Διά Βίου Μάθηση

Τις προάλλες βρέθηκα και πάλι στο παλιό διαμέρισμα για να μεταφέρω κάτι τελευταία αντικείμενα στο καινούριο σπίτι. Μεταξύ αυτών, ήταν και η πλειοψηφία των βιβλίων και σημειώσεών μου από το πανεπιστήμιο. Έχω κρατήσει τα πάντα. Από τις εκθέσεις και τα tutorials του πρώτου έτους, μέχρι τις πτυχιακές και τα mock exams που κάναμε στα τέλη κάθε τριμήνου. Ήταν όλα σκονισμένα στο έπακρον. Ξεφύλλιζες τα βιβλία και έβγαινε από μέσα σκόνη. Τόση εγκατάλειψη!

Έκατσα και τα ξεφύλλισα λίγο και πεθύμησα τα μάλα την ακαδημαϊκή μου ζωή. Την περίοδο που μάθαινα νέα πράγματα και ένιωθα ότι με πάω κάθε μήνα ένα βήμα μπροστά. Κάτι που σταμάτησε να συμβαίνει πριν 3-4 χρόνια που επέστρεψα στην Κύπρο. Παρατήρησα ότι όσο κινούμουν μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα ήμουν και καλύτερος άνθρωπος. Είχα πιο πολύ θετική ενέργεια, οι συζητήσεις μου ήταν πιο βαθυστόχαστες και πολιτισμένες. Μιλούσα πιο όμορφα επίσης, (το μαρτυρούν οι ζωγραφιές και τα vibes που μου εξέπεμψαν οι σελίδες των βιβλίων μου). Καμία σχέση με το τώρα, δηλαδή. Είναι να απορείς πως γίνεται η παιδεία και η καλλιέργεια τόσων ετών, να διαγράφηκαν μέσα στα 4 τελευταία χρόνια και κατάντησα η προέκταση της Espresso και του DownTown. Κύπρος, φίλε μου! Αποκτηνώνει και ευνουχίζει τα πάντα!

Πεθύμησα τρομερά να επιστρέψω στα θρανία. Θα μου πεις, η διά βίου μάθηση μπορεί να γίνει και χωρίς να επιστρέψεις στα θρανία. Μπορώ κάλλιστα, ας πούμε, να πάω να γραφτώ σε ένα από τα κολλέγια μας και να μάθω κάτι καινούριο, ώστε να νιώθω χρήσιμος ως προς τον εαυτό μου, κρατώντας τον εγκέφαλό μου σε εγρήγορση. Αλλά… Δεν υπάρχουν λεφτά! Και να υπήρχαν, όμως, διανύω την ηλικία στην οποία προτεραιότητα έχουν τα σπίτια και τα αυτοκίνητα. Δυστυχώς! Αν μπορούσα θα τα αποποιούμουν όλα και θα σπούδαζα αιώνια. Αλλά, εδώ θα ζήσουμε είπαμε. Κύπρια θα παντρευτούμε (δυο φορές δυστυχώς), και εφόσον δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε τον βιασμό, θα χαλαρώσουμε και θα τον απολαύσουμε.

Η αλήθεια είναι ότι συνεχίζω τα Ισπανικά και όσο να πεις, η ενασχόληση μου με το ερασιτεχνικό θέατρο αποτελούν μικρές εκλάμψεις μάθησης, αλλά δεν είναι το ίδιο. Αλλιώς είναι να πρέπει να αφιερώσεις ολόκληρα 24ωρα στην έρευνα και εκμάθηση νέων επιστημών και αλλιώς να αφιερώνεις ένα δίωρο, δυο φορές τη βδομάδα για τα χόμπι σου. Μία φίλη μου, η Λίνα, μετά από το πτυχίο, το μάστερ και πολλά άλλα παρεμφερή ακαδημαϊκά επιτεύγματα, έδωσε πέρσι εισαγωγικές για τα ΑΕΙ και πέρασε στο φιλολογικό Αθήνας. Ζήλεψα. Εγώ έμαθα, δεν μπορώ να δώσω εισαγωγικές ξανά. Σ’ αυτήν επετράπη επειδή έχει δυο υπηκοότητες. Δεν είμαι εντελώς σίγουρος όμως.

Ελπίζω να τα καταφέρω πριν τα 40 και να σπουδάσω κάτι ακόμα. Δεν είναι ανάγκη να σκοτωθώ στο διάβασμα, αλλά νταξ ρε αδελφέ. Να προοδεύουμε όσο πάμε και όχι να κουρκουτιάζουμε. Νομίζω όμως ότι ο νους μου δεν απορροφά τις πληροφορίες με την ίδια ευκολία πια. Και δεν ξέρω αν έχω τα ψυχικά αποθέματα για κάτι τόσο μεγαλεπήβολο πια, πόσω μάλλον τα λεφτά. Ίδωμεν.

Ιδανικά θα σπούδαζα κάτι σε ευρωπαϊκές σπουδές, ή ευρωπαϊκή ιστορία. Το ξέρω ότι στο τέλος το πιθανό είναι να βγάλω ροζ dvd, αλλά δικαιούμαι να παραμυθιάζομαι…

Οι φοιτητές που τώρα γράφετε εξετάσεις, μην φρικάρετε. Θα δείτε και θα με θυμηθείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την εγκεφαλική οκνηρία που ανθίζει κατά κόρον στην πατρίδα μας. Μια μέρα θα προτιμάτε να γράφετε essay 3000 λέξεων, παρά να πρέπει να πιείτε τον 3000ο καφέ στο Costa Coffee.

Άμα άρχισα να δίνω και συμβουλές, πάει… Τα φάγαμε τα ψωμιά μας! :Ρ

Can you hear the drums, Fernando?

Θυμάστε παλιότερα που σας είχα γράψει ότι τον πατέρα μου δεν τον χάρηκα ιδιαίτερα στη ζωή μου. Ε, λοιπόν, από τον καιρό που βγήκε από την κλινική κάνει φιλότιμες προσπάθειες να καλύψει το χαμένο έδαφος. Φυσικά δεν πιστεύω ότι αυτή η απότομη αλλαγή οφείλεται σε δική του πρωτοβουλία. Μάλλον κάποιος από τους καλοθελητές που με διαβάζουν τον παρότρυνε να προσπαθήσει να έρθουμε πιο κοντά πριν δούμε και οι δυο τον Άγιο Πέτρο να μας καλωσορίζει στα ενδότερα του παραδείσου. Έχει καλώς, απ’ τα ολότελα, καλή και η Παναγιώτενα.

Έτσι που λέτε, εκεί που καθόμουν βαριεστημένος μπροστά στον καναπέ, ήρθε και μου είπε: «Γιε μου! Φέρε κανένα dvd να δούμε να περάσει το σαββατόβραδο.» Έμεινα κάγκελο! Τι ταινία να δούμε; Αφού θα σφαχτούμε στην επιλογή της, τι το κουράζουμε; σκέφτηκα. Είπα όμως να συνεργαστώ. Κατέβηκα κάτω στην ταινιοθήκη και επέλεξα δυο, τρεις που θα ικανοποιούσαν και τους δυο μας:

- Beautiful mind

- Fight club

- Quantum of solace

- Click

Και για πλάκα, έβαλα ανάμεσα και το Mamma mia!

Μάλιστα. Ο πατέρας μου επέλεξε το Mamma mia! Ασχολίαστο. Και αίφνης ένιωσα μια σεβεντίλα να κατακλύζει την ατμόσφαιρα. Τον φαντασιώθηκα ντυμένο με μωβ κορμάκι και παντελόνι καμπάνα να χορεύει κάτω από την ντίσκο μπάλα σαν μέλος των φωνητικών των Bee Gees. Και χαμογέλασα αμήχανα.

