Θα Μου Περάσει

 

Ποιο είναι, φίλοι μου, το νόημα της ζωής;

Το έχετε βρει; Το έχετε κατακτήσει;

Για μένα το νόημα της ζωής ήταν πάντα τα παιδιά.

Ήμουν κάποτε 19 ετών και έγραφα στο ημερολόγιο μου ότι λαχταρώ και ανυπομονώ για τη μέρα και τη στιγμή που θα γίνω πατέρας. Έπρεπε να φτάσω τα 36 για να το πετύχω, και στο μεταξύ διένυσα πολλά χρόνια απελπισίας που δεν το έβλεπα να επιτυγχάνεται. Να όμως που με αξίωσε ο Θεός και έκανα δυο υπέροχα παιδάκια, πραγματικά θαύματα, τα οποία έδωσαν νόημα στην ύπαρξή μου και πραγματική ευτυχία. Γι’ αυτά ζω και γι’ αυτά υπάρχω.

Αυτό, βέβαια, δεν ξέρω πόσο υγιές είναι. Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται ότι τα παιδιά είναι ξεχωριστές οντότητες, δεν μπορούν να αποτελούν το νόημα της ζωής οποιουδήποτε. Και συμφωνώ, δεν αντιδρώ καθόλου. Μπορεί να τα βλέπω ως φωτοτυπίες μου, ειδικά τον γιο μου, αλλά δεν παύω να τα αντιμετωπίζω και τα δύο ως αυτόνομες προσωπικότητες οι οποίες θα διαλέξουν μόνες τους τον δρόμο τους. Φυσικά, πιστεύω και σε μια άλλη, συμπληρωματική θεωρία, την οποία οι ψυχολόγοι σιχαίνονται, ότι δηλαδή όλα είναι γονίδια και το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, αλλά όταν τους την αναπτύσσω θυμώνουν και μου λένε να μην ξαναπώ τέτοιες βλακείες.

Όσο μεγαλώνω επιβεβαιώνομαι όμως. Δεν πρόκειται για βλακείες! Όλοι είμαστε δέσμιοι του γενετικού υλικού μας και των γονέων μας και το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει, ο Θεός να κατεβεί. Κι αν δεν πέσει από κάτω, θα κυλήσει λίγο παρακάτω. Μια φορά η μηλιά θα βγάλει μήλο και το φίδι θα γεννήσει φίδι. Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτά για όσους συνεννοούμαστε κι ας νομίζουμε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από τους γονείς μας. Προσωπικά όσο μεγαλώνω, πέραν του εμφανισιακού, υιοθετώ όλες τις ιδιοτροπίες και παραξενιές που σιχαινόμουν στους γονείς μου, σε βαθμό που το έχω αποδεχτεί και σταμάτησα και να το καταπιέζω. Προσπαθώ να κρατώ ένα μέτρο και να μην γίνομαι «κακοποιητικός» (είδατε τι μοντέρνες λέξεις χρησιμοποιώ!) ή βλαβερός αλλά θέλω δεν θέλω, γίνομαι η μάνα μου και ο πατέρας μου.  

Τέλος πάντων. Άλλο είναι το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και φεύγουν. Και μαζί τους θα πάρουν και το νόημα της ζωής μου. Χθες βράδυ με έπιασε ένας πανικός μέσα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι καθώς αναλογιζόμουν ότι τα παιδιά μια μέρα θα πάρουν τον δρόμο τους, και εμένα τι ακριβώς θα μου μείνει;

Αυτή η σκέψη πυροδοτήθηκε από μία ανακοίνωση του γιου μου. Ο γιος μου αισίως ήρθε και μου ανακοίνωσε ότι δεν θέλει να τον ξαναβάλω για ύπνο, γιατί πια μπορεί και μόνος του. Μου ζήτησε μονάχα να αφήσω το φως του διαδρόμου αναμμένο για να μη φοβάται «αλλά και αυτό μπορείτε να το σβήσετε όταν αποκοιμηθώ», μας είπε. Και το είπε και το έκανε. Κοιμήθηκε μόνος του! Για πρώτη φορά στα χρονικά.

Χάρηκα πολύ με την εξέλιξη γιατί επαναλαμβάνω, θέλω τα παιδιά μου να είναι ανεξάρτητα και αυτάρκη και να μην κρέμονται από το υπογάστριο κανενός γονέα. Όμως κάτι μέσα μου θρυμματίστηκε. Όπως στεναχωρήθηκα πριν τρία χρόνια όταν του μάθαινα ποδήλατο και τον κρατούσα από το τιμόνι και έτρεχα παράλληλα μαζί του μέχρι να συνηθίσει τις δύο ρόδες και ξαφνικά γύρισε και μου είπε: «μπορώ να πάω μόνος μου – δεν σε χρειάζομαι πια» και επιτάχυνε με αυτοπεποίθηση στο πάρκο. Εννοείται ότι δεν θα ήμουν διατεθειμένος να τρέχω παράλληλα με το ποδήλατό τού εφ’ όρου ζωής, αλλά νιώθω ότι η ευτυχία της παιδικής ζωής τελειώνει σιγά σιγά και θα πρέπει να αντιμετωπίσω ένα υπαρξιακό κενό για το οποίο δεν είμαι προετοιμασμένος. 😫

Έχω βέβαια τη σουρλουλού μου, η οποία είναι ακόμα μικρούλα και έχει χρόνο μπροστά της, αλλά αυτή είναι δαίμονας ούτως ή άλλως και πολύ πιο ανεξάρτητη από τον αδελφό της. Αυτή κοιμάται μόνη της ήδη και το «μπορώ και μόνη μου» το έχει ψωμοτύρι.

Οπότε, τι θα κάνω εγώ τώρα;

Μακάρι να μπορούσα να έκανα ένα τρίτο παιδί και να ξανάρχιζα από την αρχή. Αυτό το ενδεχόμενο είναι εκτός συζήτησης για πολλούς λόγους, κυρίως συζυγικούς και οικονομικούς. Μακάρι να ήξερα πώς θα γεμίσω τη ζωή μου με κάτι που θα μου επιστρέφει μεγαλύτερη χαρά από το να μαθαίνω και να μοιράζομαι τη ζωή με τα παιδιά μου. Δεν ξέρω πού θα το βρω!

Έχω φυσικά το θέατρο το οποίο δεν λογαριάζω να εγκαταλείψω ακόμη, έχω άπειρα βιβλία και σειρές που θέλω να κάτσω να διαβάσω και να δω, δεκάδες ταξίδια που θέλω μελλοντικά να κάνω. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνει πίσω του το «μπαμπά δεν σε χρειάζομαι πια». Τι να τα κάνω τα ταξίδια και τα βιβλία αν δεν μπορώ να τα μοιραστώ μαζί τους; Και μη μου πείτε ότι τα παιδιά πάντα θα είναι παιδιά και απλώς θα αλλάζει το είδος της ανάγκης τους. Ναι, το κατανοώ και το αποδέχομαι το επιχείρημα, εξάλλου κι εγώ συχνά πυκνά αναζητώ ένα γονέα. Αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την παιδική ηλικία όπου τίθενται τα θεμέλια, οι βάσεις των πάντων, τίποτα δεν συγκρίνεται με την αγκαλιά του παιδιού σου την ώρα που ξαπλώνεις δίπλα του και σε σφίγγει επάνω του για να νιώσει ασφάλεια και να κοιμηθεί.

Θα μου περάσει.