Λεπτομέρειες Που Λατρεύω

 

Θα σου μιλήσω για λεπτομέρειες που με συγκινούν και δεν με κόφτει αν το βρίσκεις κορεσμένο και χιλιοσυζητημένο το θέμα. Τα γράφω για να τα χαίρομαι εγώ.

Προχτές παίζαμε ντόμινο με τον γιο μου. Άνοιξε τα μπαούλα ο μικρός, μέσα στα οποία έχω φυλαγμένες τις βιντεοκασέτες, και τις έστηνε τη μία πλάι στην άλλη σαν ντόμινο και έκανε χαρά όταν τις έριχνε κάτω. Ανάμεσα στις κασέτες που ξετρύπωσε ήταν και αυτή της Γιουροβίζιον του 1982. Η πρώτη Γιουροβίζιον που απόκτησα. Νόμιζα ότι είχα χάσει τη συγκεκριμένη κασέτα και χάρηκα αφάνταστα που τη βρήκε ο μικρός. Πρόσεξα ότι ξέφτισε η ετικέτα και το «1982» δεν διαβάζεται καθαρά. Γι’ αυτό δεν την έβρισκα τόσο καιρό!

Πριν προλάβει να πει «μανά», έστησα το βίντεο και ψηφιοποίησα κάποια αποσπάσματα για να τα σχολιάσω.

Οι λεπτομέρειες που αγαπώ από το πιο πάνω βίντεο, καταγραμμένες πιο κάτω:

Ο εθνικός μας ύμνος κατά τη διάρκεια της καρτ-ποστάλ! Ο ελληνικός εθνικός ύμνος! Πόσο σημαντικό για εμάς, τους λίγους εναπομείναντες, να ακούγεται πανευρωπαϊκώς και χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή διπλωματικό πόλεμο ο ελληνικός εθνικός ύμνος ως «χαλί» στη σημαία μας. Πόσο σημαντικό πολιτικό επίτευγμα στην καθισιά μας. Φυσικά, ουδείς άλλος αντιλήφθηκε εκείνο το βράδυ ότι η Κύπρος υιοθέτησε τον ελληνικό εθνικό ύμνο, αφού η Ελλάδα δεν συμμετείχε εκείνη τη χρονιά ώστε να γίνει η ταύτιση. Αλλά και να συμμετείχε η Ελλάς, ποιος θα παρατηρούσε ότι επρόκειτο για τον ίδιο ύμνο; Επί της ουσίας κανένας. Το πόσα σημαίνει για εμάς, ή τέλος πάντων για εμένα που προσδιορίζομαι ως Έλληνας της Κύπρου, είναι απερίγραπτο.

Η Άννα Vishy. Πριν γίνει Βίσση, και πριν γίνει Vissi, η Άννα ήταν Vishy. Στην κυπριακή διάλεκτο βίσσιει θα πει «βήχει». Οξύμωρον; Η Άννα που… βήχει; Αν ο βήχας ήταν τόσο μελωδικός όσο η φωνή της, μακάρι να βήχαμε όλη μέρα!

Αναφέρεται ότι το τραγούδι «Μόνο η Αγάπη» το έγραψε η ίδια. Δεν το έγραψε η ίδια. Ο Καρβέλας το έγραψε. Αλλά τότε το ΡΙΚ απαγόρευε σε ξένους να εκπροσωπούν την Κύπρο, έτσι οι περισσότεροι έγραφαν άλλα ντ’ άλλων στα χαρτιά συμμετοχής. Το ίδιο έκανε και η Κωνσταντίνα το 1997, όταν ισχυρίστηκε ότι έγραψε η ίδια το «Μάνα μου» ενώ όλοι ξέρουμε ότι το έγραψε ο Παναγιώτης Μαθιέλης, πρώην σύζυγός της, ο οποίος υπέγραφε τα τότε τραγούδια της. Πέμπτη θέση για τη Βίσση, πέμπτη θέση και για τα αδέλφια της Κωνσταντίνας. Είδατε που γκρινιάζετε μερικοί; Τις ψηλότερες μας θέσεις στον διαγωνισμό τις λάβαμε με έργα μη Κυπρίων συνθετών (1982, 1997, 2018, άντε να βάλω και το 2004 μέσα αν θεωρήσουμε τον Μαϊκ Κονναρή Άγγλο μιας και έχει να μιλήσει Ελληνικά από τότε που μετοίκησε στην Αγγλία).  

Η Φρύνη Παπαδοπούλου στον σχολιασμό, μαζί με τον Τζον Βίκερς. Πόσο κύρος προσέδιδαν στον διαγωνισμό! Δημοσιογράφοι παλιάς κοπής και όχι σύγχρονα ραδιοφωνικά σούργελα. Κατ’ αρχάς, νοσταλγώ τους καιρούς κατά τους οποίους το να μεταδίδεις λαϊβ έναν διαγωνισμό από μια μακρινή χώρα ήταν τεχνολογικό επίτευγμα. Το ότι καθόταν η Φρύνη με τον Βίκερς στο Χάρρογκεϊτ και μας απευθύνονταν στο σαλόνι μας στη Λευκωσία, ήταν το ίδιο συναρπαστικό με το να επικοινωνείς με τους αστροναύτες στο φεγγάρι. Σήμερα κάνουμε skype call από οπουδήποτε και αν καθυστερεί λίγο ο ήχος, γκρινιάζουμε κι από πάνω.

Ο Τζον Βίκερς ήταν Άγγλος που παντρεύτηκε Κύπρια και μετακόμισε στην Κύπρο στη δεκαετία του ‘70. Η χαρακτηριστική του φωνή και προφορά είναι αγαπητή σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το ΡΙΚ στο ραδιόφωνο. Αγαπούσε πάρα πολύ τη Γιουροβίζιον και κάθε χρόνο έκανε αφιερώματα σ’ αυτήν μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του. Προσπάθησε πολλές φορές να συμμετέχει και ο ίδιος στον διαγωνισμό ως συνθέτης μέσα στη δεκαετία του ’80, και τα κατάφερε εντέλει το 1990 με το «Μιλάς Πολύ». Δεν χόρτασε όμως. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2010 αν δεν απατώμαι, ξαναπροσπάθησε ανεπιτυχώς να στείλει τραγούδι.

Πόσο νοσταλγώ την επισημότητα του τότε διαγωνισμού. Αυτό το «καλή επιτυχία Άννα» που λέει η Φρύνη και μπορείς να καταλάβεις την αγωνία τόσο της εκφωνήτριας όσο και ολόκληρης της Κύπρου. Τότε νιώθαμε ότι ήταν η στιγμή της Κύπρου εκείνο το τρίλεπτο. Το ότι ένα νησάκι είχε ίση ευκαιρία προβολής με χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και ίση βαρύτητα ψήφου. Νιώθαμε ότι αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή ήταν τρομερά σημαντικό. Τώρα το βλέπουμε σαν ένα τηλεπαιχνίδι. Τότε το να ντυθείς σαν Καρυάτιδα με χλαμύδα και ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα ως δήλωση πένθους για την εισβολή της Τουρκίας στη χώρα σου, είχε μία σημειολογία. Ήταν έμμεση διαμαρτυρία. Σήμερα δεν είναι τίποτα. Πλέον οι αποστάσεις μίκρυναν, η τεχνολογία κάνει τα πάντα κοντινά μας, η μετάδοση του διαγωνισμού έχει ήχο και ποιότητα σαν να γίνεται από το σαλόνι μας, η ορχήστρα καταργήθηκε, είτε πρώτος έρθεις, είτε τελευταίος έρθεις σιγά το πράμα, οι πολιτικές εκφράσεις και τα υπονοούμενα απαγορεύονται εκτός και αν είσαι χώρα που συμπαθούν και κάνουν τα στραβά μάτια, ο κόσμος έχει αλλάξει στάση, «ποιος χέστηκε για το πανηγυράκι», αλλά κυρίως, ποιος χέστηκε για τον εθνικό ύμνο. Που τίθεται πλέον κι αυτός υπό αμφισβήτηση σημαντικότητας. Που συγκινεί ελάχιστους, οι οποίοι αποκαλούνται γραφικοί.

Έχουν καταργηθεί και ισοπεδωθεί τα πάντα. 

Στο Τρελό Σας Προσκαλούμε Καρναβάλι

 

Το αγαπημένο θέμα αυτού του μπλογκ ήταν ανέκαθεν η ανεξάντλητη βλακεία των Κυπρίων. Είχα καιρό να ασχοληθώ με το θέμα, όχι επειδή αναθεώρησα ή κουράστηκα, αλλά επειδή την έχω πλέον αποδεχτεί ως δεδομένη και αναπόσπαστο κομμάτι του DNA μας. Επομένως, ναι, σε ένα μεγάλο βαθμό έπαψα να τη συζητώ, γιατί δεν μου προκαλεί πια καμία εντύπωση ενώ είναι και πηγή αρνητικής ενέργειας. Μετά τα χθεσινά καραγκιοζιλίκια στη Λεμεσό,  όμως, όπου δεν τηρήθηκε κανένα μέτρο κατά του κορωνοϊού λόγω καρναβαλιού, και μετά τις εξοργιστικές εικόνες με τους μασκαράδες οι οποίες κατέκλυσαν τα σόσιαλ, θεωρώ ότι οφείλω ένα ακόμα κείμενο στην αγαπημένη μου πατρίδα, καθώς και ένα κείμενο τίγκα στο μπούλινγκ στους αγαπημένους Λεμεσιανούς.

