Ό,τι Κράτησα Από Τα Όσκαρς

Η πιο συγκινητική στιγμή της προχθεσινής απονομής βραβείων Όσκαρ ήταν όταν η Lady Gaga τραγούδησε μία συρραφή τραγουδιών από τη ‘Μελωδία της Ευτυχίας’, η οποία φέτος γιορτάζει την 50στη της επέτειο. Μετά βίας συγκρατιέσαι όταν σκάει μύτη η Τζούλια Άντριους στο τέλος και την αγκαλιάζει, λίγο πριν παρουσιάσει ένα από τα βραβεία.

Βέβαια, εγώ χάρηκα για δύο λόγους. Πέραν του προφανούς (η ‘Μελωδία της Ευτυχίας’ με μεγάλωσε…), απέδειξε και κάτι άλλο: Πόσο μπροστά είναι μία από τις μεγαλύτερες μου αγάπες.

Πάνθεον 2013: Φως! Δάση, βιολιά, φωνάρα, στη συσκευασία της μίας. Και το κυριότερο: 365 μέρες πριν!

Χτυπούν Καμπάνες

Άκου αυτό το τραγούδι και πες μου αν δεν ανοίγει η ψυχή σου, φύλλα-φύλλα! 

Μέσα σε μία νύχτα πήρα την απόφαση, έκοψα εισιτήριο από Κύπρο, και ταξίδεψα ειδικά για να δω τη νέα όπερα του Καρβέλα, "Οι Καμπάνες του Έντελβάις" (το Έντελβάις δεν είναι χωριό στη Γερμανία παρεμπιπτόντως, ανοίξτε και κανένα βιβλίο εκεί στο Star Channel, φκιόρο είναι, σαν εσάς...). 

Πρόκειται για συνταραχτική παράσταση. Συνταραχτική στα όρια του "disturbing". Ήξερα την υπόθεση, γνώριζα τι θα δω, κι όμως και πάλι ενοχλήθηκα. Ήταν τέτοια η απόδοση των ηθοποιών, που σε συνδυασμό με τα φώτα, τη σκηνοθεσία και την μουσική ένιωσα να διαταράσσεται όλο το νευρικό μου σύστημα. Ειδικά στη δεύτερη πράξη και την επίμαχη σκηνή όπου ο γιος κακοποιείται σεξουαλικά από τον "πατριό", τα είδα όλα. Η παράσταση με επηρέασε τόσο πολύ που κατέτρεχε δυο μέρες. Και δεν αναφέρομαι κατ' ανάγκη στις ενοχλητικές σκηνές αλλά στην ευρύτερη ατμόσφαιρα του έργου. 

Σαν παράσταση είναι εξαιρετική. Ο Κακλέας τη σώζει αλλά και την αναδεικνύει πολύ σωστά σε πολλά σημεία. Τη σώζει υπό την έννοια ότι θα μπορούσε κάποια πράγματα να θεωρηθούν σκέτη διαστροφή και όχι τέχνη, ενώ κάποια άλλα που θα μπορούσαν να περάσουν αδιάφορα, αποκτούν θεατρική αξία. Εν πάση περιπτώσει, τον θεωρώ κλειδί στην όλη υπόθεση αφού είτε χαλιναγωγεί, είτε προωθεί την άβυσσο της ψυχής του Καρβέλα στο βαθμό που το έργο να θεωρείται άριστο. 

Υπήρξαν βέβαια και σκηνές που βαρέθηκα λίγο, αλλά θεωρώ ότι ήσαν αναγκαίες ώστε να αναπτυχθεί η δυναμική των χαρακτήρων και να γίνουν πιο εμφανείς οι εσωτερικές τους συγκρούσεις. Προσωπικά δεν θα έκοβα από το έργο ούτε μια σκηνή. Θεωρώ ότι ακόμα και οι πιο βαρετές εξ αυτών, εξυπηρετούσαν κάποιο σκοπό. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πάνω από 2-3. 

Η μουσική ήταν εξαιρετική, αν και δυστυχώς ολίγα σουξέ θα κληρονομήσουμε από το όλο εγχείρημα. Το "Ας μην πούμε τίποτα", η "Ηρωίνη", ο "Γιος μου", οι "Καμπάνες του Έντελβαϊς", τα τραγούδια του ροκ συγκροτήματος και το τραγούδι στη δισκογραφική εταιρεία, θα τα ακούμε ευχάριστα και μετά την παράσταση. Το μελοδραματικό κομμάτι 'ομως, δεν ξέρω κατά πόσον θα το κάνουμε κτήμα μας. 

Η Άννα Βίσση ήταν εξαιρετική τόσο υποκριτικά όσο και φωνητικά. Είμαι πολύ αυστηρός μαζί της, γιατί θέλω να παραμένει αντάξια της ιστορίας της αλλά και επειδή δεν θέλω να βλέπω ούτε ίχνος φθοράς πάνω της. Η φωνή της ήταν καμπάνα. Ένιωθα ότι το απολάμβανε και η ίδια και αυτό την ωθούσε να αποδώσει ακόμα καλύτερα. Η σκηνή στην οποία την παραδέχτηκα όμως, ήταν στο φινάλε, στον τρόπο με τον οποίο άφησε το βάρος του σώματός της να πέσει πάνω στον γιο της, ξεψυχώντας. Υπερέβη εαυτόν υποκριτικά.   

Και τώρα οι ενστάσεις. 

Οι ενστάσεις δεν είναι ακριβώς ενστάσεις, είναι δικά μου (ψυχολογικά) θέματα, αλλά θα στα πω.

Το έργο αυτό δεν αντέχω να το ξαναδώ. Ήταν υπέροχο, ήταν αριστούργημα, αλλά είναι κάτι σαν τη Λίστα Του Σίντλερ. Όταν είχα παρακολουθήσει το εν λόγω έργο τη δεκαετία του '90, έκανα μια μέρα να συνέλθω. Το κατατάσσω στα ωραιότερα έργα που έχω δει, αλλά δεν αντέχω να περάσω ξανά αυτό το ψυχολογικό πράμα. Το ίδιο ισχύει κι εδώ. Τους Δαίμονες, ας πούμε, τους είδα 100 φορές και δεν τους χόρταινα, αλλά οι Καμπάνες δεν είναι ευρείας κατανάλωσης. 

Εντάξει, δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι εγώ ως φαν έχω ανάγκη από τον Καρβέλα να μου προσφέρει έργα τα οποία θα καταναλώνω 100 φορές τη βδομάδα, και θα τα λιώνω για να ψυχαγωγούμαι, μέχρι να μου προσφέρει το επόμενο. Σ' αυτή την περίπτωση, ο Καρβέλας μου χαρίζει ένα αριστούργημα που δεν μπορώ να το χαρώ. Οι Δαίμονες είχαν μια dark πλευρά, αλλά ήταν ταυτόχρονα και ποπ και mainstream σαν το 'φάντασμα της όπερας' ας πούμε. Δεν μπορούσες να χάσεις τον ύπνο σου με το μεταφυσικό του πράγματος. Κι αν τον έχανες, επειδή μπορεί να ήσουν μωρό όταν τους πρωτο-παρακολούθησες, το υπόλοιπο έργο το διέπνεε μια παραμυθάδα και μια γλύκα που υπερκάλυπτε οποιεσδήποτε ενοχλήσεις. Ακόμη και ο διάβολος είχε αποδοθεί γραφικότατα, σαν καρτούν, προκειμένου να μην ενοχλήσει. Στις καμπάνες αυτό δεν συμβαίνει, μας σερβίρεται ωμή σκληρότητα. Δεν μπορώ να εκλάβω την σεξουαλική κακοποίηση ως κάτι ελαφρύ, ούτε ως κάτι που θα αγοράσω για να το ακούω σπίτι μου και να φτιάχνομαι. Θα μου πεις, δεν ήταν καν πρόθεση του Καρβέλα να το αγοράσεις, να το ακούς και να φτιάχνεσαι. Στα προηγούμενα φτιαχνόμασταν πάντως. Θέλω να έχω και αυτή την επιλογή. 

