Όταν Πας Καμιά Φορά Στο Μεξικό...

Έχω έναν γιο τόσο υπέροχο, πραγματικά δεν χορταίνω να μιλώ για εκείνον.

Το να είμαι μαζί του μου είναι τόσο ωφέλιμο. Πιο πολύ κερδίζω εγώ από εκείνον παρά εκείνος από μένα. Χθες το βράδυ στο μπάνιο, την ώρα που τον έντυνα και ετοιμαζόμουν να του στεγνώσω τα μαλλιά, μου είπε ότι θέλει να πάει στο Μεξικό. Του είπα «έχω πάει στο Μεξικό με τη μάμμα σου, δεν είναι και πολύ ωραία, κάνει πολλή ζέστη!» Ενθουσιάστηκε όταν άκουσε ότι πήγαμε στο Μεξικό. Του έδειξα και μια φωτογραφία σχετική, από τις πυραμίδες των Μάγια, όταν βρεθήκαμε εκεί στα πλαίσια του μήνα του μέλιτος, για να πειστεί. Γυρίζει και μου λέει κατενθουσιασμένος:

- «Παπά, μα πήγατε στις πυραμίδες των Μάγια;»

- «Ναι!»

-«Έχουν μέσα παγίδες, σκελετούς, λάβα και χρυσάφι;»

Αχ, ο γιος μου! Από τα πολλά καρτούν νομίζει ότι ζούμε κι εμείς την περιπέτεια όπως αυτή απεικονίζεται στο Νετφλιξ! Είπα να τον προσγειώσω λίγο.

-«Όχι Αλέξη μου, δεν μπήκαμε μέσα. Δεν επιτρεπόταν. Απλά τις είδαμε απ’ έξω».

-«Και διασχίσατε όλη την έρημο, χωρίς νερό, απλά για να τις δείτε απ’ έξω;»

(Σου λέει, τι μαλάκες είναι αυτοί;)

-«Κατ’ ακρίβεια δεν διασχίσαμε καν την έρημο. Πήγαμε με το λεωφορείο μαζί με άλλους 50 τουρίστες».

Ακολούθησε σιωπή. Και συμπέρασμα:

«Δεν μου ακούγεται και πολύ ωραίο ταξίδι!»

Αγαπώ αυτό το παιδάκι. Με βάζει σε άλλη διάσταση. Μου δείχνει πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή. Κι εδώ που τα λέμε, ποιοι μαλάκες σηκώνονται να πάνε με λεωφορείο στην έρημο, πέντε ώρες διαδρομή, για να δουν τις πυραμίδες μόνο απέξω; Ας τις έβλεπαν στο ίντερνετ. Το ίδιο είναι. Έχει δίκιο!

Αγνώστου Πατρός

 

Το νέο τεράστιο πρόβλημα που συγκλονίζει την κοινωνία μας από προχθές είναι η κατάθεση νόμου για διαγραφή του ονόματος των γονέων από τις ταυτότητές μας, ώστε να μην έρχονται σε δύσκολη θέση τα παιδιά «αγνώστου πατρός», δηλαδή όσα παιδιά γεννήθηκαν με δότη σπέρματος.

Πολλά τα προβλήματα αυτού του τόπου, αλλά καθώς βλέπετε έχουμε τις σωστές προτεραιότητες!

Εγώ δεν έχω πρόβλημα να αφαιρεθούν οι γονείς απ’ τις ταυτότητες μας. Είμαστε φακελωμένοι ποικιλοτρόπως, μπορούν να μάθουν ανά πάσα στιγμή άπαντες τι σερφάρουμε στο διαδίκτυο, πόσα εμβόλια βάλαμε, πού ξοδέψαμε το τελευταίο μας ευρώ, ακόμα και πόσα βήματα κάναμε σήμερα με βάση το κινητό μας που καταγράφει τα πάντα. Aλλά ΝΑΙ, ας διαγράψουμε τους γονείς από την ταυτότητα αφού αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση τα παιδιά «αγνώστου πατρός».  

Να ρωτήσω κάτι; Τα παιδιά «αγνώστου πατρός» κρυφό το έχουν; Θέλω να πω, όταν ερωτώνται από τον κοινωνικό τους κύκλο «ποιος είναι ο πατέρας τους», απαντούν κάτι άλλο από το «δεν γνωρίζω;»

Θα μου πεις, δεν είναι υπόχρεοι να απαντήσουν ποιος είναι ο πατέρας τους ούτε να μας δώσουν λογαριασμό, και θα συμφωνήσω. Αλλά διερωτώμαι, σε μια χώρα τόσο μικρή όπως είναι η Κύπρος για πόσο καιρό νομίζετε θα μπορούν να μην απαντούν στη συγκεκριμένη ερώτηση;

Σε ένα πάρτι γενεθλίων να πάει το μωρό και να ρωτήσει μία ανυποψίαστη μητέρα «ποιος είναι ο πατέρας σου, χρυσέ μου;» αποκαλύφθηκε το «μυστικό». Μία αχάπαρη δασκάλα να πει στον μαθητή αγνώστου πατρός «έλα αύριο με τον πατέρα σου στο σχολείο», θα πάρει την ανάλογη απάντηση και το νέο θα διαδοθεί σε όλο το σχολείο. Η διαγραφή από την ταυτότητα θα σώσει το παιδί από το στίγμα; Και εν πάση περιπτώσει, κάποια στιγμή το παιδί αυτό δεν θα καλέσει στο σπίτι του φίλους του; Δεν θα δουν τα άλλα παιδάκια ότι δεν υπάρχει πατέρας; Πιστεύετε ότι δεν θα αρχίσουν τις σχετικές ερωτήσεις;

Στο κάτω-κάτω, πού είναι το κακό να είσαι «αγνώστου πατρός;» Η γυναίκα η οποία προβαίνει σε ένα τόσο θαρραλέο και αξιοσέβαστο βήμα, φοβάται τι θα γράφει η ταυτότητα μην τυχόν του πουν κάτι του παιδιού και το θίξουν; Μου θυμίζει κάτι χωριάτισσες που παίρνουν τηλέφωνο στις τηλεοπτικές εκπομπές όταν δείχνει ομοφυλόφιλους και λένε «τι θα πω στο παιδί μου;» Την αλήθεια θα του πεις. Εξάλλου τα παιδιά δεν τα βρίσκουν τρομερά όλα αυτά. Ένα παιδί που μεγαλώνει με άγνωστο πατέρα θεωρεί ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν κάθεται να σκάσει για το τι γράφει η ταυτότητα του. Η μάνα του το κάνει θέμα. Επειδή δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την προσωπική της ζωή και τι απαντήσεις να δώσει.

Όλα σε αυτή τη χώρα είναι «γιαλαντζί». Γιαλαντζί προοδευτισμός, γιαλαντζί φεμινισμός. Το παίζουμε «μπροστά» ώσπου να χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το τι λέει ο κόσμος. Ακόμα δεν μάθατε ότι όσοι νοιάζονται για το τι λέει ο κόσμος είναι τσόκαρα; Οπότε ναι, τώρα ξαφνικά θυμηθήκατε να σας φταίξει η ταυτότητα. Όχι ο λίγος εαυτός σας που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Διαγράψτε τους γονιούς από την ταυτότητα είχαμε μια σκασίλα. Σας το λέει ο άνθρωπος που μια ζωή όπου κι αν πήγαινε του έλεγαν «είσαι ο γιος του τάδε; Είσαι ίδιος ο πατέρας σου!» Την ταυτότητα περίμενα για να μαθευτεί ποιος ήταν ο πατέρας μου!

Το Πένθος Που Δεν Περνά

 Αυτή τη μαλακία που λένε ότι ο χρόνος όλα τα γιατρεύει και όλα τα λειαίνει, δεν ξέρω ποιος τη σκέφτηκε. Εγώ έχω να σου πω ότι το πένθος είναι για μένα μία διεργασία που όσο πάει χειροτερεύει. Από τότε που πέθανε ο πατέρας μου πέρασαν δώδεκα χρόνια κι όμως κάθε φορά που θα εμφανιστεί κάτι να τον θυμίζει, εγώ πλαντάζω στο κλάμα σαν να πέθανε χθες. Και συμβαίνουν διάφορα περίεργα περιστατικά τα οποία δεν μπορώ να ελέγξω και έτσι κατανοώ ότι αυτή η μακρά διαδικασία θλίψης δεν έχει ποτέ τέλος, αλλά ούτε είναι ιδιαίτερα διαχειρίσιμη.

