Σχέσεις κ Ιδεολογία - Τόλμη κ Γοητεία

Έτοιμο το έχω το θέμα που θ’ ανάψει σήμερα φωτιές!

Ερώτηση: Πόσο σημαντικό είναι να ταιριάζεις ιδεολογικά με το έτερον σου ήμισυ;

Διίστανται οι απόψεις.

Μία φίλη ισχυρίζεται ότι είναι εφικτή μία σχέση στην οποία οι δύο άνθρωποι διαφέρουν ιδεολογικά, δεδομένου πως ο ένας από τους δύο είναι αδιάφορος ως προς τις πεποιθήσεις του. Να είναι, ας πούμε, ο άντρας δεξιός, αλλά η σύζυγος που προέρχεται από αριστερή οικογένεια να μην έχει ιδέα τι πάει να πει Μάο Τσε Ντουνγκ και να έχει δει τον Τσε Γκεβάρα μόνο στην Εβίτα. Έτσι, λέει η φίλη μου, επιτυγχάνεται μία άλφα ισορροπία. Συμφωνώ, αν και εγώ προτιμώ να βγάλω καντήλες στο κεφάλι του πέους μου, παρά να ζήσω κάτι τέτοιο, γιατί θέλω τη σύζυγό μου να έχει άποψη και μάλιστα έντονη. Αν δεν πεθαίνεις για τα πιστεύω σου, δεν έχεις ενδιαφέρον ως άνθρωπος.

Ένας άλλος φίλος, πιο κακός, ισχυρίζεται ότι μία τόσο ετερώνυμη σχέση μπορεί να πετύχει, λόγω πάθους και σαδομαζοχισμού. Να σε αρπάζει η άλλη και να σε γλείφει, ας πούμε, λέγοντάς σου: «Έτσι περνά ο Χριστόφκιας το νομοσχέδιο», ενώ όποτε βάζει γκολ το ΑΠΟΕΛ στην Ομόνοια να την παίρνεις «από πίσω» και να της λες: «Έτσι πηδάμε τις Οθωμανές!»

Χαχα! Βαριά ατάκα, αλλά την άκουσα και ξεκαρδίστηκα!

Τέλος πάντων. Εγώ ουδέποτε φαντάστηκα ότι μπορεί να έχω πρόβλημα σε μία σχέση με κάποιαν που υποστηρίζει κάτι διαφορετικό από μένα, αλλά το ψιλό-δοκίμασα και δέκα μέρες άντεξα. Πώς να συνυπάρξω, μάνα μου, εγώ, με μία γυναίκα που δεν αγαπά την Ελλάδα; Πώς; Είναι σαν να μην αγαπά εμένα. Πώς να συνυπάρξω εγώ με κάποιαν που ακούει τον εθνικό ύμνο και δεν δακρύζει; Εντάξει, δεν είπαμε να βαλαντώσει και στο κλάμα, αλλά ένα δάκρυ όταν βλέπει τον Πύρρο Δήμα να δαφνοστεφανώνεται, οφείλει να το ρίχνει! Τον Κακλαμανάκη, έστω. Που είναι και πιο ωραίος γκόμενος.

Εντάξει, δεν είπα ότι θέλω να σπιτώσω και τη Μανωλίδου, αλλά καταλαβαίνεις. Σίγουρα δεν μπορώ να είμαι δίπλα σε μία γυναίκα η οποία περνά χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή το οδόφραγμα για να πιει καφέ στα κατεχόμενα, παραγκωνίζοντας την κατοχή και ένα τόσο μεγάλο διεθνές έγκλημα. Εκτός από αναίδεια ως προς την πλευρά μας, φανερώνει και αμορφωσιά. Γιατί αν μπορούσε να αντιληφθεί το μέγεθος της πράξης της, δεν θα το έκανε. Ούτε μπορώ να αποθεώνω κάποιαν που χορεύει τσιφτετέλια με τους Τούρκους, χάριν επαναπροσέγγισης! Λύσαμε όλα μας τα προβλήματα, η κοινωνική επαναπροσέγγιση μας έλειπε. Μα, τι το συζητάμε και χαλιόμαστε πρωινιάτικα; Μόνο και μόνο που σκέφτομαι το ενδεχόμενο η κοπέλα μου να ψήφισε Χριστόφια, είμαι άξιος να της κόψω το χέρι με τον μπαλτά του Σκαρμούτσου! Διότι, άντε να ανεχτώ την ομόνοια (ούτως ή άλλως, χέστηκα για τα ποδοσφαιρικά), άντε να ανεχτώ τον Λαυρέντη, τον Παπακωνσταντίνου και τον Τσακνή στο ράδιο (ούτως ή άλλως, εγώ βρήκα αλλού το αντίδοτο), αλλά στη σκέψη πως μπορεί να ψήφισε στις εκλογές Χριστόφκια, είμαι να πεθάνω!