Δεν συγκρίνω τα δύο έργα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι θέλουμε τραγούδια για να μας συντροφεύουν. Και αν μπορώ να δω αποκομμένο και ανεξάρτητο το "κλείνω τα μάτια", τα "ουράνια τόξα", το "για ένα όνειρο ζούμε", και τη "Μουσική του Ανέμου", από τις καμπάνες του Έντελβαϊς έχω λιγότερο υλικό που δεν μου φτάνει. Δεν μπορώ να βγάλω τα επόμενα δυο χρόνια έτσι, ούτε να ακούω μόνο τα 2-3 τραγούδια που είναι κάπως πιο ουδέτερα για να περάσει ο καιρός. 

Φιλολογικό και προσωπικό το ζήτημα, βεβαίως, βεβαίως, το οποίο επ' ουδενί αφαιρεί από την αριστουργηματικότητα του έργου.

Πόσο Στάλω Θεοφυλάκτου Είσαι;

Η νέα μου τηλεοπτική συμπάθεια ακούει στο όνομα Μαριέλλα Σαββίδου και δη στον ρόλο της Στάλως Θεοφυλάκτου, στη νέα σειρά του Καπουτζίδη.

Από το πρώτο επεισόδιο που παρακολούθησα ήταν σαν να βλέπω μπροστά μου δεκάδες συμφοιτήτριές μου από την Αγγλία, αλλά και άλλες γνωστές μου που φοιτούσαν στην Ελλάδα και με έπιασε νοσταλγία. Θυμάμαι ότι το 2000 ως πρωτοετής, καθόμουν στην πιτσαρία στο mall του Reading, και τις παρακολουθούσα από τη τζαμαρία που πηγαινοέρχονταν να ψωνίσουν. Δεν τις γνώριζα, μα τις αναγνώριζα. Όλες ντυμένες το ίδιο, με τις ίδιες ανταύγειες στο μαλλί, με το ίδιο παπούτσι, να μιλούν στο κινητό με Κύπρο και να ενημερώνουν τι αγόρασαν… Δεν ήθελα ούτε να τις ξέρω. Σήμερα, όλα αυτά τα βρίσκω χαριτωμένα.

Αυτά ενσαρκώνει η Μαριέλλα στον ρόλο της. Συν τη λατρεία για τη Βίσση, που αγγίζει και εμένα.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο σε μια εφημερίδα, όπου κάποιος δημοσιογράφος γκρίνιαζε ότι ο Καπουτζίδης «παρουσιάζει τη σύγχρονη Κύπρια σαν μια ττοππουζο-χωρκάτισσα που το μόνο που την κόφτει είναι να βγάζει σέλφι με το κινητό της». Πρέπει να ζει σε άλλη χώρα ο κύριος. Δεν ξέρω γιατί νομίζει ότι η σύγχρονη Κύπρια είναι κάτι άλλο απ’ αυτό. Όχι όλες, αλλά οι 8 στις 10 αυτό είναι. Φτιάξε ένα προφίλ στο facebook, κύριέ μου, να ξεστραβωθείς, ή μάλλον να στραβωθείς από τις πολλές τις σέλφι, από το απέραντο duck face και από την τραγική χρήση της γλώσσας.

Συγχαρητήρια αξίζουν στον Καπουτζίδη και όχι κατσάδες. Επειδή απέδωσε την πραγματικότητα ρεαλιστικότατα και προ πάντων συμπαθητικά. Γιατί ας μην γελιόμαστε, η Στάλω Θεοφυλάκτου που μας περιβάλλει στο γραφείο, στο σχολείο, στο  καφέ, δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο συμπαθητική και απολαυστική, όσο βγαίνει στο γυαλί.

Τα Μιτοχόνδρια

Μιτοχόνδρια – αγαπημένη λέξη.

Θα μπορούσε να είναι μια βρισιά. «Πού ήρθαμε να ζήσουμε εδώ, στην Κύπρο, ανάμεσα σε τόσα μιτοχόνδρια;», ας πούμε. Υπονοώντας μια κοινωνία υποχονδριακών. «Τολμάς και μιλάς εσύ ρε μιτοχόνδριε;» Πολύ μου αρέσει, θα τη χρησιμοποιώ.

Τέλος πάντων. Τα νέα με τα μιτοχόνδρια φαντάζομαι τα μάθατε. Στη Βρετανία επιτράπηκε για πρώτη φορά στα χρονικά η σύλληψη εμβρύου με γενετικό υλικό από τρία διαφορετικά πρόσωπα, ώστε να αποφευχθούν συγκεκριμένες κληρονομικές ασθένειες. Ως εκ τούτου, αυτά τα παιδιά όταν γεννηθούν θα έχουν τρεις γονείς, κάτι που ήδη ξεσήκωσε αντιδράσεις από ένα μάτσο γερόντων, ή γεροντικών μυαλών, εικάζω.

Οι αντιδρώντες φοβούνται ότι θα δημιουργηθεί στο μέλλον μια μόδα παιδιών α λα καρτ, κάτι το οποίο το συγκεκριμένο μπλογκ σατίρισε το 2007 σε αντίστοιχη ανάρτηση με παταγώδη επιτυχία. Τόσα χρόνια μετά, εξακολουθώ να είμαι υπέρ αυτής της εξέλιξης. Επιπλέον, όσο πλησιάζει ο καιρός να γίνω πατέρας (δεν είναι έγκυος η Μπρέντα, θεωρητικά μιλώ), τόσο περισσότερο με παθιάζει το θέμα, καθότι θέλω να απαλλάξω το τέκνο μου από τις δικές μου γονιδιακές ατέλειες, που δυστυχώς είναι αμέτρητες.

Με ενδιαφέρει να επιλέγω το πώς θα μοιάζει το παιδί μου. Να επιλέξω τι χαρακτηριστικά θα έχει, τι δυνατότητες και ταλέντα θα διαθέτει. Διότι θα είναι δικό μου παιδί, εγώ θα το μεγαλώσω, εγώ θα το πληρώνω, εγώ θα το διαπαιδαγωγώ, εγώ θα το ξεσκατίζω και ως εκ τούτου έχω άποψη για το τι καπνό θα φουμάρει! Με ενδιαφέρει να έχω ένα παιδί που θα συνεργάζεται, να είναι φιλομαθές, ταλαντούχο, αυτοδημιούργητο. Δεν υπονοώ ότι θέλω μία καλύτερη βερσιόν του εαυτού μου, ή ένα πλάσμα που θα χειραγωγείται εύκολα προς δική μου ευκολία. Εννοώ ότι θέλω να ταιριάξουμε. Και αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αν κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια.

