Easterίες

Ποιο Πάσχα, μάνα μου;

Κανένα Πάσχα. Πάσχα μόνο για τα νησιά του Πάσχα. Εδώ ούτε αβγά, ούτε καν πασχάλια! Δεν έχω διάθεση για τίποτα. Για να φανταστείς αύριο φεύγω για ταξίδι και δεν λέω να χαλαρώσω να το απολαύσω.

Πάνε τώρα τρεις βδομάδες που τρώγομαι με τα ρούχα μου. Μου φταίει η οικονομία, μου φταίει η δουλειά μου (μην τολμήσεις να μου πεις ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων απλά και μόνο επειδή έχω δουλειά, μαύρο φίδι που σ’ έφαγε!), μου φταίει το μέλλον που προδιαγράφεται κατάμαυρο, ο ένας το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του. Μου φταίει και ο καιρός που μια παγώνει μια ζεσταίνεται. Δεν είναι κατάσταση αυτή, να έχουμε στα τέλη Απριλίου 33 βαθμούς κελσίου... Βασιλεύει ο κυπριακός «λάλλαρος» και είναι ν’ απορείς πότε επιτέλους θα ξαναμπεί ο πλανήτης σε φάση παγετώνων να ξαναβρούμε την υγειά μας. Μην μου μιλάς για καλοκαίρια!

Έχω να γράψω κείμενο τρεις βδομάδες. Δεν έχω κέφια. Γράφω, σβήνω, διορθώνω, ξαναγράφω και λίγο πριν πατήσω το κομβίο της «ανάρτησης» σκέφτομαι: δεν γαμιέται που θα δώσω αναφορά στον καθένα για το πώς νιώθω και πως σκέφτομαι.

Συνεχίζω να κάνω πολλά πράγματα και να τα βαριέμαι ταυτόχρονα. Άρχισα πρόβες για νέα παράσταση, προετοιμάζομαι για νέες εξετάσεις Ισπανικών, διαβάζω το ένα βιβλίο μετά το άλλο, πάω κολύμπι, πάω σινεμά, βλέπω φίλους. Τίποτε δεν απολαμβάνω. Τα κάνω για να τα κάνω. Και τίποτα όμως να μην κάνω, δεν αντέχω άλλο ταβάνι, δεν αντέχω να μην κάνω τίποτα. Ακούω συνέχεια τα ίδια σιχαμένα τραγούδια. Βλέπω συνέχεια τα ίδια εμετικά προγράμματα. Καμία έκπληξη, καμία πρωτοτυπία. Ίδιες φάτσες, ίδια προβλήματα, όλα ίδια και απαράλλαχτα. Πφφφ, τι θα κάνουμε!;

Αν σε αγχώνω να μην με διαβάζεις μαντάμ, κατάλαβες; Μην με βλέπεις εμένα με αυτό το ύφος! Ναι, μουρμουρώ και θα μουρμουρώ!

Μόνο το κορίτσι μου με σώζει από τον ψυχολογικό Χάροντα. Αχ, το κορίτσι μου! Μακάρι να με άφηνε να σου γράψω όλα όσα πρέπει και νιώθω για εκείνη. Έλα όμως που με περιμένει με τον βούρδουλα. Σε κάποια άλλη ζωή θα στα πω, και θα στα τραγουδήσω γιατί η Μπρέντα ώρες, ώρες είναι για άγριο διθύραμβο και λαβύρινθο.

Σκέφτομαι ότι θέλω να γεννήσω μωρό. Οι άντρες γεννούν, οι γυναίκες τίκτουσιν, μου είπαν! Σκέφτομαι ότι έπρεπε να είχα ήδη μωρά! Πρέπει να πάρουμε τη σχέση ένα βήμα παρακάτω. Υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που εκκρεμούν φυσικά, αλλά μόνο στη σκέψη της επίλυσής τους λέω «δεν βαριέσαι, κι έτσι καλά είμαστε». Περνούν τα χρόνια, θα φτάσουμε τα 40 και θα μείνουμε σαν χάνοι. Αλλά πρέπει να κάνουμε μωρό. Μπορεί να μην έχουμε που θα το στεγάσουμε, μπορεί να μην έχουμε τι θα το ταΐσουμε, αλλά το θέλω για να παίζω. Τόσα στρουμφάκια είναι κρίμα να μην κληρονομηθούν από κανέναν. Ο ανιψιός μου που μέχρι τώρα λειτουργούσε ως μέσο εκτόνωσης του παλιμπαιδισμού μου κλείνει πλέον τα έξι. Μεγαλώνει και θα αρχίσει να με βαριέται. Ούτε τα στρουμφάκια δεν θα θέλει όπου να’ ναι. Γι αυτό σου λέω, πρέπει να βρεθεί νέο μωρό άμεσα!

Πφφφ. Φέρτε μου έναν ανεμιστήρα πριν σας πάρει!

Ή μάλλον άκυρο, θα ανάψω το κλιματιστικό. Δεν με κόφτει να κάμω οικονομία. Ας μην ψηφίζατε Χριστόφια!

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα, τα διεστραμμένα και τα κατεστραμμένα!

Σκυλάδικο

Κράτα με, να χαρείς, γιατί δεν αντέχω άλλη μαλακία σε αυτή τη χώρα!

Διάβασε την είδηση σε παρακαλώ, όπως δημοσιεύτηκε αυτούσια στο www.showbiz.com.cy, δηλ. στο αντίστοιχο πόρταλ του economist στην πατρίδα μας (στις παρενθέσεις τα δικά μου σχόλια):

"Νέο ένοικο απέκτησε πρόσφατα το Προεδρικό. Πρόκειται για ένα πανέμορφο τετράποδο που το πήραν δώρο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι θυγατέρες του, διότι το σκυλάκι που είχε στη Λεμεσό πέθανε λίγες μέρες πριν τις εκλογές (τα έπαιξε και το τετράποδο με τις μαλακίες που άκουγε), για να του προσφέρει στιγμές χαλάρωσης (μασσάζ θα του κάνει ή θα στήνεται στα τέσσερα;), μέσα στα ασφυκτικά εικοσιτετράωρα που διέρχεται από την πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του. Πρόκειται για ένα μαύρο τεριέρ (τεριέρ είναι; Κι εγώ που το πέρασα για κομματό-σκυλο) που κυκλοφορεί ελεύθερα σε όλους τους χώρους του Προεδρικού και ακούει στο όνομα «Λίο» (προφανώς από το παρα-λύω)."

