Έφτασε η Ώρα, η Κύπρος να Σωθεί!

Ευτυχώς που ζούμε στην εποχή του Youtube όπου η μαλακία του καθενός παραμένει ανεξίτηλη στον χρόνο και δεν υπάρχουν περιθώρια εμπαιγμού. Δεν υπάρχουν πια τα κλασικά κανάλια να επιλέγουν τι θα μας δείξουν, ό, τι θέλουμε να θυμηθούμε και να το αποθεώσουμε το βρίσκουμε από μόνοι μας. Σήμερα έπεσα πάνω σ’ αυτό το θρυλικό βιντεάκι, το προεκλογικό, και έμεινα σαν χάνος με το στόμα ανοιχτό να στοχάζομαι το ειρωνικόν του πράγματος.

 

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως το 2008, ένα 56% των συμπολιτών μας έκρινε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι άξιος να μας κυβερνήσει. Και αυτό το 56% δεν πέθανε, κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερο ανάμεσά μας. Είναι τριγύρω μας. Δεν πολυμιλάει γιατί ντρέπεται, αλλά ζει και βασιλεύει. Δεν έχει να φάει, αλλά ακόμα υπάρχει. Αυτή τη στιγμή, εσύ, ο Κύπριος του μειωμένου μισθού ή και του καθόλου μισθού, που έζησες όλον τον Ιούλη του 2011 χωρίς ρεύμα και που σπουδάζεις παιδί στην Αγγλία για να μείνει μάλλον άνεργο, πολύ πιθανόν το 2008 να έκρινες ότι θα δεις άσπρη μέρα απ’ αυτόν τον άνθρωπο. Καλά να πάθεις. Δεν σε λυπάμαι καθόλου, αντιθέτως, σαν σαδιστής απολαμβάνω να σε βλέπω να καταστρέφεσαι.

Καταστρέφομαι κι εγώ μαζί σου, το γνωρίζω. Αλλά τουλάχιστον εγώ ήμουν προετοιμασμένος. Θυμάμαι ότι κάποτε είχα πει πως «άνθρωπος που δεν είναι ικανός να φορέσει κοστούμι στο size του δεν είναι ικανός να κυβερνήσει» και πέσανε να με φάνε, ότι τάχα μου έχω επιφανειακά κριτήρια. Κι όμως, φίλε μου! Το κοστούμι στον άντρα, λέει πολλά! Δεν είναι δυνατόν το σακάκι να καλύπτει τα μανίκια του πουκαμίσου. Τον Χριστόφια ως τώρα, δεν κατάφερα να τον δω ντυμένο με σακάκι που να μην του κρύβει τα μανίκια. Σαν το ρημάδι, λες και τυλίχτηκε απλά ένα ύφασμα και βγήκε έξω. Κανένα στιλ, καμία φινέτσα, είναι απίστευτο.

Ακόμη και ο Κουασιμόδος με κοστούμι φαίνεται σέξι. Αυτός ο «κύριος» πώς τα κατάφερε να μην μπορεί να βρει ένα κοστούμι να τον κολακεύει, είναι άξιον απορίας. Ε, τι είδους διακυβέρνηση περίμενες κι εσύ;

Τώρα θα μου πεις, αν φέρναμε τον Νίκο Ευταξία ή τον Μάρκελλο Νύχτα να κυβερνήσει, που αν μη τι άλλο ξέρει να ντυθεί, θα βλέπαμε άσπρη μέρα; Μην το γελάς καθόλου! Παρά τον μαύρη-είναι-η-νύχτα-στα-βουνά, καλύτερα τον Μάρκελλο Νύχτα. Το γούστο και η αισθητική είναι αποτέλεσμα εσωτερικής καλλιέργειας. Είναι απότοκα μόρφωσης. Αν ο ίδιος δεν μπορεί να προβάλει τον εαυτόν του όπως πρέπει και να τον ντύσει με σακάκι που δεν κρύβει τα μανίκια, πες μου τι σόι ιδέες μπορεί να κουβαλά μέσα στην ξερή του. Τα είδαμε, τα ζήσαμε... 38 τζιαι πόψε!

Άκουσα χθες στις ειδήσεις ότι η Μέρκελ θεωρεί ότι δεν έκλεισαν ακόμα οι όροι του μνημονίου και ότι η Κύπρος χρειάζεται περισσότερες μεταρρυθμίσεις για να πάρει το ΟΚ στο δάνειο. Κανονίστε κύριοι να αρχίσετε να βρίζετε τη Μέρκελ! Που μας βρήκε μαλάκες και μας πιάνει με την άδειά μας τον κώλο. Κανονίστε! Ή μάλλον πατήστε ξανά replay, να καμαρώσετε τον πρόεδρο που μας έσωσε! Που να μην έσωνε!

Ακολουθεί Πολιτική Διαφήμιση

Το 2008 δούλευα σε μία διαφημιστική εταιρεία που είχε αναλάβει την προεκλογική εκστρατεία του κ. Κασουλίδη, που ήταν τότε υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν είχα αναμειχθεί στο όλο project, ανήκα σε άλλη δημιουργική ομάδα που έκανε άλλες δουλειές, αλλά μια μέρα μας έστειλαν ένα μέηλ και μας είπαν ότι θα γύριζαν το διαφημιστικό σποτάκι του, και όσοι τον πίστευαν ως ψηφοφόροι και ήθελαν να συμμετάσχουν στο γύρισμα ήταν ευπρόσδεκτοι.

Με τον ΔΗΣΥ ήμουν τσακωμένος εκείνο το διάστημα, λόγω του ‘ΝΑΙ’ που άρθρωσε στο Σχέδιο Αυνάν. Παρόλα αυτά, λόγω του ότι έπρεπε να κάνω τα αδύνατα δυνατά ώστε να αποτρέψω την εκλογή του αντίπαλου τέρατος, αποφάσισα να δώσω το σθεναρό παρόν μου. Συν τοις άλλοις, ανέκαθεν με ενδιέφεραν τα κλιπάκια και οι ταινίες, οπότε ήθελα να παρακολουθήσω τη διαδικασία των γυρισμάτων. Τέλος, ο σκηνοθέτης μας είχε διαβεβαιώσει ότι το φόντο θα ήτο θαμπό και δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε αντιληπτοί και διακριτοί εύκολα στο μάτι του μέσου τηλεθεατή*, οπότε είχα κάθε λόγο να θέλω να βοηθήσω στο όλο εγχείρημα.

Φτάνω στα γυρίσματα μαζί με ένα τσούρμο άλλους ψηφοφόρους και λαμβάνουμε σκηνοθετικές οδηγίες: «Με το που κατεβάσω το χέρι μου αρχίζετε όλοι να κατευθύνεστε προς τον κ. Κασουλίδη, αποφασιστικοί, σοβαροί και ψαρωτικοί, ωσάν να πηγαίνετε στον πόλεμο» μας είπε. Αυτό κάναμε καμιά δεκαριά φορές σε βαθμό που είχε καταντήσει ανιαρό. Είχα σταθεί δίπλα από μια συνάδελφό μου, η οποία σε μία από τις κρίσιμες στιγμές σκόνταψε πάνω σε ένα πλακάκι του δρόμου που ήταν ελαφρώς υπερυψωμένο και αναφώνησε ένα άκρως αυθόρμητο και μακρόσυρτο: «Σκοτώστεεεε μαααας!» Δεν άντεξα κι έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο για ν’ αποφύγω τρανταχτά χαχανητά, κάτι το οποίο καταγράφηκε εμφανώς και στο βίντεο (δες στο 0:34’’).

