...Δεν Υπάρχει Happy End...

Η ζωή είναι ένα τίποτα...

Εμένα δεν με προετοίμασαν για να πάω Δημοτικό σχολείο. Μια καλή μέρα του Σεπτέμβρη η μάνα μoυ, μου ανακοίνωσε πως «τέρμα πια το νηπειαγωγείο με τα παιχνίδια και τον κήπο του.» Έκτοτε, θα φοιτούσα σε μεγάλο τσιμεντένιο σχολείο στο οποίο παίζεις με βιβλία και τετράδια και όχι με κύβους και τον πιπίνο (αν και με τον Πιπίνο παίζεις μια ζωή! Είναι κλασσική αξία). Κρύος ιδρώτας με περιέλουσε, έχασα τη Γη κάτω από τα πόδια μου, αλλά υπάκουσα. Τελείωσα το Δημοτικό και είπα: «Για μια τέτοια μαλακία έχανα τον ύπνο μου;» Ένα τίποτα!

Στο Γυμνάσιο πάλι πήγα με το δέοντα φόβο και τρόμο. Λιγοψυχούσα επειδή οι πόρτες των τάξεων ήταν συμπαγείς, αδιαφανείς και αισθανόμουν πως πέφτει ΤΟ ξύλο από τους καθηγητές όταν κλείσει η πόρτα πίσω τους. Στο γυμνάσιο παίρναμε για πρώτη φορά έλεγχο με βαθμούς, θα είχαμε εξετάσεις στο τέλος του χρόνου, αισθανόμουν ότι πιο εύκολα γίνομαι αστροναύτης! Τελείωσα το γυμνάσιο με επιτυχία και είπα, «Ήταν μια μαλακία, ένα τίποτα!»

Στο λύκειο μια απ’τα ίδια, απορούσα πως θα τελειώσω εγώ πρακτικό κλάδο με φυσικοχημείες και άλγεβρες. Τελείωσε το λύκειο και ήταν τόσο εύκολο και επιφανειακό (αν και τα μάλα ψυχοφθόρο), που τόσα χρόνια μετά, θεωρώ πως δεν άξιζε ούτε ένα ξενύχτι, ούτε μια γκρίνια! Ήταν και αυτό ένα τίποτα που πέρασε και μόνο εμένα ακούμπησε. Οι μισοί μου συμμαθητές δεν θέλουν να θυμούνται καν το πέρασμα τους από το λύκειο.

Όπως είπα και σε προηγούμενο κείμενο, μια μέρα πριν την κατάταξη μου, ήμουν 100% σίγουρος πως εγώ ως εκ θαύματος δεν θα εκτελούσα θητεία. Ήταν εκτός σύλληψης της φαντασίας μου. Πιο πιθανόν ήταν να βγάλω φτερά και να πετάω. Και όμως, εκτέλεσα πλήρη θητεία, μια μαλακία και μισή, για την οποία 7 χρόνια μετά απορώ και γιατί κάποτε-κάποτε χαλούσα την διάθεση μου. Ήταν ένα τίποτα! Μια τσιόφτα και μισή, που λέμε στην κυπριακή.

Μην σχολιάσω το πανεπιστήμιο. Με ένα... απλώς ‘αξιοπρεπές’ απολυτήριο και χάλια αγγλικά, που πας ρε καραμήτρο; Στα πανεπιστήμια, και δη στα ξένα, πάνε οι ‘έξυπνοι,’ αυτοί που έχουν κάτι να πουν και να προσφέρουν! Εσύ, τι να μας κλάσεις; Πήγα και στο πανεπιστήμιο, έγραψα πέντε-έξι μαλακιούλες στα αγγλικά (που ακόμη και σήμερα θεωρώ πως δεν τα έμαθα ποτέ!) και πήρα και πτυχίο νομικής. Έκανα και μάστερ με σχετική ευκολία (οσονούπω τελειώνω και το δεύτερο), και ντρέπομαι πλέον για το επίπεδο των πανεπιστημίων που μοιράζουν τα πτυχία και τα μάστερς ωσάν να είναι πετσετάκια. Μια μαλακία, ένα τίποτα!

