Κόρες σε Απόγνωση

Με τα τελευταία πολιτικά γεγονότα στην Ελλάδα και τη σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής, ανακάλυψα την Ουρανία Μιχαλολιάκου. Αυτή τη συμπαθεστάτη νεανίδα που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι χαρακτήρας από το Monsters Inc του Ντίσνεϊ, ή ο Χάρρυ Κλυνν με γυαλιά και περούκα για επιθεωρησιακό νούμερο στο Άλσος. Ανακάλυψα αυτό το χάρμα οφθαλμών, αυτό το κελεπούρι, και αγαλλίασα. Μα, πού την έκρυβαν τόσα χρόνια;

Η Ουρανία Μιχαλολιάκου έβγαλε διάγγελμα τις προάλλες και κάλεσε σε επανάσταση όλους τους Έλληνες της ΧΑ. Όταν, μάλιστα, είδε τον πατέρα της με χειροπέδες έτρεξε και τον φίλησε συγκινημένη, δηλώνοντας περήφανη γι αυτόν.

Έκανα πολλές σκέψεις.

Πόσο κρίμα είναι άραγε τα παιδιά των πολιτικών; Πόσο δυστυχισμένα; Καταδικασμένα μια ζωή να είναι περήφανα για τους πατέρες τους, τους οποίους όλο το υπόλοιπο έθνος βρίζει και μουντζώνει. Καταδικασμένα να δηλώνουν στις συνεντεύξεις πόσο τους θαυμάζουν, ακόμα κι αν αυτοί έχουν στο γραφείο τους τον Χίτλερ σε μια κορνίζα, και ασχέτως αν όλο το υπόλοιπο έθνος τους δείχνει κωλοδάχτυλο όποτε τους πετυχαίνει στο δρόμο.

Ασχέτως ιδεολογίας και ασχέτως επίτευξης έργου, όλα τα παιδιά των πολιτικών είναι περήφανα για τους πατέρες τους. Ακόμη κι αν στις μέρες μας είναι πιο τίμιο να είσαι τσατσά σε μπρουδέλο παρά πολιτικός, τα λυπητερά αυτά τέκνα είναι πάντα περήφανα για τους γονείς τους. Δεν έχουν άλλη επιλογή.

Η Χριστίνα Χριστόφια, για παράδειγμα, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι πολύ περήφανη που είχε για πατέρα της τον ακατονόμαστο. Μπορεί να ισοπέδωσε ολόκληρη χώρα, να την φαλίρισε, να την εξευτέλισε, να μας έκανε διεθνώς ρεζίλι, αλλά η κόρη του δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Οφείλει να δηλώνει περήφανη για τον πατέρα της. Άλλωστε, αν δεν ήταν αυτός, πώς αλλιώς θα διοριζόταν ανώτερη ηθοποιός στον ΘΟΚ με το καλημέρα σας, και πώς αλλιώς θα κατάφερνε να παντρευτεί στους κήπους του Κύκκου σαν μια σύγχρονη λαϊκή πριγκίπισσα της Λευκωσίας;

Οι κόρες του Αναστασιάδη, ομοίως, δηλώνουν περήφανες για τον πατέρα τους. Μπορεί μέχρι στιγμής να παλεύει με νύχια και με δόντια να σταθεί αντάξιος των προσδοκιών μας και να πασχίζει να μας χρυσώσει το χάπι για τη χλιαρή εκκίνηση της προεδρίας του - σημαδεμένης από δεκάδες γκάφες και ατυχείς στιγμές, αλλά παρόλα αυτά η Ινώ και η Έλσα, όταν δεν διασκεδάζουν σε κάποιο μπουζουκομάγαζο της Λεμεσού, δηλώνουν πάντα περήφανες για τον Νίκαρο. Του πήραν δώρο κι ένα σκασμένο σκυλάκι για να το αποδείξουν, του στέλνουν και ευχές στο Facebook. Είμαστε κομπλέ.

Τόση περηφάνια για ανθρώπους που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μας έβλαψαν, και στην καλύτερη περίπτωση απλά πέρασαν και δεν μας ακούμπησαν, είναι για γέλια. Το να δηλώνεις τόσο εύκολα περήφανος για τέτοιους πατεράδες, τότε εμείς που τους θάψαμε χωρίς να έχουν ούτε ένα σκανδαλάκι στο ενεργητικό τους θα έπρεπε να τους είχαμε στήσει ανδριάντες - τουλάχιστον!

Τα παιδιά των πολιτικών, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι κρίμα. Μεγάλωσαν με γονείς απόντες, μεγάλωσαν υπό το βάρος του ονόματος, έπρεπε να ήταν πάντα καθώς πρέπει, έπρεπε να ανταποκρίνονταν πάντα στην εικόνα του μπαμπά, και όλα αυτά χωρίς να το έχουν επιλέξει. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε, πολλά έπρεπε.

Ε, πώς να μην λασκάρει η βίδα μετά;

Ρίξε λίγη Ουρανία για το τέλος, δεν χορταίνω να τη βλέπω. 

Βλέπε, Άκου, Σώπα.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζα εξαπανέκαθεν ήταν το ότι δεν μπορούσα και δεν μπορώ να σιωπήσω. Δεν μπορώ να σιωπήσω με την έννοια ότι όποτε θεωρώ ότι αδικούμαι, ή όποτε διαφωνώ, θέλω να πιστεύω ότι οφείλω να το εκφράσω. Με λίγα λόγια, το «βλέπε-άκου-σώπα» που μας έμαθαν στον στρατό και το οποίο θεωρώ τεράστια προσβολή προς  κάθε ολοκληρωμένη προσωπικότητα, είναι ό, τι χειρότερο μπορείς να μου επιβάλεις. Ναι, βλέπω. Ναι ακούω. Και θα μιλήσω όταν θέλω να μιλήσω κι όταν θέλω θα σου πω πως σ’ αγαπώ, τη ζωή μου όπως θέλω εγώ θα ζήσω, κάνε στην άκρη σε παρακαλώ!

Και μετά από αυτή την πληθώρα ρητών και λόγιων στίχων, ας έρθω επί του προκειμένου. Πόσο νευριάζω όταν πάω να διαφωνήσω με κάτι, ξέρω πως συμμερίζονται κι άλλοι την ίδια άποψη, αλλά ουδείς από τους παρευρισκομένους δεν ανοίγει το ξερό του να με υποστηρίξει, γιατί δεν θέλουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά, ή πολύ απλά βαριούνται να ασχοληθούν. Εν ολίγοις, αφήνουν τον μαλάκα να βγάλει το φίδι από την τρύπα, και όταν αυτός ζητήσει ενισχύσεις παίρνει πάντα τα τρία του. Σημείωσε ότι στην περίπτωσή μου, τις περισσότερες φορές που γίνομαι χείμαρρος, το κάνω για να διεκδικήσω κάτι που είναι προς όφελος όλων, είτε πρόκειται για τους συναδέλφους μου στη δουλειά, τους σειράδες μου στον στρατό, τους φίλους μου στη θεατρική ομάδα και πάει λέγοντας. Σπάνια τοποθετούμαι έντονα για κάτι που θα ωφελήσει εμένα μόνο.

Θυμάμαι την τάξη μου στο Λύκειο, όπου είχαμε ένα μαλάκα καθηγητή που μας δίδασκε χημεία. Δεν καταλαβαίναμε τίποτε. Αμφιβάλλω αν καταλάβαινε και ο ίδιος τι μας δίδασκε. Όλη η τάξη στα διαλείμματα αναρωτιόταν τι θα γράφαμε στο διαγώνισμα με τις ελάχιστες πληροφορίες που καταφέραμε να απορροφήσουμε εξ αιτίας του. Τον βρίζαμε και λέγαμε πόσο ανάξιος ήταν. Σκεφτήκαμε μέχρι να πάμε στον διευθυντή να παραπονεθούμε και να πούμε ότι αρνούμαστε να γράψουμε διαγώνισμα με τον εν λόγω καθηγητή. Όταν μια μέρα στα καλά του καθουμένου διέκοψα το μάθημα του συγκεκριμένου και του είπα κατάμουτρα ότι δεν βγάζουμε νόημα από τα όσα λέει και ότι εξέφραζα κάτι που έβρισκε σύμφωνη την πλειοψηφία της τάξης, μάντεψε τι. Η πλειοψηφία αίφνης έγινε μειοψηφία. Ουδείς άνοιξε το στοματάκι του να με σιγοντάρει, αντιθέτως μία μούγκα απλώθηκε στην πλάση, η οποία φυσικά, υπέσκαπτε και το βάρος των λεγόμενών μου.

