Αντί-Εμβολιαστές Αντίχριστοι

 

Έχει πέσει τρελό unfollow τις τελευταίες μέρες σε φίλους στα σόσιαλ. Και η αιτία είναι η άρνησή τους να εμβολιαστούν.

Είναι δικαίωμά τους να μην εμβολιαστούν. Εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι του σώματός μας και ό,τι θέλουμε το κάνουμε. Βέβαια, ένα εμβόλιο για να λειτουργήσει αποτελεσματικά πρέπει να εμβολιαστούν όλοι, αλλιώς τζάμπα το κάνουμε οι υπόλοιποι, αλλά η αλήθεια να λέγεται, δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε κανέναν να το κάνει με το ζόρι. Αν ήμουν εγώ Πρόεδρος θα ήταν υποχρεωτικό, βέβαια, μαζί με δυο χαστούκια στον καθένα, αλλά δυστυχώς εγώ δεν είμαι Πρόεδρος. Είμαι εδώ και σας γράφω τον πόνο μου.

Για άλλους λόγους με νευριάζουν οι αντί-εμβολιαστές όμως. Το να μην γουστάρεις το εμβόλιο επειδή είσαι επιφυλακτικός, φοβάσαι τις βελόνες, δεν εμπιστεύεσαι τα καινούρια φάρμακα το βρίσκω εν μέρει λογικό και φυσικό. Όλοι νιώθουμε μουδιασμένοι απέναντί του -και δεν αναφέρομαι σε όλους όσοι το βάλαμε και είχαμε παρενέργειες μουδιάσματος στο μπράτσο. Αλλά το να μην το γουστάρεις ιδεολογικά, και να το πολεμάς ολημερίς και οληνυχτίς ποστάροντας ειρωνείες και άρθρα από ιστοσελίδες αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας σε καθιστά έναν σκέτο παπάρα.

Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να μην το βάλει, να σιωπήσει και να μην ανοίξει μύτη. Αντ’ αυτού κάθονται με τις ώρες και ποστάρουν δοξασίες και διαγγέλματα σαμπώς και θα επηρεάσουν κανέναν με την άποψή τους. Κανένας δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη. Επειδή πολύ απλά σε θέματα που άπτονται της επιστήμης δεν μετρά η γνώμη σας. Ο κόσμος ο πολύς ευτυχώς, ακούει μόνο τη γνώμη των ειδικών, και προσπαθεί να συνεργαστεί. Τώρα τι κερδίζετε με το να υποδεικνύετε ότι μπορεί κάτι να πάει λάθος, δεν το καταλαβαίνω. Είναι σαν να μας λέτε «μα, θα ανεβείτε σε αεροπλάνο για να σωθείτε από το νησί που ναυαγήσατε; Δεν το ξέρετε ότι μπορεί να πέσει;» Ναι, μπορεί να πέσει, αλλά η πιθανότητα να πέσει είναι απειροελάχιστη και το να μείνουμε ναυαγοί στο κωλονήσι και να βλέπουμε τα μούτρα σας μας πονάει περισσότερο.

Εγώ πήγα και εμβολιάστηκα τις προάλλες και δόξα τω Θεώ, μια χαρά είμαι. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι έπρεπε να βρεθώ κατά μέτωπον με το κυπριακό γίγνεσθαι και μία Κρατική Έκθεση που θύμιζε καταυλισμό προσφύγων κατά τη διάρκεια διαμοίρασης συσσιτίου, όλα καλά!

«Ναι, αλλά δεν θα σου φανερωθούν τώρα οι παρενέργειες, σε είκοσι χρόνια θα δεις τις συνέπειες». Σε είκοσι χρόνια, χρυσοί μου, θα είμαι 60 χρονών και από την ποιότητα ζωής που μας χαρακτηρίζει εν έτει 2021 προβλέπεται να πάσχω από 100 άλλες ασθένειες. Αν προστεθεί ακόμα μία, δεν χάλασε ο κόσμος. Επιπλέον, προτιμώ να ζήσω τώρα που είμαι ακόμα νέος κάποια ποιοτικά χρόνια και ας καταρρεύσω ως συνταξιούχος παρά να κλειστώ έσσω μου από τώρα επειδή αρνούμαι να εμβολιαστώ.

Τους καταπατούν τα «συνταγματικά τους δικαιώματα», λένε. Καλά, τρελαίνομαι όταν διαβάζω άσχετους να πιάνουν στο στόμα τους το Σύνταγμα. Κάτι τύποι που ως προχτές νόμιζαν ότι το Σύνταγμα είναι μόνο ο σταθμός του μετρό στο κέντρο της Αθήνας, τώρα θυμήθηκαν τα «Συνταγματικά τους Δικαιώματα». Γελάω. Όπως την Κατερίνα Λένη στο Master Chef 4. Άθλιοι. Λες και τους επέβαλε κανείς να εμβολιαστούν. Διανύουμε χαλεπούς καιρούς, κύριοι. Το κράτος πρέπει να αντεπεξέλθει. Και αν κάποια μέτρα φαντάζουν ακραία είναι επειδή διανύουμε ακραίες καταστάσεις. Τι θέλετε; Να σφυρίζουμε αδιάφορα και να γίνουν όλα 2019; Ε, δεν γίνεται! Να σας πω όμως τι θα γίνει. Μια μέρα θέλετε δεν θέλετε θα κολλήσετε. Και όταν κολλήσετε και δείτε ότι ο ιός δεν αστειεύεται, ή αν ο μη γένοιτο χάσετε κάποιον δικό σας από τον ιό, θα ψάχνετε εμβόλιο να το βάλετε μόνοι σας σαν πρεζάκι που τρυπιέται άγαρμπα σε υπόγεια διάβαση.

Αυτά! Να έρθει η Γιουροβίζιον να συζητήσουμε και κάτι σοβαρό, να μην αναγκάζομαι να ασχολούμαι μαζί σας!

To Infinity And Beyond

 

Ο γιόκας μου είναι πλέον τεσσερισήμισι χρονών.

Έπρεπε να τον γεννήσω για να καταλάβω τι πάει να πει ευτυχία και κάθε μέρα αυτή μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο.

Πολύ συχνά στεναχωριέμαι που αυτή η ευτυχία έπρεπε να αργήσει τόσο να μου έρθει. Έπρεπε να τον είχα γεννήσει πολύ νωρίτερα, όταν ήμουν 30, το αργότερο. Για να τον χαρώ περισσότερο. Θυμώνω όταν σκέφτομαι πως όταν θα είμαι εξήντα χροών εκείνος θα είναι ακόμα φοιτητής. Ο πατέρας μου πέθανε στα 62 του και εγώ ήμουν 30άρης. Ήμουν αν μη τι άλλο ολοκληρωμένος και ξεμπερδεμένος από όλα. Αν ακολουθήσω τα βήματά του πατέρα μου, κάθε δευτερόλεπτο μαζί με τον γιο μου μετρά ακόμα περισσότερο, γιατί δεν μου απέμειναν πολλά. Εντάξει, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι θα πεθάνω κι εγώ στα 62 μου. Μπορεί να πεθάνω πολύ αργότερα αλλά και πολύ νωρίτερα. Γενικά το πότε θα φύγω και το πόσο θα προλάβω να τον χαρώ είναι ένα υποβόσκον άγχος το οποίο συχνά πυκνά με κυριεύει. Τι συχνά-πυκνά; Κάθε μέρα το σκέφτομαι.

Μπορούσα να κάνω τον γιο μου νωρίτερα; Είχα τη ρεαλιστική δυνατότητα; Το πολύ δυο τρία χρόνια είναι η απάντηση. Αν  εξαιρέσουμε ότι έπρεπε να πείσω πρώτα τη σύζυγό μου να παντρευτούμε και μετά να μπούμε στη νοοτροπία της τεκνοποίησης, δεν θα μπορούσα να γεννήσω προηγουμένως. Η ζωή είναι πλέον δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε μέχρι τα τριάντα να σπουδάζεις ή να είσαι τόσο φρέσκος στη δουλειά, που να μην μπορείς να συντηρήσεις οικογένεια.

Είναι όλα τόσο υπολογισμένα σε τρομαχτικό βαθμό. Το μωρό σου έρχεται όταν πια δεν σώνεις να το χαρείς. Τα λεφτά σου έρχονται όταν πλέον δεν μπορείς να τα ξοδέψεις. Η γνώση σου έρχεται όταν δεν έχεις την εμπειρία να την εφαρμόσεις. Στη ζωή συνωμοτούν τα πάντα ώστε σε κάθε στιγμή να είσαι στο μηδέν.  