Κατ’ αρχάς, πριν εστιάσουμε σε αυτούς καθεαυτούς να ξεκαθαρίσω ότι πιστεύω πως η μαλακία που δέρνει το νησί είναι διαμοιρασμένη πάνω-κάτω στα ίδια ποσά. Δεν θα ξεχάσω ότι πρόσφατα καταπατήθηκαν τα μέτρα κατά της πανδημίας, επειδή οι αριστεροί της χώρας αποφάσισαν ότι έπρεπε να διαδηλώσουν κατά της διαφθοράς (τώρα το θυμήθηκαν! Το ότι με την ηλίθια ψήφο τους έχουν υπάρξει πρωτοπόροι στην εγκαθίδρυσή της διαφθοράς, δεν το θυμούνται), με αποτέλεσμα μία αργόσχολη που «απλά χόρευε» καβλιάζοντας αστυνομικούς, παραλίγο να χάσει το μάτι της. Επίσης, λίγο αργότερα τα μέτρα καταπατήθηκαν από φανατισμένους Χριστιανούς οι οποίοι συνωστίστηκαν για να προσκυνήσουν την παντόφλα ενός Αγίου που ήρθε τουρνέ στη χώρα μας, ενώ πολύ πιο πριν, στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές, οι Λευκωσιάτες πλημμύρισαν τη Στασικράτους με το ψηλό ποτήρι οίνου ανά χείρας για να αποχαιρετίσουν το μίζερο 2020, σάμπως και βρίσκονταν μπροστά στο Μέγαρο Ροκφέλλερ για ρεβεγιόν με την οικογένεια Τραμπ και δεν μπορούσαν να το αποφύγουν.

Καθώς βλέπετε, η μαλακία είναι παγκύπρια υπόθεση, θεωρούμε τα μέτρα ενδεδειγμένα, αλλά ταυτόχρονα θεωρούμε και κάποιες συνήθειες ως αδιαπραγμάτευτες, ανάλογα σε ποια κοινωνική ομάδα θεωρούμε ότι ανήκουμε. Μην τυχόν και πάρεις από τους αναρχό-άπλυτους την επαναστατικότητα, από τους καμένους τη θρησκεία και από αμφότερους το lifestyle που τους καθόρισε.

Τούτων λεχθέντων, εχθές οι Λεμεσιανοί, αντί να πουν «εμείς θα δείξουμε επίπεδο» και «δεν θα κάνουμε τις μαλακίες που έκαναν οι άλλοι», είπαν πολύ σωστά ως γνήσιοι γλεντζέδες που καμώνονται ότι είναι: «εμείς θα κάνουμε χειρότερα» γιατί «ποιοι είναι οι Λευκωσιάτες που θα μας στερήσουν τον καρναβάλι μας!»

Οι Λεμεσιανοί, θεωρούν το καρναβάλι το άλφα και το ωμέγα της πόλης τους. Ουδέποτε κατάλαβα το γιατί. Κάποτε πρέπει να βρεθεί κάποιος και να τους εξηγήσει ήρεμα και με το καλό, ότι πρόκειται περί τεράστιας γελοιότητας και κακογουστιάς και ότι κανονικά θα έπρεπε να ντρέπονται γι’ αυτό. Όμως, αυτό το πράγμα δεν μπορείς καν να το υπονοήσεις γιατί όποτε τολμήσεις να το θίξεις σου απαντούν ότι «ζηλεύεις» και σοβαρολογούν. Κάπου εκεί βαριέσαι να συζητήσεις περαιτέρω με κόσμο που προτάσσει το επιχείρημα της ζήλειας και είναι πάνω από 10 χρονών. Σου απαντούν ότι ως Λευκωσιάτης «δεν μπορείς να αντιληφθείς τι πάει να πει καρναβάλι και ότι αν δεν μεγάλωσες με αυτό δεν μπορείς να συλλάβεις το μεγαλείο του». Δεκτόν. Πολλά πράγματα έχουν μυθοποιηθεί στο μυαλό μας εξ αιτίας της ικανότητας του εγκεφάλου να μυθοποιεί τα ευχάριστα γεγονότα της παιδικής μας ηλικίας. Πρώτος και καλύτερος το γνωρίζω. Όμως, κάποτε, καλό είναι να ξεγυμνώνουμε τις αναμνήσεις και να διαχωρίζουμε το τι είναι πραγματικά το απόσταγμα μιας νοσταλγίας και τι μία μαλακία στο τετράγωνο. Ακόμη κι εγώ που ό, τι έχω ζήσει ως παιδί το έχω ανάγει σε… «θρησκεία», γνωρίζω ότι κατά βάθος η παιδική μου ηλικία δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, ότι ως παιδί τόσο μου έκοβε, τόσα καταλάβαινα, τόσα έκανα. Οι Λεμεσιανοί εξακολουθούν να θεωρούν ότι το καρναβάλι τους είναι ιερό και ότι πρέπει να τιμάται με κάθε κόστος και τίμημα ακόμα και αν αυτό σημαίνει τριπλασιασμό των κρουσμάτων και περισσότερους νεκρούς.

Ω, ναι! Τα έθιμα πρέπει να διατηρούνται ζωντανά και τι καλύτερο από το έθιμο της «πελλόμασκας» και της παρέλασης με τις στολές των €10 από τα Τζάμπο για να παράγεις «πολιτισμό»; Υπάρχουν δεκάδες πόλεις παγκοσμίως με παράδοση στο καρναβάλι, είναι όλων πολύ υψηλότερης αισθητικής (δεν είναι και δύσκολο), και ποιότητας. Αυτό παραβλέπεται, βεβαίως, βεβαίως. «Δεν είσαι Λεμεσιανός και δεν μπορείς να νιώσεις», απαντούν. Μια χαρά μπορώ να νιώσω, και δεν είναι καρναβάλι αυτό το χάλι.

Τα λεμεσιανά σύνδρομα δεν σταματούν εδώ, δυστυχώς.

Ακόμη και ο πιο σύγχρονος Λεμεσιανός όταν τον πιάσεις κουβέντα αργά ή γρήγορα θα πει κάτι με μία υποβόσκουσα πικρία ως προς την αντιμετώπιση της πόλης του από την κυπριακή κυβέρνηση, θα πει κάτι που ενέχει μία άδικη αντιμετώπιση συγκριτικά με τη Λευκωσία. Θεωρούν όλοι ότι είναι Δήμαρχοι της Λεμεσού. Αν, μάλιστα δεν πρόκειται για σύγχρονο άνθρωπο, τότε θα ακούσεις πολλές γραφικότητες που ανάγονται σε απίστευτα κόμπλεξ δευτεράντζας.

Δεν θα ξεχάσω όταν ήμουν στο στρατό, που έπρεπε να συνοδεύσω έναν άρρωστο οπλίτη εκ Λεμεσού στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λευκωσίας. Η κατάστασή του ήταν αρκετά σοβαρή και γι’ αυτό κλήθηκαν εκτάκτως οι γονείς του να τον συνοδεύσουν με το ασθενοφόρο. Ήμασταν μέσα στο στρατιωτικό ασθενοφόρο, εγώ, ο ασθενής και οι γονείς του. Οι άνθρωποι αντί να αγωνιούν για την κατάσταση του γιου τους, κοίταζαν έξω απ’ τα παράθυρα και σχολίαζαν «πόσο άσχημη είναι η Λευκωσία», και «τι χάλια δρόμους έχει η Λευκωσία», και «πώς αντέχετε και ζείτε εδώ πέρα!», με μία αηδία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την οποία ακόμα θυμάμαι. Ο γιος τους κατάκοιτος μπροστά μας, οι έγνοια των Λεμεσιανών ήταν η ασχήμια της Λευκωσίας (για την οποία δεν διαφωνώ καθόλου παρεμπιπτόντως, αλλά μίλα μου για προτεραιότητες).

Όταν ήμουν στο στρατό, η Λεμεσός αποκαλούνταν Sex Town από τους οπλίτες που κατάγονταν από εκεί. Όταν έπαιρναν εξοδόχαρτο, έλεγαν ότι φεύγουν για τη «Sex Town». Η Λεμεσός, το 1998-99 όταν υπηρέτησα εγώ, ήταν τίγκα στο καμπαρέ και το εμπόριο λευκής σαρκός. Αυτό το βρίσκανε πολύ χαριτωμένο οι πολίτες της. Ακόμα και ο Υποδιοικητής μου μοιράζοντας τα εξοδόχαρτα τους έλεγε «καλά να περάσετε στη sex town!» και αν τολμούσες να μορφάσεις ειρωνικά με το σαχλό ευφυολόγημα και την τραγικότητα της κατάστασης σε κοίταζαν περίεργα έως και καχύποπτα.

