα κανάλια. Εκείνη η Λαμπίρη, μπάστακας μες τα πόδια μας όλη την ώρα, μου έβγαλε ξινό τον γάμο! Θα εγκατασταθούμε μόνιμα στην Έγκωμη και θα ζήσουμε μια ήρεμη ζωή, διότι η Ιουλία (Τζούλια λένε την ξαδέλφη μου και θα μπερδεύεται το σόι, οπότε καλύτερα η γυναίκα μου να λέγεται Ιουλία), βαρέθηκε τα φλας. Το μόνο ‘φλας’ στη ζωή της, θα είναι το κυπριακό περιοδικό, που μεγάλωσε γενιές και γενιές!»

«Σκοπεύουμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς και δεν πρόκειται να της επιτρέψω να βγει σε κανένα εγχώριο κανάλι να κάνει δηλώσεις. Τι το κάναμε; Δέλλας-Μαστροκώστα; Άντε, το πολύ, μια φορά στην Ελίτα τώρα που πήρε τα πάνω της με τις συνεντεύξεις του Παπαμιχαήλ και της Σοφίας Βίσση. Κατά τα άλλα, όλες οι άλλες δηλώσεις της θα γίνονται κατ’ αποκλειστικότητα στο δικό μου μακρύ μικρόφωνο!»

«…Θα πίνουμε καφέ στο Hustle και ποτό στο Maze. Θα πηγαίνουμε τριήμερα στον Πρωταρά και εκδρομές στην Πάφο. Τι άλλο θέλει δηλαδή, μια γκόμενα για να είναι ευτυχισμένη σ' αυτή τη ρημάδο-χώρα; Θα πηγαίνουμε μαζί γυμναστήριο και θα κάνουμε τουλάχιστον δυο παιδιά, κατά προτίμηση το πρώτο να είναι κόρη, χαμηλοβλεπούσα. Το καλό είναι ότι αν πάρει απ' τη μάνα της δεν θα χρειαστεί να κάνει laser όταν μεγαλώσει. Αν πάρει απ' τον πατέρα της, χέσε μέσα... Θα γίνουμε το τέλειο κυπριακό ζευγάρι! Και όπως προστάζει η παράδοση, θα χωρίσουμε πριν καν λήξουν τα κουφέτα!»

Ιουλία μου! Ιουλία μου! Ας είναι κι έτσι!

[X] Fuck-tor

«Το τηλεπαιχνίδι X-Factor που ψάχνει απεγνωσμένα τον καινούριο σταρ του ελληνικού πενταγράμμου, δεν θα μπορούσε να λείψει από την Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης!»

Με αυτά τα λόγια μας προλόγισε ο Γιώργος Λιανός και μια συμπαθητική συμπαρουσιάστρια στην χθεσινοβραδινή εκπομπή του ANT1! Ποιο νησί της Αφροδίτης ρε καημένοι! Το νησί των καραγκιόζηδων έπρεπε να πείτε! Τόση ηλιθιότητα μαζεμένη είχα καιρό να δω. Απορώ πού κυκλοφορούν όλοι αυτοί που έδειξαν κατά τη διάρκεια της μέρας!

Μετά από το επεισόδιο αυτό, νιώθω δικαιωμένος για όσα γράφω τόσο καιρό εδώ για το συνάφι μας. Είμαστε καθυστερημένος λαός! Για ίδρυμα. Δεν είναι τυχαίο που φυλακές – ιδρύματα είναι κομπλέ!

Διερωτώμαι. Δεν βρέθηκε μισή μάνα, μισός πατέρας, μισός συγγενής να τους πει με τρόπο: «Αγάπη μου, δεν κάνεις γι’ αυτή τη δουλειά, αλλά εμείς εξακολουθούμε να σε αγαπούμε;!» Παραδέχομαι ότι είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι είσαι μια μετριότητα. Αλλά αυτό είμαστε το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ποιες οι πιθανότητες να είσαι εσύ η εξαίρεση;

Μέσα σε μια ώρα πέρασαν, παρέλαση, μπροστά από τα γλαυκά αμυγδαλωτά μου μάτια: κλώνοι της Παπαρίζου στο πιο πουτανέ. Κλώνοι του Χατζηγιάννη στο πιο γκέι. Μια κλώνος της Καλομοίρας στο πιο τσιάρλικο με ολίγη δόση από «το γιασεμί στην πόρτα σου.» Ένας Παβαρότι με ανταύγειες, ένας άλλος Παβαρότι ντυμένος ONE, ο Ψινάκης ντυμένος Σρι Λανκέζα, ένας λογιστής, μια εθελόντρια της Εθνικής Φρουράς («Περήφανα τα στήθη και η ορμή μας!» Κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια κύριε διοικητά!) και ένας που πέρασε επειδή οι φάουσες φίλες του απειλούσαν ότι αν δεν περάσει θα μπουκάρουν να τα κάνουν όλα λίμπα, Κυπραίες γαρ!

Και τι δεν θα έδινα να ήμουν μέλος της επιτροπής! Όλοι έχουμε ένα ψώνιο και μια δόση επίδειξης στο αίμα μας. Στην Κύπρο ζούμε άλλωστε. Αλλά από το σημείο του "είμαι ψώνιο και το χαίρομαι," μέχρι το σημείο του "θα πάω στο X-Factor να με δει το πανελλήνιο," πιστεύω υπάρχει ένα κενό το οποίο απαιτεί τεράστια αποθέματα άγνοιας και μαλακίας για να γεμίσει. Και όμως, υπάρχει κόσμος που καταφέρνει να το γεμίσει!

Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Όταν ήμουν φοιτητής ήμουν μονίμως με τη βίντεο- κάμερα στο δεξί μου χέρι. Με το αριστερό τον έπαιζα. Τέλος πάντων. Με αυτή τη βίντεο κάμερα γύρισα άπειρα βίντεο κλιπς στα οποία πρωταγωνιστούσαν συμφοιτήτριες μου οι οποίες μόνο και μόνο στο άκουσμα πως έχουν αυτό «το κάτι» που θα κάνει τη κάμερα να καβλώσει, φόραγαν ότι έβρισκαν μπροστά τους και έρχονταν να ενσαρκώσουν τη Madonna και τη Britney Spears. Έρχονταν στο δωμάτιο μου, έβαζα μουσική, έστηνα και ένα ψευτό-σκηνικό με σεντόνια και φωτορυθμικά και αυτές μου τον έκαναν MTV!

