Chart Show: Πολιτική Ορθότητα

Θυμάστε τα χρυσά χρόνια αυτού του μπλογκ στα οποία παίζαμε Chart Show και σας παρέθετα λίστες με διάφορα τραγούδια που μ’αρέσουν, ανά κατηγορία; Ε, πάνε πια αυτά καθώς έχετε κι εσείς προσέξει. Ούτε κέφι διαθέτω, ούτε χρόνο για τέτοια. Σήμερα όμως, ήμουν στο αυτοκίνητο κι άκουγα ένα υπέροχο τραγούδι από τη δεκαετία του ’80 και σκεφτόμουν «Ααχ, ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», και «Δεν γράφονται πλέον τέτοια τραγούδια». Μα την ίδια στιγμή συνειδητοποιούσα ότι το συγκεκριμένο τραγούδι δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει εν έτει 2021. Θα έπεφταν όλοι να φάνε τους δημιουργούς για παραβίαση της πολιτικής ορθότητας.

Γνωρίζετε πόσο απεχθάνομαι την πολιτική ορθότητα και πόσο καταδυναστευτική τη βρίσκω. Τα έχω ξαναγράψει σε αντίστοιχο κείμενο για τις ταινίες του Ντίσνεϊ. Τη θεωρώ μία μορφή σύγχρονου φασισμού, με την ουσία όμως του όρου. Τη θεωρώ μάστιγα, βραχνά, μία μαλακία στο τετράγωνο. Αποφάσισα να κάνω ένα έκτακτο Chart Show και να σας παραθέσω μία πρόχειρη λίστα παλαιοτέρων ελληνικών τραγουδιών τα οποία στις μέρες μας θα κατακρίνονταν και πιθανόν να λογοκρίνονταν από το ελληνικό ραδιόφωνο. Μερικά τα παραθέτω για πλάκα, αλλά υπάρχουν και δύο-τρία που θεωρώ ότι υπερβαίνουν κατά πολύ τα εσκαμμένα.  

Ας τα εξετάσουμε:

«Θες δεν θες, τώρα θα το κάνουμε. Θες δεν θες, σταμάτα να κλαις!»

Θα μπορούσε να λέγεται και «θα σε βιάσω». Όχι μόνο την απειλεί ότι θα την βιάσει, αλλά της λέει να σταματήσει να κλαίει γιατί δεν αντέχει να την ακούει. Πραγματικά δεν ξέρω γιατί δεν συζητήθηκε η ύπαρξη αυτού του τραγουδιού. Θα μου πεις, επειδή μόνο εσύ θα μπορούσες να ξέρεις την ύπαρξη του. Ε, όχι και μόνο εγώ. Τότε ο Καρβέλας μεσουρανούσε. Αν έβγαζε αυτό τον στίχο σήμερα, στις εποχές των μεσημεριανών πάνελ, θα γινόταν χαμός. Ας εστιάσουμε αλλού όμως. Στο κατά πόσο ο στίχος του τραγουδιού επηρέασε τους ακροατές. Κατά πόσο ο στίχος αποτελεί παρακίνηση στη διάπραξη εγκλήματος. Πόσοι φανς του Καρβέλα μεγαλώνοντας έγιναν πιο επιρρεπείς σε τέτοιες συμπεριφορές και πράξεις; 

Σοκαριστική λεπτομέρεια: Ανάμεσα στους θεατές στο βίντεο κλιπ είναι και η μικρή Σοφία Καρβέλα!

«Έλα κρυφά, έλα λαθραία, τη νύχτα αυτή που κρυφά ακροβατώ, παράνομα κι ωραία!»

Μα τι λόγια είναι αυτά; «Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι!»

Έλα τώρα χρυσή μου που δεν υπάρχουν λαθραίοι. Που διπλο-κλειδαμπαρώνεσαι κάθε βράδυ πριν πέσεις για ύπνο. Πού δεν τολμάς να κατέβεις στη Λήδρας μόνη σου για βόλτα το βράδυ. Που βλέπεις αλλοδαπό στο δρόμο και αυτόματα κοιτάζεις αν έχεις κλειδώσει τις πόρτες του αυτοκινήτου σου. Που έβαλες κάμερες στο σπίτι να κοιτάζουν περιμετρικά μέχρι και τα Δημοτικά Όρια της παραπλήσιας πόλης. Τη μέρα που θα ξανακοιμηθείς με την πόρτα ανοιχτή, όπως τον Αντώνη Ρέμο, να το ξανασυζητήσουμε. 

«Ο Κύρης Του Σπιτιού»

Αν είναι δυνατόν να προωθείται η πατριαρχεία κατ’ αυτόν τον τρόπο! Πώς την προωθούμε κυρία μου; Δεν ακούτε τον στίχο; Αφού υπάρχει και αντίστιξη. Λέει «είμαι ο κύρης» και απαντά ο άλλος «είσαι κακομοίρης!» Δεν έχει σημασία, ο τίτλος για άλλα μας προετοιμάζει. Πώς τολμάτε να προσβάλλετε τόσες μάνες που περνούν των παθών τους τον τάραχο για να συνδυάσουν καριέρα και οικογένεια κατ’ αυτόν τον άκομψο τρόπο; Πώς αποδίδετε τα εύσημα μόνο στον πατέρα; Ο σωστός ο τίτλος, ο πολιτικά ορθός, απαιτεί όπως υπάρξει ισότητα. «Ο κύρης και η κυρά του σπιτιού!» Να πούμε και για την κυρά την κακομοίρα ως αντίστιξη, επίσης; Ε, όχι δα! Δεν θα υποθάλπετε τον μισογυνισμό μέσα από τα ευτελή σας σουξεδάκια. Σα δεν ντρέπεστε! Φτου σας!

«Ο Σκύλος Μου Είναι Γκέι»… Και για μένα μόνο κλαίει!