Όταν γεννήθηκε η Ευαγγελίτσα μου και βρισκόμουν μέσα στο δωμάτιο του τοκετού, αγωνιώντας για το πότε θα ξεμυτίσει η μικρή, μπήκε η μαία να ελέγξει τις συσπάσεις της Μπρέντας και βλέποντας τους αριθμούς αποφάνθηκε ότι «Έχεις καλή διαστολή. Ο τοκετός πλησιάζει, θα γεννήσεις σύντομα». Στο άκουσμα αυτής της διάγνωσης ο εγκέφαλος μου αντέδρασε και άξαφνα άκουσα τη φωνή του πατέρα μου κάπου μέσα στο δωμάτιο να λέει τα ίδια λόγια ακριβώς. Ο πατέρας μου, ήταν γιατρός. Και τα λεγόμενα της μαίας θα μπορούσαν να ήταν και δικά του παρόλο που δεν ήταν γυναικολόγος. Το ύφος και ο τόνος της όμως, παρέπεμπαν σε κάτι που θα μπορούσε να έλεγε και ο πατέρας μου οπότε για κάποιο μυστήριο λόγο ξύπνησε η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου και «τον άκουσα».

Με το που «τον άκουσα» ξαφνιάστηκα και τρόμαξα γιατί ήταν τόσο ζωντανή η φωνή του μέσα στο κεφάλι μου που νόμισα ότι ήταν κι εκείνος παρών στο δωμάτιο αγωνιώντας για τη γέννα. Και ενστικτωδώς ενεργοποίησα τα αντανακλαστικά μου με το που άκουσα τη φωνή του, κι έστρεψα το κεφάλι μου για να τον βρω. Όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν όλα παιχνίδια του μυαλού μου ξέσπασα σε κλάματα αγωνίας μέσα στο μαιευτήριο, αλλά αυτό είναι κάτι που το έχω ξαναπεί. Αντί να δίνω εγώ κουράγιο στη Μπρέντα, έδινε εκείνη σε μένα η οποία είχε και ένα παιδί με το ένα πόδι έξω, που λέει ο λόγος.

Αυτό το περιστατικό αν και είναι ξεκάθαρα ένα παιχνίδι του μυαλού μου, έχει και την υπερφυσική του διάσταση η οποία ενίοτε με παρηγορεί.

Χθες βράδυ εν ώρα Γιουροβίζιον συνέβη κάτι παρόμοιο. Εμφανίστηκε επί σκηνής η Τζιτζιόλα Σινκουέττι, η πρώτη νικήτρια της Ιταλίας το 1964 για να τραγουδήσει το νικητήριο τραγούδι της. Η Τζιτζιόλα ήταν από τις αγαπημένες του πατέρα μου και πάντα στο σπίτι, όποτε έπαιζα τραγούδια Γιουροβίζιον μου έλεγε «βάλε μου και το non ho l’eta που είναι της εποχής μου». Του άρεσε τρομερά. Πάντα τσακωνόμασταν εν τω μεταξύ γιατί επέμενε ότι η Τζιτζιόλα ήταν εκπρόσωπος της Ισπανίας και εγώ τον διόρθωνα. Παρόλα αυτά, τον έπιανε ένα γεροντικό πείσμα και επέμενε ότι ήταν σωστός. «Θα μου πεις εμένα αν είναι Ισπανίδα η Τζιτζιόλα που την έζησα τη νίκη της το 1964; Πού ήσουν εσύ το 1964;» Κάτι τέτοια μου έλεγε. Σημειώστε ότι του έδειχνα βιβλία και εγχειρίδια που επιβεβαίωναν ότι το εν λόγω τραγούδι εκπροσώπησε την Ιταλία (δεν είχαμε ίντερνετ τότε ώστε να επιβεβαιώνουμε όλες τις πληροφορίες αυτοστιγμεί), και όχι την Ισπανία, μα παρόλα αυτά επέμενε ότι εκείνος ήταν ο σωστός κι εγώ ο λάθος.

Χθες με το που βγήκε η Τζιτζιόλα και είπε τον πρώτο στίχο του τραγουδιού, έγινε το ίδιο. Άκουσα τη φωνή του! «Μάνα μου τη Τζιτζιόλα, γέρασε!» Εγώ το σκέφτηκα, εκείνος το είπε με τη φωνή του μέσα στο κεφάλι μου. Ήμουν προετοιμασμένος ότι θα συγκινούμουν, παρόλα αυτά πλάνταξα ένα τρίλεπτο, όσο διήρκησε το τραγούδι, με λυγμούς. Ήταν λυτρωτικό και υπέροχο, αλλά δεν γίνεται να συνεχιστεί έτσι αυτό. Δεν γίνεται να μου εμφανίζεται όποτε γουστάρει και να με αποσυντονίζει!

Ο πατέρας μου αν ζούσε κι έβλεπε χθες βράδυ τη Τζιτζιόλα θα έλεγε «θα έπρεπε να είναι παράνομο εκ φύσεως να γερνά το πλάσμα και δη οι καλλιτέχνες». Θυμάμαι μιαν άλλη φορά, μέσα στη δεκαετία του ενενήντα όταν είχε εμφανιστεί η Βίκυ Λέναδρος σε ένα σόου του αντέννα (πρέπει να ήταν το ciao με τον Γ. Μαρίνο) και όταν την είδε γερασμένη, χαλάστηκε. «Τη θυμάμαι από το Apres Toi που ήταν ένα μπουμπούκι, πώς γέρασε έτσι;!» Εν τω μεταξύ στη δεκαετία του ενενήτα η Λέανδρος πρέπει να ήταν στη δεκαετία των σαράντα της. Πού να την έβλεπε σήμερα, τι θα έλεγε!

Εν πάση περιπτώσει, με κάποιο τρόπο ο πατέρας μου είδε ψες την Τζιτζιόλα. Και σκέφτηκε το ίδιο. «Είναι άδικο να γερνούν οι καλλιτέχνες». Και μετά έφυγε. Ευτυχώς που δεν επέμενε ότι ήταν Ισπανίδα. Ελπίζω χθες βράδυ να επιβεβαίωσε ότι η Τζιτζιόλα Σινκουέττι είναι Ιταλίδα.

Σήμερα το πρωί με το που ξύπνησα δεν ασχολήθηκα με τίποτε άλλο. Μπήκα στο Youtube και ξαναείδα το Non ho L’eta.

Αυτό είναι το πένθος, αν διερωτάστε πώς είναι και πότε φεύγει. 

Νύχτες Πατρότητας

Αποφάσισα να τον ταΐσω για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία ύπνου εμπρόθεσμα. Η Μπρέντα του ετοίμασε κάτι μακαρόνια με βοδινό κιμά ο οποίος μου βρωμούσε από το χιλιόμετρο. Παρόλο που σιχαίνομαι τη μυρωδιά του κρέατος κατάπια την αηδία μου και κάθισα δίπλα του να τον πιέσω να φάει γιατί αν καθίσει στην τηλεόραση δεν υπάρχει περίπτωση να φάει πριν το ξημέρωμα. Μπουκιά τη μπουκιά, στράτα – στρατούλα, το έφαγε. Στο μεταξύ πεταγόμουν επάνω, στη Μπρέντα η οποία θήλαζε, να δηλώσω ότι αυτό το βοδινό βρωμάει και δικαίως αρνείται να το φάει. «Σταμάτα να μεταδίδεις τις ιδιοτροπίες στον γιο σου, μια χαρά είναι το βοδινό». 

 

ΟΚ. Στις τέσσερις το πρωί ξύπνησε και είπε: «Παπά, εμετό!» Ώσπου να προλάβω να φέρω τον κάλαθο από το γραφείο του, ο μικρός ξέρασε το βοδινό στο πάπλωμα. Σε δύο δόσεις. Ούτε τη δεύτερη την πρόλαβα. Μύρισε το σπίτι ξερατό, άρχισε ο καβγάς ξημερώματα για τα told you so. “Μια χαρά ήταν το βοδινό!” ΟΚ, ας μην το συζητήσουμε περαιτέρω ώρα που είναι. Έλα να αλλάξουμε σεντόνια. “Και μαξιλαροθήκη παπά”, μου δείχνει τον λεκέ και στο μαξιλάρι του. Πάμε στο μπάνιο να πλυθεί γιατί ξέρασε και πάνω στα χέρια του, λερώθηκαν οι πυτζάμες του, αλλάξαμε τα πάντα, από κάλτσες μέχρι βρακί.