Ομοίως, όταν πήγα στον στρατό και είχα να αντιμετωπίσω ένα μπάχαλο αναρχίας, γραφειοκρατίας και κυπριακής κουλλουφοκρατίας στη μονάδα, ουδείς μίλησε να με υποστηρίξει όταν σε συνάντηση στελεχών στο γραφείο του Διοικητή εμμέσως πλην σαφώς του έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου πως δεν πήγαινε άλλο με το μπουρδέλο που μας έδωσε να κουμαντάρουμε. Ασχέτως αν στα πηγαδάκια του ΚΨΜ όλοι έσκιζαν τα ιμάτιά τους με την κατάσταση που είχε φτάσει στο απροχώρητο. Την ώρα της κρίσης όλοι την έκαναν με ελαφρά.

Το ίδιο συμβαίνει πάντοτε. Και στις παρέες. Ενοχλούμαστε με τη συμπεριφορά ενός φίλου, τον κουτσομπολεύουμε, τον κατηγορούμε πίσω απ’ την πλάτη του, αλλά όταν εν τέλει αποφασίσω να του μιλήσω υποδεικνύοντάς του τι μας ενοχλεί στη συμπεριφορά του, ουδείς συστρατεύεται μαζί μου. Σφυρίζουν όλοι αδιάφορα, κοιτάνε τα πουλάκια, κι άσε τον Anti-Christo όπως έστρωσε να κοιμηθεί. Και το χειρότερο απ’ όλα, όταν μετά ζητήσεις εξηγήσεις γι αυτή την αδικαιολόγητη ουδετερότητα από μέρους τους, σου απαντούν με το λαϊκότατο: «έχεις δίκαιο, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα».

Έξαλλος γίνομαι όταν ακούω τέτοια. Έξαλλος!

«Έχεις δίκαιο, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα!»

Πόσες φορές να το έχω ακούσει άραγε; Με αποκορύφωμα χθες.

Αντιλαμβάνομαι ότι όταν εκφράζομαι καμιά φορά ξεφεύγω και είμαι υπέρ το δέον αιχμηρός και δηκτικός. Μα για να έχω φτάσει στο σημείο να εκφραστώ καθ’ αυτόν τον τρόπο, πάει να πει ότι κι εσύ μας έσκασες κουκλίτσα μου. Επομένως, παρά να κοιτάς το δέντρο αντί το δάσος, και να σου φταίει ο τρόπος μου, οι λέξεις μου και οι προτάσεις μου στον τρόπο που εκφράζομαι, δες καλύτερα πως θα λύσεις το πρόβλημα, γιατί μας έφτασες στο αμήν. Βέβαια, το μόνον εύκολο όταν δεν ξέρεις τι να πεις, είναι να σου φταίει ο τρόπος μου. Κότα!

Να δούμε για πότε θα κόψω όντως την τακτική έκφρασης παραπόνου, και για πότε θα εφαρμόσω το «ποιος σας χέζει». Διότι μπορεί όποιος σιώπησε να άνοιξε η Γη να τον κατάπιε, μα, απ’ ό, τι φαίνεται, και όποιος μίλησε χαΐρι δεν είδε.

Μάνα Εξ Ουρανού

Η Μάνα και ο Μοτορτζής είναι φίλοι μας και στην κανονική ζωή. Ως εκ τούτου, μετά δυσκολίας βρήκα ερωτήσεις να της κάνω, αφού άμα έχω απορίες επικοινωνώ εκ του σύνεγγυς, ή μέσω τουίτερ. Όπως και να ‘χει, σου παρουσιάζω τη μήτηρ πάσης κακίας, τη μάνα των μπλογκς, τη μάνα, το μανούλι και τον παίδαρο.

1. Ίσως σου ξαναέκαναν αυτή την ερώτηση, αλλά το έχω απορία: Πιστεύεις ότι το κύριο σου χαρακτηριστικό είναι η μητρότητα εξ ου και το ψευδώνυμο; Πώς σου προέκυψε;

Α μπα. Όχι το κύριο μου χαρακτηριστικό δεν είναι η μητρότητα. Αγαπώ πολύ τις κόρες μου αλλά δεν είμαι από τα άτομα που λένε βρήκα νόημα στη ζωή επειδή έγινα μάνα. Το κύριο μου χαρακτηριστικό, εντάξει ντε δεν ρώτησες αλλά απαντώ, είναι η αφοσίωση μου στη δουλειά μου. Όσο για το Μάνα προέκυψε επειδή άνοιξα το μπλογκ μόλις γεννήθηκε η δεύτερη κόρη, ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο νου.

2. Θα σε κολάκευε αν μία από τις κόρες σου, σου έφερνε στο σπίτι σε 15 χρόνια ένα γκόμενο ο οποίος θα σε αντιμετώπιζε ως Milf? Πώς θα αντιδρούσες αν σου κολλούσε απροκάλυπτα; Τι θα σε έκανε να υποκύψεις στο φλερτ του;

Φυσικά και θα με κολάκευε να ένας 20χρονος (για τέτοια ηλικία μιλούμε έτσι; Δεν αναφέρεσαι στο σενάριο να ερωτευτεί κανένα φίλο του μπαμπά της) μου συμπεριφερόταν ως Milf. Αν το έκανε απροκάλυπτα όμως, χμμμμ θα τον διαολοέστελνα γιατί δεν θα ανεχτώ τον κάθε μαλάκα να πληγώσει τα κορίτσια μου. Να υποκύψω στο φλερτ με τίποτε. Δεν θα απατούσα το Μοτορτζή και αυτό το λέω όχι επειδή με διαβάζει, είναι στάση ζωής. Επίσης, ένα από τα μότο μου είναι η τέχνη θέλει μάστορα και το γαμήσι νιάτα…

3. Στην κλίμακα «μάνα κουράγιο» μέχρι «μανουλομάνουλο» πού κατατάσσεις τον εαυτό σου;

Να το παίξω ταπεινή ή να απαντήσω με ειλικρίνεια; Λοιπόν όχι να το παινευτώ αλλά αγγίζω το τοπ της κλίμακας μανουλομάνουλο. Από Σάββατο πρωί τουλάχιστον μέχρι το απόγευμα της Τετάρτης, πριν πλακώσει η πολλή η κούραση. Τις υπόλοιπες μέρες καλή είμαι…

Στο μεταξύ, ας ακούσουμε και ένα τραγούδι να ανεβεί το κέφι μας.

http://www.youtube.com/watch?v=hCuMWrfXG4E

4. Πες μας τρεις περιπτώσεις στις οποίες ο Μοτορτζής αναφώνησε «ω, ρε μάνα μου!» εξ αιτίας σου.

Πάντως, φτάσαμε στην τέταρτη ερώτηση και ακόμη δεν κατάλαβα ποιος κάνει τις ερωτήσεις. Για να απαντήσω όμως.

Τα μεσημέρια που πάει σπίτι και ανακαλύπτει ότι δεν έχει φαγητό να φάει.

Όταν τον κάλεσα για γαλακτομπούρεκο (προ γάμου εποχή) και αντί να το ψήσω το έβαλα στο ψυγείο ωμό περιμένοντας να πιάσει χρώμα.

Κάθε φορά που με βλέπει και εστιάζει στα επίμαχα σημεία.

5. Πες μου μια διασημότητα η οποία θεωρείς ότι είναι το alter ego σου;

Αν και δεν είναι υπαρκτός χαρακτήρας θα πω την MacKenzie McHale στο Newsroom. Αν επιμένεις για πραγματικό πρόσωπο θα καταλήξω στη Μισιέλ Ομπάμα. Είναι ψηλή, μαύρη και παντρεμένη με ένα πρόεδρο.

6. Αν θα έπρεπε να κάνεις one night stand με κάποιον ένστολο, τι θα επέλεγες; Αστυνομικό, Πυροσβέστη ή Στρατιωτικό; 

Πυροσβέστη. Οι στρατιωτικοί είναι μονοκόμματοι συνήθως. Οι αστυνομικοί δεν τα πάω καλά με την επιβολή της τάξης. Ενώ οι πυροσβέστες είναι ό,τι πρέπει. Παράκληση να φορεί τη στολή, που φορούν οι αμερικανοί πυροσβέστες αν γίνεται όχι την κυπριακή.

Στο μεταξύ γιατί περιοριζόμαστε σε ένστολους; Έλειψαν από αυτό τον κόσμο οι εκατομμυριούχοι;

7. Κερδίζεις σε μία κλήρωση μία δωρεάν πλαστική επέμβαση. Τι θα διόρθωνες επάνω σου; Πρέπει να διαλέξεις μόνο ένα πράγμα και να το δικαιολογήσεις.

