Chart Show: Βίος Ανθόσπαρτος

Ας ξεφύγουμε για λίγο από το μίασμα που ταλαιπωρεί τη χώρα μας και ας χαλαρώσουμε με μουσική. Σήμερα σου παρουσιάζω ένα ωραιότατο Chart Show που στο χρωστώ από τον Αύγουστο. Μία ωραιότατη λίστα με πολύ απλό θέμα: Δέκα ντουέτα από δέκα ζευγάρια της Σόου Μπιζ. Πηδιούνται που πηδιούνται, γιατί να μην πουν κι ένα τραγούδι;

Πάμε να δούμε τα σημερινά μας φυντάνια:

10. Κώστας Καραφώτης – Μάρω Λύτρα: «Θέλω Να Σου Πω»

Να μην μου πεις τίποτα! Δεν υπήρξε πιο γελοίο ζευγάρι στον αιώνα τον άπαντα. Γνωρίστηκαν στο Fame Story 2, το 2004. Οι ιθύνοντες του Αντέννα προώθησαν το ειδύλλιό τους όσο δεν πήγαινε, προκειμένου να αυξήσουν τις τηλεθεάσεις. Η Μάρω, ως αγαθή Ελληνίδα του Καναδά πίστεψε ότι στο πρόσωπο του Καραφώτη θα έβρισκε τον άντρα που θα την γλίτωνε από το «τρίτο ράφι» κι έπεσε με τα μούτρα. Τον ερωτεύτηκε, βγάλανε μαζί τραγούδια, κάνανε αρπαχτές. Όταν τελείωσε το παραδάκι αυτός την έκανε με ελαφρά, η Μάρω παραλίγο να πέσει στα σκληρά. Όταν αντιλήφθη την πλεκτάνη πήρε σβάρνα όλους τους Θέμους και όλα τα κουτσομπολίστικα δηλώνοντας: «Η σχέση μου με τον Καραφώτη ήταν ένας εφιάλτης». Και για μας το ίδιο. Σήμερα δεν έχω ιδέα τι κάνουν αυτοί οι δύο. Άκουσα φήμες ότι η Λύτρα θα πάει στο Just The Two Of Us.

09. Καζαντζίδης – Μαρινέλλα: «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός»

Ο Καζαντζίδης γνώρισε τη Μαρινέλλα το 1957 και της έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο: «Νίτσα, Ελενίτσα». Δεν το ήξερα αυτό, στη Wikipedia το διάβασα. Η Μαρινέλλα προφανώς συγκινήθηκε από αυτόν τον σέξι τίτλο και είπε να ξηγηθεί αντρίκια. Σε κάποια από τις πρόβες, εικάζω, θα του είπε: «Μωρό, μ’ αρέσεις και πέσε!», (α λα Ρένα Παγκράτη στο ‘Βασικά Καλησπέρα σας’). Στις 7 Μαΐου 1964 το ζευγάρι παντρεύτηκε και έγιναν το πιο θρυλικό ζευγάρι στο ελληνικό πεντάγραμμο. Μετά τον γάμο, έφυγαν κατευθείαν για τουρνέ στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. Δύο χρόνια μετά, χώρισαν. Να δούμε τι κρεβατομουρμούρα θα έπεσε στην τουρνέ και δεν άντεξε άλλο ο Καζαντζίδης!

08. Αντώνης Βαρδής – Χριστίνα Μαραγκόζη: «Θα Προχωράμε Μαζί»

Για λίγο μόνο προχώρησαν μαζί ο Βαρδής και η Μαραγκόζη, γιατί όπως αποδείχτηκε, ο κύριος Βαρδής προέκυψε πολύ μπερμπάντης. Η Μαραγκόζη ήταν η δεύτερη σύζυγός του, και όπως αποκάλυψε πρόσφατα σε συνέντευξή του (κάνε κλίκ εδώ) δεν ήταν και ο μεγαλύτερός του έρωτας. «Η Χριστίνα ήθελε να βγαίνει προς τα έξω πως ήμασταν πολύ ερωτευμένοι» είπε, κάτι που μάλλον δεν ίσχυε. Παρόλα αυτά, τους έρωτές τους, μια χαρά τους μοσχοπουλούσαν στον κοσμάκη και άφησαν ιστορία με το εν λόγω ντουέτο. Εμένα ως γνωστόν ο Βαρδής μου προκαλεί τάσεις αυτοκτονίας, αλλά το συγκεκριμένο άσμα το ακούω ευχάριστα.

07. Νίκος Κουρκούλης – Κέλλυ Κελλεκίδου: «Λένε Τόσα»

Ακόμα γελώ που ο Κουρκούλης παντρεύτηκε την Κελλεκίδου. Μου μοιάζουν απίστευτα αστείοι μαζί, ειδικά όταν εκτός από την κρεβατοκάμαρα και την πίστα μοιράζονται πια και την ίδια κομμώτρια. Δεν εξηγείται αλλιώς η κοινή μπούκλα. Ανακάτωσα το ίντερνετ και έμαθα πως ο γάμος τους ήταν πολιτικός και τελέστηκε εν έτει 2009 στην Αθήνα με κουμπάρα τη Μενεγάκη (η οποία ήρθε άρον, άρον από τη Μύκονο) και τον Μάκη Πουνέντη. Το ζεύγος έχει ένα γιο. Αυτά. Με τούτα και μ’ εκείνα ολοκληρώθηκε η ποιοτική σου ενημέρωση για σήμερα.

06. Αντρέας Μικρούτσικος – Σοφία Βόσσου: «Κουτσουράκι»

Εκτός από το καλτ ‘κουτσουράκι’, ο Μικρούτσικος της έγραψε ακόμα ένα ντουέτο που λέγεται ‘κυκλωπάκι’. Τον χωρίζεις ή δεν τον χωρίζεις μετά;

05. Μιχάλης Χατζηγιάννης – Δέσποινα Ολυμπίου: «Ο Παράδεισος Δεν φτιάχτηκε Για Μας»

Εντάξει, τι να πω τώρα. Μετά την Ολυμπίου ήρθε η Μακρυπούλια και αμέσως μετά έρχεται το τέλος του κόσμου. Εγώ προειδοποίησα. Κατά τα άλλα, το τραγουδάκι, ωραιότατο!

04. Μιχάλης Ρακιντζής – Σοφία Αρβανίτη: «Μην Μου Μιλάς Για Καλοκαίρια»

Αυτοί οι δύο δεν είχαν πει μαζί ντουέτο, όχι κάποιο που να γνωρίζω τουλάχιστον, αλλά τους συμπεριλαμβάνω στη λίστα τιμής ένεκεν γιατί μου θυμίζουν τα αλησμόνητα και υπέροχα παιδικά μου χρόνια. Ο Ρακιντζής ως γνωστόν αυτοκτόνησε μουσικά το 2002 με την ανεκδιήγητη συμμετοχή του στη Γιουροβίζιον, ενώ η Αρβανίτη έβγαλε δίσκο για τελευταία φορά το 2009! Το ήξερες; Τώρα τελευταία τη βλέπω συχνά να εμφανίζεται σε κάτι εκπομπές τύπου «μες την καλή χαρά» αλλά η τελευταία επιτυχία της που ενθυμάμαι είναι το «ζωή σαν πορτοκάλι» από το 1993.

03. Διονύσης Σχοινάς – Καίτη Γαρμπή: «Ζήσαμε»

Το ότι η Γαρμπή παντρεύτηκε τον Σχοινά και είναι ακόμα μαζί του, ουδέποτε το χώνεψα. Από μία πλευρά πάντως, μπράβο στην Καίτη που αντί να επιλέξει να τα φτιάξει με κάποιον νονό της νύχτας όπως κάνει η πλειοψηφία των λαϊκών τραγουδιστριών, επέλεξε τον Σχοινά που μπορεί κατ’ εμέ να μην είναι αντάξιός της, αλλά τουλάχιστον είναι καλό παιδί και φαίνεται και καλός πατέρας.

