Εις Σάρκα Μίαν - Κεφάλαιο 3ο

Οι προετοιμασίες του γάμου συνεχίζονται, και εγώ μαθαίνω στην πορεία πράματα και θάματα.

Πριν σου ξεδιπλώσω και σήμερα τον πόνο μου, έχω να σου πω κάτι που έμαθα προ ολίγου, να μείνεις κι εσύ σύξυλος. Μου είπε ένας γνωστός, ότι οι κινηματογραφιστές γάμων στην Πάφο, μέσα στα πακέτα προσφορών που παρέχουν στους νεόνυμφους, συμπεριλαμβάνουν και μια προβολή της ταινίας του γάμου σε κινηματογραφική αίθουσα του Cineplex, αφού μονταριστεί εννοείται, στην οποία παρευρίσκεται μόνο το ζεύγος και άλλοι δέκα εκλεκτοί συγγενείς του για να απολαύσουν το έπος σε όλο του το μεγαλείο.

Συνήλθες; Ωραία. Αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα εν τέλει δεν είναι μόνο ο κ. Βέργας, αλλά η ύπαρξη ολόκληρης της επαρχίας.

Ας περάσουμε όμως στα σημερινά θέματα.

Με ρωτούν συγγενείς και φίλοι με ποιο αυτοκίνητο θα πάω στην εκκλησία (λες και διαθέτω ολόκληρο στόλο για να επιλέξω το πιο σένιο), και όταν τους απαντώ πως θα πάω με το δικό μου, με κοιτάζουν με ένα ύφος λες και απαντώ κάτι το ανήκουστο. Όπως γνωρίζεις, το μικροαστικόν έθιμο απαιτεί όπως γαμβρός και νύφη καταφθάσουν και αποχωρίσουν μετά λιμουζίνας στην εκκλησία.

Αυτό θα ήτο μια εξαίσια ιδέα, ειδικά εάν ο χορηγός προτίθεται να μου χαρίσει την εν λόγω λιμουζίνα μετά ως γαμήλιο δώρο. Αλλά επειδή υποπτεύομαι πως κάτι τέτοια χουβαρντιλίκια δεν συμβαίνουν στα δίσεκτα έτη που διαβαίνουμε, προτιμώ να αποχωρήσω από την τελετή με την ταπεινή, πλην κομψοτάτη τζουλιέτα μου.

Είναι να απορείς με ποίο σκεπτικό επιστρατεύονται λιμουζίνες για να μεταφέρουν τους νεόνυμφους στην εκκλησία. Αν θεωρείς ότι οδηγείς σαράβαλο και ντρέπεσαι να σε δούμε να κυκλοφορείς μ’ αυτό, τότε άσε τους γάμους στην άκρη και φρόντισε να αγοράσεις κάτι πιο παρουσιάσιμο, παρά να σπαταλάς λεφτά σε τούλια, μπομπονιέρες και κουφέτα. Αν πάλι θεωρείς ότι θα κάνεις περαιτέρω εντύπωση με μια καλογυαλισμένη Καγιέν, σίγουρα αυτό δεν θα επιτευχθεί όταν αυτή είναι νοικιασμένη ή δανεική από τον πλούσιο νονό ή θείο σου και όταν προ πάντων, αυτό το γνωρίζουμε όλοι οι καλεσμένοι.

Κανέναν έλεος.

Και για να γίνω απόλυτα κατανοητός, καθότι εδώ μέσα ο καθένας καταλαβαίνει ό, τι του συμφέρει, δεν υπονοώ ότι το «κάτι πιο παρουσιάσιμο» είναι και το πιο ακριβό. Αρκεί ένα αυτοκίνητο να είναι καθαρό και φρεσκογυαλισμένο για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Και κυρίως, χωρίς κορδέλες, παπαρδέλες, αστείες πινακίδες τύπου “Νίτσα & Κόκος – Just Married” και λουλούδια να κρέμονται από πάνω του. Αυτά είναι για τα καρναβάλια της Λεμεσού, προλαβαίνετε να εγγραφείτε παρεμπιπτόντως.

Το άλλο θέμα που έχω, είναι η ύπαρξη της δεξίωσης. Η «χαιρετούρα» εν ολίγοις. Σε εμάς δεν θα υπάρχει. Και δεν θα υπάρχει διότι το να προσκαλείς στον γάμο σου κάποιον να φάει ένα λιωμένο εκλεράκι και να πιει ένα κρασόζουμο, ενώ αργότερα οι πιο εκλεκτοί συγγενείς και φίλοι θα λιώσουν στα γουρουνόπουλα και τις σαμπάνιες, το βρίσκω τουλάχιστον αγενές. Σαν να του λες, είσαι φίλος δευτέρας διαλογής, ή τέλος πάντων, όχι αρκετός ώστε να παίξεις πρώτη κατηγορία, έλα να υποβάλεις τα σέβη σου με το φακελάκι παραμάσχαλα, και το λοιπό πτωχοκομείο κι άντε στο καλό.

Εγώ δεν πάω σε τέτοιους γάμους, οπότε δεν θα κάνουμε αυτά που κοροϊδεύουμε.

Κι επειδή ξέρω ότι θα σου προβάλουν για επιχείρημα το απόλυτα προβλέψιμο: «εγώ τόσα χρόνια πήγαινα σε γάμους και έδινα λεφτά, τώρα γιατί να μην τα πάρω πίσω;», να τους πεις ότι αν πήγαιναν σε γάμους με σκοπό κάποτε να τα πάρουν πίσω, σημαίνει ότι τόσος είναι ο νους τους και ότι πιο πιθανό είναι να μας επιστρέψει η τρόικα τα χρήματα από το κούρεμα, παρά ένας γάμος. Ο μόνος τρόπος να δώσεις λεφτά και μετά να τα πάρεις πίσω είναι η αποταμίευση, κι αυτή μόνο όταν λαμβάνει χώρα κάτω από το πάπλωμα του κρεβατιού.

Αυτά είχα να πω, και φτάσαμε αισίως στο προτελευταίο γαμήλιο κείμενο πριν την τελετή. Εδώ θα είμαστε, θα τα πούμε. 

Οι Ίκαροι Του Μέλλοντος

Κάθε φορά που πήζω στην κίνηση της Λευκωσίας, κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και αναρωτιέμαι αν θα με αξιώσει ο καλός Θεούλης να ζήσω εκείνη την πολυπόθητη στιγμή όπου οι άνθρωποι δεν θα οδηγούν βαρετά αυτοκίνητα σε γραμμές δρόμων, αλλά θα πετούν τα ιδιωτικά τους αεροπλανάκια στον ουρανό σε διάφορες κατευθύνσεις. Ο χρόνος μέχρι να ανάψει το πράσινο είναι αρκετός για να συνειδητοποιήσω το πότε θα γίνει αυτό κατορθωτό: ποτέ!

Πρώτα απ’ όλα, θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο αφού τα αεροπλανάκια μας δεν θα πετούν σε γραμμές το ένα πίσω του άλλου, αλλά σε άτακτες κατευθύνσεις, πράγμα που θα καθιστά τις συγκρούσεις πιο εύκολες. Δεν θα έχεις έγνοια μόνο τον μπροστινό σου, αλλά όλους όσους πετούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Μπορεί να σε τρακάρει ο από κάτω σου ανεβαίνοντας απότομα, μπορεί να σε τρακάρει ο από πάνω σου χάνοντας ύψος, και ούτω καθεξής.