Πρέπει να σου πω, ότι για κάποιο παράξενο λόγο ο πατέρας μου συγκινείται απίστευτα με τους Abba. Όταν ήμουν 6-7 χρονών και πηγαίναμε Πρωταρά για διακοπές οικογενειακώς και διανύαμε μια δίωρη διαδρομή (πριν φτιάξουν τους καινούριους δρόμους) έπαιζε πάντα η κασέτα των abba στο αυτοκίνητο. Με τον πατέρα μου να τραγουδά δυνατά “Fernando” και εμείς να φωνάζουμε διαδοχικά: "Σκάσε," "Άλλαξέ το," "Πότε θα φτάσουμε στη θάλασσα," κτλ. Αυτό το κουσούρι, δυστυχώς, το κληρονόμησα κι εγώ. Τραγουδώ δυνατά μέσα στο αυτοκίνητο. Όχι το “Fernando.” Άλλα, παρόμοια…

Ξαπλώσαμε ο καθένας σε διαφορετικό καναπέ και βάλαμε το Mamma mia. Η τηλεθέαση μαζί του ήταν εμπειρία. Ο πατέρας μου έφτασε πλέον σε μια φάση που συνομιλεί με τους πρωταγωνιστές. Συμμερίζεται τις σκέψεις και τις έγνοιες τους και τους το δείχνει. Σε λίγο θα βγουν μαζί και για ποτό. Δεν θα εκπλαγώ αν μου το πει κι αυτό. Επίσης, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, έκανε έντονα flashbacks στην δική του εποχή (σαν το Lost ένα πράμα) και αναπολούσε κόσμο και ντουνιά με τον οποίο πλέον δεν κρατά επαφή.

Όταν στην ταινία βλέπαμε πλάνα από το ελληνικό νησί, ο πατέρας μου τα πήρε και άρχισε να φωνάζει: «Ορίστε! Αυτά βλέπουν οι πουστό-γερμανοί, ζηλεύουν και δεν δανείζουν τίποτα!» Και συνέχισε την πολιτική ανάλυση του Waterloo: «Βέβαια, και οι Γερμανοί να μην δανείσουν, στ' αρχίδια μας! Πτοούνται, μάνα μου, οι καλαμαράδες από τίποτα; Κοίτα τους πως χορεύουν!»

Όταν η Meryl Streep έντυνε την κόρη της με το νυφικό και της χτένιζε τα μαλλιά μου είπε: «Αυτά βλέπει και ονειρεύεται και η μάνα σου για την κόρη της» (μετάφραση: για κάτι τέτοια μας πρήζουν τα αρχίδια εδώ μέσα) και ναι, συμφώνησα.

Όταν οι πρωταγωνίστριες άρχισαν να τραγουδούν το Chiquitita, μου είπε γεμάτος παιδικό παράπονο: «Γιατί δεν λένε και το Fernando, ρε γαμώ το; Τόσο ωραίο τραγούδι! Γιατί δεν το λένε;» Σημείωσε πως είναι η δεύτερη φορά που βλέπουμε την ταινία, άρα ήξερε ότι δεν θα το πουν ούτως ή άλλως. Τι να πεις, σαν μωρό-παιδί έκανε!

Όταν οι γριές φίλες της Meryl Streep την ρώτησαν αν στην ηλικία της «το κάνει» και αυτή απλά πήρε το ηλεκτρικό πριόνι και μάρσαρε με υπονοούμενο, ο πατέρας μου με ρώτησε: «Κατάλαβες τι εννοούν;»

Στα τραγούδια ο πατέρας μου συγκινούνταν και τραγουδούσε. Άτσαλα και παράφωνα. Έλεγε ό, τι ήθελε, βασικά. Ζήτημα αν σταύρωσε στίχο.

Κι εγώ συγκινούμουν, για άλλους λόγους. Αλλά… έκανα ότι κάτι μπήκε στο μάτι μου.

Κανείς δεν θα βγει ζωντανός από των Κυπρίων τα Blogs

Γράφω σ’ αυτό εδώ το μπλογκάκι από το 2006 και μέσα στα 4 αυτά χρόνια κατάφερα να γίνω μεγάλος καραγκιόζης -πράγμα που αν με ξέρεις ίσως να πιστεύεις ότι ήταν αναπόφευκτο- που άλλωστε ήταν και ο απώτερός μου στόχος, ώστε να φτάσω στην αυτογνωσία. Από τους 35 αναγνώστες κάθε μέρα εν έτει 2007, σήμερα μετρώ 200 κάθε μέρα! Αν γράφω για βυζιά και μουνιά μπορεί να χτυπήσω και 400 αναγνώστες…

Όλα αυτά τα χρόνια μου συνέβησαν πολλά ακραία συμβάντα από εδώ, τα οποία δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω γιατί δεν θέλω να ξεμπροστιάσω κανέναν αναγνώστη μου. Έζησα μεγαλεία. Έκανα σεξ, πολλούς φίλους με τους οποίους κρατώ συχνή επαφή, γνώρισα τη Gourounella (όνειρο κάθε μπλόγγερ που σέβεται τον εαυτό του), έφτασα στο σημείο να με σταματούν στον δρόμο να με ρωτούν αν είμαι ο αντίχριστος (ναι, μου συνέβη), μέχρι και εχθρούς έκανα, αλλά πήραν τον δρόμο που τους άξιζε (να σου περιγράψω live σκηνικό με μία γνωστή και μη εξαιρετέα ψυχοπαθή blogger, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου…)

Παρόλο, λοιπόν, που θα μπορούσα κάλλιστα να γίνω junk material για το δελτίο του Star και να ολοκληρωθώ ως οντότητα μέσω της αναγνωσιμότητας αυτού του ιστολογίου, εγώ θα σου πω, ότι όχι! Δεν με χαροποιεί που με διαβάζει η κουτσή Μαρία και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Πιο ωραία περνούσα όταν απευθυνόμουν σε 30 άτομα- κυρίως φίλους μου, έγραφα τις μαλακίες μου και εκτονωνόμουν. Ποτέ δεν φαντάστηκα δυστυχώς, ότι θα φτάναμε στο σημείο να μας διαβάζει ο μέσος δημόσιος υπάλληλος πριν επισκεφτεί το yupi εν ώρα εργασίας. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι πιθανώς να αφορώ ξένο κόσμο, έστω κι αν κάποιοι με διαβάζουν επειδή δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν με τη ζωή τους.

Αλλά, έλα που έγινε. Και έγινε, διότι οι Κυπραίοι είναι χώρκατοι. Για κάποιο λόγο που ουδέποτε κατάλαβα, αποφάσισαν να γκετοποιηθούν (όπως κάνουν όταν πηγαίνουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό) και να δημιουργήσουν συναθροιστές στους οποίους μπορείς να διαβάσεις όλους τους Κυπρίους. Λες και το Google δεν αρκεί για όποιον θέλει να μας αναζητήσει στον παγκόσμιο ιστό, και έπρεπε να δημιουργηθούν οι «συναθροιστές» για να βγουν τα «αριστουργηματικά» μας κείμενα προς τα έξω! Το χωρκαθκιόν!