Όπως πολύ ορθά πας στο κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών για να αγοράσεις υπολογιστή και σου λένε: «Είναι άδειος, φορτώστε εσείς όποια προγράμματα γουστάρετε και καταρτίστε τον όπως σας βολεύει», έτσι θέλω να πάω και στον γενετιστή και να του πω: «Θέλω μια κόρη τσαχπίνα και ναζιάρα, αλλά που να μην εξελιχθεί σε πορνίδιο. Που να αξιωθεί να μιλήσει τουλάχιστον τρεις ξένες γλώσσες, να έχει καλλιτεχνικές τάσεις αλλά να γίνει επιστήμονας και να ανακαλύψει το γονίδιο που ευθύνεται για τον καρκίνο και να το θεραπεύσει. Σε πόση ώρα θα είναι έτοιμη να περάσω να την παραλάβω;» Ωραία δε θα ‘ταν;

Αυτό το Kinder Surprise που ζούμε όλοι, που πρέπει να γεννήσεις το παιδί και δεν ξέρεις πώς θα σου προκύψει, ήτοι σε ποιο ωκεανό θα καταλήξει να μελετά τις φάλαινες, ή σε ποια φυλακή θα εκτίσει ποινή για τη δολοφονία του δασκάλου του, είναι τα μάλα ψυχοφθόρο και πρέπει κάποτε να λάβει τέλος.

Και μην ακούσω μαλακίες του τύπου: "θέλω το παιδί μου να το αγαπήσω για τα ελαττώματά του" και τσακωθούμε δευτεριάτικα. Δεν ξέρω κανέναν που πάει να αγοράσει ελαττωματικό λάπτοπ και καμαρώνει γι αυτό. Εδώ για μια γρατζουνιά στην οθόνη εντοπίζουμε και ζητάμε τα λεφτά μας πίσω… 

Κουμάντο στο Στιλ Κάνουν Μόνο οι Σπουδαίοι

Σκέψεις για το ντύσιμο και την εμφάνιση:

-       Δεν με πειράζει που ο Βαρουφάκης δεν φορά κοστούμι και γραβάτα, επειδή φαίνεται να ξέρει τη δουλειά του και να έχει πλάνο. Μπορώ να ανεχτώ έναν άνθρωπο που παρεκκλίνει από τη νόρμα αν με αυτό τον τρόπο θα αποδώσει καλύτερα.

-       Με πειράζει όμως να είσαι, ας πούμε, ο Χριστόφιας και να μη φοράς γραβάτα, υποκρινόμενος τον cool επαναστάτη, αλλά με ένα έργο πίσω σου, ολότελα για τον πο*τσο. Εκεί δείχνεις απλά γελοίος. 

Είναι κάτι αντίστοιχο της μαθητικής στολής που φορούσε η γενιά μου στο σχολείο:

-       Δεν με πείραζε να βλέπω την καλύτερη μαθήτρια της τάξης να κυκλοφορεί με το πουκάμισο έξω απ’ τη φούστα. Άμα έγραφες είκοσι στα μαθηματικά ήσουν αρκετά μαγκάκι για να κυκλοφορείς όπως θέλεις.  

-       Αλλά με πείραζε να βλέπω την πουτάνα του σχολείου να κυκλοφορεί σαν την «κκιλιντζίρα». Δεν θεωρούσα πως είχε την πολυτέλεια να παρεκκλίνει του κανόνα, διότι τον κανόνα πρέπει να μπορείς να τον ακολουθήσεις πρώτα πριν να τον σπάσεις. 

Θεωρώ πως οι σπουδαίες προσωπικότητες έχουν το ακαταλόγιστο. Δεν θα ανέμενα από τον Νταλί να κυκλοφορεί με κοστούμι. Η προσφορά του στις τέχνες είναι τεράστια για να απαιτώ να συμβιβαστεί με το σαβουάρ βιρβ. Δεν θα απαιτούσα από τη Lady Gaga να ντυθεί συμβατικά. Είναι τρομερά ιδιοφυής ώστε να θέλεις να τη ντύσεις με ένα κανονικό φουστάνι. Αλλά ναι, κουμάντο στο στιλ κάνουν οι ιδιοφυίες. Όχι οι κοινοί, αδιάφοροι θνητοί.

Απομένει να δούμε κατά πόσον η απόδοση του Βαρουφάκη θα δικαιολογεί και όλον αυτόν τον αντικομφορμισμό που πουλά τις τελευταίες μέρες. Μέχρι στιγμής κερδίζει τις εντυπώσεις γιατί οι απαντήσεις του έχουν συνοχή, δεν χάνει την ψυχραιμία του, έχει πλούσιο ακαδημαϊκό βιογραφικό, δεν μιλά σαν γύφτος, ταξιδεύει σε economy… Οπότε μπορώ να του συγχωρήσω την απόκλιση από τη διπλωματία της ένδυσης.

Για τους δικούς μας τους άχρηστους όμως, συγχωροχάρτι δεν έχει.

Είστε που είστε συγκαλυμμένοι βλάκες, τουλάχιστον ντυθείτε σαν άνθρωποι να παρηγορηθούμε οι υπόλοιποι που σας εμπιστευτήκαμε τη μοίρα μας και την οποία ολοένα βλέπουμε να ψυχανεμίζεται. 

Γιατί μπορεί τα ράσα να μην κάνουν τον παπά, αλλά σίγουρα του κρύβουν τη απλυσιά. 

Ένα Σουρεάλ Ντουζ Πουάν

Απόψε έγινε κάτι πολύ σουρεαλιστικό.

Εκεί που ετοιμαζόμασταν με τη Μπρέντα να απλώσουμε στον καναπέ για να παρακολουθήσουμε τον τελικό της Γιουροβίζιον, γύρισα και της είπα για πλάκα: «στείλε ένα τουίτ στον φίλο σου τον Τρύφωνος και πέστου να μας βρει δυο θέσεις για το στούντιο, τζάμπα μετακομίσαμε δυο στενά πιο κάτω από το ΡΙΚ;!»

Ήρθε η Μπρέντα στον καναπέ, έβγαλε και τις παντόφλες, έκατσε σταυροπόδι και του το έγραψε. Μέσα σε πέντε λεπτά της απάντησε: «Ελάτε». Εν τω μεταξύ εγώ το είχα πει γι αστείο. Ούτε που πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να ανταποκριθεί ο Τρύφωνος μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, δέκα λεπτά πριν βγει στον αέρα, σε μια τουϊτερού.

Θα μου πεις, δεν είναι όποια κι όποια τουϊτερού. Θα συμφωνήσω.

Μέσα σε πέντε λεπτά, βγάλαμε πυτζάμες, σβήσαμε κεριά, μαζέψαμε πιάτα, κλείσαμε φώτα, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και φτάσαμε στο ΡΙΚ με ύφος 100 καρδιναλίων. Όλα αυτά, έγιναν μέσα σε 15 λεπτά! Για πότε ήμουν με τις πυτζάμες έχοντας μόλις βγει από το ντουζ και για πότε βρέθηκα να δίνω ντουζ πουάν πρώτο τραπέζι πίστα, ένας Θεός ξέρει! Ήταν σαν να μας ρούφηξε η τηλεόραση, όπως γίνεται στα κινούμενα σχέδια, και μας πήγε στο χώρο της δράσης. Χαχαχαχα μέσα στο στούντιο ήμασταν τα πλέον άσχετα-σχετικά άτομα.

«Τώρα να δεις, που θα βρεθούμε και κατά λάθος πάνω στην πίστα και θα παρουσιάσουμε» της είπα. ΟΚ, το παράχεσα.