Παίζει να είναι η πιο εύκολη απάντηση που απάντησα ever. Το στήθος μου. Το είχα για καμάρι μου, που λέει και το τραγούδι αλλά θηλάζοντας δύο παιδιά έχασε τη φόρμα του. Νομίζω είναι καιρός να το επαναφέρω. Και μην με πεις ματαιόδοξη, αλλά συγνώμη δεν υπάρχει άντρας, συμπεριλαμβανομένου του στεφανιού μου που να μην θωρεί βυζιά.

8. Πότε πιστεύεις ότι μία μάνα έκανε το καθήκον της στο ακέραιο; Όταν κερδίζει την αναγνώριση από τα παιδιά της ή όταν κοιμάται με τη συνείδησή της ήσυχη;

Σοβαρή ερώτηση αυτή. Το καθήκον της μάνας και του πατέρα μπάζει νερά γενικά αν με ρωτάς. Μπορεί εσύ να νομίζεις είσαι άψογος γονιός και όμως να έχεις καταστρέψει τα βλαστάρια σου. Τι να σου πω. Στο τέλος της ημέρας ό,τι και να κάνουν οι γονείς είναι χαμένοι από χέρι. Απλά κάνεις αυτό που θεωρείς καλύτερο και ο Θεός βοηθός. Μπορεί να είναι ένας συνδυασμός των δύο που λες, μπορεί και τίποτα. Το να είσαι γονιός σημαίνει να ακροβατείς σε αχαρτογράφητη περιοχή.

9. Ποια είναι η πιο ξενέρωτη και μαμαδίστικη συνήθεια που έχεις;

Που επιμένω να τρώνε φρούτα τα παιδιά μου. Για ένα άτομο που κατεβάζει τρία κιλά φρούτα στην καθισιά του, το να αρνούνται να φάνε φρούτα είναι τουλάχιστον προσβλητικό. Για αυτό επιμένω και επιμένω και επιμένω να τρώνε. Για αυτό τα αγοράζω, τα αγοράζω, τα αγοράζω και καταλήγω να τα τρώω μόνη μου.

10. «Σπίτι δίχως κέρατο, δάσος δίχως έλατο» -Ντένη Μαρκορά. Παρακαλώ αναπτύξτε σκέψεις και συναισθήματα σε συντομία.

Στο δάσος στο Βινιάλε στην Κούβα δεν είδα ούτε ένα έλατο. Και πίστεψε με ήταν από τα ωραιότερα δάση που επισκέφτηκα ποτέ. Να και φωτογραφία:

Λόγια

Σήμερα το βράδυ πήγαμε σε ένα γάμο (στον οποίο παρεμπιπτόντως η Μπρέντα έπιασε την ανθοδέσμη της νύφης και πολύ το χάρηκα) στον οποίο παρέστησαν και πολλοί καθηγητές από το Λύκειό μου. Η μητέρα της νύφης ήταν καθηγήτρια εξ ου και η δεξίωση θύμιζε καθηγητικό σύλλογο σε πλήρη απονσύνθεση. Τέλος πάντων, δεν είν' αυτό το θέμα μας. Μέσα στο πλήθος της δεξίωσης ξεχώρισα την αγαπημένη μου φιλόλογο, την οποία είχα να πετύχω από τότε που αποφοίτησα.

Παραμέρισα κόσμο και ντουνιά και έσπευσα να τη χαιρετίσω. Της συστήθηκα ξανά, δεν με θυμόταν αλλά το έκρυψε αξιοπρεπώς, και της εξομολογήθηκα πως απολάμβανα το μάθημά της, ενώ κάποτε με έκανε και τα μάλα ευτυχισμένο όταν παραδέχτηκε μπροστά σε όλο το τμήμα ότι: "διόρθωσε 33 εκθέσεις για τον διαγωνισμό του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου οι οποίες ήταν όλες ίδιες και βαρετές, πλην του Αντίχριστου που ήταν η μόνη που την ξύπνησε και την έκανε να γελάσει".

Δεν θα ξεχάσω πόσο ενθουσιάστηκα με τα λόγια της και πώς τα θυμάμαι ακόμα και σήμερα σαν να ήταν χθες. Ήταν όμως 1996. Και ήταν ηδονικά λόγια, γιατί έπρεπε να έβλεπες τη μουτσούνα του καλύτερου μαθητή της τάξης - που δεν ήμουν εγώ, αλλά και της καλύτερης μαθήτριας της τάξης - που επίσης δεν ήμουν εγώ, πώς στράβωσαν λες και τους ήρθε κόλπος! Ψήλωσα άλλους δέκα πόντους εξ αιτίας της. Και ήταν και είναι υπέροχη ανάμνηση.

Να σου πω την αλήθεια, όταν ήρθα σπίτι, μετά τον γάμο, και σκεφτόμουν το συμβάν, απογοητεύτηκα λίγο που η κυρία φιλόλογος δεν με θυμήθηκε απόψε. Όχι πως ήλπιζα να μείνω χαραγμένος στη μνήμη της για μια κώλο-έκθεση, αλλά σκεφτόμουν πόσο κρίμα κι άδικο είναι να θυμάσαι κάποια λόγια για τόσα χρόνια και να κοιμάσαι χαρούμενος, ενώ αυτός που τα ξεστόμισε δεν θυμάται καν ποιός είσαι. Πόση δύναμη έχουν τα λόγια. Απίστευτη.

Άκου κι αυτό: 

Μια φορά, πρέπει να είχαμε 2000, στεκόμουν σε ένα μπαρ και με προσέγγισε ένα παιδί, το οποίο υποστήριζε ότι ήταν στρατιώτης στη Μονάδα που υπηρέτησα ως Δόκιμος. Εγώ δεν τον θυμόμουν, ήταν ένας από τους "νέους" μου. Ισχυρίστηκε ότι μια φορά τον είχα βάλει να βάψει πράσινα δυο κράνη για μια παρέλαση, και όταν πήγα να επιβλέψω το έργο του, του είχα πει: "Πώς τα έβαψες έτσι; Μοιάζουν με πράσινα αρχίδια, ξαναβάψε τα!" Μου είπε ότι για να τα ξαναβάψει αναγκάστηκε να μείνει περισσότερη ώρα στο στρατόπεδο, ως εκ τούτου έχασε το λεωφορείο για το χωριό του και εν τέλει δεν βγήκε διανυχτέρευση. Επίσης, μου είπε πως ακόμα και σήμερα θυμάται το περιστατικό και τσαντίζεται. Εμμέσως πλην σαφώς με είπε ξανά μαλάκα, αλλά αφού το έφερε βαρέως, τι να πω κι εγώ, καλά έκανε και το έβγαλε από μέσα του.

Εγώ το παιδί δεν το θυμόμουν καν, ούτε και το περιστατικό αυτό δεν μου έλεγε κάτι, μα επειδή θεωρώ ότι είμαι ικανός να παρομοίασα δυο πράσινα γυαλιστερά κράνη με αρχίδια, δεν αμφισβήτησα την εγκυρότητα των λεγόμενών του. Το θέμα είναι ότι, ένας άνθρωπος με θυμάται με αποστροφή για μια κουβέντα που είπα, την οποία εγώ δεν θυμάμαι καν και που για μένα δεν σήμαινε τίποτε εκείνη τη στιγμή. Επίσης κρίμα κι άδικο. 

Κι ύστερα σου λένε ότι τα γραπτά είναι που μένουν... 

  

Μοιράσου το Πρόβλημα

Αν με διαβάζεις τακτικά θα έχεις ήδη παρατηρήσει ότι γενικότερα είμαι ανοικτό βιβλίο. Δεν με πειράζει να ξέρεις ποιος είμαι, ούτε έχω πρόβλημα να σου δείξω φωτογραφίες, βίντεο από διάφορες στιγμές μου, ούτε και να σου εξιστορήσω συμβάντα για τα οποία ίσως να έπρεπε κανονικά να ντρέπομαι. Έτσι ήμουν εξ απαλών ονύχων. Εξωστρεφής, παραστατικός μη σου πω και παρατατικός. Δηλαδή, το αντίθετο από το υπόλοιπο μου σόι που έχει για λάβαρο το λαϊκό ρητό «τα εν οίκω μη εν δήμω» και φτάνει στα όρια του κρυψίνους και του ψιψίνους.