 

Πέφτω να κοιμηθώ μαζί του για να είμαι βέβαιος ότι είναι καλά. Κοιμάσαι, με ρωτά ο εγκέφαλος. Προσπαθώ του λέω. “Τα μωρά στην Ουκρανία βομβαρδίζονται και δεν έχουν που να μείνουν”. Θεέ μου! “Έχεις πού να πας όταν θα μουντάρουν οι Τούρκοι;”, “Ο πλανήτης καταστρέφεται. Είσαι σίγουρος ότι ήθελες να φέρεις παιδιά στον κόσμο; Νόμισες θα ζήσουν κι αυτά δεκαετία του ’80 και ’90;” Παρανοώ. Ο Αλέξης δίπλα μου στριφογυρίζει, δεν κοιμάται. “Είσαι καλά γιε μου;” Δεν απαντά. Μετά από λίγο ξανακοιτάζω να δω πώς είναι. Κολλώ επάνω του να δω αν αναπνέει. Δεν καταλαβαίνω. Τον σπρώχνω με τρόπο ώστε να αναγκαστεί να αντιδράσει και να βεβαιωθώ ότι ζει. Θεέ μου, στο τρελάδικο θα με πάει η έγνοια. 

 

Πήγε έξι το πρωί, το κατάλαβα από τα πουλάκια που άρχισαν να τουιτάρουν έξω από το παράθυρο. Ο μικρός ήταν ανήσυχος όλο αυτό το διάστημα, τον κατάλαβα ότι δεν έκλεισε μάτι ούτε αυτός. “Γιε μου είσαι καλά;” “Πονώ εδώ!” μου δείχνει κάτι απροσδιόριστο μεταξύ καρδιάς και κοιλιάς. “Εδώ πού; Εκεί που δείχνεις δεν έχει κάτι να πονέσεις!” Επιμένει ότι κάτι πονάει. Πάω κάτω, ξυπνώ τη Μπρέντα. “Το μωρό δεν είναι καλά, να τον πάμε στον γιατρό!” Ώσπου να τσακωθούμε για τρίτη φορά κατά πόσο όλα αυτά προκλήθηκαν από το βρώμ0-βοδινό ή από κορωνοϊό ή από κάποια άλλη μυστήρια νόσο ήρθε κι αυτός κάτω: “Παπά, έχω καλά και κακά νέα! Τα καλά είναι ότι έκανα ξανά εμετό αλλά ευτυχώς όλα μέσα στον κάλαθο. Τα κακά νέα είναι ότι μου ήρθε και διάρροια και την έκανα πάνω μου!” Δεν έκανε μόνο διάρροια, έκανε και πιπί πάνω στο χαλί το οποίο τώρα που ξημέρωσε κατάλαβα πόσο κιτρίνησε. 

 

Έβαλα άδεια, έμεινα σπίτι μαζί του. 

Για μεσοβδόμαδα, καθόλου άσχημα. Τα νέα σας;

Όταν Μεγαλώσεις Θα Καταλάβεις

 

Δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία στον κόσμο από το «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις».

Μισούσα τον πατέρα μου όταν ήμουν μικρός όποτε μου το έλεγε. «Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις». Σήμερα μισώ τον εαυτό μου που το λέει στον γιο μου. «Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις».

Αυτή η μοναξιά. Όταν είσαι μικρός τσαντίζεσαι που η ανωριμότητα δεν σου επιτρέπει να συνεννοηθείς, να κατανοήσεις τι είναι αυτό που το μυαλό σου αδυνατεί να συλλάβει και να δει. Τι ακριβώς συμβαίνει και η νεαρή ηλικία σε εμποδίζει να το καταλάβεις. Κι όταν μεγαλώσεις πια και καταλάβεις, και γίνεις πατέρας αισθάνεσαι την ίδια και χειρότερη μοναξιά που ο γιος σου είναι πολύ μικρός για να αντιληφθεί το τι συμβαίνει και να συμμεριστεί τον πόνο σου.

Το «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις» είναι το απόσταγμα της αδυναμίας για σύναψη ενδο-οικογενειακών συμμαχιών. Είναι η απόδειξη ότι ο δρόμος είναι ξεκάθαρα μοναχικός και πως όταν ο συνοδοιπόρος θα είναι έτοιμος να σε ακολουθήσει, εσύ θα έχεις φύγει. Όπως έφυγε και ο πατέρας σου, μόνος του και αδικαίωτος.  

Βασικά, το «όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις» είναι ο ορισμός της τραγικής ειρωνείας.

Μεγάλωσα και τα κατάλαβα όλα, και τώρα «κλαίω» που ο μόνος που μπορεί να με καταλάβει δεν έχει μεγαλώσει ακόμα. Ή τουλάχιστον, όχι πλήρως.

Το Χέρι Που Κουνάει Την Κούνια

 

Η μάχη των φύλων είναι μια μάχη χαμένη.

Χθες πήγαμε στο πάρκο με τον γιο μου. Μπορεί να παραπονιέμαι ότι είμαστε όλοι μέρα κλεισμένοι σπίτι ελέω κορωνοϊού και βρέφους, αλλά κι όταν βγαίνουμε, παραπονιέμαι για το πού ζούμε και το πού ήρθαμε, οπότε μηδέν στο πηλίκον. Πήγαμε που λέτε στο πάρκο, και ο μικρός ήθελε να κάτσει στις κούνιες. Εκεί ήταν ήδη δύο κοριτσάκια, 6-7 ετών τα οποία κρατούσαν τις κούνιες για πολλή ώρα και ενώ ο γιος μου τις πλησίασε καθιστώντας το ενδιαφέρον του για την κούνια εμφανές, καμία δεν συγκινήθηκε να του παραχωρήσει τη θέση της.

Στα πολλά ο γιος μου έρχεται σε μένα και μου λέει «παπά, δεν σηκώνεται καμία να κάνω κι εγώ». «Δεν πειράζει», του απαντώ, «περίμενε λίγο και κάποια από τις δυο θα αδειάσει». Λες και το έκαναν ξεπίτηδες, καμία δεν συγκινούνταν. Πέρασαν δέκα λεπτά, ξανά μανά, καμία ένδειξη φιλότιμου. «Τι θα κάνουμε», μου λέει, «άμα πας και τους ζητήσεις ευγενικά να σου παραχωρήσουν μία όλο και κάποια θα συγκινηθεί», του λέω. Πάει εκεί ο καημένος και τους λέει επί λέξει «θα μπορούσα σας παρακαλώ να κάνω κι εγώ λίγη κούνια;» - ποτέ δεν τον άκουσα πιο ευγενικό. Είχα εντυπωσιαστεί! Και φυσικά απάντησαν και οι δύο, λες και ήταν συνεννοημένες, ένα αυτάρεσκο και βροντερό «ΟΧΙ» συνοδευόμενο με υφάκι «λέμε όχι, κι αν μπορείς, τόλμα να αντιδράσεις».

«Παπά, το ζήτησα ευγενικά και είπαν και οι δύο όχι».

Όχι μόνο σου είπαν όχι, στο είπαν και με υφάκι, ήθελα να του πω. Γιατί; Γιατί είναι μαλακισμένες από κούνια. Έτσι τις μεγαλώνουν. Είναι γυναίκες, κάνουν ό,τι θέλουν και άντε τόλμα εσύ μετά να τις βάλεις στη θέση τους, να το γυρίσουν στη θυματοποίηση και να γίνει δικός τους ο κόσμος όλος. Χαμένος από κάθε άποψη θα βγεις. Τι εικόνα δίνεις προς τα έξω όταν τα βάζεις με δύο κοριτσάκια που κάνουν κούνια; Ότι είσαι αδύναμος. Ποιος επιχειρεί να αποδείξει το δίκιο του με επιχειρήματα; Ο αδύναμος. Ποιος ελπίζει ότι θα συνετίσει τον άλλον με ευγένεια; Ο αδύναμος.