02. Δημήτρης Κοργιαλάς – Ευρυδίκη: «Άσε Με»

Τους θεωρώ απόλυτα ταιριαστούς. Παρόλο που προτιμούσα την Ευρυδίκη με τις συνθέσεις του Θεοφάνους, αναγνωρίζω ότι τώρα με τον Κοργιαλά είναι πιο πολύ στα νερά της. Οι δυο τους παντρεύτηκαν μυστικά πέρσι. Ο Κοργιαλάς κάπου δήλωσε ότι θέλει και παιδί, η Ευρυδίκη είπε ότι αισθάνεται πως είναι λίγο αργά για ένα δεύτερο παιδί. Αυτά.

01. Νίκος Καρβέλας – Άννα Μου: «Εμείς»

Πάντα Πρώτοι, Πάντα Μαζί.

Στις Πόσες Αναρτήσεις Συλλαμβάνομαι;

Άρχισα να φοβάμαι να σχολιάζω την επικαιρότητα, γιατί με αυτόν τον ανίκανο που εκλέξατε η ελευθερία της έκφρασης πέρασε σε νέα διάσταση. Τζάμπα την σπούδαζα ένα χρόνο στο μάστερ μου, πού να ήξερα ότι στο τέλος θα ερχόμουν να ζήσω σε μία χώρα όπου εφαρμόζεται ολωσδιόλου. Τι να πεις, κάθε μέρα απορείς πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα, κάθε μέρα εκπλήσσεσαι περισσότερο.

Ψες, πήγα ξανά στο προεδρικό μετά από πολύ καιρό. Είχα τρεις βδομάδες να πάω. Χάρηκα που έχει ακόμα κόσμο που παρίσταται και δεν πτοείται. Πάω εκεί και νευριάζω ακόμα περισσότερο. Αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να μας σηκώσει από τους καναπέδες, να έχει τόσο κόσμο κάθε Δευτέρα απ’ έξω από το προεδρικό να φωνάζει εναντίον του, πράγμα πρωτοφανές για την υποχόνδρια κυπριακή κουλτούρα και παρόλα αυτά, να μην παραιτείται! Ούτε που πάει ο νους του ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτή τη χώρα. Δεν έκατσε να διερωτηθεί, γιατί όλοι αυτοί αντί να πάνε για καφέ προτιμούν να έρθουν εδώ να χάσουν το δευτερόβραδό τους μεσ’ την υγρασία. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Καμαρώστε δηλώσεις προέδρου που διοικεί αυτό τον τόπο. Αντιγράφω από τη Σημερινή:

Π. Πολυβίου: Δέχεστε, κ. Πρόεδρε, προσωπική, άμεση ευθύνη για την τραγωδία που έγινε;

Δ. Χριστόφιας: Όχι, δεν δέχομαι τέτοια ευθύνη, με όλο το σεβασμό.

Π. Πολυβίου: Δεν είναι οξύμωρο όλοι αυτοί (ΥΠΑΜ, ΥΠΕΞ, ΑΓΕΕΦ) να έχουν ευθύνη και ο πολιτικός τους προϊστάμενος να μην έχει;

Δ. Χριστόφιας: Πώς θα έχει ευθύνη, όταν δεν γνωρίζει;

Π. Πολυβίου: Μα το όλο θέμα της ευθύνης είναι η μη γνώση. Ή γνωρίζατε και δεν λάβατε μέτρα ή δεν γνωρίζατε διότι δεν ρωτήσατε, επομένως, είτε με βάση τη γνώση, ελλείψει αποφάσεων, είτε με βάση τη μη γνώση, ελλείψει αποφάσεων, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Πρόεδρος είναι σοβαρά εκτεθειμένος.

Δεν ήξερα, άρα δεν φταίω! Κανένας δεν του είπε ότι η άγνοια δεν συνιστά υπεράσπιση σ’ αυτή τη ζωή! Και δυστυχώς, ένας άνθρωπος που σκέφτεται έτσι, σκέφτεται έτσι. Δεν μπορείς να τον πείσεις ότι αυτό το σκεπτικό αντιστοιχεί σε μωρό νηπιαγωγείου. Δεν μπορείς να διδάξεις την ευθύνη σε κάποιον 65αρη. Είτε την έμαθε εξ απαλών ονύχων, είτε όχι. Ο δικός μας όμως, πού να την μάθει; Στις εκδρομές της ΕΔΟΝ, ή στην ΕΣΣΔ όπου σπούδασε; Είναι θέμα παιδείας. Και άνθρωπος που μιλά όπως μιλά (σαν κουλουρτζής στα Προπύλαια όπως έγραψα και χθες), με την αισθητική Φλωρινιώτη που διακατέχεται και με τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις, δεν είναι ικανός για τίποτε παραπάνω. Είναι θέμα κουλτούρας. Και η κουλτούρα του προέδρου μας, είναι βγαλμένη από το κυριακάτικο σκετς του ΡΙΚ.

Νευριάζω ρε κουμπάρε, νευριάζω. Είμαι από άλλο πλανήτη εγώ και είχα προβλέψει ότι θα μας τα κάνει όλα κώλο; Γιατί τα έβλεπα όλα να έρχονται κι εσείς στραβάρα σας; «Είναι καλός άνθρωπος» μου είπε μια φανατική ψηφοφόρος του. Μα, αγαπητή μου, καλός άνθρωπος ήταν και ο Βέγγος. Εδώ, πρόεδρο ψηφίζουμε, όχι φιλάνθρωπο. Θα εμπιστευόσουν εσύ στον Βέγγο να διαπραγματευτεί εκ μέρους μας το Κυπριακό; (εδώ που τα λέμε, ακόμα και ο Βέγγος, ως πεθαμένος, λιγότερες υποχωρήσεις θα έκανε απ’ αυτόν). «Ξέρει τον Ταλάτ και θα συνεννοηθεί καλύτερα μαζί του» έλεγε ένας άλλος. Άκου επιχείρημα! Λες και η πολιτική και η διαπραγμάτευση είναι κουβέντες του καφενέ και θα επιλυθούν με φιλίες! Μα πού ζείτε; Έτσι ασκείται η διεθνής διπλωματία; Ποιος και πού σας τα έμαθε όλα αυτά, να πάω να τον βρω;!

Με τούτα και με τ’ άλλα, να μην απορείτε για το τώρα. Να απορείτε για το χθες! Γιατί όλα αυτά, ήταν θέμα χρόνου να συμβούν κρίνοντας από το συνολικό πακέτο του κυρίου και είστε όλοι οι ψηφοφόροι του συνυπεύθυνοι. Ναι, συνυπεύθυνοι. Γιατί χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει.

Καλημέρα και όποτε θέλετε ελάτε να με συλλήψετε.

Ο Δικηγόρος της Βίσση

Πήγα σε ένα πάρτι και τσακώθηκα με γνωστή Κύπρια ηθοποιό για χάρη της Βίσση.

Μην με κοιτάς, μ’ αυτό το ύφος το τάχα «είσαι αξιοθρήνητος που τσακώνεσαι για τη Βίσση» και τα λοιπά, γιατί θα γίνουμε από δυο χωριά, χωριάτες! Έχω πάψει να τσακώνομαι υπέρ της από την ηλικία των 17, αλλά δεν μπορώ να μην την υπερασπίζομαι όταν ακούω τέρατα από τα πλέον ακατάλληλα άτομα.

Πήγα στο πάρτι. Είχε αρκετούς γνωστούς Κύπριους ηθοποιούς ανάμεσα στους καλεσμένους. Κάθομαι μαζί τους, συστήνομαι, συζητούμε για τα (λυπηρά) θεατρικά δρώμενα. Ξαφνικά, μια κατά τα άλλα συμπαθέστατη ηθοποιός γυρίζει και μου λέει: «Μού είπαν ότι σου αρέσει η Βίσση. Γιατί;» (Γιατί έτσι θέλει το γατί, σκέφτηκα να της πω). Με κοιτούσε σαν να έχω λέπρα. Το προσπέρασα. Μετά από λίγο, από ‘δω το πήρε, από ‘κει το έφερε, ξανά έριξε το δηλητήριό της. Λέει μπροστά σε όλους: «Αυτός ο τύπος (εγώ δηλαδή) ακούει Βίσση! Τραγουδίστρια που έβγαλε τραγούδι με τον ποιοτικό στίχο: «Δεν έχω τάσεις αυτοκτονίας!»