Και ορίστε που φτάσαμε. Παραγνωριστήκαμε. Οι Κύπριοι μπλόγγερς δημιούργησαν συμμαχίες, παρατάξεις, αλληλοβρίζονται, άλλοι νομίζουν ότι δημοσιογραφούν επειδή δημοσιοποιούν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, και φτάσαμε στο σημείο να παίρνουμε το όλο πράμα τόσο πολύ στα σοβαρά που υπάρχει κόσμος (βλάκας κόσμος, αλλά υπάρχει) που θεωρεί ότι απειλείται από τα μπλογκς. Μέχρι και ο πρόεδρος απειλείται από τα μπλογκς! Και ο πλανήτης απειλείται. Στο είπα;

Αυτό το πράμα μόνο σε μια χωρκατό-χώρα θα μπορούσε να συμβεί.

Δηλαδή, θες να μου πεις ότι, αν κάποιος έγραφε σε ένα αμερικάνικο φόρουμ ότι απεχθάνεται την Oprah Winfrey και θα τη στείλει να κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα, θα εμφανιζόταν η CIA την επομένη να συλλάβει τον διαχειριστή του ιστολογίου; Άλλα προβλήματα δεν έχουμε; Κατ’ αρχήν, πόσο lame είναι για έναν δημοσιογράφο να διαβάζει τι γράφουν τα μπλογκς γι αυτόν?! Τόσον ελεύθερο χρόνο έχει; Και τόσο πια σκιάχτηκε που έπρεπε να επέμβει η ηλεκτρονική δίωξη να τον σώσει; Αν ήθελαν να τον φάνε, θα τον είχαν φάει ήδη. Δεν θα το έγραφαν στα μπλογκς. Σιγά μην έβγαζαν και teaser – Coming soon! Πφφ!

Αλλά είναι και η αστυνομία μας, όμως, ατσίδες! Σε ένα Σώμα που ακόμα και ο εκπρόσωπος Tύπου αυτού, κάνει βασικά γλωσσικά λάθη μπροστά στις κάμερες, όπως π.χ. «το ευτυχής γεγονός», και που στην ολότητά του είναι ανίκανο να συλλάβει τον Αλ Καπόνε και να εξιχνιάσει τρομαχτικά εγκλήματα, εντούτοις έχει το θράσος να μπουκάρει με στιλ πρωί-πρωί να συλλάβει διαχειριστή ιστολογίου για σχόλιο που αναρτήθηκε από άλλον στο μπλογκ του! Πάλι καλά που δεν τον θέρισαν κιόλας, αλά Χλώρακα 1991! Αν αυτό συνέβαινε με δεξιά κυβέρνηση, όλοι θα μιλούσαν για δικτατορία. Τώρα, μάθαν όλοι τα όρια της «ελευθερίας της έκφρασης», τρομάρα τους!

Αυτά τα μέτρια συμβαίνουν όταν τα μπλογκς λαμβάνουν τις διαστάσεις που πήραν. Και δεν θα γίνονταν τόσο της μόδας αν η Κύπρος δεν ήταν τόσο μικρή και δεν θεοποιούνταν άπαντες μέσω των συναθροιστών. Και μην μου πεις ότι δεν θεοποιούνται. Θεοποιούνται. Ξέρω τουλάχιστον τρία έντυπα που αναδημοσίευαν αναρτήσεις από μπλογκς που ανακάλυπταν μέσω των συναθροιστών και έδιναν υπόσταση και στον τελευταίο των τελευταίων.. Πτώχευσαν και ησυχάσαμε. Ή αν δεν πτώχευσαν, είναι θέμα χρόνου να βάλουν λουκέτο.

Τέλος πάντων. Το κακό τώρα έγινε. Μας διαβάζουν και οι πέτρες και πρέπει να προσέχουμε… κάπως. Προσπαθώ να μην πτοούμαι όταν γράφω ένα κείμενο, αλλά όσο να ‘ναι… επηρεάζομαι. Θείοι και θείες, αφεντικά, πρώην γκόμενες, συνάδελφοι, παντρεμένες, χωρισμένες, συμμαθητές, εχθροί, αξιωματικοί από τον στρατό! Όλοι μας διαβάζουν – μην κοιτάς που δεν το παραδέχονται. Δυστυχώς μας διαβάζουν, μας κουτσομπολεύουν, μας βλέπουν έξω και νομίζουν πως είμαστε σελέμπριτι και όχι απλοί αργόσχολοι με παρρησία. Μας διαβάζουν και παίρνει νόημα η ζωή τους, που έλεγε και ο Γιωρίκας.

Τι ωραία που ήταν παλιότερα. Δεν ήξερε κανείς τι ήταν τα μπλογκς. Γράφαμε με κέφι.

Μην διαβάζετε κυπριακά μπλογκς. Εκτός του ότι θα ξεχάσετε και τα ελληνικά που ξέρετε (η πλειοψηφία γράφει στην κυπριακή – έλεος, ενώ οι υπόλοιποι γράφουν τόσο ανορθόγραφα -κάνε ένα spell check καμάρι μου πριν πατήσεις το publish- που τρίζουν τα κόκαλα της Κανέλλη), δεν νομίζω ότι προσφέρουν και οτιδήποτε στην ανθρωπότητα. Διαβάστε τα μπλογκ των φίλων σας τιμής ένεκεν και καμιάς γκόμενας που γουστάρετε να την ψυχολογήσετε πριν την ρίξετε. Κατά τα άλλα, άμα τόσο πολύ σας πήρε ο πόνος για το τι συμβαίνει στην επικαιρότητα, διαβάστε καμιά εφημερίδα. Και μην μου πείτε ότι στα μπλογκς γίνεται διάλογος γι’ αυτό τα χρειαζόμαστε… Μαλακίες! Κόντρες και ειρωνείες ανταλλάζουμε στην πλειοψηφία μας. Εδώ δεν καταφέρνουν να κάνουν διάλογο στη Βουλή. Θα κάνουν οι ανώνυμοι μες τα μπλογκς; Οι ανώνυμοι που δεν ξέρουμε ούτε από πού κρατάει η σκούφια τους, ούτε καν αν σπούδασαν; (Οι μισοί δεν με πείθουν ότι έβγαλαν γυμνάσιο).

Είχα δεν είχα τσαντίστηκα. Και ήθελα να γράψω για τη Γιουροβίζιον σήμερα και με έκοψε η επικαιρότητα.

Γιατί ναι, η Γιουροβίζιον έχει πιο πολύ ενδιαφέρον από την κυπριακή σκατόσφαιρα. Όλοι το ξέρουμε.

Το Καλύτερο μου Όργανο

Καλημέρα και πολλές κάβλες σας εύχομαι.

Σήμερα θα συζητήσουμε ένα πολύ ωραίο θέμα, το οποίο πηγάζει μέσα από τα πολλά υπαρξιακά μου προβλήματα. Ερωτώ και εξίσταμαι: Ποιο είναι το πιο σημαντικό όργανο του ανθρώπινου σώματος; Η καρδιά ή ο εγκέφαλος;

Θέτω αυτό το ερώτημα επειδή τελευταίως στη ζωή έρχονται διάφορα διλήμματα και μπορεί η λογική να προστάζει «όχι», ενώ η καρδιά να λέει το «ναι.» Ποια εντολή πρέπει να κυριαρχήσει; Το «όχι» του νου, ή το «ναι» της καρδιάς;

Ας τα πάρουμε ένα-ένα, για να δούμε ποιο όργανο έχει το πάνω χέρι:

Η καρδιά δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν μυ, ο οποίος αντλεί με πίεση το αίμα σε όλο το σώμα προκειμένου να παραμένουμε ζωντανοί. Είναι, δηλαδή, η μπαταρία μας. Άπαξ και τα τίναξε, κλάφτα Χαράλαμπε! Απλή η λειτουργία της καρδιάς, παρόλα αυτά, ζωτικής σημασίας.

