Τα Mad Awards Άργησαν μια Μέρα

Τι μια μέρα δηλαδή; Είκοσι ολόκληρα χρόνια άργησαν! Πες μου τι γυρεύω εγώ και η Αγγελική τριάντα χρονών και βάλε άνθρωποι με δύο πτυχία ο καθένας να συνωστιζόμαστε μες τα στάδια σαν τους Γιαπωνέζους στο μετρό για να αποθεώσουμε έναν Παντελή Παντελίδη (χωρίς να πρόκειται καν για τον συνωνόματο συμμαθητή μου από το Δημοτικό), μια Φουρέιρα (που ακόμα δεν καταλάβαμε από ποιό αλβανοχώρι μας ήρθε), και μια Συνατσάκη που ζήτημα να έβγαλε το Λύκειο. Ή αν το έβγαλε, φανταζόμαστε πως το 'βγαλε. Ακούγομαι σαν τον μακαρίτη τον πατέρα μου, το ξέρω, που κάποτε του ζήτησα να με πάει να ακούσω τον Δάντη και την Ευρυδίκη και μου απάντησε: "τι γυρεύω εγώ σ' αυτούς τους καραγκιόζηδες." Ε, ήρθε η σειρά μου να το πω και να διερωτηθώ. 

Δεν υποστηρίζω ότι "στην εποχή μου" οι τραγουδιστές ήταν καλλιτέχνες και έχριζαν απονομής βραβείου νόμπελ. Και αυτοί με βραβεία Ποπ Κορν την έβγαζαν, αλλά τότε ήμουν μικρός και αθώος. Ήμουν αδαής και ανυποψίαστος. Το να βλέπω τον Κορκολή και τη Βίσση να παίρνουν βραβεία στα 90ς, μου φαινόταν φοβερό κατόρθωμα. Το ότι έβλεπα τη Γαρμπή να ανεβαίνει τα σκαλιά του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς εν έτει 1994 για να πει το "χαμένα" μου φαινόταν θεάρεστο. Είκοσι χρόνια μετά, απορώ με μένα, απορώ γιατί απόψε έσπευσα να αναζητήσω αυτές τις αναμνήσεις υπό το μαρτύριο του Παντελίδη και της Φουρέιρα. Μην απορείς πτωχέ Αντίχριστε. Οι ψυχολόγοι λένε ότι αναζητούμε πάντα τις χρονιές που ήμασταν για τελευταία φορά ευτυχισμένοι. Ουδέν σχόλιο, όμως, μην πικραθούμε βραδιάτικο. 

Πίσω στο θέμα μας, όμως! Δεν πάει καλά ο κόσμος: Δεν φαντάζεσαι τι γινόταν όποτε ο Γεωργαντάς έλεγε το όνομα 'Παντελίδης'. Οι κραυγές του κόσμου επισκίαζαν τα ντεσιμπέλ των μεγαφώνων. Το στάδιο ήταν όρθιο στο φινάλε και χόρευε σύσσωμο "δεν ταιριάζετε σου λέω" καλυμμένος με κονφετί. Ήταν άθλιο. Ούτε καν συμπαθητικό. Και στον Ρουβά έγινε πανικός, βεβαίως, αλλά εκεί μπορώ να καταλάβω το γιατί. Όχι μόνο έγινε πανικός, αλλά άδειασε και το μισό στάδιο όταν τελείωσε το νούμερό του, πράγμα που φανέρωσε το για ποιόν μαζεύτηκε εκεί ο κόσμος. Και πάλι καταλαβαίνω το γιατί. Αλλά για τον Παντελίδη;! Για τον Σταν και τη Φουρέιρα; Είναι αυτά που δεν μπορείς να εξηγήσεις αν δεν είναι πλέον 18αρης.

Για να καταλάβεις το χάσμα γενεών που με ταλανίζει, η μόνη στιγμή κατά την οποία ευχαριστήθηκα τα λεφτά που ξόδεψα για να παραστώ στα βραβεία, ήταν η ώρα που η Γαρμπή τραγούδησε μία διασκευή του πάλαι ποτέ σουξέ της, Ίεροσυλία.' Κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο με παραπέμπει στο Γυμνάσιό μου, και ξέρεις πόσο αγαπώ και νοσταλγώ τα σχολικά μου χρόνια. Ντυμένη σαν Ιλλουμινάτι, με φόντο βιτρό εκκλησιάς και για ντεκόρ ένα τεράστιο εκκρεμές που κάπνιζε θυμιατό τον χώρο, η Γαρμπή πήρε το αίμα της πίσω για όλες εκείνες τις χρονιές που την είχαν ξεγραμμένη. Πάντως, το υπόλοιπο κοινό δεν ενθουσιάστηκε. 

Όπως επίσης δεν ενθουσιάστηκε όταν εμφανίστηκαν τα Ημισκούμπρια με την Χριστίνα Σάλτη (ναι, υπάρχουν ακόμα τα ημισκούμπρια), και αναστύλωσαν τη "Ντισκοτέκ, την παλιά ντισκοτέκ", υπενθυμίζοντάς μου τη Β' Λυκείου. Μόνο εγώ το απόλαυσα θαρρώ, αν κρίνω και από το χλιαρό χειροκρότημα. 

Ομοίως, για τη Βίσση, ουδεμία συγκίνηση. Γίνεται γιαγιά όπου να' ναι, το κλείνουμε κι επίσημα το μαγαζί. Για να καταλάβεις, στη μοναδική κατηγορία που ήταν υποψήφια, μόνο εγώ σε ολόκληρο το στάδιο επευφήμησα όταν ανακοινώθηκε το όνομά της. Τραγουδίστρια της χρονιάς τελικά είναι η Παπαρίζου και δεν ενίσταμαι καθότι τα πράγματα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Στην ίδια κατηγορία έπαιζε και Βανδή. 

Είμαστε ξεπερασμένοι. Ούτε καν ρετρό. Ξεπερασμένοι είναι η σωστή λέξη. Πάρτο απόφαση!

Τα 2/3 των τραγουδιών που ακούστηκαν απόψε δεν τα ήξερα. Μην σου πω ότι με ζάλησαν τα πολλά τα ντάπα-ντούπα. Ούτε και τους αοιδούς που εμφανίστηκαν τους ήξερα, που για ανεξιχνίαστο λόγο έχουν όλοι αγγλικά ονόματα, βλέπε Σταν, Ντέμι, Βέγκας, Κλεϊντί και δεν συμμαζεύεται. "Την εποχή μας" οι τραγουδιστές είχαν όνομα και επίθετο. Το αντιλαμβάνεσαι; Άντε το πολύ καμιά Μαντώ, καμιά Ευρυδίκη να παρέλειπαν το επίθετο λόγω ιδιοτυπίας. Αλλά ήξερες ότι ακούς τον κύριο Κώστα Μπίγαλη. Ήξερες ότι ακούς τον κύριο Κώστα Χαριτοδιπλωμένο, τον κύριο Νίκο Καρβέλα, τον κύριο Θάνο Καλλίρη. Κύριοι με ονοματεπώνυμο. Τι σκατά σου κάνει το μάρκετινγκ στις μέρες μας και τους πετσόκοψαν την ταυτότητα, ένας Θεός ξέρει.

Η Ήβη Αδάμου πάντως, που την πέτυχα στο κόκκινο χαλί καθώς έμπαινε στο στάδιο, εξακολουθεί όχι μόνο να έχει όνομα και επίθετο, αλλά να έχει και πλούσια τα ελέη της. Μια κουκλάρα από κοντά, εύγε στην πατρίδα!

Μην στα πολυλογώ. Με το ζόρι βγάλαμε τη νύχτα, χώρια που ξημερωθήκαμε ώσπου να επιστρέψουμε σπίτι και ήμασταν και νηστικοί.

 

Δεν ταιριάζουμε σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω. 