Δεν άντεξα. Θέλεις ξεκατίνιασμα; Θα το έχεις!

- Και πού τον μάθατε τον ποιοτικό στίχο εσείς; Στις σειρές του Τσιάκκα που πρωταγωνιστείτε;

- Δεν έπαιξα ποτέ μου σε σειρά του Τσιάκκα.

- Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ο Τσιάκκας το θέμα. Αλλά αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω… Από κυπριακές σειρές του συρμού γίνατε διάσημη, που στην καλύτερη περίπτωση ο ρόλος σας ήταν η Μαρικκού που τα Λεύκαρα και η Ππινού η προξενήτρα. Είστε η τελευταία που θα έπρεπε να έχετε άποψη.

Πάγωσε η παρέα. Επικράτησε αμήχανη σιωπή. Μία κοπέλα από πίσω της, μου γούρλωσε τα μάτια για να σιωπήσω. Δεν πτοήθηκα. Ύστερα η κυρία θίχτηκε, και πήρε τις φίλες της, άλλες Κατίνες Παξινού wannabes που κάνουν αμάν για να δουν ρόλο στα "ίντα τζιαιρούς εφτάσαμε" της κυπριακής τηλεόρασης, και εγκατέλειψαν το πηγαδάκι. Για το υπόλοιπο της βραδιάς δεν καταδέχτηκαν να έρθουν σε οποιαδήποτε παρέα δήλωνα παρών. Τόση απαξίωση. Μόνο προς το τέλος της βραδιάς, η κατά τα άλλα συμπαθεστάτη κυρία, ήρθε και μου μίλησε προφανώς για να σπάσει τον πάγο, χαριτολογώντας: «Σε ποια στέλνεις sms; Με καταγγέλλεις στη Βίσση;»

Χαχα, γελάσαμε κι απόψε.

Δεν έχω καμία έννοια να σε πείσω για τη Βίσση αγαπητέ αναγνώστη. Δεν με ενδιαφέρει αν σ’ αρέσει ή όχι. Δεν κόπτομαι ποσώς να σε πείσω για το ότι είναι μία από τις 3 καλύτερες τραγουδίστριες που έβγαλε η Ελλάδα. Μιλούν γι αυτήν οι αριθμοί των πωλήσεών της και η διάρκειά της. Αλλά, να ανοίγει το στόμα της η κάθε «καλλιτέχνις» που αναγκάζεται να παίξει σε σειρές με σενάριο τύπου «Ρα Μαρουλλού, δώσε μιαν του Ττόουλου πας στη κκελλέ!» για να επιβιώσει, πάει πολύ! Να ήσουνα καμιά της λυρικής, καμιά του εθνικού, να σε λάβω υπόψη. Αλλά βάζω στοίχημα αν ήσουν καμιά άξια προσοχής, θα μπορούσες και να αναγνωρίσεις το μεγαλείο του «ελαφρού», το μεγαλείο της ποπ! Τέλος πάντων.

Και όσο για το «Τάσεις Αυτοκτονίας», μια χαρά τραγουδάκι είναι για τον σκοπό που γράφτηκε. Μπουζουκοτράγουδο είναι, για να το ακούς στα κέντρα διασκέδασης στις 3:00 το πρωί με άφθονο ουίσκι και να χορεύεις σαν καραγκιόζης. Ουδέποτε υποστήριξε ο Καρβέλας ότι πρόκειται για τη νέα άρια του Βέρντι. Και το «Χούλα Χουπ» και το «Χωρίς το μωρό μου» μια χαρά τραγουδάκια είναι για τον σκοπό που γράφτηκαν. Ο τετράχρονος ανιψιός μου τα λατρεύει, κι εγώ επίσης που ευφραίνουν την καρδούλα μου.

Το θέμα είναι να μπορείς να αντιληφθείς με ποια διάθεση γράφτηκε το κάθε τραγούδι και να μπορείς να το αγαπήσεις για αυτό που είναι, όσο ελαφρό κι αν είναι. Κι άμα θες βαριά κουλτούρα άκου Μπετόβεν, άκου Τσαϊκόφσκι, άκου Μότσαρτ. Απορώ όμως, αν οι μισοί από τους επικριτές της Βίσση, ξέρουν να σου κατονομάσουν τουλάχιστον ένα έργο των πιο πάνω μουσουργών. Γιατί, κατ’ εμέ, οι δήθεν έντεχνοι του ελληνικού πενταγράμμου, δεν εμπίπτουν σ’ αυτή την κατηγορία.

Αυτά. Τσαντίστηκα κι απόψε.

Προσκαλείστε σε Παρτούζα

Πλάκα, πλάκα, έχουμε γίνει όλοι μια οικογένεια εδώ μέσα, ε;

Γιατί δεν το επισημοποιούμε; Γιατί δεν κανονίζουμε όλοι οι μπλόγγερς μια παρτούζα, ποτέ μου δεν κατάλαβα. Δεν εννοώ να παρτουζώσουμε όλα τα κυπριακά μπλογκς. Εννοώ μόνο αυτά τα 20-25 που αγαπιόμαστε. Τροφή για σκέψη.

Με τη Γουρουνέλλα και την DrSpock είμαστε πλέον φίλοι. Τις κάλεσα το 2008 στα γενέθλιά μου, χωρίς να τις γνωρίζω. Ήρθαν, δέσαμε, και τώρα πια η σχέση μας μετρά πιο πολύ εκτός μπλογκόσφαιρας από ο,τιδήποτε. Με την JoyTears το ίδιο, παρόλο που δεν την βλέπω τόσο συχνά. Σήμερα όμως, θα πάμε να φάμε μαζί το μεσημέρι και ανυπομονώ. Σ’ αυτήν, εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός ότι ενώ διαφωνούμε έντονα στα πολιτικά, ουδέποτε επέτρεψε να επηρεάσουν την φιλική μας σχέση, αλλά ούτε και την διαδικτυακή. Η διακριτική σιωπή της σ’ αυτά τα θέματα με «σκλαβώνει».

Με τον Μαρίνο Κλεάνθους, τη Ράνια και την SheDemon γνωριζόμασταν από παλιά. Τους ήξερα πριν γίνουν μπλόγγερς. Με τη Ράνια όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι συσφίχτηκαν οι σχέσεις μας μέσω του μπλογκ, μιας και είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω καλύτερα και να ανακαλύψω και πτυχές της που δεν θα φανέρωνε εύκολα στον πραγματικό κόσμο. Πλέον, την νιώθω κοντά μου τόσο, όσο και την αδελφή της, με την οποία είμαστε φίλοι από το 2004.

Με τη Μάνα έτυχε να γνωριστούμε σε ένα γάμο μιας κοινής φίλης. Παρόλο που μου είναι συμπαθής και νομίζω της είμαι κι εγώ, εκτός από μία χειραψία και ένα «χαίρω πολύ» δεν είπαμε τίποτε άλλο όλο το βράδυ. Περίεργο…

Η Μάγισσα του Πορτομπέλλο και η Raindrops on Roses είναι από τις πιο γλυκές και ευγενικές κοπέλες που γνώρισα από τα μπλογκς. Πήγαμε για καφέ και μπίρα μία, δυο φορές και ήταν απολαυστικά μαζί τους. Με συγκίνησαν όταν ήρθαν στο θέατρο να με δουν, μόνες τους κιόλας, χωρίς παρέα! Συγχαρητήρια για την υπομονή τους. Εγώ, στη θέση τους δεν θα με άντεχα.

Γενικότερα, αυτούς που έρχονται να με δουν στο θέατρο τους έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν είναι και λίγο να υποφέρεις μία δίωρη ερασιτεχνική παράσταση επειδή έτυχε να σε καλέσει ένας τυχάρπαστος μπλόγγερ. Εξ ου και ένα μεγάλο respect σε όσους ήρθαν και γνωριστήκαμε, ήτοι: Πασχαλίνα, Eolica και Finika (τότε που έγραφε, γιατί τώρα πια σταμάτησε, νομίζω).