Το ότι ήταν μπάτε σκύλοι αλέστε το προεδρικό μέγαρο το ξέραμε από χρόνια, τώρα επιβεβαιώνεται και με βούλα! Μα, είναι να απορείς! Πώς γίνεται εδώ ο κόσμος να χάνεται και το μουνί να χτενίζεται τόσο αδιάφορα σε αυτόν τον τόπο... Είχαμε τους χωρκάτες τα προηγούμενα πέντε χρόνια που δεν άφησαν τίποτε όρθιο, τώρα έχουμε τη Βάνα Δάγκα με την Τερέζ παραμάσχαλα να διαχειρίζεται τάχα μου  την κρίση! Διάβολε, ό,τι και να πούμε είναι «Λίο».

Θα αρχίσω να γαβγίζω μου φαίνεται, όπως ο πρωταγωνιστής στο Ξύπνα Βασίλη που στο τέλος τρελάθηκε και άρχισε να κακαρίζει!  

Πνιγμένος στο Κάτουρο

Έχεις ξανακούσει εσύ άνθρωπο που έκλεισε η ουρήθρα του από το άγχος;

Ούτε κι εγώ. Είμαι ο πρώτος που γνωρίζω. Μα, αυτό μας έλειπε να πάθουμε σε αυτή τη ζωή αγαπητέ μου. Να μην μπορούμε να ουρήσουμε από το στρες! «Δεν έχω ξαναδεί πιο σφιχτή ουρήθρα!» μου είπε τις προάλλες ο ουρολόγος. Άρπαξε μεμιάς ένα όργανο και το σφήνωσε με δύναμη στην ουρήθρα μου σαν να επρόκειτο να ξεβουλώσει νεροχύτη. Τα είδα όλα! Τέτοιο πόνο δεν βίωσα ούτε κατά τη διάρκεια της εγχείρησης καρδίας. Έμπαινε το σίδερο μέσα στην ουρήθρα και εγώ κρατούσα τους βολβούς των ματιών μου για να μην πεταχτούν προς τα έξω!

Γιατί χρειάζεται να τα ξέρεις εσύ όλα αυτά; Ε, αφού εδώ όλα τα μοιραζόμαστε, θα μοιραστούμε και τον πόνο. Σφάδαζα σαν τον Αθανάσιο Διάκο στη σούβλα! Και πρόσεξε, όλο αυτό, χωρίς αναισθητικό. Μόνο με λίγη ξυλοκαΐνη γύρω από το κεφάλι του πέους. Αχ, αυτό το πέος. Τι έχει τραβήξει σ’ αυτή τη ζωή. Είναι το μόνο για το οποίο υπερηφανεύομαι και είναι το πιο ταλαιπωρημένο πράγμα επάνω μου. Τόση ομορφιά, τόση περηφάνια και να ταπεινώνεται έτσι άγαρμπα με την πρώτη ευκαιρία. Τέλος πάντων, τον ξεβουλώσαμε τον σωλήνα. «Δεν βλέπω τίποτα το παθολογικό» ήταν η διάγνωση. Μάλιστα! «Να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη ζωή σου. Όλα αυτά είναι σημάδια στρες!»

Σημείωσε ότι δεν είμαι παντρεμένος, παιδιά, σκυλιά, γατιά δεν διαθέτω, ούτε δάνεια έχω πάνω στο κεφάλι μου, ζω με τη μάνα μου οπότε δεν πληρώνω νοίκι, δεν επηρεάζομαι ιδιαίτερα από τα οικονομικά μέτρα, ούτε χάνω τη δουλειά μου. Οπότε, για ποιο άγχος μιλάμε; Αν εγώ έχω στρες, τότε οι υπόλοιποι που βιοπαλεύουν θα έπρεπε να είναι σε κόμα!

Μα, το στρες μάνα μου, δεν είναι αλεργία να βγάλεις σημάδι στο κούτελο. Είναι υποβόσκων σύμπτωμα. Όταν ζεις σε μια χώρα που εδώ και ένα μήνα χαροπαλεύει και δεν ξέρεις αν θα έρθει ο Χάρος να την πάρει μαζί του, είναι να μην αγχώνεσαι; Κοιμόμαστε και ξυπνάμε με την αβεβαιότητα στο τσεπάκι. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχουμε αύριο. Πώς να μην κλείσει η ουρήθρα μας; Εκείνο το γαμημένο sigmalive δεν το προλαβαίνουμε. Κάθε δευτερόλεπτο ανενεώνεται και διαψεύδει την προηγούμενη του είδηση, δεν τις φτάνουμε τις εξελίξεις. Ε, όσο και να θέλουμε, δεν μπορούμε να μην αγχωνόμαστε. Μας κάνουν σκοτσέζικο ντους όλη μέρα, στο τέλος πολύ λογικά θα παπαριάσουμε!

Ο γιατρός μου έδωσε μυοχαλαρωτικά χάπια. «Θα χαλαρώσουν τους σφικτήρες της ουρήθρας και θα κατουρήσεις ξανά σαν άνθρωπος» μου είπε. Κατάλαβες κύριε; Με μυοχαλαρωτικά χάπια θα τη βγάζουμε. Το επόμενο βήμα θα είναι να βουλώσει και ο κώλος μας! Άμα φτάσω σ’ αυτό το σημείο, κάντε μου ευθανασία να τελειώνουμε! Πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι από τη μέρα που άρχισα να τα παίρνω, η ούρησή μου έχει αναζωπυρωθεί. Σαν μουσικό σιντριβάνι σε πλατεία της Βαρκελώνης έγινε! Κατεβάζω παντελόνι, κατεβάζω εσώρουχο και τσουυυπ, πετάγονται δροσερά, δροσερά και τσαχπίνικα, μόνο η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν που δεν ακούγεται. Να το θυμηθείς ότι στην επόμενη fantasia του Disney θα μου αφιερώσουν μια σονάτα να την έχω προίκα.  

  

Τέλος καλό, όλα καλά τώρα. Το σημαντικό είναι ότι ακόμα μου σηκώνεται. Το τσεκάρω με κάθε ευκαιρία. Εις υγείαν λοιπόν, τη δροσιά τους να ‘χουμε και περαστικά μας! 

Άλλος με τη Γόνδολά μας;

Τις προάλλες η Μπρέντα κι εγώ καθόμασταν και σκεφτόμασταν σε ποια χώρα θα μεταναστεύσουμε τώρα που θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι. Δεν τα πολύ βρίσκουμε, έχουμε διαφορετικά γούστα. Το κύριο μας πρόβλημα είναι πως θέλουμε μια χώρα που να είναι μεσογειακή και όχι χρεοκοπημένη, πράγμα ολίγον τι αδύνατο. Δεν θέλουμε να ταλαιπωρηθούμε, εδώ στη γειτονιά θέλουμε να παραμείνουμε, αποφεύγοντας τους άραβες εννοείται, και επενδύοντας σε κάτι ευρωπαϊκό μα συνάμα κερδοφόρο, ξέρω, ξέρω, τρομερά αισιόδοξο το στοίχημα.