Κάποτε, όταν ήμουν 19 χρονών, είχα γράψει στο ημερολόγιό μου ότι ήθελα να μπω σιγά-σιγά στη διαδικασία τεκνοποίησης. Εντάξει, υπερβολικό ήταν θαρρώ εκ των υστέρων. Όμως τότε σοβαρολογούσα. Έλειπε όμως η γυναίκα. Αργήσαμε έντεκα χρόνια να τη βρούμε και άλλα πέντε να την πείσουμε να μας κάνει τον διάδοχο. Και τώρα το πληρώνουμε.

Τέλος πάντων, ας επικεντρωθούμε στο τώρα. Στο πώς θα το απολαύσουμε και πως θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να το παρατείνουμε. Εις το άπειρο και ακόμα παραπέρα.

Πασχαλινά

 Γιατί ήμουν ευτυχέστερος μικρότερος;

Επειδή δεν είχα σόσιαλ μίντια. Δεν είχα ιδέα από το μέγεθος της ηλιθιότητας που με περιβάλλει. Κι αν την εντόπιζα την δικαιολογούσα. Ήμασταν έφηβοι, λογικό να λέμε μαλακίες. Αλλά να έχουμε σαρανταρίσει και όσο πάμε να χειροτερεύουμε, ε, όχι. Δεν το δέχομαι. Μαλακίες παντού. Παντού. Στο FB, στο Twitter, γνώμες χωρίς κανένα επιστημονικό έρεισμα, χωρίς καμία λογική συνέπεια και αλληλουχία. Σε ποιον να πρώτο-απαντήσεις και ποιον να πρώτ0-βάλεις στη θέση του. Κανέναν. Κλείστα όλα και φύγε. Καλά, το «φύγε» μια κουβέντα είναι. Πού να πας;

Άλλο ένα μίζερο Πάσχα φέτος. Θα φάμε τη δεκαετία έτσι, να μου το θυμηθείτε. Όταν έλεγε ο Νοστράδαμος ότι μετά το 2000 θα έρθει το τέλος του κόσμου, αυτό εννοούσε. Ξεχάστε βασικά ό,τι ξέρατε. Με μάσκες, εμβόλια και αντισηπτικά θα επιβιώνετε. Και μπορεί να το απολαμβάνω στο έπακρον το social distancing, αλλά υπάρχει κι όριο. Υπάρχουν μέρες που θέλω επειγόντως να ταξιδέψω, να πάω σε συναυλία ή στο θέατρο ξέγνοιαστος. Να πάω με τον Αλέξη στο πάρκο χωρίς να έχω το άγχος του ποιος μας πλησίασε και τι μικρόβια κουβαλά επάνω του.

Έκλεισα να εμβολιαστώ σήμερα και πανηγύριζα λες και κέρδισα το Λόττο. Θα πάω την άλλη βδομάδα, το πρωί, στην Κρατική Έκθεση. Απορώ με όσους δεν θέλουν να εμβολιαστούν. Και δεν μιλώ για όσους εκφράζουν μετρημένες και λογικές απορίες ως προς την απόδοση του κάθε εμβολίου και τις πιθανές παρενέργειές του. Μιλώ για όσους θεωρούν ότι με το να βάλουν τον σταυρό τους είναι πιο προστατευμένοι. Λάλησε ο κόσμος, πραγματικά. Ήταν που ήταν όλοι για τον ψυχίατρο, ήρθε και ο παρατεταμένος εγκλεισμός και τους αποτελείωσε.

Μέσα σ’ όλον αυτόν τον ορυμαγδό είχαμε και την 5μερή για την επανέναρξη των Συνομιλιών. Ωραίος ο Πρόεδρος. Όχι, του βγάζω το καπέλο. Μας κλείδωσε όλους μέσα και πετάχτηκε μια βόλτα στη Γενεύη παίρνοντας μαζί του ένα μάτσο άσχετους να αλλάξουν τον αέρα τους και να μας επιβεβαιώσουν αυτό που όλοι ξέραμε, ότι δηλαδή, ούτε τώρα υπάρχει σύγκλιση απόψεων για επανέναρξη του διαλόγου. Τι έκπληξη! Εγώ αποφάσισα ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί ούτε με ΔΔΟ, ούτε με Ενιαίο Κράτος, ούτε με λύση δύο χωριστών κρατών. Το Κυπριακό θα λυθεί όταν έρθει να εισβάλει στην Κύπρο το Ισραήλ. Ούτε καν η Ρωσία. Το έχω φιλοσοφήσει απ’ όλες τις απόψεις. Θέλω να εισβάλει το Ισραήλ. Άμα εισβάλει το Ισραήλ θα σωθούμε όλοι.

Τίποτε άλλο δεν έχω να σας πω. Το μόνο που μου δίνει μια άλφα δόση προσμονής και ενθουσιασμού είναι ότι θα δω τη Γιουροβίζιον σε ένα μήνα. Σε λιγότερο. Αλλά άμα σας γράφω για τη Γιουροβίζιον βαριέστε, λέτε. Ε, δεν θα σας πω ακόμα τίποτα.

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση. 

Δεινόσαυροι

Σήμερα είχα μία πολύ σημαντική εμπειρία άσκησης γονικών καθηκόντων.

Πήρα τον Αλέξη να παίξει στο πάρκο. Εκεί συνάντησε ένα μάτσο άλλα παιδιά από τη γειτονιά τα οποία έπαιζαν ήδη εκεί, και δεν άργησε να σμίξει μαζί τους. Τι ωραία που ήταν η ατμόσφαιρα, ούτε 1989 να είχαμε! Επρόκειτο για ένα μικτό γκρουπ αγοριών και κοριτσιών τα οποία έτρεχαν ανέμελα πάνω – κάτω όπως την προ-τάμπλετ εποχή. Σε κάποια φάση δύο αγόρια, ηλικίας έξι ετών, έπιασαν μια σαύρα που βρήκαν μέσα στα χώματα και άρχισαν να της «χτίζουν ένα σπίτι». Πώς γίνεται αυτό, δεν ξέρω, άμα τα δείτε ρωτήστε τα.

 Στο άκουσμα ότι κάποια παιδιά «έπιασαν μια σαύρα και της έχτιζαν σπίτι» μαζεύτηκαν όλα τα πιτσιρίκια του πάρκου γύρω από το ζώο και άρχισαν να σκάβουν το χώμα για να της φτιάξουν ένα σπίτι. Ζύγωσα κι εγώ και παρακολουθούσα τη διαδραστικότητά τους, τους κώδικες επικοινωνίας τους, το πώς συνεργάζονταν μεταξύ τους, το πώς χρησιμοποιούσαν τη φαντασία τους για να εξυπηρετήσουν τη σαύρα, παιδικές συμπεριφορές τις οποίες βρίσκω συναρπαστικές.

Όταν πλησίασε ο γιος μου, ο ένας εκ των αγοριών που κρατούσε τη σαύρα γύρισε και του έδωσε μια αγκωνιά και του είπε «εσύ φύε!» Ο γιος μου δεν αντέδρασε, έσκαβε το χώμα και νομίζω δεν κατάλαβε ότι ήταν ανεπιθύμητος. Το μαλακιστήρι με τη σαύρα όμως επέμεινε. Του έδωσε και δεύτερη αγκωνιά και του είπε «ρε, φύε που δαμαί!» Κοίταζα αποσβολωμένος για δύο λόγους. Πρώτον, προσπαθούσα να καταλάβω αν ο γιος μου αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει και απορούσα γιατί δεν αντιδρά, κατά πόσον προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει και το αντιπαρέρχεται, και δεύτερον, τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική έχθρα από το αγόρι στο γιο μου, ειδικά όταν υπήρχαν κι άλλα παιδιά εκεί και δεν τύγχαναν της ίδιας αντιμετώπισης.

Περιττό να επιχειρήσω να μετρήσω τις σκέψεις τις οποίες έκανα μέσα σε 60 δευτερόλεπτα. Από το να φαντασιώνομαι τον μπάσταρδο με τη σαύρα γδαρμένο και πνιγμένο απ’ τα χεράκια μου να κρέμεται νεκρός από την ακακία κάτω από την οποία κάθονταν, μέχρι να αναρωτιέμαι αν πρέπει να επέμβω, τείνω τρόπω, ή αν έπρεπε να αφήσω τον Αλέξη να το αντιμετωπίσει μόνος του, γιατί πώς να το κάνουμε, είναι μία ζούγκλα εκεί έξω και πρέπει να προσαρμοστεί, να σφίξει, να παλέψει, να δυναμώσει, να νικήσει μόνος του.