Με λίγα λόγια τα αεροπλανάκια αυτά θα πρέπει να έχουν σφαιρικό σχήμα και να είναι διάφανα ώστε να ελέγχεις το από πού θα σου έρθει η μαλακία ανά πάσα στιγμή.

Επίσης, σε περίπτωση σύγκρουσης, οι συνέπειες θα είναι τεράστιες. Δεν θα πεθάνεις εσύ, ο άλλος κι άντε κάνας δυο άλλοι σαν παράπλευρες απώλειες. Θα πεθάνουν κι όσοι πεζοί κινούνται στη γη και θα φάνε στο κεφάλι τα συντρίμια. Με λίγα λόγια ατύχημα στον αέρα θα σημαίνει αυτόματα και ατύχημα στη γη, δεδομένου ότι αυτό συμβαίνει πάνω από λεωφόρο. Πολλαπλασιασμός θυμάτων, εν ολίγοις.

Μην θίξω τώρα το πρόβλημα που θα δημιουργηθεί με τη στάθμευση. Θα πρέπει κάθε σπίτι να διαθέτει και από ένα διάδρομο απογείωσης και προσγείωσης. Που σημαίνει ότι όλες οι στέγες θα πρέπει από τότε και στο εξής να είναι επίπεδες για να διευκολύνονται οι απογειώσεις και προσγειώσεις. Δεν θα βολεύουν τα κεραμίδια, άρα ένα τεράστιο ποσοστό σπιτιών θα κριθούν ακατάλληλα για τον συγκεκριμένο σκοπό. Επιπλέον, όλοι οι υπόγειοι χώροι στάθμευσης σιγά, σιγά, θα αχρηστευτούν και θα πρέπει τα κτήρια να διαθέτουν πλατιές ταράτσες.

Επίσης, προκύπτουν κι άλλα θέματα: Πόσο ψηλά θα μπορείς να πετάξεις; Θα πρέπει να δημιουργηθούν άπειροι πύργοι ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας. Θα σηκώνεσαι από το σπίτι σου να πας στη δουλειά σου και θα πρέπει να επικοινωνείς με τον αντίστοιχο πύργο ελέγχου που θα σε κατευθύνει ανάλογα με την κίνηση και τη θέση των συναδέλφων σου σε ανάλογες συντεταγμένες. Δεν θα είναι δηλαδή, παίξε – γέλασε. Θα θέλει ολόκληρη υποδομή η φάση.

Για να μην πιάσω τώρα στο στόμα μου θέματα lifestyle που θα τυραννήσουν την Κύπρο, ήτοι, ο κάθε νεόπλουτος που θα μπορούσε να οδηγεί μίνι ελικοπτεράκι για να πάει στην εργασία του, αλλά θα οδηγεί Μπόινγκ για να κάνει φιγούρα, ή και Κόνκορντ (κι ας έχουν αποσυρθεί ως ασύμφορα, εμείς ως λαός συμφοράς, για όλα έχουμε λύση) για να ρίξει γκόμενα… 

Το Σωστό Όνομα

Την περασμένη Τετάρτη έκανα μια επέμβαση. Δεν ήταν κάτι σοβαρό, ήταν μια επέμβαση ρουτίνας. Παρόλα αυτά, χρειάστηκε πλήρης αναισθησία για να γίνει. Όχι ότι δεν την έχω έμφυτη, αλλά ξέρεις. Έγινε η επέμβαση, λοιπόν, εγώ κοιμόμουν ύπνο βαθύ, και καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού, έβλεπα κάτι πολύ περίεργο.

Έβλεπα ότι ήμουν μέσα μια διαφανή κάψουλα, στον βυθό της θάλασσας, μπορούσα να βλέπω προς τα πάνω την επιφάνεια, μα δεν μπορούσα να κολυμπήσω προς τα εκεί, όντας καθηλωμένος. Μπορεί να επηρεάστηκα και από το Interstellar που είδα πρόσφατα, τι να σου πω κι εγώ. Όπως κοίταζα προς την επιφάνεια μπορούσα να δω τη Μπρέντα έξω από το νερό να με κοιτάζει λυπημένη, κι εγώ που ήμουν στον βυθό, στεναχωριόμουν διπλά που δεν μπορούσα να της μιλήσω και να της πω ότι είμαι καλά.

Όταν τελείωσε η εγχείρηση και η αναισθησιολόγος άρχισε τη διαδικασία επαναφοράς, άκουσα μέσα από τον βυθό να φωνάζουν το όνομά μου. Και τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να κολυμπήσω προς την επιφάνεια, για να επανέλθω, και έβαζα όλα μου τα δυνατά για να κολυμπήσω προς τα εκεί που βρισκόταν η Μπρέντα, μα δεν τα κατάφερνα, ένιωθα σαν να είχα βαρίδια στα πόδια να με τραβούν προς τα κάτω. Και οι φωνές που μου φώναζαν εντείνονταν, και εγώ κολυμπούσα πιο γρήγορα, ώσπου έφτασα στην επιφάνεια και ξύπνησα αγκομαχώντας και κλαίγοντας.

Άρχισα να φωνάζω μέσα στο χειρουργείο ότι θέλω τη Μπρέντα (την φώναζα με το πραγματικό της όνομα), και ότι την αγαπώ, και να πάνε να μου τη φέρουν. Κλάματα και οδυρμοί, όχι αστεία. Μία νοσοκόμα που ήταν παρούσα σ’ όλον αυτόν τον πανικό, βγήκε έξω και βρήκε τη Μπρέντα στον προθάλαμο και τη ρώτησε πως τη λένε. Όταν εκείνη απάντησε, της είπε «ξύπνησε και σε αναζητά. Είπα να ρωτήσω πρώτα, γιατί πολλοί όταν συνέρχονται φωνάζουν… άλλα ονόματα». Το έπιασες το υπονοούμενο.

Με μετέφεραν στο δωμάτιο της κλινικής. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τη Μπρέντα μπροστά μου, πλάνταξα ξανά στο κλάμα και της εξήγησα ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του χειρουργείου την έβλεπα μέσα από τον βυθό να με κοιτάζει λυπημένη και στεναχωριόμουν διπλά που δεν μπορούσα να της μιλήσω.

Ύστερα από λίγο όταν πέρασε η δράση του αναισθητικού επανήλθα μια και καλή.

Πέρασαν οι μέρες, τώρα γύρισα σπίτι και αναρρώνω. Όλα καλά.

Εχθές εκεί που ξαπλώναμε πλάι πλάι στον καναπέ μας, αναφερθήκαμε στο περιστατικό. Η Μπρέντα μου είπε ότι όταν έκλαιγα και διέδιδα μέσα στην κλινική το όνομά της, εκείνη ήθελε να πλαντάξει στο γέλιο, το βρήκε πολύ αστείο, αλλά δεν το έδειξε γιατί ήταν μπροστά κι άλλοι συγγενείς, γιατροί , και τα τοιαύτα και ήταν ντροπή.

«Αντί να χαίρεσαι που μέσα στη ζάλη μου έλεγα το όνομά σου, έχοντάς σε στη σκέψη μου τόσο στο ξύπνιο μου όσο και στον ύπνο μου…», αποκρίθηκα.