Ουδέποτε κατάλαβα τι εξυπηρετεί το να κρατάς πράγματα για τον εαυτό σου. Εμένα μου δίνει τρομερή ευχαρίστηση να μοιράζομαι μαζί σου τα πάντα, από τις μεγαλύτερες μου χαρές, μέχρι τις μεγαλύτερες μου δυστυχίες, από τους πιο ενδόμυχους φόβους μου, μέχρι τα πιο πρόστυχα πάθη μου, τις γκάφες μου, τα ανέκδοτά μου. Και θεωρώ ότι έτσι πρέπει να κάνεις κι εσύ για να έχει η ζωή ενδιαφέρον. Τι θα λέμε, αν όχι τα εσώψυχά μας; Με τα περί ανέμων και υδάτων θα τη βγάζουμε; Πολύ βαρετό.

Το να εκφράζεσαι κάνει καλό. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να φτάσεις στα πρόθυρα να πρήξεις τον άλλον λες και πας σε εκκλησία για εξομολόγηση, αλλά το να ξεδιπλώνεις στον άλλον, συμπεριλαμβανομένων και κακεντρεχών αγνώστων στο διαδίκτυο, τις σκέψεις σου, κάνει καλό. Σε μένα τουλάχιστον. Και εφόσον θεωρώ ότι ο υποφαινόμενος είναι ο μέσος άνθρωπος, τότε πιθανότατα να κάνει καλό και σε σένα.

Με το να μοιραστείς το πρόβλημα σου, το εμπεδώνεις. Το αναλύεις, το ανακαλύπτεις και εν τέλει αναγκάζεσαι να το λύσεις. Λέω αναγκάζεσαι γιατί έτσι δίνεις στον ακροατή σου το δικαίωμα να επανέλθει σ’ αυτό μιαν καλήν ημέρα μεταξύ τυρού και αχλαδίου εκφράζοντας γνώμη ή ρωτώντας για την εξέλιξή του. Και εσύ θα πρέπει να του δώσεις μιαν απάντηση. Και αν αυτή η απάντηση δεν είναι πειστική, τότε αυτός ο ξένος πιθανόν να εκφράσει επικριτική άποψη επί του θέματος. Και δεν θέλεις να του δώσεις τέτοιο δικαίωμα, ούτε μια τέτοια έμμεση ικανοποίηση, έτσι δεν είναι; Άρα, με το να μοιράζεσαι ένα πρόβλημα ακόμα και με έναν άσπονδο φίλο, πάει να πει ότι το ξορκίζεις, ότι θέλεις να το λύσεις και θα το λύσεις για να μην δώσεις χώρο στη χαιρεκακία.

Πολλοί μου λένε ότι διαλαλώντας τα προβλήματά μου, δίνω λαβή και τροφή για κουτσομπολιά. Μα, νομίζεις ότι ένας άνθρωπος με πραγματικά προβλήματα νοιάζεται αν δίνει λαβή και τροφή σε κουτσομπολιά; Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι αν θα με κουτσομπολέψουν. Αυτά είναι αναπόφευκτα στη ζωή. Το ζήτημα είναι να το βγάλεις από μέσα σου για να το αρπάξεις στα χέρια σου και να το τσακίσεις. Τώρα, εάν ειρήσθω εν παρόδω πούνε την κουβέντα τους διάφορες φαρμακόγλωσσες, έννοια σου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι. Και εσύ θα πεις τη δική σου όταν θα έρθει η σειρά τους. Και θα είναι και χειρότερη. Έτσι λειτουργούν αυτά.

Ειλικρινά, όταν βλέπω τον άλλον να τρώγεται με τα ρούχα του και υποψιάζομαι ότι κάτι τον βασανίζει αλλά από καθαρή περηφάνια και μόνο, δεν ρίχνει τα μούτρα του να μοιραστεί το πρόβλημα ώστε να αναγκαστεί να το λύσει, το λιγότερο που νιώθω εκείνη την ώρα είναι οίκτο. Πάνω απ’ όλα τον βαριέμαι και θέλω να έρθουν οι βαστάζοι να τον πάρουν από μπροστά μου γιατί πραγματικά, κόσμος που δεν μπορεί να τσαλακωθεί, να αναπλαστεί και να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του δεν έχει κανένα ενδιαφέρον.

Κατάλαβες, λοιπόν, πόσο βαριέμαι ειδικώς και γενικώς. 

Μου Θέλανε και Ολυμπιάδα τα Μούτρα τους!

Το πόσο χάρηκα που έχασαν οι Τούρκοι την ανάθεση της Ολυμπιάδας του 2020 δεν περιγράφεται.

Οι ολυμπιακοί αγώνες, όπως έχουν καταντήσει στις μέρες μας, δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα λαμπερό αθλητικό σόου, το ξέρουμε. Το εμπεδώσαμε. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η προσπάθεια της Ελλάδας το 2004 να απογυμνώσει ελαφρώς το μάρκετινγκ και να επικεντρωθεί στην ουσία του ευ αγωνίζεσθαι διόλου ακολουθήθηκε από το Πεκίνο και το Λονδίνο στις επόμενες διοργανώσεις. Χώρια που, είμαι σίγουρος, ότι το Ρίο θα δώσει τη χαριστική βολή μετατρέποντας τους αγώνες σε ένα καλοκαιρινό καρναβάλι με φτερά και παλλόμενα κωλαράκια πάνω σε ρυμουλκούμενα άρματα.

Αλλά! Να δω και τους Τούρκους να μου το παίζουν «αρχαίο πνεύμα αθάνατο», τους Τούρκους που εν έτει 2013 δεν αξιώθηκαν να βγάλουν τη μαντίλα και να ξυρίσουν το μουστάκι, που δεν ξέρουν τι πάει να πει ανθρώπινα δικαιώματα, και ο σεβασμός τους προς τον ελληνικό πολιτισμό φτάνει ως τη μετατροπή της Αγ. Σοφίας σε τζαμί – στο οποίο ακούω μπαινοβγαίνουν γάτες και περιστέρια και αφοδεύουν όπου βρουν κι όπου σταθούν – θα ήταν ο απόλυτος εξευτελισμός των αγώνων.

"Bridge Together" ήταν το σλόγκαν των Τούρκων. Ότι με την Ολυμπιάδα θα ένωναν τάχα μου τις δύο ηπείρους, αφού η Κωνσταντινούπολη ενώνει Ευρώπη και Ασία. Θα μας έφερναν κοντά. Ποιοί; Αυτοί, που δεν είναι άξιοι να ενώσουν ένα Νησί. Άχρηστοι, σκατά να φάτε!

Και ότι τι; Θα γίνονταν οι Ολυμπιακοί στην Πόλη και θα παρέλαυνε η ελληνική αποστολή με τη σημαία, περήφανη, σε μια πόλη που ως πριν 100 χρόνια ήταν δική μας; Μεγάλο ξευτιλίκι.

Ναι, ξέρω, όποιος τα σκάει χοντρά παίρνει και ολυμπιάδες. Ναι, ξέρω, η Τουρκία σε λίγα χρόνια θα είναι η Νέα Υόρκη της Μεσογείου και θα παρακαλάμε να πάμε εκεί να δουλέψουμε. Αλλά μέχρι τότε, πούτσα ελληνική, δαφνοστεφανωμένη, προσφορά της εθνικής στο μπάσκετ, και πούτσα γιαπωνέζικη, πιο γκουρμέ, σε συσκευασία σούσι, προσφορά του καταστήματος.

Πόσο χάρηκα σήμερα. Κοίτα εδώ τα μούτρα του Ερντογάν, που άφησε και άρον, άρον τη σύσκεψη των G20 για να προωθήσει την υποψηφιότητα της Πόλης, τρομάρα του. Μην σχολιάσω τις βρομισμένες με τα τσεμπέρια δυο θέσεις πιο ‘κει.

  

Καύλα! Και μια που το έφερε η κουβέντα, ας αναπολήσουμε και πάλι το 1997, και τη θρυλική στιγμή που στο άκουσμα του Athens 2004, η θεία Γιάννα έψαχνε τα σκουλαρίκια της. 

Στο Μουσείο των Χωρισμένων

Όταν ήμασταν στο Ζάγκρεμπ πριν τρεις βδομάδες, περάσαμε από το «Μουσείο των Χωρισμένων».

Το Μουσείο των Χωρισμένων μας έλειπε απ’ αυτόν τον πλανήτη, αλλά όπως ήδη κατάλαβες, όταν μια πόλη δεν έχει ιδιαίτερα αξιοθέατα να επιδείξει, εφευρίσκει διάφορα προκειμένου να προσελκύσει το ενδιαφέρον του τουρίστα. Έτσι κι εδώ, στην καρδιά του Ζάγκρεμπ, λίγα μέτρα από το Δημαρχείο δεσπόζει αγέρωχο το Μουσείο των Χωρισμένων (The Museum of Broken Relationships). 