Από την άλλη, ο εγκέφαλος είναι σαν τον CPU ενός υπολογιστή. Από εκεί δίνονται οι εντολές για όλες τις λειτουργίες μας. Από εκεί εκπέμπονται οι νευρικές ώσεις οι οποίες μας επιτρέπουν να δρούμε και να αντιδρούμε. Εκεί βρίσκεται και η μνήμη, ο σκληρός δίσκος δηλαδή, ο οποίος αποθηκεύει αναμνήσεις και όλο το software που αποκτούμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας.

Παρόλο που κατά τη γνώμη μου, ο εγκέφαλος εκτελεί πιο σημαντικές και ζωτικές λειτουργίες, εντούτοις χωρίς την καρδιά δεν αξίζει μία. Δύναται, δηλαδή, ο εγκέφαλος να είναι νεκρός, αλλά η καρδιά να λειτουργεί. Το αντίθετο, δηλαδή να ζει ο εγκέφαλος, αλλά η καρδιά να πεθάνει, δεν γίνεται.

Επομένως, η καρδιά κερδίζει πανηγυρικά τον εγκέφαλο. Γιατί μπορεί να είσαι ένας ζωντανός ανεγκέφαλος, αλλά δεν μπορείς να είσαι ένας πεθαμένος με εγκέφαλο.

Άρα, όλες οι αποφάσεις στη ζωή μας πρέπει να παίρνονται από καρδιάς και ουχί από το λογικό του εγκεφάλου, εφόσον η καρδιά βρίσκεται πιο ψηλά στην ιεραρχία των οργάνων.

Όμως, απ’ ότι θυμάμαι από την ύλη αρχαιογνωσίας της ‘Α Λυκείου, ο Θουκυδίδης είχε πει ότι ουδέποτε πρέπει να λαμβάνουμε αποφάσεις με την καρδιά μας, αλλά μόνο με τη λογική. Η καρδιά τα κάνει αποδεδειγμένα μπίλιες. Ενώ η λογική, σπάνια τα σκατώνει. Το μόνο πρόβλημα του νου είναι πως κάποιες αποφάσεις που πρέπει να πάρει δεν είναι πάντα απολαυστικές παρόλο που μακροπρόθεσμα ίσως να σε σώζουν από «καρδιοπάθειες.» Για παράδειγμα: Θες να φας ένα κιλό παγωτό γιατί αυτό προστάζει η καρδιά σου, αλλά ξέρεις ότι αν το φας θα πάθεις δυσπεψία. Αν πρυτανεύσει η λογική έχειν καλώς, αλλιώς θα λυσσάξεις στην διάρροια.

Βέβαια, δεν ξέρω αν ο Θουκυδίδης σκάμπαζε από ιατρική, πάντως για να μείνει κλασικός κι αθάνατος κάτι θα ξέρει κι αυτός. Αν κρίνω, βέβαια, από τη δική μου την καρδιά, η οποία τη μια μέρα ανεβάζει πίεση και την άλλη την ρίχνει, αμφιβάλλω κατά πόσο θα πρέπει να εμπιστεύομαι μια τόσο ασταθή «κυρία».

Α, μπα! Δεν σφάξανε. Με τη λογική θα πορευτώ και η καρδιά να πάει να γαμηθεί. Είδαμε και τον Θεοφάνους που κράτησε τη Νίνι στο παιχνίδι, λόγω της καλής του καρδιάς, πόσο την ωφέλησε! Αν σκεφτόταν λογικά, θα κρατούσε την Ήβη.

Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, απ’ όσα γράφω, ε;

Ούτε κι εγώ.

Ταλέντο Πράμα!

Όσα μου έμαθε απόψε το Greek Idol:

Διερωτώμαι πόσα talent shows πρέπει να γίνουν για να πειστεί ο Έλληνας ότι δεν πρόκειται να είναι αυτός ο επόμενος σταρ της Ελλάδος! Βαρέθηκα να ανακαλύπτω εγώ κι όλο το πανελλήνιο δυο φορές σε κάθε τηλεοπτική σαιζόν «το επόμενο φαινόμενο του πενταγράμμου που θα ταράξει τα νερά της δισκογραφίας!» Κατ’ αρχήν, ρε άσχετοι, δισκογραφία δεν υπάρχει πια. Η Βίσση και η Παπαρίζου με το ζόρι βγάζουν δίσκο, θα σας βγάλουν εσάς; Όσο είστε κορόιδα όμως, να βγαίνετε να τραγουδάτε…

Το Greek Idol είναι ό, τι χειρότερο είδαμε σε διαγωνισμό τραγουδιού τα τελευταία χρόνια. Κλάσεις υποδεέστερο από το X-factor τόσο σε επίπεδο ουσίας, όσο και παραγωγής. Η Κορομηλά ως παρουσιάστρια αποδεικνύει περίτρανα ότι η Ελλάδα όντως πήγε 20 χρόνια πίσω, η δε επιτροπή ανύπαρκτη. Μέχρι και τον Κωστόπουλο επιστράτευσαν άρον-άρον, μπας και πει καμιά lifestyle μαλακία και ερεθίσει τις πενηντάρες φαν του. Που πας ρε idol χωρίς τον Θεοφάνους να τα χώνει, και τον Ρουβά να τα… χάνει από το auto-queue….

Για να μην σχολιάσω την κριτή, αγνώστων λοιπών στοιχείων, για την οποία το μόνο που ξέρουμε είναι τη συγγένεια της με τον Θεοδωράκη. Με τη Θεοδωρίδου να συγγένευε, πιο πολύ θα μας ενδιέφερε. Την έβαλαν, τάχα μου, για να προσδώσει κύρος στο παιχνίδι το οποίο θα ήταν πιο κουλτουριάρικο από τα προκαθήμενα. Την είδαμε την κουλτούρα! Η μαντάμ είναι τουλάχιστον αδιάφορη, ενώ είμαι σίγουρος ότι βράζει στο ζουμί της τώρα που ελέω τηλεθέασης, ξεγράφτηκε ο Θεοδωράκης και αναγκάζεται να κρίνει τραγούδια της Gloria Gaynor και των Onirama!

Οι Κύπριες διαγωνιζόμενες, Βαλάντω και Νικόλ είναι ομολογουμένως οι καλύτερες, αν και δεν ξέρω αν ξεχωρίζουν επειδή βασιλεύουν ανάμεσα στους τυφλούς. Μια φορά, τη Νικόλ απόψε την έντυσαν σαν καρνάβαλο, και μάλιστα για το καρναβάλι της Πάφου που είναι και κλάσεις πιο κιτς από αυτό της Λεμεσού. Το τρακτέρ έλειπε, να την περιφέρουν στην Πάφο σαν σημαιοστολισμένο επιτάφιο. Δεκαοχτώ χρονών κοριτσάκι, που στοιχηματίζω από αντρική ανατομία ξέρει μόνο τα βασικά, το έβαλαν να τραγουδήσει ντυμένη στο φουλ του κοντοπούτανου το “It’s raining men.” Πάρε και κατάλαβε…

Βέβαια, είδα και χειρότερα. Όπως, για παράδειγμα, έναν λαϊκό ομορφονιό που είχε το κλασσικό «γαμάω» attitude προς τη Ρούλα, αλλά και έναν άλλον, λαϊκό σκέτο, που πουλάει βυζοθήκες στην λαϊκή και ο οποίος τραγούδησε Χατζηγιάννη με το ανάλογο χορευτικό. Ένιωσα άβολα.

