Αχ, Μάνα Μου Ελλάς

 

Θυμάμαι που ήμουν μικρό παιδάκι και ένα απόγευμα κάθισε κάτω ο πατέρας μου και μου εξήγησε τι πα να πει «Κυπριακό» και τι συνέβη στη χώρα μου με τους Τούρκους. Φαίνεται θα με είδε αγχωμένο με τις πληροφορίες και τότε πρόσθεσε στα όσα έλεγε ένα «μην φοβάσαι γιατί αν τολμήσουν να ξανάρθουν (οι Τούρκοι), θα έρθει η Ελλάδα με τον στρατό της να μας σώσει και τότε θα μετανιώσουν την ώρα και τη στιγμή που τα έβαλαν μαζί μας». Ακόμα το θυμάμαι, σαν να ήταν χθες. 

Αυτό το παραμύθι το ‘χαψα με την πρώτη. Όχι μόνο το ‘χαψα, αλλά με παρηγορούσε, με κατεύναζε, και με καθόρισε μεγαλώνοντας αφού η Ελλάδα στα μάτια μου δεν έγινε απλά η μητέρα πατρίδα αλλά και η προστάτιδα μας, το δέος, ο φόβος και ο τρόμος της Μεσογείου. Οι Αρχαίοι Έλληνες πάντα νικούσαν στη μυθολογία και στην ιστορία, γιατί όχι και τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια και όσο να πεις, εκμοντερνίστηκαν και μόνο μπροστά θα μπορούσαν να πάνε.

Ομολογώ ότι μου πήρε πολλά χρόνια να απομυθοποιήσω την Ελλάδα. Ακόμη και ως έφηβος η Ελλάδα ήταν για μένα το Big Apple, η γη της επαγγελίας, μία υπέροχη χώρα γεμάτη με πλούσια θέατρα, φανταστικά μπουζούκια, ωραίες γυναίκες που ξέρουν να μιλούν και να σε καβλώνουν με την προφορά τους, περιοδικά με πνευματώδη κείμενα, πάμπολλα τηλεοπτικά κανάλια με υπέροχες τηλεοπτικές σειρές που εμείς στην Κύπρο κάναμε αμάν για να δούμε. Η Ελλάδα ήταν για μένα όλα όσα θα ήθελα να έχει και η Κύπρος αλλά δεν έχει.

Το πόσο ήθελα να γίνω κομμάτι της δεν περιγράφεται. Ακόμη κι όταν σπούδαζα, και όφειλα να έχω αρχίσει να οσφραίνομαι την πραγματικότητα, κοιμόμουν ύπνο βαθύ. Εκείνη τη λαμπερή περίοδο του 2000-2005 που η Ελλάδα αναλάμβανε τους Ολυμπιακούς, κέρδιζε Ευρωμπάσκετ, Γιουροβίζιον και όλα φάνταζαν υπέροχα ο στόχος μου ήταν ένας. Να πάρω το πτυχίο και να κατέβω στην Αθήνα με τα τσαρούχια, να ζήσω μόνιμα, να βρει ο γύφτος της γενιά του, να αγαλλιάσει η καρδιά του. Μετά ξέσπασε η οικονομική κρίση και αντί η Ελλάδα να απορροφά εμάς, άρχισε η Κύπρος να απορροφά Ελλαδίτες. Ευπρόσδεκτοι και όσοι περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Κάποτε θα άλλαζε η ρότα και θα επιστρέφαμε στην κανονικότητα. Αυτή η κανονικότητα ακόμα δεν ήρθε. Και αν έρχεται, έρχεται καβάλα στο καβούκι μιας χελώνας που καταφθάνει από την Κίνα. 

Με τα τελευταία νέα από την Ελλάδα, με τις πυρκαγιές, την πτώση του canadair και την έκρηξη στις αποθήκες πυρομαχικών στρατοπέδων σε περίοδο, μάλιστα, ειρήνης, βεβαιώθηκα ότι αυτό το μπουρδέλο δεν θα ισιώσει ποτέ, και ότι αργά ή γρήγορα πρέπει να βάλω ένα Χ στη φαντασίωση της Μεγάλης Ελλάδας, της σωτήρος με την οποία εγώ μεγάλωσα. Τώρα θα μου πεις, και πού θα στραφείς σε ώρα ανάγκης; Πάντα στη μάνα μας στρεφόμαστε σε ώρα ανάγκης. Δεν θα αλλάξει αυτό. Απλώς πλέον την αποτιμούμε και την τοποθετούμε στη σωστή της διάσταση. Δεν είμαι απ’ αυτούς που ξαφνικά αλλάζουν τροπάρι. Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες. Αλλά ναι, δεν είναι χώρα αυτή.

Αναγκάστηκα και εγώ να μιλήσω στον γιο μου για το Κυπριακό και την κατάσταση με τους Τούρκους πριν λίγα χρόνια, όταν ήταν 3-4 ετών. Και αυτό γιατί είδε τη σημαία του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο να αναβοσβήνει και με ρώτησε έκθαμβος «τι είναι εκεί». Όταν του εξήγησα ότι ζούμε σε χώρα στην οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει πόλεμος και θα πρέπει να πολεμήσουμε για να την υπερασπιστούμε έμεινε λίγο σιωπηλός. Θυμάμαι ότι ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο και κάπου πηγαίναμε. Έσπασε την αμήχανη σιωπή μετά από λίγο και μου είπε «Παπά, έχουμεν όπλα; Επειδή εγώ έχω δυο σπαθιά!»

Δύο σπαθιά από φελιζόλ, ξέρετε, αγορασμένα από το Jumbo. Κατά μία έννοια, και αυτά μας κάνουν. Αυτά που διαθέτουμε δεν είναι και πολύ καλύτερα.

Θεέ μου, σε τι χώρες γεννηθήκαμε!

Πάμε Στο Ρυάκι

Έχω να γράψω ένα μήνα επειδή διανύω τη φρικτή χρονική περίοδο την οποία η πλέμπα αποκαλεί «καλοκαίρι».

Δεν υπάρχει αυτό το κακό.

Από την ώρα που θα ξυπνήσω μέχρι την ώρα που θα κοιμηθώ, δεν κάνω τίποτε άλλο, απλά περιμένω πότε θα νυχτώσει, να φύγει αυτός ο καύσωνας. Η γη πλέον μυρίζει στάχτες. Κι ας μην έχει πιάσει κάπου φωτιά. Χθες βράδυ στη δύση του ηλίου στεκόμουν στον κήπο και η γη βρωμούσε καμένα. Το δε αεράκι που φυσούσε είχε την ίδια αίσθηση με όταν ανοίγεις το φούρνο μετά από 50’ ψήσιμο. Κόλαση.

Πότε δεν μου άρεσαν τα καλοκαίρια. Ακόμη και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 που το αντηλιακό δεν ήταν επιβεβλημένο, τη ζέστη δεν την άντεχα. Είμαι χριστουγεννιάτικος τύπος.

Το μόνο που κάνω όλο τον Ιούλιο είναι να παίρνω τα μωρά και να περιφέρομαι μέσα στο μωλ ασκόπως για να εκμεταλλευτούμε το δωρεάν έαρκοντίσιον. Το Σάββατο το περάσαμε στο the mall of Cyprus και την Κυριακή στο Nicosia Mall. Το τραγικό είναι ότι συναντήσαμε κι άλλες γνωστές μας οικογένειες να πράττουν το ίδιο. Σβάρνα τα μωλ προς επιβίωση απ’ τον καύσωνα. Σε δέκα χρόνια θα ζούμε μόνιμα μέσα στα μωλ, θα είναι απαγορευμένο να βγεις εκτός. Όπως κάνουν οι αραπάδες. Έχουμε και στο σπίτι έαρκοντίσιον, βέβαια, αλλά γιατί να το πληρώνω εγώ; Και πόση ώρα νομιζεις ότι μπορείς να μαντρώσεις ένα εξάχρονο και ένα δίχρονο σε τέσσερεις τοίχους; Πας στο μωλ, τους ξα-mall-ας, και παίζεις τον σωστό πατέρα.  

Η καρδιά μου μαύρη και με τις πυρκαγιές στην Ελλάδα. Δεν θα μείνει τίποτε. Θα ζήσουμε να δούμε όλη τη μεσογειακή Ευρώπη καμένη. Θα γίνουμε οικολογικοί μετανάστες και καμία βόρεια χώρα δεν θα μας δέχεται. Θα πεθάνουμε.

155 μέρες ως τα Χριστούγεννα! Αυτό με παρηγορεί. Αν ήμουν το Jumbo θα είχα βγάλει κιόλας τη διαφήμιση με τη σακούλα.

Κάνω υπομονή και τρία μπάνια την ημέρα.

Επίκαιρα, Μίζερα Και Ευφάνταστα

Καλημέρα, καλημέρα!

Έχω πολλά και διάφορα να σχολιάσω.

Ας ξεκινήσω από τα πιο μίζερα.

Κάβλα το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα, μία κάβλα! Άρχισα να επανακτώ την πίστη μου στον ελληνικό λαό. Δεν πρόκειται να ξεχάσω που στις 25 Ιανουαρίου 2015 βγήκε πρώτο κόμμα στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ και μας έκαναν εκείνον τον αμόρφωτο ξευτύλα πρωθυπουργό. Πού το θυμάμαι; Το θυμάμαι γιατί μία μέρα πριν από εκείνες τις εκλογές ήταν ο γάμος μου. Σύσσωμοι οι καλεσμένοι εξ Ελλάδος αγχώνονταν να επιστρέψουν αμάν-αμάν στα σπίτια τους να προλάβουν να ψηφίσουν, μην τυχόν και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τα καταφέρανε δυστυχώς, και για να πω την αμαρτία μου, είχα αρχίσει να θεωρώ την ημερομηνία του γάμου μου γρουσούζικη. Να όμως που πήραν πούλο το ’19 και πήραν έναν ακόμα μεγαλύτερο χθες βράδυ. Αμήν να δώσει ο Θεός να ζήσουμε να δούμε μία Ελλάδα χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μου αρκεί το 17% που πήρανε τώρα. Θέλω να τους δω εξαφανισμένους από προσώπου γης. Μεγαλύτερα παρτάλια δεν ξέβρασε ποτέ προηγουμένως η ανθρωπότητα. Τουρκόφιλοι και ανθέλληνες μέχρι το μεδούλι. Τουλάχιστον όσοι γνώρισα εγώ. Επικίνδυνοι για τη χώρα.