«Ε, δεν ήσουν ο εαυτός σου εκείνη την ώρα. Μιλούσαν τα φάρμακα!» μου είπε.

Αναρωτιέμαι αν «θα μιλούσαν τα φάρμακα» και στην περίπτωση που φώναζα λάθος όνομα…

Χμ…

:)

Το Πρώτο Περιοδικό Για Τα Νιάτα!

Το Φλας ήταν το πρώτο περιοδικό για τα νιάτα, έτσι δήλωνε τουλάχιστον. Εγώ το πρόλαβα προς τη δύση του, μιας και άρχισα να το διαβάζω στα γυμνασιακά μου χρόνια. Από όσα άκουγα από τους πιο παλιούς, το Φλας ήταν στα φόρτε του στα τέλη της δεκαετίας του ’80, κατά τη διάρκεια της οποίας κυκλοφορούσε σε χαρτί εφημερίδας και ήταν μαυρόασπρο. Παρόλη την εξέλιξή του στα 90ς, εξακολουθούσε να είναι ολίγον τι δευτεροκλασάτο, ήτοι κακοσχεδιασμένο, ανορθόγραφο και λαϊκό, αμιγώς κυπριακό δηλαδή. Δεν το αποποιηθήκαμε όμως, διόλου.

Το Φλας ήταν περιοδικό ποικίλης ύλης, ασχολούνταν με την ποπ κουλτούρα της εποχής, αλλά έδινε βήμα και στους νέους να πουν τον πόνο τους, να εκμυστηρευτούν τον εφηβικό έρωτά τους με δραματικά ποιηματάκια. Έδινε βήμα στους φαντάρους, στους μαθητές, στους φοιτητές, σε wannabe μοντέλα, γενικά και η κουτσή Μαρία έκανε το πέρασμά της από τις σελίδες του. Ιδού:

Δείγματα εξωφύλλων. Σχεδιασμένα πρόχειρα, σαν κολλάζ σε τετράδιο μαθητή της ΣΤ' Δημοτικού.

Μέγα θέμα: Η πρώτη των πρώτων δηλώνει ανερυθρίαστα ότι πέρασε τις εξετάσεις των ΑΕΙ, χωρίς να είναι σπασίκλα! Σκάνδαλο!

Ο Χωρισμός μας - Η πληγωμένη καρδιά αναρωτιέται: Γιατί Μήτσιο;

Νέα από τη Σόου Μπιζ: Ο Μπράντον καπνίζει και ο Νικόλας Νικολάου τον κάνει τέττε, η Ειρήνη Χαραλαμπίδου ντυμένη όπως θα έπρεπε να ντύνεται καθημερινά, βρήκε τον έρωτα στο άσπρο - μαύρο. 

Η Στέλλα Γεωργιάδου δηλώνει πως χωρίς έρωτα η ζωή είναι άχρωμη, σε ένα κατά τα άλλα πολύχρωμο και κακόγουστο LSD εξώφυλλο.

Πάρτι για τις 14 Φλεβάρη με τον Λάμπη. 

Η κυρία Αχιλλέως μας, η τότε παρουσιάστρια των ειδήσεων του ΑΝΤ1, ανησυχούσε όταν την φλέρταραν. Εκ των υστέρων, κι εμείς το ίδιο.

Οι σελέμπριτι της εποχής: Γλαύκος Κληρίδης, Δημήτρης Ανδρέου, Τάκης Σταυρινίδης. Όλοι μακαρίτες. 

Η Χρίστίνα Παφίτη και η Τάσα Ποταμίτου ήθελαν να γίνουν μοντέλα. Απουσία του Feel Fantastic η μόνη τους επιλογή ήταν να στείλουν βιογραφικό στο Φλας. 

Η Κωνσταντίνα και η Βίσση χώρισαν, αλλά τους αγαπούν! Τίτλος - Σεισμός! 

"Έχετε συχνά τρακ;" Κάν' το τεστ να μάθεις. Μετά από αυτό, τα τεστ στο Facebook, τύπου "ποιο χρώμα σου ταιριάζει" αποδεικνύουν πόσο προχώρησε η νοημοσύνη της ανθρωπότητας έκτοτε. 

Τα Περιοδικά Μου

Τα περιοδικά, τα χάρτινα, αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε και τα οποία θεωρούνται πλέον αντίκες, ήταν ένα από τα μεγάλα μου πάθη. Σε όλες τις περιόδους της ζωής μου κολλούσα με κάποιο, και τα έκανα συλλογή, σε βαθμό που θα μπορούσα να είχα ανοίξει περίπτερο. Από τα «Μίκυ Μάους», τα «Κόμιξ», τις «Παιδικές Ώρες», το «Φλας» στην εφηβεία, το «Νίτρο» στα φοιτητικά χρόνια και τον Economist που ήμουν υποχρεωμένος να διαβάζω ενόσω διαρκούσε το μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία, στοίβες τα τεύχη! Μέχρι που έπεφταν στα χέρια της μάνας μου, τα πέταγε και γινόταν το σώσε.

Δεν φαντάζεσαι πόσο με πονά που μόνο από οθόνες ενημερωνόμαστε σήμερα. Αν το περιοδικό δεν μπορείς να το πιάσεις στα χέρια σου, να το περιεργαστείς, να το μυρίσεις, χέστο. Τι να κάνω εγώ την είδηση αναρτημένη σε μία διεύθυνση που αύριο μπορεί να μην υπάρχει; Τι να την κάνω τη φωτογραφία αν δεν μπορώ να την αγγίξω; Θέλω το περιοδικό σε μορφή αντικειμένου. Να μπορώ να το αρχειοθετήσω, να το αναζητήσω όποτε το πεθυμήσω. Άστα. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος μου πόνος μετά την εξαφάνιση του cd ως μέσου αγοράς μουσικής.  

Δυστυχώς, όμως, πρέπει να πάμε με το ρέμα. Και τέτοια μεγαλεία δεν πρόκειται να ξαναδούμε.

Τις προάλλες μια αγαπημένη φίλη από το Δημοτικό μου έστειλε μήνυμα ότι ενόσω έκανε κάτι ανασκαφές στο σπίτι της εντόπισε πολλά παλιά περιοδικά. Ξέροντας τα βίτσια μου, μου τα δάνεισε να τα ξαναχαρώ, αφού γνωρίζει ότι μόνο εγώ εκτιμώ τέτοιες αρχαιολογίες. Εχθές βράδυ που μου τα έφερε δεν έκανα άλλη δουλειά. Τρεις ώρες τα κρατούσα, τα μύριζα, τα επεξεργαζόμουν, σε βαθμό που σήμερα δεν είχα ξυπνημό.

Για σήμερα σου παραθέτω εξώφυλλα και ειδήσεις από τις «Παιδικές Ώρες». Το εν λόγω περιοδικό ήταν το μοναδικό παιδικό περιοδικό της Κύπρου εν έτει 1990-1995. Το 1995 όταν έπεσαν οι πωλήσεις το περιοδικό μετονομάστηκε «Τηλεώρες» και δημοσίευε το πρόγραμμα της τηλεόρασης, πράγμα που συμβαίνει μέχρι σήμερα. Η παιδική έκδοση όμως, ήταν η αντίστοιχη της ‘Μανίνας’ και της ‘Κατερίνας’ που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα, στο πιο αθώο και πιο ανυποψίαστο.