Πάρε κι άλλη μια φώτο από το κόκκινο χαλί, με τον Στρατή Μυριβήλη αυτή τη φορά, ή πως στον διάολο τον λένε... 

Έργα και Ημέραι εν Αθήναις - Vol.1

Η Αθήνα είναι πόλη μαγική, ευλογημένη και δεν σε αφήνει ποτέ να πλήξεις. Τρεις μέρες μετρώ εδώ και είναι σαν να έχω ζήσει εδώ για μήνες. Βασικά, ήρθα για να παντρέψω τη ξαδέλφη μου, κι ένα φίλο. Όχι μαζί. Με άλλους. Και στο ενδιάμεσο κάνω αυτό για το οποίο με προορίζει ο Κύριος. Διακοπές. Κάθομαι κάτω από ομπρέλες στις παραλίες της Βάρκιζας και θέτω εαυτόν σε do-nothing mode, βρίσκομαι διαρκώς σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και απολαμβάνω τη ζωή. Όπως μου πρέπει. Ως ώφειλα! Λόγω βαθμού κοινωνικού, λόγω αίματος αυτοκρατορικού.

Η γνωστή και μη εξαιρετέα Αγγελική, γνωστή ιέρεια αυτού του μπλόγκ, έχει αναλάβει χρέη ξενοδόχου. Πασά με έχει, άρχοντα σωστό, (μιλ μερσί αν μας βλέπει τώρα απ' τον δέκτη της), θα της το χρωστάμε χρόνια. Κοίτα πού με πήγε το Σάββατο:

Moorings λέγεται αυτό το ρεστοράν, βρίσκεται κάπου στη Βουλιαγμένη και αποτελεί περίτρανη απόδειξη γιατί αυτή η χώρα δεν θα πτωχεύσει ποτέ. Τέτοια θέα πού αλλού να τη βρεις; Ναι, η Πανσέληνος σε μαγεύει ακόμη κι αν την απολαμβάνεις μέσα από τσιγγάνικο τσαντήρι, μα δεν είναι μόνο αυτή καθαυτή η πανσέληνος ως πορτοκαλιά σφαίρα που σε καθηλώνει. Είναι ο αέρας που δεν κολλάει - όπως στην Κύπρο-, είναι που μπορείς να ντυθείς καλά και να απολάυσεις ένα κρασί περικυκλωμένος από εύγλωττες καλαμαρούδες, είναι που ξαφνικά περιστοιχίζεσαι από κόσμο που δεν τον τρως στη μάπα κάθε μέρα. Αυτά απεικονίζει η πιο πάνω φωτογραφία και μην εθελοτυφλείς.

Την Κυριακή πάντρεψα τη ξαδέλφη μου:

Η τελετή έλαβε χώρα στο Island, και ήτο τα μάλα συγκινητική. Όπως βλέπεις και στην φωτογραφία, ο χώρος και η ατμόσφαιρα θύμιζαν κάτι παραπάνω από Mamma Mia! και δεν αργήσαμε να μπούμε όλοι σε ανάλογο party mood. Ήταν ο πρώτος σημαντικός γάμος στον οποίο παρέστην σόλο καριέρα, δίχως τη Μπρέντα δηλαδή, και ομολογώ ότι υπήρξαν στιγμές αμηχανίας στις οποίες ένιωθα τουλάχιστον ξεκάρφωτος. Κατά τα άλλα, γάμος απ' τους λίγους από όλες τις απόψεις. 

Ανήμερα του Αγ. Πνεύματος δεν κάναμε τίποτα το συγκλονιστικό. Το πρωί πήγαμε παραλία, εδώ στη Βάρκιζα. Στο χαλαρό και στο φλου. Μεγάλη πολυτέλεια το φλου. Είχα και βιβλίο μαζί μου, διάβαζα μια σελίδα την ώρα και στα ενδιάμεσα κοιμόμουν. Εκείνο τον ύπνο που δεν διακόπτεται ούτε όταν σε βρίσκει αδέσποτο μπαλάκι του τέννις εκ των λουομένων ορμώμενο κατευθείαν στο δόξα πατρί.

Το βράδυ πήγαμε να δούμε τον Σούπερμαν σε θερινό σινεμά. Πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα σε ένα τέτοιο. Η ταινία τεράστια μαλακία, από ένα σημείο και έπειτα παραδίνεσαι και απλώς χαζεύεις τα χρώματα που δημιουργούν τα πίξελς από τις πολλές εκρήξεις. Αλλά, να λέμε και του στραβού το δίκιο, κάβλα η στολή του Σούπερμαν. Λες να "δώσω μέσα" τον Μπάτμαν, να μοστράρω ως Σούπερμαν με τη νέα σαιζόν; Τι λένε άραγε οι τάσεις της μόδας; Είχα πει να κόψω τις οικονομικές ακρότητες, μα θέλω να με καμαρώσω και μια φορά σαν Σούπερμαν πριν πεθάνω. Θα δούμε.

Αυτά μέχρι στιγμής. Σήμερα ξημερώνει μεγάλη μέρα... Έκλεισα να πάω στα Mad Music Awards! Να αναμένεις αύριο αναλυτική αναφορά. Ή αν βαριέσαι ως αύριο, τσέκαρέ με στο τουίτερ διά τυχόν λάιβ αναμεταδόσεις. 

Έγραψα αυτό το ποστ στο iPad -μεγάλη η χάρη σου, σκοτώθηκα. Θα αναμένω τα θερμά σου συγχαρητήρια ταχαίως.

Το Πιο Λαμπρό Αστέρι!

Το κορίτσι μου σήμερα γίνεται τριάντα.

Και δεν μου κάθεται καλά το νούμερο. Τι πα να πει τριάντα. Δεν θέλω να μου μεγαλώσει άλλο. Με δύο γυναίκες το έχω ζήσει αυτό: με την Άννα Βίσση που δεν θέλω να πιστέψω ότι ξεθωριάζει με τα χρόνια, και με τη Μπρέντα Ντίξον. Η Μπρέντα Ντίξον θέλω να είναι για πάντα το δροσερό κορίτσι με το φωτεινό χαμόγελο που μου έδωσε ζωή. Δεν υπονοώ ότι την πήρανε δα και τα χρόνια, αντιθέτως εξακολουθεί να παραμένει φρέσκια σαν μπαρμπουνάκι. Αλλά όσο και να μη θέλουμε, τα χρόνια περνούν. Εις βάρος μας. Και με αγχώνουν.

Η ζωή μου χωρίζεται σε δύο περιόδους. Στην Προ Μπρέντα, που δεν θέλω να τη θυμάμαι, και στη Μετά Μπρέντα, που διανύουμε τώρα. Η επιρροή της εμφανής: Διαβάζω παλιά ημερολόγια στα οποία περιέγραφα τις σχέσεις αγάπης και μίσους με το γυναικείο φύλο και επισημαίνω τάσεις μισογυνισμού. Εντοπίζω ενδείξεις απογοήτευσης και αποστροφής τους. Είχα, δυστυχώς, ένα πολύ φιξαρισμένο και τυποποιημένο πρότυπο θηλυκού εντυπωμένο στον εγκέφαλο – σ’ αυτό έπαιξε ρόλο ο Walt Disney και ο Κωστόπουλος με τα περιοδικά του, άκυρος συνδυασμός, άστο μην το ψάχνεις… – το οποίο σε συνάρτηση με τις απανωτές χυλόπιτες που έτρωγα με το καλημέρα σας στα φοιτητικά μου χρόνια με έκαναν να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να κλειστώ σε μοναστήρι.

Η Μπρέντα κατάφερε να καταρρίψει τους μύθους, τους θρύλους, να ξορκίσει τα κακά πνεύματα και δαιμόνια. Ήρθε και μου ανακαίνισε την καρδιά. Ήταν σαν να πήρε μια ηλεκτρική σκούπα και την καθάρισε από τις στάχτες και τα αποκαΐδια του παρελθόντος. Και αφού τα έκανε λαμπίκο, εδραιώθηκε και μέσα της, βασίλισσα.