Και για να καταλάβετε το μέγεθος της ψυχικής τους πενίας, σήμερα δεν βγήκανε να δουν τα χάλια τους και να προχωρήσουν σε κάποια υποτυπώδη ενδοσκόπηση ώστε να βρουν τι έφταιξε. Σήμερα ασχολούνται με το γιατί μπήκε το κόμμα των Σπαρτιατών στη Βουλή. Ό,τι έκαναν και οι δικοί μας δηλαδή, που αντί να κάτσουν να σκεφτούν τι φταίει που μειώνονται τα ποσοστά τους σε κάθε εκλογική διαδικασία, κάθονται και ασχολούνται με το ΕΛΑΜ και τον Θεμιστοκλέους. Απορούν πώς γίνεται να αυξάνονται τα ποσοστά τους και να μπαίνει αυτός ο τύπος στη Βουλή. Μπαίνει επειδή είστε άχρηστοι να τον αναχαιτίσετε. Γι’ αυτό μπαίνει.

Δεν αναμένω ιδιαίτερες προκοπές από τη ΝΔ, να σας πω την αλήθεια. Αλλά πλέον είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο του πολιτικού λόγου και σκέψης που ο κόσμος λέει, ας είναι και με τον Μητσοτάκη. Εγώ θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός τον Μητσοτάκη τον κορόιδευε όλο μου το σόι. Τον πατέρα Μητσοτάκη εννοώ. Πού να ήξερα ότι θα φτάναμε στο σημείο να λέμε στον υιό Μητσοτάκη «σώσε μας»! Τόση απελπισία.

Είδα και τη Τσαπανίδου που θίχτηκε με τη σάτιρα του Ζαχαράτου. Ως είθισται και όπως ήταν αναμενόμενο, μίλησε για σεξιστικό λόγο επειδή ο Ζαχαράτος είπε «αφήστε με να ολοκληρώσω». Θεωρεί μειωτικό για το φύλο της να ολοκληρώνει μία γυναίκα. Τόσα καταλαβαίνει κι αυτή η κακομοίρα. Εγώ πλέον το έχω εμπεδώσει. Όλες οι ανίκανες και κενές γυναίκες δηλώνουν φεμινίστριες και επικαλούνται με του ψύλλου του πήδημα «σεξιστικό λόγο». Έμεινε κι αυτή, η Ποπάρα, εκτός Βουλής, άντε με το καλό να της δώσουν να λέει κανένα Δελτίο Καιρού, σε δουλίτσα να βρίσκεται. Είδα το βίντεο του Ζαχαράτου, μια σάχλα και μισή, τριάντα χρόνια τώρα τα ίδια ξεπερασμένα αστεία λέει, απορώ γιατί ασχολήθηκε μαζί του. Αν το προσπερνούσε κανένας δεν θα το θυμόταν σήμερα.

Λοιπόν, σε άλλα θέματα, πιο σπουδαία.

Εχθές το βράδυ πήγα στη συναυλία που έγινε στο Δημοτικό Θέατρο προς τιμήν της Λίνας Νικολακοπούλου. Θα τραγουδούσε ο Βουτσικάκης με την Σοφία Παπάζογλου, με τις χορωδίες του ωδείου Μουσικοί Ορίζοντες και τη συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Στροβόλου. Εγώ τη Νικολακοπούλου τη συμπαθώ, αλλά δεν θα σηκωνόμουν από τον καναπέ μου να πάω ν’ ακούσω αφιέρωμα στο έργο της. Η Μπρέντα μου το πρότεινε, επειδή «παραπονιέσαι ότι πλέον δεν βγαίνουμε αρκετά μονάχοι μας», οπότε είπα, ας είναι. Ας πάμε. Μα, τι να σας πω.

Άνοιξε η καρδούλα μου φύλλα-φύλλα. Από την ώρα που η παιδική χορωδία έβγαλε την πρώτη της αρμονία, και είπαν τα παιδάκια το πρώτο «ωωω», τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα και έτρεχαν αβίαστα καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς. Βασικά, τα μωρά ως όντα δεν υπάρχει περίπτωση να μην εμφανιστούν επί σκηνής και να μην κλέψουν τη παράσταση. Να τραγουδούν τη Σωτηρία Της Ψυχής και να χαίρεσαι ότι μπορείς να ελπίζεις για το αύριο. Ο Βουτσικάκης ήταν μία αποκάλυψη. Η Παπάζογλου επίσης πολύ καλή. Η Νικολακοπούλου βγήκε στο τέλος να πει δυο κουβέντες και μέσα στην απλότητά της ξεδίπλωσε ξανά όλο το μεγαλείο της ψυχής της. Τι να πεις γι’ αυτή τη στιχουργό, τα λόγια περιττά.

Η βραδιά όμως ήταν για εμένα συγκινητική γενικότερα. Το ωδείο των Μουσικών Οριζόντων το ίδρυσε η Ανθή Παπαφιλίππου. Με την Ανθή ήμασταν συμμαθητές στο Δημοτικό, αλλά και αργότερα στο λύκειο, σε διαφορετικά όμως τμήματα. Τη θυμάμαι τόση δα, να κάθεται στο διπλανό θρανίο με την Ισαβέλλα και να τσακωνόμαστε για τα σβηστήρια και τις ξύστρες. Χθες την είδα ολόκληρη κοπέλα να διευθύνει χορωδίες και να συντονίζει συναυλίες. Ένα μεγάλο μέρος της συγκίνησής μου ήταν και για εκείνην. Για την εξέλιξη της, την πρόοδο και την καταξίωση της. Στο κοινό υπήρχαν κι άλλοι συμμαθητές μας οι οποίοι είχαν έρθει να καμαρώσουν τα παιδιά τους που ήταν στη χορωδία. Αυτό από μόνο του συνέβαλλε στο πάρτι που λέγεται ζωή. Δεν μπορούσα να τα παραβλέψω όλα αυτά και να μη συμβάλουν στην συναισθηματική μου φόρτιση. Ήταν υπέροχη βραδιά. Μια γιορτή της ζωής. Πάντα τέτοια και εις ανώτερα.

 Και μιας και είπαμε για γιορτή της ζωής, να σας πω το καλύτερο νέο που μπορείτε να ακούσετε δευτεριάτικα. Η Βίσση και ο Καρβέλας κυκλοφόρησαν το «Ξανά» (που πρωτοείπε ο Ρουβάς), σε ντουέτο. Στα πλαίσια των εορτασμών των 50 χρόνων της καριέρας της, η Άννα Βίσση θα κυκλοφορήσει δίσκο με τραγούδια του Καρβέλα τα οποία «πάντα ήθελε να πει», αλλά εντέλει ο Καρβέλας τα έδωσε αλλού. Ήταν μια περίοδος που οι σχέσεις τους ήταν ασταθείς με αποτέλεσμα πολλά μνημειώδη τραγούδια του συνθέτη να πάνε σε άλλους. Όπως π.χ. το «Εγώ δεν είμαι εγώ», το «είναι αστείο», το «ωραιότερο πλάσμα του κόσμου», το «ξανά» και άλλα πολλά. Ε, ορίστε που έφτασε ο καιρός να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τα πει αυτή για την οποία γράφτηκαν, αυτή η οποία μπορεί να τα απογειώσει με την ερμηνεία της.

Το «Ξανά» ήταν ο λόγος που συμπάθησα τον Ρουβά. Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν το σήμα κατατεθέν του. Και λέω «ήταν» γιατί ελπίζω από δω και πέρα να το συνδέσουμε περισσότερο με την Άννα παρά μαζί του. Ανέκαθεν με ξένιζε το ότι ήταν τόσο προφανές ότι το τραγούδι γράφτηκε για την Άννα και τελικά το πήρε ο Σάκης, επειδή προφανώς πλήρωσε αδρώς. Καλά το είπε κι αυτός, δεν λέω, αλλά ήρθε η ώρα αυτό το αριστούργημα να το πει αυτή που πρέπει. Δεν χρειάζεται να σας πω πόσο με παρηγορεί που αυτοί οι δύο έσμιξαν μετά από είκοσι χρόνια και είπαν ξανά ένα ντουέτο και ειδικά το συγκεκριμένο τραγούδι. Έναν ύμνο πραγματικής αγάπης. Τους άκουσα σήμερα το πρωί στο spotify και ένιωσα σαν μωρό που το σκεπάζουν για να μην κρυώσει και να κοιμηθεί ήρεμο. Αυτό ένιωσα. Μια ασφάλεια, μια δήλωση «είμαστε εδώ, μη φοβάσαι».

Σκεφτόμουν χθες βράδυ και επ’ ευκαιρία της συναυλίας της Νικολακοπούλου, πόσο ευτυχής δηλώνω που έζησα στα 80ς και στα 90ς. Το έχω πει εκατό χιλιάδες φορές. Η μουσική πέθανε το 2000. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα ωραία σημερινά τραγούδια είναι επανεκτελέσεις παλιότερων επιτυχιών. Σήμερα δεν παράγεται τίποτε πρωτογενές άξιο λόγου. Πέθαναν όλα.

Αυτά είχα να πω. Γεια σας.