Ώσπου να επεξεργαστώ όλα τα πιο πάνω και να καταλήξω στο πως θα αντιδράσω, ο… εξάχρονος «μαλάκας του αύριο»  γύρισε προς τον φίλο του και του είπε: «διώχτον εσύ αυτόν, στείλτον να φέρει ξύλα για το σπίτι της σαύρας!» Ο γιος μου σηκώθηκε πάνω από μόνος του, και γεμάτος ενθουσιασμό είπε «Ναι, ωραία ιδέα! Να φέρουμε ξύλα για το σπίτι της!» Θεέ μου, πόσο αθώος! Δεν καταλαβαίνει ότι τον διώχνουν; Ή καταλαβαίνει και προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους; Προσπαθεί να προσαρμοστεί για να μην τις φάει; Τι απ’ όλα;

Όταν απομακρύνθηκε ο Αλέξης πλησίασα τον «μαλάκα του αύριο» και του είπα, κοιτάζοντας τον κατάματα: «μην τον ξανασπρώξεις». Το ύφος μου ήταν πέτρινο, ανέκφραστο και η φωνή μου χαμηλή και άτονη. Δεν υπήρχε απειλή, δεν υπήρχε όμως ούτε ευγένεια. Ήμουν τόσο ανέκφραστος που θα μπορούσα να ήμουν δολοφόνος από ταινία που το έσκασε από το ψυχιατρείο. Ο μικρός κοκκάλωσε. Το ευχαριστήθηκα. Του δήλωσα κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως και αυτό τον αφόπλισε και τον αποδιοργάνωσε, αφενός επειδή δεν μπορούσε να φωνάξει τη μάνα του (αλήθεια που ήταν η μαλάκω η μάνα του; Θα πρέπει να ήταν μία εκ των γυναικών στα παγκάκια, στο βάθος, η οποία δαχτύλωνε το κινητό της) και να της πει ότι «αυτός ο κύριος με απειλεί», αφετέρου δεν μπορούσε ούτε να θεωρηθεί ότι πέφτω στα πόδια του και τον παρακαλώ να συνετιστεί. Του είπα κάτι. Ας το ερμηνεύσει όπως θέλει και ας πράξει ό, τι θέλει. Εν πάση περιπτώσει, το ύφος μου, ή καλύτερα η ανυπαρξία ύφους είχε αντίκρυσμα.

Έπειτα επέστρεψε ο γιος μου ολόχαρος και είπε «Έφερα πολλά ξύλα για όλους!» Έλιωσα και ζήλεψα την άγνοια του. Το μαλακιστήρι σηκώθηκε όρθιο, παραιτήθηκε και είπε στον φίλο του: «εγώ πάω να πάιξω μάππα!»

«Στα τσακίδια» είπα από μέσα μου χαμογελώντας σαρδόνια.

Ήρθα σπίτι και προβληματίστηκα. Πόση αυτοσυγκράτηση, πόση αποστασιοποίηση και πόση συναισθηματική ουδετερότητα θα κληθώ να επιδείξω στο μέλλον σε πολύ πιο σοβαρά περιστατικά που θα τον αφορούν; Σήμερα δυσκολεύτηκα πολύ να κρατήσω προσχήματα και να ανακατωθώ τόσο-όσο. Θεέ μου, δεν είμαι εγώ για να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Κάτι ξέρω και είμαι μόνιμα μέσα στη σοφίτα ακούω μουσικές, διαβάζω και γράφω. Δεν είμαι για να διαχειρίζομαι κόσμο και δη Κυπριόπουλα που κάμνουν χάζι με ξιμαρισμένες σαύρες!

Ο γιος μου ήρθε σπίτι και είπε στη μάνα του ότι πέρασε υπέροχα στο πάρκο.

Γράμμα Στον Νεότερο Εαυτό Μου

Διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο “Γράμμα Στον Νεότερο Εαυτό Μου”, στο οποίο 80 διάσημοι από τον αγγλικό χώρο και επικράτεια γράφουν ένα δισέλιδο γράμμα στον 16χρονο εαυτό τους και του λένε ό, τι θέλουν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που προέκυψε μετά από βιβλιοδέτηση των αντίστοιχων άρθρων όπως αυτά δημοσιέυτηκαν στο περιοδικό The Big Issue - όσοι το ξέρετε. Κάτι σαν το “Μαθήματα Ζωής” του Esquire για όσους γέρνουν προς Αμερική μεριά. 

 

Όπως και να ‘χει, κάθισα και το διάβασα. Παρόλο που μόνο 22 προσωπικότητες γνωρίζω από τις 80 που περιέχει το βιβλίο έβγαλα κάποια συμπεράσματα. Κατ’ αρχάς, όλοι οι πετυχημένοι άνθρωποι υπήρξαν ναρκομανείς και αλκοολικοί. Ή τουλάχιστον οι περισσότεροι. Για εσάς που απορείτε γιατί 40αρήσατε και ακόμα δεν είδατε άσπρη μέρα, ιδού μία λογική εξήγηση των λαθών σας. Δεν μπεκρουλιάζατε αρκετά, ούτε χαπποπίνατε αρκετά. Βέβαια, όλοι οι γράφοντες σήμερα τα αποτάσσονται αμφότερα και ομολογούν ότι υπήρξαν ηλίθιοι όταν έπεφταν στις καταχρήσεις, αλλά αυτό δεν παύει από το να είναι μια πραγματικότητα. Ήταν όλοι αλκοολικοί και ναρκομανείς. 

 

Επίσης, μία μεγάλη πλειοψηφία απ’ αυτούς ομολογεί ότι από νεαρή ηλικία διαισθάνονταν ότι θα γίνουν σπουδαίοι και τρανοί μια μέρα και αυτό δείχνει ότι το να είσαι ψώνιο βοηθά στην εξέλιξή σου. Ή τουλάχιστον ότι αν είναι το γραμμένο σου να διαπρέψεις, αυτό θα το διαισθανθείς από νωρίς. Αν, δηλαδή, στα δεκάξι σου δεν νιώθεις ή δεν ένιωσες τίποτε, χέσε μέσα, η μοίρα σου είναι σακατεμένη. 

 

Τι θα έλεγες στον δεκαεξάχρονο εαυτό σου; 

 

Εγώ θα του έλεγα, “πώς είσαι έτσι ρε μαλάκα;” 

 

Στα δεκαέξι μου, βέβαια, μια χαρά αισθανόμουν, αλλά τότε δεν καταλάβαινα, ούτε καν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ τη μαλακία που με έδερνε. Μιλώ εκ του ασφαλούς τώρα. Υποθέτω ότι και στα 60 μου, “πώς είσαι έτσι ρε μαλάκα” θα πω στον 40αρη εαυτό μου. Αυτό όμως, δεν είναι της παρούσης. Θα έλεγα, λοιπόν, στον 16χρονο εαυτό μου ότι πρέπει να σταματήσει να φοβάται, θα πρέπει να τολμά περισσότερο, να είναι πιο ελεύθερος και πιο ριψοκίνδυνος. 

 

Θεωρώ ότι έγιναν δύο λανθασμένες επιλογές στα 16 μου οι οποίες από μόνες τους δεν είναι σημαντικές, αλλά προκάλεσαν αλυσιδωτές, αρνητικές συνέπειες στην μετέπειτα πορεία της ζωής μου η οποία είδε κι έπαθε να ορθοποδήσει. Δεν έχει σημασία να κάτσω να τα αναλύσω τώρα, τα έχω αναφέρει εδώ κατά καιρούς αρκετές φορές. Περιληπτικά, ας αναφέρω ότι ήταν η κακή επιλογή κλάδου στο Λύκειο, και λίγο αργότερα η επιμονή μου να τρέχω πίσω από μία συγκεκριμένη κοπέλα καθ’ όλη τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων. Αυτά ακούγονται σαν πταίσματα σήμερα, όμως θεωρώ ότι οι συνέπειές τους στην ψυχολογία μου, στην αυτοπεποίθησή μου και στη διαμόρφωσή μου ήταν καθοριστικές και βάναυσες. 

 

Βέβαια, το παρόν είναι μια χαρά, και δόξα τω Θεώ να λέμε, κι αν δεν είχα περάσει απ’ τη Σκύλα και τη Χάρυβδη τότε, δεν θα ήμουν σήμερα αυτός που είμαι. Αλλά, what if? Ποτέ δεν θα μάθουμε! Και ίσως να μην πρέπει και να μάθουμε. Άλλωστε θέλω να πιστεύω στο “γραμμένο” γιατί το βρίσκω γοητευτικό κόνσεπτ, καθώς επίσης θέλω να πιστεύω ότι πάντα καταλήγουμε “εκεί που έπρεπε να καταλήξουμε”. 

 

Επομένως, αυτό θα έλεγα στον 16χρονο εαυτό μου. “Ρηλάξ! Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει. Είτε πάρεις ναρκωτικά, είτε όχι.”

Λεπτομέρειες Που Λατρεύω

 

Θα σου μιλήσω για λεπτομέρειες που με συγκινούν και δεν με κόφτει αν το βρίσκεις κορεσμένο και χιλιοσυζητημένο το θέμα. Τα γράφω για να τα χαίρομαι εγώ.