Η μόνη που ακόμα μου παίζει τη δύσκολη είναι η Urban Tulip. Παρόλο που απαντά συστηματικά στα μηνύματά μου στο Twitter, επιμένει να κρύβεται για να περισώσει –εικάζω- την ανωνυμία της. Ποια ανωνυμία, μάνα μου; Αφού όλοι γνωστοί γίναμε εδώ μέσα. Αποκαλύψου, γδύσου, κι έλα στην παρέα μας φαντάρα!

Ο Unshaved Bastard σταμάτησε να γράφει, αλλά το καλό του είναι ότι βρίσκεται live στο twitter, και μάλιστα με το πραγματικό του όνομα. Αυτός έχει κάψει καρδιές, οι μισές μου φίλες ήταν ερωτευμένες με την πένα του, να δούμε τι όργια θα ‘χει κάνει τόσα χρόνια στη μπλογκόσφαιρα και τι ερωτό-μπλεξίματα είχε για να έχει πετάξει μαύρη πέτρα πίσω του…

Με τη Neerie γνωριστήκαμε τυχαία σε ένα μάθημα ταγκό. Ένα γεια είπαμε δηλαδή. Μια χαρά κοπέλα.

Με την πάλαι ποτέ Πράσινη Νεράιδα παρεξηγηθήκαμε, με την Cake το ίδιο για λόγους χαζούς, μα πραγματικούς. Βασικά, κάποτε έγραψα κάτι μειωτικό πλην ρεαλιστικό για μια γκόμενα με την οποία βγήκα ραντεβού, η Cake την αναγνώρισε, πήγε και της το είπε, γίναμε κώλος, καταλαβαίνεις… Τα μεγαλεία του μπλόγκινγκ!

Η Φεγγαροντυμένη είναι από τα καλύτερα κορίτσια που γνώρισα από κοντά. Το ίδιο ευαίσθητη και μελαγχολική. Λυπάμαι που έχω να τη δω πάνω από χρόνο, εκτός μίας τυχαίας φοράς που την πέτυχα έξω από το Ζάρα. Ελπίζω να τα πούμε από κοντά πάλι, κάποτε...

Τον BestMan τον γνώρισα φέτος τυχαία στη διαδήλωση των αγανακτισμένων στο προεδρικό. Και μ’ αυτόν έχουμε κοινούς γνωστούς και μας "σύστησαν". Τον Ανήρ Πάφιο, τον γνώρισα τυχαία σε ένα πάρτι στον Κόρνο φέτος το καλοκαίρι.

Με την Aurora ανακαλύψαμε μια καλήν ημέρα ότι δουλέψαμε στην ίδια εταιρεία. Γίναμε φίλοι στο FB, βγήκαμε και για ποτό μια φορά, ενώ συχνά-πυκνά την πετυχαίνω στα στέκια που κυκλοφορώ και μιλάμε. Η Aurora έχω να σου πω ότι είναι μεγάλη γκόμενα. Απίστευτα όμορφη. Και το καλό της είναι ότι δεν το ξέρει. Κατά τα άλλα, διαφωνούμε στα πολιτικά και όπως καταλαβαίνεις, αν κάνουμε τελικά παρτούζα, θα τσακωθούμε.

Δεν ξέρω αν ξέχασα κάποιον ή κάποια, το σίγουρο είναι ότι το 98% των μπλόγγερς που γνώρισα από κοντά, μου άφησε άριστες εντυπώσεις. Δεν τα έγραψα όλα αυτά για να σας γλείψω, άλλωστε ξέρετε πολύ καλά ότι αυτούς που δεν χωνεύω τους το λέω μέσα στα μούτρα. Α, πρόσφατα μου αποκαλύφτηκε από τρίτους, η ταυτότητα ενός μπλόγγερ που με βρίζει από καιρούς εις καιρόν. Έτυχε να έχουμε κοινούς γνωστούς και μου αποκάλυψαν εμμέσως τη ταυτότητά του. Ανακουφίστηκα. Χαλιέσαι όταν σε βρίζει κάποιος, αλλά όταν μάθεις ποιος κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο, χαμογελάς και λες «καλά κάνει και με βρίζει, εγώ ούτε που θα τον έφτυνα».

Γι αυτό σας λέω, ψηθείτε για ένα όργιο οι υπόλοιποι, μια χαρά θα περάσουμε… Μην σας πω ότι ότι κάτι μου λέει ότι το έχετε κάνει ήδη και μ’ αφήσατε εμένα στην απέξω…

Ένα Χρόνο Μαζί!

Σήμερα είναι μεγάλη και ιστορική μέρα.

Σήμερα κλείνω ένα χρόνο ως Δημόσιος Υπάλληλος (έχω να σου διηγηθώ τα άπειρα, αλλά δεν μπορώ…).

Άντεξα ένα χρόνο και ακόμα δεν επαραιτήθηκα!

Λέω να το γιορτάσω με τον ακόλουθο τρόπο, εμπνευσμένος πάντα από τους Έλληνες του Καναδά.

Θα μαζέψω όλους τους Δημόσιους Υπαλλήλους στην Πλατεία Ελευθερίας και θα χορέψουμε το «Ψιντρή Βασιλιτζιά μου τζιαι Μαντζουράνα μου!»

Να ζήσουμε!

Φτού!

Εδώ και μισή ώρα κάθομαι και χασκογελώ μόνος μου, όπως τον χάχα, αναπολώντας μεγαλειώδεις στιγμές από τις καλοκαιρινές μου διακοπές! Χαχα! Μα, τι ωραία που ήταν φέτος στη Δανία!

Θυμάσαι που σου είχα πει ότι μια μέρα θα σου γράψω για το περιστατικό με τις Αυστραλέζες και τη μπίρα; Ε, λοιπόν, έφτασε η ώρα, η μεγάλη στιγμή. Άκου τι έγινε:

Στην Κοπεγχάγη μέναμε σε ένα ωραιότατο χόστελ, νεανικότατο, που θύμιζε εστία φοιτητών στην Αγγλία. Στον πρώτο όροφο υπήρχε ένας πολυχώρος που χρησιμοποιούνταν ως χώρος προγεύματος το πρωί, χώρος για τηλεόραση, μπιλιάρδο, αραλίκι και μπαρ. Λόγω του ότι όλοι οι ένοικοι του χόστελ συναθροίζονταν εκεί για να κοινωνικοποιηθούν, περνούσαμε την πλειοψηφία του χρόνου μας εκεί.

Ένα απόγευμα γνωρίσαμε δύο Αυστραλέζες. Ούτε που θυμάμαι πως τις έλεγαν. Καθίσαμε όλοι μαζί παρέα και τους συστηθήκαμε. Αμέσως, ένα αίσθημα υπερηφάνειας μας κατέκλυσε και βαλθήκαμε να βγάλουμε τον γκρικ λόβερ από μέσα μας. Να τον υπερασπιστούμε με νύχια και με δόντια και να αποδείξουμε πως είναι δικαίως κτήμα μας. Τρομάρα να μας έρθει, ποιόν γκρικ λόβερ; Εγώ δεν μπορούσα να φανταστώ τι κοινά έχω να συζητήσω με μια Αυστραλέζα για να της κρατήσω το ενδιαφέρον.

Τι για την Kylie Minogue τις ρώτησα, τι για τον Jason Donovan, μόνο την ολυμπιάδα του Σύδνεϊ που δεν ξέθαψα προκειμένου να μην βαρεθούν και φύγουνε. Τέλος πάντων, θεωρώ ότι γινόμαστε πολύ γελοίοι οι φίλοι μου κι εγώ όποτε προσπαθήσουμε να μαρκάρουμε ξένες γκόμενες έστω και πλατωνικά, αλλά τέλος πάντων, αυτή είναι και η γοητεία της αντροπαρέας.

Λοιπόν, όσο χαζολογάγαμε, πίναμε μπίρες. Πολλές μπίρες. Κι εγώ, ως γνωστόν, δεν θέλω και πολύ. Στη δεύτερη μπίρα άρχισα τα χαχαχα-χουχουχου. Τις ρώτησα λοιπόν, να μου πουν πως κατέληξαν στην Δανία. Πώς τους ήρθε, δηλαδή, να αφήσουν την Αυστραλία και να διακοπάρουν στη Κοπεγχάγη. Η μία απ’ αυτές, μου εξήγησε ότι βρήκαν δουλειά στο Λονδίνο και ξεκινούν τον Σεπτέμβριο, αλλά μιας και ήταν η πρώτη τους φορά στην Ευρώπη αποφάσισαν να έρθουν ενωρίτερα και να κάνουν τον γύρο της ηπείρου.