Γιατί ποιοι ψήφισαν Χριστόφια; Οι γέροι και οι μέτριοι!

Κι εγώ μέτρια γυναίκα δεν μπορώ να έχω στο πλάι μου, θέλω να τη βλέπω και να την καμαρώνω. Θέλω μία ωραία σαν Ελληνίδα, που να ακούει τον Ομέρ Βρυώνη να λέει: «Θέλεις Διάκο μου την πίστη σου ν’ αλλάξεις;» και να της γυρίζει το μάτι. Με το μπαρδόν, μπορεί να σου φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι μεγάλωσα και δεν μπορώ τώρα, στα καλά του καθουμένου, να αλλάξω ρότα επειδή έγιναν της μόδας οι συντρόφισσες (άκου τώρα προσφώνηση: "Οι συντρόφισσες!" Όπως λέγαμε κάποτε "The Supremes").

Αλλά πες ότι έκανα την υπέρβαση και παντρεύτηκα μία αριστερή. Τι παιδιά θα κάνουμε; Θα τους διαβάζω εγώ ελληνική μυθολογία, θα τους μαθαίνω τη Μάχη των Θερμοπυλών και τον Πόλεμο της Τροίας, για να έρθει μια καλήν ημέρα η ετέρα να τους κάνει πλύση εγκεφάλου; Και να συγχύζει τα βλαστάρια μου με δηλώσεις του τύπου: «Εμείς είμαστε πιο κοντά στους Φοίνικες και τους Σύρους και μιλάμε Ελληνικά εκ παραδρομής;» Θα διαβάζω εγώ τους άθλους του Ηρακλή για να έρθει η μάνα τους, η ανάρχα, να τους διαβάζει τους άθλους του Μοχάμεντ ή τέλος πάντων τα θαύματα του Ρα, του Όσιρις και τα πάθη της Κλεοπάτρας; Όχι! Περήφανα φωνάζω όχι! Πλάκα, πλάκα, πιο εύκολα παντρεύομαι μία ξένη, ακόμη και μουσουλμάνα, παρά μίαν αριστερή.

Εγώ, έπρεπε να πάω στρατό το 1998 για να γνωρίσω αριστερό. Παλιότερα δεν ξέρω που τους είχαν αμπαρωμένους…

Και τώρα, πέστε να με φάτε!

Blow-Jobs

Ξέρω έναν μαλάκα, που όποτε βρεθούμε μου μιλά για το πόσο ευτυχισμένος είναι στην δουλειά του.

Όχι μόνο μου υπογραμμίζει πόσο ωραία περνά στη δουλειά του, αλλά χρησιμοποιεί και κάτι αγγλικές εκφράσεις του τύπου: “I feel complete” και “I am enjoying the creativity of my job” για να το κάνει πιο εμφανές. Καταλαβαίνεις… Είναι θέμα χρόνου να φάει τον βουζουνόπατσο! Μέχρι στιγμής, δεν έτυχε ούτε μισή φορά, να μην μου πει πόσο εκτιμά τους συναδέλφους του, πόσο τον ευχαριστεί να προσφέρει στην εταιρεία του, πόσο γεμάτος νιώθει με το αντικείμενο που επέλεξε να ασχοληθεί και άλλες παρόμοιες πίπες που μου προκαλούν εμετό.

Μην σας πω τώρα τι δουλειά κάνει ο συγκεκριμένος και τον «φωτογραφίσω», πάντως δεν πρόκειται ούτε για τον Σάκη Ρουβά, ούτε για την Άννα Βίσση που βγάζουν χιλιάδες ευρώ τραγουδώντας δυο φορές τη βδομάδα, ούτε για κανέναν τέλος πάντων που βγάζει πιο πολλά από τον μέσο Κύπριο με τη δουλειά που κάνει για να δικαιολογείται η δουλειό-λατρεία του.