Σήμερα τα καμπαρέ έκλεισαν, η πόλη καθάρισε και άλλαξε σε τεράστιο βαθμό. Χτίστηκαν ψηλά, μοντέρνα κτήρια (εντάξει, δεν είναι όλα το ίδιο καλαίσθητα, αλλά γενικώς είναι εμφανής η αναβάθμιση), και φτιάχτηκαν προβλήτες, μαρίνες και το κέντρο της πόλης στην περιοχή του κάστρου εξωραΐστηκε και έγινε μια ομορφιά. Είναι έτοιμοι για τη Γιουροβίζιον του 2022! Αλλά τώρα έχουν άλλου είδους προβλήματα. Τους φταίει που «έγιναν Ντουμπάι» και ότι το βιωτικό επίπεδο είναι ασύμφορο και ότι χάθηκε ο χαρακτήρας της πόλης. Άμα βρεθεί η ίσια τους, να με ειδοποιήσετε.

Θεωρώ τη Λεμεσό μακράν την πιο ωραία πόλη της Κύπρου όπως έχει εξελιχτεί τα τελευταία 15 χρόνια. Παρόλα αυτά, το μεγάλο της πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται: Οι Λεμεσιανοί. Μπορείς να βγάλεις τον Λεμεσιανό από τη Λεμεσό, αλλά ποτέ τη Λεμεσό από τον Λεμεσιανό. Είναι αστείο που υπάρχουν αυτοί οι διαχωρισμοί σε έναν πληθυσμό του ενός εκατομμυρίου, αλλά είναι αλήθεια. Όταν είχε έρθει στην Κύπρο ένας Αμερικάνος, σχέση μιας φίλης, και τον γυρίζαμε την Κύπρο με το αυτοκίνητο, μας είχε πει: «είναι απίστευτο πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι από πόλη σε πόλη, σε ένα τόσο μικρό νησί».

Το είπε ευγενικά ο άνθρωπος.

Μπήκε Η Άνοιξη!

 

«Ξύπνα Αλεξάκο μου! Ξύπνα γιατί θα φύγω να πάω δουλειά και θα μείνεις σπίτι μόνος σου! Βάλε κάλτσες Αλεξάκο μου. Κάνε και πιπί! Πιπί! Πριν κοιμηθούμε και μόλις ξυπνήσουμε κάνουμε πιπί! Μην μου χασμουριέσαι. Αν νυστάζεις ας κοιμόσουν νωρίτερα χθες βράδυ παρά να χοροπηδάς πάνω στα στρώματα. Ξύπνα! Σε περιμένει η δασκάλα σου. Ω, κοίτα! Είναι σήμερα πρώτη Μαρτίου. Η πρώτη μέρα της άνοιξης. Θα σου βάλω τραγούδια στο αυτοκίνητο σχετικά με την άνοιξη!»

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, τον δένω στο πίσω κάθισμα. Κάνω search στο ipod να βρω οτιδήποτε σχετικό έχω με την «άνοιξη». Βιβάλντι και Σοφία Βόσσου μόνο!

«Αν έρθεις και τη νύχτα μου ντυθείς, αν έρθεις και στο σώμα μου κρυφτείς…»

Αλέξη αυτό το τραγούδι είναι πολύ διάσημο. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έχουν περί πολλού και το θεωρούν αδικημένο, αλλά είναι πια συνυφασμένο με την άνοιξη. Άκου τι κύρος του προσδίδουν τα σαξόφωνα!»

Φτάνουμε στα φανάρια. «Παπά προχώρα!», «Δεν μπορώ, δεν βλέπεις που είναι κόκκινο;» Άκου και τον Βιβάλντι. Τον Βιβάλντι και τον Μότσαρτ τους ξέρει απ’ έξω γιατί του είχαμε αγοράσει μία σειρά μουσικών βιβλίων με ένα κουνέλι, τον Ρένο, ο οποίος είναι μουσικός. Πατάς κουμπιά στις σελίδες του βιβλίου και παίζουν μουσικά θέματα από τους γνωστούς συνθέτες. «Παπά! Ο Βιβάλντι!» Αμέσως αναγνώρισε την Άνοιξη το καμάρι μου!

Μουντζώνω την μπροστινή που έγινε πράσινο αλλά κοιμάται όρθια, θεριεύουν τα βιολιά. Πα-ρα-παρα-παμ, παρά-παραπάμ-παρά παμ». «Άκου τα βιολιά πως ανθίζουν, άκου τα φλάουτα σαν τα τιτιβίσματα των πρώτων χελιδονιών Αλεξάκο. Άκου τα που κάνουν διάλογο. Μιλά το ένα φλάουτο και απαντά το άλλο!» Πατώ την κόρνα μέσα φουλ, «Μαλάκα, στρίψε! Μια ώρα δείχνεις να στρίψεις!»

Οδηγώ και ταυτόχρονα διευθύνω ορχήστρα. Αριστερά τα πνευστά, δεξιά τα έγχορδα. Για εφέ ρίχνω και πίδακες νερού από τα wipers όποτε η ορχήστρα φτάνει σε οργασμό. Σε κάθε ρεφρέν ανοίγω τα παράθυρα και μοιράζω λουλούδια και γαμωσταυρίδια στους οδηγούς. Μπήκε η άνοιξη Αλεξάκο!

Φτάνουμε στο σχολείο. Τίγκα ο δρόμος, δεν χωρεί να περάσει κουνούπι. Παρκάρω στο πεζοδρόμιο. Ξαμολώ το μωρό που είναι ντυμένος σαν Εσκιμώος σε ιγκλού. Έτσι μπαίνει η άνοιξη, μαντάμ! «Αντισηπτικούλι;» ρωτά η νηπιαγωγός στην είσοδο. Βάζω λίγο στα χέρια μου, σαν κωλώνια στον επιτάφιο, βαράω δυο παλαμάκια σαν τον Κωνσταντάρα και της τα τρίβω στη μούρη! «Μυρίζει ωραία!»

Καλημέρα σας!

Η Σατανισμένη Συμμετοχή

 

Don’t you love this country!

Χθες το απόγευμα δύο φίλοι στα σόσιαλ εξέφρασαν άποψη για το El Diablo. Κάθισαν και ανάλυσαν τους στίχους, αποφάνθηκαν ότι η κοπέλα θέλει να χαρίσει τη ψυχή της στον διάβολο και ως εκ τούτου κρίνεται «σατανιστικό» και μία Χριστιανική Ορθόδοξη χώρα όπως η Κύπρος δεν πρέπει να συμμετέχει με αυτό το τραγούδι.

Οι συγκεκριμένοι φίλοι είναι κολλημένοι από μικροί. Ο αιώνιος μας καβγάς όταν βρισκόμασταν τα Σάββατα, το μακρινό 1997, ήταν η εμμονή τους με το κατηχητικό και τη θρησκεία, εξ ου και σιγά-σιγά αραιώσαμε. Πήγανε βέβαια και σπουδάσανε, βγήκανε από τη χώρα, αλλά ουδέποτε κατάφεραν να δουν πέραν της μυθολογίας και ουδέποτε κατάλαβαν την πραγματική έννοια της θρησκείας και τη σωστή της χρήση. Γιατί κι εγώ γοητεύομαι από τη Ντίσνεϊλαντ, το παραδέχομαι, αισθάνομαι μία θαλπωρή και ασφάλεια όποτε την επισκέπτομαι, αλλά την ώρα που φωτογραφίζομαι με τον Μίκυ γνωρίζω ότι μέσα στη στολή υπάρχει ένας υπάλληλος που πληρώνεται €5 την ώρα και ότι πραγματικός Μίκυ δεν υφίσταται. Ε, αυτοί δεν μπορούν, ούτε θέλουν να πιστέψουν ότι δεν υφίσταται Μίκυ Μάους. Ξεπέρασαν προ πολλού το όριο της ωφέλιμης πίστης, έγιναν τοξικοί ως εκεί που δεν παεί.

Και ιδού τα χαΐρια μας σήμερα!

Να ακυρωθεί η Τσαγκρινού και το τραγούδι. Απείλησαν ακόμα και να κάψουν το ΡΙΚ! Προβάλλονται θρησκευτικά επιχειρήματα, προβάλλονται νομικά επιχειρήματα περί ελευθερίας έκφρασης, περί προσβολής των Θείων κτλ. Κανείς όμως δεν προέβαλε Γιουροβιζιακά επιχειρήματα ώστε να τους αποστομώσει. Ε, ήρθε η ώρα να τα ακούσετε!

Το 1976 η Μαρίζα Κωχ εκπροσώπησε την Ελλάδα με το τραγούδι «Παναγιά μου- Παναγιά μου». Ήταν ένα τραγούδι γραμμένο για την Κύπρο, ορμώμενο από την τουρκική εισβολή της προηγούμενης χρονιάς. Στο τραγούδι γίνεται επίκληση της Παναγιάς πάνω από δέκα φορές στον στίχο. Αν η Παναγιά άκουγε και ενέκρινε τη θρησκευτική μας θέση δεν θα βοηθούσε ώστε η Ελλάδα να πάρει μία πιο ψηλή θέση από την 13^η;

Ομοίως, το 1995 η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από την Ελίνα Κωνσταντοπούλου και το «Ποια Προσευχή». Ένα τραγούδι γραμμένο για το Μακεδονικό θέμα. Παρά τις προσευχές, κατετάγη κι αυτή 12^η.

Καθώς βλέπετε, ο Θεός δεν βλέπει Γιουροβίζιον. Αν έβλεπε, θα έβαζε και το χέρι του.