«Έχουμε ταξιδέψει σε 21 χώρες από τις αρχές του περασμένου μήνα μέχρι σήμερα», μου είπε η μία απ’ τις δύο όλο καμάρι!

«Σοβαρά;» Ρώτησα εγώ.

«Ναι, πήγαμε στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στην Ρωσία, στην Εσθονία, στη Λετονία, στην Λιθουανία, στην Ουκρανία, στη Ρουμανία, στη Σερβία, στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, στο Μαυροβούνιο, στο Κόσσοβο, στα Σκόπια, στην Πολωνία και καταλήξαμε εδώ.»

Είχε ένα ενθουσιασμό στο βλέμμα και δεν ήθελα να της το χαλάσω της κακομοίρας. Πού να της έλεγα ότι εμείς, στις μισές χώρες που ανέφερε ούτε από πάνω με τ' αεροπλάνο δεν θέλουμε να περάσουμε. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, ποιος άνθρωπος ονειρεύεται να πάει στα Σκόπια ή στη Λιθουανία για διακοπές; Εντάξει, αν τύχει να πας, πολύ καλώς να πας. Αλλά να το βάλεις σκοπό να περάσεις απ’ αυτές τις χώρες και να καμαρώνεσαι, το βρήκα πολύ αστείο.

Καθώς, λοιπόν, εξιστορούσε αυτή τα ταξίδια του Γκιούλιβερ στα οποία επιδόθηκε, εγώ σκεφτόμουν πόσο αστεία ήταν η διαδρομή που ακολούθησαν. Ο συνδυασμός του ενθουσιασμού στο πρόσωπό της και η φαντασία μου που οργίαζε καθώς απεικόνιζε τις Αυστραλέζες να πανηγυρίζουν επειδή επισκέφτηκαν το Κόσσοβο και τα Σκόπια δημιούργησαν ένα ανεξέλεγκτο κύμα μπίρας μέσα στο στόμα μου.

Μια τεράστια γουλιά από δανέζικη μπίρα σηκώθηκε σαν τσουνάμι μέσα στον ουρανίσκο μου. Τα χείλη μου χαλάρωσαν, η γλώσσα μου σηκώθηκε. Η μπίρα έγινε μία σφαίρα έτοιμη να πυροβολήσει όποιον βρισκόταν στον διάβα της. Η στοματική μου κοιλότητα συσπάστηκε, η πάνω γνάθος αποχαιρέτησε την κάτω, και τότε σαν δαιμονισμένη σφαίρα, η μπίρα εκπυρσοκρότησε στα μούτρα της Αυστραλέζας. «Εσπούρτησεν» κατά την κυπριακή. "Σπούυυρτ!" Μούσκεμα η Αυστραλέζα.

Μαλλιά, μούτρα, όλα ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ. Όλα ένας λεκές από μπίρα, ευγενική χορηγία της αυτού μεγαλειότης. Μέχρι και στο λαμπατέρ που ήταν από πάνω μας έφτασαν τα σταγονίδια, τα έβλεπα που έσταζαν αργότερα. Ακολούθησε αμήχανη σιωπή. Πάγωσαν όλοι. Έπρεπε να δεις τα μούτρα των φίλων μου που παρακολουθούσαν έντρομοι το πρότυπο του γκρικ λόβερ να καταρρέει μπροστά τους! "Το πουλλίν επέτασεν"!

Εγώ, στο μεταξύ, να θέλω να κλάψω από το γέλιο, αλλά να μην μπορώ. Το έπαιξα σοβαρός και τσέτλεμαν! Έτρεξα στην τουαλέτα και έφερα χαρτοπετσέτες. Έφερα και νερό να πλυθεί. Ζήτησα εκατό φορές συγγνώμη. Μου είπε ένα ξερό «It’s OK.»

Δεν ξαναμίλησα όλο το υπόλοιπο βράδυ.

Μέτρα, Μέτραα, Μέτραααααα!

Οικονομικά μέτρα.

«Μέτρα εσύ τις ώρες, να μετρώ τις μπόρες που δεν έχουν τελειωμό…»

Κάθε μέρα που ανοίγω τις εφημερίδες και διαβάζω τα νέα για την οικονομία, σφίγγεται η καρδούλα μου.

Πάμε κατά διαόλου.

Και καλά κάνουμε και πάμε κατά διαόλου, εκεί μας αξίζει να πάμε με αυτά που ψηφίζετε, αλλά αυτό δεν με βοηθά καθόλου από ψυχολογικής απόψεως. Γιατί, παλιά ήταν κοινώς παραδεκτό ότι η Κύπρος δεν έχει ουδέν καλό πλην της οικονομικής ευρωστίας. Ήξερες ότι θα ζήσεις σε ένα κακόγουστο και βαρετό μέρος, αλλά τουλάχιστον θα έχεις να φας. Τώρα δεν θα έχεις ούτε αυτό. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Πού θα μεταναστεύσω; Πού θα καταφύγω; Όλες οι τριγύρω χώρες είναι υπό πτώχευση ή υπό διάλυση. Πιο μακριά βαριέμαι να πάω.

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, κανονίζω 3-4 ταξίδια κάθε χρόνο για να μπορώ να επιβιώσω στην χώρα της Αφροδίτης. Η προσμονή του ταξιδιού με κάνει να υπομένω την κυπριακή πραγματικότητα γιατί έτσι μοιάζει εφήμερη και όχι σαν μόνιμη (σ)κατάσταση. «Αφού θα φύγουμε από ‘δω δεν υπάρχει λόγος να αυτοκτονήσουμε ακόμα» -ασχέτως αν μετά επιστρέφουμε. Τώρα, αν μειωθούν τα ταξίδια, προβλέπω να κάνουμε τη βιομηχανία του Lexotanil πλούσια για ν’ αντέξουμε.

Με τις περικοπές των μισθών που έρχονται και το γενικότερο οικονομικό ψυχοπλάκωμα που καλλιεργείται πανταχόθεν, δεν ξέρω αν θα μπορώ να πηγαίνω τόσα ταξίδια τον χρόνο.

Υπάρχει βέβαια η λύση. Να βρούμε αυτούς που το 2008 έκριναν ότι ο Χριστόφιας είναι άξιος για να διοικήσει και να τους βάλουμε να δουλεύουν υπερωρίες, να καλύψουν το έλλειμμα. Ή, ακόμα καλύτερα, να εφαρμόσουμε αυτό που κάνουν οι Αμερικάνοι. Να τους φορέσουμε όλους από μια φόρμα και να τους αναγκάσουμε να παράγουν κοινωνικό έργο. Να τους στείλουμε να ανοικοδομήσουν τους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς, ας πούμε. Τι ποσοστό πήρε ο Χριστόφιας το 2008; Γύρω στο 54%; Αυτό σημαίνει ότι περισσότερος από τον μισό πληθυσμό θα βάλει τη φόρμα του και τα αθλητικά του παπουτσάκια και θα πάει στον Βασιλικό να ξαναχτίσει τον σταθμό σε χρόνο dt. Μην σας φαίνεται βουνό… Από μια πέτρα να βάλετε ο καθένας, σώζετε τον τόπο από τον οικονομικό βάλτο, ενώ θα εξιλεωθείτε και για τις παρανοϊκές σας ψήφους. Έτσι είναι μάνα μου, να είμαστε υπόλογοι για τις ψήφους μας. Όχι σταυρό στον κάθε ανάξιο και άντε γεια. Τώρα που έχουμε έκτακτη ανάγκη, να πληρώσετε, να μάθετε.

Κάποτε ζούσαμε σε χώρα σαν το Λουξεμβούργο και τώρα σε χώρα βουτηγμένη στο βούρκο.

Αυτά συζητούσα με τη Μπρέντα τις προάλλες και μας ήρθε δύσπνοια συνδυασμένη με σκοτοδίνη. Δεν σφάξανε: Μπήκαμε στο ίντερνετ, κλείσαμε ταξίδι και ήρθαμε στα ίσα μας.