Θεωρώ πως αν η δουλειά που κάνεις δεν σου αποφέρει εκατομμύρια, τότε δεν αξίζει να καμώνεσαι γι αυτήν. Όσο είσαι ένας απλός υπάλληλος και ξυπνάς από τις 6:30 για να πας στη δουλειά σου, δεν δικαιούσαι να υπερηφανεύεσαι για το επάγγελμά σου. Εκτός κι αν είσαι μαζόχας δηλαδή και γουστάρεις το πρωινό ξύπνημα, το οποίο εγώ πιστεύω ότι το συνηθίζεις μόνο με τον θάνατο! Και το πρωινό ξύπνημα να συνηθίσεις, ποιος νορμάλ άνθρωπος χαίρεται που δουλεύει; Ακόμα και οι πόρνες, που κάνουν την πιο ωραία δουλειά του κόσμου, κουράζονται μετά τον δέκατο λούτσο, όσο ακριβά κι αν τον χρεώσουν. Τολμάς να καμαρώνεις για τη δουλειά σου εσύ; Που εξυπηρετείς καθημερινά τον κάθε πικραμένο; Που ακούς τα τηλέφωνα να βαράνε ακόμα και στον ύπνο σου; Και που έχεις να δεις αύξηση στον μισθό σου δυο χρόνια τώρα, τάχα μου, τάχα μου λόγω κρίσης;

Ε, είσαι μαλάκας!

Και εκατομμύρια να σου προσφέρει η δουλειά σου, πάλι το άγχος θα σε τρώει. Γιατί θα θες τα εκατομμύρια να γίνουν δισεκατομμύρια. Άρα, θα δουλεύεις πιο πολύ. Και άνθρωπος που δουλεύει πολύ δεν είναι του γούστου μου, για να μην πω τίποτα χειρότερο. Μα αφού, ο σκοπός που εργαζόμαστε είναι για να βγάλουμε πολλά λεφτά ώστε να σταματήσουμε μια μέρα να δουλεύουμε. Άρα, το να καμαρώνεις ότι δουλεύεις πολύ, φανερώνει δυο πράγματα: Είτε ότι είσαι κακόμοιρος και δουλεύεις με τα μπούνια για να γίνει καλόμοιρος (πράγμα πολύ μίζερο για να το παραδεχτείς), είτε ότι είσαι πολύ πλούσιος και θες να γίνεις πλουσιότερος (πράγμα που φανερώνει την απληστία σου και το λειψό ποιόν σου)!

Ακόμα και διάφοροι φίλοι μου που κάνουν καλλιτεχνικές δουλειές και δουλεύουν σε ευχάριστα περιβάλλοντα, με λαμπερούς συνεργάτες και διεθνείς φίρμες, ξέρω ότι ξημεροβραδιάζονται στα στούντιο για να γυρίσουν μισό πλάνο και στο τέλος της ημέρας η πληρωμή δεν είναι αντάξια των σπουδών τους, ή τέλος πάντων ξεπατώνονται για δουλειές χαμηλής ποιότητος –μην ξεχνιόμαστε, στην Κύπρο ζούμε, η δημιουργικότητα πέθανε προ πολλού.

Επομένως, αν σε ξανακούσω άθλιε τύπε να μου λες: “I love my job” με αυτό το νεόπλουτο υφάκι που φωτίζει την ταπεινή σου καταγωγή, δεν θα ξέρεις από πού σου ήρθε.

Για να μην παρεξηγηθώ, προσωπικά μια χαρά ευχαριστημένος είμαι απ’ τη δουλειά μου, αυτό το κείμενο δεν είναι «σπόντα» για τη δική μου εργασία. Αλλά, σίγουρα, δεν σκίζω και τα ρούχα μου απ’ τη χαρά μου, ούτε ξυπνώ το πρωί στις 6:30 και λέω «δόξα σοι ο Θεός να πάμε γραφείο!» Αν αύριο κερδίσω το Λόττο, σίγουρα δεν θα συνεχίσω να εργάζομαι, ακόμα κι αν με λέγανε Johny Depp.

Για Όλα Φταίει ο Θεός!

Προ ολίγου, έλαβα ένα μαιλ από μια αραπίνα, η οποία μεταξύ άλλων κατάρων και ύβρεων, μου έγραψε και ένα: «Θα σε κρίνει ο Θεός μία μέρα» και έσκασα στα γέλια!

Άκου να δεις! Πριν πολλά χρόνια, η μάνα μου αποφάσισε να ενοικιάσει ένα διαμέρισμα σε τρεις Ιρανούς φοιτητές. Εγώ ήμουν κάθετα αντίθετος με την απόφαση, γιατί πρώτον τους Ιρανούς δεν τους θεωρώ ράτσα της προκοπής, και δεύτερον επειδή ήξερα ότι όταν με το καλό θα έφευγαν μια μέρα, η βρόμα που θα άφηναν πίσω τους θα ήταν τόσο μεγάλη που θα έπρεπε να ξαναβάψουμε το διαμέρισμα από πάνω μέχρι κάτω, να καθαρίσει.