Ήταν το απόλυτο must να διαβάζεις τις «Παιδικές Ώρες» στο Δημοτικό, μάλιστα αν σου έκαναν την τιμή να δημοσιεύσουν κάποια επιστολή σου στην στήλη αναγνωστών, ήταν σαν να σε θεοποιούσαν. Μου συνέβη πολλάκις, αν και χθες βράδυ που τις ξαναδιάβασα ντράπηκα. Τόσο πολύ τις εκτιμούσα τις Παιδικές Ώρες που τους είχα ζητήσει τότε να επισκεφτώ και τα γραφεία τους ώστε να δω πως δουλεύουν.

Όπως και να έχει. Δες και θυμήσου τι διαβάζαμε τότε:

Βουγιούκλω επί Μις Πέψι, και Θορν Φόρεστερ!  

Βίσσαρος επί Λάμπω και Λάμπη, ολόλαμπρη!

Λίντα Μάρτιν, Why Me? 1992, μαζί κι αυτόν τον χρόνο, μαζί εμείς οι δύο...

Εγκαίνια της Ντίσνεϊλαντ στο Παρίσι. Από τα αγαπημένα μου εξώφυλλα. 

Βίσση, Φιλίνη, Σχοινάκη, Είμαι όλο σου το είναι, μεγαλεία! 

Η Ευρυδίκη σε προφητικές δηλώσεις.

Πόσο όμορφη γυναίκα! 

Με την Ροκ Όπερα στην Κύπρο, λέει. Ακόμα την περιμένουμε. Να μου πεις, πού να ανέβαζαν τέτοιο αριστούργημα; Σε πλατεία ή σε Δημοτικό Κήπο. Τότε, εν έτει 1990 δεν είχαμε πολιτιστικούς χώρους, μην κοιτάς σήμερα που ξεχειλίσαμε...

Θεέ μου, πόσο χαρτί πεταμένο! 

Ο γάμος της Αλέξιας το 1992!

Η Εύη Καπάταη και ο "Αναστάσιος" παιδικές αφίσες και στοιχειωμένα παιδικά όνειρα.

Ο Ζένιος και η Βάνια η μακαρίτισσα, επί "Κυρίας Σάσας" και "Θεέ μου τι σου έφταιξα!"

Μην με βάλεις τώρα να σου εξηγήσω ποιος ήταν ο Μάικ Χατζημάικ τότε, δεν έχω τόσο σθένος. 

Πάντα Ευτυχώς Ο Παλιός Είναι Αλλιώς

Μέσα στα πλαίσια της αιώνιας ρετρό διάθεσης που μας διακατέχει, χθες βράδυ πήγαμε να ακούσουμε Καλλίρη – Λιβιεράτο στο PlanBe.

Με έκπληξη μου διαπίστωσα ότι υπάρχουν ακόμα κλαμπς στην Κύπρο, και όχι απλά υπάρχουν, αλλά υπάρχει και κόσμος κάτω των 30 που τα τιμά με την παρουσία του. Στους χώρους που διακινούμαι, δυστυχώς μόνο μαμάδες με νεογέννητα υπάρχουν πια, εξ ου και η έκπληξη.

Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που βγήκα σε κλαμπ τα τελευταία χρόνια. Παίζει να ήταν το 2009.

Για να καταλάβεις όλο το απόγευμα κοιμόμασταν για να αντέξουμε να βγάλουμε το βράδυ. Λες και ήταν πρωτοχρονιά.

Ο Καλλίρης πενηντάρησε, το ήξερες; Και ο Λιβιεράτος είναι στα 40 φεύγα. Καλά κι εγώ στα 35 σχεδόν, μην κοιτάς που είμαι σε άρνηση. Πάντως, ήταν και οι δυο μέσα στην ενέργεια και την τρελή χαρά, λες και περνούν δεύτερη εφηβεία. Ειδικά ο Λιβιεράτος που πρόσφατα πέρασε και τα χίλια μύρια στην προσωπική του ζωή, είχε κέφια.

Αν εξαιρέσεις τον ήχο που ήταν χάλια, το τραπέζι μας που ήταν στου διαόλου τη μάνα και θέλαμε κιάλια να τους δούμε, αν εξαιρέσεις τον καπνό από τα τσιγάρα και το ότι μοιραζόμασταν ένα σκαμπό 10 άτομα, καλά περάσαμε.

Είπαν τραγούδια που ούτε στα ραδιόφωνα ακούς πια, μόνο κάτι γραφικοί σαν εμένα τα ξέρουν και τα αναζητούν. Από το «ας είχα τη δύναμη» και το «πάρε με», μέχρι τα κλασικά «μπαμ και κάτω», «κάποιο καλοκαίρι» και «το νου σου κύριε οδηγέ» στα οποία ήρθε το μαγαζί ανάποδα. Το δε πρόγραμμα που έκαναν από κοινού και στο οποίο δέσποζε θριαμβευτικά ο Καρβέλας και τα τραγούδια του, απερίγραπτο. Δεν ξέρω αν φταίει που ήμασταν έφηβοι και ό, τι έπαιζε το μυθοποιούσαμε στα 90ς, αλλά δεν πιστεύω να ξανάρθει τέτοια υπέροχη εποχή για την ποπ μουσική στην Ελλάδα.

Τρεις το πρωί φύγαμε, πραγματική υπέρβαση και άθλος για τα σημερινά δικά μας δεδομένα. Να φανταστείς φύγαμε πριν καν πουν το ντουέτο τους, δεν αντέχαμε άλλο, είχαμε ξημερωθεί. Πάρε και ένα δείγμα από την εμφάνισή τους στα Χανιά το καλοκαίρι. Λένε τα καρβελίστικα που μ’ αρέσουν.

Κλικ Στα Ευρώπουλα

Εσύ πόσα λεφτά θα ζήταγες για να εκφωνείς τις ειδήσεις;

Αν ερχόταν κάποιος όταν ήσουν στο Δημοτικό, και σε ρώταγε: Πόσα θες να πληρώνεσαι όταν μεγαλώσεις για να κάθεσαι σε μια καρέκλα και να αναγιγνώσκεις ειδήσεις από μία οθόνη; Υπήρχε περίπτωση να ζητήσεις το ποσό που ακούγεται σήμερα ότι παίρνει γνωστή παρουσιάστρια; Πόση ικανότητα και μόρφωση μπορεί να απαιτεί η εκφώνηση ειδήσεων για να δικαιολογούνται τόσοι παράδες κάθε μήνα;

Θα μου πεις, σε μια χώρα που οι μισοί δεν ξέρουν να διαβάσουν και οι άλλοι μισοί δεν ξέρουν να γράψουν, ναι, η ανάγνωση και η εκφώνηση είναι ένα σπάνιο προσόν. Μα θα διαφωνήσω, γιατί τουλάχιστον η δική μου η γενιά και οι παλιότερες, μια χαρά ήξεραν Ελληνικά. Θεωρούνταν αυτονόητο ότι ήξερες άριστα τη μητρική σου γλώσσα. Στους νεότερους εντοπίζεται το πρόβλημα. Και εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι για εκφώνηση ειδήσεων δεν θα άξιζε να πληρώσεις κάποιον πάνω από €10 τη μέρα. Και σιγά τις ειδήσεις που εκφωνεί δηλαδή. Πόσο ήπιε ο Αναστασιάδης, τι μαλακία είπε ξανά ο Χριστόφιας, ποιον δάγκωσε η Χαραλαμπίδου. Αυτές είναι οι ειδήσεις μας. Κανονικά εσείς έπρεπε να μας πληρώνετε για να σας ακούμε.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι γενικότερα στις μέρες μας όλες οι μαλακίες-επαγγέλματα χρυσοπληρώνονται. Γιατί υπάρχουν και μαλακίες-επαγγέλματα, ας είμαστε ειλικρινείς. Μην κοιτάς που εξ αιτίας της ελεύθερης αγοράς και άλλων οικονομικών θεωριών που δεν μπορώ να σου αναλύσω, έκανε και η μύγα κώλο και χρεώνει τον κόσμο όλο.