Όλα αυτά δεν έγιναν μέσα σε μία μέρα. Ήταν μια νοητική διεργασία που κράτησε μήνες ολόκληρους και της οποίας τα αποτελέσματα φάνηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, όπου και έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν αντέχω πάνω από μία μέρα μακριά της. Δεν νοούμαι να πάω ταξίδι χώρια της – κι αν το κάνω κάποτε είναι λόγω ανωτέρας βίας -, δεν διανοούμαι να σκεφτώ ότι υπάρχει μία πιθανότητα στις χίλιες να μην ζήσω μαζί της το υπόλοιπο της ζωής μου. Το «αν κάποτε χωρίσουμε» μου προκαλεί σκοτοδίνη, τάσεις λιποθυμίας.

Όπως αντιλαμβάνεσαι, εκεί που είχα πει ότι θα έχω το πάνω χέρι σ’ αυτή τη σχέση για να μην πάθω τα ίδια, και προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρατήσω τα ηνία αδιαφορώντας εκεί που πρέπει, όσο πρέπει, προτάσσοντας ένα πιο σιδηρούν προσωπείο, ένα πιο μάτσο προφίλ, κατέφτασε η μαντάμ και μας έκανε αλοιφή. Τι αλοιφή, δηλαδή; Καυστικό υγρό. Απλώνεται και τα λιώνει όλα.

Η κατάσταση είναι μη διαχειρίσιμη. Από εκείνες τις μη διαχειρίσιμες που φτάνουν τα όρια του σαδομαζοχιστικού. Του «τράβα με κι ας κλαίω» λαϊκιστί. Αλλά εύχομαι να είναι και μη αναστρέψιμη.

Σε αγαπώ ήλιε της καρδιάς μου! J

Χρόνια πολλά! 

Στο Fast Forward

Πώς τα πάτε, τι κάνετε, πώς είστε;

Θα πεταχτώ μέχρι το φαρμακείο. Θέλετε τίποτα;

Χάπια, σιρόπια, κάψουλες, υπόθετα και ανυπόθετα… Έχετε απ’ όλα;

Ωραία, χαίρομαι.

Πληβείοι και δουλοπάροικοι της Κύπρου! Σας έχω νέα! Πέρασε ήδη το μισό 2013! Πώς σας φαίνεται; Πώς σας κάθεται έως τώρα; Εκπληρώσατε κανέναν πρωτοχρονιάτικο στόχο ή ακόμα χάσκετε; Εξαγνίσατε καθόλου το κάρμα σας ή μπα; Μιλήστε μου για τα προσωπικά σας επιτεύγματα αυτού του πρώτου εξαμήνου να γελάσωμεν και να βελάσωμεν παρέα. Πείτε μου. Βελτιώσατε τον εαυτόν σας; Εξασκήσατε καθόλου το σαρκίον σας; Αποταμιεύσατε; Κάνατε καμία φαντασίωση σας πραγματικότητα;

Πού να προλάβετε;!

Το πήρατε χαμπάρι, γαιοκτήμονες και ακτήμονες, ότι οι εαυτοί μας έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα; Συνειδητοποιήσατε ότι δεν προλαβαίνουμε πλέον τα τεκταινόμενα; Είναι γεγονός. Οι εξελίξεις στην προσωπική μας ζωή δεν προλαβαίνουν να απορροφηθούν από τον εγκέφαλό μας, μήτε από τον φαλλό μας. Περνούν και δεν τον ακουμπούν. Περνάνε στο ντούκου. Ζούμε πλέον στο fast forward. Από την αποφράδα εκείνη μέρα του κυπριακού κουρέματος τρώμε τα χαστούκια το ένα μετά το άλλο και είμαστε σαν τον ετοιμοθάνατο που παθαίνει διαδοχικούς σπασμούς και εκλιπαρεί για ευθανασία.

Κάθε μέρα κάτι ακούμε, κάτι γίνεται, μας σοκάρει και το συζητούμε μέχρι τελικής πτώσεως. Ευχαριστούμε τον Θεό που μας έδωσε το τουίτερ και το αναλύουμε. Ευχαριστούμε τον Θεό που ανακάλυψε τα μπλογκς και το επιλύουμε. Μια φορά, δεν προλαβαίνουμε να βαρεθούμε. Πού να βαρεθούμε δηλαδή, που καταντήσαμε να ξυπνούμε το πρωί και αν είναι όλα στη θέση τους να το βρίσκουμε παράξενο! Σκέψου να ζούσες σε καμιά χώρα που όλα δουλεύουν ρολόι, στην Ελβετία, ας πούμε. Πώς θα την πάλευες; Τι θα συζητούσες όλη μέρα; Εδώ, δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς. Κλείνει η μία τρύπα, ανοίγει η άλλη. Ή μάλλον δεν κλείνει καμία. Μόνο ανοίγει! Και εμείς κάνουμε τουίτς και αναρτήσεις και περνούμε ευχάριστα τα χρόνια.

Κουρέματα καταθέσεων, κλείσιμο καίριων οργανισμών, μειώσεις μισθών, συντάξεων, καταργήσεις επιδομάτων. Άλλα θεμιτά, άλλα αθέμιτα. Διασφάλιση της λιμουζίνας του προέδρου και των ανώτερων αξιωματούχων. Πες μου σε ποια άλλη χώρα έχουν τόσα να συζητήσουν. Εμείς εδώ τα τιμάμε τα χάλια μας και τα συζητάμε. Και έχουμε ζωή. Ενθυμείσαι πτωχέ και αχρείε Έλλην που το μόνο σου πρόβλημα προ δεκαετίας ήταν το δίλημμα Τσάκας ή Πρόδρομος; Ενθυμείσαι τρισάθλιε συνάνθρωπε που κάποτε τα καίρια ερωτήματα αυτής της κοινωνίας ήταν τι έγραψε η Μαίρη Γεώρτση σε ένα χαρτάκι στο Bar; Ενθυμού! Ενθυμού και κλάψε!

Πέρασε το μισό 2013 χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Θα περάσει έτσι και η υπόλοιπη πενταετία.

Οι επιζώντες, μου είπαν, θα κερδίσουν πλούσια δώρα.   

Το Στοιχειωμένο Διαμέρισμα

Ξέμεινα στη Λευκωσία αυτό το weekend. 

Είναι κακό να ξεμένεις γενικώς και οπουδήποτε, καθότι πρέπει να βρίσκεις τρόπους να απασχολείς τον εαυτό σου και δεν πρόκειται για το πιο έυκολο πράγμα, ιδίως όταν ο εαυτός σου είναι... Εγώ. Δεν είχα τι να κάνω όλη μέρα (η Μπρέντα παραθερίζει με τα σόγια εκτός, και η πόλη τον παίρνει γενικώς), γι αυτό και πήγα μια βόλτα στο παλιό μου διαμέρισμα, στην πολυκατοικία όπου μεγάλωσα. Ναι, στο διαμέρισμα που έμενα μέχρι και τα 29 μου χρόνια, μέχρι την αποφράδα νύχτα της καρδιακής εγχείρησης. (Μετά την εγχείρηση μετακόμισα στο νεόκτιστο σπίτι της μάνας μου όπου και διαμένω μέχρι σήμερα).

Αν εξαιρέσεις τις κατσαρίδες, τις αράχνες, τη βρόμα και τη δυσωδία, τίποτα δεν άλλαξε μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα. Είναι όλα στη θέση τους από εκείνο το βράδυ. Ακόμα και το κρεββάτι μου είναι στρωμένο με το ίδιο πάπλωμα και τα ίδια σεντόνια. Τα αρχεία μου, οι κασέττες μου, τα dvd's μου, τα περιοδικά του Κωστόπουλου που με άνδρωσαν (τραγικό, το παραδέχομαι), τα βιβλία του πανεπιστημίου, τα τετράδια εκθέσεων του Λυκείου, όλα απείρως σκονισμένα στη βιβλιοθήκη, αμετακίνητα. Ξεθωριασμένα και σχεδόν ταρριχευμένα, μα απείραχτα.