Δεν ξέρω γιατί επιλέχθηκε τελικά το συγκεκριμένο cut, πάντως ουδόλως ανταποκρινόταν στις αρχικές οδηγίες. Όταν το είδα στην τηλεόραση απόρησα, αλλά εκτός αυτού, δεν μου άρεσα και καθόλου αφού ακόμα και ως… «θαμπός» αποκάλυπτα μια περήφανη φαλάκρα που ακτινοβολούσε σαν ήλιος, τόσο φωτεινά που θα μπορούσε να παράγει ηλεκτρική ενέργεια, ικανή να θερμάνει ένα μικρό χωριό των Βαλκανίων. Σήμερα που ξαναείδα τη διαφήμιση μετά από τόσα χρόνια, απόρησα και με το μακρύ μαλλί, που τότε το είχα και περί πολλού - ήθελα να μοιάσω του Καρβέλα, τρομάρα μου…

Βάλε να δεις τι έταζαν οι πολιτικοί το 2008 και τι τάζουν σήμερα. Είναι λες και στο μεσοδιάστημα πέρασε από πάνω μας οδοστρωτήρας! Oh, wait…

* Δεν θα γινόμασταν αντιληπτοί είχε πει τότε ο σκηνοθέτης, my ass... Εγώ ξέρω ότι όποτε προβαλλόταν η εν λόγω διαφήμιση λάμβανα sms από την κουτσή Μαρία, που αναρωτιόταν από που κι ως που παίζω σε πολιτική διαφήμιση. Τότε, ουδεμία ανάμειξη είχα με τα πολιτικά, μην κοιτάς σήμερα που ο άχρηστος μας ανάγκασε όλους να γίνουμε μέρος του συστήματος. 

Θέλω στο Κάιρο να πας και να Μετανοήσεις!

Το συμβάν με την Αιγύπτια δεν είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, αλλά βλέποντας σήμερα το βίντεο στο Youtube αγανάκτησα όσο τίποτα, και δεν άντεξα να μην το σχολιάσω. Για σένα που πιθανώς να ζεις σε κάποια μακρινή και πολιτισμένη χώρα, σου γράφω μια περίληψη: Η σύζυγος του πρέσβη της Αιγύπτου στην Κύπρο συνόδευσε τους συγγενείς της στο αεροδρόμιο Λάρνακας και επέμενε να μεταβεί μαζί τους στην αίθουσα επιβατών χωρίς να δεχτεί να περάσει από τον απαιτούμενο έλεγχο. Όταν οι αστυνομικοί του αεροδρομίου της υπέδειξαν ότι οι διαδικασίες είναι ίδιες τόσο για τους κοινούς θνητούς όσο και για τους διπλωμάτες, εξελίχθηκαν αυτά που βλέπεις στο βίντεο πιο κάτω με αποκορύφωμα το χαστούκι της πρέσβειρας στην αστυνομικό.

 

Μετά από αυτό το συμβάν και αφού η αξιολάτρευτη μας κυβέρνηση παρακολούθησε εκατό φορές το βίντεο, η Υπουργός Εξωτερικών αποφάσισε να της απολογηθεί. Οι φήμες που θέλουν τη κυβέρνηση να της χάρισε και ένα δωροκουπόνι για να αγοράσει ό,τι θέλει από το αεροδρόμιο, δεν έχουν ακόμα επιβεβαιωθεί.

Απολογηθήκαμε στην Αιγύπτια που μας χαστούκισε διότι «η Αίγυπτος αποτελεί κατ’ εξοχήν φιλική χώρα». Τώρα, το πως ακριβώς ορίζουμε το «φιλική» δεν πολυκατάλαβα, αλλά εικάζω ότι όποια γειτονική χώρα δεν έχει εισβάλει ακόμα στο κοτέτσι μας, θεωρείται φιλική.

Η Αίγυπτος, μια χώρα που ουδέποτε μας στήριξε ξεκάθαρα στον αγώνα μας για απελευθέρωση (εδώ που τα λέμε, για να μας στηρίξει θα έπρεπε να γίνεται και αγώνας), που ουδέποτε αντιτάχθηκε της τουρκικής κατοχής έμπρακτα, παρά μόνο με ξερές δηλώσεις τύπου «παρηγοριά στον άρρωστο», για κάποιον λόγο θεωρείται φίλη και σύμμαχος.

Αυτά, βάσει του τι λέγεται σε πολιτικό επίπεδο.

Σε πιο ρεαλιστικό επίπεδο, η Αίγυπτος είναι μια χώρα κούλλουφων, στην οποία όποιος ταξιδέψει επιστρέφει πίσω με γαστρεντερίτιδες, δηλητηριάσεις και άλλα λαμπρά συμπτώματα από τη βρόμα και τη δυσωδία που κυριαρχεί στα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία. Η Αίγυπτος είναι μια χώρα με πυραμίδες και άλλα θεάρεστα μνημεία, όπως η Σφίγγα, τόσο θεάρεστα που είναι να απορείς αν μπορούσαν ποτέ να τα χτίσουν άνθρωποι που μέχρι πρότινος ανέχονταν τον Μουμπάρακ στην εξουσία και που ακόμα μέχρι σήμερα δεν κατόρθωσαν να καταλήξουν σε μια κυβέρνηση της προκοπής. Όπως βλέπεις, σ’ αυτά μοιάζουμε. Αν μου έλεγες ότι γι αυτούς τους λόγους τη θεωρούμε φιλική χώρα, αφού είδε ο γύφτος τη γενιά του και αγαλλίασε η καρδιά του, θα το δεχόμουνα.

Όπως και να ‘χει, εμείς της απολογηθήκαμε, αντί να την ξεμαλλιάσουμε, να την κουρέψουμε και να την διαπομπεύσουμε γυμνή πάνω σε γαϊδούρι. Έτσι θέλησε να πράξει η κυβέρνησή της Ερατούς, της Έλσης και της Σωτηρούλας, μιας κυβέρνησης που βρίθει ταριχευμένων και ευνουχισμένων ανθρωπάριων και αναμφίβολα, άφθονων Μούμιων!

Πρωτοχρονιάτικο Ζώου

Παίζει να είχα μία από τις πιο βαρετές παραμονές Πρωτοχρονιάς της ζωής μου.

Με τη μάνα μου, τη γιαγιά μου και την αδελφή μου στο σπίτι. Τρεις γυναίκες διαφορετικών γενεών με καμία από τις οποίες δεν κατάφερα ποτέ να συνεννοηθώ. Η μάνα μου και η αδελφή μου να παίζουν όλη νύχτα μόνες τους χαρτιά, η δε γιαγιά μου να βλέπει μαζί μου τηλεόραση και να παραμιλά:

-Μα, τι ωραία που τα λέει αυτή η Χριστιάνα (η Αριστοτέλους).

-Της τα γράφουνε στο auto queue, γιαγιά. Αυτή ούτε Δημοτικό δεν έχει βγάλει.

-Τι λες; Κοίτα τι ωραίο φόρεμα φοράει!

-Βρε τον άτιμο τον Βανζελή, πως αδυνάτισε έτσι! Έγινε πολύ όμορφος!

-Είναι ντυμένος Μαρινέλλα, γιαγιά.

-Ναι, αλλά ομόρφυνε!

Κατάλαβες τι είδους συζητήσεις έκανα όλο το βράδυ. Είχα που είχα να δω κυπριακή τηλεόραση κάτι αιώνες και έπαθα σοκ που βρισκόμαστε ακόμα σε πρωτόγονα επίπεδα αντίληψης του τι είναι διασκέδαση, ποιοτική σάτιρα και τα τοιαύτα, είχα και τη γιαγιά να μου εκθειάζει το κάθε σούργελο.