Ομοφοβία πασπαλισμένη με χιούμορ; Όχι ευχαριστούμε. Δεν θα εκτονώνει ο Καρβέλας τα κόμπλεξ και τα σύνδρομά του ασκώντας «μπούλινγκ» σε μία τόσο βασανισμένη μερίδα πληθυσμού, καταλάβατε; Όχι, εσείς δεν καταλάβατε. Το άσμα δεν αφορά στην ομοφυλοφιλία. Ο Καρβέλας έγραψε ένα τραγούδι για ένα μοναχικό άνθρωπο που ζει με τον σκύλο του και ο οποίος μοναχικός άνθρωπος χαριτολογεί όταν βλέπει τον  σκύλο του να εκτονώνεται ενστικτωδώς επάνω στο πόδι του όποτε συναντιόνται. Είναι μεταφορικός ο στίχος. Επί της ουσίας αναφέρεται στη μοναξιά και όχι στην ομοφυλοφιλία. «Τους γκέι δεν θα τους πιάνετε εσείς στο στόμα σας! Ούτε καν χάριν ευφυολογήματος!» Μα το εξήγησε ο ίδιος ο Καρβέλας σε συνέντευξη στην Ρούλα Κορομηλά, δεν έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία το τραγούδι. «Και τι ξέρει ο Καρβέλας για να πιάνει τους ΛΟΑΤΚΙ στο στόμα του, «τον γάρο μας μόνον εμείς τον δέρνουμε!». Μάλιστα, εντάξει, καταλάβαμε.

«Σκελετούλα σ’ αγαπάω σκελετούλα. Με τα χέρια μου σου κλείνω τη μεσούλα»

Η νευρική ανορεξία δεν είναι θέμα για ποπ σαχλοσουξεδάκια, εντάξει; Τι πάει να πει με τα χέρια σου της κλείνεις τη μεσούλα; Body shaming απ’ την ανάποδη; Δεν φτάνει που η καημένη η κοπέλα παρασύρθηκε από τα προβληματικά πρότυπα που προωθούνται από όλα αυτά τα μυσογυνιστικά περιοδικά του Κωστόπουλου, έχουμε και τον Δάντη να γράφει σουξέ στην πλάτη μας; Ε, όχι!

«Μήπως θέλετε να γράψει κάτι άλλο, για plus size models που είναι και της μοδός;»

«Για να βάλει στο στόχαστρο τις ευτραφείς; Ούτε να το διανοείστε!»

« Ε, πού θα πάει η ελευθερία έκφρασης του καλλιτέχνη; - Άμα θέλει ελευθερία έκφρασης να εστιάσει στους τσουροπαπάδες, στους εθνικιστές και στους φασίστες. Εμάς δεν θα μας πιάνετε στο στόμα σας!»

«…Κι όταν εσύ θα λες ΟΧΙ, σαν να έχω ακούει το ΝΑΙ θ’ αντιδρώ, γιατί η καρδιά μου πια το ‘χει κι έτσι απλά δεν θα υποταχθώ!»

Άλλο ένα ηθικό δίλημμα συγκατάθεσης εγείρεται στο εν λόγω άσμα. Όχι θα πει όχι, και ναι θα πει ναι, παίδες. Απλά πριν προχωρείτε σε κάθε βήμα θα πρέπει να ρωτάτε διπλά και τριπλά. Όπως όταν σβήνετε ένα αρχείο από τον υπολογιστή. Που σε ρωτά εκατό φορές «are you sure you want to delete this file?» Έτσι και στο κρεβάτι: «Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να μπω;» Εν ανάγκη να το ζητάτε γραπτώς και μάλιστα ενώπιον μαρτύρων. Scripta manent! Με την υπογραφή της. Δεν θέλετε μπλεξίματα στα γεράματα. Είδατε τι περνά σήμερα η ελληνική θεατρική σκηνή!

«Μελαμψές Βεδουίνες, ξελογιάστρες, τσαχπίνες

χορεύουνε τα βράδια τους χορούς της αγάπης, ενώ το ταμ-ταμ

το χτυπάει ο αράπης, ο μαύρος, ο σκύλος, ο μπλάκ, ταμ, ταμ, ταμ

Ταμ, ταμ, ταμ, χτυπάει ο σκυλάραπας.

 

Η μικρή από τ’ Αλγέρι, που ’χει βέρα στο χέρι

τη βλέπουνε όλοι, της λένε γι’ αγάπη, ενώ η μικρή

γουστάρει τον αράπαρο, τον μαύραρο, τον σκύλαρο, τον μπλάκ

Ταμ τουμου τάμ, Ταμ τουμου τάμ, Ταμ ταμ τάμ

 

Γουστάρει κι αγαπάει, τον μαύρο, τον σκύλο, τον αράπη,

τον σατράπη, τον χασάπη, τον μανάβη, τον μπακάλη,

τον κουρέα, τον Αντρέα, τον Σαλέα, τον μαλέα,

τον Πελέ, τον χαβαλέ, τον λεχρίτη, τον κοπρίτη, τον κοιλιά,

τον φαταούλα, τον Σακουλέα, τον χλαμπαλέα,

τον Λέων, τον Τιμολέων, τον Ναπολέων,

τον Άρη, τον Θεοχάρη, τον σαλιάρη, τον μαλλιάρη, τον κουταλιάρη,

τον Αράπηηη.»

Αυτοί είναι οι στίχοι του τραγουδιού.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

«Η Σκλάβα σου ήμουν, η σκλάβα σου είμαι και σκλάβα θα μείνω!»