Άνοιξα και τα ερμάρια. Βρήκα ρούχα που είχα ξεχάσει ότι διέθετα, κάτι μποξεράκια με τον τουίτι επάνω που τα ψάχνω χρόνια τώρα, αθλητικά παπούτσια ντεμοντέ, στολές του στρατού, γραβάτες του πατέρα μου, άθλια σακάκια που πλέον δεν μου μπαίνουν. Ήταν σαν να μπήκα μέσα σε χρονοκάψουλα. Συγκλονιστικό συναίσθημα.

Μεγάλωσα μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα. Κάποτε μου φαινόταν ευρύχωρο και άνετο, σήμερα απόρησα πως μπορούσε μια τετραμελής οικογένεια να χωρέσει εκεί μέσα και να είναι και αγαπημένη. Τέλος πάντων, μάζεψα κάτι βιβλία που ξέθαψα από τα πατάρια και έφυγα τρεχτός σαν να βγήκε ένα δέος μέσα από το μνήμα και με κυνηγούσε.

Κατεβαίνοντας τις σκάλες έβαλα κάτι κλάματα... 

Δεν ξαναμένω μόνος μου σαββατοκύριακο...

Ολίγον Αλληλέγγυος

Χθες το βράδυ είχα μια έντονη συζήτηση στο Facebook (καβγά δηλαδή) με μια παλιά συμμαθήτρια, η οποία προφανώς δεν έχει πιο σοβαρά προβλήματα αυτή την εποχή, από το να δείχνει με κάθε ευκαιρία την αλληλεγγύη της προς τον Τουρκικό λαό για τα «δεινά» που περνά. Άστραψα και βρόντηξα, καθότι η λογική μου δεν αποδέχεται το γεγονός ότι δεύτερο βρακί δεν μας έμεινε, μα παρόλα αυτά καταφέρνουμε να διαχωρίζουμε τόσο αψήφιστα το εθνικό, το πολιτικό και το οικονομικό μας πρόβλημα για να συμπαρασταθούμε στην Τουρκία, λες και πρόκειται για καμία φίλια χώρα η οποία χρήζει αλληλεγγύης.

«Οι αγώνες των λαών πρέπει να ενθαρρύνονται και να επικροτούνται» μου είπε.

Άκου τώρα επιχείρημα! Σιγά μωρή Σοφία Βέμπο! Εσένα περίμεναν οι Τούρκοι για να εμπνευστούν να βγουν στους δρόμους. Έμεινες άνεργη, δεν έχεις να φας, ζεις σε μια χώρα που κάθε βδομάδα διοργανώνει και από μία καινούρια συναυλία για να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά εσύ, εκεί, αγέρωχη, την αλληλεγγύη σου στους Τούρκους! Λες και κάηκε καρφάκι στον οποιονδήποτε στην Τουρκία για την οικονομική μας κατάσταση, λες και μπήκε στον κόπο έστω κι ένας να εκφράσει την αλληλεγγύη του με ένα status update στο Facebook και τους αξίζει η δική μας συμπαράσταση! Πόσο μαλάκες πια;

Πρόσεξε! Ζούμε σε μια Κύπρο κατεχόμενη και καταφέρνουμε να το παραβλέψουμε γιατί τα δικαιώματα των Τούρκων αυτή τη στιγμή καταπατώνται και πρέπει να γίνουμε όλοι μια γροθιά! Μια μούντζα πρέπει να γίνουμε, να σας φασκελώσουμε όλους έναν, έναν μπας και γλιτώσουμε από τόση ηλιθιότητα μαζεμένη. Δεν πειράζει που είναι Τούρκοι και μας ρημάζουν τα τελευταία 2000 χρόνια, άνθρωποι είναι κι αυτοί. Αξίζουν τη συμπαράστασή μας. Και δεν πειράζει που δεν την ανταποδίδουν, εμείς είμαστε έξω καρδιά και συγχωρούμε. Ω, ρε μάνα μου! Ποια μοίρα συνωμότησε και σας γέννησε;

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλοι αυτοί οι προχώ συμπολίτες μας, όταν έρχεται η ώρα και η στιγμή να συνταχτούν υπέρ των δικαιωμάτων των συμπατριωτών τους, έχουν άλλες δουλειές. Πονάει η μέση τους, έχουν πονοκέφαλο, πρέπει να βγάλουν τον σκύλο βόλτα. Πολύ αμφιβάλλω ας πούμε αν όλοι αυτοί έχουν πάει πρόσφατα σε αντικατοχική εκδήλωση. Εκεί ξυπνά μέσα τους η συμφιλίωση των λαών, αντιδρούν στον εθνικισμό, ξυπνά η κομματική ταυτότητα και δεν μπορούν να παραστούν, κωλύονται. Ομοίως, όταν καίγεται το Σύνταγμα και σκοτώνονται στην Αθήνα για τα μέτρα λιτότητας ουδεμία συμπαράσταση δεν βλέπω, άλλωστε «οι καλαμαράδες ευθύνονται και για τα δικά μας χάλια, οπότε όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν!» Αλλά άμα είναι για τους κατακτητές μας, χαλάλι και το μουνί της μάνας μας! 

Πριν λίγο καιρό γνώρισα σε ένα μπαρ μια τέτοια. Δεν φαντάζεσαι τι άκουσαν τα αυτάκια μου. Μου είχε πει λοιπόν, ότι αν ποτέ γίνει πόλεμος και εισβάλουν εκ νέου οι Τούρκοι στην Κύπρο δεν προτίθεται να πολεμήσει (ουδεμία έκπληξη σ’ αυτό βεβαίως), διότι τάσσεται εναντίον των όπλων και του πολέμου. «Και τι θα κάνεις μάνα μου; Θα κάτσεις να τις φας;» Ρητορική η ερώτηση, αλλά αναπάντεχη εν τέλει και η απάντηση:

«Θα σταθώ μπροστά από τα άρματα με μια λευκή σημαία και θα τα αφήσω να περάσουν από πάνω μου!» (ούτε καν με κυπριακή σημαία. Με μια λευκή. Σκέτη!)

Αληθινή δήλωση τώρα αυτή και καθόλου διαστρεβλωμένη. Μου είχε πέσει το ποτήρι στο πάτωμα και έγινε θρύψαλα, πνίγηκα, άρχισα να βήχω, γύρισε όλο το μπαρ και μας κοίταγε.

Εύγε μάνα μου! Συγχαρητήρια που θα γίνεις πολτός για την πατρίδα και θα σε κάνουμε ηρωίδα, εθνική γιορτή, αργία και τραγούδι με τη Χάρις Αλεξίου. Τρομάρα να σου ‘ρθει, ένας Θεός ξέρει πως κρατήθηκα και δεν σου έριξα μια μπάτσα μες το πλήθος.

Σήμερα διάβαζα στις εφημερίδες για τα τουρκικά πλοία που αρμενίζουν ανενόχλητα στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ και νευρίασα. Ύστερα θυμήθηκα ότι τουλάχιστον έχω φίλες που προθυμοποιούνται να γίνουν πολτός για την παγκόσμια ειρήνη και για τα πανανθρώπινα ιδεώδη και ηρέμησα.

Το Χαλί Βάφτηκε Κόκκινο

Τα ένθετα περιοδικά του Σαββατοκύριακου, που ήταν μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες, έπεσαν θύμα της κρίσης. Εδώ και καιρό έχω αποφασίσει να τα συμπεριλάβω στις περικοπές. Άλλωστε τα διαβάζω όλα ονλάιν. Σήμερα, όμως, βαριόμουν πάρα πολύ, πήγα σε ένα καφέ να κάτσω να περάσει η ώρα μου και είπα να αγοράσω τον Φιλελεύθερο να τον ξεφυλλίσω. Πήρα και το DownTown. Με το που το άνοιξα στα κοσμικά έτυχα μετωπικής σύγκρουσης με νταλίκα 15 μεγατόνων.