Η Μέρα Του Πατέρα

Η αγάπη που λαμβάνω από τον γιο μου με φέρνει σε αμηχανία. Είναι τόσο έντονη και υπερβολική που με κάνει να αμφισβητώ κατά πόσον έχω λάβει αγάπη ποτέ μου προηγουμένως. Η αγάπη και το μίσος είναι αφηρημένες έννοιες, κυρίες και κύριοι. «Σε αγαπώ», «Σε μισώ». Τι να σημαίνουν άραγε; Δεν ξέρουμε. Έρχεται η άλλη και σου λέει «σ’ αγαπώ». Και τι μ’ αυτό; Τι διαφορά μου κάνει; Δεν ξέρω. Την αγάπη δεν μπορείς να την ορίσεις. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τις έννοιες όπως του καπνίσει. Εξ ου και οι Αριστεροί που είναι κατ’ εμέ κόσμος με χαμηλό IQ και αντίληψη, άμα τους πεις το παραμικρό και το πάρουν στραβά σε κατηγορούν για «ρητορική μίσους». «Μισώ την κίνηση στη λεωφόρο Αθαλάσσας» να τους πεις, «μισώ τον Παναθηναϊκό», θα σε κατηγορήσουν ότι σπέρνεις μίσος. Μιλούμε για φυντάνια. Τέλος πάντων, ας μη λερώσουμε κι αυτό το κείμενο με την Αριστερά. Ας επιστρέψουμε στο θαύμα της φύσης, τον γιο μου.

Ναι, ο τρόπος που με υποστηρίζει και με επιβάλλει, είναι συγκινητικός. Τα έχω ξαναπεί. Όμως συνέχεια συμβαίνουν καινούρια περιστατικά τα οποία με εκπλήσσουν και βάλω το σταυρό μου και λέω «τι ευλογία είναι αυτή Θεέ μου!» Σήμερα, για παράδειγμα, όλοι οι πατεράδες προσκληθήκαμε στο νηπιαγωγείο για να γιορτάσουμε τη μέρα του πατέρα που είναι την ερχόμενη Κυριακή. Σιχαίνομαι τις μέρες που είναι αφιερωμένες κάπου, αλλά αφού ο γιος μου το απαίτησε, σηκώθηκα και πήγα. Υποτίθεται θα πηγαίναμε για να παίξουμε παιχνίδια με τα παιδιά μας και να παραλάβουμε τα δώρα που μας ετοίμασαν. Ανάμεσα στα παιχνίδια, τα οποία περιλάμβαναν και “Survivor” (Θού Κύριε!), ήταν και η τόμπολα. Ο νικητής της τόμπολας θα κέρδιζε «το μετάλλιο του καλύτερου πατέρα» μας είπε η νηπιαγωγός.

Άστραψαν τα μάτια του γιού μου, γύρισε και μου είπε «εσύ πρέπει να το κερδίσεις γιατί εσύ είσαι ο καλύτερος παπάς!» Αγχώθηκα. Όταν κατά τη διάρκεια αντιλήφθηκα ότι αποκλείεται να κερδίζαμε του το είπα για να μην απογοητευτεί. Αυτός αντί να χαλαρώσει πείσμωσε περισσότερο και άρχισε να διαολίζεται ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις κάρτες των διπλανών του. Εν τέλει, χάσαμε. Κέρδισε ένας άλλος το μετάλλιο του καλύτερου πατέρα και στην απονομή ο γιος μου γύρισε την πλάτη και έκλεισε τα αφτιά του για να μην ακούει ή να βλέπει. Είδα κι έπαθα να τον συνεφέρω. Του είπα ότι δεν έχει σημασία και ότι ήταν μόνο ένα παιχνίδι και μου απάντησε «αποκλείεται αυτός να είναι καλύτερος παπάς από σένα!» Λιώνω και κλαίω από ευτυχία μέσα μου.

Πριν πολύ καιρό που είχαν έρθει κάποια παιδάκια στο σπίτι μας για να παίξουν, και είχαν γίνει όλα ένα τσούρμο, πέρασα να τους πω ένα «γεια». Καθώς ήταν απορροφημένα στο παιχνίδι δεν μου έδωσε κανένα σημασία, και τότε ο μικρός διέκοψε το παιχνίδι και τους είπε «όπα, όπα! Αυτός είναι ο παπάς μου και όταν σας μιλά θα του απαντάτε!» Και πάλι εγώ ένιωσα άβολα προς τα ξένα παιδάκια και του είπα «Δεν πειράζει Αλέξη μου, παίξετε με την ησυχία σας, δεν είναι υπόχρεα να με χαιρετήσουν». Μάλιστα, για να το ελαφρύνω τους έκανα μια γκριμάτσα και τα παιδάκια γέλασαν. Ο γιος μου συνέχισε σε τόνο αυστηρότατο «…και όταν σας μιλά δεν θα γελάτε!»

Θα σέβεστε, εν ολίγοις.

Παναγία μου, τον λατρεύω.

Στο τέλος της σημερινής επίσκεψης μου έδωσε και τα δώρα μου, μία κάρτα «παπά, κοίτα, την έκανα κίτρινη, που είναι το αγαπημένο σου χρώμα!» (πού το θυμάται;!), και όταν την άνοιξα είδα μέσα ένα πατέρα και ένα γιο να παίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι. «Παπά, μας έβαλα να παίζουμε nintendo switch!» (δεν έχουμε nintendo switch. Αλλά τις τελευταίες μέρες κάπου το είδε και με έπρηξε να του αγοράσω ένα. Αν μη τι άλλο, ξέρει πώς να σε καλοπιάνει). 

Επί του προκειμένου να σας πω ότι θεωρώ γελοίες τις μέρες του πατέρα, της μητέρας, και οποιαδήποτε άλλη «μέρα» ξεφύτρωσε για να τρέχουμε στα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία ασκόπως. Θα μου πεις, σε χαλάει να έρχεται να σου λέει πως σε αγαπά άλλη μια μέρα; Καθόλου δεν με χαλά, αλλά το κάνει ούτως ή άλλως 365 φορές τη μέρα, 365 μέρες τον χρόνο σε βαθμό που καταντά άβολο. Αν οι «μέρες» επιβλήθηκαν για να φέρουν πιο κοντά τους γονείς με τα παιδιά τους, να ξέρετε ότι αυτό δεν θα γίνει επειδή το επέβαλε, αλήθεια ποιος; Αυτό γίνεται από εσωτερική ανάγκη και μόνο. Δεν μπορεί να επιβληθεί. Αν επιβληθεί θα φέρει στεναχώρια σ’ αυτούς που το προσπάθησαν και απέτυχαν. Αλλά έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος. Για ηλίθιες μάζες. 

 

Τα Μακρινά Πλην Υπέροχα '90ς

 

Ετοιμάζω ένα επετειακό βίντεο αυτές τις μέρες για τα σαραντάχρονα της Μπρέντας. Πότε ήταν 27 ετών μπουμπούκι όταν τη γνώρισα, και για πότε έφτασε τα σαράντα είναι κάτι το αχώνευτο. Όπως και να ‘χει, προκειμένου να ετοιμάσω το βίντεο μου έδωσε ένα usb με όλο το οικογενειακό τους αρχείο ψηφιοποιημένο, από τότε που γεννήθηκε μέχρι τη μέρα που τη γνώρισα. Παιδικά γενέθλια, σχολικές εκδηλώσεις, οικογενειακά πάρτι και συγκεντρώσεις, ταξίδια στο εξωτερικό, διακοπές στην Κύπρο, όλα συμπυκνωμένα εκεί μέσα. Κάθισα και τα είδα.

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε. Η ζωή της ήταν τόσο παράλληλη με τη δική μου και τα σόγια μας τόσο ίδια που θεωρώ ότι ήταν γραμμένο μια μέρα να συναντηθούμε και να σμίξουμε. Αυτό δεν είναι καινούριο. Το ήξερα και όταν τη γνώρισα, αλλά όποτε το επιβεβαιώνω, εντυπωσιάζομαι έτι περισσότερον. Θα μου πεις, οι Κύπριοι που μεγαλώνουν μέσα στην ίδια χρονική περίοδο πάνω κάτω μεγαλώνουν με τον ίδιο τρόπο. Θα συμφωνήσω. Όμως στα οικογενειακά της βίντεο βλέπω μία δόση τρέλας και ιδιαιτερότητας που μου είναι τόσο οικεία και πάντα με κάνει να σκέφτομαι ότι «δεν μπορεί να είναι τόσο σαν τη δική μου οικογένεια».

Η δεύτερη και πιο σημαντική διαπίστωση δεν είναι τόσο προσωπική. Έχει να κάνει με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την αθώα ζωή στη δεκαετία του ’90. Όπως θυμάστε, την τότε εποχή, που δεν υπήρχε το ίντερνετ, όλα κυλούσαν πιο αργά και όλα είχαν πιο αγνές προθέσεις. Χθες, έβλεπα μία ταινία από ένα οικογενειακό ταξίδι της Μπρέντας στην Πράγα. Μιάμιση ώρα ταινία, η μία ώρα, μπορεί και παραπάνω, έδειχνε τοπία, μνημεία, συντριβάνια, άμαξες, ηλιοβασιλέματα και διάφορα παλιά κτήρια σε ζουμ!

Η ανάγκη να επιστρέψεις στην Κύπρο και να φέρεις πίσω μαζί σου όση περισσότερη Τσεχία μπορούσες είναι διάχυτη στην ταινία. Σήμερα δεν υφίσταται αυτή η ανάγκη. Σήμερα αν κάποιος θέλει να δει την Πράγα μπαίνει στο Youtube, πληκτρολογεί «Prague» και όλη η πόλη ξεδιπλώνεται μπροστά του και μάλιστα σε πιο υψηλή ανάλυση και πιο κατεγραμμένη σε πιο επαγγελματικά πλάνα. Όμως τότε ήταν σημαντικό να επιστρέψεις και να πεις στους φίλους σου «έλα σπίτι μου να σου δείξω την Πράγα!» Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να γνωρίσεις μια χώρα πλην της τηλεόρασης και της προσωπικής επίσκεψης. 