Αυτό έγινε όντως θέμα πρόσφατα, όταν η Ήβη Αδάμου τραγούδησε το συγκεκριμένο τραγούδι κατά τη διάρκεια του Mad Walk. Μία ανώνυμη κοπέλα της άφησε σχόλιο στο ίνσταγκραμ ότι «έπεσε απ’ τα σύννεφα» που η νεαρή τραγουδίστρια «προωθούσε ένα τόσο κακό πρότυπο στα νεαρά κορίτσια». Το ότι επρόκειτο για στίχο της δεκαετίας του 1950 που ζούσαμε σε άλλο κόσμο βέβαια, δεν μπορούν να βάλουν το μυαλό τους να το φιλτράρει. Καμία ηθογραφική προσέγγιση. Όλα κυριολεκτικά. Εγώ αν ήμουν, θα άλλαζα το «σκλάβα» σε «δούλα» να τους σπάσω περαιτέρω τα νεύρα. Ε, συγγνώμη χρυσή μου, έχει κι η υπομονή τα όριά της!

Ξεκινά και λέει η χορωδία:

«Πριν πατήσει τα δεκάξι

Ήταν όλα της εντάξει

Οι καμπύλες και τα φρούτα της τα γνώριμα

μέσα σ’ ένα δύο μήνες γίναν ώριμα»

Μετά μπαίνει και η ίδια η Μπέμπα στο τραγούδι και λέει:

«Ένας θειος μου που κοντά του, μ’ έπαιρνε στα γόνατά του,

Τελευταίως πια μου ρίχνει άλλα βλέμματα, και μου κάνει κομπλιμέντα

και παινέματα…

Όλο έρχεται και πάει,

Τρέμει όταν μ’ ακουμπάει, και προχτές το βράδυ πάλι γύρισε,

Και με τρόμο στην κουζίνα μου ψιθύρισε…

Μπέμπα, έχεις γίνει σαν τη φράπα, Μπέμπα, Μπέμπα,

Έλα πίσω απ’ τη ντουλάπα να μην μας δει και ο μπαμπάς!»

 OK! Ξέφυγε η κατάσταση. 

Για το τέλος άφησα το τραγούδι που ενέπνευσε τη σημερινή ανάρτηση:

Θα σου ξεκουμπώνω το πουκάμισο τα βράδια

θα σε ξεκουράζω στα στηθάκια μου με χάδια,

θα ‘μαι μια σκλάβα σου τρελά ερωτευμένη,

θα ‘σαι ο σουλτάνος μου και θα’ μαι το χαρέμι

 

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

για το χατίρι σου, αγόρι μου, θα γίνω

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

να με φιλάς εσύ κι εγώ…

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

για το χατίρι σου, αγόρι μου, θα γίνω

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

να με φιλάς εσύ κι εγώ…

να σβήνω.

 

Το πρωί θα φέρνω τον καφέ σου στο κρεβάτι,

και προτού να σηκωθείς ένα μασάζ στην πλάτη,

θα σου ντύνω, θα σου δένω μέχρι τη γραβάτα,

θα σε περιμένω σαν ερωτευμένη γάτα.

 

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

για το χατίρι σου, αγόρι μου, θα γίνω

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

να με φιλάς εσύ κι εγώ…

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

για το χατίρι σου, αγόρι μου, θα γίνω

Ανατολίτισσα, ανατολίτισσα

να με φιλάς εσύ κι εγώ…

να σβήνω.

Πόσο μοιραίο timing θα είχε αυτό το τραγούδι αν κυκλοφορούσε σήμερα, εν καιρώ Ταλιμπάν, μπούρκας και Αφγανιστάν. Ευτυχώς που κυκλοφόρησε το 1988 όταν ακόμα ο κόσμος είχε λίγο χιούμορ.

Chart Show: The University Years

Σήμερα δεν βγήκα από το σπίτι κι αυτό δεν ήταν καλή ιδέα. Λίγο να απομονωθώ αρχίζω και αναπολώ το παρελθόν και μελαγχολώ. Όχι επειδή το παρόν δεν είναι ωραίο. Αυστηρά ομιλούντες το παρόν μου είναι η καλύτερή μου φάση έβερ. Αλλά όσο να πεις, εκείνη η ανεμελιά των 20+ που αισθάνεσαι άτρωτος, θεός, περιτριγυρίζεσαι συνέχεια από άτομα του ιδίου μήκους κύματος, και το μόνο που σε κόφτει είναι το πουλί σου, είναι άλλο πράμα!

Κάθισα στον υπολογιστή και επισκέφτηκα το επίσημο σάιτ του πανεπιστημίου μου στην Αγγλία. Και το ένα κλικ έφερε το άλλο, πήγα 15 χρόνια πίσω, στο μακρινό 2000 όταν με μία βαλίτσα γεμάτη χαλούμια και ένα cd player στο χέρι ανέβηκα στη Βρετανία και ήταν σαν να μύρισα την υγρασία της, σαν να είδα το γκρίζο της, σαν να είδα τα λαγκάδια με τα προβατάκια της επαρχίας της και σαν να άκουσα ξανά όλα εκείνα τα σουξεδάκια που παίζονται 10.000 φορές τη μέρα ανά τρίμηνο στο τοπικό ραδιόφωνο και καταλήγουν να χαρακτηρίζουν ολόκληρες χρονιές.

Έχω ένα playlist στο ipod που λέγεται: The Reading Years. Και έχει μέσα 60 τραγούδια που στιγμάτισαν τα τρία χρόνια του πτυχίου. Σου παραθέτω τα 10 πρώτα με τα περισσότερα plays. Είναι όλα τόσο χαρακτηριστικά που μπορώ να σου πω με ακρίβεια πού ήμουν όταν τα άκουγα, σε ποιο πάρτι, με ποια παρέα, αχ, τι υπέροχα χρόνια! 

10. Modjo / Lady 

 

Σωτήριο έτος 2000. Foundation Course. Έπαιζε παντού. Όποτε το ακούω πάω κατ' ευθείαν εκεί. Τραγούδι με καταπραϋντικές ιδιότητες. 

09. Rock DJ / Robbie Williams



Η πρώτη φορά που συμπάθησα τον Ρόμπι Ουΐλλιαμς. Τραγούδι που σημάδεψε τα πρώτα πάρτι στο Students' Union. 