Τι ακριβώς εστί Μουσείο των Χωρισμένων; Ω, μα πρόκειται για μουσείο καταπληκτικής εμπνεύσεως. Πάει εκεί η κάθε Χ, Ψ, κερατωμένη Ντανιέλα, βρίσκει την υπεύθυνη και της παραδίδει ένα δώρο που της είχε κάνει ο Βλαντ ενόσω ήταν ζευγάρι. Η υπεύθυνη το μελετά, το αξιολογεί και αν κρίνει πως είναι αναγκαίο για την παγκόσμια γνώση, το εκθέτει σε περίοπτη θέση παραθέτοντας από κάτω την πονεμένη του ιστορία. Όπως βλέπεις και σε μια κλεφτή φωτογραφία που πρόλαβα να τραβήξω, στο μουσείο μπορείς να απολαύσεις ιστορικής σημασίας αντικείμενα, τα οποία ποικίλουν από παντόφλες της θάλασσας, μέχρι ένα καλό ζευγάρι μπότες. 

[Είδες που βρίσκεις έκτρωμα την ιδέα για το άγαλμα της Αφροδίτης στην Πάφο; Εδώ οι τουρίστες πληρώνουν για να δουν τα χρησιμοποιημένα κουρέλια του τάδε και του δείνα, στη θεά θα κολλήσουμε;] Πίσω στο θέμα μας όμως.

Σήμερα αποφάσισα ότι θα κάνω κι εγώ μια δωρεά στο εν λόγω μουσείο. Θα δωρίσω ένα αντικείμενο που μου χάρισε το πάλαι ποτέ κολομβιανό Βατερλό μου ώστε να φωτιστεί η ανθρωπότητα από τη λαμπρή του αξία. Κυρίες και κύριοι, ιδού:

Ο ψηφιακός δίσκος της Σακίρα με τίτλο “¿Dónde Están Los Ladrones?” (Πού Είναι οι Κλέφτες;)

Έτος Ανεύρεσης: 2013 Μετά Χριστόν.

Έτος Συνεύρεσης: 2001 Αντί-Χριστόν.

Ο ψηφιακός αυτός δίσκος δωρίστηκε σε Homo Sapiens τα λείψανα του οποίου ανευρέθηκαν ανατολικά της Μεσογείου στο νησί της Κύπρου. Σύμφωνα με τους ανασκαφείς, ο δίσκος αυτός χαρίστηκε στο θύμα κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους των σπουδών του στην Αγγλία, καθώς ερωτοτροπούσε ανεπιτυχώς με γυναίκα, τα οστά της οποίας μαρτυρούν λατινογενή καταγωγή.

Οι γρατσουνιές στον δίσκο της Φαιστού αοιδού, μαρτυρούν πως το εύρημα χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον περί τα τέλη του 2000 με 2001 Μ.Χ. τα τραγούδια του οποίου στιγμάτισαν την εποχή σε βαθμό κακουργήματος. Ερευνητές που εντρύφησαν στο εν λόγω εύρημα ισχυρίζονται πως με τα συγκεκριμένα τραγούδια γυρίστηκαν άπειρα βίντεο κλιπς στο campus του πανεπιστημίου, τα οποία όμως δεν σώζονται σε ψηφιακή μορφή. Καταβάλλονται προσπάθειες ψηφιοποίησής τους από ειδικούς οι οποίες όμως, ακόμα να ευοδωθούν.

Προς έκπληξή τους, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν γραφές εις το εσωτερικό του ευρήματος. Πρόκειται για ένα χειρόγραφο σημείωμα, ή αφιέρωση όπως συνηθιζόταν να λέγεται στο παρελθόν, η οποία όπως βλέπετε, με δυσκολία αποκωδικοποιείται. Εικάζεται πως πρόκειται για αφιέρωση γραμμένη εις την αγγλική, παρόλο που ο γραφικός χαρακτήρας παραπέμπει σε ιερογλυφικά, μην σου πω και ορνιθοσκαλίσματα. Από άλλες πηγές, βλ. ημερολόγια, εικάζεται πως η αφιέρωση λέει κάτι του τύπου: «Όταν τραγουδώ μαζί σου η ψυχή μου ανεβαίνει τα βουνά…», «…χαίρομαι που σκίζονται μαζί σου τα πνευμόνια μου για να αποδώσουμε αυτές τις μελωδίες» και άλλα ντροπιαστικά διά το αρσενικό φύλο. 

Φήμες λένε πως το θύμα όντως κόντεψε να πάρει τα βουνά κατόπιν αυτού του δώρου, ενώ το μόνο σκίσιμο που προέκυψε από την όλη ιστορία ήτο αυτών των πανιών του καραβιού που τον μετέφερε με την ουρά στα σκέλια πίσω στο νησί του.

Για την ιστορία, τα τραγούδια που σώθηκαν από το εν λόγω δίσκο θεωρούνται ακόμα και σήμερα απαγορευμένα. Τέλος, η αντικειμενική αξία του ευρήματος κυμαίνεται περί τις 12 στερλίνες, αν και υπάρχουν υπόνοιες από αυτοκόλλητο ότι αγοράστηκε σε προσφορά από το Sainsbury’s με κουπόνια των 2 λιρών.    

Εσύ πτωχέ αναγνώστη, με ποιο αντικείμενο σκοπεύεις να συνεισφέρεις στο εν λόγω μουσείο και ποία η ιστορία του;

Δεν Είμαι Εγώ να Μένω Μόνος Μου

Εγώ δεν είμαι για να μένω πολλή ώρα μόνος μου.

Ήμουν με άδεια όλη αυτή την εβδομάδα. Στη διάρκεια της οποίας δεν έκανα απολύτως τίποτε παρά μόνο κοιμόμουν δωδεκάωρα και χάζευα τους τοίχους. Κακό πράγμα αυτό. Γιατί το έχω παρατηρημένο, όποτε δεν έχω τι να κάνω, θυμάμαι το παρελθόν και με πιάνουν κρίσεις πανικού. Πλησιάζω τα 33, δεν είμαι για να παίρνω τέτοια ρίσκα.

Άκου να δεις τι έπαθα. Αφού πέρασα όλη τη βδομάδα κοιτάζοντας τα ταβάνια, ανακάλυψα ότι υπάρχει application για το ipad με το πάλαι ποτέ παιχνίδι του Sonic the Hedgehog, αυτούσιο, όπως το παίζαμε στα 90ς σε κασέτα στο Sega Mega Drive. Πλήρωσα €2 και το κατέβασα και άρχισα να το παίζω το ίδιο παθιασμένα σαν να είμαι πάλι 13. Με εμφανώς μειωμένα αντανακλαστικά βεβαίως, βεβαίως, - άσε, το φυσάω και δεν κρυώνει. Απόψε, που ένιωσα και μια αδιαθεσία, είπα να κοιμηθώ νωρίς (δηλ. πριν τις 5:00 το πρωί όπως συνηθίζω να κάνω όποτε είμαι με άδεια), και έτσι ξάπλωσα παίζοντας το παιχνίδι στο κρεβάτι ώσπου να αποκοιμηθώ.

Αντ’ αυτού, απορροφήθηκα τόσο πολύ από το παιχνίδι, που ξέχασα ότι έχουμε 2013, και όπως έβλεπα τα χρώματα και τα πίξελς στην οθόνη να μου καίνε τον εγκέφαλο, έδινα όρκο ότι είμαι πάλι 13 χρονών. Μάλλον, ήμουν σίγουρος ότι είμαι δεκατριών και έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι ήμουν στο παλιό το σπίτι, και ότι από στιγμή σε στιγμή θα άκουγα τη φωνή της μάνας μου να προστάζει: «Κλείστο πριν σου το σπάσω, και κάτσε διάβασε!»