Το φέραμε από ‘δω, το πήγαμε από ‘κει, τελικά μας ήρθε η έκλαμψη και καταλήξαμε τόσο στη χώρα, όσο και στην επιχείρηση. Θα πάμε να ανοίξουμε ένα γονδολάδικο στη Βενετία! Αδιαμφισβήτητη η ομορφιά της πόλης και της χώρας, όσο για την οικονομική βιωσιμότητα (είδες τι ωραίους οικονομικούς όρους χρησιμοποιώ ένεκα το μνημόνιον!)  του εγχειρήματος; Αστεία ερώτηση! Με τη σέσουλα τα βγάζουν τα ευρώπουλα οι γονδολιέρηδες. Τα ζήσαμε πέρσι ιδίοις όμμασι. Για μια μισάωρη βόλτα στα βρομοκάναλα της Βενετίας, σκάσαμε €100! Υπολόγισε: €100  ανά μισή ώρα, πάει να πει €1600 σε ένα οκτάωρο. Τόσος δεν είναι πια ούτε ο βασικός μισθός! Ε, εμείς θα τα βγάζουμε σε μια μέρα. Πανεπιστήμια, μεταπτυχιακά και λοιπές αστειότητες! Γόνδολα και πάλι γόνδολα!

Φανταστικό - συνταραχτικό, εξαιρετικό - καταπληκτικό. Και τις μισές διαδρομές να κάνω σε περίπτωση που υπερνικήσει η τεμπελιά τη σάρκα μου, πάλι σαν βασιλιάδες θα ζούμε. Θα κάνω εγώ κουπί, η Μπρέντα θα τραγουδά στους τουρίστες ιταλικά τραγούδια τύπου Σαν Ρέμο, βγήκε το μεροκάματο. Άμα την πιάσουν οι νοσταλγίες για την πατρίδα της ας χτυπά κι έναν Αντώνη Ρέμο μεταφρασμένο, εδώ θα τα χαλάσουμε;

Τι εννοείς θα μου βγει η ωμοπλάτη από το πολύ κουπί; Άμα δεν μου βγήκε απ’ τη πολλή τη μαλακία στα νιάτα μου, δεν θα μου βγει ποτέ! Άσε που άμα το συνηθίσεις στο τέλος σου δυναμώνει και το χέρι. Από μια φάση κι ύστερα δεν καταλαβαίνεις Χριστό, χτίζεις και κορμί. Κι άντε πες κουράστηκα από το πολύ το τάκα-τούκα. Τι νομίζεις; Κινέζοι είναι οι περισσότεροι τουρίστες. Μια βόλτα να τους πας όσο για να βγάλουν φωτογραφίες, ξεμπέρδεψες. Δεν καταλαβαίνουν αυτοί πολλά, πολλά!

Τι εννοείς δεν ξέρω καλά τη Βενετία; Έχεις πάει; Τα κανάλια της είναι πολύ στενά, αποκλείεται να χαθείς. Και στην απίστευτη περίπτωση που χαθείς, αν σπάσει ο διάολος το κουπί του που λέμε, ακολουθείς τον μπροστινό σου και βγαίνεις στο Γκραν Κανάλ σε δύο λεπτά. Μην μου το χαλάς τώρα που ψηθήκαμε... Έχουμε τρομερές ιδέες! Αν πιαστεί η γόνδολα στην πιάτσα θα λανσάρουμε πρωτοποριακές ιδέες, εμπνευσμένες από την πλούσια κυπριακή παράδοση, να τις βλέπει ο Πεπίτο και να ρουφά τα δέματα των παπουτσιών του σαν μακαρόνια από τη ζήλεια του!

Εν πρώτοις, θα δημιουργήσουμε προσφορές: Μεταφορά νύφης ή νεόνυμφου ζεύγους με τη γόνδολα ως την εκκλησία με λαούτα και γιωργαλλέτους. Κατά δεύτεροις, Θα έχουμε επιλογή κρουαζιέρας με τουριστικό σχολιασμό από τη Μπρέντα με έξτρα χρέωση. Κατά τρίτοις, στα καρναβάλια της Βενετίας θα στολίζουμε τη βάρκα μας τη γόνδολα ανάλογα και θα παρελαύνουμε σαν άρμα στο λεμεσιανό καρναβάλι, μην σου πω και το άλλο, που τώρα μου ήρθε…

Μεταφορά νεκρού στην κηδεία μέσω γόνδολας: «Το τελευταίο ταξίδι του σχωρεμένου!»

Πωω, όσο το σκέφτομαι τόσα περισσότερα συγχαρητήρια δίνω στον εαυτό μου!

Μπρέντα φτιάξε βαλίτσες! Πάμε να σε κάνω κυρία των τιμών, δόγησσα, γόησσα, κόμησσα της Κέρκυρας, και ό, τι άλλο θέλεις!

Τι βόλιο μπένασαααααι και πλάτσα-πλούτσα το κουπί…Μα τάντο μπεεεέεενε σαααααι… 

Η Άβολη Στιγμή Που Εσύ Έχεις Να Φας...

Κατά τη διάρκεια της μικρής παραμονής μου στην Αθήνα έγινα για πρώτη φορά μάρτυς των τρανών επιπτώσεων του μνημονίου. Ανεβαίνω συχνά στην Αθήνα, μα πρώτη φορά ένιωσα τόσο χάλια με την κατάσταση, πρώτη φορά ήταν οι συνέπειες τόσο εμφανείς και έντονες στους δρόμους. Θα σου περιγράψω πιο κάτω το περιστατικό που με συγκλόνισε, αλλά πρώτα θα σου πω ότι οι ζητιάνοι στο κέντρο έχουν πολλαπλασιαστεί, ενώ οι πλανόδιοι που θέλουν να σου πουλήσουν μικροπράγματα είναι περισσότεροι από τους απλούς περαστικούς.