Βέβαια, εμένα ποιός με ακούει μέσα σ’ αυτό το σπίτι, κλασικά η γνώμη μου περνά απαρατήρητη. Η μάνα μου έκρινε ότι "μπορεί να είναι Ιρανοί, αλλά κρατούν τσάντες Gucci", οπότε παύουν να είναι κούλλουφοι μουλάδες και ανάγονται αμέσως σε επίπεδο οσίου ιερομάρτυρα. Αυτά είναι τα μέτρα κρίσεως του μέσου Κυπραίου. Η τσάντα! Κρατάς Gucci, είσαι άξιος! Το ότι έρχεσαι από μία χώρα του υποκόσμου, όπως το Ιράν, με δικτατορία, που καταπιέζει τις γυναίκες και που είναι σε όλες τις εκφάνσεις της αντιδημοκρατική, δεν το λογαριάζουμε! Gucci pays the rent!

Τέλος πάντων, μην στα πολυλογώ, βάλαμε τους Ιρανούς έσω μας! Και φυσικά, έκαναν το διαμέρισμα μπουρδέλο. Και όχι μόνο το έκαναν μπουρδέλο, αλλά μια καλή μέρα εξαφανίστηκαν, επέστρεψαν στο Ιράν αφήνοντας μέσα στο διαμέρισμα όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα και δεν επέστρεψαν ποτέ! Μας έστειλαν ένα μαιλ το 2007 και μας έγραψαν: «Το Ιράν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, δεν μπορούμε να φύγουμε από τη χώρα και παρακαλούμε δείξτε κατανόηση. Θα επιστρέψουμε και θα σας πληρώσουμε τα οφειλόμενα όσο πιο σύντομα γίνεται!» Αυτό το "όσο πιο σύντομα γίνεται" φοβήθηκα κι εγώ. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε και εμείς δεν εισπράξαμε ούτε ένα ενοίκιο! Τρία χρόνια στα οποία από αυτούς δεν είχαμε ούτε ένα σημάδι ζωής!

Ε, αρκετά αντέξαμε κι εμείς, ανοίξαμε μια μέρα το διαμέρισμα και αρχίσαμε να πετάμε πράματα. Δεν ξαναείδαμε τόση βρόμα μαζεμένη! Να φανταστείς, βρήκαμε μέσα στο ψυγείο κρέας τριών ετών με γρασίδι βλαστημένο πάνω! Κατσαρίδες, αράχνες και μπόχα λες και ανοίξαμε τάφο του Τουταγχαμών. Να φανταστείς, φέραμε συνεργείο να καθαρίσει και αρνούνταν να μπουν μέσα οι άνθρωποι από τη δυσωδία! Τέλος πάντων, όλα τα αντικείμενα των Ιρανών συμπεριλαμβανομένων και των υπολογιστών και άλλων ηλεκτρικών συσκευών τα δώσαμε στους φτωχούς της γειτονιάς και το διαμέρισμα το νοικιάσαμε αλλού!

Τρία χρόνια μετά, οι Ιρανοί θυμήθηκαν ότι έχουν στην Κύπρο διαμέρισμα! Και μας έκαναν την τιμή να επικοινωνήσουν, να μας ρωτήσουν πως θα γίνει να τους στείλουμε με κούριερ τα υπάρχοντά τους στο Ιραν! Να με πιάνουν τα νεύρα εμένα και να βρίζω: «Σού είπα δεν θέλουμε πάρε-δώσε με τους άραβες, εκεί εσύ, κρατούν Gucci τσάντα! Τράβα τώρα!»

Οι Ιρανοί έστειλαν ένα μαιλ και μας ρώτησαν πόσα μας χρωστάνε όλα αυτά τα χρόνια για να μας πληρώσουν + πόσα θέλουμε για να τους στείλουμε με φορτωτική τα προσωπικά τους είδη στο Ιράν! Και έφτασε η ώρα, η μεγάλη στιγμή που έπρεπε εγώ να βγάλω το φίδι από την τρύπα και να τους εξηγήσω πως "προσωπικά είδη - πάπαλα!"

Τους έγραψα ότι δεν μπορούσαμε να περιμένουμε επ’ άπειρον να μας πληρώσουν, πέρασαν ήδη τρία χρόνια που δεν μας έδωσαν ούτε λίρα, ούτε απαντούσαν στα μαιλ και στα τηλεφωνήματά μας, αλλά επειδή κάναμε κι εμείς μαλακία και διαμοιράσαμε όλα σας τα υπάρχοντα στους φτωχούς, δεχόμαστε να μην πληρώσετε τίποτα από τα οφειλόμενα (σας χαρίζουμε δηλαδή €14000) και να μας αφήσετε ήσυχους!

Έγινε το σώσε!