Προχτές παίζαμε ντόμινο με τον γιο μου. Άνοιξε τα μπαούλα ο μικρός, μέσα στα οποία έχω φυλαγμένες τις βιντεοκασέτες, και τις έστηνε τη μία πλάι στην άλλη σαν ντόμινο και έκανε χαρά όταν τις έριχνε κάτω. Ανάμεσα στις κασέτες που ξετρύπωσε ήταν και αυτή της Γιουροβίζιον του 1982. Η πρώτη Γιουροβίζιον που απόκτησα. Νόμιζα ότι είχα χάσει τη συγκεκριμένη κασέτα και χάρηκα αφάνταστα που τη βρήκε ο μικρός. Πρόσεξα ότι ξέφτισε η ετικέτα και το «1982» δεν διαβάζεται καθαρά. Γι’ αυτό δεν την έβρισκα τόσο καιρό!

Πριν προλάβει να πει «μανά», έστησα το βίντεο και ψηφιοποίησα κάποια αποσπάσματα για να τα σχολιάσω.

Οι λεπτομέρειες που αγαπώ από το πιο πάνω βίντεο, καταγραμμένες πιο κάτω:

Ο εθνικός μας ύμνος κατά τη διάρκεια της καρτ-ποστάλ! Ο ελληνικός εθνικός ύμνος! Πόσο σημαντικό για εμάς, τους λίγους εναπομείναντες, να ακούγεται πανευρωπαϊκώς και χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή διπλωματικό πόλεμο ο ελληνικός εθνικός ύμνος ως «χαλί» στη σημαία μας. Πόσο σημαντικό πολιτικό επίτευγμα στην καθισιά μας. Φυσικά, ουδείς άλλος αντιλήφθηκε εκείνο το βράδυ ότι η Κύπρος υιοθέτησε τον ελληνικό εθνικό ύμνο, αφού η Ελλάδα δεν συμμετείχε εκείνη τη χρονιά ώστε να γίνει η ταύτιση. Αλλά και να συμμετείχε η Ελλάς, ποιος θα παρατηρούσε ότι επρόκειτο για τον ίδιο ύμνο; Επί της ουσίας κανένας. Το πόσα σημαίνει για εμάς, ή τέλος πάντων για εμένα που προσδιορίζομαι ως Έλληνας της Κύπρου, είναι απερίγραπτο.

Η Άννα Vishy. Πριν γίνει Βίσση, και πριν γίνει Vissi, η Άννα ήταν Vishy. Στην κυπριακή διάλεκτο βίσσιει θα πει «βήχει». Οξύμωρον; Η Άννα που… βήχει; Αν ο βήχας ήταν τόσο μελωδικός όσο η φωνή της, μακάρι να βήχαμε όλη μέρα!

Αναφέρεται ότι το τραγούδι «Μόνο η Αγάπη» το έγραψε η ίδια. Δεν το έγραψε η ίδια. Ο Καρβέλας το έγραψε. Αλλά τότε το ΡΙΚ απαγόρευε σε ξένους να εκπροσωπούν την Κύπρο, έτσι οι περισσότεροι έγραφαν άλλα ντ’ άλλων στα χαρτιά συμμετοχής. Το ίδιο έκανε και η Κωνσταντίνα το 1997, όταν ισχυρίστηκε ότι έγραψε η ίδια το «Μάνα μου» ενώ όλοι ξέρουμε ότι το έγραψε ο Παναγιώτης Μαθιέλης, πρώην σύζυγός της, ο οποίος υπέγραφε τα τότε τραγούδια της. Πέμπτη θέση για τη Βίσση, πέμπτη θέση και για τα αδέλφια της Κωνσταντίνας. Είδατε που γκρινιάζετε μερικοί; Τις ψηλότερες μας θέσεις στον διαγωνισμό τις λάβαμε με έργα μη Κυπρίων συνθετών (1982, 1997, 2018, άντε να βάλω και το 2004 μέσα αν θεωρήσουμε τον Μαϊκ Κονναρή Άγγλο μιας και έχει να μιλήσει Ελληνικά από τότε που μετοίκησε στην Αγγλία).  

Η Φρύνη Παπαδοπούλου στον σχολιασμό, μαζί με τον Τζον Βίκερς. Πόσο κύρος προσέδιδαν στον διαγωνισμό! Δημοσιογράφοι παλιάς κοπής και όχι σύγχρονα ραδιοφωνικά σούργελα. Κατ’ αρχάς, νοσταλγώ τους καιρούς κατά τους οποίους το να μεταδίδεις λαϊβ έναν διαγωνισμό από μια μακρινή χώρα ήταν τεχνολογικό επίτευγμα. Το ότι καθόταν η Φρύνη με τον Βίκερς στο Χάρρογκεϊτ και μας απευθύνονταν στο σαλόνι μας στη Λευκωσία, ήταν το ίδιο συναρπαστικό με το να επικοινωνείς με τους αστροναύτες στο φεγγάρι. Σήμερα κάνουμε skype call από οπουδήποτε και αν καθυστερεί λίγο ο ήχος, γκρινιάζουμε κι από πάνω.

Ο Τζον Βίκερς ήταν Άγγλος που παντρεύτηκε Κύπρια και μετακόμισε στην Κύπρο στη δεκαετία του ‘70. Η χαρακτηριστική του φωνή και προφορά είναι αγαπητή σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το ΡΙΚ στο ραδιόφωνο. Αγαπούσε πάρα πολύ τη Γιουροβίζιον και κάθε χρόνο έκανε αφιερώματα σ’ αυτήν μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του. Προσπάθησε πολλές φορές να συμμετέχει και ο ίδιος στον διαγωνισμό ως συνθέτης μέσα στη δεκαετία του ’80, και τα κατάφερε εντέλει το 1990 με το «Μιλάς Πολύ». Δεν χόρτασε όμως. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2010 αν δεν απατώμαι, ξαναπροσπάθησε ανεπιτυχώς να στείλει τραγούδι.

Πόσο νοσταλγώ την επισημότητα του τότε διαγωνισμού. Αυτό το «καλή επιτυχία Άννα» που λέει η Φρύνη και μπορείς να καταλάβεις την αγωνία τόσο της εκφωνήτριας όσο και ολόκληρης της Κύπρου. Τότε νιώθαμε ότι ήταν η στιγμή της Κύπρου εκείνο το τρίλεπτο. Το ότι ένα νησάκι είχε ίση ευκαιρία προβολής με χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και ίση βαρύτητα ψήφου. Νιώθαμε ότι αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή ήταν τρομερά σημαντικό. Τώρα το βλέπουμε σαν ένα τηλεπαιχνίδι. Τότε το να ντυθείς σαν Καρυάτιδα με χλαμύδα και ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα ως δήλωση πένθους για την εισβολή της Τουρκίας στη χώρα σου, είχε μία σημειολογία. Ήταν έμμεση διαμαρτυρία. Σήμερα δεν είναι τίποτα. Πλέον οι αποστάσεις μίκρυναν, η τεχνολογία κάνει τα πάντα κοντινά μας, η μετάδοση του διαγωνισμού έχει ήχο και ποιότητα σαν να γίνεται από το σαλόνι μας, η ορχήστρα καταργήθηκε, είτε πρώτος έρθεις, είτε τελευταίος έρθεις σιγά το πράμα, οι πολιτικές εκφράσεις και τα υπονοούμενα απαγορεύονται εκτός και αν είσαι χώρα που συμπαθούν και κάνουν τα στραβά μάτια, ο κόσμος έχει αλλάξει στάση, «ποιος χέστηκε για το πανηγυράκι», αλλά κυρίως, ποιος χέστηκε για τον εθνικό ύμνο. Που τίθεται πλέον κι αυτός υπό αμφισβήτηση σημαντικότητας. Που συγκινεί ελάχιστους, οι οποίοι αποκαλούνται γραφικοί.

Έχουν καταργηθεί και ισοπεδωθεί τα πάντα. 

Στο Τρελό Σας Προσκαλούμε Καρναβάλι

 

Το αγαπημένο θέμα αυτού του μπλογκ ήταν ανέκαθεν η ανεξάντλητη βλακεία των Κυπρίων. Είχα καιρό να ασχοληθώ με το θέμα, όχι επειδή αναθεώρησα ή κουράστηκα, αλλά επειδή την έχω πλέον αποδεχτεί ως δεδομένη και αναπόσπαστο κομμάτι του DNA μας. Επομένως, ναι, σε ένα μεγάλο βαθμό έπαψα να τη συζητώ, γιατί δεν μου προκαλεί πια καμία εντύπωση ενώ είναι και πηγή αρνητικής ενέργειας. Μετά τα χθεσινά καραγκιοζιλίκια στη Λεμεσό,  όμως, όπου δεν τηρήθηκε κανένα μέτρο κατά του κορωνοϊού λόγω καρναβαλιού, και μετά τις εξοργιστικές εικόνες με τους μασκαράδες οι οποίες κατέκλυσαν τα σόσιαλ, θεωρώ ότι οφείλω ένα ακόμα κείμενο στην αγαπημένη μου πατρίδα, καθώς και ένα κείμενο τίγκα στο μπούλινγκ στους αγαπημένους Λεμεσιανούς.