Κάθεσαι να φας σαν άνθρωπος, ας πούμε, και αρχίζεις πόλεμο με το τσιγγανάκι που παίζει στο ακορντεόν τα παιδιά του Πειραιά πάνω από το κεφάλι σου, με τον έγχρωμο που πουλά κλεμμένα γυαλιά, τσάντες, αθλητικά παπούτσια, με τον άνεργο οικογενειάρχη που πουλά μολύβια στο μετρό στην τιμή των 50σεντ για να ζήσει την οικογένειά του, με τα αδέσποτα που ξεφυτρώνουν στα καλά καθούμενα σαν επιπλέον εμπόδια σε πίστα video game, και τέλος, με την μαθήτρια της τρίτης λυκείου που πουλά ημερολόγια για να πάει η τάξη της πενταήμερη. Εξαιρουμένης της τελευταίας που ο ακριβής της στόχος είναι το πήδημα στη Μύκονο, όλους τους άλλους τους λυπάσαι, μα δεν μπορείς να τους σώσεις όλους. Κανέναν δεν μπορείς να σώσεις εδώ που τα λέμε. Αλλά καταφέρνουν και σε ρίχνουν ψυχολογικά και αναρωτιέσαι με ποιο θράσος διακοπάρεις στην Αθήνα όταν από πολύ κόσμο λείπουν τα στοιχειώδη.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν πήγαμε να φάμε σε ένα εστιατόριο στο Θησείο. Παραγγείλαμε να φάμε και καθώς γέμιζε το τραπέζι μας με πιάτα, ένιωθα να με κατακεραυνώνει ένα απύθμενο μίσος μέσα από τα βλέμματα των περαστικών που κοίταζαν έντονα. Στην αρχή νόμισα ότι ήταν η ιδέα μου, μα ύστερα από λίγο καθώς συζητούσα με την παρέα μου γύρισα απότομα στα δεξιά μου για να δω ένα αγοράκι 6 χρονών, κολλημένο στο τραπέζι μας να μου ζητά πολύ ευγενικά «ένα κομμάτι πίτσα». Έκοψα και του έδωσα ένα και αυτό έτρεξε προς τη μάνα του που τον περίμενε παραπέρα, ρακένδυτη και βρόμικη. Μα, σου κόβεται η όρεξη! Με τι μούτρα να φας όταν οι περισσότεροι γύρω σου πεινούν; 

Η πίτσα ήταν τεράστια και δεν άντεξα να τη φάω όλη. Περίσσεψαν τρία κομμάτια. Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσουμε και ο σερβιτόρος μάζευε τα πιάτα, ήρθε από απέναντι ένας άστεγος (ο οποίος σημείωσε μας παρακολουθούσε από ώρα) και ζήτησε τα αποφάγια. Παναγία μου, πόσο άβολα ένιωσα. Ο σερβιτόρος τον έδιωξε λέγοντάς του «δεν σου είπα να μην ξαναέρθεις εδώ;». Ο άστεγος είπε ότι δεν ήθελε να ενοχλήσει γι αυτό περίμενε μέχρι να τελειώσουμε το φαΐ μας και να ζητήσει ό, τι είχε περισσέψει. Ο σερβιτόρος παρέμεινε ανένδοτος ώσπου ο άστεγος έκανε μια απότομη κίνηση, άρπαξε τα τρία κομμάτια από το πιάτο με κίνδυνο να τα ρίξει όλα κάτω και άρχισε να τρέχει.

Αχ, Θεέ μου, πού φτάσαμε! Πού φτάσαμε!

Φτάσαμε στο σημείο να νιώθουμε τύψεις που έχουμε να φάμε, και να μου το θυμηθείς κάποια μέρα όχι πολύ μακρινή θα μας λένε «μην βγάζετε το φαγητό σας σε κοινή θέα, προκαλείτε». Όπως κάποτε θεωρούνταν πρόκληση να δείχνεις ότι έχεις δικό σου κινητό τηλέφωνο. Τώρα θα γίνεται το ίδιο με το σάντουιτς! Πολύ λυπηρή κατάσταση, πραγματικά.

Αχ Αθήνα μου όμορφη…

Ο Ευδαιμονισμένος

Ήμουν στην Αθήνα το σαββατοκύριακο, πήγα για τους Δαίμονες. Το ξέρω, κι εγώ τύψεις ένιωθα που μέσα στον κακό χαμό ανηφόρησα για τριήμερο διακοπών, αλλά ξέρεις, οι Δαίμονες για μένα ήταν ένα όνειρο ζωής και δεν επρόκειτο να το χάσω που να ερχόταν ο κόσμος ανάποδα. Που εδώ που τα λέμε, ήρθε. Φοβόμουν ότι κάποιος κατσικοπόδαρος θα γρουσουζέψει το ταξίδι και στο τέλος θα έμενα επί ξύλου κρεμάμενος. Φοβόμουν μήπως κλείσουν οι κυπριακές αερογραμμές, φοβόμουν μήπως αρρωστήσει κανείς και ακυρωθεί η παράσταση, με σοκ και δέος προσέγγιζα το Παλλάς την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο (ναι, πήγα δυο φορές για να το ευχαριστηθώ). Μέχρι να αρχίσει η παράσταση είχα ακόμα έναν υποβόσκοντα φόβο ότι κάτι θα γίνει, θα μας βγάλουν άρον, άρον έξω από το θέατρο και θα πεθάνω με τον καημό.

Δεν έχω πολλά να σου πω, γιατί είμαι σίγουρος ότι θα πας να δεις την παράσταση, αν δεν πήγες ήδη. Το μόνο που έχω να τονίσω είναι ότι η Βίσση με το ανέβασμα των Δαιμόνων μου έκανε τεράστιο δώρο. Ξετύλιξε μπροστά μου πάλι τα παιδικά μου χρόνια και μου ζωντάνεψε το σπίτι της γιαγιάς μου όπου μαζευόμασταν όλα τα ξαδέλφια και αναπαριστούσαμε τους Δαίμονες. Αυτοί είναι για μένα οι Δαίμονες: Η μυρωδιά της σάλας της γιαγιάς, η δανεική κάμερα του θείου μου με την οποία μαγνητοσκοπούσα το «έπος», οι τσακωμοί ανάμεσά μας για τη διανομή, η πλάκα στη μικρότερη ξαδέλφη που επίτηδες έκανε τον ρόλο της μάγισσας για να μπορούμε να τη δέρνουμε με την ησυχία μας και να βγάλουμε το άχτι μας. Δες εδώ μερικά screenshots από τότε:

Ο ξάδελφός μου σε ρόλο γελωτοποιού, ενώ πίσω η ξαδέλφη και αδελφή μου σε ρόλους βασίλισσας Ροζάννας και γκουβερνάντας αντίστοιχα. Ντυμένες με νυχτικά της γιαγιάς και πετσέτες του μπάνιου για μανδύες.

"Θάνατος στη Μαύρη μάγισσα". Αδελφή και ξαδέλφη εκτελούν χρέη όχλου (έπαιζαν και διπλό ρόλο τρομάρα τους), ενόσω ο ξάδελφος ως ιερός εξεταστής έδερνε με το σκουπόξυλο την μικρότερη ξαδέλφη, που υποδυόταν τη μάγισσα. Ήταν δεμένη πάνω στη σκάλα που είχε η γιαγιά μου στην αυλή της και ήταν βαμμένη με φούμο γιατί φυσικά εμείς ερμηνεύαμε το "μαύρη μάγισσα" κυριολεκτικά, δεν είχαμε ιδέα περί  βουντού και μαύρης μαγείας ως παιδάκια.