Ξέρεις πόσα θέλει ένας φωτογράφος για να απαθανατίσει ένα γάμο; Οι τιμές κυμαίνονται γύρω στα €1500! Για τον μέσο όρο μιλάμε τώρα, γιατί αν θες φωτογράφο φίρμα, η τιμή ξεπερνά τα €2500. Σε τέτοιο κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας! Σε κόσμο που οι φωτογράφοι απαιτούν δυο μισθούς δικούς μας για να κάνουν κλικ, κλικ στον γάμο μας. Και να πω ότι παντρεύεται ο Ουίλλιαμ την Κέητ και θα έρθει ο Mario Testino από τη Λίμα του Περού να περάσει το γεγονός στην αιωνιότητα, να πάει στο διάολο. Αλλά να παντρεύεται ο Αντίχριστος τη Μπρέντα και να έρχεται ο κάθε Μπόμπος να ζητά αναιδώς τη μισή μας προίκα, αυτό πάει πολύ.

Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να τους παζαρέψεις, ούτε καν να τους σαμποτάρεις, καθότι η βιομηχανία του γάμου στην Κύπρο μπορεί να είναι το μεγαλύτερο έγκλημα μετά το κούρεμα, αλλά καμία Κύπρια νύφη-νυφίτσα δεν διαπραγματεύεται το να μην φωτογραφηθεί σαν τη Τζοκόντα στην «ωραιότερη μέρα της ζωής της». Έτσι δεν πέφτουν οι τιμές. Δεν τα δίνεις εσύ τα €2500, θα τα δώσει άλλος. Οπότε και ο φωτογράφος απομυζεί το αίμα μας κάνοντας κλικ, κλικ και εσύ που έλιωσες τον κώλο σου και έβγαλες τρία ξένα πανεπιστήμια κάθεσαι και πληρώνεσαι με το ζόρι €1500, και λες κι ευχαριστώ.

Ξέρεις τι πρέπει να γίνει για να επέλθει η κάθαρση. Να γίνει ένας πόλεμος. Να πέσουν βόμβες. Να στηθούν ξανά προσφυγικοί καταυλισμοί. Να έρθει πραγματική φτώχεια. Να δω εγώ ποιος θα απαιτεί €2500 για να σου φωτογραφήσει τον γάμο και ποια θα θέλει €3000 για να εκφωνήσει ειδήσεις! Οι γονείς μου στον γάμο τους, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο του 1974 έβγαζαν φωτογραφίες μόνοι τους. Βασικά είχαν τον θείο μου και τους έβγαζε με τη μηχανή του. Και μια χαρά καλύφθηκε το γεγονός και ήταν και η εποχή τέτοια που ο εκάστοτε φωτογράφος βρισκόταν στο επίπεδο της επαγγελματικής πυραμίδας που του άρμοζε.

Δεν έμεινε μαλάκας να μην του δώσουμε αξία σ’ αυτή τη ζωή!

Hit Me Baby One More Time

Η Είδηση είναι αυτή:

Η 5^η Νοεμβρίου ορίστηκε επίσημα ως «Μέρα Μπρίτνεϊ Σπίαρς» στο Λας Βέγκας, διά στόματος του Δημάρχου του, ο οποίος θέλησε να τιμήσει το ποπ είδωλο κατ’ αυτόν τον τρόπο, λόγω της προσφοράς του στην Πολιτεία. Για περισσότερες λεπτομέρειες, κάνεις κλικ εδώ.

Έχω να σου διηγηθώ μια ιστορία. Μία φίλη μου, Κύπρια, που ζει και εργάζεται στο Σαν Φρανσίσκο, κάποια περίοδο της ζωής της αποφάσισε να δουλέψει σε ένα σπα. Στη ρεσεψιόν. Μιαν καλήν ημέραν την πήρε τηλέφωνο ένας κύριος, ο οποίος σε πολύ αυστηρό τόνο της ανακοίνωσε ότι η κυρία Μπρίτνεϊ Σπίαρς επιθυμούσε να απολαύσει τις υπηρεσίες του εν λόγω σπα και ότι επιθυμούσε να κλείσει ραντεβού. Η φίλη μου νόμισε πως επρόκειτο για φάρσα, μα δεν ρίσκαρε να γελάσει και ευτυχώς, καθότι ο ατζέντης ξεκαθάρισε ότι η κυρία Σπίαρς βρισκόταν ήδη καθ’ οδόν και ότι από στιγμή σε στιγμή θα έφτανε στο ινστιτούτο.

Ανάστατη η φίλη μου έκλεισε το τηλέφωνο, βεβαιώθηκε ότι το προσωπικό βρισκόταν υπ’ ατμόν ώστε να υποδεχτεί το ξανθό, πλην διαταραγμένο τσουλί της ποπ, και εφόσον το επιβεβαίωσε, τηλεφώνησε πίσω στον ατζέντη για να του πει ότι το ινστιτούτο με χαρά επρόκειτο να παρέχει τις υπηρεσίες ξετριχιάσματος στην κυρία Σπίαρς. Ο ατζέντης ευχαρίστησε ευγενικά, αλλά είχε δυο παρακλήσεις.

Πρώτον, ζήτησε να χρησιμοποιήσουν το πίσω πάρκινγκ, ώστε η κυρία Σπίαρς να αποφύγει τα αδιάκριτα βλέμματα και να εισέλθει ινκόγκνιτο προς άμεση περιποίηση, και δεύτερον και σημαντικότερο, παρακάλεσε όπως το προσωπικό «αντιμετωπίσει την κυρία Σπίαρς ως οποιαδήποτε άλλη ανώνυμη πελάτισσα και όπως επιδείξει μηδενική ειδική μεταχείριση προς το άτομό της». Ήταν η εποχή που η Μπρίτνεϊ ακολουθούσε πρόγραμμα ψυχολογικής υποστήριξης, μετά το νταράκουλο που πέρασε όταν ξύρισε το κεφάλι της ως αποτέλεσμα της έντονης δημοσιότητας που λάμβανε σε κάθε της βήμα.

Ως εκ τούτου, απαιτούσε από τους συνεργάτες της να μην την αντιμετωπίζουν ως επώνυμη για να αρχίσει να νιώθει πιο γήινη και να επανέλθει η ψυχική της υγεία. Μια τακτική που προσωπικά αμφιβάλλω αν έφερε ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα.  