Όταν έχασα και την τελευταία μου ζωή, έκλεισα τσαντισμένος το ipad και ενστικτωδώς ανέτρεξα στο Youtube όπου έψαξα για ένα επεισόδιο της σειράς «Ο Πάρκερ Λιούις Δεν Χάνει Ποτέ». Αν ενθυμείσαι, το 1993 ήταν η πρώτη νεανική σειρά που μετέδωσε ο ΑΝΤ1 όταν εξέπεμψε στην Κύπρο. Μεταδιδόταν στις 15:00 και την έβλεπα ανελλιπώς πριν πάω ιδιαίτερα, στα διαλείμματα του Sonic. Όποτε έχανα την πίστα και δεν προχωρούσα το στάδιο, έκλεινα τη κονσόλα, άλλαζα κανάλι στη Nordmende τηλεόραση και έβλεπα τον Πάρκερ Λιούις για να καλμάρω. Ο οποίος Πάρκερ ήταν κάτι σαν είδωλο, ιερή οντότητα και ευσεβής προσωπικότητα καθότι διέθετε πολύ κουλ τύπους για φίλους, ένας εκ των οποίων είχε ένα locker στο σχολείο γεμάτο γκάτζετς και το έβρισκα πολύ γουάο.

Ο Πάρκερ με την ανάλογη 90ς κουπ.

Είδα όλο το επεισόδιο στο Youtube, και μάλιστα καθώς το έβλεπα συνέχιζα να παθαίνω απανωτά ντεζαβού στα πρόθυρα εγκεφαλικού επεισοδίου. ‘Ενιωθα ότι μύριζα το παιδικό μου δωμάτιο όπως μύριζε τότε. Ήταν μεταφυσικό το αίσθημα, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Ήταν όμως και ενοχλητικό, σε βαθμό που διέκοψα άρον, άρον το αστρικό αυτό ταξίδι στο 1993, μου έφεξα δυο μπάτσες και έτρεξα στην κουζίνα όπου και περιδρόμιασα όση φανουρόπιτα απέμεινε. Την έφαγα σχεδόν αμάσητη, μηχανικά, απλώς και μόνο για να ξεφύγω από το σύγκρυο που διαπέρασε τα κόκκαλά μου.

Καθώς κατευθυνόμουν και πάλι προς το δωμάτιο προσπαθώντας να καθαρίσω με τη γλώσσα μου όποια υπολείμματα φανουρόπιτας σφήνωσαν ανάμεσα στα σιδεράκια μου, είδα το είδωλο μου στα τζάμια του μπαλκονιού. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου διερωτήθηκα «ποιος είναι αυτός ο κύριος;» Και όταν συνειδητοποίησα πως επρόκειτο περί εμού του ιδίου, ανατρίχιασα.

Ω, Θεέ μου, περνούν απίστευτα γρήγορα τα χρόνια. 

Κάντε κάτι, τι με κοιτάτε?!

Δεν είμαι εγώ για να βλέπω τα ταβάνια. Πρέπει κάτι να κάνω για να με απασχολώ. Αλλιώς ο ασκός του Αιόλου με παίρνει και με σηκώνει. Όχι απλά με σηκώνει, αλλά με σέρνει και με τσακίζει πάνω στους τέσσερεις τοίχους, σαν τον μαύρο καπνό στο Lost. 

Το Νησί της Καφροδίτης ΙΙ

Όπως πιθανόν να διάβασες σήμερα στον Φιλελεύθερο (κι αν δεν το διάβασες, ιδού το λινκ εδώ), ο Δήμαρχος της Πάφου ανακοίνωσε ότι προτίθεται να υποστηρίξει μία πρωτοβουλία Πάφιων επιχειρηματιών, οι οποίοι θέλουν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή ενός αγάλματος της θεάς Αφροδίτης, το οποίο θα διακοσμήσει την – κακά τα ψέματα – άθλια από πλευράς αισθητικής, πόλη της Πάφου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητιέται κάτι τέτοιο. Η ιδέα είχε πέσει στο τραπέζι από τον καιρό που Υπουργός Εμπορίου ήταν ο Ρολάνδης και σκόπευε να μας μετατρέψει σε Χόλυγουντ με διάφορες φαεινές ιδέες, όπως ήταν η διοργάνωση του Μις Κόσμος 2000 στη γη της Αφροδίτης. Μα, πάντα κάτι μεσολαβούσε και το εγχείρημα έμενε στα συρτάρια.

Τώρα όμως που ψάχνουμε τον τουρίστα με το φανάρι και κάνουμε αμάν για να βρεθεί μισό ευρώ στη τσέπη μας, το θέμα επανήλθε δριμύτερο στο προσκήνιο. Και όχι άδικα. Προσωπικά είμαι υπέρ της δημιουργίας του αγάλματος για πολλούς λόγους. Πρώτον και κύριο, θεωρώ ότι η Πάφος είναι ήδη τόσο χάλια που δεν σώζεται με τίποτε. Αν δεν κατεδαφιστεί και ξανά χτιστεί ολόκληρη (όπως και η υπόλοιπη Κύπρος φυσικά), δεν πρόκειται να δει χαΐρι. Ως εκ τούτου, άλλο ένα κιτς έκθεμα δεν θεωρώ πως θα κάνει περαιτέρω ζημιά. Αντιθέτως, αν προσελκύσει κάποιους τουρίστες θα βγούμε και κερδισμένοι.

Επιπλέον, οι τουρίστες τρέπονται και τέρπονται με κάτι τέτοια. Σκεφτείτε ότι οι Δανοί με μια χαζό-γοργόνα προσελκύουν εκατοντάδες τουρίστες κάθε χρόνο στην κατά τα άλλα αδιάφορη Κοπεγχάγη. Πρόκειται για ένα γελοιωδέστατο άγαλμα, το εξακρίβωσα ιδίοις όμμασι, που δεν παραπέμπει καν στην γοργόνα του Ντίσνεϊ, που κατά τη γνώμη μου, είναι και πιο σέξι. Ένα βρόμο-άγαλμα στ’ ανάθεμα της Κοπεγχάγης, κι όμως κατάφερε και έγινε σημείο αναφοράς. Και μη μου πεις τώρα ότι οι Δανοί δεν ξέρουν πώς να προωθήσουν τη χώρα τους. Εδώ ένα πάρκο με Lego έφτιαξαν και μπήκαν αμέσως στο χάρτη με τα αξιοθέατα. Μια χαρά λοιπόν, θα αντιπαραβάλουμε κι εμείς την Αφροδίτη. 

Επίσης, αν δεν σε πείθει το επιχείρημα της Κοπεγχάγης, περήφανα σου προτάσσω το παράδειγμα του Πύργου του Άιφελ. Όλοι αναγνωρίζουμε πως πρόκειται για ένα μάτσο παλιοσίδερα, και όμως θεωρώ πως είναι ένα από τα ωραιότερα θεάματα στον κόσμο. Μηδαμινής ιστορικής αξίας, κι όμως με τη σωστή αισθητική και φωτισμό, προσελκύει κάθε χρόνο εκατομμύρια επισκέπτες. Είναι απ’ αυτά που δεν μπορείς να εξηγήσεις.

Γιατί λοιπόν να μην υποστηρίξουμε το εγχείρημα της κυπριακής Αφροδίτης; Λεφτά από τη τσέπη μας δεν θα βάλουμε, ενώ υπάρχει μία ισχνή πιθανότητα (1:1000.000) να κερδίσουμε και κάτι. Ως πότε κύριοι θα δίνει ο Χάματσος τους βαθμούς της Γιουροβίζιον και θα έχει για φόντο την Πέτρα του Ρωμιού; Ποιος χέστηκε για ένα βράχο μες τη θάλασσα; Βάλτε εκεί ένα άγαλμα να ‘δείξει’ η πέτρα! Βάλτε μια προτομή της θεάς να λάμψει το αξιοθέατο, τρομάρα να σας έρθει!

Δεν αμφιβάλλω πως θα προκύψει ένα καρά-κιτς έκθεμα με το οποίο θα γελάνε ακόμα και τα πόμολα. Μα, εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να αυτοσαρκαστούμε. Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται και desperate times call for desperate measures. Είδες; Τόσα γνωμικά σου παρέθεσα για να σε πείσω. Και έχω κι άλλα. Για να μη λες ότι αυτό το μπλογκ κάθεται και καυτηριάζει, κάθεται και ειρωνεύεται αλλά ουδέποτε προτείνει λύσεις, παρακάτω σου παρουσιάζω τρεις διαφορετικές προτάσεις για το επικείμενο άγαλμα της Αφροδίτης, τεκμηριωμένες και πλήρως αιτιολογημένες.

Λοιπόν: 

Νούμερο 1: Η Αφροδίτη «Τραβώ τα Μαλλιά μου με τους Χωρκάτες που Έμπλεξα».