Κι εδώ, η σκηνή λίγο πριν η βασίλισσα δώσει το ΟΚ για να καεί η μάγισσα στην πυρά. Εννοείται ότι τελείωσε εδώ το έργο, εφόσον δεν μπορούσαμε να κάψουμε στ' αλήθεια την ξαδέλφη μου. Αντιλαμβάνεσαι ότι όλοι αυτοί που βλέπεις εδώ είναι τώρα 30αρηδες γι αυτό και έσβησα τα πρόσωπά τους, για να γλιτώσω από τα νύχια και τα δόντια τους. 

Αυτά μου ζωντάνεψε ο Βίσσαρος, εξ ου και το ότι από τραγούδι σε τραγούδι μετά δυσκολίας συγκρατιόμουν να μην δείξω ότι συγκινούμαι.

Κατά τα άλλα, τα λόγια μικρά για να πούνε τι νιώθω. Η παράσταση είναι κατά παρασάγγας αναβαθμισμένη από αυτήν του 1991 και παρόλο που στην αρχή με ξένισε το γεγονός ότι μπορεί να δω μια μεταμοντέρνα έκδοση του έργου και να χαλαστώ, εν τέλει συμφωνώ ότι σήμερα οι Δαίμονες αποδίδονται με την αίγλη και το κάλλος που τους αξίζει. Η Παπούλια κλέβει εύκολα την παράσταση, ο Πετράκης αποδεικνύεται ανώτερος των προσδοκιών μου (δεν τον χώνευα καθόλου πριν), ενώ η Βίσση είναι η Βίσση ό, τι κι αν κάνει, ό, τι κι αν τραγουδήσει. Για μένα έχει περάσει πλέον στο απυρόβλητο, είναι μύθος. Τι κι αν κάποιες κορώνες δεν βγαίνουν πλέον, αντισταθμίζει και με το παραπάνω που υπάρχουν κάποιες συγκλονιστικές ερμηνείες στο «Κλείνω τα μάτια», το «Φοβάμαι» και τους «Δαίμονες» που δεν σε παίρνει να γκρινιάξεις για ο,τιδήποτε, παρά μόνο να την παραδεχτείς. Θεωρώ ότι υπερβαίνει και πάλι εαυτόν.

Πιο ειδικά:

Ολόκληρη η σκηνή του Μεσαίωνα χτυπά τα ρέστα της, είναι μακράν η αγαπημένη μου, ανέκαθεν ήταν. Ο θίασος στα «στάχτη» και «κάφτε την» δίνει ρεσιτάλ.

Ο διάβολος, δυστυχώς, έχασε το τρομαχτικό παρουσιαστικό που είχε το 1991 και τον έκαναν πιο… καλλιτεχνικό, αλλά ίσως να έγινε για να αποφευχθεί η γραφικότητα του ρόλου. Είναι πιο έκφυλος και πρόστυχος, αλλά έχασε εκείνο το δέος που μου προκαλούσε όταν ήμουν 11 χρονών. Ίσως εγώ απλά να μεγάλωσα και να μην μπορώ να εντυπωσιαστώ τόσο εύκολα, τι να πω...

Μετά δυσκολίας συγκρατιέσαι να μην σταθείς όρθιος και να χειροκροτείς μετά μανίας στα «Ουράνια Τόξα» και στο «Τραγούδι της Φιλίας». Η μουσική του Καρβέλα στα εν λόγω κομμάτια είναι σκέτος οργασμός. Μια κοπέλα με σγουρό ξανθό μαλλί που κάνει σόλο σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Από την άλλη, ο Λούης Γεωργίου στο «Θα Κάνουμε Μπαμ» παραπέμπει σε παιδική διαφήμιση της Fanta, για να μην πω στο Disney Channel, και θέλεις απλά να βγεις στη σκηνή να τον χαστουκίσεις λέγοντας του ένα σκέτο «ξέρεις εσύ». Επίσης, η χορογραφία στο συγκεκριμένο τραγούδι μου θύμισε εμφάνιση στο Fever με Γαρμπή και One την ώρα του «Λάμπω», αλλά ίσως είμαι λίγο πιο αυστηρός απ’ ό, τι πρέπει.

Τα εφέ είναι μπόλικα και δόξα τω θεώ, γεμίζει το μάτι σου. Βροχές θες; Φωτιές θες; Εκρήξεις θες; Πτήσεις θες; Απ’ όλα έχει το πανέρι, δεν θα κλάψεις τα λεφτά σου. Είναι μια παράσταση τόσο άρτια που χαραμίζεται που ανεβαίνει μόνο στην Αθήνα. Είδα σχεδόν όλες τις μουσικές παραστάσεις στο Λονδίνο όταν σπούδαζα εκεί πριν 7 χρόνια και ομολογώ ότι οι Δαίμονες ξεπερνούν άνετα πολλές.

Το πρώτο βράδυ που είδα την παράσταση ήταν και ο Καρβέλας μου εκεί. Καθόταν στη πρώτη θέση και μπαινοέβγαινε στα παρασκήνια κατά τη διάρκεια της παράστασης διορθώνοντας πράγματα. Στο τέλος της παράστασης αντί για υπόκλιση έτρεξε σαν μωρό παιδί που ντρέπεται να κρυφτεί κάνοντας εμφανές πως δεν ήθελε πάρε δώσε με κανέναν.

Περιττό να σου πω ότι το θέατρο ήταν γεμάτο Κύπριους και τις δύο μέρες.

Δεν συνάντησα την Άννα γιατί μου είπαν ότι φεύγει αμέσως μετά την παράσταση και δεν δέχεται κόσμο, αλλά την πέτυχα τυχαία στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή μου και τα είπαμε λίγο. Με θυμάται ακόμα, εντυπωσιάζομαι που με αναγνωρίζει κάθε φορά. Ήρθε αμάν, αμάν για το Cyprus Aid, πρέπει να την είδες. Σωστή λεβέντισσα! Την καμάρωσα όσο τίποτε αυτό το σαββατοκύριακο και χάρηκα γιατί μου αναζωπυρώνει συνεχώς το πάθος μου για εκείνη και μου επιβεβαιώνει πόσο αξίζει κάθε λεπτό αφοσίωσής μου προς το πρόσωπό της. Όπως της είπα και από κοντά στο αεροδρόμιο:

«Μεγαλειοτάτη μου σε χαιρετώ, τον όρκο που ‘δωσα στο στέμμα σου κρατώ!»

Γλυκιά Πατρίδα Σεργιάνα Μου!