Μα, σοβαρά τώρα: Μαρινέλλα εν έτει 2013; Αυτά τα έκανε ο Ζαχαράτος (πολύ καλύτερα) πριν 20 χρόνια! Και νισάφι πια με τις πρωτοχρονιάτικες εκπομπές όπου διασκεδάζουν (με το ζόρι) όλοι οι ηθοποιοί των σειρών του εκάστοτε σταθμού, μόνο και μόνο για να τους δώσουν δουλειά και του χρόνου. Αφού το βλέπεις στο πρόσωπό τους, βαριούνται οι άνθρωποι! Αν τους μαζεύατε και τους απαγχονίζατε με συνοδεία μπουζουκιού πιο πολύ ενδιαφέρον θα είχε η νύχτα μας.

Αλλά έτσι είναι! Ο κάθε λαός με το επίπεδο του. Αλλού μαζεύονται στις γέφυρες, τις πλατείες και τα μνημεία για να απολαύσουν τα πυροτεχνήματα, εμείς βλέπουμε τον Δάκη να τραγουδά το Αλαλούμ με την Πραξούλα και λέμε κι ευχαριστώ! Και δεν έχουμε καν 1990!  

Που εδώ που τα λέμε, και 1990 να είχαμε, καλύτερες εκπομπές θα βλέπαμε. Δες εδώ ένα απόσπασμα της πρωτοχρονιάτικης εκπομπής της ΕΡΤ το 1990 με Έλντα Πανοπούλου, Μπέζο, Παπαδοπούλου, Σπυρόπουλο και Βίσση στα «Ψεύτικα» να καταλάβεις γιατί το «τότε» κερδίζει» επάξια το σήμερα.

Ευτυχώς, στις 11:30 το Μέγκα Ελλάδος μετέδωσε το περσινό σόου της Βίσση στο ΡΕΞ και ήταν σαν να μου έδωσαν υπογλώσσιο. Μαρμάρωσα μπροστά στην τηλεόραση σαν τον Κωνσταντίνο τον Βισσαροκτόνο. Ούτε που κουνήθηκα απ' τη θέση μου, ξέχασα ότι μπήκε το 2013! Τόση ανακούφιση, τόση ευτυχία! Παρεμπιπτόντως, να σου πω ότι η τηλεοπτική κάλυψη του ΡΕΞ δεν με άφησε ευχαριστημένο. Επειδή πέρσι είδα το σόου λάιβ, σε πληροφορώ ότι είναι κλάσεις ανώτερο όταν το ζεις, παρά όταν το βλέπεις τηλεοπτικά.

Σε άλλα νέα, έμαθα ότι το ΕΛΑΜ κατεβαίνει με δικό του υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές και αναθάρρεψα, βρήκα τι θα ψηφίσω στον πρώτο γύρο των εκλογών. Λύσσαξαν άπαντες για τον «φασισμό που ξαφνικά θεριεύει» και καταδίκασαν όλα τα κόμματα τη συσχέτιση του κόμματος με τη Χρυσή Αυγή. Εδώ και πέντε χρόνια ζήσαμε τον απόλυτο φασισμό με τα βρωμοκουμμούνια και με το ΑΚΕΛ που μας καταδυνάστευσε αλλά δεν βγήκε μισό πλάσμα να τους φτύσει, ούτε να τους καταδικάσει. Το ΕΛΑΜ σας μάρανε τώρα που ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να φτάσει τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής (και που για να είμαστε ειλικρινείς, συγκριτικά με την Χρυσή Αυγή, το ΕΛΑΜ είναι χάδι στα μαλλιά).

Απλώς θα σας φάει ψήφους και τα κάνατε ολίγον τι επάνω σας.

Λαός που άφησε την Πραξούλλα να του στοιχειώσει την πρωτοχρονιά και που παραλίγο να την αφήσει να του διαχειριστεί και τον εθνικό πλούτο, δεν δικαιούται να μιλά: ελάμ, ελάμ, ελάμ!

Καλή χρονιά!

Ωδή στο Απερχόμενο '12 και Fingers Crossed για το '13.

Με βαθύτατη θλίψη θα εγκαταλείψω το 2012.

Ομολογώ ότι ήταν μία από τις καλύτερές μου χρονιές σε όλα τα επίπεδα.

Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν και πάλι τα ταξίδια, τα οποία θεωρώ και ως τις πιο χρήσιμες επενδύσεις που κάνουμε στη ζωή μας. Δόξα τω Θεώ, φέτος πήγαμε Ελλάδα δύο φορές, Ιταλία, Σλοβενία, Ισλανδία και Νορβηγία. Απίστευτη συγκομιδή εμπειριών, φωτογραφιών, βίντεο κλιπ και αναμνήσεων για τουλάχιστον μέχρι να μας κλείσει το μάτι το Αλτσχάιμερ.

Σε επίπεδο ελεύθερου χρόνου, και πάλι, βγήκα τα μάλα κερδισμένος. Ξεζούμισα τον ελεύθερο μου χρόνο, άδραξα τη μέρα, εκμεταλλεύτηκα κάθε δευτερόλεπτο της. Στα Ισπανικά πέρασα τις εξετάσεις μου με έπαινο, η παράσταση που ανεβάσαμε με τον δικηγορικό σύλλογο ήταν κάθε μέρα sold out, ενώ τήρησα την υπόσχεσή μου για επιστροφή στα γυμναστήρια και κολυμπούσα ανελλιπώς από τον Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, αλλάζοντας κατά πολύ το σώμα μου.

Η σχέση μου με τη Μπρέντα ενισχύθηκε μέσα στο 2012, μάλιστα τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές έχουμε και επέτειο, κλείνουμε δύο χρόνια μαζί. Η Μπρέντα μου άλλαξε τη ζωή, ή μάλλον μου έμαθε τη ζωή, σε βαθμό που πλέον δεν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή μου ως μπακούρι. Ο μεγαλύτερός μου εφιάλτης είναι να με αφήσει μια μέρα σύξυλο και να πρέπει να ξαναμπώ στο παιχνίδι του φλερτ (του ποιού;) σε μια χώρα με ελάχιστες πραγματικές γυναίκες.

Τέλος, μα πάνω απ’ όλα, έκλεισα τον κύκλο της ψυχοθεραπείας και είμαι πάλι νόρμαλ! Θα έκλεινε ούτως ή άλλως ο κύκλος της, γιατί άμα σου πω πόσα πλήρωνα για κάθε συνεδρία, θα πέσεις ξερός. Αλλά είναι μεγάλη υπόθεση να σου λέει η ίδια η ψυχολόγος ότι δεν χρειάζεται να ξαναβρεθείς μαζί της (σκέψου πόσο την έπρηξα που έφτασε η ίδια στο σημείο να μου πει ότι γιατρεύτηκα, παρά να συνεχίσει να μου τρώει χρήματα στο άσχετο).