Ήμουν μες το πάπλωμα του κρεββατιού και πάλευα με το μαξιλάρι. Σκεφτόμουνα πως μου είναι αδύνατο να με φανταστώ σύζυγο και πατέρα σε λίγα χρόνια (λογικό, ως ένα σημείο). Κάτι μου λέει πως σε μια δεκαετία θα έχω δυο παιδιά που θα με βρίζουν, θα γκρινιάζουν, θα μου φάνε τη ζωή και την περιουσία, ενώ το έτερον ήμισυ θα ‘ψάχνεται’ και θα φλερτάρει με τους απανταχού μνηστήρες. Θα είναι άλλη μια θεσμική απομυθοποίηση, η οποία θα καταταχτεί στο συρτάρι του ‘Μία μαλακία, ένα τίποτα!

Δεν θέλω να πιστέψω πως λίγο πριν επιβιβαστώ στο βαγόνι του Χάρου, θα γυρίσω πίσω μου και θα πω: «Μα τι μαλακία έζησα Θεέ μου! Ένα τίποτα!»

Θα πέσω στα σκληρά, να ησυχάσω! Ένα Κουλουμάξ των 500mg παρακαλώ!

Νοσταλγία

Είναι ένα blog πολύ έξυπνο που πέτυχα απόψε ενώ σέρφαρα στο ίντερνετ. Έντεκα λέγεται. Είχε ένα αφιέρωμα στα '80ς και στις διαφημίσεις περιοδικών Μίκυ Μάους. Sorry που αντιγράφω το θέμα σου φίλε, αλλά δεν άντεξα στον πειρασμό. Δροσιστείτε αυτό το σαββατοκύριακο με όλα όσα μεγαλώσαμε...

Τα λέμε ξανά σε λίγες μέρες !

Σαγιονάρα!

Την Αγιάκο την γνώρισα στο foundation το 2001. Ήταν Γιαπωνέζα, από το Τόκυο. Σπούδαζε δεν ξέρω και εγώ τι στο πανεπιστήμιο του Ρέντιγκ. Περίεργος άνθρωπος. Γλυκός άνθρωπος. Είναι που είναι περίεργοι οι Ασιάτες-σκιστομάτες λόγω νοοτροπίας, αυτή έπαιρνε ακόμη πιο μακριά τη βαλίτσα. Με περνούσε 2-3 χρόνια, αλλά συμπεριφερόταν σαν να ήταν 5-6 χρόνια μικρότερη μου. Και εγώ τότε ήμουν 21!

Συνδέθηκα μαζί της κυρίως διότι με ενδιέφερε η Κολομβιανή κολλητή της και ήθελα να έχω εύκολη πρόσβαση σ’αυτήν. Θεωρούσα πως ήταν η γκουρού της υπόθεσης. Αν με συμπαθούσε η Αγιάκο, θα με λάτρευε και η άλλη. Τέλος πάντων...

Έχω να θυμάμαι τα άπειρα και από την Αγιάκο.

Ήταν ερωτευμένη με έναν Έλληνα, ο οποίος μάλλον την πήδηξε και την παράτησε. Το μυστικό διαδόθηκε, εντάξει φταίω, και η Αγιάκο ήρθε στο δωμάτιο μου πλαντάζοντας στο κλάμα. Το πρόβλημα της δεν ήταν ότι αποκάλυψα το ειδύλλιο σε τρίτους, αλλά το ότι ο Έλλην γκόμενος την απειλούσε μετά απ’ αυτό. Δεν ξέρω με τι ακριβώς την απειλούσε, αλλά θυμάμαι ότι ήταν σοβαρά τα πράγματα. Τόσο σοβαρά, που σε κάποια φάση πήγε στη κουζίνα άρπαξε ένα κουζινομάχαιρο – πρέπει να ήταν και άπλυτο- και απειλούσε να κόψει τις φλέβες της μεσ’ τον διάδρομο. Δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Το πήρα στο αστείο και της είπα ότι καλά θα κάνει να τις κόψει στο διάδρομο διότι δεν ήθελα να μου λερώσει τη μοκέτα του δωματίου... Δεν τις έκοψε τελικά τις φλέβες...

Μια άλλη φορά, η Αγιάκο βαριότανε πολύ. Δεν είχε τι να κάνει, την χτύπησαν τα υπαρξιακά στο κεφάλι και είπε να πεταχτεί μέχρι το Παρίσι. Δεν το είπε σε κανέναν. Πήρε μια τσάντα και έφυγε.... Πήρε το φέρρυ από το Ντόβερ και φτάνοντας στο Καλαί, συνειδητοποίησε πως λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Μεσ’τα μαύρα μεσάνυχτα που αφίχθη, δεν είχε καμία συγκοινωνία προς Παρίσι, και έπρεπε να διανυχτερεύσει εκεί. Δεν το βρήκε καλή ιδέα, οπότε επέστρεψε στο λιμάνι και πήρε το επόμενο φέρρυ για Ντόβερ, το οποίο αφίχθη την αυγή! Επιστρέφοντας στην εστία μας διηγήθηκε την ιστορία και γελούσε αμήχανα μόνη της, «τι χαζή που είμαι! Χαχα!»