Ως πάρα-τζιει!

Τα Βιβλία Αγαπώ

Χτες το απόγευμα ξόδεψα τρεις ώρες μέσα σε τρία διαφορετικά βιβλιοπωλεία, προκειμένου να βρω βιβλία να αγοράσω. Πήγα στο Μετροπόλιταν, στο Σολώνειο και στο Public. Έλιωσαν τα πόδια μου, ζαλίστηκε το κεφάλι μου να κοιτάζει τίτλους και να διαβάζει περιλήψεις υποθέσεων. Με τα χίλια ζόρια κατέληξα σε δυο βιβλία, για τα οποία εκ πρώτης όψεως δεν πετάω και τη σκούφια μου, αλλά τουλάχιστον θα βοηθήσουν να περάσει ο Αύγουστος.

Δεν ήμουν ποτέ παιδί που του άρεσε να διαβάζει βιβλία. Σαν μωρό λάτρευα την ελληνική μυθολογία και τα έπη του Ομήρου αλλά ως εκεί. Από λογοτεχνία μηδέν. Διάβασα μόνο τα βιβλία που ήμασταν αναγκασμένοι να διαβάσουμε στο σχολείο για το μάθημα του «λογοτεχνικού βιβλίου», ήτοι «ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», τη «Λωξάντρα», τα «Ματωμένα Χώματα», τον «Καπετάν Μιχάλη», τη «Φόνισσα» και τη «Γαλήνη» αλλά ως εκεί. Αν ήταν στο χέρι μου, μόνο κόμιξ και Μίκυ Μάους θα διάβαζα. Και δεν με χαλούσε καθόλου.

Σηκώθηκα και πήγα στη Αγγλία να σπουδάσω όμως, και παρατήρησα ότι η πλειοψηφία του κοσμάκη είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Κάθε γειτονιά έχει κι από ένα μεγάλο Waterstone’s βιβλιοπωλείο και ο κόσμος διαβάζει. Στο λεωφορείο, στο μετρό, στο παγκάκι, όλοι οι Εγγλέζοι διαβάζουν. Θα μου πεις, με τέτοιο παλιόκαιρο που τους αποτρέπει να βγουν έξω, τι να κάνουν οι καημένοι; Διαβάζουν. Ε, θα μπορούσαν να λιώσουν στην τηλεόραση όπως κάνουν οι Έλληνες. Αλλά, οι Εγγλέζοι διαβάζουν. Και το πήρα πατριωτικά το θέμα, σκέφτηκα ότι δεν γίνεται εμείς που έχουμε τόσους σπουδαίους συγγραφείς να τους έχουμε στα ράφια να χάσκουν και οι Εγγλέζοι να μου το παίζουν κουλτούρα και πνεύμα.

Οπότε, άρχισα να διαβάζω. Έξι χρόνια στην Αγγλία, όταν δεν διένυα εξεταστική περίοδο, διάβαζα άσχετα βιβλία. Προμηθεύτηκα όλα τα κλασικά έργα που πρέπει να διαβάσει κάποιος πριν πεθάνει και τα κάλυψα. Εντρύφησα στον Κοέλιο λίγο πριν αρχίσω να τον κάνω εμετό και διάβασα σχεδόν όλες τις γλυκανάλατες μαλακιούλες του. Πιστεύω ότι έκοψα αρκετό δρόμο.

Ο αγαπημένος μου όμως, και πέσε να με φας όσο θες – δεν με ενδιαφέρει, είναι ο Νταν Μπράουν. Μπορεί να έγινε κουραστικός τελευταία επειδή ακολουθεί την ίδια δομή και έγινε πολύ προβλέψιμος, αλλά τα μυστήρια που σκαρφίζεται, δεν υπάρχουν! Οι παραφυάδες που ξεφύτρωσαν εξ αιτίας του είναι πολλές. Δεν υπάρχει πλέον μυθιστόρημα που να μην εμπλέκει μέσα μία μυστική αδελφότητα. Κατάντησε αηδία. Αδελφότητα για την ανακάλυψη του ελιξίριου της ζωής, αδελφότητα για ανακάλυψη της χαμένης Ατλαντίδας και πάει λέγοντας. Μόνο αδελφότητα για την απόδοση ευθυνών στο Μαρί δεν δημιουργήθηκε ακόμα!

Τέλος πάντων. Από τον καιρό που επέστρεψα στην Κύπρο μόνιμα δεν διαβάζω πολύ. Εκεί που διάβαζα 4-5 βιβλία τον χρόνο, τώρα πια μετά βίας διαβάζω δύο. Φέτος διάβασα μόνο ένα βιβλίο για το backstage του 1821 και ύστερα άρχισα το «Κοιμητήριο της Πράγας», αλλά μου έκατσε βαρύς ο Ουμπέρτο Έκο (σαν ταφόπλακα με πλάκωσε, έφτασα τις 200 σελίδες και ακόμα δεν κατάλαβα τι προσπαθεί να πει) και το σταμάτησα. Δεν βρίσκω πια βιβλίο να μ’ αρέσει. Τα παρατάω όλα στα μισά και νιώθω τύψεις. Αλλά αυτό πρέπει να κάνουμε γιατί ο χρόνος μας είναι πολύτιμος και δεν συμφωνώ να τελειώνουμε ένα βιβλίο απλά για να το τελειώσουμε, αν δεν αξίζει.

Εχτές τρεις ώρες μέσα στα βιβλιοπωλεία δεν μπορούσα να βρω μισό βιβλίο να με «καβλώσει». Έγιναν όμως και τα βιβλιοπωλεία... σκέτα περίπτερα. Πολλή γκόμενα, ρε γαμώ το. Ήθελα να ‘ξερα ποια ηλίθια πετά τα λεφτά της για να διαβάσει βιβλία με τίτλους του στιλ «το τελευταίο αντίο», «τα σκαλοπάτια της αγάπης», «στο κατώφλι του έρωτα» και τέτοια χαζά (οι τίτλοι είναι δικοί μου, αν και δεν θα εκπλαγώ αν υπάρχουν όντως στην πραγματικότητα). Χίλιες φορές να διαβάσεις το Playboy. Αν πάλι το Playboy δεν σε πείθει, λυπήσου τον Αμαζόνιο που αποψιλώνεται για να γίνει η κάθε κακογαμημένη συγγραφέας.

Αγόρασα δύο βιβλία τελικά. Ένα μυστήριο με αδελφότητες (τι να έκανα;) και ένα άλλο πιο… «αντρικό» όπου ένας κύριος περιγράφει αστεία περιστατικά που συνέβαιναν στα μπουρδέλα της γειτονιάς του στη δεκαετία του ’50. Άντε να δούμε πως θα βγει το καλοκαίρι…

Ποτέ Ξανά στον Πρωταρά!

Ποτέ ξανά στον Πρωταρά, αν θες να ζήσεις, ζήσε στα εξωτερικά!

Πήγαμε με τη Μπρέντα για σαββατοκύριακο στον Πρωταρά και ήθελα να φύγω από τις πρώτες δύο ώρες.

Από πού να αρχίσω.

Κατ’ αρχάς, το σπίτι μας. Το αγόρασαν οι γονείς μου το 1988. Έχω home video όπου εγώ και η αδελφή μου καθόμαστε στην βεράντα και τραγουδούμε το «απόψε ας βρεθούμε». Έχω ταινία που είμαστε με τους φίλους μου στα 17 μας και κάνουμε τις πρώτες μας αντρικές διακοπές με μπίρες και βότκες. Έχω φωτογραφίες από πάρτι και ερωτικές αλητείες που γίνονταν με συμμαθητές μου όταν παραθερίζαμε εκεί στα χρόνια του Λυκείου. Έχω απίστευτες αναμνήσεις γενικότερα από εκείνο το σπίτι, καθ' όλη τη δεκαετία του ’90. Αλλά μεταξύ του έτους 2000 και του 2011 υπάρχει ένα κενό. Και το διαμέρισμα έμεινε άθικτο, ασυντήρητο και παραμελημένο. Με όμορφα φαντάσματα και νεράιδες μέσα, που δυστυχώς όμως δεν υφίστανται πια. Χαλάστηκα στο δευτερόλεπτο μόλις ξεκλείδωσα την εξώπορτα.