Σήμερα το πρωί με εξύβρισε από το τουίτερ η μισή κερκίδα του ΑΠΟΕΛ επειδή τόλμησα να τους πω ότι ένα εύπεπτο ποπ τραγούδι δεν είναι δυνατόν να κρίνεται τόσο λάθος και το τι άκουσα δεν περιγράφεται, μέχρι που με είπαν και «αριστερό!» Εμένα! Γέλασα.

Τι γελοία χώρα! Αριστεροί – Δεξιοί! Ένα μάτσο βλάκες! «Το El Diablo είναι σκανδαλώδες για εμάς τους Χριστιανούς», λένε. Ήθελα να τους πω, από πότε οι Χριστιανοί βλέπουν Γιουροβίζιον, έναν κατεξοχήν διαγωνισμό για… «ανώμαλους», αλλά ποιος τα βάλλει τώρα με όλη την Κύπρο;

Έλενα Τσαγκρινού σε λυπάμαι που έμπλεξες μαζί μας. 

El Diablo

 

Κυκλοφόρησε χθες το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον φέτος, το λεγόμενο El Diablo με την Έλενα Τσαγκρινού.

Μην το ψάξετε στο YouTube, δεν υπάρχει ολόκληρο, διατίθεται μόνο μέσω του επίσημου σάιτ της Panik Records το οποίο γενικώς σέρνεται και όποτε θυμάται συνεργάζεται. Ποιο σαΐνι σκέφτηκε να κοινοποιηθεί εκεί, παρά στο YouTube όπου έχει πρόσβαση το παγκόσμιο, δεν ξέρω. Από χθες ταλαιπωρείται το σύμπαν με το θέμα.  

Το τραγούδι γράφτηκε από ξένους καταξιωμένους συνθέτες και παραγωγούς, των οποίων τα ονόματα εμένα προσωπικά δεν μου λένε τίποτα (ναι, έχω καταντήσει η Χρυσούλα Διαβάτη σ’ αυτά τα θέματα), και έχει ένα ρεφρέν κλεμμένο από το Bad Romance της Lady Gaga. Νεότεροι σε ηλικία φίλοι μου, λένε ότι τα κουπλέ παραπέμπουν σε άλλα τραγούδια της Rita Ora, κι εδώ πάλι πετιέται η Χρυσούλα και λέει «ποια είναι αυτή, δεν την ξέρω».

Παρόλο που η αντιγραφή του ρεφρέν είναι σκανδαλώδης και νομικά οριακή, δεν θα φέρω ένσταση. Το Bad Romance είναι ένα από ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ και χαίρομαι όταν ακούω την ομοιότητα. Φτιάχνει η διάθεσή μου. Προφανώς και δεν πρόκειται για μουσική ποιότητας, αλλά εδώ γελάνε και τα πόμολα, στη Γιουροβίζιον είμαστε. Είναι ένα τραγούδι στα πρότυπα της ξευτυλισμένης εποχής που ζούμε. Άλλωστε και η Σουηδία κέρδισε το 2015 με τραγούδι αντιγραφή από David Guetta ενώ ο Doron Medalie που έγραψε το Toy για το Ισραήλ το 2018 παραδέχτηκε την ομοιότητα με το Seven Nation Army και πλήρωσε εκούσια χρήματα στους συνθέτες.

 Τη γνώμη μου για τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθούμε στη Γιουροβίζιον τη λέω συνέχεια, ξέρετε πολύ καλά ότι εγώ είμαι υπέρ του λαϊκού τραγουδιού άντε το πολύ του έθνικ. Αφού όμως επιμένουν στο ΡΙΚ να επενδύουν σ’ αυτό που έρχεται από το εξωτερικό, στο ετοιματζίδικο, ας είναι. Το El Diablo θα κάνει τη δουλειά μια χαρά.

Tώρα το τι θέση θα πάρει δεν ξέρω. Σίγουρα δεν θα πάει τόσο χάλια όσο το Replay. Εξαρτάται και από τον ανταγωνισμό, όμως, που φέτος είναι υψηλός. Βέβαια, κυριαρχεί η 80τίλα στις πλείστες συμμετοχές (άτιμο Blinding Lights!), και το δικό μας αποφεύγει αυτή την τακτική, ευτυχώς. Υπάρχει όμως ένα ρεύμα από πέρσι υπέρ της Λιθουανίας, της Ισλανδίας και ίσως της Ρωσίας, που δύσκολα θα σπάσει για να κατέβει ο διαγωνισμός τόσο σύντομα ξανά στη Μεσόγειο. Μου είχαν πει άτομα που έχουν άμεση σχέση με τον διαγωνισμό ότι η EBU θέλει διακαώς να κερδίσουμε τον διαγωνισμό για να αποδείξει στα μικρά κράτη που αποχώρησαν, ότι η νίκη δεν είναι ουτοπία (βλ. Μονακό, Ανδόρρα, Μαυροβούνιο) και να ξαναφέρει μέσα τους πελάτες. Αν η Κύπρος δεν το επιδιώξει να είστε σίγουροι ότι θα πριμοδοτηθεί ως διά μαγείας η Ισλανδία (ήδη ο Γιον Όλα Σαντ είχε δηλώσει πριν 2 χρόνια σε συνέντευξη αυτολεξεί «πιστεύω ότι η Ισλανδία θα κερδίσει μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια!» Αλήθεια πώς το ξέρει; )

Aυτά για την ώρα, ας ελπίσουμε, λοιπόν, ο διάβολος να βάλει το χέρι του!

Ε, Όχι Και "Μαζί"

 

Σε συνέχεια προηγούμενου κειμένου, και για να καταλάβετε το μέγεθος της ηλιθιότητας των περισσότερων υποψήφιων βουλευτών, κάθονται και λανσάρουν προεκλογικές εκστρατείες χρησιμοποιώντας ακόμα και εν έτει 2021 σλόγκαν που μόνο τον γέλωτα προκαλούν.

Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μου διαφημιστικό φυλλάδιο ενός υποψηφίου του ΔΗΣΥ, ο οποίος έλεγε, μεταξύ άλλων, ότι θα πορευτούμε «Μαζί». Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται κατά κόρον στα σλόγκαν των 9 στους 10 υποψήφιων.

Πραγματικά, τόσα επιτελεία έχουμε! Δεν σκέφτηκε ένας ότι αυτή η λέξη δεν φτουρά; Τι πάει να πει «Μαζί;»

Ο βουλευτής είναι ένας υπάλληλος του λαού. Εμείς τον προσλαμβάνουμε με την ψήφο μας για να κάνει μία δουλειά. Εν προκειμένω, να νομοθετήσει. Από πού κι ως πού θα νομοθετήσουμε μαζί; Αν ξέραμε να νομοθετήσουμε, αν μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μόνοι μας, δεν θα τον είχαμε ανάγκη. Γιατί να νομοθετήσουμε «μαζί;» Να νομοθετήσει μόνος του, με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Πόσο δύσκολο είναι να το επικοινωνήσουν σωστά;

Όταν προσλαμβάνω έναν ηλεκτρολόγο ή έναν αρχιτέκτονα, ή οποιονδήποτε άλλον παρέχει υπηρεσίες, πουθενά δεν βλέπω τη λέξη μαζί. Δεν μου λέει ο Piperaris ότι θα εγκαταστήσουμε τον συναγερμό «μαζί». Ούτε έρχεται ο καθαριστής της πισίνας να μου πει ότι θα ρίξουμε τα χημικά στο νερό «μαζί». Ο πιλότος όταν μας απευθύνεται λίγο πριν την απογείωση δεν λέει ότι θα πετάξουμε το αεροπλάνο «μαζί». Το κάνει μόνος του. Επειδή μπορεί. Και έτσι είναι το σωστό. Αυτή την παπάρα που πρέπει να τα κάνουμε όλα «μαζί» για να μοιραστούμε και το φταίξιμο εξίσου όταν θα γίνει η στραβή, εμένα μου σηκώνει τις τρίχες της κεφαλής μου. Όχι χρυσέ μου! Μόνος σου θα τα κάνεις, μόνος σου θα φταίξεις, και όλοι μας θα καρπωθούμε τα θετικά της πολιτικής σου, αν υπάρξουν. Θέλει αλτρουισμό το βουλευτιλίκι.  

Ο γιος μου, όταν θέλει να ανέβει στη σοφίτα στην οποία κάθομαι και ξεκουράζομαι, μου φωνάζει να κατέβω να τον βοηθήσω γιατί φοβάται να ανέβει τη στριφογυριστή σκάλα. Μου λέει «παπά, θέλω μαζί!» Επειδή του εξηγήσαμε ότι αν πέσει θα χτυπήσει και έκτοτε φοβάται. Το «μαζί» υποδηλώνει φόβο και ανικανότητα. Ας βρεθεί ένας να μας πει «ψηφίστε με και θα καθαρίσω εγώ για πάρτι σας». Ουδείς μέχρι στιγμής.

Καταλαβαίνεις με τι αδιάφορους ανθρώπους έχεις να κάνεις από το «μαζί». Είναι ανίκανοι να σκεφτούν κάτι ευφάνταστο, κάτι πρωτότυπο, κάτι χιουμοριστικό, κάτι πέρα από τα τετριμμένα και καταφεύγουν όλοι στα ετοιματζίδικα που τους επιβάλλουν τα διαφημιστικά τους γραφεία με την έγκριση των επικεφαλής των κομμάτων. Τόσο άτολμοι. Κατά τα άλλα θέλουν να μας πείσουν ότι μπορούμε να τους εμπιστευτούμε. Ούτε να προβάλουν τους εαυτούς τους δεν είναι άξιοι, κατά τα άλλα θα μας σώσουν!