«Πάμε να φύγουμε» του είπα νευριασμένος, πριν απλωθώ και αρχίσω να του εξηγώ τι έχει να περάσει από την εφηβεία και μετά με δαύτες. Εν τω μεταξύ, σημειώστε ότι τα κοριτσάκια στο πάρκο ήταν ασυνόδευτα, ή τέλος πάντων οι γονείς τους ήταν πολύ μακριά για να μπορώ να απευθυνθώ σε εκείνους. Οπότε είχαν το σύμπαν με το μέρος τους. Αν τολμούσα εγώ να τα βάλω στη θέση τους και να τους υποδείξω ότι το πάρκο δεν είναι δικό τους και ότι πρέπει όλα τα παιδάκια να εξυπηρετηθούν με τη σειρά, θα έμπαινα σε πόλεμο, οπότε ας αποχωρούσα πριν να πέθαινε άμαχος πληθυσμός.

«Πάμε να φύγουμε» του είπα, μικρός είσαι, θα συνηθίσεις. Φεύγοντας μας επιτέθηκε ένα σκυλί. Έτρεξε κατά πάνω μας, ο Αλέξης τρόμαξε κι άρχισε να τρέχει, ο σκύλος τον κυνήγησε ακόμα πιο παθιασμένα, άρχισε να φωνάζει και να κλαίει. Είδα κι έπαθα να καλμάρω το σκυλί κι αφού άρχισα να φωνάζω μέσα στο πάρκο «μην τρομάζεις, να σε μυρίσει θέλει» εμφανίστηκε και η ιδιοκτήτρια, μια αναίσθητη μαλακισμένη, η οποία πήγαινε περίπατο αμέριμνη. Όσα νεύρα είχα από τα κοριτσάκια, τα έβγαλα πάνω της. «Δεν βλέπεις την ταμπέλα ηλίθια, οι σκύλοι ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ σ’ αυτό το πάρκο! Υπάρχει άλλο, ειδικά για σκυλιά, δυο τετράγωνα πιο κάτω. Κι αφού τον έφερες που τον έφερες, τουλάχιστον βάλε του λουρί! Βλήμα! (το βλήμα δεν το είπα, το είπα από μέσα μου)».

«Ε, σιγά το πράμα» μου είπε.

Άτε άσσιχτίρ ζώα, ανάθεμα την ώρα που βγήκαμε από το σπίτι και ήρθαμε σ’ επαφή μαζί σας!

Μεγαλώνουμε γιους βούτυρους και κόρες αππωμένες. Αυτό ήταν ανέκαθεν το πρόβλημα της Κύπρου και τίποτε άλλο.

Αφήστε Με Ήσυχο

 

Έλεγα εχθές σε μία φίλη ότι ο μόνος τρόπος να γλιτώσω την κατάθλιψη, την οποία θεωρώ ότι ήδη έχω ούτως ή άλλως εκ γενετής ως ένα βαθμό, είναι να μην ακούω και να μην μαθαίνω τίποτα.

Μετά τα μουντά δύο χρόνια στα οποία έχουμε φλομωθεί με το θέμα του κορωνοϊού, τώρα ήρθε η Ουκρανία να μας αποτελειώσει. Φυσικά, χέστηκα για την Ουκρανία. Εννοείται ότι την υποστηρίζω και εννοείται ότι δεν είμαι από τους γνωστούς, απολιτίκ ηλίθιους οι οποίοι δηλώνουν ότι είναι «με την ειρήνη» γενικώς και αορίστως σαν να μην υπάρχει εισβολή, σαν να μην υπάρχουν ρωσικοί βομβαρδισμοί. Όμως, ναι, εμένα το πραγματικό μου πρόβλημα και φόβος είναι η ευκολία με την οποία γίνεται πια ο πόλεμος. Έτσι στα καλά καθούμενα, μία ανεξάρτητη και αναγνωρισμένη χώρα μέλος του ΟΗΕ, αποφασίζει να προσδιοριστεί όπως γουστάρει, και επειδή ο γείτονας της δεν το εγκρίνει, τη βομβαρδίζει. ΟΚ, δεν είναι τόσο απλοϊκό. Αλλά επί της ουσίας, ο συγκεκριμένος πόλεμος αυτό καταστρατηγεί. Την ελευθερία του προσδιορίζεσθαι. Μπορείς να είσαι ό, τι θέλεις, φτάνει αυτό να μην ενοχλεί τον ισχυρό γείτονα.

Τα ίδια θα συμβούν και στην Κύπρο – κατ’ ακρίβεια ήδη συμβαίνουν και απλώς τα συνηθίσαμε. Η Κύπρος οφείλει να είναι ανεξάρτητη και ο λαός της δεν έχει δικαίωμα να προσδιορίζεται. Έχουν όλοι οι άλλοι. Τέλος πάντων, μεγάλο θέμα συζήτησης το οποίο βαριέμαι τώρα να αναπτύξω. Στην ηλικία μου έχουν αποκρυσταλλωθεί όλα μέσα μου, δεν θέλω να συζητώ. Όλα λήγουν με ένα «μακάρι να πτωχεύσετε» (το «να πα να γαμηθείτε» το θεωρώ ευχή), και δεν νιώθω και τύψεις.

Τα έχω κλείσει όλα. Έχω αφαιρέσει την εφαρμογή του τουίτερ από το κινητό, έχω αφαιρέσει όλα τα ειδησεογραφικά σάιτς από το τάιμλάιν μου στο φέησμπουκ, δεν ανοίγω την τηλεόραση, κι αν τύχει και παίξει δελτίο ειδήσεων κατά λάθος ενόσω παρακολουθεί ο γιος μου, βάζω κατευθείαν άσχετα βίντεο κλιπ στο γιουτιουμπ. Δεν θέλω καμία επαφή με την πραγματικότητα. Ασχολούμαι με άλλα για να ξεχνιέμαι. Τα ίδια έκανα κάθε φορά που ξεσπούσε ένας πόλεμος στην ανθρωπότητα και φοβόμουν.

Το 2001 με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν έβλεπα ανελλιπώς Big Brother 1. Το 2003 με την εισβολή στο Ιράκ, ήμουν φοιτητής και είχα απομονωθεί μέσα στο δωμάτιο της εστίας στην οποία διέμενα και απλά διάβαζα. Είχα βγάλει 2:1 εκείνη τη χρονιά εξαιτίας της απομόνωσης. Την επόμενη χρονιά, όταν ο πόλεμος έπαψε να αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και ξεθάρρεψα, έπεσε και η επίδοση μου. Ε, τώρα με τον πόλεμο δίπλα μας, ασχολούμαι μόνο με τα παιδιά μου και τη Γιουροβίζιον. Είναι γελοίο το ότν ενέσκηψα εκεί σε τόσο τεράστιο βαθμό, αλλά δεν έχω άλλη διέξοδο.

Διαβάζω κάτι μαλακιάρες ώρες-ώρες. Ότι δεν επιδείξαμε την ίδια ευαισθησία όταν γίνονταν άλλοι πόλεμοι, στο Αφγανιστάν φερ’ ειπείν ή στο Ιράκ. Μα φυσικά και δεν επιδείξαμε. Δεν είναι όλοι οι πόλεμοι το ίδιο. Αξιακά μπορεί να είναι, αλλά είμαστε άνθρωποι και δεν ιεραρχούμε τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αλλιώς θα πενθήσουμε όταν πεθάνει ένας γείτονας, αλλιώς όταν πεθάνει ένας φίλος μας, αλλιώς όταν πεθάνει ένας γνωστός μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε τη φρίκη του θανάτου. Έτσι πάει και με τον πόλεμο. Αλλιώς θα συμπονέσουμε τους Ουκρανούς, αλλιώς τους Ιρακινούς, αλλιώς τους απανταχού Έλληνες. Δεν μπορούμε να επιδεικνύουμε την ίδια ευαισθησία σε κάθε περίπτωση. Δεν μας ενώνουν τα ίδια βιώματα. Το ίδιο ισχύει και στο προσφυγικό. Οποιοσδήποτε ξεσπιτώνεται είναι κρίμα, δεν χωρεί αμφιβολία περί τούτου, αλλά ευχαρίστως θα σπίτωνα μία οικογένεια η οποία ξεσπιτώθηκε εξαιτίας του πολέμου και ήρθε εδώ με τα παιδιά της με το βρακί που φορά, και εννοείται θα αγνοούσα ένα μαντράχαλο που βρέθηκε εδώ υπό μυστήριες και θολές περιστάσεις, χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτα.