Και τέλος, βγήκε ο Βάνδουλας, να κάνει guest. Να δω στα πόσα χρόνια θα πάψει η Βανδή να μας αντιγράφει. Το νέο της σουξεδάκι λέγεται «κορίτσι πράμα» και το concept είναι εμφανώς κλεμμένο από τις τσούλες. Εντάξει, δεν λένε και τους ίδιους στίχους, αλλά αυτό μας έλειπε! Η αίσθηση που σου αφήνει το τραγούδι, ακόμα και το χορευτικό είναι φτυστά και κατάπτυστα. Επίσης, να σου πω ότι η αλλήθωρη έκφραση που κάνει κάθε φορά που λέει τον στίχο «γένους θηλυκού και χαμηλού IQ» είναι ανεκδιήγητη. Δεν βάζει μυαλό η κοπελιά, no wonder βγάζει ένα τραγούδι κάθε εξάμηνο. Κατάντησε να λέει τα ίδια σουξέ εδώ και δυόμιση χρόνια! Για πόσο ακόμα θα προμοτάρει το ‘η γη και η σελήνη,’ πραγματικά δεν ξέρω…

Δεν άντεξα να δω το τέλος. Μετά τις διαφημίσεις του Βάνδουλα ήρθα για ψυχοθεραπεία. Όταν μάθετε ποιος πήρε τον πούλο, με ενημερώνετε. Ευχαριστώ.

Oh Mάη God!

Ιδού τα highlights της εργατικής πρωτομαγιάς:

11:00 π.μ. – Ξύπνησα. Ήπια το χάπι. Ξύρισμα, μπάνιο, εφημερίδες.

13:00 – Καφές με Gourounella. Της αγόρασα και δώρο για τη γιορτή της. Προβλέπω να το αλλάζει. Με κέρασε φρεσκάτο και τοστ. Προσπάθησε να μου κάνει προξενιό μια φίλη της. Καταράστηκα τα προφυλακτικά του λιονταριού της, να του σπάνε όλα. Γέλασα πολύ, όπως πάντα.

14:00 – Γύρισα σπίτι μες τη βροχή.

15:00 – Έβαλα να δω ξανά το dvd του This is it. Θέλω να γραφτώ σε σχολή χορού που να διδάσκει τις χορογραφίες του MJ. Παράλληλα, διάβαζα το DownTown. Ξαφνικά με έπιασε ταχυπαλμία. Μέτρησα μόνος μου την πίεσή μου. Την βρήκα ψιλή. Ήπια και 2^ο χάπι. Είχα τα αντίστροφα αποτελέσματα. Έπεσε τόσο πολύ η πίεσή μου που μετά βίας ανέπνεα.

17:00 - Έπεσα να κοιμηθώ γιατί δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος από την κομμάρα που μου προκάλεσε το χάπι. Στο pc έπαιζε Shakira. Το cd που άκουγα στο πανεπιστήμιο συγκεκριμένα.

19:00 - Σηκώθηκα και ντύθηκα να πάω θέατρο. Είδα την ‘Ποντικοπαγίδα’ στο θέατρο Ανεμώνα. Ένα αίσχος. Τα σκηνικά έπαιζαν καλύτερα από τους ηθοποιούς. Οι γυναίκες ηθοποιοί ειδικά με μόνη εξαίρεση την γριά, ήταν τρισάθλιες. Μετά βίας καταλάβαινα την άρθρωσή τους. Η διάρκεια του έργου 2 ώρες και βάλε. Μας βγήκε η ψυχή μέχρι να τελειώσει! Μην μιλήσω για την καινούρια εσωτερική διακόσμηση του θεάτρου… Πρώτη φορά στη ζωή μου πάω σε παράσταση και κοιτάζω το ρολόι μου πιο συχνά από την σκηνή. Αν είχε wi-fi θα έμπαινα facebook.

23:00 - Τελείωσε η παράσταση. Λίγο πριν το διάλειμμα έπεσε κι άλλο η πίεση μου, με αποτέλεσμα να χάσω την όραση μου και την ισορροπία μου για λίγα λεπτά. Δεν πανικοβλήθηκα. Ήπια νερό, μου ψιλοπέρασε. Φεύγοντας κατούρησα κάτω από την ελιά στο χωράφι που είχα παρκάρει. Θα πήγαινα απ’ ευθείας για ποτό στο occhio, αλλά δεν αισθανόμουν καλά. Ήρθα σπίτι. Πανικόβαλα το σόι. Μου μέτρησαν την πίεση. Τη μία ψιλή, την άλλη χαμηλή, βαρέθηκα. Ευθανασία. Σίγουρη λύση. Να τελειώνουμε.

Έτσι κύλησε η πρωτομαγιά. Χωρίς στεφάνι για τους εργάτες. Χωρίς στεφάνι για τη Gourounella… Άρχισε όμως να πλέκεται το δικό μου. Της κηδείας μου.

00:36 - Τώρα. Αύριο θέλω να δω μόνο τον Χάρη και τον Ανδρέα. Κάνω δημόσια έκκληση. Επίσης, θα δω την Παταγονία. Πάω να τεζάρω.

Η Δημοκρατία του Μαυρογέριμου

Ας μιλήσουμε για το μέλλον της πατρίδας μας!

Το ξέρω, είναι Παρασκευή και δεν χωράνε τέτοιες βαθυστόχαστες αναρτήσεις λίγο πριν το υπέροχο σαββατοκύριακο. Αλλά θα αποπειραθώ να μοιραστώ μαζί σου μερικές απορίες μου γύρω από το κυπριακό πρόβλημα γιατί από χθες τρώγομαι να τις επιλύσω (είμαι σίγουρος κάπου εδώ σταμάτησες να διαβάζεις). Μην αγχώνεσαι λατρεμένο φαν κλαμπ, εγώ δεν σκαμπάζω από πολιτική και έτσι δεν θα σου τα πρήξω όπως συμβαίνει αλλού.

Λοιπόν! Ερωτώ:

Έστω ότι η Κύπρος διχοτομείται τελικά, και το ψευδοκράτος ανακηρύσσεται κανονικό κράτος βάσει των προτύπων του ΟΗΕ. Πώς θα ονομάζεται αυτό το νέο κράτος; Tι όνομα θα φέρει; Βόρεια Κύπρος; Μα, αν ονομαστούν Βόρεια Κύπρος, πάει να πει ότι αυτόματα εμείς θα πρέπει να είμαστε η Νότια Κύπρος. Και ποιος τους είπε ότι εμείς έχουμε διάθεση να αλλάξουμε και όνομα; Εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να ονομαζόμαστε Κύπρος. Δεν φτάνει δηλαδή που αποδεχόμαστε με χίλια ζόρια τα τετελεσμένα της εισβολής και τους κουνάμε το μαντίλι, θα μας αναγκάσουν να αλλάξουμε και το όνομά μας; Πώς όμως, θα ονομαστούν αυτοί Βόρεια Κύπρος, εφόσον εμείς αρνούμαστε να αλλάξουμε όνομα και να λεγόμαστε Νότια Κύπρος; Καινούριο «μακεδονικό» μας περιμένει!