Τέλος πάντων, με όλα αυτά τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω από το 2012;

Για το 2013, να σου πω την αλήθεια, δεν πετάω και τη σκούφια μου. Κατ’ αρχάς με επηρεάζει το 13 σαν αριθμός και με προδιαθέτει εναντίον του. Επιπλέον, οι μειώσεις μισθών και η ψυχολογική βία που δεχόμαστε πανταχόθεν για το αβέβαιο αύριο που δεν θα έχουμε να φάμε δεν μου επιτρέπει να προγραμματίζω μεγαλεπίβολα ταξίδια. Πέσανε και πολλοί γάμοι κολλητών μέσα στο 2013, καταλαβαίνεις, θα ξηλωθούμε κανονικότατα.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν και γεγονότα τα οποία προσδοκώ σαν ανάσταση νεκρών. Πρώτα απ’ όλα θα είναι ένα Christofias-Free έτος. Απαλλασσόμαστε παγκυπρίως μια για πάντα από το καρκίνωμα της βλακείας, της έλλειψης καλαισθησίας, της ημιμάθειας και του χωρκαθκιού. Θα μας πρήξει τα παπάρια βέβαια σαν απλός πολίτης, αφού θα ξεσπαθώνει κατά παντός υπευθύνου με κάθε ευκαιρία, αλλά ποιος τον χέζει όταν δεν τον πληρώνουμε;

Επίσης και πάνω απ’ όλα, η Βισσάρα μου θα ανεβάσει τους Δαίμονες. Μετρώ ήδη ανάποδα τις μέρες. Περιττό να σου πω ότι βράδυ παρά βράδυ ονειρεύομαι ότι με κάποιο τρόπο μου αναθέτει τον ρόλο του διαβόλου και καλούμαι να συμμετάσχω στην παράσταση. Αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν θα λειτουργήσει το μηχάνημα το οποίο θα με προσγειώσει στη σκηνή και ξυπνώ απότομα. Το να δω ζωντανά τους Δαίμονες για μένα είναι τόσο σημαντικό, όσο το να επιστρέψουν στην τηλεόραση τα ‘παιχνίδια χωρίς σύνορα’ και να με καλέσουν να παίξω.

Τέλος, η χρονιά θα ξεκινήσει αισίως με το ‘Ξύπνα Βασίλη’ την παράσταση που σκηνοθετώ μαζί με τον καλύτερό μου φίλο, στα τέλη Ιανουαρίου, οπότε έχω κι άλλα να προσδοκώ. Θα σας δώσω περαιτέρω λεπτομέρειες όταν πλησιάσουν οι μέρες.

Εύχομαι σε όλους να έχουμε μια υπέροχη νέα χρονιά. Βάλτε στόχους και κυνηγήστε τους. Είναι μεγάλη αμερικανιά αυτό που σας προτρέπω, αλλά μόνο έτσι θα έχετε γλυκά γεράματα… Δημιουργώντας αναμνήσεις. Αν μας αφήσουν να τα φτάσουμε βέβαια, στη σκατοχώρα που γεννηθήκαμε…

Η Μέρα των Γενεθλίων Μου

Πέρασα εξαιρετικά τη μέρα των γενεθλίων μου κι αυτό γιατί έκανα μόνο ό, τι γούσταρα.

Όπως σου είπα και προχθές, φόρεσα μετά από πάρα πολλούς μήνες τη στολή του Μπάτμαν. Μεγάλη συγκίνηση. Ακόμα μου μπαίνει! Και όχι μόνο απλά μου μπαίνει, είναι ακόμα αστραφτερή και σέξι, μου σηκώνεται μόνο που τη φορώ! Δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη μου δίνει.

Τη φόρεσα που λες, και βγήκα παγανιά στη γειτονιά, χέρι, χέρι με τη Μπρέντα που εκτελούσε χρέη κινηματογραφιστή. Ήθελα να δω πως θα αντιδράσει ο λαουτζίκος στη μεγαλοπρεπή μου θέα, πόσα δυστυχήματα θα προκαλούσα στη λεωφόρο 28^ης Οκτωβρίου, πόσες γιαγιούλες θα πάθαιναν καρδιακό, πόσα παιδάκια θα τραβούσαν τη φούστα της μάνας τους κραυγάζοντας «μάνα, ο Μπάτμαν».

Θα σου πω εγώ. Κανένας και τίποτα. Τόση απογοήτευση που πήρα χθες, ούτε στον εχθρό μου! Άρχισα να πιστεύω ότι αυτή η στολή σε κάνει αόρατο, γιατί δεν μου έδωσε σημασία ούτε η σκιά μου. Περπατούσα όσο πιο κορδωτά γίνεται, βαρούσα τις μπότες στην άσφαλτο να προκαλέσω σεισμό, μα τίποτα. Οι περισσότεροι οδηγοί δεν έστρεφαν καν το κεφάλι να με δουν, κι όσοι το έκαναν, όχι μόνο δεν έχαναν τον έλεγχο του αυτοκινήτου τους, αλλά ούτε καν κόρναραν για να γίνει τζερτζελές.

Μια γριούλα που έβγαινε από ένα φούρνο φορτωμένη σακούλες με κοίταξε σαν να έβλεπε το πιο καθημερινό πράγμα στον κόσμο, κάτι κυρίες από τα μπαλκόνια που άπλωναν ρούχα με κοίταξαν αδιάφορα, ενώ τρία κοριτσάκια που έλεγαν τα κάλαντα και κουτσομπόλευαν στον δρόμο δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να διακόψουν τη συνομιλία τους και να με περιεργαστούν.

Ένα είναι το συμπέρασμα: Είτε στη γειτονιά μου δεν ξέρουν ποιος είναι ο Μπάτμαν, είτε θέλουν πόλεμο. Όπως και να ‘χει, δεν ταιριάζουμε σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω, πιο ξενέρωτη γειτονιά δεν έχω ξαναδεί!

 Την επόμενη φορά θα βγω τσάρκα με το batmobile μπας και μου δώσουν σημασία!

Η μέρα των γενεθλίων μου κορυφώθηκε με θέατρο.

Πήγαμε να δούμε τη Μιμή Ντενίση στον ΘΟΚ. Μη μου πεις ότι δεν ήταν το καλύτερο φινάλε που θα μπορούσες να φανταστείς;

Μην πέσεις να μας φας, είχαμε δωρεάν προσκλήσεις. Η αλήθεια είναι πάντως πως μας έτρωγε ο κώλος μας να τη δούμε και από κοντά. Ακούστηκαν πολλά γι αυτή τη θεατρική απόπειρα, αν και στο τέλος πλησιάσαμε εμείς σε άλλου είδους απόπειρα.

Το έργο, φίλε, είναι πανάθλιο. Δεν σώζεται με τίποτα. Κατ’ αρχάς είναι βαρετό σαν υπόθεση, ανισόρροπο όσον αφορά τους χαρακτήρες και την πλοκή, προβλέψιμο και σαχλό, βρες ένα αρνητικό επίθετο και κότσαρέ του το, μέσα θα πέσεις.

Η Ντενίση όσο συμπαθής κι αν μου είναι σαν προσωπικότητα, επιβεβαιώνει τον Λαζόπουλο στο θέμα του ταλέντου. Τα σκηνικά έπαιζαν καλύτερα από δαύτην. Επίσης, από το πολύ το τράβηγμα στη μούρη πιο πολύ θυμίζει τον Ζαχαράτο ντυμένο σαν Ντενίση, παρά τον εαυτό της. Κατά της διάρκεια της παράστασης αλλάζει διάφορα φανταχτερά φουστάνια (και άκυρα ως προς το θέμα της παράστασης) όπως έκανε κάποτε η Βουγιουκλάκη προκειμένου να αποπροσανατολίσει το ενδιαφέρον του κοινού. Παρεμπιπτόντως, μπορεί να αρνήθηκε σε πρόσφατη συνέντευξη ότι έχει πάρκινσον, πάντως σείεται ολόκληρη ακόμα και όταν είναι ακίνητη.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν ο Τσουρής, η Παπαδοπούλου, ο Κυριαζής και η Σαντοριναίου. Εξαιρουμένης της τελευταίας, η οποία κάνει ό, τι μπορεί η καημένη για να περιμαζέψει τα ασυμμάζευτα, όλοι οι υπόλοιποι είναι από μετριότατοι έως και αίσχος. Ειδικά τον Τσουρή δεν μπορώ να τον βλέπω, παίζει ακόμα σαν να είναι παλιάτσος στα «παιδικά χαμόγελα». Εκνευριστικός μόνο που αναπνέει. Η Παπαδοπούλου θα πρέπει να κάνει τεράστιους τεμενάδες και νηστείες για χάριν του ΔΗΚΟ που της δίνει ψωμί να φάει, γιατί κι αυτή πιο πολύ προσβάλλει την τέχνη παρά την υπηρετεί. Όσο για τον Κυριαζή που από δήμαρχος έγινε κλητήρας, τι να πεις… Αυτή είναι η Κύπρος μας!