Παρόμοιο περιστατικό της συνέβη άλλη μια φορά. Επιστρέφοντας αργά το βράδι από Λονδίνο με τρένο, αποκοιμήθηκε και ξέχασε να κατέβει στο σταθμό του Reading. Το τρένο σταμάτησε στην Οξφόρδη. Κατέβηκε εκεί και έπρεπε να περιμένει το επόμενο πρωί για να πάρει το πρώτο τρένο για να επιστρέψει. Κοιμήθηκε στο σταθμό, σε ένα παγκάκι, Γεννάρη μήνα!

Σήμερα ζει στην Ιαπωνία, παντρεύτηκε ένα παιδί το οποίο και αποκαλεί χαϊδευτικά ιπποπόταμο και συνεχίζει να παίζει στο πιάνο τα αγαπημένα της τραγούδια του Ντίσνευ.

Α! Θυμήθηκα και αυτό! Έκανε συλλογή από αυτοκόλλητα κόκα κόλας που έβρισκε πάνω στα μπουκάλια των αναψυκτικών! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Άρχισαν τα Όργανα!

Κάθε μέρα και μια καινούρια έκπληξη!
Χτυπά το κινητό υπό τους ήχους της Βίσση.

- Γιε μου! Σε ξύπνησα;
- Μμμ!
- Δεν πειράζει. Είναι πέντε η ώρα (το απόγευμα), ξύπνα. Είσαι καλά;
- ....
- Χρίστο μου... Σου βρήκαμε νύφη!
- ...
- Πήγαμε προχτές στην Κούλα και ήταν και μια φίλη της κόρης της εκεί. Μα μια κορούδα μάλαμα, μια γλύκα! Πώς σε λένε χρυσή μου; Την ρώτησα. Ντρεπότανε και να μιλήσει. Είναι κόρη, ξέρεις ποιού; Ο παππούς της ήταν εκατομμυριούχος και με τους θείους της κάναμε πολλή παρέα όταν ήμασταν μικροί εγώ και ο θείος σου! Είχαν εξοχικό στην Κερύνεια, δίπλα από το σπίτι μας και τους βλέπαμε τα καλοκαίρια. Ε, λοιπόν, ο πατέρας της παντρεύτηκε την κόρη του τάδε και τώρα η κόρη τους κάνει παρέα με την κόρη της Κούλας.
-...
- Μου είπε η Κούλα όταν έρθεις Κύπρο να σας κανονίσουμε μια 'τυχαία συνάντηση.' Και από πολλά καλή οικογένεια είναι, και μορφωμένη. Ετέλειωσε στην Αγγλία, στο...Πώς μου το είπε; Κικ’ς κόλλετζ; Τέλος πάντων, μα αυτή δεν έχει ανάγκη να δουλέψει άλλωστε, πήγε να σπουδάσει για το ‘έτσι.’ Να την δεις Χρίστο μου, θα σου αρέσει πολλά. Είναι στο στυλ που σου αρέσει.
- Έχει μεγάλα βυζιά;
- ...!!! (Αμήχανη παύση). Δεν είδα! Αλλά είναι μια χαρά κοπέλα και να σταματήσεις τις πελλάρες.
- ....
- Είχε και ένα δεσμό, αλλά χώρισε και τώρα ψάχνει κάποιον άλλο. Δεν είναι παρθένα βέβαια, μου το είπε η Κούλα, αλλά της είπα ότι ο γιος μου δεν τις θέλει παρθένες!
-...
- Τώρα βρήκε μια δουλειά και θα πάρει και προαγωγή σύντομα, τι να σου πω Χρίστο μου. Μακάρι να πάει καλά το πράμα!
- Συγγνώμη, αυτή με είδε και με θέλει;
- Ω! Γιατί να μην θέλει; Μου είπε η Κούλα, «αυτή δεν είναι το πρόβλημα, είναι πολύ βολική, τον γιό σου φοβάμαι εγώ!»
- Μάλιστα! Είναι ωραία, έξυπνη, μορφωμένη και πλούσια! Και δεν έχει γκόμενο...Και δεν θα έχει πρόβλημα να μου κάτσει. (Τι κουσούρι έχει και μου το κρύβουν άραγε;) Μάμμα, έχεις καμιά κουβέντα της προκοπής να μου πεις;
- Αυτά γιε μου.
- Λοιπόν, τα λέμε!