Αναρωτιέμαι: Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να λεγόμαστε σκέτο Κύπρος –όπως τώρα, και αυτοί να πα’ να γαμηθούν; Άσε που προκύπτει και θέμα σημαίας! Διότι αυτόματα, εμείς δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιούμε την υφιστάμενη. Θα πρέπει να τυπώσουμε καινούριες, χωρίς το βόρειο κομμάτι του νησιού επάνω και θα μοιάζει ακόμα πιο μπανάλ το θέαμα. Δες εδώ κατάσταση:

Μα είναι σημαία τώρα αυτή; Είναι που είναι σαν λεκές από χυμό πορτοκάλι επάνω σε τραπεζομάντιλο, υπό τις πιο πάνω συνθήκες θα γίνει δεν ξέρω κι εγώ σαν τι! Τώρα που την παρατηρώ καλύτερα... Μοιάζει λίγο με το σχήμα των ΗΠΑ! Έτσι, έτσι, υπάρχει και υποβόσκον μήνυμα: Για όλα φταίει ο αμερικάνικος δαχτύλιος!

Εκτός και αν, δεν ονομαστούν Βόρεια Κύπρος και ονομάσουν το ψευδοκράτος τους ως «Τουρκική Δημοκρατία της Κύπρου.» Που και πάλι, μια τέτοια εξέλιξη, καθιστά εμάς αυτομάτως ως την «Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου.» Verdad? Ανατριχιάσατε και μόνο στο άκουσμα του ενδεχομένου μερικοί-μερικοί, όνομα και μη χωριό. Σκέψου το καλά! Ο πρόεδρος επί του οποίου θα προκύψει η αναθεματισμένη διχοτόμηση, θα ιδρύσει αυτομάτως και ακουσίως την «ελληνική δημοκρατία της Κύπρου», νοουμένου βέβαια ότι οι απέναντι θα ονομαστούν «τουρκική δημοκρατία της Κύπρου» και οι όροι ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι θα είναι πλέον περιττοί!

Με λίγα λόγια, ο πρόεδρός μας θα είναι «Μέγας» και θα πρέπει να τιμηθεί με μεγάλες τιμές και δόξες στην Ελλάδα. Θα είναι ουσιαστικά ο πρώτος μη Ελλαδίτης που θα επεκτείνει τα σύνορα της Ελλάδας! Wow! Ποιος Μέγας Αλέξανδρος και ποιος Βενιζέλος;! Ετοιμάσου Χριστοφάκο, να ποζάρεις για άγαλμα! Εκεί που η Ελλάδα ετοιμάζεται να πουλήσει νησί για να ξοφλήσει εσύ θα της κάνεις δώρο ένα καινούριο!

Η μόνη λύση μάλλον, είναι να βρουν τα δυο νέα κρατίδια ουδέτερα ονόματα που να μην παραπέμπουν πουθενά από γεωγραφικής και εθνολογικής απόψεως. Το Μαυροβούνιο ας πούμε, είναι το πιο καινούριο κράτος της Ευρώπης. Πήρε το όνομά του από το Μαύρο Βουνό και μου έδωσε μεγάλη έμπνευση για την περίπτωσή μας. Μπορούμε και εμείς που έχουμε το Σταυροβούνι, να ονομαστούμε «Σταυροβούνιο!» Αν πάλι σε χαλά ο συνειρμός με τα ΟΥΚ, να ονομαστούμε «Μαυρογέριμο». Τι ωραίο που ακούγεται! Σκέψου την πρώτη μας συμμετοχή στη Γιουροβίζιον με το νέο μας όνομα: Λε Μαβγογεριμί ντουζ πουάν! Σκέψου και τη νέα μας ταυτότητα: Όνομα: Αντίχριστος. Υπηκοότητα: Μαυρογέριμος!

Ανέλπιστα θεϊκό!

Δεν πρέπει να διχοτομηθούμε, κυρίες και κύριοι! Αν προκύψουν δυο νέα κράτη από τις συνομιλίες, το τουρκικό θα μεγαλώνει κάθε χρόνο πληθυσμιακά, ενώ το δικό μας θα παραμένει μετά βίας όπως είναι σήμερα και μια μέρα, θα αρχίσουν να έρχονται προς τα εδώ οι Τούρκοι! Επομένως εάν, μη κακό, προκύψει η διχοτόμηση, τουλάχιστον ας προκύψει σωστά! Όχι μισές δουλειές! Αν όντως θα ζήσουμε χώρια, να μοιράσουμε και τη Γη. Στη μέση. Με φτυάρια. Θα πάμε όλοι ένα ωραίο μεσημέρι, να σκάψουμε κατά μήκος της πράσινης γραμμής, μέχρι να βρούμε θάλασσα. Μόλις γεμίσει το χαντάκι που θα σκάψουμε με νερό, θα έχουμε δημιουργήσει δυο ολοκαίνουρια, ωραιότατα νησιά και θα ησυχάσουμε μια κι έξω! Και εννοείται ότι δεν θέλουμε ούτε γέφυρες επικοινωνίας, ούτε δούναι και λαβείν με τους «γείτονες». Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας! Μην σας πω θα φάτε και μια κλωτσιά εκ μέρους μας, να πάτε επιπλέοντας να κολλήσετε με την Τουρκία να πάει πάσα κακό!

Τόσα θαύματα πετυχαίνει η τεχνολογία καθημερινά. Αυτά γιατί να φαντάζουν επιστημονική φαντασία; Εδώ στο Ντουμπάι δημιούργησαν νησιά από το τίποτα. Να τα μοιράσουμε θα δυσκολευτούμε;

Γέλα, γέλα… Όταν θα έρθει η ώρα που όλα αυτά θα τα συζητάμε σοβαρά γιατί θα αποτελούν την επικαιρότητα, μην μου πεις ότι δεν σε προειδοποίησα!

Βίντεο λίγο πριν τη συντριβή του Ήλιου!

Βρήκα ένα βίντεο όπου ακούγεται η συνομιλία των πιλότων των F16 λίγο πριν την συντριβή του αεροπλάνου της Ήλιος, τον Αύγουστο του 2005.

Συγκλονιστικό βίντεο.

Ντρέπομαι πραγματικά, που πέντε χρόνια μετά τη συντριβή δεν βρέθηκε ακόμα ένοχος γι αυτό το έγκλημα και που αν βρεθεί, μάλλον θα πάει απλά στη φυλακή αντί να τον στήσουν στα 6 μέτρα.

Με το συγκεκριμένο αεροπλάνο είχα πετάξει κι εγώ προς Αθήνα, ένα μήνα πριν τη συντριβή περίπου και έχω να πω ότι ήταν ένα σαράβαλο και μισό. Να φανταστείτε ότι έσταζε το ταβάνι του από τον κακό εξαερισμό και ήταν σαν να υπήρχε διαρροή. Ένας Θεός ξέρει πως φτάσαμε σώοι και αβλαβείς.

Τι κρίμα, ρε γαμώ το. Έκλαιγα δυο μέρες τότε από το σοκ, και να φανταστείς δεν είχα ούτε έναν γνωστό επιβάτη. Αν θέλεις να διαβάσεις την επεξήγηση του τι ακριβώς βλέπεις και ακούς στο βίντεο, κάνε κλικ εδώ.

Θα Μείνω Εδώ

Έπρηξα τις ωοθήκες της Ρίτσας τις προάλλες με τη γνωστή μου γκρίνια γύρω από τον κυπριακό τρόπο ζωής και δεν άντεξε. Με ρώτησε ευθέως γιατί δεν φεύγω επιτέλους από το ξερονήσι να ησυχάσω κι εγώ, να ησυχάσετε κι εσείς, αλλά της έδωσα μια πρόχειρη απάντηση. Πιο κάτω, παραθέτω τους δέκα λόγους για τους οποίους τελικά θα λιώσω τα κοκαλάκια μου εδώ, πιο πολύ για να ψήσω εμένα, και όχι φυσικά για να απολογηθώ στον οποιονδήποτε.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Θα ζήσω στην Κύπρο επειδή ουσιαστικά δεν έχω άλλη επιλογή.