Διασχίσαμε τον Πρωταρά να πάμε θάλασσα. Το κιτς σε όλο του το μεγαλείο. Οι γύφτοι στην Αγ. Βαρβάρα χτίζουν πιο καλαίσθητους δρόμους απ' αυτό το πράμα. Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά που διασχίζω τον παραλιακό, ήξερα τι να περιμένω. Τον διέσχιζα και το ’90, αλλά τότε δεν ήμουν καν 20 ετών και όλα αυτά τα λαμπιόνια και τα πολύχρωμα φωτάκια μου φάνταζαν σαν λεωφόρος του Λας Βέγκας και νόμιζα ότι ζω σε πολύ προχώ χώρα, τρομάρα μου. Ύστερα που άνοιξαν τα μάτια μου και κατάλαβα πόσο κουλ είναι να βρίσκεσαι σε περιοχή που έχει Μίνι Γκολφ, χορευτικά σιντριβάνια, Mc Donald’s και άπειρα Karaoke μπαράκια μέσα σε ένα μονόδρομο, απόρησα γιατί θέλουμε να έχουμε και τουρισμό. Ξενέρωσα και ντράπηκα.

Πήγαμε θάλασσα. Στην αγαπημένη μου θάλασσα. Χώρκατοι, χώρκατοι παντού! Λαϊκές γκόμενες με το καμένο μαλλί το οξυζενέ και το τιγρέ μπικίνι. Λαϊκοί ομορφονιοί να παίζουν ρακέτες και να νομίζεις ότι αν σφιχτούν ακόμα λίγο θα εκραγούν (τι κακό αυτό με τις ρακέτες;! Θα το αναλύσω άλλη φορά!). Κακόγουστα ταττού παντού. Παιδάκια με κουβαδάκια να τσακώνονται και να κλαίνε. Η μάνα να τα κατσαδιάζει, ο πατέρας να χάσκει αραχτός στην καρέκλα, χαϊδεύοντας τη κοιλιά του. Το νερό της θάλασσας γεμάτο φύκια. Γεμάτο βράχους. Αυτά δεν τα θυμάμαι να υπήρχαν το ’90. Δυσανασχέτησα. Είπα στη Μπρέντα να πάρουμε τα συμπράγκαλά μας και να φύγουμε και τσακωθήκαμε στην παραλία. Το πήρε προσωπικά γιατί θεώρησε ότι φταίει εκείνη που ήμουν κακοδιάθετος. Όταν της εξήγησα ότι δεν κάνω για να βγαίνω εκτός Λευκωσίας, μου είπε: «Κάνεις σαν τον γέρο!»

Οι δυο πιο ωραίες στιγμές ήταν όταν πήγε 7:00 το απόγευμα και άδειασε η παραλία. Μείναμε μόνοι μας και ο συνδυασμός ηλιοβασιλέματος και αγκαλιών λειτούργησε καθαρτικά στην ψυχή μου. Και η δεύτερη, όταν το βράδυ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου μπλέκονταν τα πόδια με τα χέρια και μπερδεύονταν τα σώματα. Κατά τα άλλα, με το που ξυπνήσαμε σήμερα το πρωί της Κυριακής, δεν μπήκαμε καν στη διαδικασία να πάμε για μπάνιο. Τα μαζέψαμε και ήρθαμε άρον, άρον Λευκωσία, η οποία μάλιστα, φάνταζε σαν τη Νέα Υόρκη μετά από αυτή την προσβολή αισθητικής και πολιτισμού που έζησα.

Ποτέ ξανά στον Πρωταρά, εκτός κι αν επιστρέψουν τα ‘90ς.

ΥΓ1: Ξέρω, ξέρω, θα μου αρχίσεις τώρα ότι μια χαρά είναι ο Πρωταράς αν αποφύγεις τις κοσμικότητες και πας και βρεις κόλπους ανεξερεύνητους, παραλίες ξεχασμένες απ’ το Θεό κτλ. Αλλά, μπα, δεν πείθομαι. Η μόνη λύση είναι να μαζεύεις λεφτά και να φεύγεις εκτός Κύπρου.

ΥΓ2: Σχετικά με την Τζιουλιέττα, η απόφαση είναι τελεσίδικη. Θα είναι κόκκινη. Ευχαριστώ για τις παραινέσεις σας!

Το Χρώμα Της Τζουλιέττας Μου

Με τούτα και με ‘κείνα, φτάσαμε στο δίλημμα του αιώνα:

Θα αγοράσω μία Giulietta Alfa Romeo και κόλλησα στο χρώμα. Θέλω συμβουλές.

Εμένα μ’ άρεσε εξ αρχής η κόκκινη. Αλλά πήγα στο μαγαζί και δεν είχαν ούτε μία κόκκινη να μου επιδείξουν και φοβάμαι να παραγγείλω έτσι, στα τυφλά χωρίς να την δω ιδίοις όμμασι. Γιατί μπορεί στο ίντερνετ και στις φωτογραφίες η κόκκινη να φαντάζει μία κούκλα, μπορεί οι πιο λάτρεις του είδους να δηλώνουν πως «Τζουλιέττα μόνο κόκκινη παίρνεις» αλλά εγώ αν δεν τη δω μπροστά μου δεν μπορώ να κρίνω. Η Μπρέντα δήλωσε: «Ποιος είσαι γιε μου και μου θες και κόκκινο αυτοκίνητο; Ο Κεν της Μπάρμπι;» Η μάνα μου ήταν κατηγορηματική «Όχι κόκκινο!» ενώ εμένα με τρομάζει λίγο το ότι το χρώμα βρομά Χριστόφια. Δεν θέλω να συνεχίζω να καταπίνω τον εμετό μου για τα επόμενα 15 χρόνια. Πάντως, μου είπαν ότι σε όλη την Κύπρο έχουν πουληθεί μόνο 3 κόκκινες Τζουλιέττες που αυτό είναι καλό. Τουλάχιστον δεν έχει γίνει ακόμα μόδα.

Υπάρχει και η άσπρη, η οποία στον κατάλογο είναι γοητευτικότατη, αλλά αν πας να τη δεις από κοντά είναι σαν το αμάξι του γαλατά. Άσπρο σαν το σμάλτο των δοντιών, σαν νοσοκομειακό όχημα, σαν σπερματοζωάριο. Ξέρω, ξέρω είναι της μόδας τα άσπρα. Αλλά αυτό τώρα, για καλό το λες; Που γέμισε η Λευκωσία άσπρα αυτοκίνητα; Δεν είναι σέξι το άσπρο. Δεν έχει μυστήριο. Αλλά, θα μου πεις από πότε σου πάει εσένα το σέξι και το μυστήριο; Αφού είσαι ανοιχτό βιβλίο. Αν ήσουν εξώφυλλο θα ήσουν σαν το «Απαγορευμένο» της Βίσση. Συνειδητοποιημένο και απέριττο. Ναι, αλλά δικαιούμαι να ζήσω κι εγώ τον μύθο μου έτσι; Πάντως, στη διαφήμιση το άσπρο είναι όλα τα λεφτά. Υπενθύμιση: Στις διαφημίσεις όλα τα προϊόντα είναι όλα τα λεφτά. Πφ!

Υπάρχει και το μαύρο. Που είναι σέξι και μυστήριο, αλλά δεν είναι Μερσεντές, ούτε Audi, ούτε καν BMW, και το Alfa Romeo δεν σε πείθει τόσο στο μαύρο. Επίσης, μέσα στη κυπριακή ζέστη το μαύρο θα μοιάζει με τάφο, με καζάνι που καίγεται, με πραγματική κόλαση και θα ξεκαπνίζει από τις αχτίνες του ανελέητου ήλιου. Έχει και μαύρα καθίσματα. Πολύ μαύρο γενικά. Δεν ξέρω. Μου αρέσει πιο πολύ από το άσπρο, αλλά μαύρο; Κάτι δεν μου κάθεται καλά. Ούτε στο πένθος δεν φόρεσα τόσο μαύρο.