Αυτό δεν είναι υποκρισία. Αυτό είναι τίμια και ισοζυγισμένη σκέψη. Φυσικά, δεν εκπλήσσομαι όταν ακούω τέτοια, καθότι γνωρίζετε τι γνώμη έχω για όσους προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα.

Εν πάση περιπτώσει, έχω κουραστεί και έχω βαρεθεί.  

Το Γαμωκουκλόσπιτο

 

Σας είχα υποσχεθεί την ιστορία του «κουκλόσπιτου».

Η ιστορία του κουκλόσπιτου δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε ένα ποστ δυο σελίδων. Θα μπορούσα να την αναπτύξω σε διατριβή, αλλά ας προσπαθήσω να τη συμπτύξω στην ουσία της όσο το δυνατόν καλύτερα χάριν συντομίας.

Βασικά όλα άρχισαν όταν ο γιος μου είδε στο Νετφλιξ μία ηλίθια, ονόματι Γκάμπι, η οποία παίζει με ένα μαγικό κουκλόσπιτο στα δωμάτια του οποίου συμβαίνουν διάφορα μαγικά πράγματα. Επειδή τα σημερινά πεντάχρονα είναι έτη φωτός πιο μπροστά από την εποχή τους, ο κύριος Αλεξάκος έκατσε και το έψαξε περαιτέρω, κι ανακάλυψε ότι το συγκεκριμένο κουκλόσπιτο εκτός από σειρά στο Νετφλιξ είναι και παιδικό παιχνίδι το οποίο πωλείται στο Άμαζον.

Έπαθε ένα παροξυσμό με το κουκλόσπιτο εκείνη τη μέρα, μας έπρηξε τα παπάρια τόσο πολύ, που του υποσχεθήκαμε ότι θα του το αγοράζαμε στη γιορτή του. Μπήκα στο Άμαζον και είδα ότι υπήρχε ένα τελευταίο σε στοκ σε μαγαζί στην Αμερική, και πλήρωσα τα μαλλιοκέφαλά μου σε μεταφορικά για να του το παραγγείλω. Εκατό ευρώ κόστισε αυτή η μαλακία, και άλλα εβδομήντα σε μεταφορικά! Του ανακοίνωσα αυτοστιγμεί ότι του το αγόρασα για να πάψει να με πρήζει. Ο ενθουσιασμός του ήταν απερίγραπτα συγκινητικός.

Από τη στιγμή που του ανακοίνωσα ότι το κουκλόσπιτο παραγγέλθηκε άρχισε να συζητά μόνο γι’ αυτό σε βαθμό που ανησύχησα. «Τι ωραία που θα αποκτήσω κουκλόσπιτο», «αγωνιώ να παραλάβω το κουκλόσπιτο», «τι λες να έχει μέσα το κουκλόσπιτο» και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να τον προειδοποιήσω ότι αν την επόμενη μέρα πήγαινε στο σχολείο με τον ίδιο ενθουσιασμό και ανακοίνωνε στους φίλους του ότι παρήγγειλε «το κουκλόσπιτο της Γκάμπι», πιθανόν να τον κορόιδευαν γιατί το συγκεκριμένο παιχνίδι θεωρείται κοριτσίστικο.

Εκεί έπεσε το σύμπαν να με φάει περί στερεοτύπων και λοιπών μαλακίων.

Να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα τα οποία έχουν αποκρυσταλλωθεί μέσα μου χρόνια τώρα.

1.       Τα στερεότυπα δεν καθορίζουν τη ζωή μου.

2.      Τα στερεότυπα καλώς ή κακώς υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν άνθρωποι.

3.      Η καταπολέμηση τους είναι μάταιη και καταδεικνύει βλακεία από μέρους του πολέμιου.

 

Τα στερεότυπα δεν τα βγάλαμε από τον κώλο μας. Δεν αποτελούν προϊόντα της φαντασίας μας. Είναι εκεί επειδή κάποιοι, συνήθως πολλοί, συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο. Μπορεί αυτός ο τρόπος να παρασύρει κι άλλους στο βούρκο, και να τους αδικεί, αλλά αυτές είναι οι παράπλευρες απώλειες της στατιστικής.

Αν φερ’ ειπείν κάνουμε μία έρευνα και αποδείξουμε ότι 9 στους 10 οδηγούς που συλλαμβάνονται μεθυσμένοι στην Κύπρο προέρχονται από μία συγκεκριμένη εθνικότητα που κατοικεί στην Κύπρο, τότε είναι ασφαλές να πούμε ότι η συγκεκριμένη εθνικότητα μπεκροπίνει και αδιαφορεί για τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Αυτό κάποιοι το εκλαμβάνουν ως ρατσιστικό στερεότυπο, αλλά είναι απλώς ένα στατιστικό συμπέρασμα. Προφανώς και δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι της συγκεκριμένης εθνικότητας οδηγούν απρόσεχτα, αλλά όπως προ-είπα, αυτοί αποτελούν την παράπλευρη απώλεια.

Κι άλλο παράδειγμα. Αν πάμε και καθίσουμε σε μία συγκεκριμένη κερκίδα φιλάθλων κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα και παρατηρήσουμε ότι οι άνδρες φίλαθλοι βρίζουν περισσότερο από τις γυναίκες, αυτό αποτελεί μία στατιστική πραγματικότητα. Αριθμοί που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Προφανώς, το συμπέρασμα ότι οι άντρες βρίζουν συχνότερα από τις γυναίκες είναι γενικευμένο και στερεοτυπικό, αλλά αν αυτό συμβαίνει σε ένα μεγάλο δείγμα του πληθυσμού, it is what it is, τι να κάνουμε τώρα; Αποδεχτείτε το.

Έτσι και με το γαμημένο κουκλόσπιτο. Αν το κουκλόσπιτο αγοράζεται κυρίως από κορίτσια, τότε αποτελεί θέλοντας και μη ένα κοριτσίστικο παιχνίδι. Προφανώς, μπορεί να παίξει μ’ αυτό όποιος γουστάρει, και λογαριασμό δεν θα δώσουμε σε κανέναν αν γουστάρουμε να παίζουμε με κοριτσίστικα παιχνίδια, αλλά με στατιστικούς όρους ομιλώντας, ναι, πρόκειται για κοριτσίστικο παιχνίδι.

Έτερον εκάτερον, και καλό είναι να διαχωρίζουμε τα δύο. Η ύπαρξη στερεοτύπων δεν είναι από μόνη της κακό πράγμα. Τα στερεότυπα βλάπτουν μόνον όταν χρησιμοποιούνται με τρόπο που να αποκλείουν οποιονδήποτε άλλον επιθυμεί να συμπεριληφθεί στη συγκεκριμένη ομάδα. Δηλαδή, κακό θα ήταν αν ένα αγόρι αποκλείεται από το παιχνίδι του κουκλόσπιτου απλά και μόνο επειδή το συγκεκριμένο θεωρείται κοριτσίστικο παιχνίδι.

Φυσικά, αυτοί οι διαχωρισμοί ενοχλούν πολύ κόσμο, ειδικά όσους είναι ανίκανοι να αντιληφθούν ότι τα πάντα στη ζωή έχουν ένα τίμημα.

Εγώ θεώρησα σωστό να εξηγήσω στον γιο μου ότι έχει κάθε δικαίωμα να γουστάρει το κουκλόσπιτο εξ ου και του το αγόρασα αβλεπί. Αλλά θεώρησα ακόμα μεγαλύτερο καθήκον μου να του εξηγήσω ότι το κουκλόσπιτο έρχεται με το πακέτο του. Και δεν εννοώ το χάρτινο περιτύλιγμα. Πιθανόν κάποιοι συμμαθητές του να κοροϊδέψουν αυτή του την επιλογή. Υπάρχουν κι αυτοί ανάμεσά μας και δεν μπορούμε να τους σκοτώσουμε. Μόνο να τους διαχειριστούμε. Οφείλει το παιδί να είναι προετοιμασμένο ψυχολογικά για τη χλεύη και την ειρωνεία που δυνατόν να δεχτεί για την επιλογή του κουκλόσπιτου. Είναι ζούγκλα εκεί έξω και αύριο μπορεί να δεχτεί ακόμα περισσότερο ψυχολογικό πόλεμο για ακόμα πιο ηλίθιους λόγους. Εννοείται πως δεν πρέπει να πτοηθεί ή και να αλλάξει τα θέλω του. Όμως οφείλει να γνωρίζει και τι ισχύει βάσει των κανόνων της κοινωνίας, ώστε να προασπιστεί κατάλληλα τις επιλογές του.