Επιπλέον, τότε το φιλμ και η κασέτα είχαν συγκεκριμένη διάρκεια και μήκος. Πήγαινες στην Τσεχία ήξερες ότι είχες μαζί σου τρία φιλμ, κι ως εκ τούτου έκανες οικονομία στη φωτογραφία. Έβγαζες τα απαραίτητα. Το ίδιο και στην κινηματογράφηση. Είχες μαζί σου μία κασέτα της μίας ώρας, έπρεπε τα πλάνα να είναι υπολογισμένα και μετρημένα. Δεν είναι σαν σήμερα που η φωτογραφία και το βίντεο σβήνονται στο δευτερόλεπτο και ξαναγυρίζονται ώσπου να σου πετύχουν, επιστρέφεις με 10.000 φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία επί της ουσίας δεν έχουν καμία συναισθηματική αξία. Είναι πολλά. Όσο πιο πολλά, τόσο πιο φθηνά. 

Ήταν εμφανείς οι αγωνίες για οπτικοακουστική οικονομία στις ταινίες που έκατσα και είδα ψες βράδυ.

Εκτός των όσων ήδη προανέφερα, ήταν διαφορετική και η ηθική μας. Είδα, ας πούμε, τον κόσμο να ποζάρει μπροστά στη κάμερα και να μιλά σοβαρά. Να εξηγεί τι βλέπουμε, να εστιάζει στον ξεναγό, και να μην υπάρχει ιδιαίτερο άππωμα. Θα μου πεις, σε κάθε εποχή μιμούμαστε την τηλεόραση της εποχής. Τότε, βλέπαμε ντοκιμαντέρ στο ΡΙΚ. Σήμερα βλέπουμε ταξιδιωτικές εκπομπές τύπου World Party όπου για να αφοράς τον τηλεθεατή δεν αρκεί να πήγες στην Πράγα. Πρέπει να μας δείξεις και -σχεδόν- τον κώλο σου. Να κάνεις κάτι ακραίο, να πηδήσεις μέσα στον ποταμό Μολδάβα και να πιάσεις δυο ψάρια με τα χέρια σου, φερ’ ειπείν. Να χορέψεις παραδοσιακό χορό με μια γριούλα σε ένα πανηγύρι και να της μάθεις να λέει «μαλάκας». Τέτοια πράγματα.

Στην ίδια ταινία είδα σε ένα πλάνο σύσσωμο το κυπριακό γκρουπ που επισκέφθηκε την Πράγα, να κατεβαίνει από το λεωφορείο. Είχε στηθεί η Μπρέντα σε μια γωνία και κατέγραφε όλους τους επιβάτες που εξέρχονταν του λεωφορείου. Όσοι έτυχε να αντιληφθούν την κάμερα που τους κατέγραφε, είτε την απέφυγαν (στα 90ς η κάμερα ήταν κάτι σαν εξωγήινος, την ένιωθαν πολύ παρεμβατική και όλοι κρύβονταν ή φώναζαν «όχι εμένα, όχι εμένα!), είτε χαμογέλασαν σεμνά και διακριτικά. Σήμερα είναι τέτοια η εξοικείωση, που άμα δούμε κάμερα, ακόμη και μία άγνωστη κάμερα, στέλνουμε φιλάκια, χαριεντιζόμαστε, σηκώνουμε το μεσαίο δάχτυλο, λέμε μια μαλακία. Ο σκοπός μας είναι να γίνουμε viral.

Τα 90ς και γενικά αυτή την αισθητική και τρόπο ζωής, τα νιώθω πολύ κοντά μου και ας έχουνε περάσει τριάντα χρόνια έκτοτε. Στο κεφάλι μου ζουν και μου είναι πολύ πρόσφατα. Χθες βράδυ συνειδητοποίησα ότι είναι πολύ μακρινά εντέλει.

50 Χρόνια Άννα

 

Η Άννα Βίσση γιορτάζει 50 χρόνια καριέρας και ετοιμάζει διάφορες συναυλίες για να το γιορτάσει. Χθες, στη Λάρνακα της Κύπρου έδωσε μία σχετική συνέντευξη Τύπου, η οποία θεωρώ ότι αποτελεί επί της ουσίας διάλεξη ζωής. Θα μπορούσε να ήταν TedX εμφάνιση. Δυστυχώς δεν τη βρίσκω στο Youtube για να σας την παραθέσω, αλλά μπορείτε να τη βρείτε ακολουθώντας τον πιο κάτω σύνδεσμο.

https://www.yourtipster.gr/people/anna-vissi-anarotiemai-giati-klaio-ponos-einai-yparksiakos/

Η Βίσση δεν θα έπρεπε να γιορτάζει τα 50 χρόνια της καριέρας της. Θα έπρεπε να γιορτάζει τα «50 χρόνια πιο μπροστά από την εποχή της». Κάθε φορά που δίνει συνέντευξη επιβεβαιώνω ότι δεν έγινα φαν της απλά και μόνο για τα τραγούδια της. Είναι όλη η στάση ζωής της που με συνεπαίρνει. Δεν θα ξεχάσω που ως παιδί, είχα παρηγορηθεί και ενθουσιαστεί με το τραγούδι «Εμείς» επειδή έλεγε «Εμείς δεν μπορεί να χωρίσουμε, μια ζωή θ’ αγαπιόμαστε, κάπου, κάπως, κάποιο λάθος κάνουμε» γιατί δεν μπορούσα να χωνέψω ότι η Βίσση και ο Καρβέλας είναι δυνατόν να χωρίσουν. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι υπάρχει τέλος στα πράγματα (ακόμα δεν μπορώ να το διανοηθώ), στις σχέσεις, στους γάμους, στην αγάπη. Μέσα στην τύφλα της παιδικής μου ηλικίας, αυτός ο στίχος ήταν για μένα ένα πατ-πατ στην πλάτη, μία διαβεβαίωση και μία υπόσχεση που προέβαλλα και στους δικούς μου γονείς, φοβούμενος μην τυχόν μια μέρα χωρίσουν κι αυτοί.  

Η Μπρέντα κάποτε μου είπε ότι «είμαι φαν των ζευγαριών». Είμαι και παραείμαι. Πιστεύω τρομερά στο «μαζί». Πιστεύω ότι ο χωρισμός θα έπρεπε να απαγορεύεται. Πιστεύω ότι όλα τα προβλήματα που προκύπτουν στις σχέσεις δουλεύονται, τα πάντα διορθώνονται και τα πάντα μπορούν να γίνουν υπέροχα δεδομένου ότι και οι δυο πλευρές επιδεικνύουν καλή θέληση εξίσου. Αν αδυνατούν να συνεργαστούν δεν είμαι υπέρ να παραμένουν σε μία τοξική και δυσάρεση κατάσταση. Στο τέλος θα αρρωστήσουν. Αλλά είμαι τρομερά υπέρ του να γίνονται συζητήσεις, διορθώσεις και να μένουν οι άνθρωποι μαζί. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να μένεις μόνος σου. Έζησα πολλά χρόνια της ζωής μου μόνος μου. Νόμιζα ότι περνούσα κι έτσι καλά. Εκ των υστέρων, παραδέχομαι ότι χάλια περνούσα. Απλά κορόιδευα τον εαυτό μου. Ακόμη και σήμερα, όταν υπάρχουν καβγάδες στο σπίτι, θεωρώ ότι είναι καλύτερη μία ψυχρή κατάσταση που επιδέχεται βελτίωσης, παρά η εγωιστική μοναξιά. Θαυμάζω όσους κάνουν πράγματα και μόνοι τους, και που ισχυρίζονται ότι μια χαρά είναι κι έτσι, αλλά για εμένα δεν έχει τίποτε αξία αν δε το μοιράζεσαι.

Εν πάση περιπτώσει, πίσω στη Βίσση. Η Βίσση και ο Καρβέλας μοιράστηκαν μία καλλιτεχνική ζωή γεμάτη επιτυχίες που θα μπορούσε κάλλιστα να συγκριθεί με μεγέθη του εξωτερικού. Πώς να μην είναι εξαρτημένοι ψυχικά ο ένας από τον άλλο. «Να πει η Άννα και τραγούδια άλλων συνθετών» λένε συχνά οι αφελείς φανς της. Πόσα λίγα καταλαβαίνουν. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι εδώ υφίσταται μία σχέση πέραν της δισκογραφίας. Εδώ είναι δυο συγκοινωνούντα δοχεία. Εδώ είναι οι αναμνήσεις και οι επιτυχίες μιας ζωής. Γιατί να τα μοιραστεί και μ’ άλλον; Ποιος νουνεχής άνθρωπος θα το έκανε;

Η τόλμη της Άννας να μιλήσει για τη φθορά του χρόνου και το υπαρξιακόν του πράγματος πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία, καθώς προείπα. Δεν ξέρω, ούτε μπορώ να φανταστώ άλλην τραγουδίστρια να τολμά να θίξει την εσωτερική της πάλη για το τέλος (έστω και το καλλιτεχνικό τέλος) που καραδοκεί. Οι περισσότεροι το παίζουν άνετοι, ότι δήθεν έχουν αποδεχτεί το πέρασμα του χρόνου, ότι είναι έτοιμοι να ζήσουν την καμπή, το κενό. Μαλακίες! Κανένας μας δεν είναι. Εγώ εδώ που παίζω με τους φίλους μου εργάκια για την πλάκα μας στο ερασιτεχνικό θέατρο και δεν μπορώ να δεχτώ ότι μεγαλώνουμε και κάποια μέρα αυτή η παρέα θα διαλυθεί, ότι το να παίζουμε θέατρο θα φαίνεται ακόμη πιο γελοίο και άβολο στους θεατές και ότι θα πρέπει να αρκεστούμε σε «νύχτες με σουβλάκια στην βεράντα» ως υποκατάστατο.