«Δηλαδή τώρα που θα έρθει να κάνω πως δεν την ξέρω;» αναρωτήθηκε η φίλη μου.

«Ακριβώς! Σαν να είναι μία οποιαδήποτε πελάτισσα» απάντησε ο ατζέντης.

Αντιλαμβάνεσαι ότι η φίλη μου μετά από αυτή την παράκληση αγχώθηκε περισσότερο. «Μα, να συναντήσω τη Μπρίτνεϊ στα καλά καθούμενα, και να υποκριθώ πως δεν την ξέρω;»

«Μάλιστα. Απαγορεύονται οι εκφράσεις ενθουσιασμού, τα αυτόγραφα, ή να ζητήσετε να βγάλετε μαζί της φωτογραφία», συνέχισε ο ατζέντης.

Η φίλη μου κόντεψε να σκάσει στα γέλια για το θέατρο που καλούνταν να παίξει. Τι έγινε στο τέλος; Η Μπρίτνεϊ αφίχθηκε κανονικά, μπήκε από την πίσω πόρτα μασώντας τσίχλα και μυρίζοντας απλυσιά σαν τη μέση βρομιάρα Αμερικάνα, και ζήτησε να της κάνουν μασσάζ με κάτι παράξενα έλαια. Η φίλη μου ήρθε, εν τέλει, σε επαφή μαζί της κατά τη διάρκεια του registration, στο οποίο προκειμένου να συμπληρώσει τη φόρμα των πελατών τη ρώτησε πώς τη λένε, πότε γεννήθηκε και τι επαγγέλλεται, σαν να ήταν παντελώς άγνωστη.

Και αυτή απάντησε τα αυτονόητα.

«Λέγομαι Μπρίτνεϊ Σπίαρς, γεννήθηκα στις τάδε του μήνα, είμαι τραγουδίστρια».

Και όχι, η φίλη μου δεν διανοήθηκε να δείξει οποιαδήποτε έκπληξη σε όλο αυτό.

Τι τραβάνε κι αυτές οι χορεύτριες!

(Παρεμπιπτόντως, πολύ βολικό να απαιτείς να σε αντιμετωπίσουν σαν κοινή θνητή, αλλά να θες να πας για μασσάζ χωρίς να έχεις κλείσει ραντεβού και να χρησιμοποιείς και το πίσω πάρκινγκ για την ευκολία σου). 

Το Πεπρωμένο Φυγείν Αδύνατον

Όπως πιθανόν να σου έχω ξαναπεί, το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι ότι όσο μεγαλώνω εντοπίζω στον χαρακτήρα και την εμφάνισή μου όλα τα χαρακτηριστικά του πατέρα μου τα οποία απεχθανόμουν. Όλα όσα μισούσα επάνω του και τα πολεμούσα μανιωδώς εξ απαλών ονύχων, σήμερα εμφανίζονται επάνω μου και μέσα μου, σαν ασθένειες που περίμεναν μια Χ ηλικία για να εκδηλωθούν. Σαν τιμωρία.

Δεν φαντάζεσαι πόσο άσχημα νιώθω.

Με σιχαίνομαι που τσακωνόμουν για χρόνια μαζί του και προσπαθούσα να τον αλλάξω για πράγματα που σήμερα κάνω εγώ και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Νιώθω δέσμιος ενός ριζικού που δεν λέει να αλλάξει και αυτό με μειώνει και με ‘ρίχνει’ σε όλες τις πτυχές της ζωής μου. Με σιχαίνομαι που δεν μπορώ να απαλλαγώ απ’ αυτό το πρότυπο που ακούσια έχω υιοθετήσει, αναγνωρίζω πως με πλήττει, και το αντιμετωπίζω απλά χάσκοντας. Δεν σπάζει το γαμημένο το καλούπι.

Πάντα του φώναζα ότι δεν ζούσε όπως του άξιζε. Δεν διεκδικούσε, δεν υπερέβαινε τον κακό του εαυτό, δεν ήταν ανεξάρτητος, δεν ήταν αρχηγός. Δεν ήταν αρκετά στ’ αρχίδια του. Δεν ήξερε, ούτε άντεχε να μας επιβληθεί. Θα μου πεις, και ποίος θα άντεχε να μας επιβληθεί… Σωστά. Μα είναι άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό. Μετά από κάποια ηλικία, το μόνο που έκανε ήταν να κολυμπά στην παρακμή του βλέποντας τηλεόραση. Όπως και να ‘χει… Το θέμα είναι ότι εγώ σαν τρίτος έβλεπα ένα σενάριο που δεν μου άρεσε! Και πάντα διαλαλούσα ότι εγώ δεν θα επαναλάβω αυτό το σενάριο. Θα ήμουν αλλιώς.

Σκατά – φατά! Το σενάριο ήδη άρχισε να επαναλαμβάνεται. Και επειδή δυστυχώς μου είναι τα μάλα οικείο -ένα σενάριο που μου προκαλεί μεν θλίψη, αλλά ταυτόχρονα και μιαν ασφάλεια αφού το έχω ξαναδεί το έργο, κάθομαι άπραγος και το υπομένω. Σαν να θωρώ το ‘Κωνσταντίνου και Ελένης’ για 20^η φορά. Ξέρεις ότι βλέπεις μαλακίες, αλλά δεν έχεις τη δύναμη να αρπάξεις το τηλεχειριστήριο και να το γυρίσεις αλλού.

Πώς το σπάζεις το καλούπι; Πώς ξεριζώνεις τη μηλιά για να μην πέσει από κάτω το μήλο;

Πώς διασώζω τη μελλοντική μου σχέση με τον γιο μου;

(Προφανώς, κάνοντας μόνο κόρες).

Ω, Θεοί! Δώστε μου δύναμη να αποφύγω το πεπρωμένο μου.

Ο Κερατάς Το Μαθαίνει Τελευταίος

Αγαπημένα μου καριολάκια, την καλημέρα μου!

Σήμερα θα συζητήσουμε ένα καυτό κοινωνικό θέμα. Θα εντρυφήσουμε σε ένα ερώτημα που μαστίζει κάθε νοικοκυριό, κάθε σπίτι και κάστρο, κάθε καρυδιάς καρύδι.

Είστε έτοιμοι;

Ερωτώ:

Ανακαλύπτεις ότι η σύζυγος ενός καλού σου φίλου πιθανόν να τον απατά. Για να κάνω το υποθετικό σενάριο πιο χειροπιαστό, ας πούμε ότι την είδες στο γυμναστήριο να φλερτάρει με τον γυμναστή ενόσω καβαλούσε το ποδήλατο. Δεν συνέβη μια και δυο, συνέβη πολλές φορές. Δεν φλέρταρε απλώς, του τριβόταν κανονικά, αυτός τη χούφτωνε με κάθε ευκαιρία προκειμένου να της εξηγήσει την άσκηση, πήρατε το νόημα. Το λες στον φίλο σου; Ναι ή όχι; Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας. (Μονάδες 5)

Πολυσύνθετο το ζήτημα αγαπητοί.

Από τη μία, ο σοφός λαός έχει πει ότι ο «ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει», από την άλλη έχει πει και το «μην φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν».