Και ξανάπεσα για ύπνο.

Πέρα από την πλάκα, άχου τη καημένη τη μαμά μου που λυπάται τον γιο της τον μαγκούφη. Υπάρχει όμως και ένα όριο, και το παρατραβάει το σχοινί! Που να ήξερε ότι στην άλλη άκρη, υπάρχει θηλειά περασμένη ήδη στο λαιμό μου...

Άλλα νέα, σπουδαιότερα: Αυτές τις μέρες είδαμε το φως το αληθινόν, ελάβαμε πνεύμα επ'ουράνιο! Επέστρεψε η yassou Maria από την Κύπρο και έφερε πεσκέσι: Νίτρο Ιουλίου με Σάσα Μπάστα στο εξώβυζο, δυο Μαξίμ, τρία DownTown, δυο Max και το ανεκδιήγητο PEOPLE. Προβλέπω να συμβαίνει ότι έγινε και το 2004 μετά τη νίκη της Εθνικής στο Euro. Τα έργα για την Ολυμπιάδα θα κόψουν 10 μέρες πίσω!!! Χαιρετίσματα.

Κοκορομαχίες

Ψες το βράδυ είδα ένα πολύ spooky όνειρο!

Ήμουν στο Κάρντιφ και δέχτηκα επισκέψεις από τον Άρη και τον Ανδρέα (δυό από τα μέλη του boyband). Έφεραν μαζί τους και τη Νάταλυ, μια συμμαθήτρια μου από το λύκειο που έχω να της μιλήσω πολύ καιρό και η οποία δεν κολλά στο όνειρο πουθενά. Ήμασταν όλοι στρατιωτικά ντυμένοι και φορούσαμε μπερέδες τεθωρακισμένων!!

Το παράξενο της υπόθεσης ήταν ότι μου έφεραν δώρο τρεις κότες!
«Και πού θα τις βάλω εγώ τις κότες γιε μου στο 2Χ2 δωμάτιο που μένω; Τί θα τις κάνω;» Μου έδωσαν να καταλάβω ότι το να διαθέτεις κότες είναι must επομένως το βούλωσα.

Οι κότες ήταν μικρές αλλά μεγάλωναν με την ώρα. Φτάσανε στο σημείο να είναι αρκετά παχουλές και να πετάνε μέσα στο δωμάτιο. Το βράδυ κοιμόμουνα με τους φιλοξενούμενους στο πάτωμα και οι κότες αφηνίαζαν. Πετούσαν, κακάριζαν, έχεζαν όπου βρίσκανε, ξεπουπουλιάζονταν! Μας λέρωσαν τους μπερέδες. Μόνο εγώ αγωνιούσα όμως. Οι υπόλοιποι κοιμούνταν κανονικά.

Σήμερα με το που ξύπνησα τσέκαρα τον ονειροκρίτη:

Τα όνειρα των κοτόπουλων αναφέρονται στα μικρά πράγματα, είτε καλά είτε άσχημα, και όταν τα ονειρευόμαστε σε ομάδες ή στο κοτέτσι σημαίνει κουβέντες, λόγια και κουτσομπολιά, έστω κι αν είναι μικρής σπουδαιότητας είναι ικανά να κάνουν αρκετή ζημιά.

Α! Αστεία πράγματα, σκέφτηκα. Μικρά, καθημερινά, κυπριακά δρώμενα. Με φάγατε φαρμακόγλωσσες! Κατόπιν μίλησα στο τηλέφωνο με κάποιον, μου είπε διάφορες καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα στην... ‘χώρα’ και τα κατάλαβα όλα!

Κότες πολλές ! Πούρι-Πούρι! Πουρ-πουρ-πουρ! Κο-κο-κο!! Πετεινός που σας χρειάζεται!!!

Every Man Dies...

…But not every man lives!

Απόψε έκατσα και είδα το ‘Braveheart’ σε DVD. Με καθυστέρηση 13 χρόνων, το γνωρίζω, αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ!

Αποφάσισα ότι, θα αφήσω το μαλλούδιν μου να μακρύνει κι’άλλο, θα μείνω άλουτος για κανένα μήνα και θα πεθάνω για την αγαπημένη Μου, την μεγάλη και τρανή. Και δεν με ενδιαφέρει τι λέτε καλοί μου φίλοι, ναι, σε εσάς τους τέσσερις απευθύνομαι και μην με κοιτάτε με το μισό σας!