Ψυχούλες μου!

Γεροντική Άνοια

Η υπέροχη γιαγιάκα μου, αυτή που μου χάρισε όλες εκείνες τις κασέτες VHS τις οποίες ψηφιοποιώ κατά καιρούς και σας τα πρήζω, πάσχει πλέον από άνια. Ή από αλτσχαϊμερ αν προτιμάτε. Είναι το ίδιο πράγμα. Ευτυχώς ακόμα μας αναγνωρίζει και θυμάται ποιοι είμαστε, μπορεί και κάνει μπάνιο, πάει τουαλέτα και τα συναφή, αλλά η μνήμη της έχει τεράστια προβλήματα, δεν θυμάται καμία πληροφορία για πάνω από 1-2 δευτερόλεπτα. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτα από όσα της λέμε και μας τηλεφωνά κάθε 2-3 λεπτά για να επιβεβαιώσει ό, τι της είπαμε.

Έχουμε φτάσει στα όριά μας οικογενειακώς. Η γιαγιά μου τηλεφωνεί καμιά 30αριά φορές στη μάνα μου καθημερινά για να τη ρωτήσει το ίδιο πράγμα, κι άλλες τόσες τηλεφωνεί στον θείο μου. Συνήθως τους ρωτά «πού είναι τα λεφτά μου», «ποιος μου τα πήρε;» ή «τι ώρα θα έρθετε να με πάρετε για να πάμε στο τάδε μέρος». Έχει να βγει από το σπίτι μήνες, αλλά δεν το θυμάται. Καθημερινά τηλεφωνά και ρωτά τι ώρα θα περάσουν να πάνε στην τράπεζα, στο κομμωτήριο, κτλ. Εν τω μεταξύ μένει μαζί της μία κοπέλα από το Νεπάλ, η οποία την προσέχει, αλλά απηύδησε κι αυτή να απαντά στα ίδια και τα ίδια και έτσι την αφήνει να παραμιλά μόνη της.

Έχω μπει και εγώ στο παιχνίδι. Όταν η γιαγιά μου τηλεφωνεί για 50^η φορά, η μάνα μου και ο θείος μου σταματούν για λίγο να της σηκώνουν το τηλέφωνο γιατί φτάνουν στο αμήν. Η γιαγιά μου τότε θυμάται ότι έχει και εμένα στον κόσμο και αρχίζει να με παίρνει να με ρωτήσει γιατί δεν της απαντά κανένας το τηλέφωνο. «Το κινητό της μάνας σου είναι το τάδε; Το κινητό του γιου μου είναι το τάδε;» Τα επιβεβαιώνω και κλείνει. Ξαναπαίρνει δυο λεπτά μετά να μου πει «δεν μου απαντούν, μήπως άλλαξαν αριθμό;» Της εξηγώ ότι ίσως κάνουν κάποια δουλειά και δεν μπορούν να απαντήσουν αλλά δεν πτοείται λεπτό.  «Μα τους παίρνω συνέχεια και δεν απαντούν! Πάρτους, Χρίστο μου, να δούμε μην τυχόν έπαθαν κάτι!» Της εξηγώ ότι ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα, το ότι τηλεφωνεί συνέχεια αλλά δεν καταλαβαίνει. Δεν θυμάται ότι τηλεφωνεί συνέχεια.

Σήμερα από το πρωί μου τηλεφώνησε 15 φορές για να μου πει ότι έχασε τα λεφτά της και πρέπει να πάει στην τράπεζα επειγόντως να τραβήξει μετρητά γιατί έρχονται, τάχα μου, Χριστούγεννα και πρέπει να μας κάνει δώρα! Δεν μπήκα στη διαδικασία να της εξηγήσω τι μήνα έχουμε, ούτε πως δεν έχει πια χρήματα στην τράπεζα, ούτε πως μεγαλώσαμε και δεν θέλουμε δώρα. Της έλεγα συνέχεια «εντάξει γιαγιά μου, μην αγχώνεσαι είναι όλα υπό έλεγχο, ξάπλωσε και δες τηλεόραση!» Την κατεύναζα για λίγο, ηρεμούσε και το κλείναμε, αλλά πέντε λεπτά μετά μου ξανατηλεφωνούσε για τον ίδιο λόγο. «Δεν έχω λεφτά εδώ και πρέπει να πάω να σας αγοράσω δώρα για τα Χριστούγεννα!» Κάθε φορά με το ίδιο άγχος χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η στιχομυθία επαναλήφθηκε πολλές φορές μέσα σε 10 λεπτά.

Μπαίνω πολύ συχνά σε πειρασμό να την μπλοκάρω κι εγώ και να βρω την ησυχία μου, αλλά φοβάμαι τις τύψεις που θα νιώθω μετά. Κάθε φορά που παίρνει σκέφτομαι «κι αν είναι η τελευταία;» Τι κοστίζει να της απαντήσεις να της πεις το ποίημα; Ούτε ένα λεπτό δεν θα μου πάρει. Το κάνω. Νευριάζω, κουράζομαι κι εγώ, φυσώ και ξεφυσώ αλλά το απαντώ και επαναλαμβάνω το κατεβατό πριν καν με ρωτήσει. «Γιαγιά μου, είναι όλα υπό έλεγχο, μην αγχώνεσαι, ξάπλωσε και δες τηλεόραση!»

Θυμάμαι μια ιστορία.

Όταν ήμουν 4-5 χρονών, οι γονείς μου με έμαθαν να παίρνω στο τηλέφωνο τη γιαγιά μου. Είχαμε σταθερό τηλέφωνο με σύρμα και  κουμπιά, και όχι με καντράν. Ήταν πιο εύκολο να απομνημονεύσω τα νούμερα. Εκείνο το βράδυ που έμαθα τον 6ψηφιο αριθμό της γιαγιάς μου νομίζω της τηλεφώνησα απανωτά 150 φορές! Της έλεγα «γεια σου γιαγιά» και της το έκλεινα. Και φτου κι απ’ την αρχή. Θυμάμαι ότι μου το απαντούσε κάθε φορά, και ούτε μια φορά δεν έδειξε στον τόνο της φωνής της να κουράζεται, ή να χάνει τον ενθουσιασμό της που με άκουγε. Οι γονείς μου που ήταν παρόντες είχαν κουραστεί και έδειχναν δυσφορία. Μου έλεγαν «φτάνει», «άσε την να κοιμηθεί, είναι 8:00 το βράδυ, πήγαινε και εσύ για ύπνο και της τηλεφωνείς αύριο πάλι» αλλά εγώ απτόητος. Και η γιαγιά μου, επίσης, δεν είπε το παραμικρό. Σκεφτείτε κιόλας ότι δεν είχε καν τηλέφωνο στο δωμάτιό της, σηκωνόταν από το κρεβάτι για να το απαντήσει αν και εικάζω ότι στεκόταν από πάνω και το απαντούσε επιμελώς ώσπου να βαρεθώ. Το θυμάμαι πεντακάθαρα όλο το περιστατικό.

Αυτό σκέφτομαι. Και γι’ αυτό της το απαντώ ανελλιπώς. Σφίγγομαι αλλά το κάνω και προσπαθώ να μην δείχνω δυσφορία. Γιατί, γιαγιά μου, δυστυχώς, ανταλλάξαμε θέση, και σου χρωστώ τον ενθουσιασμό που μου έδειχνες!

Αυτά.

Η Πιο Μεγάλη Απάτη Είναι Ο Έρωτας

Και τώρα που μεγάλωσα και αναπολώ τους κατά καιρούς μου έρωτες, ένα μπορώ να σου πω μετά βεβαιότητας.

Δεν είχα ερωτευτεί ποτέ τον πραγματικό εαυτό της κοπέλας που κυνηγούσα. Ερωτευόμουν αυτό που έβλεπα σε συνάρτηση με έναν φαντασιακό εαυτό που εγώ έπλαθα για να καλύψω την ανάγκη μου να ερωτευτώ.

Κοιτάζοντας πίσω με καθαρό μυαλό παρατηρώ ότι άλλες ερωτεύτηκα, κι άλλες εκείνες ήταν. Γι’ αυτό και ποτέ δεν δούλεψε. Έβλεπα ένα ωραίο παρουσιαστικό και κολλούσα μία προσωπικότητα που μου άρεσε, για να πάνε ασορτί. Εκείνες κολακεύονταν, δεν μου το έκοβαν ούτε φρόντιζαν να το απομυθοποιήσουν, κάποιες το εκμεταλλεύτηκαν κιόλας ώστε να συνεχίσω να τους ανεβάζω το ηθικό, και τέλος.

Σήμερα που γνωρίζω πόσο απείχε η πραγματικότητα από την προσωπικότητα που εγώ είχα πλάσει στο μυαλό μου, απορώ με μένα και το μυαλό που κουβαλούσα. Πώς μπορούσα να επιμένω τόσα χρόνια σε γυναίκες που ουσιαστικά δεν υπήρχαν; Που ήταν φαντάσματα;

Θυμάμαι μία φίλη που μου είχε πει μια φορά στο Ρέντινγκ: «Η γυναίκα που μου περιγράφεις δεν υπάρχει». Ήθελε να πει ότι είχα ερωτευτεί μία πτυχή της που είτε ήταν πολύ καλά κρυμμένη και την έβλεπα μόνο εγώ (πράγμα πολύ αισιόδοξο και φιλόδοξο για να είναι αληθινό), ή ότι είχα ερωτευτεί μία περσόνα που έπλασα ο ίδιος και την κότσαρα στο συγκεκριμένο παρουσιαστικό.