Θα μπορούσα να ζήσω στην Αγγλία, όπου και σπούδασα και να γίνω ένας Δικηγόρος για τα ΜΜΕ ή ένας Δημοσιογράφος. Όμως! Στην Αγγλία δύσκολα γίνονται πλέον προσλήψεις λόγω οικονομικής κρίσης, ενώ επίσης, έζησα εκεί ήδη 6 χρόνια, και δεν μπορώ να πω ότι θα άντεχα ούτε για διακοπές να ξανανέβω. Δεν λέω, είχα υπέροχα φοιτητικά χρόνια, αλλά νισάφι. Στην Αγγλία δεν απολαμβάνεις ούτε το φαί, ούτε το σεξ (οι Αγγλίδες δεν θεωρούνται γυναίκες), ούτε την παρακμιακή ελληνική τιβί που για μένα αποτελεί οξυγόνο! Οπότε, η Αγγλία δεν είναι λύση. Είναι φρίκη.

Το ιδανικό θα ήταν να ζήσω στην Αθήνα. Μια ζωή είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι θα μεγαλώσω, θα σπουδάσω και θα πάω να γίνω άνθρωπος στην Αθήνα. Τελικά άνθρωπος γίνομαι μόνο κάτι σαββατοκύριακα που πετάγομαι για να δω θέατρο και να υποβάλω τα σέβη μου στη Βίσση. Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι πλέον συγκρίσιμη μόνο με το Πακιστάν και το Αφγανιστάν στον τομέα του μισθού, οπότε τι να πάω να κάνω εκεί, όταν στην Κύπρο ο πρώτος μισθός του δικηγόρου είναι σχεδόν διπλάσιος από τον πρώτο μισθό του ελλαδίτη; Είδες, μάνα μου, είμαι και γκαντέμης! Επάνω στη δική μου ακμή, ζει η Ελλάδα την παρακμή της.

Η άλλη μου επιλογή είναι η Ισπανία. Λες να μην το σκέφτηκα; Όμως… Όσους Ισπανούς γνώρισα ενόσω ήμουν φοιτητής μου είπαν ότι στη Μαδρίτη ειδικά δουλεύουν σαν σκυλιά, πληρώνονται χάλια, με απάνθρωπα ωράρια, ενώ τις προάλλες διάβαζα στην εφημερίδα ότι η ανεργία χτύπησε το 24% της νεολαίας και ότι πιθανώς μετά την Ελλάδα, να είναι η Πορτογαλία και η Ισπανία αυτές που θα πτωχεύσουν. Χώρια που δεν έχω τελειοποιήσει τη γλώσσα ακόμα, οπότε έχουμε κι αυτό το εμπόδιο.

Υπάρχουν και οι Βρυξέλλες. Οι οποίες Βρυξέλλες, απ’ ότι κατάλαβα είναι η σύγχρονη κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Όσοι αγάμητοι και κακομοίρηδες γνωστοί μου μετακόμισαν και βρήκαν δουλειά εκεί, ζευγαρώσανε αμέσως και βρήκαν την ψυχική τους υγεία. Χώρια που στις Βρυξέλλες δεν βρίσκεις πια Φλαμανδούς και Βαλλόνους, αλλά υπαλλήλους της ΕΕ από όλη την Ευρώπη, μετατρέποντας την πόλη σαν το Όσλο λίγο πριν τη Γιουροβίζιον. Κυριαρχεί μόνιμα ένα κλίμα πολύ united colours of Benetton. Που εμένα μου πάει. Έλα όμως που οι Βρυξέλλες, τα ίδια χάλια με τη Λευκωσία έχουν, είναι μια τρύπα δηλαδή, με μια κεντρική πλατεία με 5-6 δήθεν εστιατόρια, ενώ το κρύο είναι χειρότερο και από το αγγλικό. Με λίγα λόγια, θα φύγω από την τρύπα της Λευκωσίας όπου ψήνεσαι ολόχρονα για να πάω στην τρύπα του Βελγίου όπου ψύχεσαι ολόχρονα;! Μπα… Δεν ψήθηκα ακόμα τόσο (Κυριολεκτικά και μεταφορικά)!

Στην Αμερική δεν πάω, δεν χωνεύω τους Αμερικάνους γενικά, και κυρίως, η Αμερική μου ακούγεται «πολύ μακριά» για να τρέχω τώρα…

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο (του θεόστραβου δηλαδή) η Κύπρος έχει και τα καλά της. Κοντινές αποστάσεις, ανθρώπινα –ακόμα- ωράρια, και κυρίως μπορώ να χαίρομαι τους φίλους μου όποτε θέλω χωρίς να πρέπει να τους κλείσω ραντεβού δυο βδομάδες πριν. Μόνο αυτά, βέβαια, αλλά για μένα είναι βασικοί λόγοι να μην θέλω να σηκωθώ απ’ τα «βραστά» μου. Το ότι δεν έχουμε τι να κάνουμε και κοιταζόμαστε μεταξύ μας στις καφετέριες ώσπου να αλληθωρίσουμε, είναι άλλο θέμα, και ουχί της παρούσης, βεβαίως-βεβαίως.

Επίσης, θεωρώ ότι οι συνθήκες για να κάνεις οικογένεια είναι πιο ευνοϊκές στην Κύπρο, (ασχέτως αν και εδώ ελάχιστες γυναίκες αξίζουν την σημασία μας πέραν των 10’’ της εκσπερμάτωσης), και επειδή θέλω να κάνω παιδιά διακαώς, θέλω να μείνω εδώ μπας και βρεθεί καμία δωρήτρια μήτρας και αναπαράγω αυτό το ρημάδι που είμαι. Μπορεί το σπέρμα να παραμένει γόνιμο μέχρι τα 80, και να μην πανικοβάλλομαι ακόμα, αλλά δεν έχω σκοπό να περιμένω μέχρι τότε. Τα θέλω τώρα. Ελπίζω ότι όλο και κάποια κουνέλα θα προσφερθεί να τα κυοφορήσει και μετά να με αφήσει στην ησυχία μου.

Επομένως, ώσπου να εκτονωθεί η παγκόσμια οικονομική κρίση, ώσπου να πλουσιέψει και πάλι η Ελλάδα, να μάθω Ισπανικά και να ξεγράψω όλους μου τους φίλους θα ζω εδώ. Λάθος. Θα επιβιώνω εδώ. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής, στη ζωή αυτό μετρά. Να επιβιώνεις. Αν καταφέρεις και ζήσεις και λίγο παράλληλα, έχει καλώς…

ΥΓ: Το ξέρω ότι δεν έγραψα 10 λόγους για τους οποίους αξίζει να μείνεις εδώ. Ήταν πολύ αισιόδοξο.

Το Τσιφτετέλι της Καρδιάς μου

Καλημέρα σε όλους και καλά να μας μπει -η βδομάδα.

Πέντε μάτια έβγαλα ψες το βράδυ προκειμένου να απολαύσω τα αγαπημένα μου προγράμματα στην τιβί! Να φανταστείς ότι πήγα θέατρο το απόγευμα, και επειδή αργούσε να τελειώσει, έφυγα άρον-άρον 10 λεπτά πριν το τέλος για να προλάβω να δω το chart show με τα καλύτερα λαϊκά τραγούδια της δεκαετίας του ’90. Βλέπεις είχα σίγουρο ότι θα έβλεπα στο νούμερο ένα το ‘Τραύμα’ και δεν έχανα τέτοιο θρίαμβο-δικαίωση με τίποτα.