Δες εδώ:

Η Αντρούλλα Βασιλείου στα κινηματογραφικά βραβεία των Καννών. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις και δεκαπέντε δισεκατομμύρια λάκες για την κουπ της. Μα, τι να πρωτοσχολιάσω;!

Κατ’ αρχάς αντιλαμβάνεσαι ότι με την εκεί παρουσία της κυρίας Αντρούλλας, αναβαθμίστηκε τα μάλα ο θεσμός. Πρόκειται για την πρώτη Αντρούλλα σε ολόκληρη την υφήλιο που πάτησε το πόδι της σε τόσο σημαντικά βραβεία. Επίσης, πρόκειται και επίσημα για την πρώτη Κύπρια πολιτικό με κατάληξη ονόματος σε '–ούλλα' που γίνεται ένα με το παγκόσμιο γκλάμουρ. Καμία Πραξούλλα, καμία Σωτηρούλλα, και καμία σωτηρία γενικότερα γι αυτόν τον τόπο.

Φήμες που θέλουν την Ατζελίνα Τζολί να μπαίνει στο θέατρο από την πίσω πόρτα για να αποφευχθεί η σύγκριση παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. Παρόλα αυτά, όπως βλέπεις, η χαρά της κυρίας Αντρούλλας μας που πάτησε σε κόκκινο χαλί είναι τόσο μεγάλη που έκοψε λίγο από την άκρη του, και το τυλίχτηκε για φόρεμα, όπως η Φροϊλάιν Μαρία στη Μελωδία της Ευτυχίας με τις κουρτίνες.

Επίσης, λέγεται ότι ειδικά για φέτος δεν απενεμήθη Χρυσός Φοίνικας. Αντ’ αυτού δόθηκε στον νικητή το «Χρυσό Φοινικοτό» διά προφανείς λόγους.

Χριστέ μου! Δεν έχουμε ούτε μια γυναίκα πολιτικό που να μην προκαλεί ανατριχίλα! Κι αν κάποια εξαιρείται και βλέπεται, δυστυχώς δεν υποφέρεται. Είδα τη φωτογραφία στο περιοδικό και ούτε ένα «άσε μας κουκλίτσα μου» δεν μπόρεσα να αρθρώσω.

Δικαίως νομίζω.

Χώστα στον Χοσέ!

Αντί-προχθές:

-Αντίχριστε, ήρθε ένας Ισπανός στην Κύπρο.

-Καλώς μας ήρθε. Τι θέλει;

-Θέλει να γνωριστείτε για να τον βοηθήσεις να καλυτερέψει τα αγγλικά του και εσύ τα ισπανικά σου.

Προχθές:

-Εμένα που με βλέπεις κυρ’ Χοσέ μου, γράφω εξετάσεις το σαββατοκύριακο. Στη γλώσσα σου, στο τρίτο επίπεδο…

-…Θα περάσεις οπωσδήποτε! Καταλαβαίνω όλα όσα μου λες.

- Μωρέ, εσύ καταλαβαίνεις, αλλά εγώ την υποτακτική δεν την έχω εμπεδώσει και από εκεί θα κριθεί η νεκροψία!

- Ναι;

- Ε, ναι!

- Συγγνώμη, τι είναι υποτακτική;

- !!!

Το ίδιο βράδυ, στο τηλέφωνο:

- Αντίχριστε, κοίταξα λίγο το ίντερνετ… Μην σκοτίζεσαι για την υποτακτική. Κι εμείς στην Ισπανία, σπανίως την χρησιμοποιούμε. Πιο πολύ την χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να εκφράσουμε την ελπίδα πως κάτι θα συμβεί…

- Σωστά. Και εφόσον εδώ πέρα δεν έχει απομείνει καμία ελπίδα…

Παίρνω τηλέφωνο την καθηγήτρια μου:

- Αυτός λέει ότι δεν χρησιμοποιούν την υποτακτική στο Εσπάνια!

- Μη δίνεις σημασία. Όπως κι εμείς, ούτε αυτοί ξέρουν να μιλήσουν σωστά τη γλώσσα τους. Βγες στο δρόμο και πες ενός Έλληνα να σου πει μια πρόταση χρησιμοποιώντας την υποτακτική, να δεις τι θα σου πει.

- Τόσο υποταγμένος λαός και να μην ξέρει να χρησιμοποιεί την υποτακτική, ρε παιδί μου, πόσο παράδοξο!

Πάω στις εξετάσεις:

- Κύριε Αντίχριστε, πρέπει να μας κάνετε μια 10λεπτη ομιλία σε ένα από τα πιο κάτω θέματα: α) τι πιστεύετε για τις μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής; Πιστεύετε θα αντικαταστήσουν την παραδοσιακή ιατρική; Και β) Θεωρείτε ότι κάποιος γεννιέται με ταλέντο ή το καλλιεργεί στην πορεία; Δώστε παραδείγματα.

- Να σας πω για το τάλαντο που το έχω εύκαιρο και μπόλικο;

- Παρακαλώ, ξεχειλίστε την αίθουσα.

- Χείμαρρος θα γίνω, περιμένετε, το 'χω. Που λέτε, τη Βλαχοπούλου την ξέρετε;

- Πού να την ξέρω, Ισπανός είμαι!

- Σωστά. Ε, η Βλαχοπούλου ήταν τραγουδίστρια της τζαζ. Αλλά επειδή διέθετε τάλαντο έγινε σπουδαία ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου. Το «Ρένα είσαι οφσάιντ» το έχετε δει;

- Πού να το δω, Ισπανός είμαι.

- Σωστά. Ε, δείτε το, θα σας αρέσει... Πήξατε στον Αλμοδόβαρ!

- Τίποτα άλλο έχετε να μας πείτε;

- Ναι, δείτε και το «Μία Ελληνίδα στο Χαρέμι», πολύ καλύτερο!

- Μούτσας Γκράσιας!

- Δε νάδα, ζωή να ‘χετε!

Τα αποτελέσματα θα βγουν τον Αύγουστο. Δεν νομίζω να πέρασα. Τουλάχιστον έμαθε ποια ήταν η Βλαχοπούλου.

Impress me Please!

Όπως σου έχω ξαναγράψει πρόσφατα, ένα από τα μεγαλύτερα μου προβλήματα, το οποίο με την πάροδο του χρόνου όλο και εντείνεται, είναι πως πλέον δεν εντυπωσιάζομαι από τίποτε. Ή τέλος πάντων από σχεδόν τίποτε. Όλα μου φαίνονται ίδια, προβλέψιμα, άχαρα και τετριμμένα. Και πλήττω φρικτά. Όλη αυτή η πλήξη συγκεντρωμένη και πολλαπλασιασμένη επί δέκα, σε ένα και μοναδικό γεγονός, μπορεί να περιγραφεί με μία μόνο λέξη. Αυτή η λέξη είναι: Γάμος.