Κατ’ αρχάς, πριν εστιάσουμε σε αυτούς καθεαυτούς να ξεκαθαρίσω ότι πιστεύω πως η μαλακία που δέρνει το νησί είναι διαμοιρασμένη πάνω-κάτω στα ίδια ποσά. Δεν θα ξεχάσω ότι πρόσφατα καταπατήθηκαν τα μέτρα κατά της πανδημίας, επειδή οι αριστεροί της χώρας αποφάσισαν ότι έπρεπε να διαδηλώσουν κατά της διαφθοράς (τώρα το θυμήθηκαν! Το ότι με την ηλίθια ψήφο τους έχουν υπάρξει πρωτοπόροι στην εγκαθίδρυσή της διαφθοράς, δεν το θυμούνται), με αποτέλεσμα μία αργόσχολη που «απλά χόρευε» καβλιάζοντας αστυνομικούς, παραλίγο να χάσει το μάτι της. Επίσης, λίγο αργότερα τα μέτρα καταπατήθηκαν από φανατισμένους Χριστιανούς οι οποίοι συνωστίστηκαν για να προσκυνήσουν την παντόφλα ενός Αγίου που ήρθε τουρνέ στη χώρα μας, ενώ πολύ πιο πριν, στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές, οι Λευκωσιάτες πλημμύρισαν τη Στασικράτους με το ψηλό ποτήρι οίνου ανά χείρας για να αποχαιρετίσουν το μίζερο 2020, σάμπως και βρίσκονταν μπροστά στο Μέγαρο Ροκφέλλερ για ρεβεγιόν με την οικογένεια Τραμπ και δεν μπορούσαν να το αποφύγουν.

Καθώς βλέπετε, η μαλακία είναι παγκύπρια υπόθεση, θεωρούμε τα μέτρα ενδεδειγμένα, αλλά ταυτόχρονα θεωρούμε και κάποιες συνήθειες ως αδιαπραγμάτευτες, ανάλογα σε ποια κοινωνική ομάδα θεωρούμε ότι ανήκουμε. Μην τυχόν και πάρεις από τους αναρχό-άπλυτους την επαναστατικότητα, από τους καμένους τη θρησκεία και από αμφότερους το lifestyle που τους καθόρισε.

Τούτων λεχθέντων, εχθές οι Λεμεσιανοί, αντί να πουν «εμείς θα δείξουμε επίπεδο» και «δεν θα κάνουμε τις μαλακίες που έκαναν οι άλλοι», είπαν πολύ σωστά ως γνήσιοι γλεντζέδες που καμώνονται ότι είναι: «εμείς θα κάνουμε χειρότερα» γιατί «ποιοι είναι οι Λευκωσιάτες που θα μας στερήσουν τον καρναβάλι μας!»

Οι Λεμεσιανοί, θεωρούν το καρναβάλι το άλφα και το ωμέγα της πόλης τους. Ουδέποτε κατάλαβα το γιατί. Κάποτε πρέπει να βρεθεί κάποιος και να τους εξηγήσει ήρεμα και με το καλό, ότι πρόκειται περί τεράστιας γελοιότητας και κακογουστιάς και ότι κανονικά θα έπρεπε να ντρέπονται γι’ αυτό. Όμως, αυτό το πράγμα δεν μπορείς καν να το υπονοήσεις γιατί όποτε τολμήσεις να το θίξεις σου απαντούν ότι «ζηλεύεις» και σοβαρολογούν. Κάπου εκεί βαριέσαι να συζητήσεις περαιτέρω με κόσμο που προτάσσει το επιχείρημα της ζήλειας και είναι πάνω από 10 χρονών. Σου απαντούν ότι ως Λευκωσιάτης «δεν μπορείς να αντιληφθείς τι πάει να πει καρναβάλι και ότι αν δεν μεγάλωσες με αυτό δεν μπορείς να συλλάβεις το μεγαλείο του». Δεκτόν. Πολλά πράγματα έχουν μυθοποιηθεί στο μυαλό μας εξ αιτίας της ικανότητας του εγκεφάλου να μυθοποιεί τα ευχάριστα γεγονότα της παιδικής μας ηλικίας. Πρώτος και καλύτερος το γνωρίζω. Όμως, κάποτε, καλό είναι να ξεγυμνώνουμε τις αναμνήσεις και να διαχωρίζουμε το τι είναι πραγματικά το απόσταγμα μιας νοσταλγίας και τι μία μαλακία στο τετράγωνο. Ακόμη κι εγώ που ό, τι έχω ζήσει ως παιδί το έχω ανάγει σε… «θρησκεία», γνωρίζω ότι κατά βάθος η παιδική μου ηλικία δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, ότι ως παιδί τόσο μου έκοβε, τόσα καταλάβαινα, τόσα έκανα. Οι Λεμεσιανοί εξακολουθούν να θεωρούν ότι το καρναβάλι τους είναι ιερό και ότι πρέπει να τιμάται με κάθε κόστος και τίμημα ακόμα και αν αυτό σημαίνει τριπλασιασμό των κρουσμάτων και περισσότερους νεκρούς.

Ω, ναι! Τα έθιμα πρέπει να διατηρούνται ζωντανά και τι καλύτερο από το έθιμο της «πελλόμασκας» και της παρέλασης με τις στολές των €10 από τα Τζάμπο για να παράγεις «πολιτισμό»; Υπάρχουν δεκάδες πόλεις παγκοσμίως με παράδοση στο καρναβάλι, είναι όλων πολύ υψηλότερης αισθητικής (δεν είναι και δύσκολο), και ποιότητας. Αυτό παραβλέπεται, βεβαίως, βεβαίως. «Δεν είσαι Λεμεσιανός και δεν μπορείς να νιώσεις», απαντούν. Μια χαρά μπορώ να νιώσω, και δεν είναι καρναβάλι αυτό το χάλι.

Τα λεμεσιανά σύνδρομα δεν σταματούν εδώ, δυστυχώς.

Ακόμη και ο πιο σύγχρονος Λεμεσιανός όταν τον πιάσεις κουβέντα αργά ή γρήγορα θα πει κάτι με μία υποβόσκουσα πικρία ως προς την αντιμετώπιση της πόλης του από την κυπριακή κυβέρνηση, θα πει κάτι που ενέχει μία άδικη αντιμετώπιση συγκριτικά με τη Λευκωσία. Θεωρούν όλοι ότι είναι Δήμαρχοι της Λεμεσού. Αν, μάλιστα δεν πρόκειται για σύγχρονο άνθρωπο, τότε θα ακούσεις πολλές γραφικότητες που ανάγονται σε απίστευτα κόμπλεξ δευτεράντζας.

Δεν θα ξεχάσω όταν ήμουν στο στρατό, που έπρεπε να συνοδεύσω έναν άρρωστο οπλίτη εκ Λεμεσού στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λευκωσίας. Η κατάστασή του ήταν αρκετά σοβαρή και γι’ αυτό κλήθηκαν εκτάκτως οι γονείς του να τον συνοδεύσουν με το ασθενοφόρο. Ήμασταν μέσα στο στρατιωτικό ασθενοφόρο, εγώ, ο ασθενής και οι γονείς του. Οι άνθρωποι αντί να αγωνιούν για την κατάσταση του γιου τους, κοίταζαν έξω απ’ τα παράθυρα και σχολίαζαν «πόσο άσχημη είναι η Λευκωσία», και «τι χάλια δρόμους έχει η Λευκωσία», και «πώς αντέχετε και ζείτε εδώ πέρα!», με μία αηδία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την οποία ακόμα θυμάμαι. Ο γιος τους κατάκοιτος μπροστά μας, οι έγνοια των Λεμεσιανών ήταν η ασχήμια της Λευκωσίας (για την οποία δεν διαφωνώ καθόλου παρεμπιπτόντως, αλλά μίλα μου για προτεραιότητες).

Όταν ήμουν στο στρατό, η Λεμεσός αποκαλούνταν Sex Town από τους οπλίτες που κατάγονταν από εκεί. Όταν έπαιρναν εξοδόχαρτο, έλεγαν ότι φεύγουν για τη «Sex Town». Η Λεμεσός, το 1998-99 όταν υπηρέτησα εγώ, ήταν τίγκα στο καμπαρέ και το εμπόριο λευκής σαρκός. Αυτό το βρίσκανε πολύ χαριτωμένο οι πολίτες της. Ακόμα και ο Υποδιοικητής μου μοιράζοντας τα εξοδόχαρτα τους έλεγε «καλά να περάσετε στη sex town!» και αν τολμούσες να μορφάσεις ειρωνικά με το σαχλό ευφυολόγημα και την τραγικότητα της κατάστασης σε κοίταζαν περίεργα έως και καχύποπτα.