Μόλις έμαθαν οι Ιρανοί ότι δώσαμε τα υπάρχοντά τους αλλού, άρχισαν να πέφτουν κάτι απανωτά μαιλ, στα οποία επικαλούνταν τον Αλλάχ κάθε δυο γραμμές! Μας έγραψαν ότι θα μας πάνε στα δικαστήρια (δεν διευκρίνισαν ποιο ακριβώς, εγώ μια φορά μόνο στης Χάγης δέχομαι να πάμε!) μας είπαν ότι αυτό που κάναμε ήταν ανήθικο (ενώ το να εξαφανιστείς τρία χρόνια και να μας αφήσεις απλήρωτους είναι ηθικότατο, ειδικά όταν σου δίνει άφεση αμαρτιών ο Αλλάχ) και ότι αν ήμασταν εμείς στη θέση τους τώρα δεν θα ήμασταν καθόλου ευχαριστημένοι (όπως βλέπεις, έπεσαν στη μάχη όλα τα σοβαρά επιχειρήματα!).

Δεν άντεξα, επιστράτευσα όλη τη νομική που ξέρω και έκατσα και τους έγραψα ένα μαιλ, άλλο πράμα! Το διάβασα και με φοβήθηκα ο ίδιος! Με κάτι λέξεις και ορολογίες που μόνο οι δικηγόροι ξέρουν. Και τσίμπησε η μαλάκω. Και ευτυχώς. Σήμερα μου απάντησε: «Δεν ξέρω τι να σας πω κύριε Αντίχριστε. Μένω έκπληκτη! Ο Θεός θα σας κρίνει μια μέρα!»

Χαχαχα!

Άστο διάλο από κει χάμω, που μου επικαλείσαι τον Αλλάχ με ψύλλου πήδημα. Μου κάνατε το διαμέρισμα λουτρό της Εμερκές με τους ναργιλέδες και τα τσιφτετέλια σας, με την απλυσιά και την ακαταστασία σας και τώρα θα με κρίνει ο Αλλάχ! Από πού κι ως που να με κρίνει ο Αλλάχ, κυρά μου; Εγώ είμαι Χριστιανός! Δεν έχει δικαιοδοσία ο Αλλάχ επάνω μου. Προέρχομαι από ηπειρωτικό δίκαιο εγώ! Δεν με πιάνουν οι Αλλάχ και οι Βούδες!

Τύπωσα το μαιλ και το έδειξα της μάνας μου, να ψαρώσει. Να μάθει άλλη φορά να μου φέρνει ενοικιαστές από τις αραπιές επειδή, «κρατούν Gucci τσάντα» (=άρα είναι καλά πλάσματα, συνεννοήσημα!) Ενοικιαστές μόνο από τη Σκανδιναβία από δω και πέρα! Που το 80% των κατοίκων της, είναι άθεοι! Μόνο με τους άθεους συνεννοούμαστε πλέον. Αν είναι να με κρίνει ο εκάστοτε θεός του ενοικιαστή, όταν δεν με πληρώνουν, προτιμώ τους άθεους!

Και ας μη σώσει να ξανανοικιαστεί το διαμέρισμα, όσο ζω!

Όταν Κατουρά ο Στρούθος!

Τις τελευταίες δυο μέρες, βρέχει στην Κύπρο. Μην φανταστείς ότι τρέχουν οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Απλώς βρέχει. Όπως μια καθημερινή μέρα στο Λονδίνο. Αυτό όμως, για μας τους Αφρικάνους, είναι αρκετό για να πλημμυρίσουμε και να το κάνουμε πρώτο θέμα στα κανάλια. Πάτα play να δεις το πιο κάτω επικό βίντεο:

Και τώρα οι επισημάνσεις:

-Πρόσεξες ότι ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος όταν εκφωνεί την είδηση λέει: «Την ώρα των βροχών μία γριά έπαιζε σε ένα χαντάκι»; Τι έπαιζε, μάνα μου, η γριά μέσα στο χαντάκι και παρολίγο να πνιγεί; Ππιριλιά; Παίχτες, οξά τσιαϊκούθκια; Έσκαβε λαγούμι για να κρυφτεί σε περίπτωση βομβαρδισμών; Ποια γριά «παίζει» μέσα σε χαντάκι; Σωστά κατάλαβες. Δεν ήθελε να πει «έπαιζε». Ήθελε να πει «έπεσε»! Το παραβλέπω όμως, καθότι όλοι έχουμε δικαίωμα στο σαρδάμ.

-Πρόσεξες ότι οι δημοσιογράφοι στα ρεπορτάζ επιμένουν να αποκαλούν την εκάστοτε κυπριακή πλημμυρισμένη πόλη, «Βενετία;» Συγγνώμη, έχουν πάει ποτέ στη Βενετία; Ξέρουν πως μοιάζει η Βενετία; Και αν ναι, είναι αυτό το μαύρο χάλι εφάμιλλο του ρομαντισμού που εκπέμπει η Βενετία; Η Κύπρος όταν πλημμυρίζει, μόνο με τη Σομαλία μπορεί να παραλληλιστεί. Άντε και με το Σουδάν! Ποια Βενετία, σιόρ! Η ποίηση σας μάρανε και όχι, η παρομοίωση δεν μας χρυσώνει το χάπι! Αντιθέτως, μας ξενερώνει περισσότερο για την έλλειψη υποδομής της πατρίδας μας.