08. Murder On The Dancefloor / Sophie Ellis-Bextor



Τραγούδι πρώτου έτους. Εδώ θυμάμαι ένα ταξίδι αστραπή στο Μπράιτον με την πάλαι ποτέ κολλητή μου. Ύστερα μας ρήμαξε ο καιρός. 

07. I Try / Macy Gray



Ύμνος υπερσυγκινητικότατος! Δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψεις, μόνο συναισθήματα. 

06. I'm Outta Love / Anastacia



Τραγούδι εποχής προσαρμογής. Το άκουγα σε όλες τις μπυραρίες το 2000, στα international students´meetings. Το έχω βαρεθεί, αλλά αναμφίβολα άφησε στίγμα. 

05. Can't Fight The Moonlight / LeAnn Rimes



Εδώ είχαμε πάει σινεμά. Και μετά στο Oracle για ποτό στο γελοίο Benningan's. Και χόρευαν οι κοπέλες της παρέας όπως στο έργο, πάνω στην υπερυψωμένη πίστα. Και εγώ νόμιζα ότι όλα μου τα φοιτητικά χρόνια θα ήταν έτσι. Εγώ πασάς και από κάτω τα χαρέμια. Θεέ μου, πόσο δεν είχα ιδέα τι θα συνέβαινε!

04. Groovejet (If This Ain't Love) / Spiller ft. Sophie Ellis-Bextor



Άλλο ένα τραγούδι που ήταν κυριολεκτικά παντού στο πρώτο έτος. 

03. All Rise / Blue



Λίγο πριν μπω και επίσημα στη νομική. Μου ήταν all rised. 

02. Underneath Your Clothes / Shakira



01. Whenever - Wherever / Shakira



Αν κρίνω από τις χρονιές που κυκλοφόρησαν όλα αυτά, μάλλον μόνο το πρώτο έτος ήταν το πιο απολαυστικό και το πιο διασκεδαστικό. Λογικό. Ήταν ο πρώτος ενθουσιασμός, τα πρώτα πάρτι, το πρώτο ξάνοιγμα. Πφφφ... Στα είπα και ξεθύμανα...

Πολλή Αγγλία έπεσε, άντε γεια.

Chart Show: Τραγούδια Που Έχασαν

Ακολουθεί Chart Show αποκλειστικά αφιερωμένο σε γιούροφανς.

Και τώρα που μείναμε λίγοι, ας παίξουμε.

Μάζεψα όλα τα τραγούδια που ήταν υποψήφια για την εκπροσώπηση της Ελλάδος και της Κύπρου στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον από καταβολής του διαγωνισμού, μέρα που είναι, και έβγαλα αυτό το ΤΟΠ10. Σημείωσε ότι αναφέρομαι σε τραγούδια που τελικά έχασαν την εκπροσώπηση, αλλά είχαν αυτό το κάτι που τα έκανε να τα ακούω μέχρι σήμερα. 

10. Πέγκυ Ζήνα – Love Is A Wonderful Thing (2002).

Ευχάριστο τραγουδάκι στα συνήθη μέτρα και σταθμά του Θάνου Καλλίρη που μεσουρανούσε στα ’90ς, και το οποίο μας εμπέδωσε την Πέγκυ Ζήνα ως όνομα του καλλιτεχνικού στερεώματος την προηγούμενη δεκαετία. Δροσερό και χαρούμενο, γραμμένο και ραμμένο βάσει γιουροβιζιονικής συνταγής, δηλαδή με ακατανόητο κουπλέ, ενοχλητικό ρεφραίν και ηλίθιο χορευτικό, το love is a wonderful thing έβγαλε εύκολα τα λεφτά του το καλοκαίρι του 2002, αφού παιάνιζε ασταμάτητα στα κλαμπς. 

9. Ηρώ – Τίποτα (1998).

  

Ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του, μας έπεφτε πολύ για Γιουροβίζιον και δυστυχώς ατύχησε γιατί διαγωνίστηκε σε εποχές που ακόμα η ΕΡΤ δεν είχε εκτιμήσει τον διαγωνισμό σαν τηλεοπτικό προϊόν και δεν τον προωθούσε τόσο, όσο στα 00ς. Ήταν τότε που η Γιουροβίζιον ήταν απλά μια υποχρέωση εξ ου και τα τραγούδια που στέλνονταν είτε πάτωναν, είτε διεκπεραίωναν τη δουλειά. Επειδή όμως ό,τι αξίζει αντέχει στον χρόνο, αυτό το τραγούδι μόνο ‘τίποτα’, δεν το λες.

8. Κώστας Μπίγαλης – Μιρέλα Φραγκοπούλου – Let Me Be The One (2002).

Ο Μπίγαλης σε άλλη μια απονενοημένη προσπάθεια να ‘πιαστεί’ σε ευρωπαϊκό επίπεδο και να αποτάξει από πάνω του τη ρετσινιά του 'ντίρι, ντίρι, ντα' από το 1994. Τελικά έπιασε τα τρία του Ρακιντζή. Θα θυμάστε βέβαια, τα ξεκατινιάσματα στα παράθυρα των μεσημεριανών που ακολούθησαν. Μιλάμε για μνημειώδεις καταστάσεις της ελληνικής τηλεόρασης. Είπαμε, ήμαστε στο 2002 και ή ελληνική τιβί είχε πάρει και επίσημα την κάτω βόλτα – μια κατηφόρα που μπορεί να απολαύσαμε, αλλά είδαμε και πού μας έφτασε. Όπως και να έχει, δεδομένου του τι ακούσαμε το 2002 στο Ταλίν, αυτό το ντουέτο αν είχε τελικά επιλεγεί θα πήγαινε πολύ καλύτερα από S.A.G.A.P.O. 

7. Κώστας Μαρτάκης – Always And Forever (2008).

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να γράψω, δικαίως έχασε τότε, παρόλα αυτά το τραγούδι σήμερα το ακούω με ευχαρίστηση. 

6. Χρήστος Δάντης – No Madonna (2007).