Άρα, τί κάνουμε; Πώς πορεύομαστε; Αν είσαι όντως φίλος θα πας να βρεις τον κολλητό σου και θα του κρούσεις τον κώδωνα του κινδύνου. Δεν θα του πεις στα μούτρα ότι τον κερατώνει. Θα ρίξεις υπονοούμενα: «Απολαμβάνει το ποδήλατο η δικιά σου στο γυμναστήριο! Ούτε η σέλλα να έλειπε!» και αυτός αν έχει νου θα καταλάβει. Αν πάλι σφυρίζει αδιάφορα,  γίνε πιο έντονος, τύπου: «από το πολύ το body pump η δικιά σου θα γκαστρωθεί», και προσευχήσου να πιάσουν τόπο οι γλαφυρές σου περιγραφές.

Από την άλλη, δεν μπορείς να σπέρνεις κακά δαιμόνια εάν δεν έχεις πλήρη εικόνα του τι κάνει ο καθένας σπίτι του. Μπορεί ο κολλητός σου στο σπίτι να είναι σωστός τύραννος, να γίνεται βίαιος, να είναι αλκοολικός φερ’ ειπείν και να κακομεταχειρίζεται τη σύζυγό του, μπορεί να βαριέται να την πηδήξει, κι αντ’ αυτού να προτιμά να κάτσει να δει σειρές στην τηλεόραση. Ή ακόμα χειρότερα, μπορεί κι ο κολλητός σου να ξεσκίζεται στο body pump με άλλη και να μην το ξέρεις. Οπότε δικαίως και η άλλη «ποδηλατεί» ανελλιπώς.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η ζυγαριά γέρνει προς σ’ αυτήν που τον παίρνει και γέρνει κατόπιν πρόκλησης, και νιώθεις και εσύ μαλάκας που ανακατεύτηκες στην προσωπική τους ζωή.

Όμως το ερώτημα παραμένει. Αναζητεί τη λύση του σαν αλύτρωτη ψυχή στον Άδη. Θα ήταν καλύτερο να έμενες άπραγος; Διότι αν ο κολλητός σου είναι παιδί – χρυσάφι, άξιος οικογενειάρχης και πρότυπο ηθικής θα ήταν τουλάχιστον άστοχο να τον αφήνεις να διαπομπεύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Τώρα θα μου πεις, δεν είναι αυτός που διαπομπεύεται γιατί «η απιστία δεν είναι μαγκιά, αλλά αυτοταπείνωση». Κάτι τέτοια σου μαθαίνουν στο Facebook και οδεύουμε ομαδικώς στο τέλμα. Καμία αυτοταπείνωση, μάνα μου. Εκείνος που κερατώνει μια χαρά περνά, ο άλλος είναι που υποφέρει και γελοιοποιείται.

Έστω ότι σιωπάς. Εύχεσαι να είναι όλα δημιουργήματα της φαντασίας σου και ότι οι εικόνες με τον γυμναστή, ήταν απότοκο της πολλής της τσόντας που έβλεπες ως φοιτητής. Πώς θα νιώσει ο φίλος σου όταν κάποια μέρα ανακαλύψει ότι γνώριζες αλλά δεν είπες τίποτε; Η σιωπή είναι συνενοχή, κύριε! Θα θεωρήσει ότι υπέθαλπες το κέρατό του, θα εκνευριστεί και στο τέλος θα γαμήσει κι εκείνος το δικό σου.

Οπότε; Τι κάνεις; Πώς χειρίζεσαι το ζήτημα;

Δεν έχω απάντηση. Γιατί ο σοφός λαός μπορεί να είπε όλα τα παραπάνω ρητά και γνωμικά, μα είπε και το ακόμα σοφότερο, «ο κερατάς είναι καταδικασμένος να το μαθαίνει πάντα τελευταίος». 

Εις Σάρκα Μίαν - Κεφάλαιο 2ο

Επιστρέψαμε αγαπημένοι μας τηλεθεατές.

Σήμερα θα αφήσουμε κατά μέρος τους γάμους της πλέμπας και θα επανέλθουμε στους γάμους των Παρισίων, βλέπε τον υποφαινόμενο και την εκλεκτή της καρδιάς του.

Τα «αλλάματα» είναι αυτά που θα κάψουμε σήμερα στην πυρά.

Αλλάματα! Μια λέξη που εμένα προσωπικά μου θυμίζει αλλαντικά και κλάματα συμπτυγμένα. Μα, μην ψαρώνετε αγαπητοί. Τα αλλάματα δεν είναι τίποτε περισσότερο από το ντύσιμο της νύφης και του γαμπρού πριν το μυστήριο, συνοδεία φολκλορικών οργάνων, ήτοι κιθάρας, βιολιού και λαούτου. Τα κλάματα δυνατόν να προκύπτουν στην πορεία, αφού οι γονείς του ζεύγους ρίχνουν ποτάμια δακρύων καθ’ όλη τη διάρκεια του χορού εκδηλώνοντας έτσι την ανακούφισή τους που βρέθηκε κάποιος θαρραλέος/α να επωμιστεί το βάρος συζυγίας με το άξιον τέκνον τους για το υπόλοιπο της ζωής του. Για αλλαντικά πάλι, δεν παίρνω κι όρκο, δεν ξέρω τι έχει ο καθένας στο μπουφέ.  

Αντιλαμβάνεστε ότι, αυτό το άκρως επεισοδιακό ενσταντανέ εμείς αποφασίσαμε να το προσπεράσουμε. Και καλώ όλους τους πιστούς αναγνώστες αυτού του μπλόγκεως να πράξουν το ίδιο εάν θέλουν να θεωρούνται άξιοι αναγνώστες και πιστοί ακόλουθοι του Αντίχριστου.

Πριν πω οτιδήποτε, και επειδή ξέρω ότι θα σπεύσουν διάφοροι καλοθελητές να υποστηρίξουν τα κυπριακά ήθη και έθιμα, τις παραδόσεις, τους μύθους και θρύλους του πολύπαθου νησιού μας, να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με όσους παντρεύονται κατ' αυτόν τον τρόπο. Με γεια τους, με χαρά τους εάν θεωρούν ότι συμβάλλουν στη διατήρηση της παράδοσης αυτής της χώρας, ουδεμία ένσταση φέρω. Επ' ουδενί το κατακρίνω. Αντιθέτως, να συμπληρώσω ότι όσες φορές παρευρέθηκα σε αλλάματα φίλων συγκινήθηκα τα μάλα, ιδίως όταν επρόκειτο για αλλάματα νύφης, τα οποία διακατέχονται από μία περαιτέρω συναισθηματική φόρτιση για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Παρόλα αυτά, αυτού του είδους η πανήγυρις δεν θα χρησιμοποιηθεί στον δικό μας γάμο για τους εξής λόγους:

Πρώτον, νιώθω άβολα. Νιώθω άβολα να κάθομαι σε μια καρέκλα και να έχω τους κουμπάρους μου από πάνω μου να με ξυρίζουν (βλέπε να με λερώνουν με αφρό), μισή ώρα πριν την εκκλησία, κατά τη διάρκεια της οποίας εγώ θα πρέπει να είμαι σε κατάσταση ζεν ώστε να βγάλω το μυστήριο πράος και αξιοπρεπής. Πόσω μάλλον να πρέπει να υποστώ νταούλια και χορωδίες που θα άδουν τραγούδια που δεν μου αρέσουν και στην καλύτερη με πονοκεφαλιάζουν.