Τι να σου πω τώρα για το πρόγραμμα. Αν σου φάνηκε λυπηρό από τηλεόρασης, να ξέρεις ότι από κοντά ήταν εκατό φορές χειρότερο. Έχω παρευρεθεί ξανά σε ζωντανή εκπομπή βεβαίως, βεβαίως και δεν εξεπλάγην. Η μαγεία της τηλεόρασης εξαφανίζεται από κοντά. Το σκηνικό (που ήταν 100% αντιγραφή από αυτό της διοργάνωσης στη Ρίγα το 2003) ήταν ακόμα πιο φτωχικό από κοντά, ενώ τα αστεία των παρουσιαστών/κριτών δεν βοηθούσαν να μειδιάσει ούτε καν το κοινό που ήταν παρόν. Το μόνο που μπορώ να πω μετά βεβαιότητας είναι πως η Άντρη Καραντώνη είναι πανέμορφη και από κοντά. Μπορεί να μιλά τα Ελληνικά χειρότερα και από τον Ιταλό καλεσμένο απ’ τη RAI, αλλά είναι μαγευτικό πλάσμα.

Επίσης περιττό να σου πω ότι είχα κι ένα άγχος μην τυχόν και διασταυρωθώ με όλους αυτούς που κράζω κατά καιρούς, μην τυχόν και με αναγνωρίσουν και ζήσω άβολες στιγμές, αλλά ευτυχώς δεν είμαι ακόμα τόσο σελέμπριτι. Πέρασα ξυστά από τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου αλλά ουδέν δράμα ζήσαμε για το όσα έσυρα στον μικρό του αδελφό, που ευτυχώς ήρθε προτελευταίος και πήγε η καρδιά μας στη θέση της.

Η βραδιά γενικά ήταν άνευρη, αλλά είχε και μερικά εξαιρετικά highlights:

Έζησα να ξαναδώ την Έλενα Πατρόκλου να τραγουδά ξανά το SOS! Επική στιγμή! Ούτε η ίδια δεν το πίστευε ότι θα ξαναέλεγε το εν λόγω τραγούδι – ύμνος! Επίσης υπέροχο, το ότι ξεκίνησε το medley της με το ‘Μόνο η Αγάπη’ ντυμένη σαν Άννα Βίσση, αποτίοντας φόρο τιμής στην σπουδαιότερη φωνή του κόσμου.

Ο Ιταλός μιλούσε αξιοπρεπέστατα ελληνικά, ο Γάλλος τα αποθέωσε πολλάκις δηλώνοντας ότι «δεν μπορώ να μην αγαπώ τραγούδι που έχει ελληνικούς στίχους», μόνον οι δικοί μας οι χωρκάτες τα απαξιώνουν! Κι άμα πεις και τίποτα θεωρείσαι πλέον εθνικιστής. Σκατά να φάτε όλοι όσοι καταντήσατε να μιλάτε ένα κράμα διαλέκτου Τσιάκκα/ Λώρη Λοϊζίδη/ Χριστιάνας Αρτεμίου, Εγγλέζικων τρίτης διαλογής και greeklish του MIRC. Αυτοκτονήστε να καθαρίσει ο τόπος.

Ήμουν από εκείνους τους λίγους θεατές που ψήφισαν τους Minus One. Εξήγησα προηγουμένως το γιατί. Η επιτροπή ευτυχώς τους διέσωσε από τον απόλυτο διασυρμό, μα δεν ήταν αρκετό. Παρόλο που είχαν επιμεληθεί περαιτέρω την σκηνική τους παρουσία, και ντύθηκαν προσεγμένα, εντούτοις δεν έπεισαν. Ούτε το κοινό τους μπήκε στον κόπο να τους υποστηρίξει. Θα μου πεις, το συγκεκριμένο κοινό, το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπε απόψε, ήταν το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Τι να κάνεις…

Είχαν πάντως ενδιαφέρον τα αποτελέσματα. Είχαμε ανατροπή το τελευταίο λεπτό, χρόνια είχαμε να το ζήσουμε.

Πάντως σας διαβεβαιώ ότι στα παρασκήνια επικρατούσε ο πολιτισμός. Ούτε καβγάδες με τα σόγια μεταξύ τους, ούτε βρισιές, ούτε μαλλιοτραβήγματα όπως ακουγόταν πως συνέβαινε παλιότερα. Ούτε καν ένας χαμένος να κλαίει. Όλοι αξιοπρεπείς. Πρόοδος.

Όπως και να ‘χει, η αντρική βερσιόν της Λίσα Αντρέας με τα γυαλιά της Νάνας Μούσχουρη δεν προβλέπω να έχει την τύχη της προκατόχου της. Αυτή είναι η γνώμη μου. Η φόρμα αυτή έχει δοκιμαστεί ήδη στον Διαγωνισμό, και κατ’ εμέ, έχει κουράσει. Τις καλύτερές μας ευχές, όπως και να ‘χει, να πάει καλά. Πληρώνουμε που πληρώνουμε, ας μην πυροβολούμε την αποστολή ακόμα δεν έφτασε στη Βιέννη, που έλεγε και η θεία Μπόκοτα. 

Μπορούμε να την πυροβολήσουμε με την ησυχία μας αφού καταποντιστεί. Μέχρι τότε, au revoir!

ΥΓ: Γι' αυτό παντρεύτηκα αυτό το κορίτσι. Επειδή μαζί της ζω τα πιο αστεία πράγματα του κόσμου, σαν να πρόκειται για τις πιο φυσιολογικές καταστάσεις! Σε κάποια φάση γύρισε και μου είπε: "Αν μέναμε στον καναπέ μας, τώρα θα κοιμόμασταν με την ησυχία μας. Τώρα εδώ, πώς να κλείσεις μάτι; Ντροπή." Την αγαπώ! 

Ένα Τραγούδι Μπαινο-Βιέννη

Και φτάνουμε αισίως στην ωραιότερη εποχή του χρόνου.

Στην εποχή που θα επιλέξουμε τραγούδι για τη Βιέννη.

Τα έξι τραγούδια που θα διαγωνιστούν την Κυριακή στον τελικό, είναι όλα από μέτρια έως αδιάφορα. Ουδέν αποτελεί πρόταση, με την έννοια ότι προτείνει κάτι που δεν ξανακούσαμε, ή είδαμε στη Γιουροβίζιον. Θέλω να πω, ο συνδυασμός χιπ-χοπ με ζεϊμπέκικο του Γιώρκα, ήταν κάτι πρωτοποριακό. Το ποπ συνδυασμένο με τη κρητική λύρα της Παπαρίζου επίσης. Ε, εμείς δεν έχουμε να επιδείξουμε τίποτε που δεν ξαναείδαμε τόσα χρόνια. Δηλαδή είχαμε, ένα ωραιότατο ρεμπέτικο τραγούδι και μία πολύ παράξενη μπαλάντα από τον Πιέρο Κέζου, αλλά τα σαΐνια της επιτροπής δεν τα πέρασαν στον τελικό. Κι ας καμώνονται ότι ξέρουν από Γιουροβίζιον. Την τύφλα τους ξέρουν, κατ’ εμέ.

Δεν φταίνε αυτοί, φυσικά. Το ΡΙΚ φταίει που με μηδενικό μπάτζετ θέλει να φτιάξει εκπομπή στα πρότυπα του The Voice. Άμα δεν βρίσκεις πραγματικούς σταρ και ειδήμονες να διαλέξουν τα τραγούδια, επιστρατεύεις δευτέρας και τρίτης διαλογής αστέρες να σου κάνουν τη δουλειά δωρεάν. Και τους ξεπληρώνεις με δωρεάν διαφημίσεις των άλλων τους δουλειών στα διαφημιστικά διαλείμματα.