Κιμπάρης, μάγκας, τσίφτης και καραμπουζουκλής ροκάς, ο Δάντης με το No Madonna ήταν η μόνη αξιοπρεπής επιλογή του 2007. Έχασε τελικά από τον Σαρμπέλ, mon dieu ποιού να το πεις, μόνο και μόνο επειδή είχε πιο έξυπνη χορογραφία και πιο ευφάνταστη σκηνική παρουσία.

5. Λία Βίσση – Χρήστος Κάλλοου Και Άλλοι – Λες Το Τέλος Να ‘Χει Έρθει; (1987).

Άκου τώρα αυτό το τραγούδι και νοστάλγησε. Αυτό το τραγούδι ερμηνευμένο από κόσμο που μέχρι τότε αρκούνταν μόνο στα φωνητικά άλλων τραγουδιστών, και οι οποίοι σήμερα είναι σχεδόν εξαφανισμένοι, γράφτηκε πάνω στην υπέροχη ιταλική συνταγή. Όλα τα ιταλικά τραγούδια των ‘80ς ήταν παρόμοια, άσε που έχω μια υποψία ότι θυμίζει έντονα το ‘Non So Che Darei’,  την ιταλική συμμετοχή του 1980. Αγαπημένο. Η δε Λία Βίσση με το δερμάτινο σακάκι και την πράσινη φόρμα από μέσα, απλά ασχολίαστη. 

4. Ευρυδίκη – Τα Λόγια Που Μου Λες (1990).

Αυτό είναι το μοναδικό κυπριακό τραγούδι που συμπεριλαμβάνεται στο τοπ και αυτό επειδή μου θυμίζει τα υπέροχα εκείνα χρόνια των late 80s και early 90s που δεν θα καταφέρω να ξεπεράσω ποτέ μου. Η Ευρυδίκη τυλιγμένη με ένα μουσαμά στο βίντεο κλιπ, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι στον τοίχο του οποίου κρέμονται εικονίσματα της Χριστιανοσύνης, δεν νομίζω να υπάρχει ουδεμία απορία γιατί μπορεί να έχασε από τον Αναστάζιο και το ‘Μιλάς Πολύ’. Τι θα κάνουμε να επιστρέψουμε σε εκείνα τα χρόνια, δεν ξέρω. Σοβαρά. Ζω για τη στιγμή που θα ανακαλυφθεί μηχανή τηλεμεταφοράς στον χρόνο! Να φύγω να πάω στα 90ς, να μην σας βλέπω!   

3. Σάκης Ρουβάς – Right On Time (2009).

 

Ωραιότατη μπαλάντα από τον Κοντόπουλο που εκ των υστέρων θεωρώ πως θα πήγαινε καλύτερα από το “This is Our Night”. Βέβαια, τότε είχε βγει το +Σε Θέλω και οραματιζόμασταν όλοι κάτι ανάλογο επί σκηνής, σαν αυτό που είχαμε δει στη σκηνη των Mad Music Awards, εξ ου και είχαμε λυσσάξει να στείλουμε dance τραγούδι. Δεν μας έκατσε, ε, δεν πειράζει. 

2. Έλενα Παπαρίζου – The Light In Our Soul (2005).

Τραγούδι που τελικά αποκλείστηκε από τη διαδικασία επιλογής γιατί ο Μπίγαλης που το συνέθεσε το είχε ανεβάσει στο διαδίκτυο προηγουμένως, κάτι που απαγορεύεται ρητά από τους κανονισμούς του διαγωνισμού. Τον κάρφωσαν κάποια μέλη του φαν κλαμπ της γιουροβίζιον και έκτοτε αυτός όποτε βγει στα κανάλια τους βρίζει. Το τραγούδι παρόλα αυτά πήρε τον δρόμο του, έγινε χιτ, η Παπαρίζου το συμπεριέλαβε στον δίσκο της ως ένδειξη εκτίμησης, μέχρι και βίντεο κλιπ το γύρισε, ε, τι άλλο να θέλει και ο Μπίγαλης, άγαλμα να του στήσουμε; Ωραιότατο τραγουδάκι, αναμφίβολα.

1. Άννα Βίσση – Κλαίω (1989).

Α, ρε Άννα! Α, ρε Άννα! Μόνο εμείς ξέρουμε! Πόσο πεθυμώ εκείνα τα χρόνια. Πόσο! Για την ιστορία, μάθε ότι το συγκεκριμένο καρβελικό αριστούργημα έχασε από την Μαριάννα Ευστρατίου, η οποία μπορεί να ήταν συμπαθεστάτη με το δικό της το αστέρι και να πήρε την απρόσμενη 9^η θέση, αλλά ουδεμία σύγκριση χωρεί ανάμεσα στο ‘Κλαίω’ και σ’ αυτό που τελικά πήγε. Πού είναι σήμερα η Μαριάννα Ευστρατίου; Ξαναρωτάω: Πού είναι σήμερα η Μαριάννα Ευστρατίου! 

Αντιλαμβάνεσαι τώρα ότι, για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε εκείνες τις εποχές, με εκείνες τις τάσεις μόδας και εκείνη την αισθητική, πόσο επώδυνο θα είναι να δει απόψε να κερδίζει την εκπροσώπηση κόσμος και ντουνιάς, που πιθανό να γεννήθηκε σε κάποιο προάστιο της Αθήνας, αλλά αυτό-βαφτίστηκε Marc Angelo, ή Riskykidd! Τι ονόματα είναι αυτά ρε γαμώ το! 

Ο Θεός πλέον...!

Chart Show: Ηγέτες σε Κρίση

Καλημέρα σας πρόστυχοι αναγνώστες!

Σήμερα θα γλυκάνουμε τη μέρα μας με ένα διαφορετικό Chart Show. Θα σας παραθέσω τραγούδια που γράφτηκαν για ηγετικές και ιστορικές προσωπικότητες.