Το 1997 η Κύπρος έστειλε στη Γιουροβίζιον το τραγούδι της Κωνσταντίνας με τίτλο ‘Μάνα μου’, στου οποίου το βίντεο κλιπ δέσποζε το κτίριο της Λαϊκής Τράπεζας. Ήμουν 17 χρονών τότε και δεν είχα αντιληφθεί τον συμβολισμό και τη σημειολογία του πράγματος. Απορούσα γιατί μεταξύ της Πέτρας του Ρωμιού και του θεάτρου του Κουρίου επιλέχθηκε μία τράπεζα ως «μνημείο». Σήμερα συνέλαβα πόσο πανούργα και σατανική ιδέα ήταν και βγάζω το καπέλο στο ΡΙΚ για το πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν. Προφανώς όλοι γνώριζαν πως μια μέρα το συγκεκριμένο κτίριο θα είναι ερείπιο αρχαιολογικής αξίας ή τέλος πάντων, σταθμός στην ιστορία του κράτους!

Δεκαέξι χρόνια μετά, η Κύπρος έστειλε στο Γιούρογκρουπ τη Λαϊκή για επιμνημόσυνη ακολουθία. Τα ξέρετε τα νέα, δεν τα επαναλαμβάνω. Η Λαϊκή μας αφήνει χρόνους. Λίγο χιούμορ να είχαμε όμως, θα στέλναμε και τη Κωνσταντίνα (που ούτως ή άλλως αμφιβάλλω αν έχει κι αυτή τίποτε καλύτερο να κάνει) να ερμηνεύσει σε πένθιμη βερσιόν τους μνημειώδεις πλέον στίχους του άσματος:

«Το κύμα μπαίνει στο σπίτι μου και σκύβω και προσκυνώ».

Τι κύμα δηλαδή, περί τσουναμίου προκείται. Όσο για το σκύψιμο, να ‘ταν κι άλλο...

Ταμ ταπαταπαμ, ταπαταπαταμ, ταπαταμ, ταπαταμ, ταπατάμ, ταπαταμ, ταπα-τατα-ταμ, ταπα-ταπα-ταμ, ταπαταπα-τααμ! Ταμ ταπαταπαμ, ταπαταπαταμ, ταπαταμ, ταπαταμ, ταπατάμ, ταπαταμ, ταπα-τατα-ταμ, ταπα-ταπα-ταμ, ταπαταπα-τααμ! 

Ανταπόκριση Μπουζούκι

Το πόσο το χάρηκα το ‘ΟΧΙ’ χθες δεν περιγράφεται. Έριξα πάρα πολύ κλάμα και ήταν η πρώτη φορά που αναζήτησα τον πατέρα μου τα τελευταία δύο χρόνια για να του πω τα νέα. Η χαρά που θα έκανε θα ήταν απερίγραπτη. Θυμάμαι ότι το 2004, κι ενόσω ήμουν ακόμα φοιτητής στην Αγγλία με είχε πάρει τηλέφωνο για να μου πει «πόσο περήφανος ένιωθε για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα» και πόσο πλήρης πολίτης ένιωθε με εκείνη την απόφασή του. Πράγματι, και δόξα τω Θεώ, μπορεί να κοιμόμαστε ολόχρονα και να δεχόμαστε τα πάντα παθητικά, αλλά από καιρού εις καιρόν αρεσκόμαστε στο να παίζουμε τους μάγκες. Και καλά κάνουμε, έτσι έπρεπε να αντιμετωπίζουμε τα πάντα, (και τους Τούρκους, στους οποίους για κάποιο λόγο αντί για αντίσταση, τους κάνουμε πλάτες).

Ναι, ξέρω ότι το πρόβλημα δεν λύθηκε, δεν κερδήθηκε ο πόλεμος παρά μόνο μια μάχη, αλλά δικαιούμαι να πανηγυρίζω το γκολ ακόμα κι αν ξέρω πως το ματς είναι χαμένο (που κατάντησα να μιλώ με ποδοσφαιρικούς όρους). Δικαιούμαι, φερ’ ειπείν, να χαίρομαι τη νίκη της εθνικής Ελλάδος στο Euro2004 ακόμα κι αν ξέρω ότι ήταν συγκυριακή και ότι αυτή δεν θα αναβάθμιζε το ελλαδικό πρωτάθλημα. Δικαιούμαι να πανηγυρίζω την πρόκριση του ΑΠΟΕΛ στους 8 του Champions League ακόμα και αν ξέρω ότι αυτό δεν το καθιστά αυτόματα ομάδα γίγαντα. Είναι καλό και υγιές να επιζητούμε τη «γιγαντοσύνη» και να την απολαμβάνουμε όταν αυτή έρχεται έστω και για ανεξήγητους λόγους.

Κατά τα άλλα, το μόνο που με χάλασε από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι ακόμα δεν έπηξαν τα σκατά του Χριστόφια μέσα στο προεδρικό, το ΑΚΕΛ άρχισε να βγάζει και γλώσσα. Θα μας προκύψουν και ήρωες, ότι τάχα μου έσωσαν την πατρίδα, οι ξευτίλες. Το κακό είναι ότι εν μέρει έχουν δίκιο εφόσον ο Συναγερμός από τη μέρα που ανέλαβε βάζει το ένα αυτογκόλ μετά το άλλο. Ο Αναστασιάδης μέχρι στιγμής αποδείχτηκε πολύ κατώτερος των προσδοκιών μου και κάνει τη μία γκάφα μετά την άλλη, ε, πώς να μην αφηνιάσει η αριστερά, η οποία μπορεί να ευθύνεται πλήρως για το σημερινό μας κατάντημα, αλλά εκμεταλλεύεται άψογα ακόμα και το πιο ελαφρό ολίσθημα των αντιπάλων της;

Τέλος πάντων, άστα τώρα αυτά, έχω μια πολύ κωμικοτραγική ιστορία να σου διηγηθώ. Χθες το βράδυ έκανα ραδιοφωνική παρέμβαση στο δελτίο ειδήσεων του BBC Wales. Θυμάσαι τη φίλη μου τη Λόττι που σπουδάζαμε μαζί δημοσιογραφία… Με πήρε χθες τηλέφωνο και με ρώτησε: «Θες να βγεις στο δελτίο να μιλήσεις για την κατάσταση;» Μα, τι να πω ρε αγάπη μου, έχω να μιλήσω αγγλικά από τον καιρό του Τόνι Μπλερ! «Καλύτερα» μου λέει, «θέλουμε να μιλάς τα αγγλικά σαν βλάχος για να είναι πιο πειστικό και αληθοφανές το ρεπορτάζ». Μην στα πολυλογώ, με έπεισε γιατί ούτως ή άλλως, θεωρώ ότι πρέπει να προβάλλουμε προς τα έξω τα προβλήματα του τόπου μας αφού αυτοί που πληρώνονται γι αυτό ολωσδιόλου κόπτονται να το πράξουν.