Είναι κρίμα που σε ένα τόσο μοντέρνο και πολλά υποσχόμενο κτήριο παίζουν ακόμα ηθοποιοί του 1821, με τις ίδιες μανιέρες, με καθόλου κέφι και κυρίως σε τόσο ηλίθια έργα. Αν το ήξερα πως ο φορολογούμενος θα πλήρωνε τόσα χρήματα για να βλέπουμε ακόμα εν έτει 2012 δεινόσαυρους που στοίχειωσαν τα παιδικά μας χρόνια να κάνουν τους ηθοποιούς, δεν θα έδινα δεκάρα τσακιστή στο κράτος!

Φέρτε νέες φάτσες στον ΘΟΚ, for fuck’s sake!

Κατά τα άλλα, γέλασα πολύ όταν στο Φουαγιέ του θεάτρου συνάντησα πολλούς γνωστούς οι οποίοι όλοι, μα όλοι, μας είπαν ότι ήρθαν από περιέργεια για να δουν το νέο κτήριο, για να δουν το έργο, αλλά όχι για να δουν τη Μιμή, η οποία είναι του πεταματού. Πιο πιθανό ήταν να έβρισκες θεατή να σου πει ότι ήρθε για να τσεκάρει τα κουφώματα του κτηρίου, παρά για την Ντενίση. Πόσο αστείο!

Ήταν κοινό μυστικό ότι όλοι για τη Ντενίση πήγαμε. 

Στα 32!

Σήμερα κλείνω τα 32.

Σκέφτομαι πόσο έχει αλλάξει η φιλοσοφία της ζωής μου τα τελευταία δύο χρόνια και βγάζω συνταραχτικά συμπεράσματα.

Όταν μπήκα στο χειρουργείο σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια, λόγω ανευρύσματος και κοίταζα τον προβολέα έως ότου επιδράσει το αναισθητικό και κοιμηθώ, σκεφτόμουν ότι αν κάτι πάει στραβά και πεθάνω κατά τη διάρκεια της εγχείρησης θα φύγω πλήρης.

Ήμουν 29 χρονών τότε και ένιωθα πλήρης. Ποιού να το πεις; Σκεφτόμουν ότι δεν χρειάζεται να είμαστε άπληστοι σε αυτή τη ζωή και να είμαστε ευτυχισμένοι με όσα ζήσαμε και πετύχαμε. Εν έτει 2009 και σπουδές είχα ολοκληρώσει, και θυελλώδεις έρωτες είχα ζήσει, και ταξίδια είχα κάνει, και φίλους πολλούς είχα, δεν υπήρχε λόγος να μην νιώθω πλήρης. Αναντίρρητα, θα ήταν καλύτερα αν μου δινόταν παράταση, αλλά κι αν ακόμα τελείωναν όλα εγώ θα ένιωθα πλήρης.

Δύο χρόνια μετά, σκέφτομαι το σκηνικό και απορώ με τον εαυτό μου. Πώς μπορούσα να νιώθω πλήρης στα 29; Δεν επρόκειτο για μια έξαρση ταπεινότητας εκ μέρους μου, αλλά για μία απίστευτη άγνοια για τις χαρές της ζωής. Είναι λυπηρό που το παραδέχομαι τόσο ανοιχτά, αλλά φιλοσοφώντας το όσο πιο ειλικρινά γίνεται, εκεί καταλήγω. Ευτυχώς, τα πράγματα έχουν αλλάξει κατά 180 μοίρες.

Σε πληροφορώ ότι τα τελευταία δύο χρόνια παίζει να έχω ζήσει ό, τι δεν είχα ζήσει 29 χρόνια μαζεμένα. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω καλύψει συναισθηματικά κενά δεκαετιών, έχω επιχειρήσει τρέλες που υπό άλλες συνθήκες θα καταχώνιαζα στα don’ts του μυαλού μου, έχω βάλει τον εαυτό μου στις προτεραιότητές μου, έχω κάνει άπειρα ταξίδια (επισκέφτηκα 9 διαφορετικές χώρες μέσα σε 2 χρόνια!) και πού είσαι ακόμα…

Είναι απίστευτο το πόσο άλλαξα, παρόλο που χρειάστηκε να ακολουθήσω ψυχοθεραπεία για να το επιτύχω. Είμαι πλέον πιο «στ’ αρχίδια μου», είμαι πιο χαλαρός και πιο «δεν γαμιέται ας πεθάνω πιο νωρίς». Μπορεί βέβαια πολλοί από εσάς που με ξέρετε χρόνια, να θεωρείτε ότι πόρρω απέχω από το «χαλαρός» και το «στ’ αρχίδια μου» αλλά διαφωνώ, θεωρώ ότι έχω κάνει σημαντικά βήματα μπροστά. Τι βήματα δηλαδή, βηματάρες! Και αυτό το αντιλαμβάνομαι καλύτερα όταν σκέφτομαι πως αν μου ξαναπούν αύριο ότι μπορεί να πεθάνω, όχι, δεν θα νιώθω πλήρης, αλλά θα νιώθω ότι πραγματοποίησα μόνο το 10% των πραγμάτων που σκοπεύω κι έβαλα στόχο να ζήσω.

Θέλω να κάνω και αυτό και το άλλο, και το παράλλο, κι ό, τι μου καπνίσει!

Είναι κρίμα που αλλάζω στάση μυαλού ολίγον τι αργά, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Δεν θα ζήσουμε 200 χρόνια, ούτε καν 60 μπορώ να σου πω. Γι αυτό από δω και μπρος, καμία ενοχή, καμία τύψη, ελάχιστοι συμβιβασμοί και πολλά περισσότερα θέλω.

Χρόνια πολλά σε όλους μας. Πολλά ευχαριστώ στη Μπρέντα που αποτελεί τον πιο σημαντικό λόγο της ευτυχίας μου τα τελευταία δύο χρόνια, κι ελπίζω και για όλα τα επόμενα.

Σήμερα δεν ξέρω πως θα γιορτάσω, το σίγουρο είναι ότι θα ντυθώ ξανά Μπάτμαν μετά από πολλούς μήνες και θα πάω βόλτα. Αν έρθει το τέλος, σωθήκατε!

She Killed Bill!

Αγαπητοί αναγνώστες, φίλτατοι μπλογγεράδες,

Διακόπτουμε την κανονική ροή του μπλόγκεως διά να σας μεταδώσουμε έκτακτο δελτίο ειδήσεων:

Συγκλονισμένη παραμένει η πάμφτωχή μας πατρίδα από τη χθεσινοβραδινή δολοφονία του Αγίου Βασίλη. Ο Άγιος Βασίλης, γνωστός και ως Bill Kapadokas, βρέθηκε δολοφονημένος μπροστά στο τζάκι της φερόμενης ως δράστη, Beatrix Kiddo. Ο ιατροδικαστής Μάριος Ματσάκης που διενήργησε την επιτόπια νεκροψία τρώγοντας όλα τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες, επιβεβαίωσε ότι ο Άγιος Βασίλης δολοφονήθηκε με σπαθί μεσαιωνικού τύπου και όχι με φωτόσπαθο όπως ήθελαν οι πρώτες πληροφορίες.