Όταν εγώ έγινα 19 χρονών ανακάλυψα ότι η Γιουροβίζιον θεωρείται γκέι διαγωνισμός. Αυτό με σόκαρε αρχικά, και εν μέρει μου προκάλεσε αμηχανία. Αλλά δεν με πτόησε. Δεν μπορώ να αποποιηθώ κάτι που απολαμβάνω απλά και μόνο επειδή μία κοινωνική μερίδα το οικειοποιήθηκε. Θα μου πείτε, η Γιουροβίζιον είναι πρωτίστως ένα οικογενειακό θέαμα και θα συμφωνήσω. Αν όμως 9 στους 10 ανθρώπους που το υποστηρίζουν παθιασμένα είναι γκέι, τότε το συγκεκριμένο πρόγραμμα στερεοτυπικά θεωρείται γκέι. Και είναι οκ! Θα ήταν ηλίθιο εκ μέρους μου να πολεμήσω κατά του στερεοτύπου. Μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει, αυτό ισχύει. Ήταν άβολο που έπρεπε να επωμιστώ το βάρος, αλλά είναι πιο χρήσιμο να γνωρίζω τι συνεπάγεται η αγάπη προς τη Γιουροβίζιον ώστε να είμαι προετοιμασμένος ως προς το τι θα ακούσω.

Όταν ο πατέρας μου ήταν στο Γυμνάσιο τη δεκαετία του ’60, έπαιζε πιάνο. Είχε τρομερό μουσικό αφτί, μακριά δάχτυλα τα οποία του επέτρεπαν να χειρίζεται πολύ καλά τα πλήκτρα. Μια μέρα προσκάλεσε φίλους στο σπίτι του και όταν είδαν το πιάνο στο σαλόνι του είπαν: «Μα, παίζεις πιάνο; Μήπως είσαι αδελφούλα;» Έκτοτε το πιάνο έμεινε εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Δεν το ξανά-άγγιξε. Φυσικά, ο πατέρας μου ισχυριζόταν ότι δεν «τραυματίστηκε» ιδιαίτερα από το γεγονός. Μου το διηγιόταν και γελούσε μετά από χρόνια. Όποτε πηγαίναμε επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς μου καθόταν στο πιάνο και μου έπαιζε χωρίς να έχει γνώσεις, όποιο τραγούδι του ζητούσα. Ο πατέρας μου ήταν άλλης γενιάς άνθρωπος βέβαια, και δεν επρόκειτο να σταθεί στο ύψος της επιλογής του, ούτε θα υπερασπιζόταν με οποιοδήποτε κόστος την επιλογή του. Προτιμούσε να καταργήσει ένα μέρος του εαυτού του και να γίνει δέσμιος του στερεότυπου. Οι άντρες δεν παίζουν πιάνο.  

Εγώ δεν μπορώ να στερούμαι οτιδήποτε μου δίνει χαρά επειδή κάποιες επιλογές θεωρούνται στερεοτυπικές. Είμαι πιο ελεύθερος. Γι’ αυτό και όταν κλήθηκα να αγοράσω το κουκλόσπιτο το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Όφειλα όμως να τον προστατέψω. Και να του εξηγήσω ότι υπάρχουν μαλάκες που θα του πουν «το και το». Και να είναι προετοιμασμένος να τους αντικρούσει, ή απλά να τους γράψει στ’ αρχίδια του.

Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν χρειάστηκε να συμβεί. Ο ίδιος ο γιος μου με το που παρέλαβε το κουκλόσπιτο έπαιξε μία φορά μαζί του και μετά έκανε κάτι, κατά τη γνώμη μου πολύ χειρότερο!

Ανακάλυψε μέσα στο κουτί ένα bar code, πήρε το τάμπλετ και το σκάναρε, κατέβασε μία εφαρμογή από το apple store η οποία σου επιτρέπει να παίζεις με το κουκλόσπιτο ψηφιακά στο τάμπλετ, αντί με το πραγματικό, το πλαστικό, και έτσι μας έμεινε στο σαλόνι να πιάνει απλά χώρο!

Αυτό, δηλαδή το γεγονός ότι προτιμά να παίζει με ένα ψηφιακό κουκλόσπιτο παρά με τη χειροπιαστή μορφή του, είναι για μένα πιο ανησυχητικό από οτιδήποτε άλλο.

Τι να πεις! Τζάμπα τα 200 ευρώ που πέταξα!

Νηστεία

 

Αποφάσισα, προ ολίγου, ότι φέτος για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα δοκιμάσω να νηστέψω. Δεν θα κόψω το φαγητό, άλλωστε είμαι τόσο ιδιότροπος που αν κόψω το φαγητό θα πεθάνω. Θα κάνω κάτι πιο καθαρτικό: Θα νηστέψω τα κοινωνικά δίκτυα. Θα το κάνω δώρο στον εαυτό μου, με την ελπίδα να τα κόψω μια και καλή και μετά το Πάσχα. Αντιλαμβάνομαι το μεγαλόπνοο και φιλόδοξον του πράγματος, αλλά μια δοκιμή δεν βλάπτει. Δεν έχω νηστέψει ποτέ στη ζωή μου το παραμικρό. Ευκαιρία είναι να δω τις αντοχές μου.

Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν καταντήσει τα μάλα τοξικά. Πάντα έτσι ήταν θα μου πεις. Ναι, θυμάμαι ότι και τα μπλογκς όταν ήταν στα φόρτε τους ήταν ανυπόφορα. Έμπαινα στο προφίλ μου εδώ κάθε πρωί και έβρισκα τόνους από hate mail. Είχα φτάσει στο σημείο να μην το αντέχω. Αλλά ήμουν νέος και δεν με επηρέαζαν και τόσο. Το αντιμετώπιζα σαν μέρος του παιχνιδιού. Σήμερα, στην ηλικία μου δεν θα το άντεχα.

Όπως και να ‘χει. Αυτό κόπασε από το 2010 και μετά όταν όλα τα ξόανα ξεκουμπίστηκαν από τα μπλογκς και μεταφέρθηκαν στο τουίτερ. Υπάρχει τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Και δεν βγάζω απέξω την ουρά μου. Παραδέχομαι ότι κι εμένα, ενίοτε, μου βγάζουν τον χειρότερο μου εαυτό και βρίζω και ξεκατινιάζομαι ακόμη και για θέματα που ουδόλως με αφορούν. Ή πολλές φορές με συλλαμβάνω να καβγαδίζω στα καλά καθούμενα με τον κάθε ένα απλά και μόνο επειδή ξύπνησα στραβά και ψάχνω κάπου να εκτονωθώ. Δεν είναι υγιές αυτό το πράγμα. Θέλω να το κόψω ή και να το μειώσω δραστικά.

Μα ναι, μόλις προ ολίγου μπήκα στη διαδικασία να βρίσω κάποιον απλά και μόνο επειδή τόλμησε να γράψει την άποψή του για ένα τραγούδι με την οποία διαφωνούσα και τον βρήκα υπερβολικό. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Στο τσακ κρατήθηκα και δεν απάντησα. Έσβησα την βρισιά τελευταία στιγμή. Ο γραπτός λόγος, δυστυχώς, παρεξηγείται έτι περισσότερον. Πολλά αρνητικά λόγια όταν λέγονται ενώπιος ενωπίω, καταπίνονται και χωνεύονται ευκολότερα παρά όταν τα διαβάζεις και δεν ξέρεις τις προθέσεις, τον τόνο και το ύφος του αλλουνού. Είναι επόμενο να πυροδοτούνται εντάσεις από το μηδέν.