Το εν λόγω άγαλμα βρίσκεται ήδη στο αρχαιολογικό μουσείο της Ρόδου. Απεικονίζει την Αφροδίτη να τραβά τα μαλλιά της και να ωρύεται ωσάν να βρίσκεται στα πρόθυρα της περιόδου, ζητώντας απεγνωσμένα να γυρίσει στην πατρίδα της, την δοξασμένη Πάφο, όπου και γεννήθηκε. Bring her back! Που λένε και οι Καρυάτιδες. Φήμες λένε, ότι αν δεν επιστραφεί το άγαλμα της τραβομαλλούς για να κοσμήσει την Πέτρα του Ρωμιού, τώρα που η Πάφος χρίστηκε και πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017, θα διακοπούν όλες οι πτήσεις μεταξύ αεροδρομίου Πάφου και Ρόδου, σαν μία ένδειξη διαμαρτυρίας. Το μπλογκ προτείνει άμεσο επαναπατρισμό της Αφροδίτης.

Νούμερο 2: Η Αφροδίτη η Μπανανοκρατούσα.

Ο τίτλος προφανής. Μία σύγχρονη Αφροδίτη αντάξια του κράτους που έχουμε. Είναι ένα έργο τέχνης το οποίο αποθεώνει τις μπανάνο-φυτείες της Πάφου παραπέμποντας ταυτόχρονα στο κράτος δικαίου στο οποίο ζούμε. Προσοχή στη λεπτομέρεια παρακαλώ. Στο δεξί της χέρι, η Αφροδίτη κρατά την υδρόγειο στα χέρια της, δηλώνοντας ότι η Κύπρος αποτελεί τον ομφαλό της Γης. Επίσης, η υδρόγειος μπορεί να παίξει και τον ρόλο μίας stress ball, η οποία μαλάζεται στη χούφτα της Θεάς, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο την care free ζωή των ιθαγενών της νήσου, οι οποίοι μπορεί να καταποντίζονται από χιλιάδες προβλήματα, μα παραμένουν, σύμφωνα πάντα με το ευρω-βαρόμετρο, ο πιο ευτυχισμένος λαός της Ευρώπης. Στο αριστερό χέρι, η Αφροδίτη κρατά μία μπανάνα, καθαρισμένη, η οποία μπορεί να συμβολίζει ένα μικρόφωνο, ένα πέος, ένα σπαθί, ή όπως θέλει να το ερμηνεύσει ο καθένας. Αυτή είναι η χαρά της τέχνης άλλωστε. Ο καθένας ό, τι θέλει βλέπει και ευφραίνεται. 

Νούμερο Τρία: Η Αφροδίτη η Κύπρια, σε όλο της το μεγαλείο.

Εδώ έχουμε μία προτομή. Φανταστείτε την σε μέγεθος γίγας, όπως ένα αερόστατο, πάνω σε έναν περιστρεφόμενο σωλήνα, να περιστρέφεται 360 μοίρες πάνω στην Πέτρα του Ρωμιού. Τα βράδια θα βγάζει και φώτα από τις οφθαλμικές κόγχες, σαν φάρος για τα πλοία. Είναι η Αφροδίτη που εξυμνεί την πελενδρίτικη ομορφιά. Η ταπεινή Κύπρια που κατάφερε διά μέσου των αιώνων να μετατραπεί από δούλα σε πρώτη κυρία. Οι αγώνες όλων των γυναικών της νήσου, σκαλισμένοι σε κάθε ρυτίδα αυτού του ιερού θηλυκού. 

Αν δεν προσελκύσει κι αυτό το πράγμα τουρίστες, δεν ξέρω τι θα τους κάνει να μας επισκεφτούν πάντως. 

Drama Queen

Το πιο διασκεδαστικό, και τολμώ να πω ενδιαφέρον, βιβλίο που διάβασα φέτος το καλοκαίρι είναι η βιογραφία της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη. Το 'My Greek Drama' όπως μεταφράστηκε στα αγγλικά. Κάτσε κάτω παιδί μου, αμέσως σηκώθηκες να φύγεις! Περίμενε. Άκουσον μεν, πάταξον δε!

Αν σε ενδιαφέρει το παρασκήνιο των ολυμπιακών αγώνων και αν θέλεις να μάθεις και να φρίξεις για το τι χρειάστηκε να γίνει, ή και να μην γίνει για να υλοποιηθεί το Αθήνα 2004, τότε η βιογραφία της Γιάννας είναι ευαγγέλιο. Θα λατρέψεις τις κομματικές αντιπαραθέσεις, τις πολιτικές μικρότητες και διάφορα άλλα συναρπαστικά παραλειπόμενα που δεν γράφονται εύκολα, και τα οποία φυσικά αποτελούν το αλατοπίπερο της ολυμπιάδας από τη μέρα της ανάθεσης μέχρι και την τελετή λήξης της. Και επίσης, θα καταλάβεις γιατί ο Ελληνισμός βρίσκεται σήμερα στο χάλι που βρίσκεται, και δεν προβλέπεται να ξαναπάει μπροστά, ενόσω βρισκόμαστε εν ζωή.

Δεν θα διαφωνήσω ότι η Αγγελοπούλου είναι μεγάλη κοκότα και πως όταν περιγράφει το lifestyle της στο Λονδίνο, στη Γενεύη και αλλού, θες να ξεστομίσεις ένα τεράστιο «άσε μας κυρά μου». Γράφει πράγματα που αναρωτιέσαι από ποιόν πλανήτη ήρθαν. Όπως για παράδειγμα, (το αγαπημένο μου), που κάποτε προσέλαβε μία φιλόλογο και μία ιστορικό για να μαθαίνει στους γιους της την ελληνική ιστορία και παράδοση, καθότι όσο διέμεναν στην Βρετανία (στο τεράστιο σπίτι τους, πατρικό του αείμνηστου Τσαρλς Ντίκενς), άρχισαν να μιλούν τα ελληνικά σπαστά! Ήταν και οι δύο κυρίες εσώκλειστες στο σπίτι και βρίσκονταν υπ’ ατμόν εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο για να εξυμνούν τα ελληνικά έπη στους υιούς της.

Λέει κι άλλα τέτοια, καθώς επίσης αναφέρεται –ασκόπως- στα Yves Saint Lauren ταγεράκια της, στα Μάνολο Μπλάνικ παπούτσια της και στις Λιμόζ πορσελάνες της. Αντικείμενα τα οποία, από κάποια φάση κι ύστερα, θες απλά να της τα σπάσεις στο κεφάλι. Μα γι αυτό και πρόκειται περί κοκότας. Συμπαθητικής κοκότας παρόλα αυτά.   

Πιστεύω ακράδαντα ότι όλος αυτός ο σουσουραδισμός ευθύνεται για το τσαγανό που τη χαρακτηρίζει. Άμα η γυναίκα έχει τουπέ και λεφτά, όλα τα άλλα περισσεύουν. Δεν φοβόταν κανέναν, δεν κώλωνε πουθενά, περπατούσε και μοίραζε σιχτίρια και αν τολμούσες ας έλεγες τίποτα. Θυμάμαι και γελάω ένα περιστατικό που περιγράφει, όταν βρισκόταν στη σουίτα της, στη Λωζάνη, μία νύχτα πριν ανακοινωθεί από τη ΔΟΕ η ανάθεση της ολυμπιάδας στην Αθήνα. Την προσέγγισε ένας Εγγλέζος υπάλληλος της για να του υπογράψει μια δήλωση που θα δινόταν στη δημοσιότητα σε περίπτωση που η Αθήνα έχανε τη διοργάνωση. Γράφει ότι του είπε επί λέξει «να βάλει τη δήλωση στον κώλο του» γιατί ήταν σίγουρη ότι η Αθήνα θα κέρδιζε τη διεκδίκηση. Έχει πολλά τέτοια μέσα στο βιβλίο.

Είχε μια ολόκληρη κυβέρνηση σούζα, ενώ έμεινα έκθαμβος όταν αποκάλυψε ότι ξόδεψε από τη τσέπη της περί τα 5 δις δολάρια για να προχωρήσουν τα διαδικαστικά των Αγώνων, όταν αυτά σκάλωναν στα γραφειοκρατικά του Δημοσίου ή ακόμα και στην άρνηση των πολιτικών δυνάμεων να συνεργαστούν μαζί της. Έπρεπε να κατατεθεί η υποψηφιότητα της Αθήνας στη ΔΟΕ και ο ΥπΟΙΚ δεν της έκοβε επιταγή για να πληρωθεί το τέλος, τάχα μου επειδή "δεν είχε ανάλογη εξουσιοδότηση". Τα έβαλε από τη τσέπη της. Εννοείται ότι δεν τα ζήτησε πίσω, ενώ αργότερα έγραψε επιστολή στον Σημίτη με την οποία του τα χάριζε».