Θα σηκώσω τη φούστα σαν Σκοτσέζος και θα της προτάξω τον εχθρό! Και θα πεθάνω γι’αυτήν. Και θα πεθάνω με το κούτελο καθαρό, αν και άλουτο, σαν ήρωας! Αυτά! Κατά, τα άλλα, δεν έκλαψα όσο περίμενα, και το τέλος το περίμενα πιο συγκινητικό.

Από σήμερα, λοιπόν! Είμαι ο Χρίστος Μακ Κούλ!

Τζαβίντ

Σήμερα έλαβα πρόσκληση στο facebook από τον Τζαβίντ.

Ο Τζαβίντ ήταν ο ένας από τους 8 συγκατοίκους μου το 2005 στο Λονδίνο. Φοιτητής ιατρικής, γκέι, Αμερικάνος με καταγωγή την Περσία. (Δεν ξέρει ότι σήμερα λέγεται Ιράν, επιμένει να το αποκαλεί Περσία. Τι να του πεις!)

Τέλος πάντων. Ο Τζαβίντ ήταν πηγή εκατομμυρίων ιστοριών - παρατράγουδων εκείνη τη χρονιά. Σήμερα θυμήθηκα διάφορα παρδαλά και χαμογέλασα.

Μια φορά καθόμασταν στη κουζίνα και τα πίναμε μ’αυτόν και τη Μάγδα τη τρελλόγκα. Ο Τζαβίντ πωρώθηκε και κραύγαζε επειδή στην Αμερική άμα μάθουν πως είσαι γκέι δεν σε προωθούν στην δουλειά σου και μένεις στάσιμος. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός, μιας και θεωρώ τους Αμερικανούς πολύ ανοιχτόμυαλους σ’ αυτά τα θέματα.

Εν πάση περιπτώσει, σκέφτηκα να του πω ότι αν κάτι τέτοιο συμβαίνει είναι αντισυνταγματικό και θα πρέπει να το καταγγείλει αν ποτέ του συμβεί. Στις προαγωγές οι διευθυντές εστιάζουν στις δεξιότητες σου και όχι στον σεξουαλικό σου προσανατολισμό. Αυτός επέμενε στη θέση του και μου ξετύλιξε το δράμα του!

«Θέλω κύριε μου, να πάω στο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ της εταιρίας με τον γκόμενο μου και να χορέψουμε βαλς! Γιατί να μου κόψουν την προαγωγή εξ’αιτίας αυτής μου της ενέργειας;»

«Χέστηκαν τι θα κάνεις!» Του είπα.

«Φυσικά και χέστηκαν! Στα Χριστουγεννιάτικα πάρτυ της εταιρίας παρίστανται όλα τα μεγάλα κεφάλια. Άμα δουν εμένα και τον φίλο μου να φιλιόμαστε, θα πουν τι σόι γιατρός είναι αυτός που θέλει και προαγωγή;»

«Νοσηλεύτρια! Αδελφή προισταμένη!» (Δεν του το είπα αυτό, αλλά το σκέφτηκα).
Έλα τώρα ρε Τζαβίντ, πήγαινε στο πάρτυ και ας μην φιληθείς με τον γκόμενο σου. Μην δίνεις δικαιώματα!

«Γιατί να μην δώσω δικαιώματα; Οι άλλοι όλοι θα φιλιούνται εμείς τι; Είμαστε τίποτα η Αλ Κάϊντα;»

Μη σας τα πολυλογώ, ωρυόταν το χρυσό μου για μια ώρα επί του Christmas dinner, οπότε τα παίρνει η Μάγδα στο κρανίο. Τόση ώρα δε μίλαγε, κατέβαζε ζαμπούκες αβέρτα και κάπνιζε χόρτο. Πετάγεται πάνω, χύνει και τη βότκα της στο τραπέζι και αρχίζει να τσιρίζει: «Don’t go to the fucking Christmas party! It’ boring! Stay home with your lover and don’t go! For fuck’s sake!»

Η αντίδραση της ήταν τόσο υστερική που το συμβάν προκάλεσε πληθώρα κουτσομπολιών τις επόμενες μέρες. Εγώ και ο Τζαβίντ παγώσαμε και δεν τολμήσαμε να της αντιμιλήσουμε. Είπαμε, έπαιρνε και χάπια για την κατάθλιψη, ας μη ρίχνουμε λάδι στη φωτιά...χαχαχα!