Όταν ντύνεσαι για να βγεις έξω, κάνεις το ντουσάκι σου, βάζεις τη μουσικούλα σου, χορεύεις  - τραγουδάς γυμνός μες το σπίτι διαλέγοντας τα ωραία ρουχαλάκια που θα φορέσεις, βάζεις τα αρώματά σου, σε παίρνουν μάτι οι γείτονες, και γενικότερα ακολουθείς ένα τελετουργικό που σε εμψυχώνει να βγεις έξω να κοινωνικοποιηθείς, βλέπε γκομενίσεις, με μια άλφα αυτοπεποίθηση. Φαντάζεσαι τη μέρα του γάμου σου να πρέπει να ακολουθήσεις όλη αυτή τη διαδικασία με 50 άτομα πάνω στο κεφάλι σου να βαράνε παλαμάκια συνοδεία παραδοσιακών τραγουδιών και να σε ντύνουν κακήν κακώς, επειδή έτσι προστάζει το έθιμο;  

Όχι, φίλε μου! Να ντυθεί ο καθένας σπίτι του και να τα πούμε στην εκκλησία.

Πρώτα, πρώτα, το θεωρώ τεράστια ταλαιπωρία προς τον καλεσμένο να τον υποχρεώνω εμμέσως να παραστεί σ’ όλο αυτό το τσίρκο, μέρα μεσημέρι, και να αναγκαστεί να πάει μετά κατ’ ευθείαν στην εκκλησία και μετά στις υπόλοιπες γιορτές. Αυτόματα σημαίνει ότι ο κόσμος θα πρέπει να βρίσκεται υπ’ ατμόν περισσότερες από 12 ώρες για το γάμο μου. Να καταναλώσει όλη την ημέρα για μένα. Πόσο εγωιστικό! Ο γάμος δεν πρέπει να είναι ταλαιπωρία για τον καλεσμένο. Πρέπει να είναι απόλαυση. Πρέπει να λαχταρά ο άλλος να έρθει στον γάμο σου και όχι να βρίζει την ώρα και τη στιγμή που τον προσκάλεσες. Γι αυτό επιβάλλεται να τον αφήσεις να αναπνεύσει. Τον προσκαλείς πολύ ορθά στο μυστήριο (κι αυτό ταλαιπωρία είναι, αλλά άντε, ας μην υπερβάλλουμε), και μετά τον ταΐζεις και τον διασκεδάζεις μέχρι το πρωί για την τιμή που σου έκανε. Το να τον έχεις σήκω – κάτσε, κάτσε – σήκω ολόκληρη την ημέρα για αλλάματα, παραλλάματα, και 'ο,τι άλλο σκαρφιστείς, είναι τεράστιο faux pas κατά τη γνώμη μου.

Από όποια μεριά και να το δεις, αυτό το έθιμο είναι λάθος. Κατ’ αρχάς, είναι έθιμο που αναβίωσε τα τελευταία 20 χρόνια. Οι γονείς μου δεν παντρεύτηκαν έτσι, ούτε καν οι παππούδες μου. Θείοι και θείες μου το ίδιο. Σηκώθηκαν άπαντες ένα πρωί, ντύθηκαν μόνοι τους, πήγαν στην εκκλησία μόνοι τους, και το βράδυ με τους φίλους τους τα είχαν σπάσει. Τώρα γιατί μιαν καλήν ημέραν αποφασίσαμε ότι τα αλλάματα είναι τόσο σημαντικά και πρέπει ο γαμπρός και η νύφη να περάσουν των παθών τους τον τάραχο πριν το μυστήριο, ουδείς μου εξηγεί.

Ακόμη κι αν δεχτώ ότι για κοινωνικούς λόγους οφείλω να ανοίξω το σπίτι μου στους καλεσμένους που θα γούσταραν να περάσουν να πουν μια ευχή πριν το μυστήριο (αν υπάρχουν τέτοιοι να μου τους υποδείξετε να τους δώσω συγχαρητήρια που έχουν ακόμα τόσον ελεύθερο χρόνο), αυτό δεν συνεπάγεται βιολιά και νταούλια. Μπορεί κάλλιστα να γίνει μία μικρή σύναξη μεταξύ συγγενών ενόσω στο στέρεο παιανίζουν αγαπημένες μελωδίες. Στο σπίτι μου μεγαλώσαμε με Βίσση, Καρβέλα, Καλλίρη, Χαριτοδιπλωμένο, Μαντώ και Αλέξια. Τραγικό, ξετραγικό, αυτά μας χαρακτηρίζουν οικογενειακώς. Αυτά θέλω να ακούω καθ’ οδόν προς την εκκλησία, αυτά θέλω να ακούω καθ’ οδόν προς τον τάφο. Το να μου τραγουδήσεις «σήμερα γά-, σήμερα γάμος γίνεται» μόνο εκνευρισμό θα μου προκαλέσεις.

Για να τελειώνουμε, αυτά τα έθιμα γίνονταν τότε που οι νύφες παντρεύονταν στα 16 τους, εξ ου και το «σήμερα αποχωρίζεται η μάνα από την κόρη». Όταν η κόρη ήταν όντως κόρη, άφηνε για πρώτη φορά πίσω της το πατρικό το σπίτι, αποχωριζόταν τη μάνα της και καθόταν στο σβέρκο του γαμπρού ωσάν τσιμπούρι. Εν έτει 2014 που η νύφη δεν είναι άβγαλτη έφηβη, αλλά ολόκληρη καριερίστα που σπούδασε στα εξωτερικά, δούλεψε στα εσωτερικά και πλησιάζει τα 40, τι «σήμερα αποχωρίζεται η μάνα από την κόρη» μου τσαμπουνάς;

Που για να λέμε και την αλήθεια, πώς ακριβώς αποχωρίζεται η μάνα από την κόρη, ειδικά στην Κύπρο, ουδέποτε κατάλαβα! Πού και πώς τον είδατε τον αποχωρισμό; Με το ταπεράκι φαγητό που ετοιμάζει η μάνα για την κόρη και τον γαμπρό της κάθε μεσημέρι; Με το babysitting που κάνει κάθε σαββατοκύριακο για να βγει η κόρη και ο γαμπρός της έξω; Ή με τα επιδόματα που διαμοιράζει από καιρού εις καιρόν για να βοηθήσει οικονομικά το ζεύγος στους χαλεπούς καιρούς που επίλεξε να κάνει οικογένεια; Στην Κύπρο όπου ο ομφάλιος λώρος της μάνας και του παιδιού κόβεται μόνο με τον θάνατο, και που όλη η χώρα είμαστε μια γειτονιά, τέτοιος αποχωρισμός δεν υφίσταται. Τουλάχιστον όχι με τον γάμο.

Αυτά είχα να πω στο 2^ο κεφάλαιο, απομένουν άλλα τρία βασικά δράματα  τα οποία θα αναπτύξουμε εν ευθέτω χρόνω. Ελπίζω να πήρατε σημειώσεις, αν όχι να σας τα στείλω ηλεκτρονικώς. Τώρα μπορείτε να βγείτε πέντε λεπτά έξω για τσιγάρο.