Αυτά τα βίντεο κλιπς γυρίζονταν κυρίως για ικανοποίηση της δικής μου ματαιοδοξίας, επειδή νόμιζα πως μια μέρα θα γίνω ο νέος Steven Spielberg. Θέλω να πω ότι, όλοι μας έχουμε ένα ψώνιο και ένα όνειρο. Ατάλαντοι και ταλαντούχοι. Και αυτό είναι υγειές! Αλλά δυστυχώς, πρέπει να ξέρουμε μέχρι που μας παίρνει να το πιστεύουμε και πόσο να το κυνηγούμε!


Εμένα η μάνα μου, όταν ήμουν μικρός μου έλεγε ότι είμαι ένας κούκλος! Αλλά όταν μεγάλωσα, μου είπε την αλήθεια…έτσι είναι. Νευρίασα, έβρισα τα γονίδια μου, επικαλέστηκα τα θεία πολλάκις με επιδαύρια αναφιλητά του τύπου: "γιατί δεν έχω πυκνά μαλλιά και θεληματικό πηγούνι΅," αλλά με αυτή τη μούρη σκοπεύω να πεθάνω και πλέον την έχω αποδεχθεί!

Αν είχαμε το X-factor στο DNA μας άλλωστε, θα ήμασταν ήδη τραγουδιστές και ηθοποιοί! Οι πραγματικοί σταρ λάμπουν εκ του μακρόθεν. Δεν θα περιμέναμε μια επιτροπή από 4 αχάπαρους (πλην του Θεοφάνους τον οποίο συμπαθώ) να μας ανακαλύψει.

«Είναι το όνειρο μου να περάσω στο X-Factor!» δήλωσε η πλειοψηφία των διαγωνιζομένων στα παρασκήνια. Νιώθω ξαφνικά πολύ καλά με τον εαυτό μου, αν και άνεργος!

Το επόμενο επεισόδιο του παιχνιδιού, γυρισμένο στα ματωμένα χώματά μας θα μεταδοθεί απόψε, Παρασκευή, στις 11:00 από τον Αντέννα Κύπρου.

Μεταμεσονύχτια Αμπελοφιλοσοφία

"Δεν υπάρχει ελπίδα,
πέσαμε στην παγίδα, κι εμείς!"

Ελπίδα! Μια σύλληψη, μια ιδέα που δημιουργήθηκε από την κοινωνία μας προκειμένου να μειώσει τις ανθρώπινες αυτοκτονίες.

Δεν αυτοκτονούμε, δεν πέφτουμε απ’ τον 2ο, επειδή ελπίζουμε. Ελπίζουμε σε τι; Και για πόσο; Μας συμφέρει να ελπίζουμε; Ερωτώ! Μπορώ εγώ να ελπίζω ότι αύριο θα έρθει μια εταιρεία και θα μου προσφέρει ένα εκατομμύριο λίρες μισθό και ότι ξαφνικά θα με ερωτευτεί αυτή που γουστάρω; Όχι, δεν πρόκειται να συμβεί. Αλλά ελπίζω! Για να μην αυτοκτονήσω.

Αν αυτοκτονούσαμε κάθε φορά που απογοητευόμασταν, το κράτος δεν θα προλάβαινε να μας θάψει. Και το κράτος δεν έχει τόσα χρήματα για να αναλάβει να μας θάψει. Νεκροψίες, νεκροθάφτες, παπάδες, μνημόσυνα, κακκά-φατά, πολλά-λεφτά! Επομένως, δημιούργησε την ελπίδα και καθάρισε...

Δεν υπάρχει ευτυχία!

Εκτός από την στιγμιαία ανακούφιση που αισθάνεσαι κατά τη διάρκεια μιας πιεσμένης και ταλαιπωρημένης στιγμής, το concept της ευτυχίας είναι και αυτό άλλη μια παγκόσμια φενάκη, άλλη μια συνωμοσία εναντίον μας!

Το κράτος, οι ψυχολόγοι, τα περιοδικά, μας χρειάζονται ευτυχισμένους! Αλλιώς δεν θα είχαν δουλειά να κάνουν. Θα φυτοζωούσαν. Αν μας έλεγαν ότι η δυστυχία είναι το normal και εμείς το αποδεχόμασταν, τώρα θα ήμασταν πραγματικά ευτυχισμένοι.

Δημιούργησαν όμως την ευτυχία ως αυτοσκοπό της ζωής μας, δημιούργησαν την ευτυχία ως στόχο και πασχίζουν να μας οδηγήσουν σ’ αυτήν. Και εμείς τηρούμε πιστά τις συμβουλές τους, κάνοντάς τους ταυτοχρόνως πλούσιους. Και ίσως πραγματικά ευτυχισμένους.

Θέλω να μείνω δυστυχισμένος μια ζωή. Το δικαιούμαι.



"Ράγισε ο καθρέφτης,
Κοίτα να προσέχεις,
Τώρα που δεν θα ‘μαι δίπλα σου εγώ…"

Επιστροφή στον Μπούθουλα

Σήμερα ήταν μια σημαδιακή και ανατριχιαστική μέρα αγαπητό μου φαν κλαμπ!

Επέστρεψα στα μαθήματα του νομικού συμβουλίου! Στα δικηγορικά δηλαδή! Έκανα τρεις ώρες μάθημα με τους νέους δικηγόρους για τις επερχόμενες εξετάσεις Φεβρουαρίου και έβγαλα σπυριά και λάδι! Θυμήθηκα τους λόγους για τους οποίους τους εγκατέλειψα εν χορδαίς και οργάνοις, αλλά επίσης συνειδητοποίησα – γι’ άλλη μια φορά – το άχαρο της μοίρας μου!

Η αλήθεια είναι ότι το μάθημα μου άρεσε. Καιρό είχα να νιώσω φοιτητής και το θέμα της διδασκαλίας μου θύμισε χρυσές εποχές από τα έδρανα του Reading. Αλλά! Οι ασκούμενοι…! Πως είναι έτσι;

Είναι που είναι δήθεν χωρίς κοστούμι οι Κυπραίοι! Άμα τους τυλίξουν και με τα μαύρο-άσπρα του δικηγόρου, δεν μπορείς να τους κοντέψεις σε απόσταση ενός μέτρου! Υπάρχει τοίχος. Τοίχος και μίσος!