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά όμως. Διότι μπήκα στο προφίλ του Τζαβίντ και βρήκα μια φωτογραφία που ανέβασε, από γάμο, στην οποία χορεύουν όλα τα ζευγάρια στη πίστα και αυτός με τον γκόμενο του (έναν Εβραίο) φιλιούνται υπό τις γλυκές μελωδίες του πιανίστα... Όχι που θα κώλωνε!

Εντοπίστε τον Τζαβίντ στη φώτο και κερδίστε πλούσια δώρα! τηλ: 090-696969!

Θα πεθάνω που το γέλιο!

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Blind Date

Το 1997 είχα ανακαλύψει το ίντερνετ και ένα από τα πρώτα πράγματα που μού έμαθε ήταν το blind date μέσω του Mirc. Έρχονταν πολύ συχνά οι φίλοι μου στο σπίτι και περνούσαμε ώρες μπροστά από την οθόνη βρίζοντας αγνώστους και φλερτάροντας με μικρούλες. Τον Ιούνιο που λέτε, γνώρισα μια κοπέλα και μιλάγαμε για αρκετό καιρό. Το όνομα της ήταν Γεωργία, ήταν Ελλαδίτισσα-καβλαμαρού και έμενε στη Λάρνακα.

Στα πολλά, μιλήσαμε στο τηλέφωνο και είχε μια φωνή-μέλι! Βέβαια, τι άλλο να προσδοκούσα στα 17 από δαύτην πέραν του να μιλάμε τηλεφωνικώς από καιρού εις καιρόν; Έμενε και μακριά, εγώ δεν είχα άδεια οδήγησης τότε, έπρεπε να ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες για να ειδωθούμε.

Έσκασε που λέτε ο διάολος το ποδάρι του ένα χρόνο μετά και μπήκε η Αφροδίτη στον Κρόνο. Στη Τρίτη λυκείου ανήκα στην ομάδα της Ουνέσκο και για τις ανάγκες ενός συνεδρίου θα πηγαίναμε στη Λάρνακα όπου και θα διανυχτερεύαμε σε ένα ξενοδοχείο. Σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία να συναντήσω τη Γεωργία, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη γνωριμία μας, τουλάχιστον από περιέργεια. Άλλωστε, είχαμε και τους καθηγητές μαζί μας, δεν ήλπιζα για πιο πριβέ συνάντηση.

Εν πάση περιπτώσει να σας πω μια λεπτομέρεια πριν συνεχίσω. Η Γεωργία πολύ συχνά μου έλεγε στο τηλέφωνο ότι είναι παιδί χωρισμένων γονιών και ότι έχει πολλά προβλήματα με το σπίτι της. Με τη μάνα της δεν τα πήγαιναν καλά. Επίσης σημειώστε πως καθ’όλη τη διάρκεια της διαδυχτιακής μας γνωριμίας δεν την είδα ποτέ! Το 1997 ήταν σπάνιο να έχεις σκαναρισμένη φωτογραφία σου στον υπολογιστή. Τότε ήταν πολυτέλεια να έχεις ίντερνετ στο σπίτι!

Κλείνει η παρένθεσις.

Επιστρέφουμε που λέτε στο ξενοδοχείο από το συνέδριο και με ενημερώνουν από τη ρεσεψιόν πως κατέφτασε η βίζιτα. Να περάσει. Προειδοποίησα και τα παιδιά με τα οποία μοιραζόμουν το δωμάτιο για την επικείμενη επίσκεψη. Χτυπά η πόρτα, ανοίγω περιμένοντας να δω το κορίτσι με τη φωνή από μέλι και εμφανίζεται μπροστά μου η κόρη του Δράκουλα!

Και δεν με πείραξε που ήταν η κόρη του Δράκουλα, σιγά! Εγώ ποιός είμαι άλλωστε; Αλλά με πείραξε που συμπεριφερόταν σαν μπετατζής! Αν ήταν αγόρι θα την έλεγαν ‘Πάμπο!’ Με 1.50μ ύψος, 400 κιλά βάρος, καστανό μαλλί α’λα γκαρσόν και τσιγάρο στα χείλη, ήταν φτυστή ο Κατέλης στο γυναικείο.