 

Η Beatrix Kiddo η οποία ομολόγησε την πράξη της φαίνεται να ήρθε σε λογομαχία με τον Άγιο προτού τον σκοτώσει. Ακολουθούν οι δηλώσεις της:

«Άκουσα κατσιαρίσματα στο τζάκι τζιαι εξιππάστηκα. Θωρώ έναν πασιή να κατεβαίνει. «Χοχοχο» λαλεί μου! « Ίντα «χοχοχο» ρε χάχα;» λαλώ του. «Εν πράμα να μπαίνεις που τες καμινάδες τζιαι να τατσώννεις τα σαλόνια του κόσμου, έτσι σκέδιον; Εχτές εκαθάρησα!»

Λαλεί μου: «Έφερα σου δώρο, χοχοχο». Λαλώ του, «ρε γέρο, μεν μου αλλάσσεις το θέμα για να γλιτώσεις, πιάστην σκούπα τζιαι καθάρισε!» Αντί να με πάρει σοβαρά εκάθετουν τζι’ εγέλαν! "Χο-χο-χο!" «Μεν μου λαλείς χοχοχο εμένα τζιαι εκνευρίζουμαι, είπα σου!»

Ήταν πολλά προκλητικός. Στο τρίτο «χοχοχο» εγύρισεν το μάτι μου. Έφκαλα το σπαθί μου τζιαι χραααααπ».

Η δράστης τέθηκε υπό οκταήμερη κράτηση, ενώ εντύπωση προκαλούν τα ευρήματα της δολοφονίας. Από όσα κατάφερε να ανιχνεύσει το ΤΑΕ Λευκωσίας, η Beatrix Kiddo φαίνεται να έκοψε με το σπαθί της τα αρχίδια του Βασίλη και να τα πέταξε στο τζάκι. Οι όρχεις έγιναν στάχτη και μπούλμπερη αλλά επειδή διέθεταν μέσα χριστουγεννιάτικο σπέρμα αυτό εξατμίστηκε από την καμινάδα και διασκορπίστηκε στην ατμόσφαιρα σκορπώντας αναρίθμητα χριστουγεννιάτικα σπερματοζωάρια στην κατάμαυρη νύχτα.

         Πανοραμική φώτο της Λευκωσίας, με τα ιπτάμενα σπέρματα.

Η νύχτα έλαμψε, εκατομμύρια σπερματοζωάρια πετούσαν στον ουρανό σαν κομήτες και πολλά παιδάκια βγήκαν στα παράθυρά τους να απολαύσουν το χριστουγεννιάτικο θέαμα. Έκθαμβοι οι επιστήμονες παρατήρησαν το φαινόμενο, ο δε πρόεδρος της δημοκρατίας δήλωσε ότι θα καθιερωθεί η συγκεκριμένη νύχτα εις μνήμη του δολοφονηθέντος και θα ονομάζεται «η νύχτα των σπερμάτων».

 Ανυποψίαστα παιδάκια παρακολουθούν τα ιπτάμενα σπερματοζωάρια.

Θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες στο κανονικό μας δελτίο. (Πέφτουν οι τίτλοι).

Αγαπητή Beatrix,

Ομολογώ ότι παρόλο που γνώριζα την διαδικτυακή σου ύπαρξη και σε παρακολουθώ ανελλιπώς στο τουίτερ, εντούτοις ελάχιστες φορές διάβασα το μπλογκ σου. Ήταν ευκαιρία τώρα που μου κληρώθηκες να σε διαβάσω και να σε εξερευνήσω πιο διεξοδικά. Τα κείμενά σου ήταν ευχάριστη έκπληξη και απορώ πως δεν σε είχα «συγκόψει» παλιότερα για να σε διαβάζω πιο επιμελώς. Σου κόβει πολύ και είναι εμφανές σε κάθε κείμενό σου.

Στα δώρα μας!

Το πιο εύκολο για μένα θα ήταν να σου αγοράσω ένα σπαθί. Θα ήταν όμως βαρετό και προβλέψιμο. Σκέφτηκα να σου αγοράσω κάτι παραπλήσιο για να διευκολύνω το έργο σου! Να σου φέρω μια βοηθό, η οποία θα εκτελεί χρέη σφαγέα αλλά ταυτόχρονα να είναι και κολλητή φίλη. Σκέφτηκα να προσεγγίσω τη Zena the X-Warrior, να τη ρωτήσω αν θέλει να γίνετε ένα ακατανίκητο και αδιαφιλονίκητο δίδυμο στα πρότυπα του Batman & Robin, αλλά τελικά την απέρριψα καθότι σου πέφτει πολύ σκληρή και δεν θα μπορούσε να το παίξει κολλητή φίλη. Χρειάζεσαι κάτι πιο λαϊκό, πιο ευπροσήγορο, μα συνάμα δυναμικό.

Έτσι σκέφτηκα μιαν άλλη λύση: Εφόσον συχνά, πυκνά καφεδιάζεσαι με μιαν φίλη σου ονόματι Πέγκυ, αποφάσισα να την εντοπίσω και να της προτείνω να διασταυρωθεί με τη Zena the X-Warrior ώστε να βοηθηθείς στο δύσκολο έργο σου. Έγινε η διασταύρωση, και τι έχουμε;

Τη Πέγκυ-Ζήνα!

 

Μία σύντροφος αρκετά λαϊκιά για να ακούει στους καφέδες τα κατορθώματα του Καβαλιέρου, αλλά ταυτόχρονα μάχιμη ανά πάσα στιγμή για να θερίσει τον οποιονδήποτε σου χαλά τη διάθεση! Η Πέγκυ-Ζήνα, είναι άρτια εκπαιδευμένη και μπορεί να συνδυάσει το λαϊκό τραγούδι με οποιαδήποτε πολεμική θέση μάχης επιθυμείς. Μπορεί κάλλιστα να σφάζει επιτήδειους ενώ ταυτόχρονα να τραγουδά το uber σχετικό σουξεδάκι της: «Ματώνωωω, ματώνωωωω, χωρίς εσένα λιώνω!»

Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ. Θέλοντας να προσθέσω ολίγον από Anti-Christo στο δώρο μου, σου έχω και κάτι έξτρα για φινάλε. (Ανοίγουν κουρτίνες, αλλάζει ο φωτισμός και εμφανίζεται με την κιθάρα του, ο….)

Θάνος Καλλίρης!

 

«Με κομμένα ξύλινα σπαθιάααα, πολεμάω για χάρη σου ξανάααα... Με σπασμένα πάλι τα φτερά θα πετάω για χάρη σου ψηλάαααα»

Παναγία μου, την βλέπω ακονίζει το σπαθ…

 

 

 

Καλές γιορτές Beatrix!

Το Τέλος Είναι Εδώ

Το τέλος του κόσμου και του υποκόσμου έχει έρθει.

Μην το περιμένεις μεθαύριο στις 21 Δεκεμβρίου και φορέσεις άδικα τα καλά σου. Το τέλος έχει έρθει εδώ και καιρό και δεν περιμέναμε τους Μάγια να μας το πουν, ούτε τη Μάγια Μελάγια, ούτε καν τη Μάγια τη μέλισσα.

Πες μου εσύ, βλέποντας και κρίνοντας από τις φετινές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις, αν θα είναι ποτέ ξανά τίποτα το ίδιο από δω και μπρος. Όχι, δεν θα βγουν αληθινές οι προφητείες, ούτε θα ‘ρθουν καταστροφές και επιδημίες. Αυτά τα έλεγε η βρόμα η Βανδή στο πολύ μακρινό και ξεπερασμένο 1999. Ουδεμία σχέση έχουν με το σήμερα.