Ο Άλεξ Παναγή, για παράδειγμα, έχει αναμφισβήτητα σεβαστές μουσικές γνώσεις. Μα, για τη Γιουροβίζιον δεν κάνει. Ελπίζω να μην αυτοκτονήσει αν το διαβάσει αυτό κάποτε. Ήρθε 9^ος το 1995 και μπράβο του. Μας χάρισε μία από τις πιο μνημειώδεις εμφανίσεις με τη «Φωτιά». Έπρεπε να σταματήσει εκεί όμως. Έκτοτε το γάμησε. Δοκίμασε άλλες 3-4 φορές να μας εκπροσωπήσει και δεν τα κατάφερε (τη μία φορά μάλιστα έχασε από τον ανεκδιήγητο Λίλυγκριν, Θεέ μου!), ενώ ας μη ξεχνάμε και την καρακιτς εμφάνιση στο ‘Νόμιζα’ το 2000, με τη φούστα και τις ασημένιες ανταύγειες που πραγματικά δεν ξέρω αν θέλει να τη θυμάται κανένας. Το 2000 κατέληξε 21^ος στους 24. Με αυτά και μ’ αυτά δεν ξέρω με ποια δικαιολογία αποτελεί μέλος της κριτικής επιτροπής. Επειδή πάει κάθε χρόνο ως coach άλλων αποστολών; Σιγά το κατόρθωμα. Τελευταία η Μάλτα το 2006, αποκλεισμένη η Λευκορωσία το 2012. Για να γράφει πάντως μιούζικαλ για παιδιά, τύπου ‘Γουρουνιάσματα,’ είναι εξαιρετικός.

Ομοίως, η Έλενα Πατρόκλου (που είναι και η πιο συμπαθητική κριτής από τους τέσσερεις), πλην της 9^ης θέσης στη Γιουροβίζιον του ’91 με το καλτ πλέον SOS, δεν έχει να επιδείξει κάτι. Ναι, υπήρξε μέλος των Ζιγκ-Ζαγκ για πολλά χρόνια, αλλά αυτό συνέβη όταν το συγκρότημα ήταν στη δύση της καριέρας του και αμφιβάλλω αν το θυμάται κανείς, πλην εμού και της ίδιας. Το 2012 υπήρξε η καθηγήτρια φωνητικής της Ήβης Αδάμου στο Μπακού και μπράβο, αλλά για να γίνει μέλος μιας τέτοιας επιτροπής, δεν πιστεύω ότι έχει τα εχέγγυα.

Ο Τάσος Τρύφωνος έγινε μέλος της επιτροπής υπό την ιδιότητά του ως ραδιοφωνικός παραγωγός, αλλά κυρίως ως Φαν του διαγωνισμού. Δεν έχω ιδιαίτερες ενστάσεις, αν και όλοι γνωρίζουμε ότι με τους μισούς δημιουργούς που υπέβαλαν συμμετοχή στον διαγωνισμό έχει φιλικότατες σχέσεις και ως εκ τούτου δεν θεωρώ πως υπήρξε αντικειμενικός κριτής. Ο Τρύφωνος, όπως όλοι θυμόμαστε, ήταν μάνατζερ του Κωνσταντίνου Χριστοφόρου και της κυπριακής αποστολής το 2005 στο Κίεβο (η οποία πληροφοριακά εκτός του ότι πάτωσε, μας έκανε και διεθνώς ρεζίλι με μια γελοιωδέστατη χορογραφία και άκυρη σκηνική παρουσία), όμως σήμερα καλείται να κρίνει δήθεν αντικειμενικά τη σύνθεσή του ίδιου, με τίτλο: “Magic”. Η οποία σύνθεση ως εκ θαύματος πέρασε στους 6, ασχέτως αν όλοι συμφώνησαν πως πρόκειται για ξεπερασμένο boyband ήχο της δεκαετίας του ’90. Κοροϊδία.

Τι να πεις τώρα για τη Δέσποινα Ολυμπίου. Ό,τι και να πεις είναι λίγο, κυριολεκτικά. Με δισκογραφία πεθαμένη εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια, και με μια καριέρα που άνθισε κυρίως λόγω τονωτικών ενέσεων από πλευράς Μιχάλη Χατζηγιάννη, και με μία προτελευταία θέση το 2013 στον ημιτελικό, του Μάλμε, όχι μόνο δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στην επιτροπή, αλλά δεν θα έπρεπε να κάνει καν αυτή τη δουλειά.

Με αυτή τη σύνθεση επιτροπής, λοιπόν, δεν μπορείς να νιώθεις σίγουρος. Καταλήξαμε σε 6 τραγούδια τσίχλες, η πλειοψηφία των οποίων προέρχεται από γνωστούς, ψυχωτικούς με τη Γιουροβίζιον δημιουργούς, που θέλουν κάθε χρόνο να δοκιμάζουν την τύχη τους, έτσι, από βίτσιο, ασχέτως αν οι περισσότεροι απότυχαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία στο παρελθόν.

Ας δούμε όμως ένα, ένα τα τραγούδια, αναλυτικά:

1 – Παναγιώτης Κουφογιάννης: Without Your Love.

Αυτό το τραγούδι είναι πολύ ωραίο. Έχει ατμόσφαιρα, έχει ωραία ερμηνεία, έχει ωραία κορύφωση. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να διακριθεί. Δεν θα το θυμάται κανένας μέσα στις 17 άλλες συμμετοχές του Β’ ημιτελικού. Δεν έχει ταυτότητα, κανένα χαρακτήρα. Ακόμη κι αν οι αντίπαλοι μας φέτος είναι πολύ αδύναμοι και οι συγκυρίες μας βοηθήσουν να προκριθούμε, πολύ χλωμό το βλέπω να ξεφεύγουμε από τις τελευταίες πέντε θέσεις. Ο συνθέτης του τραγουδιού είναι αυτός που έγραψε και το “Life Looks Better In Spring” το οποίο είχε ανάλογη μοίρα το 2010. Προκρίθηκε και μετά κατέληξε 21^ο στα 25.

2 – Minus One: Shine.

Στους Minus One αναγνωρίζω κατ’ αρχάς το ότι έρχονται να συμμετάσχουν χωρίς κομπλεξισμό απέναντι στη φήμη του Διαγωνισμού. Προσεγγίζουν τη συμμετοχή τους επαγγελματικά, ξέρουν τι τους γίνεται, και επέλεξαν ένα τραγούδι που ναι μεν ανταποκρίνεται στο στιλ τους, αλλά ακολουθεί και τις μανιέρες του μέσου γιουροβιζιο-τράγουδου. Οι ενστάσεις μου είναι τρεις. Πρώτον, δεν είναι και το καλύτερο τραγούδι του κόσμου, ώστε να πετάξω απ’ τη χαρά μου. Δεύτερον, το κόλπο με το μπαγλαμαδάκι στη γέφυρα του τραγουδιού δεν είναι πια τόσο φρέσκο, ούτε πρωτότυπο. Τρίτον, άπαξ και προκριθούν να μας εκπροσωπήσουν δεν ξέρω τι είδους και πόσοι image makers πρέπει να επιστρατευτούν ώστε να επιμεληθούν την εμφάνισή τους, ώστε αυτή να μην παραπέμπει σε φοιτητικό φεστιβάλ μπίρας στην Αγλαντζιά αλλά σε πραγματική ροκ συναυλία. Θα μου πεις, είχε η Κοντσίτα και ή οι Λόρντι εμφάνιση; Δεν είχαν, αλλά είχαν concept. Αυτοί δεν έχουν τίποτα.  

3 – Χάρις Σάββα, Νέαρχος Ευαγγέλου: Δειλά Δεν Αγαπώ.