Από τα βάθη της ιστορίας ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να εξυμνήσει και να θεοποιήσει προσωπικότητες που στάθηκαν αρωγοί στην ιστορική του επιβίωση, αλλά και στην ευρύτερη παγκόσμια κληρονομιά. Είναι να απορείς ποιος μπορεί να ακούει τέτοια τραγούδια τη σήμερον ημέρα και να ταυτίζεται μαζί τους, αλλά τέτοια τραγούδια υπάρχουν, παιανίζουν ανάμεσά μας και ούτε λίγο, ούτε πολύ, όλοι τα έχουμε σιγοτραγουδήσει.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, την αντίστροφη μέτρηση, γιατί αυτό το Chart Show δεν είναι μόνο ψυχαγωγικό, είναι και εκπαιδευτικό και αυτό το μπλογκ πάνω απ’ όλα κόπτεται διά την επιμόρφωσή σας. Έχουμε και λέμε, σε τυχαία σειρά:

Σωκράτης: Έλληνας Φιλόσοφος. Αυτός που ήπιε το κώνειο. Αυτός που είπε το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Αυτός που έδωσε την έμπνευση στην Ελπίδα, την Πωλίνα και τη Λία Βίσση να φορέσουν χλαμύδα στη Γιουροβίζιον του 1979 και να γράψουν ιστορία στη ποπ μουσική σκηνή του Ισραήλ. Καλτ εμφάνιση που όλοι τη θυμούνται ως τώρα:

 

Εβίτα Περόν: Το γνωστό πουτανάκι της Αργεντινής, που με καπρίτσια, νάζια και λοιπούς πεοθηλασμούς αναρριχήθηκε στην προεδρία του κράτους. Έχτισε σχολεία, νοσοκομεία, έφερε τον ηλεκτρισμό, έκλαψε στο μπαλκόνι του casa rosada και έδωσε λαβή στη Μαντόνα να το παίξει κουλτούρα.

 

Τζένγκινς Χαν: Ο πατέρας του Μογγολικού έθνους. Να μην συγχέεται παρακαλώ με τον πατέρα του Ακελικού έθνους που αν και βέρος Μόγγολος, εκθειάζεται πιο κάτω. Ο Χαν ήταν στρατηγός, αιμοβόρος και εωσφόρος, ένωσε με τη βία πολλές ασιατικές φυλές και δημιούργησε την αυτοκρατορία των Μογγόλων. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το γνωστό σουξεδάκι του πιο κάτω συγκροτήματος, το οποίο με την ευφάνταστη χορογραφία και ενδυμασία του έφερε στη Γερμανία την 4^η θέση το 1979.

 

Ιησούς Χριστός: Ο υιός του Θεού, Αυτός με τα θαύματα. Γνωστός σε όλους, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

 

Γκριγκόρι Ρασπούτιν: Ο μυστικιστής καλόγερος που διείσδυσε με διάφορα κολπάκια στις αριστοκρατικές οικογένειες της Αγ. Πετρούπολης με αποκορύφωμα το ζεύγος των Τσάρων, και τα έκανε όλα γης μαδιάμ. Διαβάζω, μαθαίνω και εκπλήσσομαι πως ανήκε σε μία αίρεση η οποία υποστήριζε τη σεξουαλική εξάντληση ως μέσο εξαγνισμού. Αυτές ήταν εποχές, μάνα μου! Εμείς τον Ρασπούτιν τον γνωρίσαμε μέσω των Boney M, και κυρίως μέσω των κερκίδων του κυπριακού ποδοσφαίρου.

 

Δημήτρης Χριστόφιας: Πάτα play, να χαρείς, και άκου αυτόν τον ύμνο που έγραψαν οι ακελικοί γι αυτή την «ηγετική» φυσιογνωμία (Κλάσανε οι ηγέτες και βγήκε ο Χριστόφιας). Δεν πρόκειται για τους Γιωργαλλέτους, μην μπερδεύεσαι. Για οπαδούς αυτού του πολιτικού εξαμβλώματος πρόκειται, που τα ρήμαξε όλα και φεύγει «με το κεφάλι ψηλά», απαιτώντας να του πούμε κι ευχαριστώ για το «έργο» που επιτέλεσε. Πάτα μάνα μου το play, πάτα να καταλάβεις σε τι χώρα γεννήθηκες! Ακούγοντας αυτό, αντιλαμβάνεσαι γιατί η ευθανασία είναι κάτι που πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα στη χώρα μας.

 

Για να μην σας αποχαιρετίσω με αυτή την πικρή γεύση, σας αφιερώνω το πιο κάτω τραγούδι του Πασχάλη που συνοψίζει πολλούς από τους πιο πάνω εμβληματικούς ηγέτες σε ένα τρίλεπτο, για να πάει καλά η μέρα μας:

 

Chart Show: Προεκλογικό!

Μιας και πλησιάζουν εκλογές, μπαίνουμε και εμείς στο κλίμα των ημερών και παίζουμε ένα υπέροχο και μοναδικό Chart Show με γνώμονα την κάλπη. Σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα ΤΟΠ10 καλλιτεχνών με πολιτική άποψη, ξεκινώντας από τα αριστερά και φτάνοντας στα δεξιά. Δεν έκανα κάποια ιδιαίτερη έρευνα γι αυτή τη λίστα, απλώς σου παραθέτω κάποια εξόφθαλμα παραδείγματα για να κάνουμε χάζι. Εννοείται πως όποιος έχει να προσθέσει κάτι στη λίστα, είναι ευπρόσδεκτος.

Πριν απ’ όλα όμως, θα ήθελα να εκφράσω μια γνώμη. Θεωρώ ότι οι τραγουδιστές δεν πρέπει να γνωστοποιούν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Όχι γιατί δεν μας αφορούν, αλλά επειδή δεν είναι προς το συμφέρον τους. Όταν ειδικά αυτές οι πεποιθήσεις είναι ακραίες και συγκεκριμένες μόνο ζημιά μπορούν να τους προκαλέσουν, ενώ αναπόφευκτα περιορίζουν το κοινό τους σε συγκεκριμένη μερίδα. Προσωπικά, επηρεάζομαι από την κουλτούρα και την ιδεολογία του κάθε τραγουδιστή και τάσσομαι ακούσια είτε υπέρ του, είτε κατά του. Είμαι σίγουρος ότι αν η Βίσση ήταν αριστερή, ή αν ας πούμε δεχόταν να τραγουδήσει στην Τουρκία θα έπεφτε από τα μάτια μου.