Εκ των υστέρων καταλήγω ότι ταλαιπωρηθήκαμε όλοι, κι εκείνες κι εγώ, άδικα. Αλλά αυτό είναι ο έρωτας. Μία ασθένεια, μία φενάκη. Μία προβολή των θέλω μας πάνω σε μία τυχαία ύπαρξη που έτυχε να μας καβλώσει λίγο παραπάνω. Προβολή.

Εξ ου και οι μεγαλύτεροι έρωτες ήταν αποτέλεσμα κινηματογραφικών απεικονίσεων.

Ευτυχώς μας πέρασε, ευτυχώς τα τελευταία δέκα χρόνια βρήκαμε την υγειά μας. 

Γίνεται Της Αρχαίας Αθήνας

Η Αρχαία Αθήνα ανέκαθεν μου ασκούσε μία αχαλίνωτη γοητεία και πρόκειται για μία ιστορική περίοδο που λατρεύω να εξερευνώ. Δεν ξέρω αν θα άντεχα να ζω τότε, ούτε αν θα μπορούσα να είμαι ένας ήρωας της τότε κοινωνίας, αλλά ένας άλλος εαυτός βαθειά σφηνωμένος μέσα μου, θα το ήθελε. Είναι η μόνη ιστορική περίοδος που ενδιαφέρθηκα να εντρυφήσω ως μαθητής και το μόνο διαγώνισμα ιστορίας στην μαθητική μου θητεία για το οποίο επιβραβεύθηκα με 20/20, στην Πρώτη Γυμνασίου.

Αυτό τον καιρό διαβάζω ένα συμπαθέστατο σχετικό βιβλιαράκι που ονομάζεται «24 Ώρες Στην Αρχαία Αθήνα» από τον Philip Matyszak και συνειδητοποιώ ότι λίγα άλλαξαν από τότε. Μπορεί η σύγχρονη Αθήνα να μην κάνει θαύματα και να μην μπορεί να αντικρούσει τους αντίστοιχους Πέρσες με επιτυχία, αλλά η κουλτούρα και η νοοτροπία της είναι πάνω κάτω η ίδια.

Θα σας αντιγράψω εδώ δύο αποσπάσματα που με εντυπωσίασαν και τα οποία είναι πιο επίκαιρα από ποτέ:

«Ο Οπλίτης Παρενοχλείται»

Ο Σοφοκλής (ο γνωστός, ο τραγωδός) λέει στους φίλους του που κάθονται μαζί του στο τραπέζι: «Να ένας από τους ήρωες της πόλης, τους οπλίτες, που φροντίζουν για την ασφάλειά μας». Κάνει νόημα στον νεαρό να πλησιάσει. Ο οπλίτης διστάζει αλλά πρόκειται για τον Σοφοκλή. Δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθεί.

(Ακολουθούν δύο σελίδες στις οποίες περιγράφονται πώς ο Σοφοκλής την έπεσε στον οπλίτη, τον μέθυσε και τον φίλησε, τις οποίες βαριέμαι να αντιγράψω). Καταλήγουμε:

«Ο οπλίτης κάνει επίσημη καταγγελία. Όμως ο αρχηγός τον αποπαίρνει. Όλοι ξέρουν πώς είναι ο Σοφοκλής. Ο οπλίτης θα έπρεπε να περιμένει κάτι τέτοιο όταν κάθισε στο τραπέζι για να πιει κρασί μαζί του. Άλλωστε τώρα πια δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν είχε αρχίσει ακόμα η βάρδια του, οπότε ο Σοφοκλής δεν τον παρακώλυε. Ο οπλίτης θα μπορούσε να ζητήσει από τον πατέρα του να κάνει εκείνος την καταγγελία εκ μέρους του, αλλά έτσι θα δημιουργούσε εχθρούς άσκοπα. Δεν αξίζει. Ξέρει ότι το καλύτερο είναι να ξεχάσει το όλο επεισόδιο. Στο κάτω-κάτω, ένα απλό χονδροειδές αστείο ήταν.

Δεύτερο απόσπασμα,

«Ο Φρουρός Του Ναού Θυμάται»

Στο πιο κάτω απόσπασμα περιγράφονται τα αίσχη του Περικλή και του γλύπτη Φειδία.

«… Κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο Φειδίας καλούσε γυναίκες ευγενούς καταγωγής δήθεν να δουν την πρόοδο του έργου (σημ. των έργων στην Ακρόπολη), ενώ ο πραγματικός σκοπός ήταν να τις οδηγήσει στην αγκαλιά του Περικλή για να τις αποπλανήσει ο τελευταίος. Οι εχθροί του Περικλή αποφάσισαν ότι μπορούσαν να τον βλάψουν κηλιδώνοντας τον Φειδία. Έτσι λοιπόν έπεισαν έναν υπάλληλο του γλύπτη να καταθέσει ότι ο Φειδίας είχε καταχραστεί το χρυσάφι που προοριζόταν για το ένδυμα της Αθηνάς. Το χρυσάφι ήταν πολύ, γιατί το άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς δεν προοριζόταν να γίνει απλώς το στολίδι της Αθήνας, αλλά επρόκειτο να αποτελέσει και το αποθεματικό ταμείο της πόλης. Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, το χρυσάφι από τον μανδύα της θεάς μπορούσε να αφαιρεθεί και να χρησιμοποιηθεί για τη ναυπήγηση πλοίων και για τη συντήρηση των στρατευμάτων αρκεί να το αντικαθιστούσαν έπειτα.»

«Ο Περικλής είχε προβλέψει τον κίνδυνο της κατάχρησης και τις πιθανές πολιτικές επιπτώσεις μιας τέτοιας κατηγορίας. Συνεπώς είχε διατάξει τον Φειδία να φροντίσει να κάνει τα χρυσά ενδύματα της θεάς αποσπώμενα έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να ζυγιστούν αν χρειαζόταν. Όταν έγινε αυτό, αποδείχτηκε ότι δεν έλειπε καθόλου χρυσάφι. Τότε ο δόλιος βοηθός του Φειδία είπε «Α, είπα χρυσό; Εννοούσα ελεφαντόδοντο. Καταχράστηκε κάποια ποσότητα από το ελεφαντόδοντο από το ποίο είναι φτιαγμένο το άγαλμα.» Το ελεφαντόδοντο ήταν αναπόσπαστο τμήμα του αγάλματος και δεν μπορούσε να αφαιρεθεί για να ζυγιστεί. Έτσι λοιπόν ο Φειδίας, ανίκανος να αποδείξει την αθωότητά του, βρέθηκε ένοχος και ρίχτηκε στη φυλακή!»

Βρίσκω τρομερά συναρπαστικά τα πιο πάνω. Για την ιστορία να σας πω ότι μπορεί να φυλάκισαν τον Φειδία, αλλά λίγο αργότερα τον αποφυλάκισαν γιατί δεν έβρισκαν κάποιον αντάξιο του να συνεχίσει και να τελειώσει τα έργα στην Ακρόπολη και δεν ήθελαν να τα αφήσουν στη μέση.

Πόσο Ελληνικά όλα αυτά; Πόσο σύγχρονα!

Προεκλογική, Μήνα Φεβρουάριο

Με θυμήθηκε απρόσμενα μια φίλη προχθές και είπα «δεν θα ‘ναι για καλό». Κοιτάζω το ιστορικό των συνομιλιών μας στο μέσσεντζερ και παρατηρώ ότι η τελευταία φορά που με θυμήθηκε ήταν για να ψηφίσω συγκεκριμένο υποψήφιο στις εκλογές του 2018. Έκτοτε μούγκα. Ούτε καν στα γενέθλιά μου. Τώρα με ξαναθυμήθηκε για να μου πει να ψηφίσω συγκεκριμένο υποψήφιο στις βουλευτικές του 2021. Έμεινα άναυδος.

«Συγγνώμη, τον Μάιο δεν είναι οι εκλογές;» Τόλμησα να ρωτήσω.

«Ναι, αλλά αρχίζουμε την προώθηση από τώρα!»

Κοιτάζω το ημερολόγιο, έλεγε 3 Φεβρουαρίου 2021.

Μα, από πού να το πιάσεις το πράμα, αγαπητέ αναγνώστη.

Πρώτα απ’ όλα για ποιον με πέρασαν; Εμένα αυτό με πρόσβαλε περισσότερο. Το γεγονός, δηλαδή, ότι νομίζουν ότι είμαι ο κάθε ένας που επηρεάζεται στην ψήφο του και ότι μπορεί να ψηφίσω κάποιον επειδή έτσι μου είπαν. Τι είμαι, καμιά γιαγιά 100 χρονών να θέλω υποβολέα; Κύριε ελέησον! Από κόσκινο τους περνώ τους υποψήφιους και ξέρω ότι έτσι κι αλλιώς το 99% είναι για τον πούτσο. Ψηφίζω πάντα με γνώμονα το ποιος ΔΕΝ θέλω να εκλεγεί και με αρνητική στρατηγική. Δηλαδή ψηφίζω πάντα τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο αυτού που δεν θέλω να εκλεγεί. Εσάς περίμενα να έρθετε να μου κάνετε υποδείξεις στα σαράντα μου, τόσο για το κόμμα, όσο και για τον υποψήφιο!