Σήμερα «το τέλος» έχει πάρει άλλη μορφή. Θα αλλάξουμε τρόπο ζωής. Δεν θα έχουμε λεφτά, θα είμαστε φτωχοί με τη βούλα, τη Σωτηρούλα και την Πραξούλα. Δεν θα μας νοιάζει να ντυθούμε καλά, δεν θα μας νοιάζει να πάμε στην Αθήνα να τα σπάσουμε, δεν θα μας νοιάζει να αλλάξουμε αμάξι και να πάρουμε καλύτερο. Θα μας νοιάζει μόνο να έχουμε να φάμε. Κι αν αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα, τότε τι είναι;

Προσωπικά, το τέλος του κόσμου (μου), το έχω εμπεδώσει προ πολλού μέσω του τέλους της τηλεόρασης – που είναι και ο μεγαλύτερος μου καημός. Μεγάλωσα με την τηλεόραση. Αγάπησα την τηλεόραση. Κι όταν έχεις συνηθίσει από την ηλικία των 12, 13 χρονών να βλέπεις υπερπαραγωγές στο χαζοκούτι δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να συμβιβαστείς ότι στα 32 σου θα βλέπεις το απόλυτο τίποτα, θα βλέπεις μια τηλεόραση νεκρή.

Όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου έβλεπα φανατικά «Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα» -τα είπαμε εκατό φορές. Έμενα έκθαμβος από τα επίπεδα της εν λόγω παραγωγής. Ονειροπολούσα τότε, και εναγωνιούσα για το μέλλον, σκεπτόμενος πως «εάν το 1993 η ανθρωπότητα φτιάχνει τέτοια τηλεπαιχνίδια, σκέψου τί θα φτιάχνει το 2012!» Πού να ήξερα πως τόσα χρόνια μετά θα μου τάιζαν το «παίζουμε κυπριακά» και αυτό για να πω κι ευχαριστώ. Ούτε ένα «Τύχη και Γνώσεις» με την Ελένη Φιλίνη και τον Ευαγγελόπουλο για δείγμα, ούτε καν ένα ψωριάρικο «Τα Χαμόγελα της Τύχης» με Τέτη Σχοινάκη και Τάσο Πεζιρκιανίδη. Τίποτα, τίποτα απολύτως.

Το ίδιο συμβαίνει με τη Γιουροβίζιον. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα ερχόταν μέρα που δεν θα είχαμε διακόσιες ψωροχιλιάδες ώστε να στείλουμε μισή καρακάξα να μας εκπροσωπήσει όταν μάλιστα κάποτε διαθέταμε τα διπλάσια με το καλημέρα σας.

Πείστε με ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου όπως τον ήξερα, εμένα που μεγάλωσα με σειρές στην ελληνική τηλεόραση επιπέδου Απαράδεκτων, Τριών Χάριτων, της Μαντάμ Σουσούς, Της Ελλάδος τα Παιδιά, με Δύο Ξένους και τα τοιαύτα, όταν σήμερα η μόνη μου επιλογή είναι να βλέπω κυπριακές παραγωγές της κακιάς ώρας με σαχλά σενάρια νηπιαγωγείου και τούρκικα σήριαλ που με προσβάλλουν σαν Έλληνα. Αν αυτά δεν σηματοδοτούν το τέλος, τότε τι άλλο να περιμένω; Να μας πλακώσουν κομήτες, να μας πνίξουν τα τσουνάμια; Σιγά το τέλος!

Βέβαια, όλα αυτά τα θίγω καθαρά χάριν συζήτησης. Όταν φτάσαμε στο σημείο να έχουμε παιδιά νηστικά και κόσμο που ζητιανεύει και να μην μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, η κατάρρευση της τηλεόρασης μας μάρανε. Συμφωνώ, αλλά και η τηλεόραση τη ζωή αναμεταδίδει, τη ζωή αποδίδει, από τη ζωή εμπνέεται. Όταν φτάνουμε στο σημείο να μεταδίδει το τίποτα, καταλαβαίνεις γιατί το τέλος είναι εδώ. 

Το τέλος ήρθε. Είναι πολύ σκληρό να συνειδητοποιείς ότι χρονικά βρίσκεσαι και ζεις πάνω στην κατάρρευση του πολιτισμού με τον οποίο μεγάλωσες. Δεν το δέχεσαι εύκολα. Ειδικά όταν ξέρεις ότι για το υπόλοιπο της ζωής σου, ή για πολλά χρόνια ακόμα θα πρέπει να εξοικειωθείς με την παρακμή και να παίξεις με τους όρους της.

Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ιστορία, κάνει κύκλους και επαναλαμβάνεται. Ας προσέχαμε, ας μαθαίναμε απ’ αυτήν και σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, ας αποχαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που χάνουμε.

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Εχτές ήμουν σε πολύ καλά ζεν.

Το απόγευμα πήγα στο σπίτι του πεντάχρονου ανιψιού μου και παίξαμε «παιχνίδια χωρίς σύνορα» (βασικά, εκτονώνω τα παιδικά μου απωθημένα επάνω του), και ύστερα κανόνισα να βρω τη Μπρέντα στο κέντρο της πόλης, για καφέ. Ήταν τόσο ανεβασμένη η διάθεσή μου, που δεν με πτόησε ούτε η κίνηση, ούτε το ότι έκανα εκατόν ώρες να βρω να παρκάρω. Συν τοις άλλοις, η παλιά Λευκωσία ξεβρόμισε και δεν χρειάζεσαι εμβόλιο για να την περιδιαβείς, χαίρεσαι να την επισκέπτεσαι, προσωπικά μέρα παρά μέρα εκεί τη βγάζω.

Φτάνοντας εκεί ξύπνησε μέσα μου το πνεύμα των Χριστουγέννων. Αγνάντεψα εκ του μακρόθεν μια γλυκιά βαβούρα και σε συνδυασμό με τον χωρκατέξ διάκοσμο αγαλλίασε η ψυχούλα μου. Πλησίασα έναν πλανόδιο που πουλούσε μπαλόνια με ήλιο και αγόρασα μια Στρουμφίτα για τη Μπρέντα μου. Θα της έκανα έκπληξη, παρόλο που ξέρω ότι δεν τρελαίνεται για μπαλόνια με ήλιο, (μια φορά της είχα αγοράσει ένα άλλο το οποίο πετούσε μέσα στο σπίτι, το ανίχνευσε ο συναγερμός και άρχισε να ουρλιάζει μες τα μαύρα μεσάνυχτα τρομοκρατώντας την). Τέλος πάντων, η Μπρέντα είναι η Στρουμφίτα μου, οπότε δεν μπορούσα να μην της την αγοράσω.

Πλήρωσα τη Στρουμφίτα, έμπλεξα την κορδέλα ανάμεσα στα δάχτυλα του αριστερού μου χεριού και έγινα ένα με τον ορυμαγδό της Λήδρας. Από την αρχή του πεζοδρόμου άρχισαν να παιανίζουν εις τα ώτα μου τα κάλαντα. Μία οικογένεια αθίγγανων στεκόταν μπροστά από ένα κατάστημα και έπαιζε τα κάλαντα με ακορντεόν, φυσαρμόνικα και τρίγωνα. Έδεναν υπέροχα με το υπόλοιπο περιβάλλον, και σε συνδυασμό με την καλή μου διάθεση ομολογώ ότι δεν έκανα ούτε έναν χρυσαυγίτικο συνειρμό. Άρχισα να περπατώ ρυθμικά και να ανεμίζω τη Στρουμφίτα πλησιάζοντας το κορίτσι μου.