Θα μπορούσε ποτέ η Άννα να χωνέψει ότι μία ζωή γεμάτη βραβεία, πλατίνες, πωλήσεις εκατομμυρίων, φαντασμαγορικά σόους και εμφανίσεις θα λάβει τέλος; Θα μου πεις, έχει ρίξει προ πολλού τους τόνους σε όλα αυτά. Ναι, προφανώς το δουλεύει και το επεξεργάζεται μέσα της και προσπαθεί να το αποδεχτεί. Αλλά δεν είναι απλό. Αν δείτε παλιά βίντεο της Βουγιουκλάκη θα δείτε ότι κι εκείνη είχε την ανάλογη έγνοια. Έχουν όμως την έγνοια γιατί έχουν και την καριέρα. Ποια άλλη πλην της Άννας και της Αλίκης στον ελληνικό χώρο έχουν παράγει τόσο έργο; Κανένας.

Το προνόμιο όσων έχουν παράγει έργο, βέβαια, είναι η καθολική αποδοχή. Ακόμη και οι μεταλλάδες παραδέχονται τη Βίσση. Ακόμη και οι φανς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου παραδέχονται τη Βουγιουκλάκη. Αποδοχή σημαίνει αγάπη, και η αγάπη συνεπάγεται με την αιωνιότητα. Κατά μία έννοια, ο χρόνος δεν θα έπρεπε να τις απασχολεί. Εδώ ο γιος μου, που έχει γεννηθεί είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο της Βουγιουκλάκη, γνωρίζει ποια είναι και στις γιορτές του σχολείου του χορεύει τραγούδια της με την τάξη του. Όσον αφορά την Άννα, τη ξέρει και με το παραπάνω. Τη ζηλεύει λίγο γιατί θεωρεί ότι του κλέβει λίγη αγάπη εκ μέρους μου, αλλά την παραδέχεται. Πριν πολύ καιρό ερωτηθείς στο σχολείο κατά πόσον γνωρίζει σπουδαίους μουσουργούς (δηλ. Μπετόβεν, Μότσαρτ κτλ), σήκωσε το χέρι του και είπε περήφανος «ξέρω την Άννα Βίσση!»

Οι σταρ δεν πεθαίνουν ποτέ. Αλλά τους καταλαβαίνω που αγχώνονται και στεναχωριούνται. Και εγώ στη θέση τους δεν θα χόρταινα ποτέ μου τόση αγάπη από τον κόσμο, και τη διάθεση για να ζήσω κι άλλα μέσα από τη δουλειά μου.

Μπράβο στην Άννα που ξεγύμνωσε τη ψυχούλα της μπροστά στους δημοσιογράφους και είπε όλα αυτά που όλοι σκεφτόμαστε αλλά τα καταπίνουμε για να φανούμε 100% συγκροτημένοι. Δεν είμαστε.

Υ.Γ.: Ποιος χώρκατος έκατσε δίπλα της και της έκοβε τον ειρμό, ρίχνοντας ταυτόχρονα το επίπεδο, με αστειάκια επιπέδου Λούη Πατσαλίδη; Πολύ θα ήθελα να μάθω.

Η Μικρή Γοργόνα Μεγάλωσε

Σήμερα το απόγευμα είδαμε με τον γιο μου τη «Μικρή Γοργόνα». 

 

Η «Μικρή Γοργόνα» αποτελεί την ταινία που σηματοδότησε την αναγέννηση της Ντίσνεϊ στη δεκαετία του ’90 και είναι μία από τις πιο αγαπητές ταινίες όλων των εποχών από τη συγκεκριμένη εταιρεία. Η μεταφορά της σε live action film αναμένετο με τεράστια ανυπομονησία για χίλιους δυο λόγους, κυρίως, όμως, επειδή η Άριελ μετατράπηκε από λευκή σε μαύρη στα πλαίσια της συμπερίληψης και άλλων τέτοιων νεωτερισμών που κατά τη γνώμη μου δεν εξυπηρετούν τίποτε, πέραν του σούσουρου. 

 

Ιδού οι εντυπώσεις μας:

 

Τα αρνητικά πρώτα. 

 

Η Άριελ δεν είναι όμορφη. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα μου πεις. Εμάς δεν μας άρεσε. Ακόμα και ο γιος μου που δεν γνωρίζει το παρασκήνιο και δεν ξέρει τα περί woke culture γύρισε και μου είπε: «γιατί την ασχήμηναν έτσι;» Η Άριελ στο καρτούν είναι σούπερ σέξι χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, στην ταινία δεν εκπέμπεται αυτό. Είναι προφανές ότι η ομορφιά και το σεξαπίλ περνούν σε δεύτερη μοίρα. 

 

Το ρομάντζο, επίσης, περιθωριοποιείται. Η Άριελ δεν θέλει να πάει στη στεριά για τα μάτια του Έρικ. Θέλει να ζήσει σαν άνθρωπος για να γνωρίσει έναν άγνωστο κόσμο και τα θαύματά του, να μορφωθεί και να μάθει καινούρια πράγματα. Αγαπά και τον Έρικ, αλλά αυτό δεν είναι το επίκεντρο. Γιατί αυτό είναι αρνητικό; Δεν είναι κατ’ ανάγκη. Απλά they are trying too much και αυτό βγάζει μάτι. Δεν είναι κακό να σε παρασύρει ο έρωτας, ούτε να θέλεις να τα παρατήσεις όλα για αυτόν ή αυτήν που σε ελκύει. Εγώ τουλάχιστον, που είμαι φουλ ρομαντικός, θέλω να το βλέπω να συντηρείται αυτό στις ταινίες και δη τις παιδικές. Και θέλω να το βλέπω να αποτυπώνεται και στα δύο φύλα εξίσου έντονα, εννοείται. 

 

Το αστείον του πράγματος είναι ότι ο Έρικ προβάλλεται ως ρομαντικός μαλακοπίτουρας. Του έγραψαν και ένα νέο τραγούδι (το οποίο είναι και χάλια κατά τη γνώμη μου), στο οποίο βγαίνει στα βράχια πέριξ του κάστρου και χτυπιέται για το κορίτσι που του έκλεψε την καρδιά. Δηλαδή, έχουμε από τη μια έναν πρίγκιπα ερωτύλο και υπερφύαλο, και από την άλλη μία γυναίκα που ναι μεν τον γουστάρει, αλλά προέχει να ανακαλύψει τι δουλειά κάνει το τηλεσκόπειο, ποιοι είναι οι αστερισμοί, τι θέση έχουν οι πλανήτες, και μετά όλα τ’ άλλα. Χμ... 

 

Στην προσπάθειά τους να αφήσουν τους πάντες ικανοποιημένους, έκαναν και τη μητέρα του Έρικ μαύρη. Για να το δικαιολογήσουν, ο Έρικ είναι μεν λευκός και Ευρωπαίος αλλά υιοθετήθηκε από μία μαύρη μητέρα κάπου στην καραϊβική. ΟΚ!

 

Για την ταινία γράφτηκαν τρία νέα τραγούδια, και είναι το ένα χειρότερο από το άλλο. Μέγα φάουλ. Μη σχολιάσω ότι από την ταινία απουσιάζει ο μάγειρας Λουί και το “les poissons” και πραγματικά διερωτώμαι αν έχουν επίγνωση οι παραγωγοί το μέγεθος της ζημιάς που προκαλούν στο προϊόν τους με αυτούς τους πειραματισμούς. 

 

Τα θετικά τώρα. 

Είναι πολλά τα θετικά. 

 

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν σκηνές που είναι ακριβώς οι ίδιες με το καρτούν. Απαράλλαχτες! Και σεναριακά, και σαν εικόνα, αλλά και από πλευράς camera work. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό. Απορώ γιατί δεν το γύρισαν όλο έτσι. Στις σκηνές αυτές ξυπνά η νοσταλγία και αυτό είναι και το νόημα της μεταφοράς σε live action film. 

 

Η Ούρσουλα! Θεά! Ό, τι και να πω είναι λίγο. Απόλαυση. Τρομερά προσεγμένη και τα γραφικά της, εξαίσια. Η Ούρσουλα και η Μαλέφισεντ είναι οι αγαπημένες μου «κακές» της Ντίσνεϊ. Χαίρομαι που τις σεβάστηκαν. Δεν υπάρχει ούτε μία σκηνή της Ούρσουλα που να μην τη χαίρεσαι, που να μην είναι αντάξια του θρύλου της. Όλα τα λεφτά! Το δε φινάλε με την τελική μάχη, επίσης breathtaking και εφάμιλλο του καρτούν. Δεν έχω το παραμικρό παράπονο, η Ούρσουλα κλέβει την παράσταση και είναι το κλου του όλου εγχειρήματος. Θέλω να δω σήκουελ γραμμένο εξολοκλήρου επάνω της και πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου να ανακοινωθεί. Έχει πολύ ψωμί το γιατί τα έσπασε με τον Τρίτωνα, τον αδελφό της, και γιατί εξορίστηκε από το παλάτι. Θα μάθουμε. 

 

Το γεγονός ότι η ταινία δεν διαδραματίζεται πια στην Ευρώπη και πλέον γίνεται σαφές ότι αφορά κάποιο μέρος της καραϊβικής είναι έξυπνο εκ μέρους των παραγωγών. Δικαιολογεί γιατί η Άριελ είναι πλέον μαύρη, δικαιολογεί γιατί η μουσική είναι πιο ρέγκε και πιο calypso. Υπάρχει ένα χορευτικό ενσταντανέ στην αγορά του χωριού όπου η Άριελ και ο Έρικ χορεύουν με τους χωρικούς, πολύχρωμο και έντονο, και τρομερά γοητευτικό. Μόνο στην καραϊβική θα μπορούσες να το δεις αυτό. 

 

Τα παλιά τραγούδια, τα κλασικά, και ειδικά το Under The Sea και το Kiss The Girl δεν είναι πλέον τόσο παιδικά και φαντεζί όσο τα θυμάσαι και τα αγάπησες, έγιναν όμως πιο ατμοσφαιρικά και πιο ρεαλιστικά. Ειδικά το Kiss The Girl. 