Αυτό το τραγούδι δεν άντεξα καμία φορά να το ακούσω ολόκληρο, παρόλο που χαρακτηρίστηκε ως δείγμα «παλιάς καλής Γιουροβίζιον» (αλήθεια ποιας δεκαετίας;). Να πω μόνο ότι την πρώτη φορά που μεταδόθηκε ολόκληρο το άσμα από τηλεοράσεως, είχαμε και μια Γαλλίδα στην παρέα, η οποία ουδόλως αναγνώρισε τη μητρική της γλώσσα στο ρεφραίν του τραγουδιού. Όταν της το υποδείξαμε, ξέσπασε σε γέλια: «Δεν είναι Γαλλικά αυτά!» είπε.

4- Γιάννης Καραγιάννης: One Thing I Should Have Done.

Αυτό είναι ένα επίσης συμπαθητικό τραγουδάκι, το οποίο φυσικά, το έχουμε ξανακούσει εκατό φορές στον Διαγωνισμό. Προέρχεται από τον Μάικ Κονναρή που έγραψε και το “Stronger Every Minute” το οποίο έλαβε την 5^η θέση το 2004 στην Κωνσταντινούπολη, και το οποίο έκτοτε προσπάθησε να αναπαράξει τουλάχιστον άλλες δυο φορές σε κυπριακούς εθνικούς τελικούς χωρίς επιτυχία. Αυτή τη φορά, η κόπια είναι ίσως η πιο επιτυχημένη από όλες, γιατί όντως το τραγούδι είναι καλό. Αναρωτιέμαι όμως κατά πόσο πρέπει να επιστρατεύσουμε μια συνταγή που χρονολογείται εδώ και 11 χρόνια. Επίσης, κατ’ εμέ, το τραγούδι θυμίζει έντονα σαν ατμόσφαιρα και τη συμμετοχή του Βελγίου το 2010, που μπορεί να πήρε την 6^η θέση, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο έχουν όρεξη οι τηλεθεατές για μια απ’ τα ίδια. Λίγη πρωτοτυπία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, αλλά ποιος την έχασε για να τη βρούμε εμείς εδώ στην Κύπρο; Η εμφάνιση του Καραγιάννη δε, θέλει κι αυτή σουλούπωμα. Από πότε θεωρείται cool να μοιάζεις με 15χρονο που τραγουδά στεναχωρημένος πίσω από την καντίνα του Γυμνασίου για το μπούλινγκ που δέχεται από τους συμμαθητές του; Γενικά είναι ένα αξιοπρεπές τραγούδι, αλλά ως εκεί.

5- Doody: Magic.

Και φτάσαμε στον αγαπημένο μου. Πες μου εσύ ποιος σώφρων άνθρωπος θέλει να τον αποκαλούν Doody? Μες τες χωματσιές της Γερμασόγειας μεγάλωσες γιε μου, και όχι στο Μπρονξ! Έλεος! Πόσο χωρκάτης είσαι για να σε φωνάζουν Doody? Πόσους πάτσους πρέπει να φάεις για να συνέλθεις από την εφηβεία; Πραγματικά, δεν μπορώ να τον βλέπω. Δεκαπεντάχρονο με κόκκινες μπότες τύπου Sport Billy, που άδει σαν τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου λίγο πριν μπει στους One, συνδυασμός που σκοτώνει. Και μιας και τον αναφέραμε, ο Χριστοφόρου πότε θα πάει σε έναν ψυχολόγο να ξεπεράσει την εμμονή του να στέλνει συμμετοχές στον Διαγωνισμό; Πήγες το 1996 κύριος, και ήσουν αξιοπρεπέστατος. Πήγες το 2002 με τους One και ήσουν ακόμα καλύτερος. Αλλά επιτέλους, λάβε τα σημεία των καιρών. Το 2005 ήσουν άθλιος, το δε 2010 ο κόσμος σε έστειλε σπίτι σου εξ αιτίας εκείνης της συμμετοχής που θύμιζε κακή αντιγραφή από Γιοξίμοβιτς ενδεδυμένη με ολίγη από Φλωρινιώτη (δεν ξεχνώ τα χρυσά σου κοστούμια). Τι θέλεις τώρα και τραβιέσαι με τον αδελφό σου; Στείλτε τον μητσή να σπουδάσει τίποτε μπας και ανοίξει λίγο το μυαλό του. Όχι άλλον Χριστοφόρου στη Γιουροβίζιον. Φτάνει! 

Δυστυχώς, κάτι τέτοια παιδάκια σαν τον Doody έχουν μεγάλη πέραση στα κοριτσάκια του γυμνασίου και φοβάμαι ότι εκείνη τη βραδιά θα κάψουν τις γραμμές όσο και τα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Αν τελικά πάμε μ’ αυτό, θα χρειαστούμε πολλά χρόνια για να πετάξουμε από πάνω μας τη ρετσινιά.  

6 – Hovig: Stone In A River.

Τον Χοβίγκ ανέκαθεν τον θεωρούσα αππωμένο, ενώ το τραγούδι του είναι απλά ένα μπερδεμένο πράμα. Αν τελικά προκριθεί να μας εκπροσωπήσει, το κόβω να καταποντίζεται.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν έχω ιδέα τι θα ψηφίσω. Ίσως τους Minus One μόνο και μόνο για να ενθαρρύνουμε κι άλλους επαγγελματίες να συμμετάσχουν στο μέλλον, με την ελπίδα ότι θα στείλουν κάτι πιο δυνατό. Κατά τα άλλα, θεωρώ την όλη διαδικασία μάταιη μιας και όποιο και να προκριθεί, η οκκά θα παραμείνει τετρακόσια. Τέλος, εύχομαι το ΡΙΚ να συνεχίσει την ίδια διαδικασία και για του χρόνου, με πιο σοβαρή όμως επιτροπή. Δεν παραθέτω κανένα βίντεο από τα τραγούδια γιατί δεν θεωρώ ότι αξίζει να τα ακούσετε. Στο κάτω, κάτω άμα τόσο καίγεστε ψάξτε τα στο Youtube. Παραθέτω μόνο αυτό που σε εμένα άρεσε: 

Γαμήλιο Πάρτι

Το πάρτι του γάμου μας ξεκίνησε έτσι:  

Πάνω σε μία eurovision stage με εμάς να τραγουδούμε «απόψε ας βρεθούμε, σε κόσμους ξένους μακρινούς» (δήθεν ότι θα ξεφύγουμε από την κυπριακή πραγματικότητα που μας κατατρύχει και θα ξεφαντώσουμε), και με υπέροχους φίλους να αναπαριστούν τα κιτς φωνητικά. Ομολογουμένως, δεν υπήρχε ωραιότερο συναίσθημα από το να είναι όλα και πάλι 1989 και δεν υπάρχει ωραιότερο πράμα από το να είσαι ο Σαββιδάκης και η Πολυμέρη έστω και για ένα τρίλεπτο!

Μετά τις καλησπέρες, το δείπνο και τα γλυκά, το σόου συνεχίστηκε κάπως έτσι:

Όπως προέβλεψε πολύ σωστά η αγαπητή Μπέατριξ, αντί του κλασικού «πρώτου χορού» εμείς παρουσιάσαμε ένα μίνι αφιέρωμα στο τι εστί γάμος, παντρεύοντας ελλαδικά μπουζούκια, μπαλέτα και γαρύφαλλα, με μια σατιρική απεικόνιση του κυπριακού γίγνεσθαι, τραγουδώντας «σε θέλω, με θέλεις, γιατί δεν παντρευόμαστε!» Φυσικά, όλα αυτά μέσα από το κοστούμι του Μπάτμαν που επιτέλους έβγαλε τα λεφτά του και με έκανε να νιώσω παντοδύναμος γκόμενος.