Δεν λέω, συναρπαστική επιστήμη η νομική! Αλλά μην μου παίρνεις ύφος Λυκουρέζου από τα 25 σου, γιατί θα γίνουμε από 2 χωριά χωριάτες! Και επειδή εγώ ουδεμία σχέση έχω με τα χωριά, θα γίνουμε μόνο από το δικό σου!

Δεν μπορώ να βλέπω ασκούμενους δικηγόρους με τουπέ 100 καρδιναλίων, κουπέ των εκατομμυρίων, γυαλί- ηλίου-καθρέφτης (σαν τον Ρουβά στο «η καρδιά μου χτυπά μόνο για σένα») και να παρακολουθούν το μάθημα εκστασιασμένοι λες και θα ξεπροβάλει ανά πάσα στιγμή καμιά Ρωσίδα να τα βγάλει όλα! Μάθημα κάνεις, ρε μαλάκα! Το μάθημα εξ ορισμού, είναι boring! Μόνο το «Μάθημα Σολφέζ» δικαιολογεί ενθουσιασμό! Και αυτό χωρίς την Μπέσσυ Αργυράκη και όχι για πάνω από 3 λεπτά!

Εν πάση περιπτώσει, πολύ χάρηκα που ξεπρόβαλα με το μακρύ μαλλί, το κοντό τζιν τίγκα στους λεκέδες και το κίτρινο φανελάκι σαν άλλος Καρβέλας και λεηλάτησα τη σοβαροφάνεια τους! Τους υπενθύμισα ότι δεν πρωταγωνιστούν στο Boston Legal, αλλά στο Horkon Legal! Δεν λέω, και εγώ υφάκι διαθέτω, Λευκωσιάτης γαρ. Αλλά ως γνωστόν, εγώ δεν το έχω και πολύ να αρχίσω τα καραγκιοζιλίκια εν μέσω διάσκεψης ΟΗΕ, ούτε με νοιάζει να ξεφτιλίσω (ή καλύτερα να αποκαθηλώσω) την εικόνα μου δημοσίως. Άλλωστε, όσοι με διαβάζετε τακτικά θα έχετε πειστεί περί τούτου!

Επίσης! Εκτός από τους ασκούμενους δικηγάρους, έχουμε και τις ασκούμενες. Οι γκόμενες βέβαια δίνουν άλλη νότα στην ατμόσφαιρα, καθότι μέσω των στενών τους μίνι φούστων τα κωλαράκια τους αποτελούν ελαφρυντικό για την ελαφρότητα τους. Γι’ αυτές δεν θα γράψω τίποτα. Άλλωστε δεν έχω και ιδιαίτερες προσδοκίες απ’ αυτές. Μια ματιά που έριξα στη λίστα με τα βιογραφικά τους, οι μισές μας έρχονται από τα κυπριακά κολλέγια που τώρα έγιναν πανεπιστήμια. Ζήτημα, δηλαδή, αν ξέρουν και που βρίσκονται.

Τόσο γκρίζο μαζεμένο είχα χρόνια να συναντήσω! Και τόσο ψεύτικο ιλουστρασιόν χαμόγελο. Τέλος πάντων, τι να κάνω κι εγώ…εκπορνεύτηκα. Συνειδητά και με τον νόμο! Αποποιούμαι τον πολύχρωμο κόσμο της ελαφρότητας για τα λεφτά των δικηγόρων! Παρόλα αυτά θέλω να μου πιστωθεί το γεγονός ότι πάλεψα και για τα ιδεώδη μου πριν τα αποποιηθώ και αυτά.

A fool playing by the rules! And rules must be obeyed…

Α, μια που το έφερε η κουβέντα! Γιατί εγώ τρία χρόνια μετά καλούμαι να δώσω ξανά τις εξετάσεις του Νομικού Συμβουλίου; Θυμάται κανένας από τους τακτικούς μου; Μα βέβαια! Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη γκόμενα του 2006, η οποία μου είχε πάρει τα μυαλά και προκειμένου να την «έχω από κοντά» παράτησα τα πάντα για να την υποδεχτώ με ανοιχτά τα φερμουάρ το ίδιο καλοκαίρι. Τελικά ήρθε, αλλά στο μεταξύ οι λαγοί με μουνοχείλια που μου έταζε μετατράπηκαν σε πούτσες με μεταξωτές κορδέλες!

Αξίζει να θυσιαστείς και να αλλάξεις τη ροή της ζωής σου για την οποιαδήποτε; Όχι πες μου! Περιθωριοποιείς την καριέρα σου για τον έρωτα, και ιδού το ευχαριστώ! Γίνεσαι ψυχή τε και σώματι δικός της, και αυτή, ούτε ένα πήδημα! Και όλο αυτό αντί να επαινείται ως ένδειξη υπέρτατης ιπποσύνης, μεταφράζεται ως πενταδάχτυλος στη μούρη και ένδειξη μαλακίας με περικεφαλαία!

Ουστ, Καριόλα! Σε θυμήθηκα και τσαντίστηκα νυχτιάτικα!

Υ.Γ: Andrew from NY, στο αμφιθέατρο καθόμουν με την αδελφούλα σου! Ήταν η μόνη ευχάριστη νότα της ημέρας. Και όχι, για να μην αγχώνεσαι, δεν φορούσε μίνι φούστα με ταγιέρ! :)

Weak End

Ξαπλώνω και κοιτάζω το ταβάνι. Είμαι ένα πτώμα που προσπαθεί να επιβιώσει από το ντελίριο του σαββατοκύριακου. Δεν πληκτρολογώ. Μπλογκάρω με τηλεπάθεια. Κάθε σπασμός των οφθαλμών μου αντιστοιχεί σε μια διαφορετική αποτύπωση των λέξεων και των καταστάσεων.