Τελικά η Βισσάρα μου ήταν στο νο.7 με τα ‘Σεντόνια’ (φρικτή αναπαραγωγή του ‘ψεύτικα’ αλλά οκ, respect) και την κορυφή μας την έφαγε ο Σφακιανάκης. Τσαντίστηκα τα μάλα, διότι κυρίες και κύριοι το ‘Τραύμα’ δεν είναι ένα οποιοδήποτε άλμπουμ. Είναι ΤΟ άλμπουμ, είναι ο λόγος που έγινα φανατικός θαυμαστής της Βίσση.

Έχω ξαναγράψει το ιστορικό, αλλά δεν χορταίνω να το διηγούμαι. Σκάσε και άκου: Έτος 1997, εγώ στην εφηβεία με τα ακούσματά μου τότε να κυμαίνονται από κλασική μουσική και μιούζικαλ, μέχρι soundtracks από ταινίες του Ντίσνευ. Για Τσιφτετέλια και ζεϊμπέκικα ούτε λόγος, ακούγονταν στα αφτιά μου σαν κινέζικο βασανιστήριο. Ήταν μουσική για ταξιτζήδες. Δηλαδή, απεταξάμην!

Όμως! Στα 17, γνώρισα τον πρώτον μου μεγάλο έρωτα. Μια καψούρα που για να ξεπεραστεί –αν ποτέ ξεπερνιούνται οι καψούρες- χρειάστηκε να πάω πανεπιστήμιο. Η συγκεκριμένη μου έκαιγε τα εντόσθια και η λάβα της δεν έβρισκε τρόπο να εξωτερικευτεί. Την χρονιά εκείνη πήγαμε με τη 2^α Λυκείου την κλασική εκδρομή στην Ελλάδα. Περπατούσαμε με τον Ανδρέα και τον Χάρη στο κέντρο της Αθήνας και πήγαμε να ψωνίσουμε από το Μινιόν (υπήρχε ακόμα τότε). Μπαίνουμε μέσα και ακούω να παιανίζει το ‘Τραύμα’ που μόλις είχε κυκλοφορήσει. «Άκου τι αμανέδες και τουρκοτσιφτετέλια τραγουδά πια η Βίσση! Η απόλυτη ξεφτίλα για Κύπρια!» σχολίασα, τρομάρα μου.

Βγήκαμε από το Μινιόν και πέρασε από μπροστά μας ένα κάμπριο με έναν τύπο μέσα που άκουγε το ‘Τραύμα’ στη διαπασών. Και τότε ακούω τον στίχο-ύμνο: «Αν το νήμα της ζωής, για τον ένανε κοπεί, θα πεθάνουμε και οι δυο!»

Αυτό ήταν! Όπως ήμουν, έκανα μεταβολή, μπήκα στο Μινιόν και αγόρασα τον δίσκο. Έκτοτε έγινα το βισσικό παρανάλωμα που όλοι εσείς γνωρίσατε.

Πίστευα και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ερωτικός και παθιάρικος στίχος στον αιώνα τον άπαντα! Να πεις της άλλης αυτό. «Αν το νήμα της ζωής, για τον ένανε κοπεί, θα πεθάνουμε και οι δυο!» Πςςς! Ποίηση.

Όλο αυτό, σε συνδυασμό με την ερωτικά μαστούρικη ερμηνεία της Άννας ήταν αρκετά για να την προσκυνώ έκτοτε φανατικά. Το ‘τραύμα’ πιστεύω ότι αν και δεν προσθέτει τίποτα στο ελληνικό τραγούδι, εντούτοις είναι ό, τι πιο μελοδραματικό και πονεμένο ξέβρασε η ελληνοφρένεια των ‘90ς και η καρδιά μου επίσης!

Μισού λεπτού σιγή για το ‘Τραύμα’ περικαλώ.

Δεν θα ξαναπεράσω τέτοια φάση, Ντορέττα μου. Στα λέω εσένα γιατί μόνο εσύ με παίρνεις ακόμα στα σοβαρά. Πες μου σε ποια γυναίκα θα ξανά-αφιερώσω τέτοιον στίχο-ψυχανάλυση στην ηλικία μου; Σε ποιαν θα ξανά-πω: «Και ο Θεός ακόμα αν μας αρνηθεί, τις καρδιές μας δένει μια αόρατη κλωστή, κι αν ποτέ τη σπάσει, αν ποτέ κοπεί τότε θα πεθάνουμε αγάπη μου μαζί!» Πες μου σε ποιαν να το πω και να το αξίζει!

Ο ανιδιοτελής έρωτας ψόφησε μέσα μου. Και λυπάμαι. Άκου και βγάλε συμπέρασμα: Την Παρασκευή πήγα με έναν φίλο μου να πιούμε ένα ποτό στο ‘Χαμάμ.’ Μέσα είχε 10 μύγες όλες κι όλες. Βαρεθήκαμε τη ψυχή μας. Η μόνη που μου άρεσε κάπως, ήταν η γκαρσόνα που όλως περιέργως ανακάλυψα πως είναι μισή-Κολομβιανή! Έλεος! Αλλά δεν είναι αυτή το θέμα μας.

Ο φίλος μου ήπιε λίγο παραπάνω και αποφάσισε να πάει να κάνει καμάκι σε τρεις κοπέλες που χόρευαν λίγο πιο πέρα. Τρεις γκόμενες, 200 κιλών έκαστη, ντυμένες ό, τι να ‘ναι και μάλιστα η μία εξ αυτών φορούσε και μια κορώνα στο κεφάλι. Ξέρεις… Απ’ αυτές που φορούν και οι Αγγλίδες στις μπυραρίες ως fashion statement: «Είμαι άσχημη και εύκολη, έλα πήδα με!»

Πήγε που λες ο φίλος μου να τους πιάσει την κουβέντα, και τα παιδοβούβαλα το έπαιξαν και δύσκολες, που να τους πάει η χοληστερόλη 500! Ένα υποτυπώδες καλησπέρα αντάλλαξαν όλο κι όλο και μετά την έκαναν με ελαφρά, οι κόμισσες της λουκανικόπιτας! Σκέψου να βλέπονταν κιόλας, τι υφάκι θα είχαν!

Εγώ δεν ξαναβγαίνω έξω στην Κύπρο. Μόνο αν έχεις κάτι συνταραχτικό να μου ανακοινώσεις θα έρχομαι τα βράδια να σε συναντώ. Κατά τα άλλα, ουδέν ενδιαφέρον παρουσιάζει ο εγχώριος πληθυσμός. Τέλος πάντων. Στα λέω αυτά, γιατί ρε γαμώ το, πεθύμησα να ακούσω ξανά το ‘Τραύμα’ και να αποκτήσουν οι στίχοι του νόημα. Να ακούσω το τουμπελέκι της εισαγωγής και να νομίζω πως είναι οι χτύποι της καρδιάς μου. Να ακούσω την γέφυρα προς το τέλος, εκεί που η Βίσση προστάζει την ορχήστρα να το παίζει «Αργά» και "βασανιστικά" και να χάνομαι.

Δεν υπάρχει σωτηρία. Στα «καινούρια μου σεντόνια!» όμως! (όπως λέμε: Στ’ αρχίδια μου!)

ΥΓ: Για να μην διερωτάσαι… Είδα και την Καλομοίρα στο dancing, μια λατρεία! Ένας χείμαρρος σεξουαλικής αθωότητας. Είναι η μόνη γυναίκα που με ανάβει παρόλο που μιλά τα Ελληνικά σαν Φιλιππινέζα δούλα… Πάω να πέσω γιατί πήγε δύο.