Και πάνω που είχα αρχίσει τις τσαχπινιές, περνώ μπροστά από την ορχήστρα των καλάντων παραπατώ και ττττααααπ, δίνω μια πάσα στο κουτάκι που είχαν μπροστά τους με τα «κέρδη» τους, που θα ζήλευε κι ο Μέσσι. Εκσφενδονίζεται το κουτάκι στον αέρα, πετάνε τα κέρματα δεξιά κι αριστερά σαν σμήνη από περιστέρια που μόλις απελευθερώθηκαν! Γυρίζουν όλοι οι θαμώνες από τις γύρω καφετέριες επάνω μου και κάνουν ένα υπόκωφο «ωωω!» και όλα αρχίζουν να κινούνται σε slow motion.

Δεν είχε τελειωμό η φάση: Να αναπηδάνε τα κέρματα στο πλακόστρωτο καμπανιστά. Να τρέχουμε όλοι σαστισμένοι να τα μαζέψουμε. Να βουίζει η αποδοκιμασία του φραπεδιασμένου κοινού στα αυτιά μου και να ακούω το ακορντεόν που έπαιζε τα κάλαντα να ξεφουσκώνει σαν πούτσα που δεν πρόλαβε να έρθει σε πλήρη στύση... Μέσα σε όλα, άντε να κουμαντάρεις και τη Στρουμφίτα! Επρόκειτο για ένα άνευ προηγουμένου ρεζιλίκι.

Τρέχουν τα τσιγγανάκια να μαζέψουν το κουτάκι, τρέχουν οι γονείς τους να μαζέψουν τα ευρώ. Σταματούν οι περαστικοί να βοηθήσουν στο ψάξιμο, αλλά που; Άφαντα τα ευρώπουλα! Είχε ήδη νυχτώσει, πού να τα βρεις; Χάλια ένιωσα. «Μα, κι εσείς, αφήνετε το κουτάκι μέσα στα πόδια του κόσμου; Να μπουρδουκλωθεί κανένας και να σκοτωθεί;» τους είπα. «Δεν πειράζει» μου είπαν. Πραγματικά ένιωσα άσχημα. Έμεινα εκεί πέντε λεπτά και κοίταζα χάμω μπας και πιάσει το μάτι μου κανένα κέρμα, αλλά τίποτα. Στα πολλά, και εφόσον δεν έμεινε περαστικός για περαστικός που να μην σταματήσει να δει τι έγινε, έβγαλα από το πορτοφόλι μου δυο ευρώ και τους τα έδωσα «για την ταλαιπωρία που σας προξένησα». «Δεν χρειάζεται» μου είπαν, «πάρτε τα» επέμεινα, μην πείτε την κουβέντα σας όταν στρίψω και φύγω.

Έστριψα στη γωνία, μπήκα στο Pieto, διέσχισα κατηφής και απογοητευμένος τη στοά και έδωσα στη Μπρέντα, που καθόταν ήδη εκεί, το μπαλόνι της Στρουμφίτας με βλέμμα λαβωμένου ελαφιού. «Πάρτο και βάλτο κάπου απόμερα, γιατί σε λίγο προβλέπω να σκοτώνουμε άνθρωπο, κατά λάθος, με μπαλόνι ηλίου».

Ύστερα, όταν φύγαμε, έπρεπε να περάσουμε ξανά μπροστά από την ορχήστρα, αλλά ευτυχώς είχε το πουλόβερ μου κουκούλα και τη φόρεσα να μην με αναγνωρίσουν. Παρόλο που σέρναμε μαζί μας τη Στρουμφίτα. 

Τα Δύο Βίντεο που θα Λατρέψεις Σήμερα

Με δύο υπέροχα βίντεο θα κάνουμε φινάλε αυτή την εβδομάδα.

Το πρώτο αφορά και πάλι αυτόν τον άνθρωπο, τον απλό, τον αγνό, τον αμόλυντο, που αγωνίστηκε για τα δίκαια του λαού του, που καταβαράθρωσε μιαν ολόκληρη χώρα, που δεν άφησε εργαζόμενο και μισθό όρθιο, που σκότωσε δεκατρείς με την λειψή πολιτική του, που παραλίγο να μας κόψει τη Γιουροβίζιον και να μας αφήσει σύξυλους σ’ αυτήν εδώ την ξεχεσμένη απ’ το σύμπαν χώρα να πίνουμε καφέδες και να θωρούμε τους τέσσερις τοίχους. Αυτός ο άνθρωπος, ο φτωχός πλην τίμιος, ο ανυπέρβλητος, ο γίγας και παραλίγο νομπελίστας,  που πότισε το χώμα μας με τον ιδρώτα του και που έμελλε να γίνει πρόεδρος εξ αιτίας του εκπορνευμένου ΔΗΚΟ, εχθές έχυσε μαύρο δάκρυ! Έκλαψε γοερά. Γιατί τον πονά τον εργαζόμενο. Γιατί τον έχει κορώνα στο κεφάλι του. Ιδού: Αφού έκλαψε και δάκρυσε, ύστερα έβγαλε το μαντίλι του και φύσηξε και τη μύξα του! Πάλι καλά να λέμε που δεν έβγαλε και κάποιο σκουπιδάκι από τη μύτη του, κοινώς «κακκάτιν», να το πετάξει τεχνηέντως προς το κοινό, καθώς αυτό επευφημούσε και αποθέωνε βελάζοντας.

Φτωχό μου σπουργιτάκι! Ποιά αφέγγαρη νύχτα πρόεδρο σε έχρισε; Ποιού ανέμου η δείνη σε λάθος τόπο μας γέννησε; Βρε, ουστ από 'δω! 

Το δεύτερο βίντεο αφορά το νέο cd single του λατρεμένου μας Σταύρου Χατζησάββα, ο οποίος μαζί με τον ποιητή μας Λεωνίδα Μαλένη έγραψαν ένα «αγαπησιάρικο» τραγούδι για να καυτηριάσουν το κυπριακό γίγνεσθαι, αλλά και να συνεχίσουν τη λαμπρή πορεία που ξεκίνησαν με το τρομώδες σουξέ, «welcome friends to Cyprus». Το νέο τους τραγούδι, που προβλέπω να τρώει και τα σουξέ του Παντελίδη, θα εκτοξευτεί κατευθείαν στο ΤΟΠ10 του itunes και ονομάζεται «συνάντησα μικρούς ανθρώπους». Φήμες που θέλουν να αναφέρεται στις περιπέτειες των εφτά νάνων κρίνονται ως κακοήθεις. Πρόκειται για ένα τραγούδι-γροθιά στο κατεστημένο, για μία μουσική καινοτομία που συνδυάζει το ραπ (αν θέλετε τη γνώμη μου, έπρεπε να το κάνει ο κ. Μαλένης) με γλυκανάλατη μπαλάντα στα πρότυπα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ένα υπέροχο άσμα που αξίζει να κατεβάσετε όλοι για ringtone. Ο κ. Χατζησάββας στη συνέντευξή του στον κλώνο της Μαρίνας Κουντουράτου δήλωσε πως μετά το Welcome Friends to Cyprus πέρασε μέσα από «Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες» (Πεκάτσα, ξεκαθαρίζω, εγώ θα παίζω τους Λαιστρυγόνες, εσύ πάρε τον Κύκλωπα), αλλά παρόλα αυτά, κατέληξαν στην Ιθάκη του νέου τους άσματος σώοι και αβλαβείς. Θα το λατρέψετε.

Αβάντι μαέστρο:

 

Παρεμπιπτόντως, μιας και σώσαμε τη Γιουροβίζιον για το ’13, έχω να κάνω μια ερώτηση. Τι πλάνα έχεις κ. Χατζησάββα για τον Μάιο;

Κύπρος! Λατρεμένη πατρίδα! (εδώ αγκαλιαζόμαστε όλοι μαζί και κλαίμε).

Ατίθασα Νιάτα