Παρασκευή:

Οι γονείς εξωστρακίστηκαν σε χώρα ξένη. Είμαι ο άρχοντας του σπιτιού. Πεταμένες κάλτσες παντού, εσώρουχα σπαρμένα κάτω, πάνω, δίπλα από το κρεβάτι. Τρία ιδρωμένα πουκάμισα, μια λερωμένη γραβάτα από κρασί, το κρεβάτι άστρωτο. Κάνω μπάνιο και βγαίνοντας σέρνω μαζί μου νερά σ’ όλο το σπίτι. Βάζω μουσική όσο δυνατά θέλω, ό, τι ώρα θέλω! Περιοδικά παντού, άπλυτα ποτήρια τριών ημερών! Θα με λατρέψει η μάνα μου όταν επιστρέψει!

Σάββατο:

Γάμος φίλων! Καιρό είχα να πάω σε γάμο με τόσο κέφι. Έφταιγε και που ήταν τίγκα στη νεολαία. Χορός και πανηγύρια άνευ προηγουμένου!

Είχα την ωραιότερη συνοδό από καταβολής κόσμου! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και ολοκλήρωση από το να έχεις δίπλα σου Γυναίκα με Γ κεφαλαίο και να αισθάνεσαι την υπεροχή της να ψαρώνει τους πάντες στην αίθουσα. Γυναίκα που ξέρει και πώς να τσαλακώνει την εικόνα της επίτηδες, παραμένοντας όμως πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα. Μια κορυφή!

Και μετά μου λένε να βρω μια οποιαδήποτε τυχαία γκόμενα να πορεύομαι... Ας μείνω single και για τα επόμενα 10 χρόνια, χέστηκα.

Κορυφαία στιγμή: «Απόψε ήρθα για να πιω λιγάκι παραπάνω, και οι χαρές που καρτερώ μη σώσουνε και ‘ρθουνε!» Άσπρο πάτο το λευκό κρασί, ακουμπάμε τα ποτήρια στο τραπέζι με δύναμη και σπάνε τα κρύσταλλα! Η πιο κινηματογραφική στιγμή της βραδιάς!

Με τα ψεσινά κατορθώματα πεθύμησα επειγόντως πάρτι με παλιούς φίλους και αγαπημένους γνωστούς. Υπομονή ως του χρόνου!

Μετά τα μεσάνυχτα: Ζοο, τέταρτος όροφος, γενέθλια φίλης! Ήμουν που ήμουν φτιαγμένος, με τις πρώτες 2 βότκες ξέφυγα. Δεν με ένοιαξε ούτε που το πρόγραμμα του Ζοο είναι το ίδιο τα τελευταία 250 Σάββατα. Ούτε που με ένοιαξε που είδα τις ίδιες φάτσες μπαστακωμένες στο ίδιο σημείο με τα περασμένα 250 Σάββατα. Ήμουν τόσο hyper που χόρεψα ακόμα και το «Η Γη και η Σελήνη» και το “Baila el chiki chiki.” Με όλη την χορογραφία.

Πάντως, πως και πως περιμένω το 2010 που θα απαγορευτεί επίσημα και δραστικά το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους! Φυσικά, δεν περιμένω πως θα συμμορφωθεί η Κύπρος με τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Άλλωστε μέχρι τότε θα είμαστε και επίσημα σουλτανάτο. Αλλά, έχω να γράψω κάτι γράμματα καταγγελίας στην Επίτροπο Διοικήσεως, μπουκιά και συχώριο! Οι καλύτεροι φίλοι θα γίνουμε! Παφ-πουφ όλο το κλαμπ ψες, τρία μπάνια έκανα να ξεβρωμίσω! Που να πάθετε όλοι καρκίνο να ησυχάσουμε.

Από τις 4 το πρωί μέχρι τις 5 που κατέρρευσα, ξέρναγα τις βότκες στο μπάνιο. Αηδία. Αλλά ένιωσα ξαφνικά 19 χρονών και μες τον εμετό μου χαιρόμουν που ξυπνούσαν εποχές άγριας μέθης και ξετσίπωτου ξεσαλώματος στο hard disc της μνήμης μου.

Συνήθως μεθώ όταν είμαι στεναχωρημένος. Όταν είμαι χαρούμενος δεν χρειάζομαι αλκοόλ. Χοροπηδώ πίνοντας μόνο νερό όλη νύχτα. Εψές είχα μια υπόγεια θλίψη μου φαίνεται... Αλλά δεν εντόπισα ακόμη την προέλευση της.

Πώς δεν το σκέφτηκα… Η θλίψη ξύπνησε απ’ το βλέμμα σου αγαπημένη μου συνοδέ! Που μεγαλώνουμε και δεν ξέρουμε που πάμε… Που μεγαλώνουμε στο κορμί μόνο…Πφ!

Θα ανάψω τον ανεμιστήρα και θα κοιμηθώ ως τις 7 το απόγευμα που θα πάω για πρόβα. Αν βγάλουμε την πρεμιέρα φτυς' μου!

Τγομεγό!

Διάβαζα σήμερα στην εφημερίδα, ότι οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως το AIDS έκλεισε αισίως 100 χρονάκια και πως δεν πρόκειται περί ιού που εμφανίστηκε στα late 70’ς εξ αιτίας μόνο των ομοφυλοφίλων.

Επί τη ευκαιρία, σκέφτηκα πόσα εσφαλμένα συμπεράσματα βγάζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, εξ αιτίας της άγνοιας και της μαύρης τύφλας μας. Θέλω να πω, κάποτε οι αρχαίοι έβλεπαν τους κεραυνούς και νόμιζαν πως θύμωσε ο Δίας, ενώ σήμερα οι πιστοί βλέπουν ένα ξύλο με υγρασία και νομίζουν πως δακρύζει η Παναγία! Αλλά, έτσι είναι. Προοδεύει η ανθρωπότητα και βγάζει πιο επιστημονικά συμπεράσματα και εξηγήσεις.

Η μάνα μου, φερ’ ειπείν, έτρωγε ξύλο από τη γιαγιά μου επειδή έγραφε με το αριστερό χέρι! Τότε ήταν απαράδεκτο να γράφεις με το αριστερό, όλοι έγραφαν με το δεξί! Η καημένη η μάνα μου αναγκάστηκε να μάθει να γράφει με το δεξί και σήμερα μπορεί να γράφει και με τα δυο χέρια!