Μετά από αυτό το «ζέσταμα» ήταν αναπόφευκτο να πέσει κάτω το μαγαζί. Σε μια φάση δεν πίστευα στα μάτια μου που τόσος κόσμος ήταν όρθιος και χόρευε στους ρυθμούς όλων των ασμάτων τα οποία μας χαρακτηρίζουν, δηλ. των τραγουδιών των ποπ ειδώλων των 80ς & 90ς.

Αν κάτι με δίδαξε η εμπειρία μου σε γάμους είναι ότι πρέπει να σέβεσαι τον καλεσμένο σου. Ο κόσμος χάνει το Σάββατό του για να βρίσκεται εκεί, και ουδείς θέλει να το χαραμίσει για να βιώσει μια απ’ τα ίδια. Και μη μου πεις ότι δεν είναι όλα τα ίδια. Ακόμα και τη σειρά των τραγουδιών την έμαθα απ’ έξω, «φωτιά με φωτιά - δεν σου κάνω τον άγιο», «γιατί είσαι η αλήθεια μες τη ψευτιά – να παίζει το τρανζίστορ τα αμερικάνικα», «όλε, όλε, ολά – πάμε στον Άδωνι για καφέ», έλεος!

 Ως εκ τούτου έχεις καθήκον να τον διασκεδάσεις τον καλεσμένο για να μην καταριέται την ώρα και τη στιγμή που τον κάλεσες. Έχεις χρέος να τον ιντριγκάρεις να συμμετάσχει στο γεγονός, να γίνει ένα με την ιστορία και να πας το concept του γάμου ένα βήμα παραπέρα.

Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αν ασχοληθείς με τον γάμο σου, αν τον προσαρμόσεις στα θέλω σου, αν τον προσαρμόσεις στην όποια κουλτούρα σου, γίνεται αναμφισβήτητα η ωραιότερη μέρα της ζωής σου.

ΥΓ: Θέλω να ξαναπώ ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους βοήθησαν να στηθεί όλο αυτό το τσίρκο, ειδικά σε όσους χόρεψαν μαζί μας επί σκηνής είτε συμμετείχαν στα βίντεος, αλλά και στην Έλενα Γ. που ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του γραφιστικού του πράγματος. Σας αγαπώ!

Σήμερα Παντρεύομαι

Το 1985 είχα πάει σε κάτι παιδικά γενέθλια στο πάλαι ποτέ La Chispa, που σήμερα ονομάζεται Προσήλιο, στην Μακεδονίτισσα. Καθώς έπαιζα με τα υπόλοιπα παιδάκια στο γρασίδι, ξεπρόβαλε ένα κοριτσάκι δύο ετών, που μόλις είχε αρχίσει να περπατά, και προσπαθούσε να διανύσει μια απόσταση πέντε μέτρων, χωρίς να πέσει χάμω. Ήταν η Μπρέντα μου, αδελφή ενός άλλου παιδιού από την παρέα των γενεθλίων, η οποία μάλιστα είχε και δύο ξανθά κοκορίκο στο κεφάλι και ήταν τρισχαριτωμένη. Το θυμάμαι μέχρι σήμερα, όταν την είδα είχα σκεφτεί πως «πάει περπάτησε κι αυτή, μεγαλώσαμε…»

Τα χρόνια πέρασαν, εγώ δεν κράτησα επαφή με τα συγκεκριμένα παιδιά και δεν ξανά-ανταμωθήκαμε.

Το 2009, 24 χρόνια μετά, δούλευα σε μια διαφημιστική. Μοιραζόμουν το γραφείο με τρεις κυρίες, οι οποίες καθημερινά γίνονταν κοινωνοί της μουρμούρας μου, λόγω του ότι ήμουν μπακούρι. Θυμάμαι πως όταν δεν είχαμε δουλειά και πιάναμε ψιλή κουβέντα για τα προσωπικά μας, χτυπούσα το κεφάλι μου στο keyboard γκρινιάζοντας που δεν είχα γκόμενα.

«Μην ανησυχείς, θα σου έρθει απ’ εκεί που δεν το περιμένεις. Μπορεί αύριο να έρθει μια νέα κοπέλα στη θεατρική ομάδα που συμμετέχεις και να γίνει κάτι…» μου είπε η θεία Λένα.

«Ήρθε μία καινούρια χθες» της απάντησα… «Δεν νομίζω όμως να παίξει κάτι μαζί της…» συμπλήρωσα. Επρόκειτο για τη Μπρέντα.

Οι πρόβες του έργου κράτησαν δέκα μήνες. Η Μπρέντα είχε πολύ μικρό ρόλο και σπανίως  ερχόταν στις πρόβες, οπότε δεν είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε κοντά. Όταν όμως πλησίασε η πρεμιέρα και οι πρόβες έγιναν καθημερινές, όχι απλά γνωριστήκαμε καλύτερα, αλλά και παραγνωριστήκαμε.

Η Μπρέντα μου είπε κάποτε ότι η πρώτη φορά που με πρόσεξε και μου έδωσε σημασία ήταν όταν καβγαδίσαμε για την αφίσα του έργου. Είχα τυπώσει τις αφίσες της παράστασης και τις πήρα στη συνάντηση να τους τις παρουσιάσω. Από 40 κύματα είχα περάσει για να σχεδιαστεί η συγκεκριμένη αφίσα. Είχα θερμοπαρακαλέσει συνάδελφους στη διαφημιστική εταιρεία να μου την σχεδιάσουν  δωρεάν, και σκέφτηκα ότι αν δεν αρέσει στην ομάδα, θα ακούσουν τα εξ αμάξης. Όντως, δεν ενθουσιάστηκαν, αλλά δεν ήμουν διατεθειμένος να την αλλάξω. «Θυμίζει εξώφυλλο βιντεοκασέτας των ‘80ς» σχολίασε η Μπρέντα και τότε δεν άντεξα και της είπα: «Για τον τρόπο που παίζεις και πολλή σου πέφτει». Εκεί άρχισε να πλέκεται το ειδύλλιο.

Πέρασαν βδομάδες, αρχίσαμε να φλερτάρουμε με διαλείμματα, κάτι πήγε να γίνει αλλά φοβόμασταν να πέσουμε με τα μούτρα, ώσπου άρχισαν να μας «σπρώχνουν» τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας να το τολμήσουμε. Το 2010 ο Δικηγορικός Σύλλογος είχε κανονίσει να ανεβάσουμε την παράστασή μας στη Ρόδο σε συνεργασία με τον εκεί Σύλλογο. Όταν προσγειωθήκαμε και κατευθυνόμασταν στο ξενοδοχείο, πρόσεξα στους δρόμους αφίσες από τις εμφανίσεις του Τριαντάφυλλου που τραγουδούσε εκεί. Ήθελα να πάω αλλά δεν τολμούσα να το πω, θα με έκραζαν άπαντες και θα είχαν και δίκαιο.

Φτάνοντας στη ρεσεψιόν, περιμένοντας να μας μοιράσουν τα κλειδιά των δωματίων μας, έφτασε το ταξί που μετέφερε τη Μπρέντα και άλλες κοπέλες από την ομάδα. Ανοίγει διάπλατα η ηλεκτρονική τζαμαρία του ξενοδοχείου, μπαίνει μέσα η Μπρέντα και ανακοινώνει σε όλο το μπούγιο: «Δεν ξέρω τι θα κάνετε απόψε, εγώ πάντως θα πάω στον Τριαντάφυλλο!»