 

Το τέλος το βρήκα άκρως συγκινητικό. Να σας πω ότι οι αδελφές της Άριελ εκπροσωπούν τις εφτά θάλασσες της Γης και η κάθε μία προέρχεται από άλλη ράτσα. Υπάρχει μία Κινέζα, μία Ινδή, μία λευκή, μία Αφρικάνα, γενικά μία united colors of Benetton κατάσταση, το οποίο βρήκα ωραίο ως συμβολισμό. Στο φινάλε που εμφανίζονται όλες μαζί στην επιφάνεια και αποχαιρετούν την αδελφή τους με τις ευλογίες του Τρίτωνα η ταινία απογειώνεται. Από τα ωραιότερα φινάλε που είδαμε σε μεταφορά ταινίας καρτούν της Ντίσνεϊ. 

 

Συνοψίζοντας, δεν είναι η καλύτερη μεταφορά ταινίας καρτούν της Ντίσνεϊ αλλά ούτε η χειρότερη. Σίγουρα είναι κάπου στη μέση και ίσως λίγο πιο προς τα πάνω. Τα αρχηγεία εξακολουθεί να κρατά «το βιβλίο της ζούγκλας» το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι 100 φορές καλύτερο από το καρτούν, ο Αλαντίν και η Σταχτοπούτα. Η Μικρή Γοργόνα έπεται κάπου εκεί με την Πεντάμορφη και το Τέρας. Φυσικά, δεν συγκρίνεται ούτε πλησιάζει στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις που για μένα ήταν ο Βασιλιάς των Λιονταριών, ο Ντάμπο και η Κοιμωμένη Καλλονή. 

 

Έχει πολλές καλές στιγμές, αλλά και αρκετές αστοχίες. Στον γιο μου άρεσε περισσότερο η ταινία παρά το καρτούν. Εγώ προτιμώ το καρτούν. 

Περί Μπακλαβά

Διαβάζω διάφορες αντιδράσεις σχετικά με την παράσταση «Η Δημοκρατία Του Μπακλαβά». Δεν ξέρω αν έχετε μάθει τα καθέκαστα. Εν τάχει, το προαναφερθέν έργο παρουσιάστηκε στο Θέατρο Ριάλτο της Λεμεσού τις προάλλες. Αφορά στον έρωτα ενός ζευγαριού, ενός Τούρκου και μίας Ελληνίδας, οι οποίοι παντρεύονται και αποκτούν ένα παιδί, και αποφασίζουν να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος, τη Δημοκρατία του Μπακλαβά στην οποία δεσπόζουν οι αρχές της αγάπης, της αδελφοσύνης και οι γνωστές αριστερές παπάντζες. Κατά τη διάρκεια της παράστασης ακούγεται παραποιημένος ο Ελληνικός Εθνικός Ύμνος με σατιρικούς στίχους κάτι το οποίο προκάλεσε την οργή κάποιων θεατών οι οποίοι διέκοψαν την παράσταση φωνάζοντας «ξευτύλες». Ο πρωταγωνιστής στο τέλος της παράστασης, μετά την υπόκλιση, απάντησε «καλύτερα ξευτύλες παρά φασίστες».

Τώρα εγώ πρέπει να γράψω σχόλιο για όλο αυτό. Μάλλον δεν πρέπει, αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω, μόνο που δεν ξέρω πώς θα συμπτύξω όλα όσα έχω να πω σε ένα ποστ το οποίο να μην υπερβεί τις 150 σελίδες.

Ας συμφωνήσουμε ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν έχει όρια. Προφανώς κι έχει, αλλά ας συμφωνήσουμε χάριν του παρόντος κειμένου, ότι η καλλιτεχνική έκφραση δεν θα έπρεπε να έχει όρια. Όταν σπούδαζα freedom of speech το μακρινό 2005 στο UCL, είχαμε αναλύσει μία δικαστική υπόθεση για ένα κινηματογραφικό έργο στο οποίο μία καλόγρια έκανε στοματικό έρωτα στο άγαλμα του Ιησού του εσταυρωμένου. Το συγκεκριμένο κινηματογραφικό έργο πολεμήθηκε με βάση το αδίκημα της βλασφημίας και αποβλήθηκε από ένα φεστιβάλ κινηματογράφου στο οποίο συμμετείχε. Ασκήθηκε όμως έφεση στα πλαίσια της ελευθερίας της έκφρασης και τελικά επετράπη η συμμετοχή στο συγκεκριμένο έργο με το σκεπτικό ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι ελεύθερος να εκφράζεται, ότι έχουμε δημοκρατία κτλ, κτλ.

Εγώ συμφωνώ πάραυτα με τα πιο πάνω.

Αν δεν σου αρέσει να βλέπεις μια καλόγρια να πεοθηλάζει το άγαλμα του Ιησού, μην πληρώσεις να το δεις. Κάτσε σπίτι σου. Έχει κόσμο που γουστάρει να βλέπει την καλόγρια να γλείφει το αγαλμάτινο πέος του Ιησού και έχει κάθε δικαίωμα να κάθεται και να το φχαριστιέται. Μπορεί να προσβάλλει τη θρησκεία σου, too bad, αλλά αν απαγορεύαμε οτιδήποτε μας προσβάλλει, άλλη δουλειά δεν θα κάναμε.

Ομοίως, σου προσβάλανε τον εθνικό σου ύμνο στη Δημοκρατία του Μπακλαβά; Ας μην πήγαινες να δεις την παράσταση. Μπορούσες να σηκωθείς να φύγεις στα μισά της παράστασης και να τους πονέσεις περισσότερο. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα πλήρωνε άλλωστε για να παρακολουθήσει τον έρωτα ενός Τούρκου με μια Ελληνοπούλα. Έχει κόσμο που προφανώς το βρίσκει πολύ προχώ το θέμα, αφήστε τον ελεύθερο να τέρπεται με τέτοιου είδους ιστορίες και να ονειρεύεται ότι όλα θα φτιάξουν μεταξύ των δύο χωρών αν δυο άνθρωποι ερωτευτούν και αν σατιρίσουν τον εθνικό μας ύμνο. Ο εθνικός μας ύμνος φταίει που δεν τα βρίσκουμε!

Δεν είναι της παράστασης το πρόβλημα. Το πρόβλημα πάντα είναι του θεατή. Είναι δικό του θέμα να διαχειριστεί την όποια προσβολή, να την μπλοκάρει από το σύστημά του, να την αποδεχτεί και να δουλέψει με τον εαυτό του ώστε να την προσπεράσει όταν μια τέτοια προσβολή βρίσκεται στον δρόμο του και του προκαλεί την κοσμοθεωρία του. Δεν μπορεί να φιμώνεται η τέχνη και εν γένει η έκφραση απλά και επειδή κάποιος, κάπου, κάποτε θα προσβληθεί.  

ΤΩΡΑ!

Το ερώτημα είναι… Πόσο έτοιμη είναι η κοινωνία να δεχτεί το αντίθετο. Δηλαδή, να γράψω εγώ ένα έργο το οποίο θα προσβάλλει «μειονότητες» ή τέλος πάντων αμνοερίφια οργανωμένα σε κοινωνικές ομάδες. Είναι έτοιμοι όλοι αυτοί να με δουν να σατιρίζω μαύρους, γκέι, τρανς, γυναίκες και μουσουλμάνους; Διότι την τελευταία φορά που τόλμησε ένας στη Δανία να ζωγραφίσει τον Μωάμεθ σε μία γελοιογραφία, προκλήθηκε λουτρό αίματος και τρέχαμε άπαντες να βάλουμε αυτοκολλητάκι je suis Charlie. Για τις υπόλοιπες κατηγορίες ανθρώπων δεν το συζητώ καν, τρέμουμε και να τους πιάσουμε στο στόμα μας μην τυχόν και «προσβληθούν».

Τις προάλλες, φερ’ ειπείν, έμαθα ότι απαγορεύεται ένας λευκός ηθοποιός να υποδυθεί ένα μαύρο χαρακτήρα, γιατί το λεγόμενο «black face» στο Χόλιγουντ θεωρείται ένδειξη ρατσισμού. Αν δηλαδή εγώ θελήσω να υποδυθώ τον Νέλσον Μαντέλα, δεν δικαιούμαι να τον παίξω βάφοντας τη μούρη μου γιατί αυτό εκλαμβάνεται ως προσβολή από τους μαύρους. Άσχετα αν εγώ θα προσεγγίσω τον ρόλο με τον δέοντα σεβασμό και σοβαρότητα. Βάφτηκες μαύρος ενώ είσαι λευκός; Είναι σαν να μας κοροϊδεύεις. Και προφανώς ούτε συζήτηση να τον υποδυθώ ως λευκός, αφού ξεκάθαρα ο Μαντέλα ήταν μαύρος. Το ανάποδο, δηλαδή, η Κλεοπάτρα να παίζεται από μαύρη ηθοποιό ή ο Ηρακλής της Ντίσνεϊ να παίζεται από μαύρο άντρα, είναι ΟΚ. Έγιναν εγκλήματα πριν 100 χρόνια κατά των μαύρων και πρέπει να το πληρώσουμε όλοι παραποιώντας το σύμπαν.

Σκεφτείτε να τους έπιαναν και στο στόμα τους τι θα γινόταν!

Ο συγγραφέας του «μπακλαβά», που προφανώς είναι και μεγάλος μάγκας, γιατί δεν παραποίησε εξίσου και τον τουρκικό εθνικό ύμνο; Δεν φαντάζομαι να τρόμαξε ότι μπορεί να του στήσουν καρτέρι, ε; Επιπλέον, είμαι σίγουρος θα μεταφράσει το έργο του στην τουρκική γλώσσα και θα το παίξει και στην Τουρκία κάποια στιγμή. Θα δείξει απόλυτη ανοχή και κατανόηση το καθεστώς Ερντογάν. Θα απαντήσει και στους γκρίζους λύκους «καλύτερα ξευτύλας παρά φασίστας!»