Γυναίκα-κοκότα, αποφασισμένη για όλα και με όσα λεφτά θέλει. Πώς να μην επιβληθεί; Πώς να μην πετύχει; Αυτό χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα. Αυτό χρειάζεται κάθε άντρας για να πάει μπροστά. Και μην γκρινιάζεις. Μην ξεχνάς πως επί της ουσίας, η εναλλακτική σου είναι η Μέρκελ.

Διάλεξε, λοιπόν, την κοκότα σου κι άσε τα Prada να καθαρίσουν για τη χώρα σου.  

Δεν είχα ιδιαίτερη γνώμη για το πρόσωπο της κυρίας Δασκαλάκη. Μετά από αυτό το διάβασμα, όμως, όχι μόνο τη συμπαθώ, αλλά θεωρώ ότι μας είναι και απαραίτητη. 

Χρβάτσκα στα Κροατικά Σημαίνει Κροατία

Η Κροατία ήταν απωθημένο χρόνων. Κάτι πάντα προέκυπτε, όμως, και αλλάζαμε προορισμό την τελευταία στιγμή. Φέτος, προκειμένου να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να υλοποιήσουμε το ταξίδι και ότι καμία οικονομική ή ψυχολογική ανατροπή δεν θα μας αναχαίτιζε, κλείσαμε το ταξίδι από τον περασμένο Ιανουάριο. Και δόξα τω Θεό, ήταν ένα από τα καλύτερά μας ταξίδια, αν όχι το καλύτερο.

Ζάγκρεμπ, Σπλιτ, Χβαρ και Ντουμπρόβνικ, μ’ αυτή τη σειρά.

Εξαιρουμένου του Ζάγκρεμπ που ακόμα ψυχορραγεί από τον πόλεμο που έληξε μόλις το 1995, όλες οι άλλες πόλεις είναι επίγειοι παράδεισοι. Και το Ζάγκρεμπ μόνο του, συμπαθητικό, αλλά συγκριτικά με τις δαλματικές ακτές, φαντάζει ως πόλη «από άλλη χώρα». Ξέρεις, με έντονα τα κομμουνιστικά κατάλοιπα, τις πολυκατοικίες-γκέτο, τα παρακμιακά καταστήματα που δεν έχουν να πουλήσουν τίποτα που να θυμίζει 21^ο αιώνα κτλ.

Το Σπλιτ και το Ντουμπρόβνικ από την άλλη, είχαν την τύχη να βρίσκονται κάτω από ιταλική κυριαρχία κατά τον μεσαίωνα. Ως εκ τούτου έχουν υπέροχη αρχιτεκτονική να επιδείξουν και σε συνδυασμό με την ανέγγιχτη φυσική ομορφιά προκαλούν εγκεφαλικά ευτυχίας στον επισκέπτη. Ίσως γι αυτό και να μας άρεσε τόσο η Κροατία, γιατί μας θύμισε την Ιταλία. Πραγματικά, αν σου έκλειναν τα μάτια και δεν έβλεπες τις κροατικές πινακίδες και σημαίες, θα ορκιζόσουν ότι είσαι στην Ιταλία. Και ως γνωστόν, ό, τι είναι ιταλικό, είναι και υπέροχο.

Παρόλη την επιβλητικότητα του τοπίου και των πόλεων, οι Κροάτες βρίσκονται πολλά χρόνια πίσω σε επίπεδο τουριστικών υπηρεσιών. Πολύ πιο πίσω και από εμάς, πράγμα που δεν πίστευα ότι θα έλεγα ποτέ μου. Είναι ανοργάνωτοι, είναι αργόσχολοι, ενώ κατά τη γνώμη μου, είναι και απότομοι με τους ξένους, στα όρια της αγένειας. Αγροίκοι Βαλκάνιοι με τα όλα τους. Έχω τουλάχιστον τρεις ιστορίες να σου παραθέσω που αποδεικνύουν τα πιο πάνω, μα δεν είναι της παρούσης. Όπως και να έχει, το «δεν είμαι εγώ ο υπεύθυνος», ή το «ένας είμαι, πόσα να προλάβω» είναι απαντήσεις που ακούσαμε πολλάκις κατά την εκεί παραμονή μας. Επαγγελματισμός, μηδέν. Τζάμπα τους έμπηξαν κι αυτούς στην ΕΕ που έχει πλέον καταντήσει το κλαμπ του κάθε πικραμένου, συμπεριλαμβανομένων ημών.  

Πέραν τούτων, που παραδέχομαι ότι είναι πολύ μικρά για να σε αποτρέψουν από το να επισκεφθείς τη χώρα και να απολαύσεις τις ομορφιές της, η Κροατία κάνει την έκπληξη. Στο Ντουμπρόβνικ ειδικά, ερωτεύτηκα τη Μπρέντα από την αρχή, και όσο μείναμε εκεί το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να την κρατώ από το χέρι και να χανόμαστε στα δρομάκια απολαμβάνοντας την αύρα της πόλης. Πρώτη φορά στη ζωή μου έφυγα από ένα μέρος και δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Άλλες φορές σκέφτομαι «καλά περάσαμε, αλλά ας πάμε και λίγο στο σπίτι μας να ησυχάσουμε», τώρα έλεγα «να φύγουμε, να πάμε πού;»

Ορίστε και μερικές φωτογραφίες:

Το Ζάγκρεμπ από ψηλά. Κάτι μεταξύ Βουδαπέστης και Βιέννης στο πιο τριτοκοσμικό. Εντάξει, με τα χρόνια θα βελτιωθεί. Η ξεναγός μας είπε ότι τώρα δα, τα τελευταία δύο χρόνια άρχισε να κερδίζει τουρίστες. Πιο πριν θεωρούνταν κρανίου τόπος. 

Εδώ αρχίζουν τα ωραία. Φώτο με φίλτρο -μα ασχέτως, μέσα από το λεωφορείο, καθ' οδόν προς το Ντουμπρόβνικ. Εκεί που σμίγει το κουκουνάρι με το μπλε και εκεί που αναδύεται μαγικά το νησί, βρίσκεις το σημείο G της αδριατικής θάλασσας! 

Ιδού ακόμη ένα νησάκι λίγα χιλιόμετρα από την ακτή.  

Πανοραμική φώτο του Ντουμπρόβνικ. 

Αυτή εδώ είναι μια old school παραλία στο νησάκι του Χβαρ όπου περάσαμε μία από τις μέρες μας. Κρύα και καθαρά νερά, μα όχι τόσο ευχάριστα όσο τα δικά μας τα ξέβαθα, τα ζεστά, τα κατουρημένα. 

Στο πιο κάτω βίντεο, θα δεις ένα πλανόδιο συγκρότημα από το Λονδίνο, το οποίο μας εξέπληξε ευχάριστα τις νύχτες στο Ντουμπρόβνικ. Πρόκειται για τους London Essentials, πέντε Εγγλέζοι που τραγουδούν διάφορα ποπ τραγούδια με πιο τζαζ ενορχήστρωση και εμφανίζονται κυρίως σε γάμους. Είχαν πάει στο Ντουμπρόβνικ για να παίξουν σε μία τελετή και όταν τελείωσε η πανήγυρις, άρχισαν να παίζουν στην πλατεία για το κέφι τους. Δεν άργησε να μαζευτεί γύρω τους όλος ο κόσμος και να τραγουδά μαζί τους μετατρέποντας τον πεζόδρομο σε συναυλιακό χώρο. Στο τέλος κάθε τραγουδιού διευκρίνιζαν ότι δεν ήθελαν να τους πετάξουμε κέρματα, παρά μόνο να τους κάνουμε λάικ στο φέησμπουκ για να γίνουν ευρύτερα γνωστοί. Το Poker Face της λαίδης Gaga, από τις αγαπημένες μου διασκευές:

 

Τέλος, να σου πω ότι στο Ντουμπρόβνικ έγινε ακόμα ένα θαύμα. Εκεί γυρίσαμε βίντεο κλιπ, ένα παλιό αγαπημένο γιουγκοσλάβικο τραγούδι και ξαναζωντάνεψα αυτά που έβλεπα το 1990 στην τηλεόραση και εντυπωσιαζόμουν, σε μια πιο 2013 εκδοχή. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις όλα αυτά που σαν παιδάκι φάνταζαν στα μάτια σου τόσο γοητευτικά, να ξετυλίγονται μπροστά σου ακόμα πιο όμορφα και επιβλητικά 23 χρόνια μετά.

Ονειρεύομαι ήδη τα επόμενα.