-Hats off στον κύριο που έθεσε το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση: «Σαν την Λάρνακα δεν υπάρχει! Να κατουρή(σ)ει ο στρούθος, πνί(γ)ουνται ούλλοι!» Το βλέπουμε εις διπλούν, να εμπεδώσουμε το μεγαλείο της δήλωσης. Έτσι! Θεός! Πες τα άνθρωπέ μου, και εγώ σου εύχομαι μια μέρα να σε καμαρώσω και στον Λαζόπουλο. Έστω, στον Θέμο.

Την καημένη τη Λάρνακα! Η αγαπημένη μου πόλη της Κύπρου -μετά τη Λευκωσία. Η γενέτειρα της Βίσσης μου. Πλημμυρισμένη και παρακμασμένη. Ένας φίλος μου λέει, ότι η Λάρνακα πρέπει να καταργηθεί από πόλη και να μετονομαστεί ως «περιοχή αεροδρομίου» σκέτο. Σε λίγα χρόνια να το θυμηθείς, αυτό θα γίνει. Τέλος πάντων. Επιστροφή στο βίντεο: «Η Λάρνακα δεν υπάρχει. Να κατουρήσει ο στρούθος, πνίουνται ούλλοι!»

Χαχαχαχα! Θεός!

Αν Έχεις Τείχη Διάβαινε!

Άκουσες τα νέα…

Η Ελλάδα θα χτίσει ένα τείχος στον Έβρο για να σταματήσει την παράνομη μετανάστευση. Τώρα μόλις έβλεπα στο Mega, στην εκπομπή του Οικονομέα και του Καμπουράκη, τον υφυπουργό Προστασίας να λέει ότι κάθε μέρα από το συγκεκριμένο πέρασμα περνά μία ολόκληρη κωμόπολη μεταναστών, της τάξεως των 250.000 ανθρώπων! Και φυσικά, με το που πάρθηκε η απόφαση να αναχαιτιστεί το παράνομο μπούγιο, άρχισε να γίνεται το σώσε!

«Χτίζετε τείχη, θα κάνετε την Ελλάδα – Βερολίνο!» τους κράζουν. Και λίγο σας πέφτει κοτζάμ Βερολίνο δηλαδή; Το Βερολίνο είναι η Νέα Υόρκη της Ευρώπης! Δεν σας χάλασε! Προτιμάτε να γίνετε παράρτημα της Μπαγκλαντές; Αν ναι, να μην γκρινιάζετε για την αυξανόμενη ανεργία και την χάλια οικονομία σας. Να κάνετε την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και να σιωπήσετε, 'ντάξει;

ΟΚ, ούτε εγώ βρίσκω κομψό το τείχος. Είναι άσχημο, δεν λέω. Δέκα γκράφιτι όμως να ζωγραφιστούν επάνω του, θα γίνει μούρλια! Δεν θες γκράφιτι γιατί δεν είναι οικολογικό; Να σου δώσω άλλη λύση! Είδες τότε στο Lost, εκείνη την ηλεκτρομαγνητική περίφραξη που όταν περνούσε κάποιος ανάμεσα στους πασσάλους έτρεχαν απ' τα αφτιά του αίματα και έπεφτε κάτω τέζα; Ε, απ’ αυτά να βάλετε, που είναι πιο ψαρωτικά, πιο high-tech!

Να μην περάσει λαθρομετανάστης, ούτε για δείγμα!

Τώρα που το σκέφτομαι, κάτι παρόμοιο οφείλει να εφαρμόσει και η Κύπρος, που κατάντησε η λέρα της Μεσογείου. Για μας το θέαμα θα είναι ακόμα πιο συναρπαστικό. Φαντάζεσαι να περιφράξουμε την περίμετρο της νήσου με ηλεκτροφόρα τείχη; Να φτάνει η βαρκούλα στις όχθες μας και αμέσως οι λαθρομετάναστες να πρέπει να σκαρφαλώσουν το τείχος για να μπουν στο νησί, όπως στα «παιχνίδια χωρίς σύνορα». Και από πάνω οι Κύπριοι να τους πετάμε μπαλόνια με μπογιές ή νερό με τη μάνικα, για να χάσουν πόντους! Όταν το ΚΙΣΑ θα σφυρίξει λήξη θα κερδίσει η ομάδα που κατάφερε να περάσει πάνω από το τείχος όσους περισσότερους λαθρομετανάστες! Ένα χάρμα οφθαλμών, σαν το Fort Boyard θα είμαστε. Μόνο ο Φερεντίνος θα λείπει!