Με τη σειρά της, η μάνα μου έριξε άγριο ξύλο σε μένα επειδή από μικρός αδυνατώ να προφέρω το γράμμα ‘Ρω.’

«Πες γιε μου ‘Άσπρη πέτρα ξέξασπρη και απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη!’

Τίποτα εγώ! Το γράμμα Ρω το είχα διαγράψει. Στην Τρίτη Δημοτικού με έστειλαν σε μια μαλακισμένη λογοθεραπεύτρια να κάνει τα μαγικά της. Το ίδιο πρόβλημα είχε και η αδελφή μου, αλλά στο τρίτο μάθημα λογοθεραπείας, έγινε το θαύμα και έμεινα εγώ να βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα! Η πίεση έγινε μεγαλύτερη από το σπίτι, καθώς δεν νοείται να προφέρει η μικρή αδελφή το Ρω και εσύ, ο μεγάλος υιός να αδυνατεί!

Πάμε πίσω στην λογοθεραπεύτρια. Είχε ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια και μου έδειχνε κάτι εικόνες τις οποίες έπρεπε να περιγράφω:

- Πες μου Χρίστο μου, τι βλέπεις σ’ αυτή την εικόνα;
- Βλέπω μια γιαγιά που διαβάζει ένα βιβλίο!
- Όχι! Λάθος!
- Στραβωμάρα έχεις κυρά λογοθεραπεύτρια; Εγώ μια γιαγιά βλέπω, σε κουνιστή καρέκλα, να διαβάζει ένα βιβλίο!
- Όχι Χρίστο μου. Στην εικόνα βλέπεις μια γΡιά σε μια πολυθΡόνα να εξιστοΡεί ένα μυθιστόΡημα!
- Πεεε! (Δεν μας χέζεις!) Μια γιαγιά κάθεται και διαβάζει ένα βιβλίο! Next picture please!

Έληξε άδοξα η συνεργασία μου με την λογοθεραπεύτρια, η οποία με ξαπόστειλε κλοτσηδόν μια καλή ημέρα. Το πρόβλημα δεν λύθηκε και παρόλο που βελτιώθηκε στην πορεία, εντούτοις είχα ζήσει άπειρες ατυχείς στιγμές, όπως το τρομερό συμβάν με ένα κοριτσάκι σε κάτι παιδικά γενέθλια στο Churchil Hotel το 1988:

- Πώς σε λένε;
- Χ(ρ)ίστο!
- Πώς!
- Χ(ρ)ίστο!
- … (Το βάζει στα πόδια το κοριτσάκι).
Σήμερα το πρόβλημα μου με το Ρω δεν είναι τόσο εμφανές. Οι φίλοι μου λένε πως το αντικατέστησα με ένα εντελώς δικό μου σύμφωνο το οποίο δεν υπάρχει πουθενά και πως μόνο εγώ μπορώ να το παράξω. Εν πάση περιπτώσει, δεν με ενοχλεί, ούτε με εμποδίζει, άσε που με τα χρόνια αγάπησα την ανικανότητα μου να το προφέρω.

Και εδώ επεμβαίνει η σύγχρονη επιστήμη. Μια φίλη, λογοθεραπεύτρια στο επάγγελμα, η οποία εφαρμόζει σύγχρονες τεχνικές και μεθόδους, μου αποκάλυψε πως ουδέποτε θα προφέρω το Ρω, επειδή ο ουρανίσκος μου είναι κωνικός και πως έτσι που είναι σχεδιασμένος δεν πρόκειται να βγει το Ρω απ’ το στόμα μου, στον αιώνα τον άπαντα!

Το φτωχό μου DNA φταίει και πάλι, το οποίο και κληρονόμησα και διόλου επέλεξα! Πού είναι η φίλη μου να δώσει δυο εξηγήσεις στην φαμίλια μου που ακόμη με κοιτάζει με το μισό της γι’ αυτή μου την «αδυναμία!;»

Και σιγά την αδυναμία! Εδώ ξέρω άτομο που αντί να λέει ‘τσ’ λέει ‘ξ’!

Μια φορά μου είπε: «Στην πούξα μου!» και νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα! Ύστερα μου είπε «Αγόρασα νέα παπούξια» και αμέσως έκανα τον σταυρό μου και είπα: «Δόξα συ ο Θεός!»

Πίτσες Μπλε

Η πρώτη μου επαφή με τη διαφήμιση έγινε τον Οκτώβρη του 2007. Αν θυμάστε, το γιόρτασα με πυροτεχνήματα-θάλασσες-κύματα, με σχετικό post στο οποίο μπορείτε να ανατρέξετε. Πού να ήξερα ο καημένος, πως μέσα από αυτή την εργασία θα ζούσα μερικές από τις πιο άβολες και αμήχανες στιγμές της ζωής μου!

Το πρώτο μου μεγάλο project, αφορούσε μια διαφημιστική εκστρατεία πιτσαρίας. Έπρεπε να σκαρφιστώ ένα ραδιοφωνικό σενάριο, το οποίο θα τόνιζε την ιταλική φινέτσα και καταγωγή της πιτσαρίας. Οι οδηγίες που μου δόθηκαν τόνιζαν ότι μέσα από το σενάριο θα έπρεπε να αναδύεται η ιταλική φινέτσα του πιάτου, ενώ το ύφος του σεναρίου θα έπρεπε να είναι παιχνιδιάρικο και νεανικό.

Έκατσα την ξερή μου κάτω, άνοιξα και το μενού της πιτσαρίας και περίμενα τα θεϊκά σύννεφα της έμπνευσης να με κατακεραυνώσουν. Το πήγα από δω, το έφερα από κει στο τέλος όμως τίποτα δεν βγήκε!

Το σενάριο θα έπρεπε να είναι έτοιμο πριν την επίσημη παρουσίαση ενώπιον του πελάτη και οι μέρες περνούσαν αστραπιαία. Εγώ, άσχετος εντελώς με τον χώρο της διαφήμισης, δεν ήξερα πως την μέρα της παρουσίασης θα έπρεπε να παραστώ κι εγώ στο meeting προκειμένου να «πουλήσω» το σενάριο στον πελάτη και να το αποδώσω όσο πιο θεατρικά γίνεται σε περίπτωση που ο ίδιος αδυνατεί να συλλάβει το πώς θα αποδοθεί το σενάριο στο ραδιόφωνο.