Τέλος πάντων, για να κρατήσουμε τα προσχήματα την έμπασα μέσα, είπαμε τα τυπικά, γνωριστήκαμε. Άντε κορίτσι μου, (...κορίτσι...τέλος πάντων, εκείνο το πράμα), σπίτι σου τώρα! Εδώ άρχισαν τα ωραία! Γυρνάει και μου λέει: «Ξέρεις, τσακώθηκα με τη μάνα μου και έφυγα από το σπίτι. Μπορώ να κοιμηθώ εδώ απόψε; Αν δεν γίνεται, καταλαβαίνω, βρήκα ένα εγκατελειμένο αυτοκίνητο και θα κοιμηθώ στο πίσω κάθισμα!»

Αχ Θεέ μου, πού τον πέτυχα τον Όλιβερ Τουΐστ βραδιάτικα;

Δεν ήξερα τι να της πω. Δεν ήθελα να την διώξω. Να μείνει μαζί μου πάντως δεν ήθελα. Ήταν και κακάσχημη, είχαμε και τους καθηγητές πάνω στο κεφάλι μας, δεν θα πλήρωνα εγώ την νύφη. Νύφη...Νυφίτσα τέλος πάντων.

Της λέω, κάτσε εδώ με το άλλο παιδί (που μοιραζόμαστε το δωμάτιο) θα πεταχτώ σε ένα φίλο μου στο δίπλα δωμάτιο να δω τι μπορούμε να κάνουμε. Πέρασα απ’ όλα τα δωμάτια να ζητήσω ελεημοσύνη. Ουδείς φιλάνθρωπος!

Επιστρέφω στο δωμάτιο, την βρίσκω στο μπαλκόνι να παίζει τάβλι με τον συγκάτοικο! «Εξάρες ρε! Γαμώ το φελέκι μου!» ... Έτσι μίλαγε! Της λέω: «Δεν ξέρω τι θα κάνεις, εδώ δεν θα μείνεις...»

Δεν θυμάμαι ούτε πότε, ούτε πως έφυγε. Δεν ξαναμιλήσαμε έκτοτε. Αν δεν πέθανε από υπερβολική δόση, μάλλον την έχει μαζέψει το αλλοδαπών...

Βαριέμαι, Πλήττω, Σέρνομαι

Βαριέμαι!

Θέλω να έρθουν τέσσερις και να με μαζέψουν.

Εδώ και λίγες μέρες το κακό παράγινε. Βαριέμαι να γράψω την πτυχιακή, βαριέμαι να μπω στο msn. Τις ώρες που μπαίνω βλέπω πάντα τα ίδια άτομα με τα οποία δεν μιλάω ποτέ. Βαριέμαι να πλύνω τα πιάτα. Δεν μου έμεινε πιάτο, ούτε ποτήρι καθαρό. Πίνω νερό και αναψυκτικά από τη χούφτα μου.

Βαριέμαι να βάλω μπουγάδα. Τα χρωματιστά ρούχα είναι μες το καλάθι πάνω από ένα μήνα. Δεν τα πλένω γιατί ξέρω ότι μετά θα πρέπει να τα σιδερώσω. Δεν πρόκειται! Βαριέμαι να κάνω μπάνιο επειδή μετά βαριέμαι να στεγνώσω το μαλλί. Θα το ξυρίσω να ησυχάσω.

Βαριέμαι να γράψω στο μπλογκ. Όλα τα έχω πει, όλα τα έχω δει. Βαριέμαι. Το καλοκαίρι είναι μαλακισμένη εποχή. Πάει και τελείωσε.

Βαριέμαι να πάω βόλτα. Γενικά, θέλω κοιμηθώ και να ξυπνήσω τα Χριστούγεννα. Επίσης, θέλω γκόμενα! Θέλω και γάλα γιατί πάει να λήξει, θέλω μαύρο ψωμί, θέλω ένα βαζάκι νουτέλλα. Θυμίσου να αγοράσω.

Θέλω να’ρθω, να σου πω, χωρίς εσένα εγώ δεν θέλω να ζω, δεν μπορώ, καλύτερα που φευγώ....

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Το βίντεο τα λέει όλα! Είναι αλληγορικό. Δεν ξεχνούμε, αλλά δε βαριέσαι... ρίχνουμε και ένα τσιφτετέλι να μας βρίσκεται, γιατί μέχρι στιγμής, καλά τρώμε - καλά πίνουμε, επομένως η 15η Ιουλίου είναι απλώς μια μουντή μέρα, κατά την διάρκεια της οποίας το ΡΙΚ προβάλλει μαυρόασπρα, boring ντοκυμαντέρ. Αυτή είναι η αντιμετώπιση από την πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού, της σημερινής μέρας (συμπεριλαμβανομένου δυστυχώς, και του διεφθαρμένου γράφοντα).