Η ιδέα είναι καταπληκτική και έχει και συνέχεια. Σκέψου πως θα φαίνεται η Κύπρος από το Google Earth! Σαν ένα μίνι σινικό τείχος! Θα είμαστε ορατοί ακόμα και από το φεγγάρι και έτσι θα προσελκύσουμε τουρίστες και από άλλους γαλαξίες, αφού πλέον οι Εγγλέζοι μας τελείωσαν! Τόσα και τόσα Alien φιλοξενούμε κατά καιρούς, δυο τρία διαστημόπλοια επιπλέον δεν θα βλάψουν. Αν πάλι το εγχώριο σινικό τείχος δεν αποβεί αποτελεσματικό, μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο: Να κλείσουμε όλη την Κύπρο από πάνω με στέγαστρο - τύπου Καλατράβα, και να μην μπορεί να μπει στον εναέριο μας χώρο, ούτε μύγα! Ένα στέγαστρο ατσάλινο που θα θυμίζει το νέο Wembley ή τέλος πάντων το Millenium Dome στο Greenwich, και θα θωρακίζει τη χώρα μας μια και καλή. Θα είναι ακριβό, αλλά σκέψου πόση προστασία θα μας παρέχει! Άσε που το καλοκαίρι, με τόση ζέστη θα μας παρέχει και σκιά! "Έξυπνοι τρόποι σκίασης!" Θα το κλείνουμε όταν πυρώνουμε για να βάζουμε aircondition, και θα το ανοίγουμε το βράδυ με τη δροσούλα, να μπορούν να καπνίσουν και οι καπνιστές. Όπως γίνεται στις καφετέριες.

Και δεν θα δεις λαθρομετανάστη ώσπου ζεις! Και τώρα ένα ποίημα, με τίτλο "Την Τείχη μου Μέσα." Εγέρθητοι!

«Χωρίς περίσκεψιν,

χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ,

χωρίς το μωρό μου,

μεγάλα κι υψηλά, τριγύρω μου έχτισαν τείχη!»

Golden Habana στη Λευκωσία

Υπάρχει ελπίδα.

Άνοιξε το Habana στην παλιά Λευκωσία. Ένα κουβανέζικο εστιατόριο, καφέ, μπαρ σε μία πάροδο της Λήδρας. Βασικά, κατεβαίνεις τη Λήδρας, και αν δεν κολλήσεις τύφο ή πανώλη από τη βρόμα και τη δυσωδία και φτάσεις μέχρι το Pull and bear, στρίβεις δεξιά και το βρίσκεις μπροστά σου.

Μία όαση ανάμεσα στις τετριμμένες επιλογές της πόλης. Ένα θα σου πω. Νομίζεις ότι είσαι στο εξωτερικό. Τόση προσεγμένη διακόσμηση, τόσο στιλ μαζεμένο μόνο σε πόλεις επιπέδου Λονδίνου, Παρισίων και Βαρκελώνης έχω δει. Το καφέ είναι πολύ χρωματιστό και νομίζεις ότι ανά πάσα στιγμή θα ξεπροβάλουν Μεξικάνοι κανταδόροι να τραγουδήσουν καρναβαλίστικα. Το μπαρ, μέσα, είναι πιο ψαρωτικό, σκοτεινό και σέξι, παραπέμπει σε Νέα Υόρκη με εμφανές όμως το λάτιν στοιχείο, ενώ το εστιατόριο είναι τόσο φινετσάτο που ντρέπεσαι να μπεις μέσα.

Όλα αυτά, σε συνάρτηση με τη θέα της παρακμιακής Λευκωσίας που παραπέμπει σε χώρα του Κάστρο (δεν απέχουμε και πολύ άλλωστε) συνθέτουν ένα απρόσμενο ταξίδι για τους πελάτες του Habana. Αλήθεια, σήμερα κατενθουσιάστηκα. Η μουσική, τα χρώματα, οι γεύσεις, όλα τέλεια! Τρία τέτοια να ανοίξουν στη Λευκωσία, δεν θα παραπονεθώ ξανά για το μαύρο χάλι της πρωτεύουσας. Ο χώρος εκπέμπει σεβασμό προς τον πελάτη. Δεν είναι απλά ένα χαμόσπιτο που το ανακαινίσαμε τσάτρα-πάτρα με επιδότηση της ΕΕ για να κάνουμε αρπαχτή και τα παίρνουμε απ’ όπου βρούμε.