Μην κοροϊδεύομαστε και μεταξύ μας. Είναι πολλά τα ψυχολογικά σας, αλλά δεν σας αδικώ γιατί βλέπω και κατανοώ το πώς μεγαλώσατε οι πλείστοι. Δύο μέτρα, δύο σταθμά στην ελευθερία της έκφρασης, και ειδικά σ’ αυτήν των καλλιτεχνών οι οποίοι είναι και ειδική κατηγορία ψυχοπαθών, μία μεγάλη μερίδα τουλάχιστον, και φάνηκε με τις προχθεσινές εκλογές στην Ελλάδα. Δημοκράτες μόνο όσο κερδίζει το κόμμα τους. Αν χάσει, «τι ψηφίσατε ρε μαλάκες» και «ντρέπομαι που είμαι Έλληνας». Κι εμείς ντρεπόμαστε που είστε Έλληνες. Αλλά τι να κάνουμε, σας ανεχόμαστε. Αυτό προστάζει η Δημοκρατία.

«Καλύτερα ξευτυλισμένοι παρά φασίστες!» Φασίστες επειδή υπερασπίστηκαν τον εθνικό ύμνο της χώρας τους ο οποίος μιλά για τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας για ελευθερία. Οξύμωρο; Και τώρα θα μου πεις, τι είναι ο εθνικός ύμνος; Ένα τραγουδάκι. Και τι είναι η σημαία για να τη σεβόμαστε; Ένα κομμάτι χρωματιστό πανί. Θα σου απαντήσω. Το καθετί αποκτά την αξία που του δίνεις. Τι είναι τα χρήματα; Χαρτιά είναι. Και τι είναι το διαμάντι; Μια πέτρα! Τι σου είναι και ο άνθρωπος; Ένα μάτσο κόκκαλα καλυμμένο από δέρμα. Αν θέλετε να κρίνουμε τα πάντα υποκειμενικά, τότε θα πρέπει να αποδεχτείτε ότι πιθανόν και για μας, ένας εθνικός ύμνος και μία σημαία να αξίζουν πολύ περισσότερο από δέκα ατάλαντους αργόσχολους που νομίζουν πράττουν τέχνη. Η μαγκιά είναι να μάθεις να ψυχανεμίζεσαι τα όρια του άλλου και να τα σέβεσαι. Και να μην γίνεσαι αρχίδι.

Μα, σοβαρά τώρα, «η δημοκρατία του Μπακλαβά;» Αν ήταν παραμυθάκι του Τριβιζά, θα είχε περισσότερο κύρος!

Αχ, Τα Μωρά Μου!

 

Εχθές το βράδυ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ επειδή με έζωσαν και πάλι διάφορες υπαρξιακές έγνοιες, κατέληξα ότι η μεγαλύτερη μου ευτυχία στη ζωή είναι η ώρα που μπαίνω σπίτι το μεσημέρι, μετά τη δουλειά, και με το που βάλω το κλειδί στην εξώπορτα ακούω από μέσα ποδοβολητό. Με το που ξεπροβάλλω, ο γιος μου παρατά το ipad και τρέχει καταπάνω μου αλαλάζοντας που γύρισα και μου αγκαλιάζει τα πόδια σφίγγοντάς τα τόσο που δεν μπορώ να περπατήσω, ενώ η Βαγγελιώ μου η οποία κουτσά στραβά περπατά, πέφτει κάτω και κάθε λίγο γεμίζει μώλωπες φωνάζει ένα επιτακτικό και χαρούμενο «ΠΑ-ΠΑ!» και ενώνεται κι αυτή μαζί μας.

Τα ίδια έκανα και εγώ όταν γύριζε ο πατέρας μου σπίτι, τα πρώτα χρόνια, τα καλά. Μάλιστα είχα βγάλει και ένα τραγούδι το οποίο του το τραγουδούσα όποτε επέστρεφε εν είδει εορτασμού. Τώρα το ίδιο κάνει και ο γιος μου χωρίς να ξέρει ότι κάποτε ήμουν στη θέση του ίδιος και χειρότερος. Τον ξέρω τον γιο μου, είμαστε ίδιοι και είναι εύκολο να τον χειριστώ. Είναι δύσκολο κοινό, σαν εμένα. Μία μέρα να μπω στο σπίτι άκεφος ή και να μην επιδείξω τον δέοντα ενθουσιασμό στην υποδοχή που μου επιφυλάσσει (και η οποία είναι κάθε μέρα η ίδια), χαλιέται, νευριάζει, απογοητεύεται, σαν εμένα που γκρινιάζω όταν καμιά φορά η ερασιτεχνική παράσταση στην οποία συμμετέχω δεν διαθέτει αρκετά ένθερμο ή ξύπνιο κοινό. Ακριβώς επειδή με ξέρω και κατ’ επέκταση τον ξέρω, κάθε μεσημέρι επιδεικνύω την ίδια έκπληξη στην υποδοχή, σαν να μου συμβαίνει πρώτη φορά.

Η κόρη μου από την άλλη, η οποία είναι μεγάλη μάρκα και τεράστιος έρωτας σε βαθμό που αισθάνομαι τύψεις για την προδοσία που επιφυλάσσω στον μεγάλο, με έχει κυριολεκτικά σούζα. Έχω βιώσει πλήρως αυτό που λένε «μπορεί να μην στέκεσαι σούζα στη γυναίκα σου, αλλά αποκλείεται να μην σταθείς σούζα στην κόρη σου». Γιατί η κόρη σου είναι η γυναίκα σου πια. Μία γυναίκα η οποία σε ελκύει όπως ακριβώς έκανε κάποτε η γυναίκα σου, χωρίς να ασκεί την παραμικρή ψυχολογική βία επάνω σου. Η κόρη σου σε κάνει ό, τι θέλει με τη θέλησή σου, είναι ο ορισμός του εθελούσιου μαζοχισμού. Με τη Μπουμπού συνεννοούμαστε άψογα παρόλο που τρεις λέξεις έχει μάθει να λέει μέχρι στιγμής. «Μαμά», «Παπά» και «γάλα».

Τις προάλλες την κρατούσα αγκαλιά και μου έγνεφε πού ήθελε να πάμε. Μου έδειξε τη σοφίτα. Είναι ο χάρος μου να την ανεβάζω εκεί, επειδή εκεί έχω όλα τα συλλεκτικά μου παιχνίδια και έχει αρχίσει ήδη να μου τα ρημάζει. Όμως δεν πτοείται, ό, τι είναι απαγορευμένο είναι γι’ αυτήν μία πρόκληση, εν αντιθέσει με τον γιο μου τον υπέροχο του οποίου όταν του έλεγες «όχι» το σεβότανε. Της κόρης της λες «όχι» και σε γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τα οποία αν κρίνω από τη μάνα της, θα διαθέτει κι αυτή άφθονα για να μπορεί να σε καταχωρεί. Την ανέβασα στη σοφίτα, την έπαιρνα από δω, την έφερνα από ‘κει ώσπου γύρισε και με ρώτησε: «μαμά;» - Έχει πάει με τον αδελφό σου στο μάθημα μουσικής, της είπα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένας θόρυβος από το σαλόνι, και η μικρή νόμισε ότι η μαμά της επέστρεψε οπότε άρχισε να μουγκρίζει και να μου δείχνει αυστηρά προς τα κάτω, τη σκάλα. Κατέβηκα φορτωμένος την απότομη σκάλα της σοφίτας χωρίς να γκρεμιστούμε και όταν φτάσαμε στο σαλόνι της είπα «ορίστε, βλέπεις; Δεν έχει γυρίσει ακόμα η μάμα σου». Μούγκρισε εκνευρισμένη και τότε μου έδειξε εκ νέου τη σκάλα που οδηγεί στη σοφίτα. «Τώρα που το διαπιστώσαμε ανέβασέ με πάνω πάλι». Αν μη τι άλλο κάνω γυμναστική. Το όχι στην κόρη μου δεν περνά.

Χαρά στον άντρα που θα την πάρει!

Να ‘ναι καλά τα παιδάκια μου. Τρέμω στην ιδέα! Ούτε να το γράψω δεν διανοούμαι.

Τις προάλλες είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση και πέρασα ένα βράδυ στο νοσοκομείο με ορούς και φάρμακα. Έκανα πάνω από 15 φορές εμετό, έρεψα, αφυδατώθηκα, με πήραν τέσσερεις. Ο γιος μου ήταν ξύπνιος και τρόμαξε από το θέαμα οπότε τον κλείσαμε σε άλλο δωμάτιο να μην με βλέπει ούτε να με ακούει ενόσω έβγαζα τα άντερά μου στην τουαλέτα. Την επόμενη μέρα που ανάρρωσα και όλα ήταν μια χαρά πήγαμε στο μπάνιο να λουστεί και μου είπε «σε αγαπώ παπά μου». – «Κι εγώ πιο πολύ κι απ’ τη ζωή μου» του είπα. Έκανε μια παύση να το επεξεργαστεί και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-          Τι εννοείς πιο πολύ απ’ τη ζωή σου; Εννοείς ώσπου να πεθάνεις;

-          Θα σε αγαπώ ακόμη κι όταν πεθάνω εγώ!

-          Πώς γίνεται;

-          Θα γίνω ένα καλό φάντασμα και θα είμαι συνέχεια μαζί σου, θα πετώ από πάνω από το κεφάλι σου, και θα σε προσέχω να μην πάθεις τίποτε κακό.

-          Εσύ τότε πώς έκανες χθες όλη νύχτα εμετό; Πού ήταν ο παππούς να σε σώσει;

-          (Δεν του γλιτώνω!) Μα, ο παππούς με έσωσε χθες. Αν δεν ήταν ο παππούς ως καλό φάντασμα από πάνω μου θα πάθαινα μεγαλύτερο κακό. Ο παππούς μου έδωσε δύναμη και οδήγησα μέχρι το νοσοκομείο μου έβαλαν φάρμακα και έγινα καλά!