Σήμερα τα καμπαρέ έκλεισαν, η πόλη καθάρισε και άλλαξε σε τεράστιο βαθμό. Χτίστηκαν ψηλά, μοντέρνα κτήρια (εντάξει, δεν είναι όλα το ίδιο καλαίσθητα, αλλά γενικώς είναι εμφανής η αναβάθμιση), και φτιάχτηκαν προβλήτες, μαρίνες και το κέντρο της πόλης στην περιοχή του κάστρου εξωραΐστηκε και έγινε μια ομορφιά. Είναι έτοιμοι για τη Γιουροβίζιον του 2022! Αλλά τώρα έχουν άλλου είδους προβλήματα. Τους φταίει που «έγιναν Ντουμπάι» και ότι το βιωτικό επίπεδο είναι ασύμφορο και ότι χάθηκε ο χαρακτήρας της πόλης. Άμα βρεθεί η ίσια τους, να με ειδοποιήσετε.

Θεωρώ τη Λεμεσό μακράν την πιο ωραία πόλη της Κύπρου όπως έχει εξελιχτεί τα τελευταία 15 χρόνια. Παρόλα αυτά, το μεγάλο της πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται: Οι Λεμεσιανοί. Μπορείς να βγάλεις τον Λεμεσιανό από τη Λεμεσό, αλλά ποτέ τη Λεμεσό από τον Λεμεσιανό. Είναι αστείο που υπάρχουν αυτοί οι διαχωρισμοί σε έναν πληθυσμό του ενός εκατομμυρίου, αλλά είναι αλήθεια. Όταν είχε έρθει στην Κύπρο ένας Αμερικάνος, σχέση μιας φίλης, και τον γυρίζαμε την Κύπρο με το αυτοκίνητο, μας είχε πει: «είναι απίστευτο πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι από πόλη σε πόλη, σε ένα τόσο μικρό νησί».

Το είπε ευγενικά ο άνθρωπος.

Μπήκε Η Άνοιξη!

 

«Ξύπνα Αλεξάκο μου! Ξύπνα γιατί θα φύγω να πάω δουλειά και θα μείνεις σπίτι μόνος σου! Βάλε κάλτσες Αλεξάκο μου. Κάνε και πιπί! Πιπί! Πριν κοιμηθούμε και μόλις ξυπνήσουμε κάνουμε πιπί! Μην μου χασμουριέσαι. Αν νυστάζεις ας κοιμόσουν νωρίτερα χθες βράδυ παρά να χοροπηδάς πάνω στα στρώματα. Ξύπνα! Σε περιμένει η δασκάλα σου. Ω, κοίτα! Είναι σήμερα πρώτη Μαρτίου. Η πρώτη μέρα της άνοιξης. Θα σου βάλω τραγούδια στο αυτοκίνητο σχετικά με την άνοιξη!»

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, τον δένω στο πίσω κάθισμα. Κάνω search στο ipod να βρω οτιδήποτε σχετικό έχω με την «άνοιξη». Βιβάλντι και Σοφία Βόσσου μόνο!

«Αν έρθεις και τη νύχτα μου ντυθείς, αν έρθεις και στο σώμα μου κρυφτείς…»

Αλέξη αυτό το τραγούδι είναι πολύ διάσημο. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έχουν περί πολλού και το θεωρούν αδικημένο, αλλά είναι πια συνυφασμένο με την άνοιξη. Άκου τι κύρος του προσδίδουν τα σαξόφωνα!»

Φτάνουμε στα φανάρια. «Παπά προχώρα!», «Δεν μπορώ, δεν βλέπεις που είναι κόκκινο;» Άκου και τον Βιβάλντι. Τον Βιβάλντι και τον Μότσαρτ τους ξέρει απ’ έξω γιατί του είχαμε αγοράσει μία σειρά μουσικών βιβλίων με ένα κουνέλι, τον Ρένο, ο οποίος είναι μουσικός. Πατάς κουμπιά στις σελίδες του βιβλίου και παίζουν μουσικά θέματα από τους γνωστούς συνθέτες. «Παπά! Ο Βιβάλντι!» Αμέσως αναγνώρισε την Άνοιξη το καμάρι μου!

Μουντζώνω την μπροστινή που έγινε πράσινο αλλά κοιμάται όρθια, θεριεύουν τα βιολιά. Πα-ρα-παρα-παμ, παρά-παραπάμ-παρά παμ». «Άκου τα βιολιά πως ανθίζουν, άκου τα φλάουτα σαν τα τιτιβίσματα των πρώτων χελιδονιών Αλεξάκο. Άκου τα που κάνουν διάλογο. Μιλά το ένα φλάουτο και απαντά το άλλο!» Πατώ την κόρνα μέσα φουλ, «Μαλάκα, στρίψε! Μια ώρα δείχνεις να στρίψεις!»

Οδηγώ και ταυτόχρονα διευθύνω ορχήστρα. Αριστερά τα πνευστά, δεξιά τα έγχορδα. Για εφέ ρίχνω και πίδακες νερού από τα wipers όποτε η ορχήστρα φτάνει σε οργασμό. Σε κάθε ρεφρέν ανοίγω τα παράθυρα και μοιράζω λουλούδια και γαμωσταυρίδια στους οδηγούς. Μπήκε η άνοιξη Αλεξάκο!

Φτάνουμε στο σχολείο. Τίγκα ο δρόμος, δεν χωρεί να περάσει κουνούπι. Παρκάρω στο πεζοδρόμιο. Ξαμολώ το μωρό που είναι ντυμένος σαν Εσκιμώος σε ιγκλού. Έτσι μπαίνει η άνοιξη, μαντάμ! «Αντισηπτικούλι;» ρωτά η νηπιαγωγός στην είσοδο. Βάζω λίγο στα χέρια μου, σαν κωλώνια στον επιτάφιο, βαράω δυο παλαμάκια σαν τον Κωνσταντάρα και της τα τρίβω στη μούρη! «Μυρίζει ωραία!»

Καλημέρα σας!

Η Σατανισμένη Συμμετοχή

 

Don’t you love this country!

Χθες το απόγευμα δύο φίλοι στα σόσιαλ εξέφρασαν άποψη για το El Diablo. Κάθισαν και ανάλυσαν τους στίχους, αποφάνθηκαν ότι η κοπέλα θέλει να χαρίσει τη ψυχή της στον διάβολο και ως εκ τούτου κρίνεται «σατανιστικό» και μία Χριστιανική Ορθόδοξη χώρα όπως η Κύπρος δεν πρέπει να συμμετέχει με αυτό το τραγούδι.

Οι συγκεκριμένοι φίλοι είναι κολλημένοι από μικροί. Ο αιώνιος μας καβγάς όταν βρισκόμασταν τα Σάββατα, το μακρινό 1997, ήταν η εμμονή τους με το κατηχητικό και τη θρησκεία, εξ ου και σιγά-σιγά αραιώσαμε. Πήγανε βέβαια και σπουδάσανε, βγήκανε από τη χώρα, αλλά ουδέποτε κατάφεραν να δουν πέραν της μυθολογίας και ουδέποτε κατάλαβαν την πραγματική έννοια της θρησκείας και τη σωστή της χρήση. Γιατί κι εγώ γοητεύομαι από τη Ντίσνεϊλαντ, το παραδέχομαι, αισθάνομαι μία θαλπωρή και ασφάλεια όποτε την επισκέπτομαι, αλλά την ώρα που φωτογραφίζομαι με τον Μίκυ γνωρίζω ότι μέσα στη στολή υπάρχει ένας υπάλληλος που πληρώνεται €5 την ώρα και ότι πραγματικός Μίκυ δεν υφίσταται. Ε, αυτοί δεν μπορούν, ούτε θέλουν να πιστέψουν ότι δεν υφίσταται Μίκυ Μάους. Ξεπέρασαν προ πολλού το όριο της ωφέλιμης πίστης, έγιναν τοξικοί ως εκεί που δεν παεί.

Και ιδού τα χαΐρια μας σήμερα!

Να ακυρωθεί η Τσαγκρινού και το τραγούδι. Απείλησαν ακόμα και να κάψουν το ΡΙΚ! Προβάλλονται θρησκευτικά επιχειρήματα, προβάλλονται νομικά επιχειρήματα περί ελευθερίας έκφρασης, περί προσβολής των Θείων κτλ. Κανείς όμως δεν προέβαλε Γιουροβιζιακά επιχειρήματα ώστε να τους αποστομώσει. Ε, ήρθε η ώρα να τα ακούσετε!