Έφτασε που λέτε η μέρα της παρουσίασης! Με φόρτωσαν στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο και επισκεφτήκαμε τον πελάτη στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του, για να του παρουσιάσουμε την εκστρατεία. Δεν ήμουν σίγουρος αν αυτό που είχα γράψει θα γινόταν εύκολα αποδεκτό και αντιληπτό, αλλά ήλπιζα πως τα μυαλά που κρύβονται πίσω από μια πιτσαρία θα ήσαν αρκετά cool ώστε να μην φέρουν ενστάσεις στην πένα μου.

Μπήκαμε μέσα και μου κόπηκαν τα ύπατα! Μέσα σε ένα τεράστιο conference room (α’ λα ΟΗΕ), με ένα τραπέζι που κάλλιστα θα μπορούσε να ανήκει στους ιππότες του Λάνσελοτ και με κάτι ληγμένα muffins αραδιασμένα στο κέντρο, κάθονταν τέσσερα στελέχη μεγάλης εταιρείας που διαθέτει αλυσίδα πιτσαριών σε όλη τη χώρα. Οι κύριοι ήταν μάλιστα κουστουμαρισμένοι, διόλου ευπροσήγοροι, κουμπωμένοι και η ατμόσφαιρα τα μάλα ηλεκτρισμένη! Ξαφνικά το δωμάτιο είχε θερμοκρασία μείον δυο, και εγώ σχεδόν να παραλύω.

«Πωωω! Πού ήρθαμε εδώ πέρα!» Σκέφτηκα. «Καλά να πάθεις, που θα αναγκαστείς να απαγγείλεις το «αριστούργημα» σου μπροστά σ’ αυτούς τους κυριούληδες οι οποίοι άμα ακούσουν τις μαλακίες που τους έγραψες θα τους μεταφέρουν στο σπίτι τέσσερις! Μην σας τα πολυλογώ. Η στιγμή της απαγγελίας μου δεν καταγράφηκε στη μνήμη μου. Ήταν πάρα πολύ άβολη φάση, δεν την θυμάμαι καν! Πρέπει να είναι το ίδιο αίσθημα που ένιωθε και η Λία Βίσση όταν τραγουδούσε το «Το Κατάλαβα Αργά» στη Γιουροβίζιον του ’85.

Από τις πιο ξεφτιλισμένες μου στιγμές! Απήγγειλα ένα ραδιοφωνικό σποτάκι 30 δευτερολέπτων και αισθάνθηκα πως έδωσα διάλεξη τριών ωρών μπροστά σε ολόκληρο το Harvard! Όπως καταλαβαίνετε, με το που τελείωσα την απαγγελία, έστρεψα το ενοχικό μου βλέμμα επάνω τους και είπα με λεπτή, τρεμάμενη φωνή:

«Το ξέρω πως είναι κάπως… Θα το αλλάξουμε αν θέλετε. Δεν είναι κόπος... έχω και εναλλακτικό σενάριο έτοιμο!»

Και φυσικά, στο τέλος πουλήσαμε το εναλλακτικό σενάριο το οποίο πέρασε και δεν ακούμπησε κανέναν ακροατή. Ορκίστηκα ότι δεν θα προκαλέσω ξανά τη τύχη μου, και δεν θα επιδιώξω ξανά τέτοια μεγαλειώδη ρεζιλέματα! Να δούμε πόσο θα αντέξω, βέβαια...!

Το σενάριο που παρουσίασα ήταν το εξής:

Ένας άντρας και μια γυναίκα τρώνε στην πιτσαρία και συζητούν:

Άντρας: Έλα μωρό μου, απόψε θέλω να μου κάνεις λίγο την καπριτσιόζα!
Γυναίκα: Πάλι την καπριτσιόζα θες; Όχι! Βαρέθηκα!
Άντρας: Έλα, έλα, λίγο! Την πουτανέσκα τότε, που μ’ αρέσει!
Γυναίκα: Τρελάθηκες; Μέσα σε τόσο κόσμο;
Άντρας: Έλα μωρό μου, έλα, πάρε τα σπαγγέτι στο στόμα.
Γυναίκα: (ακούγεται να τα ρουφάει)
Άντρας: Πώς τα ρουφάς έτσι! Μακαρονάρα μου! (προφέρεται όπως το: μουνάρα μου!)

Εκφωνητής: Πιτσαρία τάδε: «Γιατί ο έρωτας περνά απ’ το στομάχι!»

Και μην ακούσω από κανέναν ότι το σενάριο ήταν προκλητικό, γιατί θα τα πάρω στο κρανίο, ένα χρόνο μετά! Άμα δεν τους αρέσει, ας αλλάξουν όνομα στα φαγητά! Πουτανέσκα και καπριτσιόζα; Ύστερα φταίει ο ποιητής και ο βιαστής! Αν τα ονόματα παραπέμπουν, να τα βγάλουν και από το μενού! Τους τρώνε και μικρά παιδιά!

Τα Στερεότυπα

Αυξάνονται και πληθύνονται οι φίλες και γνωστές που αποκτούν γκόμενους- τύπου «λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο.» Το τελευταίο εικοσιτετράωρο έγινα μάρτυς τουλάχιστον δυο περιπτώσεων κοριτσιών που τα έφτιαξαν με άντρα ο οποίος πόρρω διαφέρει από το στιλ του metrosexual που μας επέβαλαν τα περιοδικά και οι αδελφάρες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Εν ολίγοις, το στιλ ‘τοππουζοχώρκατος’ θα φοριέται πολύ από φέτος!

Ήμουν για καφέ με ένα φίλο και αναλύαμε το φαινόμενο. Κοινή παραδοχή: Τα στερεότυπα άρχισαν να επιστρέφουν! Ο άντρας που γαμεί και δέρνει επανακτά την παλιά του αίγλη. Ο άντρας που την Κυριακή φορεί παραλλαγή και ψήνει σούβλα, ενώ παρακολουθεί μέσω teletext το πόσα πάει το παρολί και το twin στις ιπποδρομίες γίνεται το απόλυτο αντικείμενο πόθου για τις κορασίδες μας!