Δεύτερον. Το ότι θεωρούν ότι θα μπορούσα να ψηφίσω εγώ ποτέ μου το κόμμα που ανέδειξε στην εξουσία τον Δημήτρη Χριστόφια και από τη διακυβέρνηση του οποίου εγώ προσωπικά ακόμα να συνέλθω σε σημείο που θεωρώ τα όσα αισχρά βιώνουμε από τον Αναστασιάδη ως λιακάδα, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Τρίτον. Είναι αρχές Φεβρουαρίου κυρίες και κύριοι. Και από τώρα άρχισαν την προεκλογική για τον Μάιο. Τρεις μήνες πριν! Εν μέσω κορωνοϊού, που δεν ξέρουμε ποιοι θα ζούμε μέχρι τότε. Αυτά τα σαΐνια θεωρούν ότι είναι γόνιμο το έδαφος για ψηφοθηρία. Μίλα μου για προτεραιότητες! Οι μισοί δεν θα έχουμε εμβολιαστεί μέχρι τότε, νομίζουν ότι αν η Κυριακή των εκλογών είναι ελεύθερη και ενδείκνυται για θάλασσα ή εκδρομή, θα χάσουμε την ώρα μας να πάμε να τους ψηφίσουμε. Λατρεύω τον τρόπο σκέψης τους.

Τέταρτον και θλιβερότατον. Έφτασα αισίως στην ηλικία κατά την οποία αυτοί που γεμίζουν τα ψηφοδέλτια είναι γνωστοί μου, συνομίληκοί μου, άνθρωποι που γνώρισα προσωπικά και έχω προσωπική άποψη για το ποιόν τους. Αυτή είναι μία νέα διάσταση απογοήτευσης. Όταν είσαι 20 χρονών στα μάτια σου οι πολιτικοί μπορεί να είναι διεφθαρμένοι, αλλά λόγω ηλικίας και απειρίας υπάρχει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους. Νομίζεις ότι κάτι γνωρίζουν περισσότερο από σένα, που δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς. Όταν σαρανταρίζεις και έχεις φάει ψωμί κι αλάτι με τους καραγκιόζηδες οι οποίοι κατεβαίνουν στην αρένα, γίνεται όλο και πιο δυσβάσταχτη η πραγματικότητα.

Έχω συμμαθητές, συμφοιτητές, άντρες και γυναίκες που κατέρχονται στις εκλογές. Μακάρι να μπορούσα να σας πω ονομαστικά ιστορίες που να αποδεικνύουν τον χαμηλό δείκτη νοημοσύνης τους. Μπορώ να σας τα πω κατ’ ιδίαν. Κατά τα άλλα θέλω το κεφάλι μου ήσυχο και μηδέν μπλεξίματα μαζί τους. Έρχονται πολύ άσχημοι καιροί, να το θυμάστε.

Σκάψτε λαγούμι και κρυφτείτε.

Voila

Καιρό έχουμε να συζητήσουμε τα γιουροβιζιακά θέματα.

Λίγο τα σαράντα που φέρνουν μαζί τους μεγαλύτερα προβλήματα από το ποιος θα μας εκπροσωπήσει και τι θέση θα πάρουμε, λίγο ο κορωνοϊός που ακύρωσε την περσινή διοργάνωση και ξεχάσαμε ότι υπάρχει κι αυτό στην τηλεοπτική μας ζωή, με έκανε να πεθυμήσω λίγο τον αγαπημένο μου διαγωνισμό.

Γράφω αυτό το κείμενο, λοιπόν, επειδή απόψε η Γαλλία επίλεξε την εκπρόσωπό της και το τραγούδι της. Voila, λοιπόν.

Χάρηκα πάρα πολύ γι’ αυτή την επιλογή. Μου θυμίζει παλιές καλές εποχές Γιουροβίζιον μεταξύ 1980-1990. Εντάξει, η κοπέλα και το στιλ παραπέμπουν σε Εντίθ Πιάφ προσαρμοσμένη στο σήμερα, αλλά ας είναι κι έτσι. Παρά τον αχταρμά που επικρατεί στην παγκόσμια μουσική σκηνή, εκατό φορές καλύτερα μία παλιακή που εμπνεύστηκε από την Πιάφ (και τη Λία Βίσση στο «το κατάλαβα αργά» το 1985 όσον αφορά την κόμη).

Οι Γάλλοι επιτέλους άρχισαν να επενδύουν στο προϊόν τους. Θέλοντας και μη. Έχουν κερδίσει τη Τζούνιορ έκδοση του διαγωνισμού τον περασμένο Νοέμβριο και ήδη ανέλαβαν να διοργανώσουν την επόμενη έκδοση τον Νοέμβριο του 2021. Άτυπα ή και... ηθικά, αν θέλετε, έχουν υποχρέωση προς την EBU να πάρουν στα σοβαρά και την ενήλικη Γιουροβίζιον. Έτσι κι αλλιώς από το 2016 έχει υπάρξει μεταστροφή στην προσέγγιση. Έπαψαν να τον κοροϊδεύουν τον διαγωνισμό και μέχρι και εθνικό τελικό διοργανώνουν (τον μεταδίδουν από το 2^ο κανάλι τους που δεν το παρακολουθούν πολλοί βέβαια, αλλά κάτι είναι κι αυτό).

[Δεν θα ξεχάσω όταν το 2005 είχε κερδίσει η Παπαρίζου και μας είχαν βρει στην αυλή της εστίας οι Γάλλοι συμφοιτητές μας να πανηγυρίζουμε το πόσο γέλασαν για το ότι παίρνουμε στα σοβαρά τη Γιουροβίζιον και μάχονταν να μας πείσουν ότι δεν έπρεπε να τη βλέπουμε καν.]

Το Voila μου αρέσει γιατί έχει χαρακτήρα. Το ακούς και ξέρεις ότι αυτό το πράμα είναι γαλλικό. Και αυτό θα εκτιμηθεί. Έχει επίπεδο, έχει σκοπό. Έχει αυτό που δεν έχουν πλέον οι ελληνικές και κυπριακές συμμετοχές. Πόσες φορές να τα πω; Εμείς είμαστε πια ένα σουηδικό παράρτημα που εκπροσωπείται από δευτερό-τριτες τραγουδίστριες της Αθήνας. Δεν με ενοχλεί. Για τα μέτρα και σταθμά μας είναι ΟΚ. Αλλά θεωρώ ότι αν είχαμε εθνική ταυτότητα, τη σεβόμασταν και την προβάλλαμε θα ήταν πολύ καλύτερη η μοίρα μας στον διαγωνισμό. Και ακόμη κι αν δεν ήταν, δεν θα νιώθαμε ότι τα λεφτά πήγαν χαμένα.

Για την Τσαγκρινού που θα μας εκπροσωπήσει φέτος, μόνο καλά λόγια έχω να πω. Είχα γράψει και ανάρτηση κάποτε γι’ αυτήν, για το πόσο όμορφη τη βρίσκω. Το τραγούδι φημολογείται ότι είναι πολύ καλό, έχω ακούσει κόσμο που το άκουσε λαθραία να λέει ότι είναι επιπέδου Φουέγκο και όχι σαν το άλλο το ημιτασιόν της Τάμτα που κανείς δεν το θυμάται. Αυτό είναι καλό, αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μου για μια αξιοπρεπή εκπροσώπηση, αλλά είναι μόνο η μισή δουλειά. Βέβαια, όσο σκέφτομαι ότι πέρσι θα πηγαίναμε με εκείνον τον τύπο που έμοιαζε σαν να είχε βγει από πορνοταινία σιωπώ και λέω δόξα σοι ο Θεός.

Ας κερδίσει η Γαλλία ή έστω μία σαν τη Γαλλία. Ο διαγωνισμός αξίζει να ξαναβρεί τον χαρακτήρα του και θα ήταν μία καλή συνέχεια μετά την νίκη της Ολλανδίας το 2019.

Για Λιθουανία, που παίζει ψηλά, ούτε καν!

Θα τα λέμε στην πορεία.

Η Λέξη Είναι 'Κακοποίηση'

 Με όλα αυτά τα γελοία που συμβαίνουν με τον Κιμούλη σκέφτομαι διάφορα.

Κατ’ αρχάς, εγώ τον Κιμούλη ελάχιστα τον γνωρίζω. Δεν τον έχω δει ποτέ στο θέατρο, ούτε με ενδιέφερε ποτέ σαν προσωπικότητα να τον γνωρίσω περαιτέρω. Τον είχα δει στον ΑΝΤ1 να παίζει τον Ψυχίατρο τη δεκαετία του ’90 και γελούσα με τη γιαγιά που είχε άνοια, αλλά μέχρι εκεί. Με τις καταγγελίες που δέχτηκε τις τελευταίες μέρες για κακοποίηση τον έψαξα λίγο παραπάνω και πέτυχα ένα βίντεο στο οποίο ξεδιπλώνει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Είναι ΚΚΕ, οπότε ό, τι του σύρουν χαλάλιν του.