Κατά τα άλλα, δεν μπορείτε να πείτε, η Άννα το σκίζει το 'Φωτιά,' ενώ η ερμηνεία της στο 'Χρυσοπράσινο Φύλλο' με κάνει να πεθυμώ τη Κύπρο επικίνδυνα...

Η Επέτειος και ο Υπαίτιος

Η συνήθεια που έγινε λατρεία, δηλαδή αυτό το ρημάδι μπλογκ, σήμερα κλείνει ένα χρόνο ζωής! (Εδώ πέφτει χαρτοπόλεμος, φυσάμε όλοι μαζί την τούρτα, ενώ η συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης παίζει το happy birthday).

Να ζήσει!

Πως ξεκίνησαν όλα: Εντάξει, πάντα έγραφα, κρατάω προσωπικό ημερολόγιο από το 1995, αλλά σκεφτόμουν πως κάποια πράγματα έπρεπε να ειπωθούν δημόσια, όχι επειδή είναι φιλοσοφίες ή απόψεις του χαϊρκού, αλλά ίσως επειδή μπορούσε να βρεθεί ακόμη μισός άνθρωπος-μισάνθρωπος που να συμφωνεί μαζί μου και να επικοινωνήσουμε. Βρέθηκαν. Δυο-τρεις. Τελικά βρήκα το ‘βήμα’ και ωσάν βλήμα έσπευσα να ξετυλίξω τις απόψεις μου. Να ‘καταθέσω τη ψυχή μου’ που λένε και στις συνεντεύξεις πανάθλιοι τραγουδισταί.

Καθόμουνα που λέτε πέρσι στο γραφείο και δεν είχα τι να κάνω. Ή μάλλον είχα, αλλά βαριόμουνα, έκοβα την φλέβα. Άρχισα να κάνω search στο google τον εαυτό μου, για πλάκα, να περάσει η ώρα. Βρήκα αυτό. Ένα ποστ από μια Σουηδέζα φίλη, παλιά συμφοιτήτρια/συγκάτοικο η οποία μάλλον με θαύει στα σουηδικά. Δεν θα μάθουμε ποτέ τι λέει. Τέλος πάντων, εξ’ αιτίας της, ανακάλυψα το μπλόγκινγ και έκτοτε ξεσάλωσα.

Πολλές φορές αποφάσισα να το κλείσω, καθότι θεωρώ πως οι αμέτρητοι εχθροί μου γνωρίζουν πλέον πάσα λεπτομέρεια για το άτομό μου και εύκολα μπορoύν να με πυροβολήσουν. Με παρηγορεί όμως το ότι ώρες-ώρες είμαι τόσο αδιάφορος που στην τελική απλώς ‘φτιάχνομαι’ μόνος μου στο διαδύχτιο και δεν με λαμβάνει κανένας υπ’όψιν. Ζω μια ζωή celebrity, την οποία προς το παρόν δεν βλέπω να πραγματοποιώ και ούτε πρόκειται να ζήσω.

Είναι άσχημη η ζωή, κόσμε. Έχει ελάχιστες αναλαμπές, ενώ για κάθε στιγμή ευτυχίας αναλογούν δεκάδες τόσες δυστυχίας. Αν δεν πούμε και καμιά μαλακία στο ίντερνετ, αν δεν προεκτείνουμε εικονικά τον εαυτό μας σ’ αυτό που πάντα θέλαμε να είμαστε, αλλά δεν γίνεται, θα πλήξουμε φοβερά. Και όπως καταλάβατε, εγώ πλήττω ήδη. Εξ' ου και η δικιά μου κοσμοθεωρία συμπυκνώνεται σ'αυτό εδώ το ιστολόγιο. (Μπλογκ, γιε μου!)

Ευχαριστώ που με διαβάζετε καθημερινά και μου αφιερώνετε πέντε λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο σας (εδώ που τα λέμε, σιγά! Κωλοβαράτε στα γραφεία ούτως ή άλλως). Μου ανεβάζετε το ηθικό και με βοηθάτε να εκτονώνομαι. Ξανά ευχαριστώ που με ανέχεστε.

Και του χρόνου.
ΥΓ: Θα σπάσω να μάθω ποιός με διαβάζει από την primehome, και από τον Χρυσοστομίδη. Μάλλον, ξέρω ποιοι είστε, αλλά θέλω επιβεβαίωση. Δηλώστε το παρόν σας επιτέλους.