Πάνω που έμαθα τη διαφορά του Prada από το Miu Miu και αποστήθησα παπαγαλία τη διαφορά του vintage από το customized accessory και ξεσκόνισα τα γαλλικά μου, ήρθαν να μου επαναφέρουν ξεπερασμένα πρότυπα! Εντάξει, δεν έφτασα ακόμη στο σημείο να ξυρίζω τις τρίχες μου, ούτε πεντικιούρ κάνω (κατ’ ακρίβειαν δεν ξέρω καν τη διαφορά μεταξύ πεντικιούρ και μανικιούρ), ούτε στη συναυλία της Madonna σκοτίστηκα να πάω (κατ’ ακρίβειαν την απεχθάνομαι), αλλά ότι τώρα θα πρέπει να μυρίζω ιδρωτίλα και να πιάνω τα αρχίδια μου δημόσια, μυρίζοντας κατόπιν τη χούφτα μου, δεν το περίμενα επ’ ουδενί!

Στοπ! Με διέκοψε ο φίλος μου. «Οι γκόμενες δεν παλινοστούν σε ακραία πρότυπα ανδρός.» Απλώς γουστάρουν άντρες που γενικώς πιάνουν τα χέρια τους και το επιδεικνύουν, και όχι άντρες που γενικώς…τον πιάνουν στα χέρια τους, και το επιδεικνύουν…!

Δηλαδή;

Δηλαδή, γουστάρουν να σε βλέπουν να βάφεις το γκαράζ, (ασχέτως αν μετά τηλεφωνούν σε μπογιατζή για να το ξαναπεράσει ένα χέρι). Γουστάρουν να σε βλέπουν να φτιάχνεις τα μηχανολογικά του αυτοκινήτου, (ασχέτως αν μετά τηλεφωνούν στην αντιπροσωπεία για full service)! Είναι σέξι!

Κοινώς, θέλουν έναν καραγκιόζη! Διότι αν απλώς ηδονίζονται στη θέα του δικού τους να μάχεται να διορθώσει διάφορες βλάβες, αλλά στο τέλος φέρνουν ειδικό, εγώ αρνούμαι να παίξω το παιχνίδι τους. Θέλω να πω ότι, αντιλαμβάνομαι πως οι γυναίκες καβλώνουν στη θέα ενός άντρα που αλλάζει τον τροχό στον αυτοκινητόδρομο. Εγώ αυτό το πράμα όμως, αρνούμαι να το κάνω. Θεωρώ πως δεν αξίζει τον κόπο να γίνω τίγκα στο λάδι και τη μουτζούρα για να αλλάξω λάστιχο. Αφού είμαι ασφαλισμένος στο AA και θα έρθει ο Ρωσοπόντιος εντός του μισαώρου, γιατί να ρισκάρω να λερωθώ;

Ε, βλέπεις; Αυτά ξενερώνουν τη γκόμενα! Το ότι δεν θες να λερωθείς, το ότι προτιμάς να καλέσεις την οδική βοήθεια αντί να πάρεις πρωτοβουλία και να γίνεις ο ιππότης της ασφάλτου. Ποιος είσαι και το αποφεύγεις; Ο Ζαμπούνης;

Δεν είμαι ο Ζαμπούνης! Και μην αναφέρεις το όνομά του όταν πίνω τον καφέ μου, σιχαίνομαι! Αλλά παρά να ρισκάρω να αλλάξω εγώ το λάστιχο και ύστερα να τρέμω ότι αν επιταχύνω θα εκτοξευτεί η ρεζέρβα στο αντίθετο ρέμα και θα κλάψουμε οικογένειες, ενώ θα πρέπει να ανασύρω τη γκόμενα από το απέναντι χαντάκι στο οποίο θα έχει προσγειωθεί κακήν κακώς, προτιμώ να περιμένω τον Ρωσοπόντιο!

«Καμία γυναίκα δεν θα γοητευθεί από μια τέτοια συμπεριφορά!»

ΟΚ! ΟΚ! Πάσο! Επιστροφή στα πρότυπα «Αλέξης Γεωργούλης!»

Θέλω όμως, να ρωτήσω το εξής! Εγώ πολύ ευχαρίστως να γίνω σκατά και να αλλάξω το λάστιχο. Η γκόμενα θα μου φτιάξει κάτι να φάω όταν επιστρέψουμε σπίτι απ’ αυτή την περιπέτεια; Θα μου κάνει μασσάζ; Θα μου φέρει τις παντόφλες μου; Θα μου σιδερώσει στοργικά το πουκάμισο της Δευτέρας; Θα μου πλύνει στο χέρι τρυφερά το λερωμένο τζιν; Θα μου δώσει το τηλεχειριστήριο να επιλέξω όποιο κανάλι θέλω να δω και θα κόψει τη γκρίνια που χάλασε η εκδρομή εν μέσω αυτοκινητόδρομου;

Προφανώς όχι! Μιλάμε ότι πλέον η γυναίκα χειραφετήθηκε! Σιγά μην σου μαγειρέψει. Κατ’ αρχήν ποια γυναίκα ξέρει σήμερα να μαγειρεύει; Καμία! Μόνο κάτι μακαρόνια στο πόδι και κανένα κοτόπουλο να ξεπαγώσει απ’ την κατάψυξη. Ποια γυναίκα θα σου κάνει μασσάζ για να σε καλοπιάσει; Καμία… Όσο για τις παντόφλες; Τι την φέραμε τη Φιλιπινέζα; Τζάμπα διέσχισε κοτζάμ ινδικό ωκεανό;

Εγώ πολύ ευχαρίστως να επιστρέψω στο πρότυπο του άντρα του ’60. Άμα θέλετε, μαθαίνω να παίζω και μπουζούκι-μπαγλαμά! Αλλά εσείς; Θα μείνετε στο 2008;

Όχι φίλε μου! Δεν αλλάζω εγώ κανένα λάστιχο, ούτε πιάνω κρίκο στο χέρι μου! Να έρθει το ΑΑ με τον Ρωσοπόντιο να αλλάξει το λάστιχο και η κυρία να υπομένει! Και όταν η μέση Κύπρια φορέσει την ποδίτσα της και έρθει να μου φέρει τις παντόφλες, θα το ξανασυζητήσουμε για επιστροφή στον άντρα τον πολλά βαρύ και όχι, με δυο φουσκάλες και καϊμάκι!