Έχω βαρεθεί τη ζωή μου:

Στόλισμα νύφης, κλάμα μάνας. Νταούλια, χοροί, αρκούδες, ντέφια, κουμπάρα στολισμένη σαν λατέρνα προσπαθεί να κλέψει την παράσταση. Εκκλησία. Βαριέσαι. Ύμνοι, δοξασίες, τσουροπαπάς. Παρανυφάκια που νομίζουν ότι επιτελούν κοινωνικό έργο. Ρύζι. Μπομπονιέρες που κόστισαν μια περιουσία και στις οποίες ουδείς δίνει σημασία. Πισίνα ξενοδοχείου για συγχαρήκια. Ουρά. Φτηνά καναπεδάκια, λιωμένα εκλεράκια, πληρωμένα μια περιουσία. Φακελάκι. Ίδια ευχή για όλους. Τσαντίζεσαι που η μάνα της νύφης δεν σφίγγει το χέρι την ώρα που σου κάνει χειραψία. Θέλεις να τη χαστουκίσεις. Χαιρετούρα με γνωστούς από το σχολείο. «Να πάμε για καφέ». Αποφυγή ανεπιθύμητων γνωστών, «έλα από δω και κρύψε με γιατί είδα μια συνάδελφο». Λουκούμι για την γιαγιά μου που της αρέσει η ζάχαρη άχνη. Φαγητό στην αίθουσα «Πασιαντρούλλα». Είσοδος ζεύγους με βίντεο γουόλ και ανεβαστικό τραγούδι που το έχεις ξανακούσει σε άλλους 10 γάμους. Χαριεντίζεσαι, πετάς κονφετί. Κόψιμο τούρτας με μινιμάλ διακόσμηση. Σερβίρισμα φτηνού φαγητού πληρωμένο μια περιουσία. Τρως στα μουγκά μαζί με άλλους 10 που δεν τους ξέρεις και ούτε σε ενδιαφέρει να τους μάθεις. Ομιλία κουμπάρου και πεθερικών με σαχλό χιούμορ. Εύχεσαι να βρουν οικτρό τέλος. Ανοίγει ο χορός. Χορεύουν αγκαλιασμένοι. ΩΩΩΩ! Συγκινείται η νονά της νύφης. Αρχίζουν τα κλαπατσίμπαλα: Χορεύουν οι θείες το «όλε, ολέ, ολά» της Πρωτοψάλτη. Τρενάκι με τη νύφη μπροστάρη. Τσιφτετέλι οι κουμπάρες, ζεϊμπέκικο ο γαμπρός με τη γραβάτα στο κούτελο δεμένη. Ψάχνεις αφορμή να φύγεις. Την ώρα που δεν βλέπει κανείς φεύγεις από την πίσω πόρτα.  

Δεν ήταν το μαρτύριο του Σίσυφου, ήταν ο τυπικός, σημερινός, μικροαστικός γάμος.

Άκου να μαθαίνεις:

Ο γάμος είναι ένα θέαμα. Είναι όπως το θέατρο. Όπως εγώ προσκαλώ τους φίλους μου μια φορά τον χρόνο στην παράσταση που ανεβάζω και φροντίζω όπως κάθε χρόνο αφορά σε νέο έργο, με νέα σκηνικά, μουσική, φωτισμό και ενίοτε πρωταγωνιστές, έτσι απαιτώ να είναι και ο γάμος. Κάτι το διαφορετικό! Δεν θέλω να ξαναδώ το ίδιο έργο. Δεν θέλω να δω έργο του οποίου γνωρίζω την υπόθεση! Φαντάστηκες να έπρεπε να βλέπεις κάθε Σάββατο το «Ξύπνα Βασίλη;» Να ξέρεις από πριν την αρχή, τη μέση και το τέλος της ιστορίας; Δεν με ενδιαφέρει κυρά μου, αν το πιο πάνω έχει καθιερωθεί ως νορμάλ. Εγώ βαριέμαι! Δεν μπορώ να χάνω το Σάββατο μου για ένα θέαμα το οποίο έχω ξαναδεί!

Πρωτοτυπήστε άνθρωποι του Θεού! Λυπηθείτε τους καλεσμένους σας! Δεν είναι δύσκολο. Εμένα ως θεατή, δεν με ενδιαφέρει η επανάληψη.    Με ενδιαφέρει η ανατροπή: Ντυθείτε δράκουλες και βάλτε τη νύφη να έρθει στην εκκλησία φορώντας νυφικό λερωμένο από αίματα. Κάντε μια τελετή στην οποία θα ψηφίσει ο κόσμος την πιο ανεπιθύμητη πεθερά από τις δύο. Η πεθερά που θα χάσει να διαπομπευθεί παρουσία όλων των καλεσμένων. Παίξετε τουρτοπόλεμο. Μεθύστε, γδύστε τον γαμπρό και πετάτε τον μεθυσμένο στην πισίνα. Πηγαίνετε στην εκκλησία με ελικόπτερο και προσγειωθείτε με αλεξίπτωτο. Συνεννοηθείτε με τον κουμπάρο και την κουμπάρα και δώστε τους ένα βαθύ γλωσσόφιλο την ώρα του μυστηρίου. Αντί για ρύζια στο τέλος πετάξτε τους μακαρόνια. Πετάξτε τους γαρύφαλλα όπως στα μπουζούκια. Αντιλαμβάνεσαι το πνεύμα μου. Κάνε κάτι να με εντυπωσιάσεις!

Θα μου πεις ότι ζητώ πράγματα ακριβά. Ε, παρά να πετάτε τα λεφτά σας σε πράγματα που κανέναν δεν αφορούν και κανένας δεν προσέχει, όπως π.χ. λουλούδια, λουκούμια, προσκλητήρια, δωράκια, κεράκια, σκατάκια, κτλ. επενδύστε σε σκηνικά-κοστούμια. Πιο φτηνά θα σας έρθουν.

Ο γάμος δεν είναι μυστήριο. Αν ήταν μυστήριο θα συνέβαινε αποκλειστικά και μόνο μεταξύ των κοινωνών. Από τη στιγμή που επιτρέπουμε να παρίσταται η κουτσή Μαρία η οποία ούτε μπορεί να αντιληφθεί τα λόγια του παπά, αλλά αναλώνεται στο αν η κουμπάρα είναι πιο ωραία από τη νύφη, και αν ο κουμπάρος είναι ελεύθερος, δεν πρόκειται περί μυστηρίου. Πρόκειται περί πανηγυριού. Και έγκειται σε σένα να διασώσεις αυτό το θέαμα από τη πλήξη και ανία του θεατή και να το μετατρέψεις σε μία εμπειρία ζωής.

Όχι πες μου εσύ. Σε ποιόν από τους γάμους που έχεις πάει μέχρι τώρα, θα ήθελες να ξαναπάς;

Είδες; Δεν απαντάς. Τι να πεις;!

Το θέμα είναι να κάνεις τον θεατή να θέλει να ξαναέρθει στον γάμο σου, να θέλει να τον ξαναζήσει. Κι ας είναι και… του χρόνου!

Εβίβα Τρίτη - και Φαρμακερή

Να σου πω ότι χάρηκα που κέρδισαν οι Δανοί; Όχι δεν χάρηκα. Δεν χάρηκα γιατί οι Δανοί έστειλαν τραγουδάρες το 2010, το 2011 και πήραν απλά καλές θέσεις, ενώ φέτος που έστειλαν την υπέρτατη κελτική μετριότητα, αποθεώθηκαν. Όχι μόνο αποθεώθηκαν, αλλά έχει και τρεις μήνες που μας το λένε στα προγνωστικά, μην τυχόν και δεν το χωνέψουμε και γίνει καμιά ανατροπή την τελευταία στιγμή. Τους ευνόησαν και οι Σουηδοί παραγωγοί (όπως και το 2000), από όλες τις απόψεις, ε δεν θέλει και πολύ.

Όταν βέβαια είδα τον Μωαμεθανισμό προσωποποιημένο να παίρνει κεφάλι, βλέπε Αζερμπαϊτζάν, παρέδωσα τα όπλα. Πήρα και επίσημα το μέρος των Δανών. Όχι κύριε, τόσα τους σούρνω εδώ μέσα τους Τουρκόσπορους, τα διαβάζετε, μα δεν τα εμπεδώνετε. Από το ένα μπαίνουν, από το άλλο βγαίνουν! Μυαλό δεν βάζετε! Οχτάρι κλασσικά από την Κύπρο (ό, τι πάθουμε χαλάλι μας), δωδεκάρι από την Ελλάδα, (τόσο σας κόβει κι εσάς). Πού να συμμετείχε και η Τουρκία δηλαδή, να έδινε κι αυτή το παραδοσιακό δωδεκάρι της. Δεν θα γλιτώναμε τη μαντίλα ούτε και του χρόνου!