Διάβασα, συν τοις άλλοις, ότι ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάθλιψη, την οποία άρχισα να πιστεύω ότι μου χτυπά εκ νέου την πόρτα, φέρουν τα σόσιαλ. Ειδικότερα μετά τον κορωνοϊό, ο οποίος είναι ακόμη εδώ, αλλά είναι σαν να μην είναι εξαιτίας του μπάσταρδου του Πούτιν, η διάθεσή μου έχει πέσει στα Τάρταρα. Κοιμάμαι – ξυπνάω, μόνη μου έγνοια «τι ώρα θα φάμε τα πυρηνικά» και «τι ώρα θα πεθάνουμε». Δεν φχαριστιέμαι τίποτα πια. Είχα κόψει τα Δελτία Ειδήσεων τα τελευταία τέσσερα χρόνια εξαιτίας του δικτάτορα υιού μου, ο οποίος δεν μας επιτρέπει να δούμε τίποτε άλλο πλην παιδικών βίντεο στο Νέτφλιξ και είχα βρει την υγειά μου. Τώρα που αρχίσαμε να ξανά-έχουμε επαφή με την πραγματικότητα, επέστρεψε και η σκιά της κατάθλιψης.

Τέλος πάντων. Εγώ θα το δοκιμάσω, κι ό,τι γίνει. Εννοείται ότι θα μπαίνω εδώ και θα γράφω το μακρύ και το κοντό μου για οτιδήποτε με απασχολεί. Αλλά περαιτέρω σχέσεις και διαδράσεις, κομμένα όλα σύρριζα. Ευκαιρία να αφοσιωθώ στο μυθιστόρημα που γράφω και το οποίο όσο πάει μου αρέσει και εμένα πιο πολύ.

Θα ήθελα να σου γράψω και την ιστορία του κουκλόσπιτου που έγινε πρόσφατα πεδίον ανταλλαγής πυρών στην οικία μας, αλλά επιφυλάσσομαι γι’ αργότερα. Τώρα νύσταξα.

Γεια!

"Δεν Φταιν Οι Ρώσοι, Φταίει Ο Πούτιν", Και Άλλες Παπάρες.

 

Μην ξανακούσω αυτή τη μαλακία που λέτε μερικοί «δεν φταίνε οι Ρώσοι, φταίει ο Πούτιν» ή την παλιότερη «δεν φταίνε οι Τούρκοι, φταίει ο Έρντογάν».

Αν ίσχυε αυτό που λέτε, τότε η μοναδική λύση των προβλημάτων θα ήταν να βρω τον Πούτιν και τον Ερντογάν κατ’ ιδίαν, και να τους πω κατάμουτρα, «ξέρετε, είστε μαλάκες, τον κακό τον ψόφο να ‘βρετε». Επειδή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για πρακτικούς λόγους, θα τα ακούν οι ψηφοφόροι τους. Θα μου πεις, αυτοί οι δυο προέρχονται από διεφθαρμένα εκλογικά συστήματα, εξελέγησαν με σκοτεινούς, πιθανόν, τρόπους και άρα δεν αντιπροσωπεύουν τους πολίτες της Τουρκίας και της Ρωσίας.

Έστω! Από τη στιγμή που οι πολίτες τους τους ανέχονται, γίνονται συνένοχοι τους. Από τη στιγμή που απλοί Ρώσοι και Τούρκοι πολίτες δεν βγαίνουν στους δρόμους να τους ανατρέψουν, ή να τους συλλάβουν, να τους δικάσουν και να τους φυλακίσουν, γίνονται ένα και το αυτό.

Εμένα όταν μου λένε «α, είσαι από την Κύπρο, τη χώρα των χρυσών διαβατηρίων και του ξεπλύματος;» ντρέπομαι. Δεν κάθομαι να πω «δεν ψήφισα Αναστασιάδη άρα δεν έχω ευθύνη». Είμαι Κύπριος πολίτης και βουλιάζω κι εγώ μέσα σ’ αυτή τη σάπια βάρκα. Και καλά κάνουν και με προσβάλλουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί αν ίσχυε το «έλα μωρέ, τι φταίει αυτός, ο Αναστασιάδης φταίει», δεν θα  με πείραζε να τον ξαναψηφίσω, εφόσον αυτός θα τ’ ακούσει.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος κύριοι. Όταν σπούδαζα στην Αγγλία δεν είπα ούτε μία φορά καλημέρα στους Τουρκοκύπριους συγκάτοικους. Μου έλεγαν «πώς κάνεις έτσι, και δεν φταιν αυτοί…» και λοιπές παπάρες. Ναι, δεν φταιν αυτοί. Δεν είπα ποτέ ότι πήρε το όπλο ο πατέρας του συγκάτοικου μου και σκότωσε συγγενείς μου. Όμως μια χαρά βολεύτηκε με το καθεστώς το οποίο παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα μου. Και εφόσον αυτό το καθεστώς υφίσταται και κανονικοποιήθηκε με την ανοχή μας, εγώ έχω χρέος να κρατώ τουλάχιστον αποστάσεις και μούτρα. Έτσι κι αλλιώς, τι θα είχα να πω εγώ με τον κάθε γύφτο από τα κατεχόμενα; Τίποτα.

Έτσι και με τους Ρώσους τώρα. Αν δεν είσαι στους δρόμους της Μόσχας να διαδηλώνεις υπέρ της Ουκρανίας και κατά του Πούτιν, είσαι μαζί του. Και επειδή εγώ δεν έχω άλλο τρόπο να επιδείξω αλληλεγγύη στον ουκρανικό λαό, ναι θα την πληρώσουν οι Ρώσοι εν γένει. Αν όλοι πράτταμε το ίδιο και οι λαοί καταλάβαιναν ότι αποτελούν προεκτάσεις ή μάλλον τις ρίζες των κυβερνήσεων τους τότε θα ασκούσαν πραγματικές πιέσεις στους κυβερνώντες ώστε να αλλάξουν την πολιτική τους. Δεν το κάνουμε. Ειδικά οι Αριστεροί έχουν για όλους το συγχωροχάρτι έτοιμο. Μόνο η Ελλάδα εξαιρείται που εννοείται τους φταίει μόνιμα για όλα, ακόμη και στην εποχή της χούντας. Αλλά οι Αριστεροί είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων, δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρό κομμάτι της επιχειρηματολογίας μας.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, κύριοι. Πρέπει να την πληρώνουν οι απλοί, αχάπαροι πολίτες, για να ταρακουνιούνται και να ασκούν πιέσεις στις κυβερνήσεις τους. Αλλιώς, δεν θα αλλάξει τίποτε ποτέ.

Τετέλεσται

 

Χθες το βράδυ η φίλη μου η Νίνα από τη Σουηδία έγραψε στο στάτους της ότι ερεύνησε στο ίντερνετ και εντόπισε σε πιο χαράκωμα πρέπει να πάει εκείνη και η οικογένεια της σε περίπτωση που η χώρα της δεχτεί επίθεση από τη Ρωσία!

Η Νίνα, η Σουηδέζα! Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις όλο αυτό! Κατ’ αρχάς η Νίνα υπερβάλλει, οκ, αλλά είναι Εβραία και όπως όλοι οι Εβραίοι που γνώρισα στα φοιτητικά μου χρόνια, πάσχουν, κι όχι άδικα, από το σύνδρομο καταδιώξεως του ολοκαυτώματος. Δεύτερον και σημαντικότερον, το γεγονός ότι η σουηδική κυβέρνηση έχει χαρτογραφήσει την πόλη και μπορείς να βρεις με μια απλή καταχώριση του ταχυδρομικού σου κώδικα σε ποιο χαράκωμα αντιστοιχεί η οικία σου, με αφήνει άναυδο. Μάλιστα, σου εμφανίζεται και ο χάρτης με εξηγήσεις πώς να πας εκεί σε περίπτωση που δεν γνωρίζεις τα κατατόπια!

Εσείς ξέρετε σε ποιο χαράκωμα πρέπει να πάτε σε περίπτωση που κάνουν ντου οι Τούρκοι; Μην σκάτε, ούτε τάφος να μας θάψουν δεν θα βρεθεί, το χαράκωμα σας μάρανε. Κάτσετε σπίτι σας να πεθάνετε στα βραστά σας!

Ποιος να μας το ‘λεγε ότι θα θορυβούνταν οι Σουηδοί από τις απειλές της Ρωσίας. Οι Σουηδοί οι οποίοι είναι γνωστοί στο παγκόσμιο στερέωμα ως η χώρα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας και της οποίας το μεγαλύτερο πρόβλημα μέχρι πρότινος ήταν ότι δεν βρίσκει αρκετά σκουπίδια για να ανακυκλώσει και τα φέρνει από το εξωτερικό!