Έδωσε το κινητό μου στη δημοσιογράφο που ετοίμαζε το δελτίο και με πήρε τηλέφωνο πενήντα λεπτά αργότερα για να κάνω τη δήλωση. Πήρα ύφος Λιάνας Κανέλλη, έτοιμο το είχα το “we are bold and beautiful” έτοιμο το είχα το “την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω» και κάπου εκεί αρχίζει το πιο κάτω σουρεάλ σκηνικό:

-          …Let’s hear it from Mr Anti-Christos, from Nicosia, Cyprus. Good evening Nicosia, how’s the feeling there?

Εκείνη την ώρα χτυπά το κουδούνι του σπιτιού μου, η μάνα μου έχασε τα κλειδιά της! Πανικοβάλλομαι εγώ, σε ποιόν να πρώτο ανταποκριθώ;

-     - Good evening from Cyprus, (εδώ το είχα το this is Nicosia calling thank you for a wonderful show), well…

Ντινγκ – Ντονγκ, η μάνα μου ξαναβαρά κουδούνι.

-  -  …Well, I would say that the general feeling is rather disappointing as this is not what we expected from mother Europe.

-          (Βαρά η πόρτα) Άνοιξε μου, έχασα τα κλειδιά μου!

-          -… The Cyprus people actually feel that they have lost their sovereignty…

-          Ντινγκ, Ντονγκ. Μα, πού έβαλα τα κλειδιά μου; Χρίστο, είσαι μέσα; Άνοιξε μου!

-          (Με χίλια ζόρια πάω βρίσκω τα δικά μου κλειδιά και ανοίγω της μάνας μου). That is why the Parliament is going to reject eurogroup’s proposal…

-    (Μπαίνει η μάνα μου σπίτι) Πόση ώρα να ανοίξεις μια πόρτα; Μα, πού στο διάολο τα έβαλα; (Αναποδογυρίζει τσάντα, πέφτουν από μέσα καλλυντικά, κλειδιά, αναπτήρας, καθρεφτάκια, βιβλιαράκια, πορτοφόλι, εικονίτσα του Αγίου Φανουρίου, προκαλείται ντόρος). Ασσιχτίρ πια, δεν αντέχω να τα χάνω κάθε λίγο και λιγάκι…

-          (Εξοργισμένος εγώ να της κάνω νόημα να σιωπήσει, τίποτα αυτή).

-         -…Πού μιλάς κι εσύ δέκα ώρες, βαράω τα κουδούνια και δεν μου ανοίγεις;

-        -  Yes, yes, I cannot hear you.

-        -  Με ποιόν μιλάς;

-   - Yes, I strongly believe that we have been offended, you know, I come from a very proud country…

-        -  Ποιος είναι;

-      -…Thank you very much, goodnight. (Κλείνω κινητό, την αγριοκοιτάζω) Το BBC ήταν μάνα μου! Το BBC! Πόση ώρα να σου γνέφω να σιωπήσεις, γαμώ το;

-        -  (…) Από πότε μιλάς εσύ με το BBC; Νόμισα ήταν καμιά φίλη σου.

-        - Σε φίλη μου θα μιλούσα εγγλέζικα; Άσε μας! (παίρνω το κινητό και φεύγω νευριασμένος).

-         

     - Τους είπες ότι εμείς δεν ξεπουλιόμαστε;

Από το άγχος και από το στρες, σε συνδυασμό με την αλαφιασμένη μάνα μου, δυστυχώς δεν θυμάμαι τίποτε από όσα είπα στον αέρα. Αυτά που σου γράφω εδώ είναι ενδεικτικά του τι νομίζω ότι είπα. Στην πραγματικότητα τελώ υπό πλήρη σύγχυση. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι συνέβη. Τώρα το τι είπα, ο Θεός και η ψυχή μου. Πιο πιθανό το βρίσκω να τραγούδησα πάντως.

Δεν είμαι εγώ μάνα μου για τέτοια. Βάλε με να πω τους βαθμούς της Γιουροβίζιον που… «το ‘χω σίγουρα».  

Με Γεια το Κούρεμμα!

Ελάτε να μαζευτούμε όλοι να πούμε πού ήμασταν την ώρα του κουρέματος, να ευθυμήσουμε.

Τι; Κι εσύ κοιμόσουνα; Τι σύμπτωση! Κι εγώ! Πω, πω! Τι βλέπω, όλοι κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου, ε;

Δεν θέλω να σε σοκάρω, αλλά ξέρεις ποιους κουρεύουν στον ύπνο τους. Τους πεθαμένους. Δεν τους κουρεύουν μόνο, τους μακιγιάρουν κιόλας για να εμφανιστούν ενώπιον του Χάρου όμορφοι και περιποιημένοι. Ε, περίμενε λίγο ακόμα, οσονούπω έρχεται και το μακιγιάζ!

Άκου. Δεν πρόκειται να δώσω άλλοθι στον Αναστασιάδη, ούτε βρίσκω ελαφρυντικά της πλέον απογοητευτικής Ευρώπης. Απλώς να σου πω ότι λαό που τον κουρεύουν ενόσω κοιμάται σημαίνει ότι δεν τον υπολογίζουν. Και δεν τον υπολογίζουν διότι προφανώς δεν ανόρθωσε ανάστημα όταν έπρεπε, σε καμία πτυχή της ιστορίας του. Ένα ρημάδι ‘όχι’ είπε μόνο στο δημοψήφισμα του 2004 και ακόμα το πληρώνει.

Λαός που βρίσκεται υπό κατοχή και αντί να βγει στο αντάρτικο κάθεται και πίνει καφέδες, το λιγότερο που του αξίζει είναι το κούρεμα. Λαός που δεν μπορεί να αγανακτήσει όπως πρέπει και να φέρει τον Χριστόφια ενώπιον της δικαιοσύνης να δικαστεί για τα αίσχη του, το λιγότερο που θα έπρεπε να τον ενοχλεί είναι η διεφθαρμένη Ευρώπη. Λαός που τον κουρεύουν ενόσω κοιμάται και την επόμενη μέρα φεύγει για τριήμερο καρναβαλιού το λιγότερο που του αξίζει είναι να του πιάσουν τον κώλο.

Κι εγώ να ήμουν η Μέρκελ, χειρότερα θα μας έκανα, μπας και ξυπνήσουμε που πολύ αμφιβάλλω. Όχι απλό κούρεμα… Με την ψιλή θα μας τα έπαιρνα, γουλί σαν τους νεοσύλλεκτους. Έλα τώρα να ευθυμήσουμε. Ας χορέψουμε όλοι μαζί το Harlem Shake να αντισταθούμε στις προκλήσεις του σήμερα.

Μάθετε Ορθογραφία, Το Κέρατό Μου!