Ο Ιταλός μου, τίποτα, καπούτ! Τον έφαγαν κι αυτόν τα κυκλώματα. Αλλά όχι, πες! Ποιος άλλος θα μπορούσε να φορέσει παγωνί κοστούμι και να δείχνει κύριος; Μόνο ο Ιταλός! Εντάξει, το τραγούδι δεν το είπε τόσο καλά όσο στο στούντιο, αλλά άξιζε πιο ψηλή θέση.

Η Μπόνι Τάιλερ πήρε κι αυτή ένα ωραιότατο αγγούρι. Χάλια το είπε, δεν αντιδρώ. Η αναπνοή της με το ζόρι έβγαινε, πόσο μάλλον η φωνή της. Όσοι την ψήφισαν μάλλον το έπραξαν για να τιμήσουν τον θρύλο και για τίποτε άλλο. Οι Γερμανοί, πάλι, που μια χαρά ευνοήθηκαν τόσο από το camera work όσο κι από το τραγούδι, τους έφαγε η Μέρκελ και η σειρά εμφάνισης.

Τέλος πάντων. Η Γιουροβίζιον που είδαμε απόψε ήταν η κατά τη γνώμη μου η καλύτερη διοργάνωση των τελευταίων 10 χρόνων. Και αυτή του 2009 ήταν εντυπωσιακή, αλλά αυτή εφέτος είχε περισσότερο βάθος. Κατ’ αρχάς, είχε, και πάλι, εξαιρετική έναρξη. Χρόνια τώρα απορώ γιατί οι χώρες δεν εισέρχονται στο στάδιο όπως στις ολυμπιάδες, και επιτέλους κάποιος το πραγματοποίησε. Πολύ συγκινητικό.

Επίσης, πες μου ποιος άλλος λαός θα ήτο τόσο ακομπλεξάριστος ώστε να αυτοσαρκαστεί στο διάλειμμα μέσω του μουσικού νούμερου της παρουσιάστριας. Αν η Ελλάδα έβγαζε με χιομουριστικό τρόπο τα άπλυτά της στη φόρα, την επόμενη μέρα θα γράφανε: «Διώχνουν τους τουρίστες», «πληρώνουμε εκατομμύρια την ΕΡΤ για να μας δυσφημεί» και τα τοιαύτα… Όπως έκαναν στην Ολυμπιάδα του 2004, επειδή τόλμησε ο Παπαϊωάννου να δείξει τους γύφτους με τα καρπούζα. Τώρα θα μου πεις, δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες προβολής Σουηδία και Ελλάδα και θα συμφωνήσω, αλλά είναι για να δεις πόσο μπροστά είναι κάποιες άλλες κοινωνίες, που κατά τα άλλα τις θεωρούμε και μουρόχαβλες.

Τέλος, να σχολιάσω ότι η Ελλάδα ήρθε 6^η στον τελικό, και 2^η στον ημιτελικό που διαγωνίστηκε (άμα σκεφτείς ότι η Βίσση ήρθε 9^η και ο Ρουβάς 7^ος το λες και άδικο, μα Γιουροβίζιον είναι αυτή) ενώ η Κύπρος μας ήρθε στην τιμητική προτελευταία θέση, 15^η από 16 χώρες! Και εις ανώτερα εκεί στο ΡΙΚ, κανονίστε του χρόνου να μην μας επιτρέψουν καν την είσοδο στο στάδιο.

Κοπεγχάγη, μάλλον, του χρόνου, την έχουμε επισκεφθεί ήδη, ουδέν κίνητρο διαθέτουμε για να ξαναπάμε. Τουλάχιστον οι βόρειοι διοργανώνουν πιο άρτια σόου από τεχνολογικής άποψης οπότε μπορούμε να ελπίζουμε τηλεοπτικά σε κάτι αντάξιο του φετινού έπους!

Αδιός!

Εβίβα Δεύτερη - Γεια μας!

Είναι κάτι χώρες στη Γιουροβίζιον που έχουν κατσικωθεί στους τελικούς και δεν αφήνουν χώρο σε άλλες - της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης αλλά γι αυτήν δεν θα γκρινιάξω, πατρίδα μου είναι, και εξάλλου στέλνει κάθε χρόνο τραγούδια πολύ πάνω του μετρίου. Αλλά βλέπω κάτι Ρουμανίες, κάτι Αρμενίες, κάτι Γεωργίες, κάτι γενικότερες αηδίες, που στέλνουν τραγούδια κλανιές, προκρίνονται στα τυφλά, και κλαίω το δίωρο που έχασα για να τις παρακολουθήσω.

Πώς γίνεται να μην περάσει το Σαν Μαρίνο, ρε; Όχι, πες! Πώς γίνεται; Να σου πω εγώ πώς γίνεται. Ήθελα να το ψηφίσω. Ήταν από τα αγαπημένα μου. Και ως γνωστόν… ό, τι αγαπάαααω εγώ πεθαίιιιινει. Μα, με τέτοια συστήματα ψηφοφορίας δεν ενθαρρύνεις τα μικρά κράτη να πάρουν στα σοβαρά τη συμμετοχή τους κύριε! Στέλνουν μαλακίες, τα κόβεις με τη δικαιολογία ότι είναι εύπεπτα. Στέλνουν κάτι πιο κλασσικίζον, τα κόβεις με τη δικαιολογία ότι ο ψηφοφόρος πιο πολύ ξέρει κατά που πέφτει η Αγία Μαρίνα του Ξυλιάτου παρά ο Άγιος Μαρίνος της Ιταλίας. Αποχαιρέτα το από χρόνου το Σαν Μαρίνο που χάνεις, δεν θα κάτσουν να μας παρακαλάνε οι Ιταλοί.

Μην μιλήσω για Αζερμπαϊτζάν και σκίσουμε τα ιμάτιά μας βραδιάτικο. Με τραγούδι που παραπέμπει σε μπαλάντα του Ρέμου από τον δικό μας Κοντόπουλο, σε τηλεσκηνοθεσία από τον επίσης δικό μας Ευαγγελινό, και από τον δικό μας Άλεξ Παναγή στη διδασκαλία. Πριμοδοτώντας τους τουρκόσπορους και με λάβαρο την ημισέληνο, αυτοί οι κύριοι θα κοιμηθούν τον ύπνο του δικαίου απόψε, περήφανοι που εξευρωπαΐζουν χώρα που αναγνωρίζει το ψευδοκράτος! Συγχαρητήρια! Εντάξει, το ξέρουμε, έπεσε πείνα και όποιος μας πετάξει μισό καρβέλι σπεύδουμε να τον προσκυνήσουμε. Περί εθνικής αξιοπρέπειας όμως, ουδείς λόγος! Που να πάθει ασφυξία ο τύπος μέσα στο γυαλί, να καταπιεί τα ροδοπέταλα και να πνιγεί, να μείνουν και οι τρείς Έλληνες συντελεστές του σύξυλοι!

Τέλος πάντων. Ας μην ρίξουμε κι άλλο δηλητήριο. Σημασία έχει ότι εμείς περάσαμε. Δεν μου αρέσαμε και πολύ, αλλά λίγη Μπόκοτα να διαβάσεις ξέρεις ότι πλέον ο «ευρωπαϊκός χάρτης άλλαξε και η Ελλάδα κινεί πλέον τα νήματα των Βαλκανίων» (σελίς 54, παράγραφος 3), οπότε ανησυχίαν ουκ έχω. Περίπατο θα κάνουμε στον τελικό, μα δεν το πολύ αναλύω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι είδους ανατροπή μπορεί να γίνει στο παρά πέντε. Θα έχει ενδιαφέρον το Σάββατο.  