Το 1976 η Μαρίζα Κωχ εκπροσώπησε την Ελλάδα με το τραγούδι «Παναγιά μου- Παναγιά μου». Ήταν ένα τραγούδι γραμμένο για την Κύπρο, ορμώμενο από την τουρκική εισβολή της προηγούμενης χρονιάς. Στο τραγούδι γίνεται επίκληση της Παναγιάς πάνω από δέκα φορές στον στίχο. Αν η Παναγιά άκουγε και ενέκρινε τη θρησκευτική μας θέση δεν θα βοηθούσε ώστε η Ελλάδα να πάρει μία πιο ψηλή θέση από την 13^η;

Ομοίως, το 1995 η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από την Ελίνα Κωνσταντοπούλου και το «Ποια Προσευχή». Ένα τραγούδι γραμμένο για το Μακεδονικό θέμα. Παρά τις προσευχές, κατετάγη κι αυτή 12^η.

Καθώς βλέπετε, ο Θεός δεν βλέπει Γιουροβίζιον. Αν έβλεπε, θα έβαζε και το χέρι του.

Σήμερα το πρωί με εξύβρισε από το τουίτερ η μισή κερκίδα του ΑΠΟΕΛ επειδή τόλμησα να τους πω ότι ένα εύπεπτο ποπ τραγούδι δεν είναι δυνατόν να κρίνεται τόσο λάθος και το τι άκουσα δεν περιγράφεται, μέχρι που με είπαν και «αριστερό!» Εμένα! Γέλασα.

Τι γελοία χώρα! Αριστεροί – Δεξιοί! Ένα μάτσο βλάκες! «Το El Diablo είναι σκανδαλώδες για εμάς τους Χριστιανούς», λένε. Ήθελα να τους πω, από πότε οι Χριστιανοί βλέπουν Γιουροβίζιον, έναν κατεξοχήν διαγωνισμό για… «ανώμαλους», αλλά ποιος τα βάλλει τώρα με όλη την Κύπρο;

Έλενα Τσαγκρινού σε λυπάμαι που έμπλεξες μαζί μας. 

El Diablo

 

Κυκλοφόρησε χθες το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον φέτος, το λεγόμενο El Diablo με την Έλενα Τσαγκρινού.

Μην το ψάξετε στο YouTube, δεν υπάρχει ολόκληρο, διατίθεται μόνο μέσω του επίσημου σάιτ της Panik Records το οποίο γενικώς σέρνεται και όποτε θυμάται συνεργάζεται. Ποιο σαΐνι σκέφτηκε να κοινοποιηθεί εκεί, παρά στο YouTube όπου έχει πρόσβαση το παγκόσμιο, δεν ξέρω. Από χθες ταλαιπωρείται το σύμπαν με το θέμα.  

Το τραγούδι γράφτηκε από ξένους καταξιωμένους συνθέτες και παραγωγούς, των οποίων τα ονόματα εμένα προσωπικά δεν μου λένε τίποτα (ναι, έχω καταντήσει η Χρυσούλα Διαβάτη σ’ αυτά τα θέματα), και έχει ένα ρεφρέν κλεμμένο από το Bad Romance της Lady Gaga. Νεότεροι σε ηλικία φίλοι μου, λένε ότι τα κουπλέ παραπέμπουν σε άλλα τραγούδια της Rita Ora, κι εδώ πάλι πετιέται η Χρυσούλα και λέει «ποια είναι αυτή, δεν την ξέρω».

Παρόλο που η αντιγραφή του ρεφρέν είναι σκανδαλώδης και νομικά οριακή, δεν θα φέρω ένσταση. Το Bad Romance είναι ένα από ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ και χαίρομαι όταν ακούω την ομοιότητα. Φτιάχνει η διάθεσή μου. Προφανώς και δεν πρόκειται για μουσική ποιότητας, αλλά εδώ γελάνε και τα πόμολα, στη Γιουροβίζιον είμαστε. Είναι ένα τραγούδι στα πρότυπα της ξευτυλισμένης εποχής που ζούμε. Άλλωστε και η Σουηδία κέρδισε το 2015 με τραγούδι αντιγραφή από David Guetta ενώ ο Doron Medalie που έγραψε το Toy για το Ισραήλ το 2018 παραδέχτηκε την ομοιότητα με το Seven Nation Army και πλήρωσε εκούσια χρήματα στους συνθέτες.

 Τη γνώμη μου για τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθούμε στη Γιουροβίζιον τη λέω συνέχεια, ξέρετε πολύ καλά ότι εγώ είμαι υπέρ του λαϊκού τραγουδιού άντε το πολύ του έθνικ. Αφού όμως επιμένουν στο ΡΙΚ να επενδύουν σ’ αυτό που έρχεται από το εξωτερικό, στο ετοιματζίδικο, ας είναι. Το El Diablo θα κάνει τη δουλειά μια χαρά.

Tώρα το τι θέση θα πάρει δεν ξέρω. Σίγουρα δεν θα πάει τόσο χάλια όσο το Replay. Εξαρτάται και από τον ανταγωνισμό, όμως, που φέτος είναι υψηλός. Βέβαια, κυριαρχεί η 80τίλα στις πλείστες συμμετοχές (άτιμο Blinding Lights!), και το δικό μας αποφεύγει αυτή την τακτική, ευτυχώς. Υπάρχει όμως ένα ρεύμα από πέρσι υπέρ της Λιθουανίας, της Ισλανδίας και ίσως της Ρωσίας, που δύσκολα θα σπάσει για να κατέβει ο διαγωνισμός τόσο σύντομα ξανά στη Μεσόγειο. Μου είχαν πει άτομα που έχουν άμεση σχέση με τον διαγωνισμό ότι η EBU θέλει διακαώς να κερδίσουμε τον διαγωνισμό για να αποδείξει στα μικρά κράτη που αποχώρησαν, ότι η νίκη δεν είναι ουτοπία (βλ. Μονακό, Ανδόρρα, Μαυροβούνιο) και να ξαναφέρει μέσα τους πελάτες. Αν η Κύπρος δεν το επιδιώξει να είστε σίγουροι ότι θα πριμοδοτηθεί ως διά μαγείας η Ισλανδία (ήδη ο Γιον Όλα Σαντ είχε δηλώσει πριν 2 χρόνια σε συνέντευξη αυτολεξεί «πιστεύω ότι η Ισλανδία θα κερδίσει μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια!» Αλήθεια πώς το ξέρει; )

Aυτά για την ώρα, ας ελπίσουμε, λοιπόν, ο διάβολος να βάλει το χέρι του!

Ε, Όχι Και "Μαζί"

 

Σε συνέχεια προηγούμενου κειμένου, και για να καταλάβετε το μέγεθος της ηλιθιότητας των περισσότερων υποψήφιων βουλευτών, κάθονται και λανσάρουν προεκλογικές εκστρατείες χρησιμοποιώντας ακόμα και εν έτει 2021 σλόγκαν που μόνο τον γέλωτα προκαλούν.

Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μου διαφημιστικό φυλλάδιο ενός υποψηφίου του ΔΗΣΥ, ο οποίος έλεγε, μεταξύ άλλων, ότι θα πορευτούμε «Μαζί». Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται κατά κόρον στα σλόγκαν των 9 στους 10 υποψήφιων.

Πραγματικά, τόσα επιτελεία έχουμε! Δεν σκέφτηκε ένας ότι αυτή η λέξη δεν φτουρά; Τι πάει να πει «Μαζί;»

Ο βουλευτής είναι ένας υπάλληλος του λαού. Εμείς τον προσλαμβάνουμε με την ψήφο μας για να κάνει μία δουλειά. Εν προκειμένω, να νομοθετήσει. Από πού κι ως πού θα νομοθετήσουμε μαζί; Αν ξέραμε να νομοθετήσουμε, αν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μόνοι μας, δεν θα τον είχαμε ανάγκη. Γιατί να νομοθετήσουμε «μαζί;» Να νομοθετήσει μόνος του, με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Πόσο δύσκολο είναι να το επικοινωνήσουν σωστά;

Όταν προσλαμβάνω έναν ηλεκτρολόγο ή έναν αρχιτέκτονα, ή οποιονδήποτε άλλον παρέχει υπηρεσίες, πουθενά δεν βλέπω τη λέξη μαζί. Δεν μου λέει ο Piperaris ότι θα εγκαταστήσουμε τον συναγερμό «μαζί». Ούτε έρχεται ο καθαριστής της πισίνας να μου πει ότι θα ρίξουμε τα χημικά στο νερό «μαζί». Ο πιλότος όταν μας απευθύνεται λίγο πριν την απογείωση δεν λέει ότι θα πετάξουμε το αεροπλάνο «μαζί». Το κάνει μόνος του. Επειδή μπορεί. Και έτσι είναι το σωστό. Αυτή την παπάρα που πρέπει να τα κάνουμε όλα «μαζί» για να μοιραστούμε και το φταίξιμο εξίσου όταν θα γίνει η στραβή, εμένα μου σηκώνει τις τρίχες της κεφαλής μου. Όχι χρυσέ μου! Μόνος σου θα τα κάνεις, μόνος σου θα φταίξεις, και όλοι μας θα καρπωθούμε τα θετικά της πολιτικής σου, αν υπάρξουν. Θέλει αλτρουισμό το βουλευτιλίκι.  