Από εκεί και πέρα ας συζητήσουμε τα περί κακοποίησης. Πού ζείτε, χρυσά μου; Πού;!

Η ζωή είναι μια ζούγκλα, καλημέρα σας.

Ο σκηνοθέτης που φωνάζει σας μάρανε; Δουλέψατε ποτέ σε κάποια επιχείρηση να σας φωνάζει από το πρωί μέχρι το βράδυ το αφεντικό; Έχετε πάει στρατό να δείτε σε πόσα ντεσιμπέλ σας απευθύνεται ο λοχαγός; Έχετε αντιμετωπίσει προϊστάμενο; Πού ζείτε και μου θέλετε κι ευγένειες; Στη Νορβηγία; Εδώ είναι Ελλάδα και Κύπρος. Αυτά είναι τα δεδομένα.

Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να τα ανέχεστε. Εμένα δυο φορές σε εργασία μου ύψωσαν τον τόνο της φωνής τους, και τους είπα ευθαρσώς «εγώ αυτά δεν τα ανέχομαι», «με τι μπουρτζόβλαχους έμπλεξα πάλι», κι έφυγα την ίδια στιγμή. Να κάνετε το ίδιο. Ανέχεστε, ανέχεστε τέτοιες συμπεριφορές και ξαφνικά μια μέρα βγαίνετε να μιλήσετε για «κακοποίηση». Εσείς με τη στάση σας εκθρέψατε την κακοποίηση. Αν σε κάθε «κακοποίηση» ορθώνατε ανάστημα και δεν σκύβατε το κεφάλι σαν τρίτης διαλογής σκλάβοι, σήμερα θα είχαν και λιγότερο τουπέ τα αφεντικά. Το επιχείρημα «τι να έκανα, να έχανα τη δουλειά μου;» σ’ εμένα δεν φτουρά. Τι να την κάνεις τη δουλειά σου αν σου συμπεριφέρονται σαν σκουπίδι. Θα αρρωστήσεις στο τέλος. Όταν δεν σε αντιμετωπίζουν σαν επαγγελματία, φεύγεις! Πας αλλού, όσο γίνεται καλύτερα. Αν κάθεσαι και τις τρως, εν μέρει γίνεσαι συνένοχος.

Αυτά τα ολίγα για τα αφεντικά.

Κατά τα άλλα, νισάφι λίγο με την «κακοποίηση». Μάθατε εκεί μια λέξη και την πιπιλάτε από το πρωί μέχρι το βράδυ, μας κάνατε τα αρχίδια ΤΟΣΑ! Η κακοποίηση θα έπρεπε να έχει συγκεκριμένη έννοια. Να ορίζεται, να έχει αρχή και τέλος. Δεν γίνεται να τη χρησιμοποιεί ο κάθε μη μου άπτου για να κερδίζει λίγα ψίχουλα σημασίας και τηλεθέασης. Θα σας δώσω παραδείγματα.

Πριν πολλά χρόνια σε μία παράσταση είχαμε στην ομάδα ένα συνάδελφο, εξαιρετικό παιδί γενικά, ο οποίος θεωρούσε ότι τον κακοποιούσαμε επί σκηνής και δεν επιδεικνύαμε τον δέοντα σεβασμό στο πρόσωπό του. Αυτό γιατί σε μία σκηνή έπρεπε να λιποθυμήσει, οι υπόλοιποι θα έπρεπε να τον τυλίξουμε σε ένα χαλί και να τον κρύψουμε για να μην βρει η αστυνομία το «πτώμα». Ο συνάδελφος ισχυριζόταν ότι την ώρα που τον τυλίγαμε στο χαλί επιδεικνύαμε βαναυσότητα, και αυτό τον μείωνε σαν προσωπικότητα. Σε μία πρόβα άρχισε να κλαίει και να λέει ότι δεν μπορεί να δεχτεί τέτοια αντιμετώπιση. Του εξηγήσαμε ότι οι πράξεις μας καθορίζονται από τους ρόλους και το θεατρικό κείμενο και ότι δεν τίθεται κάτι προσωπικό. Οποιοσδήποτε και να έπαιζε, με τον ίδιο τρόπο θα τον τυλίγαμε στο χαλί, αφού επρόκειτο για πτώμα. Κι όμως, ο ίδιος θεωρούσε ότι η συμπεριφορά μας ήταν κακοποιητική και είδαμε και πάθαμε να του αλλάξουμε γνώμη ώστε να μην τιναχθεί η παράσταση στον αέρα.

Κι άλλη ιστορία.

Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, είχε ξεσπάσει μείζον θέμα επειδή ένας καθηγητής έδωσε τον λόγο σε μία συμμαθήτρια να πει το μάθημα, κι επειδή του διέφυγε το όνομά της, την αποκάλεσε «η κοπέλα με τα γυαλιά». Η συμμαθήτρια είπε το μάθημα και αμέσως ξέσπασε σε κλάματα. Δεν καταλάβαμε τι έγινε, διακόπηκε η παράδοση, βγήκαμε για διάλειμμα και έκπληκτοι διαπιστώσαμε ότι κατέβηκαν στο σχολείο οι γονείς της, έγινε ολόκληρη συνεδρίαση στον καθηγητικό σύλλογο, επειδή ο καθηγητής απευθύνθηκε στη μαθήτρια με ένα χαρακτηριστικό της το οποίο η ίδια έκρινε ως μειωτικό για την προσωπικότητά της. Έγινε χαμός, ο καθηγητής αναγκάστηκε να ανακαλέσει ενώπιον ολόκληρης της τάξης, απολογήθηκε, εξήγησε ότι δεν είχε κακή πρόθεση κι ότι απλώς την αποκάλεσε έτσι επειδή δεν θυμόταν το όνομά της. Εμάς τα αρχίδια μας έγιναν πάλι ΤΟΣΑ, επειδή μία έφηβη δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι είχε μυωπία και να εξοικειωθεί με την ιδέα. Ναι! «Κακοποίηση» επειδή την είπε «η κοπέλα με τα γυαλιά!» Αν έβγαινα εγώ να επικαλούμουν κακοποίηση κάθε φορά που με αποκαλούσαν «ο ψηλός»…

Η έννοια της κακοποίησης κατά τη γνώμη μου παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Προ ολίγων μηνών παραλίγο να τσακωθώ και με τη ψυχολόγο μου επειδή προσπαθούσε να με πείσει ότι είναι κακοποιητικό για τον γιο μου να τον αγκαλιάζω παρά τη θέλησή του. «Αν πει το παιδί ‘φτάνει’ οφείλεις να σταματήσεις αλλιώς το κακοποιείς!» Ναι, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στα θέλω του μωρού και στα πρέπει του γονιού. Προφανώς η αγκαλιά δεν εμπίπτει στα «πρέπει» για να επιμείνω, αλλά γιος μου είναι, αν θέλω να τον πάρω αγκαλιά θα τον πάρω, κι αν εκείνη την ώρα παίζει και βαριέται τις τρυφερότητες ας με κλωτσήσει να κάνω πέρα, σιγά το πράμα! «Δίνεις λανθασμένα μηνύματα» μου είπε. «Είναι σαν να λες του παιδιού δεν με ενδιαφέρει αν εσύ δεν θέλεις, εγώ θα σου επιβληθώ». Βλέπω τη λογική του επιχειρήματος, αλλά βλέπω και την υστερία του πράγματος. Αν φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε κακοποίηση την αγκαλιά προς το παιδί από τον ίδιο του τον γονιό, θεωρώ ότι έχουμε τρελαθεί ομαδικώς. Δεν είπα τίποτα στη ψυχολόγο εκείνη την ώρα, έγνεψα καταφατικά γιατί δεν είχα όρεξη να της πω «καλή είσαι και του λόγου σου» γιατί γενικότερα την εκτιμούσα. Αλλά ναι, η υστερία, της υστερίας, την υστερία, ω! υστερία!

Αν φτάσαμε σε καιρούς όπου χρησιμοποιούμε την κακοποίηση ως όπλο επειδή κάποιος έθιξε τη μυωπία μας, ή επειδή θεωρούμε ότι εν είδει ρόλου τον τυλίξαμε με βία στο χαλί, πάει να πει ότι έχουμε κι εμείς τα θεματάκια μας. Η κακοποίηση ερμηνεύεται πλέον πολύ γενικά όπως όλες οι ξεχαρβαλωμένες έννοιες, του ρατσισμού του σεξισμού και της μαλακίας. Θεωρώ ότι στο μέλλον ο παροξυσμός θα επεκταθεί, θα θεωρείται κακοποίηση η κόρνα στο φανάρι, θα θεωρείται κακοποίηση το καχύποπτο το βλέμμα στο ασανσέρ, θα θεωρείται κακοποίηση το «με προσπέρασε στον αυτοκινητόδρομο».

Ναι, δεν συμμερίζομαι, ούτε υποστηρίζω τις αγενείς και ακραίες συμπεριφορές στον εργασιακό χώρο ή και αλλού. Αλλά ούτε υποστηρίζω το κλάμα και τον οδυρμό με του ψύλλου το πήδημα. Βρείτε τρόπο να το διαχειρίζεστε. Που αυτό είναι κατά βάθος η δυσκολία σας. Η ισορροπία!