Πείτε τίποτα γιατί κοντεύω να σκάσω. Τη Δευτέρα το απόγευμα το κλείνω. Και δεν το χωνεύω ότι σκαλώνω στο χρώμα! Μα κι αυτοί, κοτζάμ show room να μην έχουν ένα κόκκινο για δείγμα, να ξέρουμε τι μας γίνεται;

Η Οσία Μπρέντα

Κάθομαι και σκέφτομαι τη Μπρέντα Ντίξον.

Όπως ξέρει το παγκόσμιο, η Μπρέντα Ντίξον είναι η κοπέλα μου. Δεν την λένε έτσι, έχει ελληνικό όνομα. Αλλά αυτός ήταν ο ρόλος που υποδυόταν στο θέατρο όταν γνωριστήκαμε και της το κόλλησα. Παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα να μοιράζομαι τα προσωπικά μου με το παγκόσμιο και να ξεδιπλώνω τα συναισθήματά μου δημοσίως, με τη Μπρέντα κωλώνω. Για πολλούς λόγους.

Πρώτον, διότι η Μπρέντα με διαβάζει. Και είναι καλύτερα αυτά που νιώθω να της τα λέω κατ’ ιδίαν, παρά να τα μαθαίνει μέσα από το ίντερνετ σαν κοινή θνητή αναγνώστρια. Δεύτερον, επειδή ακριβώς με διαβάζει, ίσως να θεωρήσει ότι οποιαδήποτε δημόσια παραδοχή των συναισθημάτων μου αποτελεί ένα αναίσχυντο show off εκ μέρους μου, που ουδέν προσφέρει στο περαιτέρω κτίσιμο ή και ενδυνάμωμα της σχέσης μας. Πράξεις και όχι λόγια, θα μου πει. Τρίτον, επειδή η Μπρέντα έχει ισχυρή προσωπικότητα και την έχω άξια να μου αφήσει κάποιο κεραυνοβόλο σχόλιο εδώ πέρα και να μείνω σύξυλος, μη ξέροντας πώς να αντιδράσω. Ήδη έχει πάρει σβάρνα την μπλογκόσφαιρα και δημιουργεί φιλίες, και νιώθω ότι τα γεγονότα με προλαβαίνουν.

Νιώθω παράξενα με τη Μπρέντα. Ήρθε στη ζωή μου πάνω σε μία φάση που άρχισα να χωνεύω ότι θα μείνω μόνος μου και να εξοικειώνομαι με την ιδέα του γεροντοπαλίκαρου. Πάνω που άρχισα να αγαπώ την ιδέα του μπακουριού και να το βλέπω θετικά, πάνω που άρχισα να κάνω σχέδια για να φτιάξω εργένικο διαμέρισμα, πάνω που άρχισα να οργανώνω ταξίδια για έναν και να αποκλείω το ενδεχόμενο σχέσης επ’ άπειρον, ήρθε και μου τα έφερε όλα πάνω, κάτω! Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Τα τελευταία 10 χρόνια ήμουν single. Εξαιρώ ενδιάμεσες μαλακιούλες με γκόμενες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Επί της ουσίας ήμουν μόνος 10 χρόνια. Νιώθω δέος μόνο που το σκέφτομαι.

Είδα κι έπαθα να συνηθίσω ότι όλα αυτά που δεν συνέβαιναν στη ζωή μου τα τελευταία δέκα χρόνια, ανατράπηκαν. Ήταν τεράστια αλλαγή, μεγάλο σοκ, και αν θες, ένας από τους λόγους που δεν γράφω συχνά γι αυτήν, είναι επειδή ακόμα δεν πιστεύω ότι είμαστε μαζί. Για να καταλάβεις, σύντομα θα κλείσουμε εννιά μήνες μαζί και απορώ γιατί όλα πάνε κατ’ ευχήν. Εγώ συνήθως, μόνο μέχρι το δεύτερο ραντεβού έφτανα τα τελευταία χρόνια. Αν έβλεπα προοπτική και για τρίτο ραντεβού, νόμιζα πάω για γάμο!

Φτου, μην το ματιάσουμε, όμως. Όσο πάει η σχέση δυναμώνει, καλυτερεύει σε όλες τις πτυχές της και νιώθω μέρα με τη μέρα πιο into her. Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, φοβάμαι. Νιώθω τόσο άπειρος σε θέματα σχέσεων, τόσο ανάπηρος σε θέματα χειρισμού συναισθηματικών κρίσεων, που δεν ξέρω τι θα γίνει αν καμιά φορά πρέπει να είμαι εκεί, κι εγώ δεν είμαι, λόγω απλής άγνοιας και αχαπαροσύνης. Αλλά, μαθαίνω στην πορεία. Κανένας δεν περπάτησε από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε. Βέβαια κανένας δεν περίμενε και την ενηλικίωση για να περπατήσει, αλλά δεν μπορώ να έχω άλλες ενοχές τώρα. Το θέμα είναι ότι άρχισα να περπατώ και να μαθαίνω. Αλλά, ναι, φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί, παρόλο που πάντα ήμουν υπέρ των παιδιών και της οικογένειας, τώρα με την Μπρέντα, τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί εγώ σε ένα, δύο χρόνια να βρεθώ να αλλάζω πάνες και να σφάζομαι με τους αρχιτέκτονες για το σπίτι που θα πρέπει να χτίσω για να σπιτώσω τη φαμίλια. Φοβάμαι όταν καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως είμαι υπόλογος στο σόι της για την πορεία της σχέσης, αγχώνομαι για το κοινωνικό του πράγματος, για τα πάντα.

Το καλό είναι ότι η Μπρέντα είναι εναντίον του γάμου και δεν ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους καλουπώματα. Αλλά, ναι, μία δύσπνοια την έχω. Αυτά σκέφτομαι καμιά φορά και θέλω να πάρω τα βουνά. Από την άλλη, αυτά σκέφτομαι πάλι και χαμογελώ σαν μαλάκας.

Επίσης, αισθάνομαι άβολα, γιατί ανέκαθεν υπήρξα πολύ γενναιόδωρος με τα συναισθήματα μου, πάντα έδινα το 100% του εαυτού μου σ’ αυτές που γούσταρα και πάντα έτρωγα τα μούτρα μου. Τώρα δυστυχώς ανέπτυξα άμυνες, οι οποίες πολλές φορές με αναχαιτίζουν και δεν μου επιτρέπουν να είμαι αυτός που θα έπρεπε να ήμουν απέναντι στη Μπρέντα και είναι άδικο, γιατί μέχρι στιγμής αυτή είναι υπέρ του δέοντος σωστή απέναντί μου. Αλλά κι αυτό άρχισα να το δουλεύω και να το διορθώνω. Τι να κάνεις... Άμα έχεις περάσει από τη Κίρκη, τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, στο τέλος τα πληρώνει η Πηνελόπη.

Είναι παράξενο να είσαι σε μία σχέση μετά από τόσο καιρό. Δηλώνω χασκιασμένος και αμήχανος. Αλλά δεν έχει σημασία. Το σαββατοκύριακο θα πάμε Πρωταρά, θα την αγκαλιάζω μέσα στο κύμα, και η καρδιά μου θα χτυπάει στου Αιγαίου τα μπλουζ…

Δεκαπεντάλουτος!

- Βγήκαν τα αποτελέσματα του MRI (εντός δύο ημερών, άμα έχεις μέσον!), και δεν έχω τίποτα! Είμαι πολύ χαρούμενος.

- Βαρέθηκα φρικτά τον φετινό 15αυγουστο. Δεν έκανα τίποτα, έπληξα στη Λευκωσία. Δεν αντέχω άλλο όμως, είναι η τελευταία φορά που πειραματίζομαι με διακοπές εκτός Αυγούστου. Από του χρόνου, δεν κάθομαι στην Κύπρο τον 15αυγουστο που να με πληρώνεις εκατομμύρια!

- Να έρθει ο Σεπτέμβρης να αρχίσω πάλι θέατρο, Ισπανικά και λοιπές δημιουργικές ασχολίες γιατί δεν είναι κατάσταση αυτή. Είμαι συνέχεια ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, αποσυντίθεμαι και δεν έχω ούτε ένα καλό βιβλίο για να περάσει η ώρα μου. Ό,τι αρχίσω, το παρατώ στις πρώτες 150 σελίδες.