Λοιπόν, έλα να κάνουμε χάζι: Ξεκινά το ΤΟΠ10, ρίξε τίτλους, ρίξε στο κορμί μου σπίρτο, ρίξε κόκκινο στη νύχτα, ρίξε λαμπρό να τους κάψει!

10. Θάνος Μικρούτσικος –

Δεν παραθέτω τραγούδι για τον Μικρούτσικο γιατί απλούστατα δεν γνωρίζω κανένα τραγούδι του. Ξέρω όμως ότι συμμετείχε στη συναυλία στήριξης του Δημήτρη Χριστόφια τον Σεπτέμβριο του 2011, την επομένη της ανακοίνωσης του πορίσματος Πολυβίου, και συντάχθηκε υπέρ του. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Μικρούτσικος, όνομα και πράμα, υπογράμμισε τη συμπάθεια που τρέφει προς το πρόσωπό του Χριστόφια και δήλωσε πως ο πρόεδρος υπήρξε άτυχος στη διακυβέρνησή του, ενώ τόνισε πως έπεσε θύμα των περιστάσεων. Καταλαβαίνεις ότι πρόκειται περί κατάπτυστου ανθρώπου που με κάτι τέτοιες δηλώσεις χάνει οποιοδήποτε θαυμασμό μπορεί να τρέφει κανείς για το έργο του, που ούτως ή άλλως δεν γνωρίζω, οπότε στην περίπτωσή του ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Θεωρώ πως πρέπει να είσαι μεγάλο ζώον για να υποστηρίζεις τον Χριστόφια γενικώς, αλλά και ειδικώς μετά το Μαρί. Αυτά.

9. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Ρίξε Κόκκινο στη Νύχτα.

Καμία έκπληξη ούτε εδώ. Ένας τραγουδιστής που προσωπικά τον γνώρισα από τις αφίσες της ΕΔΟΝ στους δρόμους. Προηγουμένως αγνοούσα την καλλιτεχνική του ύπαρξη. Ομολογώ ότι το 1997 με το «ζηλεύω το μικρό σου το γατί» τον συμπάθησα ελαφρώς εξ αιτίας ιδιαζουσών περιστάσεων, αλλά πέραν τούτων αγνοώ πλήρως το έργο του. Ξέρω ότι πριν κάποια χρόνια έκανε ειρωνικές δηλώσεις εναντίον της Βίσση και αυτό είναι αρκετό για να μου είναι αντιπαθής, αφού πιστεύω ότι για να πιάσεις στο στόμα σου τη Βίσση πρέπει να είσαι τουλάχιστον ισάξιός της και να παίζεις στην ίδια κατηγορία μαζί της.

8. Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Χαιρετίσματα (Ουδεμία συγγένεια με τα χαιρετίσματα της Μαριάντας Πιερίδη).

Ο Παπακωνσταντίνου ας πούμε, αν και τον κόβω πιο φανατισμένο και πιο κόκκινο κι από την Έλλη Κοκκίνου, μου είναι πιο συμπαθής από τους προηγούμενους δύο γιατί εκπέμπει μια αυθεντικότητα που την υποστηρίζει πειστικά. Παντρεύτηκε και τη συμπαθέστατη γκαρσόνα βου, καταλαβαίνεις, ανέβασε κάπως τις μετοχές του, παρόλο που κι αυτή, καλή κομμούνα ούσα, δεν άφησε σενάριο για σενάριο που να μην περάσει εμμέσως πλην σαφώς την προπαγάνδα της. Εν πάση περιπτώσει, δεν ξινίζω και τόσο όταν τον βλέπω στις αφίσες της ΕΔΟΝ γιατί τον θεωρώ πλέον καλτ. Εννοείται, δεν τον ακούω, ούτε τον αντέχω πάνω από πέντε λεπτά.

Στην ίδια κατηγορία ή για να το πω κυπριακά, στην ίδια «συνεπαρτζιά» εντάσσεται η πλειοψηφία των δήθεν έντεχνων τραγουδιστών οι οποίοι δεν τραγουδούν, αλλά άδουν, και οι οποίοι δεν ερμηνεύουν λόγια, μα ποιήματα.

Ίσως η μόνη λαμπρή εξαίρεση των αριστερών καλλιτεχνών να είναι ο αείμνηστος και λεβέντης Δημήτρης Μητροπάνος ο οποίος ως γνωστόν ήταν με το ΚΚΕ. Για κάποιο λόγο – όπως διαπίστωσε και η Μπρέντα – αδυνατώ να πιστέψω ότι ανήκει στην αριστερά κάποιος που θαυμάζω και δεν το αποποιούμαι. Μια προκατάληψη την έχω, αν και δεν θεωρώ ότι μου εντυπώθηκε αδίκως. Ίσως ο Μητροπάνος να είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ίσως να φταίει και το ΑΚΕΛ –το κόμμα που μου σύστησε την αριστερά, που κατά τη γνώμη μου δυσφημεί γενικότερα την αριστερά ως ιδεολογία σε παγκόσμιο επίπεδο.

7. Δημήτρης Μητροπάνος – Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη.

Και φτάνουμε στο κέντρο.

6. Άννα Βίσση – Προτιμώ (σου παραθέτω το νέο της τραγούδι γιατί αποτελεί κόλλημα αυτή την περίοδο).