Τελικός, λοιπόν. Αν υπάρχει Θεός, και όλοι ξέρουμε την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα κερδίσει ο Ιταλός. Με το πιο κάτω τραγούδι:

Νικητής του Σαν Ρέμο και με ένα attitude σνομπέ και τα μάλα αλάνικο ιταλιάνικο, ο Μάρκο πως-τον-λένε, δίνει μαθήματα κλάσης για τρίτη συνεχόμενη χρονιά εκ μέρους της πατρίδας του. Δεν μπορώ να μην μεροληπτήσω υπέρ των Ιταλών, έχω αδυναμία στα πάντα και τα άπαντά τους, οπότε σταυρώνω τα δάχτυλά μου για το Σάββατο. Ως ένοχη απόλαυση καταθέτω και τη Γερμανία, αν και δεν μου πάει η καρδιά να τη ψηφίσω επ’ ουδενί, ενώ η Special-Recognition-Ψήφος μου θα πάει στη Bonnie Tyler, για το θάρρος να εμφανίζεται ακόμα δημοσίως στα 62 της, προκαλώντας τα νέα ήθη και τη δημόσια αιδώ. Αστειεύομαι, εννοείται πως ό, τι μου θυμίζει τα νιάτα μου είναι καλό και το τιμούμε.

Αυτά σε μέσες άκρες. Κατά τα άλλα να σου εξομολογηθώ το δράμα μου, έχει τώρα δύο βράδια που παρακολουθώ τον διαγωνισμό με τη Μπρέντα στην αγκαλιά μου, προσπαθώντας να την ξυπνήσω και να της κινήσω εις μάτην το ενδιαφέρον ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ζω απανωτά ντέζα βους από την εποχή που ήμουν μικρός, ερχόταν η γιαγιά μου να με προσέχει στο σπίτι (οι γονείς έβγαιναν έξω κάθε βράδυ του Σαββάτου, μα δεν ήμουν του θανάτου), και εγώ πάσχιζα να τη ξυπνήσω γιατί «δεν είναι δυνατόν να κοιμάσαι και να τραγουδά η Κύπρος!»

Αυτή ξυπνούσε απ’ τα σκουντήματά μου, με ρωτούσε αν κερδίσαμε, και άλλαζε πλευρό! Όσο σκέφτομαι ότι στην Έλενα Πατρόκλου αφορούσε η ερώτηση και η εκ μέρους μου ενόχληση, απολογούμαι αναδρομικώς και διαρκώς…

Εβίβα Πρώτη!

Έλα τώρα που στεναχωρήθηκες που δεν προκρίθηκε η Ολυμπίου. Ολόχρονα την κράζαμε, μόλις είδαμε το «είμαστε ακόμα ζωντανοί» μας έπιασε το πατριωτικό μας! Ε, προφανώς δεν ήμασταν και τόσο ζωντανοί ώστε να αρχίσουν να μας υπολογίζουν. Προσωπικά τσαντίστηκα που πέρασαν μαλακίες όπως του Βελγίου και της Ιρλανδίας. Αυτό, ναι, ήταν αδικία. Θα μπορούσαμε άνετα να είχαμε πάρει τη θέση τους. Αλλά, αν από αύριο αρχίσουμε τα «δεν μας θέλουν στην Ευρώπη» και οι «Εταίροι μας δεν ξέρουν τι πα να πει αλληλεγγύη» θα καταντήσουμε τα μάλα γραφικοί.

Η Ολυμπίου είχε ένα τραγούδι σήκουελ του «Μόνο για μας». Και το είπε και μέτρια γιατί, παρόλο που δεν είμαι μουσικός, μία αστάθεια τη διέκρινα στις ψηλές της. Δεν πειράζει, αυτές οι επιλογές ας μας γίνουν μάθημα, γιατί θα έπρεπε να είχαμε ήδη μάθει από τα περσινά κατορθώματα της -κατά τα άλλα υπέροχης- Ήβης ότι κράτη σαν την Κύπρο πρέπει να υπερβούν εαυτόν σε τέτοιους διαγωνισμούς για να κάνουν την έκπληξη. Τι να σου κάνουν τώρα και οι ξεχασμένες μπαλάντες από το χρονοντούλαπο των ‘90ς… Worry not, όμως, γιατί από χρόνου που θα έχουμε όλοι μεταναστεύσει κάπου εκτός, η Κύπρος δεν θα χάσει τελικό για τελικό τα επόμενα 50 χρόνια!

Ένα πράγμα θα κρατήσω από το απόψινό σόου και αυτό είναι η έναρξη. Ανατριχιαστική. Μπορεί το γιουφόρια στη νοηματική να αποτελεί ξαναζεσταμένο φαγητό από τον εθνικό τελικό της Σουηδίας, αλλά η ώρα που ξεπρόβαλε η παρουσιάστρια και είπε “Welcome to the Eurovision Song Contest” ήταν τόσο συγκινητική που σε αποζημίωνε για όλο το ντουρντουλούκι που επακολούθησε. Ήταν τόσο μεγαλοπρεπής, που συναγωνίζεται επάξια το “Welcome Europe” που είπε το κοριτσάκι με τη παραδοσιακή στολή της Σουηδίας στη διοργάνωση του 2000. Σουηδοί, μάνα μου... Διδάσκουν τηλεόραση!

Και μιας που την έφερε η κουβέντα, η διοργάνωση του 2000 είχε το τρικ των Όλσεν Μπράδερς με τα φωτάκια, που υιοθέτησε η Ρωσίδα φέτος το ίδιο το απαράλλαχτο, αφού προηγουμένως αντέγραψε αυτούσιο το τραγούδι της από ένα παλιό σουξέ των Hear’Say, του αγγλικού συγκροτήματος δηλαδή που εκκολάφτηκε από το ριάλιτι των Ποπ Σταρς. Επρόκειτο δηλαδή για την επιτομή της πρωτοτυπίας. Τι να πει κανείς...

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στατιστικά: Προκρίθηκαν και οι δύο Κάτω Χώρες για πρώτη φορά στα χρονικά (χάρηκα ιδιαίτερα για την Ολλανδία που έχει να δει τελικό εδώ και 9 χρόνια), προκρίθηκαν επίσης όλες οι πρώην Σοβιετικές, ενώ για πρώτη φορά αποκλείστηκαν όλες μα όλες οι πρώην Γιουγκοσλαβικές! Ύποπτο το αίσθημά σου, ύποπτο. Ειδικά για τη Σερβία που είναι και ο πυρήνας τους. Αν όλες αυτές αλληλοψηφίστηκαν πώς είναι δυνατόν να μην πέρασε ούτε μία για δείγμα;

Εν πάση περιπτώσει, ουδέν κακόν αμιγές καλού, εφόσον η πλειοψηφία των Βαλκανίων αδρανοποιήθηκε, αυτό συμφέρει εμάς, αφού η μόνη σύμμαχος που τους απομένει στην περιοχή είναι η Ελλάδα. Αν περάσει στον τελικό μεθαύριο, έχει σίγουρη μία παχυλή πριμοδότηση από αυτό το μπλοκ, συν την παραδοσιακή Κύπρο (που ούσα στην απέξω δεν θα αναχαιτίσει την πορεία της, όπως έγινε πέρσι που διχάστηκε σύσσωμος ο  απόδημος ελληνισμός μεταξύ Αδάμου και Ελευθερίου, και καταλήξαμε να χάσκουμε αμφότεροι την πρώτη δεκάδα από το υπερπέραν).  

Ψήφισα την Αυστρία. Κλασικά ό, τι ψηφίσω κόβεται. Και ό, τι δεν θέλω να κερδίσει, κερδίζει. Φέτος φοβάμαι τη Δανία, κατάλαβες… στήνουν από τώρα τη διοργάνωση του ’14 στην Κοπεγχάγη!

Θα επανέλθουμε με τα του 2^ου ημιτελικού την Παρασκευή καθότι στη μαλακία δηλώνουμε επιστήμονες και στη διακόσμηση ειδήμονες. Μην μου πεις ότι δεν είναι ευφάνταστος ο πολυέλαιος του σαλονιού μας που έβαλε τα της περιστάσεως… Λε πολυελέ ντουζ πουάν!