Δεν ζούμε σε ωραίους καιρούς. Και καλά εμείς που έχουμε εξοικειωθεί με την παρακμή μας και αν δεν εισβάλουν στη χώρα μας είτε από αέρος είτε μέσω θαλάσσης δεν πάει καλά η χρονιά μας. Οι Σκανδιναβοί; Να κάθονται τώρα να ψάχνουν πού θα παν να κρυφτούν όταν θα τους βομβαρδίσει ο Πούτιν; Αν είναι δυνατόν!

Ξαναμιλήστε μου Ευρωπαίοι για την μη αναγκαιότητα του κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Ξαναμιλήστε μου κουλλουφοκυπραίοι για την αποστρατικοποίηση της Κύπρου και του Αιγαίου. Καθίστε σαν μαλάκες να κοιτάζετε έκθαμβοι τον κάθε ψυχοπαθή να αρχίζει πολέμους στην Ευρώπη εν έτει 2022! Να δω τι θα καταλάβετε που θα βγαίνετε σαν σερβιέτες με τα πανό στους δρόμους με σλόγκαν not in my name, ενόσω ο άλλος θα πατά από την ηλεκτρική του την πολυθρόνα κουμπιά και θα ανατινάζει τα σπίτια μας.

Αντίο κύριοι, ζήσαμε 2-3 δεκαετίες κάπως ανθηρές, φανήκαμε τυχεροί, τώρα the shit has hit the fan! Enjoy!

Βλέπω Μαύρα Κοράκια

 

Πάει καιρός να σας γράψω, κι αυτό γιατί δεν έχω να πω και τίποτε που δεν σας έχω ξαναπεί.

Διανύω άλλη μία περίοδο τεράστιου άγχους, στρες και κατάθλιψης. Κάτι παρόμοιο είχα ξαναπεράσει όταν γεννήθηκε ο Αλέξης και το ίδιο περνώ τώρα με την κορούλα μου. Φοβάμαι τον θάνατο. Τον δικό μου. Η ευτυχία που λαμβάνω στη θέα των παιδιών μου είναι τιτάνια και στη σκέψη ότι κάποτε θα φύγω και δεν θα μπορώ να τους χαίρομαι, μαραίνομαι. Είναι ανησυχητικό όλο αυτό που μου συμβαίνει. Αντί να χαρώ τη στιγμή και να την πιω με το μεδούλι, τους κοιτάζω και με πιάνει η κατάθλιψη. Δεν θέλω να πεθάνω ποτέ, και θέλω να τους ζήσω μέχρι τα δικά τους γεράματα.

Μετανιώνω τόσο πολύ που αργήσαμε, σχετικά, να τους γεννήσουμε. Υπό τις περιστάσεις δεν γινόταν αλλιώς. Δεν μπορούσαμε νωρίτερα. Τα βάζω με τη ζωή, με τον τρόπο που είναι πια δομημένη. Δεν είναι δυνατόν να πρέπει να πας 30 για να είσαι πια σε θέση να δημιουργήσεις οικογένεια. Εγώ θυμάμαι πως όταν ήμουν 19 χρονών έγραφα στα ημερολόγια μου ότι ήθελα να γίνω πατέρας. Φυσικά τότε ήταν αδύνατον. Ούτε χρήματα είχα, ούτε είχα σπουδάσει, ούτε ήξερα πού πάει το πουλί μου. Αλλά η επιθυμία υπήρχε. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έπρεπε να γίνω 35 για να γνωρίσω την απόλυτη ολοκλήρωση και ευτυχία και ότι τώρα στα 41 με και τα χίλια δυο υποκείμενα τραύματα και νοσήματα δεν ξέρω κατά πόσον θα τα καμαρώσω να ενηλικιώνονται.

Μόνο και μόνο που τα γράφω όλα αυτά, τρομάζω περισσότερο.

Τις τελευταίες δέκα μέρες είχα πόνους στο στήθος. Τρόμαξα, πήγα ξανά τη γύρα μου από όλους τους καρδιολόγους του κυπριακού σύμπαντος. «Δεν έχεις κάτι καρδιολογικό» μου είπαν, «μάλλον είναι μυϊκό, επειδή κρατάς πολλές ώρες το βρέφος και πηγαινοέρχεσαι μέχρι να κοιμηθεί». Εν τω μεταξύ κι όταν είχα πάθει τη ρήξη του ανευρύσματος και έτρεξα στις πρώτες βοήθειες εκείνο το φρικτό βράδυ του 2009, τα ίδια μου είχαν πει. «Δεν έχεις κάτι, μυϊκό είναι». Μισή ώρα αργότερα μου άνοιγαν την καρδιά. Έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη πια στο τι μου λένε. Αν δεν το διασταυρώσω από τρεις διαφορετικούς γιατρούς δεν πιστεύω κανέναν. Φοβάμαι ότι κάτι έχω και μου το κρύβουν.  

Και πάνω που ετοιμαζόμουν να χαπακωθώ για να αποδιώξω και ξορκίσω όλες αυτές τις αρνητικές σκέψεις, πεθαίνει η γιαγιά της Μπρέντα στα καλά καθούμενα την περασμένη βδομάδα! Της κάνουν νεκροψία: «Ρήξη ανευρύσματος ανιούσας αορτής» αποφαίνεται ο ιατροδικαστής. Ωωωω! Βάρα κι άλλο! Κόντεψα να πεθάνω από τον πανικό μου. Να, βλέπεις; Με γυροφέρνει ο Χάρος! Από δω το πάει, από ‘κει το φέρνει, στον ευρύτερο οικογενειακό μου κύκλο περιφέρεται! Το πόσο θρήνησα τη γιαγιά της, μόνο εγώ το ξέρω κι ας μην είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Όπως μόνο εγώ ξέρω τι αισθάνθηκε τη στιγμή της ρήξης! Αιωνία της η μνήμη.

Δεν έχω εξοικειωθεί με την ιδέα του θανάτου. Μικρότερος μπορούσα να το απωθήσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Ένιωθα πολύ νεαρός και άτρωτος για να σκοτίζομαι με αυτόν. Τότε το μόνο που με ένοιαζε ήταν το πότε θα βρω γκόμενα. Τίποτε άλλο. Ακόμη κι όταν πέθανε ο πατέρας μου, θεώρησα ότι ήταν απλώς μία ατυχής συγκυρία και ότι ήμασταν όλοι πολύ νέοι για να αρχίσουμε να αγχωνόμαστε ότι παίρνουμε σειρά. Τώρα, με την οικογένεια, με την κορούλα μου, στα σαράντα και κάτι, είμαι ένα άγχος κινητό, ένας τρελός που ψάχνει τον ζουρλομανδύα του.

Θεωρώ ότι φταίει και ο κορωνοϊός. Λόγω του βρέφους, σου έχω ξαναπεί, δεν κάνουμε το παραμικρό βήμα εκτός σπιτιού. Είμαστε συνέχεια μέσα, ελάχιστες επαφές έχουμε με τον έξω κόσμο πλην του πρώτου βαθμού συγγενών. Και καλά να είσαι, από-τρελαίνεσαι. Απολαμβάνω τον χώρο μου, ανέκαθεν υπήρξα μοναχικός, αλλά αυτό πια παραπάει. Δεν διασκεδάζουμε, δεν πάμε θέατρο, χάσαμε όλους μας τους φίλους. Και όλα γίνονται στη ζούλα και καχύποπτα. Πώς να μην με στοιχειώνουν τα φαντάσματα του παρελθόντος;

Όπως ξανά-είπα, ξεκίνησα και γράφω ένα μυθιστόρημα κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί. Προοδεύω, δεν έχω παράπονο, και η ιστορία κυλά και μου εξελίσσεται εύκολα. Αλλά αναρωτιέμαι αν θα έχω το θάρρος να το εκδώσω και να το προωθήσω. Επίσης, γράφω μεστά και στραγγισμένα, χωρίς φιοριτούρες και λοιπές αηδίες που διαβάζω σε άλλα μυθιστορήματα και βαριέμαι τη ζωή μου, και αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό. Μου μικραίνει την ιστορία, και οι εκδότες ίσως θέλουν ζουμί, όχι μόνο το ψαχνό. Εν πάση περιπτώσει, αυτά θα τα δούμε όταν το τελειώσω. Αν το τελειώσω. Πάντως, είναι κάτι που το χαίρομαι κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Γράφω 1-2 σελίδες (τις οποίες θεωρώ πολλές) και ξεραίνομαι.

Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Αυτά συμβαίνουν, αυτά σας λέω.