Παρεμπιπτόντως, η σούβλα κάθε Κυριακή είναι out of question, ακόμη και αν μου φέρει τις παντόφλες γονυπετής στα τέσσερα.

Κάνε μου Λιγάκι Μμμ!

Είναι κάτι που έχει συμβεί στους περισσότερους από μας.

Καλούμαστε να περάσουμε ένα βράδυ με παλιό αμόρε. Φιλοξενούμενος στο σπίτι της. Μετά από τόσα χρόνια. Στα οποία χρόνια ενδόμυχα ελπίζεις πως έχει εκτιμήσει την απουσία σου και θα πέσει ξερή στα γόνατα να σε εκλιπαρεί να τη γαμήσεις και να επανέλθεις στη ζωή της.

Είναι από τα βράδια που δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο παρά μόνο την αμήχανη στιγμή που θα εγερθεί το θέμα του πού θα κοιμηθεί ο καθένας! «Εγώ στον καναπέ, εσύ στο κρεβάτι!» «Όχι, εσύ στο κρεβάτι, εγώ στο πάτωμα!» Συζήτηση για να κρατάς τα προσχήματα. Μέσα σου εύχεσαι να τελειώνει το θέατρο και να σου πει: «Δεν βαριέσαι, κοιμόμαστε μαζί!»

Τον Οκτώβριο του 2006, όταν βρέθηκα στο διαμέρισμα της, ήμουν πολύ περίεργος να δω πού τελικά θα με έβαζε να κοιμηθώ. Το διαμέρισμα της ήταν πολύ μικρό. Μια τρύπα - ένα στούντιο, με την κουζίνα, το καθιστικό και το υπνοδωμάτιο στον ίδιο χώρο. Πουθενά δεν έπιασε το μάτι μου ντιβάνι, οπότε αναγκαστικά θα κοιμηθούμε μαζί! Έτσι πίστευα. Πού να ήξερα ότι ο καναπές γίνεται κρεβάτι! Γαμώ το Argos μου, γαμώ!

«Μπορεί να θέλει να το παίξει δύσκολη,» σκέφτηκα! Θα με βάλει στον καναπέ να κοιμηθώ και μετά θα εξαπολύσει τα ξόρκια της να με καλέσει στον κράβατον της! Μπορεί να μην θέλει να φανεί ότι είχε το έγκλημα προσχεδιασμένο! Θα δούμε. Άλλωστε, και αυτή, όπως κι εγώ, βρίσκουμε τον έρωτα σπανιότατα. Αποκλείεται να μην με πεθύμησε, να μην με πόθησε έστω και εκ των υστέρων τόσο δα!

Ξαπλωμένος στον πιο άβολο καναπέ-κρεβάτι που συνάντησα ποτέ, κοίταζα το ταβάνι και περίμενα το σύνθημα για να σύρω τη δίμετρη κορμάρα μου ανάμεσα στα σκέλια της, να γύρω το ξερό κεφάλι μου πάνω από το δικό της και να την πνίξω στα φιλιά. Μετρούσα, ξαναμετρούσα, έβλεπα λίγο έξω από το μπαλκόνι το ξινισμένο αγγλικό φεγγάρι και περίμενα. Περίμενα περίμενα...

Ξαφνικά, λίγο αργότερα, έβγαλε ένα νιαούρισμα και έκανε μια γύρα μέσα στο πάπλωμα της. Ένα ναζιάρικο νιαούρισμα που κάλλιστα θα μπορούσε να ερμηνευθεί σαν ερωτικό κάλεσμα. «Τώρα κοιμάται; Ή με προκαλεί; Αποκλείεται να κοιμάται! Πότε πρόλαβε; Μισή ώρα έχει που πέσαμε, πότε πρόλαβε να ξεραθεί;! Να σηκωθώ να πάω; Σίγουρα όμως μου νιαουρίζει ή είναι η ιδέα μου;» Χιλιάδες σκέψεις (και στάσεις) διαπέρασαν το μυαλό μου!

Δεν πέρασε εικοσάλεπτο και τσουπ! Κι’ άλλο νιαούρισμα! «Αχ! Μμμ!» μου έκανε. Εντάξει! Αποκλείεται να’ ναι η ιδέα μου. Η γυναίκα μουγκρίζει! Αρχίζει η ροή στα φράγματα! Τέρμα η ανομβρία! Ετοιμάσου να ξεπετάξεις το πάπλωμα και να της χυμήξεις, είπα στον εαυτό μου! Αλλά, και πάλι…Αν όντως κοιμάται και παραμιλά στον ύπνο της; Πάντως αυτό ήταν μούγκρισμα, δεν ήταν παραμιλητό. Επομένως, είναι πασιφανές πως με προσκαλεί. Άντε, πάρτον πούτσο σου και όρμα. Ώσπου να δεήσεις αυτή θα έχει ξενερώσει!

Περίμενε! Ένα τελευταίο τεστ! Μη φάμε και τα μούτρα μας, διότι μετά θα μου δώσει την πα-πούτσα στο χέρι! Να της μουγκρίσω κι’ εγώ! Αν όντως έχει κάβλες και γουστάρει παιχνίδια, θα ανταποδώσει! Μα τα γατιά θα παίζουμε στη μία το πρωί; Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε! Δεν έχω τίποτα να χάσω, βέβαια... Το πολύ-πολύ να κοιμάται και να μην ακούσει τίποτα. Αλλά αν όντως με θέλει; Αχ, αν όντως με θέλει…

Καθαρίζω το λαιμό μου, παίρνω βαθιά ανάσα και μουγκρίζω: «Μμμμμ!»
Houston ακούς; «Μμμμ!» Houston, τι θα γίνει με τον πύραυλο; Θα τον εκτοξεύσουμε ή και πάλι με δορυφορικές παλινδρομήσεις θα τη βγάλουμε;

Houston, γιατί δεν απαντάς στα σήματα μορς; Με αγχώνεις! Είπα ΜΜΜΜ, γαμώ το!

Κοιμότανε. Γύρισα στο πλευρό, τράβηξα το πάπλωμα και προσπάθησα να κοιμηθώ! «ΜΜΜ!» μου ξανακάνει για φινάλε.

Μούξινος!! Το Houston ελάλησε. Game Over!