-          Ναι, αλλά ο παππούς πέθανε. Ο πατέρας του γιατί τον άφησε να πεθάνει; Γιατί τον άφησε να πάθει κακό;

Άντε τώρα, τι να του πεις και να ακουστεί πειστικό; Σκεφτόμουν για μισό λεπτό την πιο ανώδυνη απάντηση. Όταν είδε ότι αργούσα, με αποστόμωσε:

-«Ρωτώ δύσκολες ερωτήσεις, παπά; Παραδίνεσαι; Παραδέχεσαι ότι έχασες;!»

Έχασα; Πού να ξερες γιόκα μου πόσα κερδίζω εξαιτίας σου! Πού να ξερες!

Ο 16χρονος Και Η 19χρονη

Έκθαμβος παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες στα σόσιαλ αλλά και στα παραδοσιακά ηλεκτρονικά μίντια τη χαλαρή αντιμετώπιση και προσέγγιση δυο σκανδάλων, φαινομενικά πολύ διαφορετικών μεταξύ τους αλλά επί της ουσίας ίδιων και απαράλλαχτων.

Από τη μία είχαμε τον διορισμό μίας 19χρονης φοιτήτριας ως σύμβουλο του υφυπουργού τουρισμού στην Κύπρο, χωρίς καμία απολύτως κατάρτιση και χωρίς κανένα πτυχίο, με τη δικαιολογία ότι η συγκεκριμένη θα χειριζόταν τα σόσιαλ μίντια του υφυπουργείου και ότι ως «γραμματειακό προσωπικό» δεν ήταν αναγκαίο να έχει κάποια εξειδίκευση. Η συγκεκριμένη κοπέλα ήταν αρκετά ενεργή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού προέδρου και έπρεπε κάπως να της το ξεπληρώσουν. Ακούστηκε επίσης, αλλά δεν ξέρω κατά πόσον ισχύει, ότι προέρχεται από φτωχή οικογένεια και ήθελαν να τη βοηθήσουν να πληρώσει τις σπουδές της με τον παχυλό μισθό που της προσέφεραν. Ξέσπασε σάλος στην Κύπρο με το θέμα και η κοπέλα μη αντέχοντας τη δημόσια διαπόμπευση και τη ψυχολογική πίεση, παραιτήθηκε.

Στην Ελλάδα είχαμε την εκπροσώπηση της χώρας στη Γιουροβίζιον από τον Βίκτωρα Βερνίκο, γόνο της γνωστής οικογενείας εφοπλιστών, ο οποίος πήρε το χρίσμα μέσα από μία πολύ αδιαφανή διαδικασία (η οποία μάλιστα οδηγήθηκε και στα δικαστήρια από τη Μελίσσα Μαντζούκη, την τραγουδίστρια που ήρθε πρώτη στην ψηφοφορία του κοινού). Μέσα από ένα ορυμαγδό δηλώσεων τον οποίον δεν παρακολούθησα από κοντά, τα έκοψαν και τα έραψαν όπως ήθελαν και εντέλει στείλανε τον Βερνίκο στο Λίβερπουλ με τη ψεσινή άθλια εμφάνιση η οποία φυσικά δεν προκρίθηκε στον τελικό. Η Ελλάδα έχει τρομερή δυναμική στη Γιουροβίζιον, θεωρώ ότι είναι ότι από τις χώρες που άμα το ποθήσει κερδίζει το τρόπαιο για πλάκα. Για να έφτασε στο σημείο να αποκλειστεί, πάει να πει ότι το προσπάθησε να αποκλειστεί. Και το κατάφερε. Η Ελλάδα αποκλείστηκε άλλες δυο φορές στην ιστορία της, με εξίσου άθλιες εμφανίσεις που έκαναν μπαμ από μακριά ότι εκλιπαρούσαν τον αποκλεισμό.

Και στις δυο προαναφερθείσες περιπτώσεις τα μίντια έπεσαν να φάνε τους ιθύνοντες. Τον βλάκα τον υφυπουργό που διόρισε μία κοπέλα χωρίς καμία κατάρτιση στη θέση του «συμβούλου» και στην διεφθαρμένη ΕΡΤ που έστειλε ένα άγουρο παιδάκι στον μεγαλύτερο μουσικό διαγωνισμό του κόσμου. Και στις δύο περιπτώσεις οι ευθύνες της 19χρονης και του 16χρονου πέρασαν στο ντούκου, κατ’ ακρίβεια οι περισσότεροι προσπάθησαν να τους αθωώσουν κιόλας, και να τους παρουσιάσουν ως θύματα των περιστάσεων.

Διαφωνώ κάθετα, εντός, εκτός κι επί τα αυτά!

Πρωταρχική ευθύνη φέρουν η 19χρονη και 0 16χρονος. Σαφώς φέρουν ευθύνη και οι θεσμοί που τους εμπιστεύτηκαν θέσεις και οφίκια τα οποία δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν, αλλά και τα υποκείμενα δεν έπεσαν από τον ουρανό. Δεν πήγε ο υφυπουργός, ο Κουμής, να χτυπήσει τυχαία μια πόρτα και να βρει μια 19χρονη να της πει «θέλεις να μπεις σύμβουλός μου; Πώς σου φαίνεται η ιδέα;» Ούτε η ΕΡΤ πήγε μόνη της να βρει τον Βερνίκο να του προτείνει την εκπροσώπηση της Ελλάδος. Η 19χρονη έτρεχε τον Χριστουδουλίδη από κοκτέηλ σε κοκτέηλ και η οικογένεια του Βερνίκου (φημολογείται ότι) τα έσκαζε αδρώς προκειμένου να προωθήσει το βλαστάρι της. Αμφότεροι ήξεραν τι έκαναν και τι διεκδικούσαν!

Το να κάθομαι και να διαβάζω σήμερα κάτι μελοδραματικά σχόλια του τύπου «τι φταίει το παιδάκι που το έριξαν στα βαθειά της Γιουροβίζιον» ή «δεν φταίει η φτωχή η 19χρονη» μου προκαλεί τα νεύρα της αρκούδας. Ήξεραν και ο 16χρονος και η 19χρονη μια χαρά ότι αυτό που διεκδικούν ήταν έξω από τις δυνατότητές τους. Απλώς είχαν το θράσος να το απαιτούν γιατί θεωρούσαν ότι τους αξίζει. Η 19χρονη ειδικά που είναι και ενήλικη όφειλε να γνωρίζει ότι μία θέση στο Δημόσιο προκηρύσσεται πρώτα και διεκδικείται μέσω εξετάσεων και συνεντεύξεων. Δεν βρίσκουμε το γραφείο έτοιμο επειδή για έξι μήνες το παίζαμε η δουλάρα του υποψήφιου προέδρου. Και ο Βερνίκος δεν είναι μωρό. Είναι μεν ανήλικος αλλά στα 16 πλέον οι νέοι έχουν δικαιώματα και γνώσεις που εμείς δεν φανταστήκαμε.

Εγώ στα 16 μου φερ’ ειπείν, δεν ήξερα που πάει το πουλί μου και το μοναδικό μου επίτευγμα ήταν ότι έπαιξα σε μια σχολική, θεατρική παράσταση ένα βουβό πρόσωπο. Και το θεωρούσα και πολύ μου. Δεν είχα αξιώσεις να εμφανιστώ στην μεγαλύτερη σκηνή του κόσμου. Εξίσου, εγώ στα 19 μου ήμουν στον στρατό και προετοιμαζόμουν να μάθω την αγγλική γλώσσα ώστε να μπω στο πανεπιστήμιο. Δεν είχα απαιτήσεις για θεσούλα στο Δημόσιο. Έπρεπε να γίνω 30 ετών για να μπω στο Δημόσιο, να περάσω εξετάσεις στις οποίες μάλιστα ήρθα και πρώτος παγκύπρια και έπειτα να περάσω από τρεις συνεντεύξεις πριν πάρω τη δουλειά μου.

Ναι, είναι και οι θεσμοί διεφθαρμένοι και δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Εντυπωσιάζομαι όμως με το θράσος των νέων και την προσπάθεια αθώωσής τους από την κοινωνία και τα σόσιαλ. Όχι κύριοι, αυτοί προτίστως είναι οι υπεύθυνοι που είτε δεν έχουν ουδεμία αυτογνωσία, ή την έχουν, αλλά αδιαφορούν. Οι νέοι σήμερα καμώνονται ότι δικαιούνται να επιλέγουν θρησκεία, ότι είναι άξιοι να αποφασίζουν τι θα κάνουν με το σώμα τους, να κάνουν έκτρωση, να πηδηχτούν από τα 13 τους, ακόμη και να αλλάξουν το φύλο τους αν αισθάνονται δυσφορία. Δεν είναι όμως άξιοι να κρίνουν αν έχουν τα φόντα και τα εχέγγυα για να διεκδικήσουν μία θέση που θα τους αποφέρει 30.000 ευρώ τον χρόνο και να πουν ένα τραγούδι που φωνάζει από μακριά ότι δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας; Μια χαρά τα έχουν! Απλώς ισχύει το "απ' ον αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του". Πρόκειται περί αθλίων ηλιθίων και σε ένα ιδανικό κόσμο πρώτους αυτούς θα σταύρωνε ο κόσμος.

Το να φταίνε οι πολιτικοί και η ΕΡΤ είναι το εύκολο. Πάντα φταίει ο πολιτικός και η ΕΡΤ. Το ξέρουμε, το εμπεδώσαμε, το συνηθίσαμε. Το δύσκολο είναι να βάλεις αυτά τα κακομαθημένα στη θέση τους!

Εχθές, μετά τον αποκλεισμό της Ελλάδος, ο κύριος Βερνίκος με την αδικαιολόγητη και υπέρμετρη αυτοπεποίθηση έγραψε στον λογαριασμό του στο ίνσταγκραμ το κάτωθι: 

Από την ορθογραφία και μόνο όχι δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη Γιουροβίζιον, αλλά θα έπρεπε να του είχε επιβληθεί να ξαναπεράσει το Δημοτικό με το ζόρι. Ζώα!