Ο γιος μου, όταν θέλει να ανέβει στη σοφίτα στην οποία κάθομαι και ξεκουράζομαι, μου φωνάζει να κατέβω να τον βοηθήσω γιατί φοβάται να ανέβει τη στριφογυριστή σκάλα. Μου λέει «παπά, θέλω μαζί!» Επειδή του εξηγήσαμε ότι αν πέσει θα χτυπήσει και έκτοτε φοβάται. Το «μαζί» υποδηλώνει φόβο και ανικανότητα. Ας βρεθεί ένας να μας πει «ψηφίστε με και θα καθαρίσω εγώ για πάρτι σας». Ουδείς μέχρι στιγμής.

Καταλαβαίνεις με τι αδιάφορους ανθρώπους έχεις να κάνεις από το «μαζί». Είναι ανίκανοι να σκεφτούν κάτι ευφάνταστο, κάτι πρωτότυπο, κάτι χιουμοριστικό, κάτι πέρα από τα τετριμμένα και καταφεύγουν όλοι στα ετοιματζίδικα που τους επιβάλλουν τα διαφημιστικά τους γραφεία με την έγκριση των επικεφαλής των κομμάτων. Τόσο άτολμοι. Κατά τα άλλα θέλουν να μας πείσουν ότι μπορούμε να τους εμπιστευτούμε. Ούτε να προβάλουν τους εαυτούς τους δεν είναι άξιοι, κατά τα άλλα θα μας σώσουν!

Ψυχούλες μου!

Γεροντική Άνοια

Η υπέροχη γιαγιάκα μου, αυτή που μου χάρισε όλες εκείνες τις κασέτες VHS τις οποίες ψηφιοποιώ κατά καιρούς και σας τα πρήζω, πάσχει πλέον από άνια. Ή από αλτσχαϊμερ αν προτιμάτε. Είναι το ίδιο πράγμα. Ευτυχώς ακόμα μας αναγνωρίζει και θυμάται ποιοι είμαστε, μπορεί και κάνει μπάνιο, πάει τουαλέτα και τα συναφή, αλλά η μνήμη της έχει τεράστια προβλήματα, δεν θυμάται καμία πληροφορία για πάνω από 1-2 δευτερόλεπτα. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτα από όσα της λέμε και μας τηλεφωνά κάθε 2-3 λεπτά για να επιβεβαιώσει ό, τι της είπαμε.

Έχουμε φτάσει στα όριά μας οικογενειακώς. Η γιαγιά μου τηλεφωνεί καμιά 30αριά φορές στη μάνα μου καθημερινά για να τη ρωτήσει το ίδιο πράγμα, κι άλλες τόσες τηλεφωνεί στον θείο μου. Συνήθως τους ρωτά «πού είναι τα λεφτά μου», «ποιος μου τα πήρε;» ή «τι ώρα θα έρθετε να με πάρετε για να πάμε στο τάδε μέρος». Έχει να βγει από το σπίτι μήνες, αλλά δεν το θυμάται. Καθημερινά τηλεφωνά και ρωτά τι ώρα θα περάσουν να πάνε στην τράπεζα, στο κομμωτήριο, κτλ. Εν τω μεταξύ μένει μαζί της μία κοπέλα από το Νεπάλ, η οποία την προσέχει, αλλά απηύδησε κι αυτή να απαντά στα ίδια και τα ίδια και έτσι την αφήνει να παραμιλά μόνη της.

Έχω μπει και εγώ στο παιχνίδι. Όταν η γιαγιά μου τηλεφωνεί για 50^η φορά, η μάνα μου και ο θείος μου σταματούν για λίγο να της σηκώνουν το τηλέφωνο γιατί φτάνουν στο αμήν. Η γιαγιά μου τότε θυμάται ότι έχει και εμένα στον κόσμο και αρχίζει να με παίρνει να με ρωτήσει γιατί δεν της απαντά κανένας το τηλέφωνο. «Το κινητό της μάνας σου είναι το τάδε; Το κινητό του γιου μου είναι το τάδε;» Τα επιβεβαιώνω και κλείνει. Ξαναπαίρνει δυο λεπτά μετά να μου πει «δεν μου απαντούν, μήπως άλλαξαν αριθμό;» Της εξηγώ ότι ίσως κάνουν κάποια δουλειά και δεν μπορούν να απαντήσουν αλλά δεν πτοείται λεπτό.  «Μα τους παίρνω συνέχεια και δεν απαντούν! Πάρτους, Χρίστο μου, να δούμε μην τυχόν έπαθαν κάτι!» Της εξηγώ ότι ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα, το ότι τηλεφωνεί συνέχεια αλλά δεν καταλαβαίνει. Δεν θυμάται ότι τηλεφωνεί συνέχεια.

Σήμερα από το πρωί μου τηλεφώνησε 15 φορές για να μου πει ότι έχασε τα λεφτά της και πρέπει να πάει στην τράπεζα επειγόντως να τραβήξει μετρητά γιατί έρχονται, τάχα μου, Χριστούγεννα και πρέπει να μας κάνει δώρα! Δεν μπήκα στη διαδικασία να της εξηγήσω τι μήνα έχουμε, ούτε πως δεν έχει πια χρήματα στην τράπεζα, ούτε πως μεγαλώσαμε και δεν θέλουμε δώρα. Της έλεγα συνέχεια «εντάξει γιαγιά μου, μην αγχώνεσαι είναι όλα υπό έλεγχο, ξάπλωσε και δες τηλεόραση!» Την κατεύναζα για λίγο, ηρεμούσε και το κλείναμε, αλλά πέντε λεπτά μετά μου ξανατηλεφωνούσε για τον ίδιο λόγο. «Δεν έχω λεφτά εδώ και πρέπει να πάω να σας αγοράσω δώρα για τα Χριστούγεννα!» Κάθε φορά με το ίδιο άγχος χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η στιχομυθία επαναλήφθηκε πολλές φορές μέσα σε 10 λεπτά.

Μπαίνω πολύ συχνά σε πειρασμό να την μπλοκάρω κι εγώ και να βρω την ησυχία μου, αλλά φοβάμαι τις τύψεις που θα νιώθω μετά. Κάθε φορά που παίρνει σκέφτομαι «κι αν είναι η τελευταία;» Τι κοστίζει να της απαντήσεις να της πεις το ποίημα; Ούτε ένα λεπτό δεν θα μου πάρει. Το κάνω. Νευριάζω, κουράζομαι κι εγώ, φυσώ και ξεφυσώ αλλά το απαντώ και επαναλαμβάνω το κατεβατό πριν καν με ρωτήσει. «Γιαγιά μου, είναι όλα υπό έλεγχο, μην αγχώνεσαι, ξάπλωσε και δες τηλεόραση!»

Θυμάμαι μια ιστορία.

Όταν ήμουν 4-5 χρονών, οι γονείς μου με έμαθαν να παίρνω στο τηλέφωνο τη γιαγιά μου. Είχαμε σταθερό τηλέφωνο με σύρμα και  κουμπιά, και όχι με καντράν. Ήταν πιο εύκολο να απομνημονεύσω τα νούμερα. Εκείνο το βράδυ που έμαθα τον 6ψηφιο αριθμό της γιαγιάς μου νομίζω της τηλεφώνησα απανωτά 150 φορές! Της έλεγα «γεια σου γιαγιά» και της το έκλεινα. Και φτου κι απ’ την αρχή. Θυμάμαι ότι μου το απαντούσε κάθε φορά, και ούτε μια φορά δεν έδειξε στον τόνο της φωνής της να κουράζεται, ή να χάνει τον ενθουσιασμό της που με άκουγε. Οι γονείς μου που ήταν παρόντες είχαν κουραστεί και έδειχναν δυσφορία. Μου έλεγαν «φτάνει», «άσε την να κοιμηθεί, είναι 8:00 το βράδυ, πήγαινε και εσύ για ύπνο και της τηλεφωνείς αύριο πάλι» αλλά εγώ απτόητος. Και η γιαγιά μου, επίσης, δεν είπε το παραμικρό. Σκεφτείτε κιόλας ότι δεν είχε καν τηλέφωνο στο δωμάτιό της, σηκωνόταν από το κρεβάτι για να το απαντήσει αν και εικάζω ότι στεκόταν από πάνω και το απαντούσε επιμελώς ώσπου να βαρεθώ. Το θυμάμαι πεντακάθαρα όλο το περιστατικό.

Αυτό σκέφτομαι. Και γι’ αυτό της το απαντώ ανελλιπώς. Σφίγγομαι αλλά το κάνω και προσπαθώ να μην δείχνω δυσφορία. Γιατί, γιαγιά μου, δυστυχώς, ανταλλάξαμε θέση, και σου χρωστώ τον ενθουσιασμό που μου έδειχνες!

Αυτά.