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο κόσμο έχω απομυθοποιήσει εξ αιτίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Από τη μέρα που ανακαλύφθηκαν τα μπλογκς, τα τουίτερ, τα facebook και άλλα τόσα ευρήματα του διαβόλου, κόσμος και ντουνιάς έχει πέσει από τα μάτια μου με φόρα, σαν να βούτηξε στον Καιάδα με το κεφάλι κάτω, χωρίς κράνος! Απομυθοποιήθηκε κόσμος και ντουνιάς, επαναλαμβάνω, διότι εκφράζει τη γνώμη του όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, από φόρα εφημερίδων και αναρτήσεις μέχρι τουίτς των 140 χαρακτήρων, και την εκφράζει ανορθόγραφα!

Πριν πέσεις να με φας ότι έχω καταντήσει κακέκτυπο του Μπαμπινιώτη, να σου πω ότι δεν είμαι κανένας σπαστικός που θα περάσει από κόσκινο κάποιον επειδή έγραψε το «πληροί» με έψιλον ιώτα ή υπέπεσε σε ορθογραφικό λάθος μιας δύσκολης και δύσχρηστης λέξης. Ουδείς αλάνθαστος, πόσο μάλλον ο γράφων. Αλλά, δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά άνθρωπο που γράφει δέκα γραμμές και δεν σταυρώνει λέξη σωστή. Δεν πα να έβγαλες το Χάρβαρντ, δεν πα να είσαι μαθηματικός, φυσικός, χημικός, δεν πα να ανακάλυψες το φάρμακο για τον καρκίνο, το να μην μπορείς να εφαρμόσεις απλούς κανόνες της ελληνικής γλώσσας για μένα σε καθιστά ηλίθιο.

Ύλη πρώτης Δημοτικού, μάνα μου! Βάζουμε τόνους και υπακούμε στην ορθογραφία!

Και τι έγινε θα μου πεις αν κάποιος γράφει ανορθόγραφα; Δες το νόημα αυτών που λέει και όχι το περιτύλιγμα. Μην κοιτάς το δάχτυλο, δες το φεγγάρι, ένα πράμα. Μα, δεν πάει έτσι αγαπητέ μου. Όπως κάποιος δεν μπορεί να λύσει κβαντικές εξισώσεις αν πρώτα δεν μάθει σωστά την προπαίδεια, αντίστοιχα κάποιος δεν μπορεί να εκφράσει σοβαρές απόψεις αν πρώτα δεν μάθει να γράφει ορθογραφημένα. Δεν γίνεται να τρέξεις αν πρώτα δεν μάθεις να περπατάς.

Η ορθογραφία δεν είναι παίξε γέλασε. Είναι σχεδόν επιστήμη από μόνη της. Υπάρχει λόγος που η λέξη ‘καινός’ γράφεται με άλφα ιώτα και όχι με έψιλον, (δηλ. ‘κενός’). Αλλάζει το νόημα: Το πρώτο σημαίνει καινούριος, το δεύτερο άδειος. Αν γράψεις τη λέξη όπως σου καυλώσει με δυσκολεύεις εμένα σαν αναγνώστη που πρέπει να σκεφτώ διπλά τι μπορεί να είχες μέσα στη ξερή σου όταν άρπαξες το πληκτρολόγιο κι όποιον πήρε ο Χάρος.

Υπάρχει λόγος που επιμένουμε στην ορθογραφία, γιατί αυτή είναι αποτέλεσμα μαθηματικών υπολογισμών. Δεν ξύπνησαν μια μέρα οι αρχαίοι και άρχισαν να γράφουν όπως τους κάπνισε, όπως πράττει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Δόμησαν την ελληνική γλώσσα έτσι όπως τη δόμησαν για να βγάζει νόημα.

Και εντάξει! Η νεολαία μας τον παίζει και ουδόλως κόπτεται για το πώς εκφράζεται. Εμένα με καίει η τρίτη ηλικία, η γενιά του πατέρα μου που κάποτε με είχε εμπνεύσει και η οποία απ’ ό, τι φαίνεται θα πάει άκλαυτη και ανορθόγραφη. Φίλος του πατέρα μου, που τον είχα και περί πολλού τρομάρα μου όταν ήμουν μικρότερος, αναρτά στο facebook άποψη, ως εξής γραμμένη, δείτε και καμαρώστε:

«σιγα να μην σας ποιαση συγκοπη απο τα πολλα κερδη δεν εχετε και δεν εχουν υποθεση οι πλειστοι πολιτικοι, μονο να κλ;ψουριζε μςζι τους ξερετε και αρκεψαν εδω και μετες να κλενε και αυτοι το κακο ευρωπολειο».

Ιδέαν δεν έχω για το τι θέλει να πει ο ποιητής. Παραβλέπω κάποια λάθη που έγιναν προφανώς από άτσαλη χρήση του πληκτρολογίου, παραβλέπω το ότι δεν βάζει τόνους, μην με πείτε αγάμητο γεροντοπαλίκαρο, και εστιάζω καθαρά στα ορθογραφικά. Μα, είναι να τρελαίνεσαι. «Κλαίνε» με έψιλον, «ποιάσει» αντί για «πιάσει», μπα που να στον πιάσει και να στον κόψει!

Αυτουνού του κυρίου εγώ κάποτε του μιλούσα στον πληθυντικό. Από σεβασμό. Κάποτε τον θεωρούσα σπουδαίο γιατί είχε δουλειά περιωπής. Τώρα που γκρεμοτσάκισε την εικόνα του μπροστά μου, τι πρέπει να κάνω; Του χώνω μια ξεγυριστή για να έρθει στα ίσα του, ή όχι; Μου γράφει το πιάνω με όμικρον ιώτα και κατά τα άλλα θα μου εκφράσει και άποψη, το ζώο!

Μα δεν είναι μόνο αυτός το πρόβλημα… Τα ¾ των φίλων μου γράφουν greeklish ή στην κυπριακή διάλεκτο (η αγάπη όλων των αγράμματων Κυπρίων), ακριβώς για να δικαιολογούνται τα λάθη τους, ενώ όσοι τολμούν να γράψουν στην κοινή ελληνική με ελληνικά γράμματα, κάνουν τόσο αισχρά και εξόφθαλμα λάθη που είναι να απορείς ποια μάνα τους μεγάλωσε, ποια μάνα δεν τους έμαθε να περνούν την αράδα τους από ένα γαμημένο spell check για να μην εκτεθούν.

Εντάξει, τέρμα η υστερία, τέρμα και η ιστορία. Μπορείτε σας παρακαλώ, τουλάχιστον να σταματήσετε να εκφέρετε άποψη γραπτώς; Να μας τη λέτε ενώπιος ενωπίω μόνο, μπας και μας ξεγελάσετε για το ποιόν σας. Γιατί από τον καιρό που έγινε της μόδας το «γράψε μου να σου πω», μεγάλωσε η μυωπία μας πέντε βαθμούς!