Η Βισσάρα μου παντρεύτηκε τον Καρβέλα το ’83 με κουμπάρο τον Σπύρο Κυπριανού, που ήταν τότε πρόεδρος της Κύπρου. Επομένως, μπορεί να ειπωθεί ότι ανήκει στο ΔΗΚΟ και ιδεολογικά στο κέντρο. Επίσης, τα είχε με τον Σαμαρά πράμα που δείχνει ότι κλίνει επί δεξιά. Συν τοις άλλοις, επί Τάσσου Παπαδόπουλου, λίγο πριν το δημοψήφισμα του 2004, τάχθηκε εμμέσως υπέρ του «ΟΧΙ» πράγμα που ενδυναμώνει τις υποψίες μου περί ΔΗΚΟ και κέντρου. Βέβαια, λόγω του ότι ταυτίζομαι τα μάλα με τη Βίσση, τη θεωρώ δική μου και κομμάτι μου, αδυνατώ να δεχτώ ότι θα υποστήριζε σήμερα το κόμμα του γλοιώδους Κάρογιαν που εκπορνεύεται αναλόγως της προικός που του τάζουν. Θα ξενέρωνα απίστευτα. Με παρηγορεί όμως το ότι είναι ακραιφνής Ελληνίδα, οπότε όλα τα άλλα τα παραμερίζω εύκολα για χάρη της.

5. Λία Βίσση.

Η Λία Βίσση από την άλλη, κατέβηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με τον ΔΗΣΥ για την επαρχία Λάρνακας. Έχασε. Κανένας δεν εκπλάγηκε. Πιστεύω ότι θα συνήθισε και η ίδια να μην τα καταφέρνει ιδιαίτερα σε τίποτα πλην του πιάνου. Δεν γράφω τίποτα παραπάνω γιατί αγαπώ πολύ την Άννα για να ξεμπροστιάζω τη Λία.

4. Μιχάλης Χατζηγιάννης - Χέρια Ψηλά.

Μα, πόσο γέλασα όταν τον είδα σήμερα να παρίσταται και να πιστοποιεί την υποψηφιότητα του Νίκου Αναστασιάδη στο Χίλτον. Ήταν από τα άγραφα. ΟΚ, ήταν έξυπνη κίνηση εκ μέρους του επιτελείου να δείξει ότι ένας τραγουδιστής τόσο σύγχρονος και επιτυχημένος υποστηρίζει τον Νίκαρο, αλλά ομολογώ ότι μου προκάλεσε και γέλιο. Κάτσε ρε Χατζηγιάννη και γράψε κανένα τραγούδι της Βαλάντως μπας και σώσεις την κατάσταση και άσε τα κομματιλίκια! Η Ζέτα έλειπε από το όλο σκηνικό να κάνει του Νίκου τσαλιμάκια τύπου dancing with the stars, ανάλογα μ’ αυτά που λέει στον Λάτσιο: «Μουτρωμένος μου φαίνεστε σήμερα κύριε Αναστασιάδη, θέλετε λίγο ουίσκι;» Άσε μας κουκλίτσα μου!

3. Πασχάλης

Ο γνωστός και λατρεμένος Πασχάλης, αυτός που μας απασχόλησε τα προηγούμενα έτη με το στιγμιαίο λάθος, έχει νυμφευθεί την κυρία Αλίκη Αρβανιτίδη η οποία το 2008 κατέβηκε υποψήφια με το ΛΑΟΣ. Ό, τι κι αν γράψω τώρα είναι λίγο γιατί τα είχαν πει τότε οι Ράδιο Αρβύλα πολύ καλύτερα:

2. Έφη Σαρρή – Σταυρώστε με

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «Σταυρώστε με» και την Έφη Σαρρή; Κανένας. Υποψήφια του ΛΑΟΣ κι αυτή, άξιο τέκνο της τότε ακροδεξιάς, μας είχε με το… λάομα που λέμε στα κυπριακά. Μα, αντιλαμβάνεσαι πλέον τη σοβαρότητα αυτής της χώρας! Κάτι τέτοια βλέπει και η Πραξούλα και θέλει να τα συνδυάσει όλα. Τέλος πάντων, η ιστορία της Έφης, γνωστή. Ήθελε σταύρωμα, αντ’ αυτού πήρε τα τρία του Λαζόπουλου. Έπειτα αποφάσισε ότι θέλει να κλειστεί σε μοναστήρι για να συνέλθει και όταν είδε πως τα αντίδωρα δεν είναι πετσετάκια, ούτε γαρούφαλλα, πήγε και βρήκε την Ηγούμενη παρακαλώντας την να την αφήσει να επιστρέψει στα εγκόσμια. Η Ηγούμενη δέχτηκε και αφότου την αποχαιρέτησε μάζεψε όλες τις υπόλοιπες στο προαύλιο και τραγούδησαν μαζί το: “how do you solve a problem like Effie? How do you tap a clown and pin it down?”

Και τελευταίος μα όχι έσχατος, το νούμερο ένα του σημερινού μας Chart Show, ο απόλυτος Έλλην.

Νότης Σφακιανάκης – Έλληνας

Τι κι αν διόλου δεν μοιάζει στον Μέγα Αλέξανδρο, τι κι αν πιο πολύ παραπέμπει στους Πακιστανούς στα φανάρια που του χαλούν την αισθητική; Ο Notis είναι εφτάψυχος, όπως και οι νότες. Και ως εφτάψυχος έχει μετενσαρκωθεί από Σωκράτης και Περικλής, σε Παπαφλέσσα και Αθανάσιο Διάκο. Εξ ου και έχει μετατρέψει τα μπουζούκια στα οποία εμφανίζεται σε συλλαλητήρια όπου προβάλλονται μέσω video wall τα πάντα. Μόνο η Ελένη Φωκά δεν έχει εμφανιστεί ακόμα να κάνει μαζί του ντουέτο, αλλά μην βιάζεσαι, θα γίνει κι αυτό. Μέχρι τότε, οι θαυμαστές του ακούνε Παντελίδη. Δυστυχώς, Νότη, τόσο ειλικρινά στο λέω.