Εκεί ήταν που σκέφτηκα ότι εν τέλει κύλησε ο τέντζερης… Πήγαμε στον Τριαντάφυλλο τελικά. Δεν μπορώ να πω ότι τα σπάσαμε. Ήπια όμως πολύ. Στην επιστροφή στο ξενοδοχείο, μέσα στο ασανσέρ ένιωθα ότι το «τελειώσαμε».

«Πού ήσουν τόσα χρόνια, Μπρέντα;» τη ρώτησα. Εκείνη έμεινε και με κοίταζε χαμογελώντας. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Τέσσερα χρόνια μετά, σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2015, γινόμαστε και επίσημα ένα.

Και ένα ή κανένα, για πάντα θα είμαστε. 

Ιστορίες Με Παπάρια

Εχθές ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε δύο μήνες που βρέθηκα αντιμέτωπος με την ττοππουζοκυπριακή συμπεριφορά, η οποία ως γνωστόν μου προκαλεί στομαχική παλινδρόμηση.

Λόγω του γάμου που πλησιάζει, είχα πάει να πληρώσω κάτι μασκαραλίκια που θα κρεμάσουμε από τα ταβάνια εν είδει διακόσμησης. Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο, φτάνω στο εργαστάσιο, βλέπω μπροστά μου τον ιδιοκτήτη να κλείδαμπαρώνει το μαγαζί. «Μα γιατί κλείνετε στις 4:30, αφού στο τηλέφωνο μου είπατε ότι θα είστε ανοιχτός μέχρι τις 5:00;» αναρωτήθηκα. «Επειδή χάλασε το αυτοκίνητό μου και είπα να το πάω στον μηχανικό…» μου απάντησε. Μη σώσεις και το πας, ήθελα να του πω, αλλά ως συνήθως, έσκασα. Καμαρώστε κυπριακό επαγγελματισμό!

Τέλος πάντων, πάλι καλά που τον πρόλαβα ανοιχτό, φέρμου τα μασκαραλίκια να τα πληρώσω, να πάω στην ευχή του Θεού. Μου τα παραδίδει, τον πληρώνω €50 και πάει να ξανακλειδώσει. «Απόδειξη δεν έχει;» τον ρωτώ. «Α, θες κι απόδειξη;» μου κάνει με ειρωνικό ύφος. «Φυσικά και θέλω, καθότι η παραγγελία έγινε στον γιο σας, του έδωσα εκείνου την προκαταβολή και θέλω να έχω απόδειξη ότι σας ξόφλησα…» εξήγησα.

Άλλαξε δέκα χρώματα ο χώρκατος, σήκωσε το φρύδι και μου είπε: «Άμα θες απόδειξη, να πληρώσεις και το ΦΠΑ!» Εννοείται θα πληρώσω και το ΦΠΑ, ούτως ή άλλως έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στην τιμή. Πλήρωσα άλλα €10 τον φόρο και έφυγα, αλλά έπρεπε να τον έβλεπες με τι απέχθεια με κοίταζε, επειδή ζήτησα απόδειξη!

Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει κάτι ανάλογο. Όταν χρειάστηκε να κάνω μια άλλη τσαγγαροδουλειά σχετική με τον γάμο πριν ένα μήνα, όταν ζήτησα απόδειξη, η βρομιάρα στο λογιστήριο μου είπε «άμα θέλετε να πληρώνετε λιγότερα, να μην ζητάτε απόδειξη!» Με κοίταζε με ένα ύφος τόσο δασκαλίστικο και εκδικητικό, λες και της έκοψα τον οργασμό. Πάρε μωρή άλλα €10 για το ΦΠΑ και βάλτα στον κώλο σου, που θα με κάνεις και «τέττε» επειδή είμαι νομοταγής!

Χωρκάτες ψοφήστε!

Όπως κατάλαβες, είμαστε στην τελική ευθεία, τρέχουμε κάθε μέρα κατοστάρι και είμαστε συνέχεια με νεύρα και πρησμένα αρχίδια. Στην κυριολεξία. Πριν πέντε μέρες, εκεί που ξάπλωνα και σκεφτόμουν αναλυτικά το οπτικοακουστικό και άκρως χρωματιστό σόου που θα ανοίξει την αυλαία του γάμου μου, ένιωσα μία ηλεκτρική ώση να διαπερνά τους όρχεις μου. Δεν έδωσα σημασία, παρόλο που επαναλήφθηκε δυο – τρεις φορές κατά τη διάρκεια του ύπνου μου.

Το επόμενο πρωί σηκώθηκα και ένιωθα ελαφρώς άρρωστος, ντύθηκα πήγα στο γραφείο και σκέφτηκα να μην δώσω συνέχεια στο γεγονός, κρίνοντας το μεμονωμένο. Δεν ήθελε και πολύ να επανέλθει ο πόνος. Πήγα να κατουρήσω, αμόλησα τα πανέμορφα αρχίδια μου στη λεκάνη, και τσουπ! Ηλεκτροσοκ!

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου. Λες να μου ήρθε κιρσοκήλη δέκα μέρες πριν τον γάμο; Δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα, οπότε και έκλεισα ραντεβού στον ουρολόγο. Ένα, ένα κι άλλο ένα τα επεξεργαζόταν με φόρα τα παπάρια μου, ο γιατρός. Τα σκάναρε, τα φωτοτύπησε, τα ψηλάφισε, μα δεν βρήκε ίχνος κιρσοκήλης, ευτυχώς.

-         Και το ηλεκτροφόρο τσίμπημα που ένιωσα πολλάκις χθες βράδυ τι ήταν; Κεραυνός;

-         Είναι όντως πολύ περίεργο... Η καθημερινότητά σας πώς είναι; Έχετε άγχος στη δουλειά;

-         Σας είχα πει και την προηγούμενη φορά, άγχος στη δουλειά μου δεν έχω.

-         Τότε είναι πολύ περίεργο…

-         Αν πάντως σας βοηθά, σε δέκα μέρες παντρεύομαι.

-         …Και δεν το λες τόση ώρα, παιδί μου; Παντρεύεσαι και περιμένεις να μην σου πρηστούν τ’ αρχίδια;

-         Νόμιζα πως αυτό ήταν τρόπος του λέγειν.

-         Όλα από κάπου προήλθανε, δεν ξεπήδησαν έτσι τυχαία τα ρητά – γνωμικά!

-         Έχετε δίκαιο, γιατί η αλήθεια να λέγεται, πέφτω να κοιμηθώ και μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί ο ηχολήπτης και ο φωτιστής να μην συγχρονιστούν, μου έρχεται να πεθάνω!

-         Σε γάμο αναφέρεστε ή στο Ciao Ant1;

-         Στη περίπτωσή μας, ένα και το αυτό!

Πλήρωσα άλλα €60, ευτυχώς αυτή τη φορά με απόδειξη, κι έφυγα περήφανος για τα δυο μου παπάρια που ακόμα έχουν το ηθικό ακμαιότατο και δεν μαραίνονται πρόωρα. Τώρα, για πότε θα ξεπρηστώ και για πότε θα απολαύσω όλο αυτό το τσίρκουλο, ένας Θεός ξέρει. Κι αν το ξέρει κι αυτός! Θα πρέπει να αρχίσω να πίνω αλκοόλ από τώρα για να βγάλω το εγχείρημα. 

Έχω άπειρες ιστορίες να σου διηγηθώ από το backstage του γάμου, αλλά είναι πολύ φρέσκες για να δουν το φως της δημοσιότητας. Επιφυλάσσομαι.