Κάτσαμε εκεί δυόμιση ώρες, δεν ήθελα να φύγω. Γιατί όταν έφυγα, ξετυλίχτηκε μπροστά μου ένας ορυμαγδός από Κινέζες, Σρι Λανκέζες και Πακιστανούς και το ταξίδι από την Κουβά, τελείωσε στο Κυπριστάν. Μεγάλο θέμα αυτό, άλλη φορά θα το συζητήσουμε.

Να πάτε στο Habana, να το δοκιμάσετε, και ελπίζω να μην γίνει πολύ τρέντι στο μέλλον και να αναγκαστώ να το βγάλω κι αυτό από τη λίστα των επιλογών μου (παλιότερα είχα πωρωθεί με το Hustle, που να ήξερα ότι σήμερα δεν θα σε χωρούσε ούτε να κλάσεις!)

Αγίοι Δύο Ταχυτήτων

Ακολουθεί βλάσφημο κείμενο. Αν είσαι βαθιά θρήσκο άτομο, απολογούμαι. Έχουμε και λέμε:

Έβλεπα τον Άγιο Βασίλη σε κάποια διαφήμιση απόψε και σκεφτόμουν ότι τελικά υπάρχουν Αγίοι δυο ταχυτήτων. Οι φίρμες και οι πιο παρακατιανοί. Όπως δηλαδή υπάρχει και η Ευρώπη των δυο ταχυτήτων. Οι δυτικές χώρες που κάνουν κουμάντο και οι ανατολικές που υποφέρουν.

Υπάρχουν Άγιοι που θεωρούνται σοβαροί και αξιόπιστοι στα θαύματά τους, υπάρχουν και Άγιοι του πεταματού. Είναι, όμως, όλοι ομοβάθμιοι. Ο Άγιος Γεώργιος ας πούμε, είναι πρώτη φίρμα. Επειδή σκότωσε τον δράκο, όλοι τον έχουν περί πολλού και εκπέμπει ένα άλφα κύρος. Τον Άγιο Βαλεντίνο όμως, ποιος τον χέζει; Είδες εσύ κανέναν να κάνει τάμα εις το όνομά του; Πάλι καλά να λέμε, που δεν τον έχουν καταργήσει.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος επίσης. Κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει την αγιοσύνη του. Ούτε του Αγίου Νικολάου που έχει υπό την προστασία του ολόκληρο ναυτικό. Αλλά, τον Άγιο Βασίλη; Ποιος τον λογαριάζει εκτός από τα παιδιά; Που και αυτά όταν μάθουν πως δεν υπάρχει, και πως τα δώρα τα φέρνουν οι γονείς, τον ξεγράφουν με συνοπτικές!

Είναι αυτό που λέμε, «παρά να σου βγει το όνομα, καλύτερα να σου βγει το μάτι». Τόσες φιλανθρωπίες έκανε ο πραγματικός Άγιος Βασίλειος στην Καππαδοκία, και κατέληξε να θεωρείται Άγιος δεύτερης κατηγορίας επειδή τον έντυσε η κόκα-κόλα στα κόκκινα και τον ξεφτίλισε. Του βγήκε τ’ όνομα.

Είδες εσύ κανέναν άρρωστο να προσεύχεται στον Άγιο Βασίλη; Είδες κανέναν παπά να μιλά για το θαύμα της εικόνας του Άη Βασίλη; Ουδέποτε! Τόσες και τόσες εικόνες δακρύζουν, του Αγίου Βασιλείου, βράχος! Και αν δάκρυζε καμία κάποτε, αυτό έπρεπε να είχε γίνει πέρσι που ξέσπασε η οικονομική κρίση και θα είχε ξεπαραδιαστεί ο Άγιος με τόσα δώρα που θα έπρεπε να μοιράσει!

Η συνωμοσία και ο ρατσισμός ανάμεσα στους Αγίους έχει και συνέχεια. Έβλεπα τις προάλλες στο Σίγμα, τον θεολόγο κ. Πιτσιλίδη να μας αποκαλύπτει ότι, ο Άγιος Φανούριος δεν υπάρχει! Δεν είναι πραγματικός Άγιος! Έλεγε ότι, ο Άγιος Γεώργιος είναι ο πραγματικός Άγιος Φανούριος. Είχε γίνει μια παρεξήγηση και μπερδεύτηκαν τα ονόματα με τις εικόνες, τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ο Άγιος Φανούριος είναι nickname. Ο Άγιος Γεώργιος κάνει το θαύμα, υπό το όνομα του Αγ. Φανουρίου. Πώς πάει ρε παιδί μου, ένας VIP κάπου διακοπές και δηλώνεται στο ξενοδοχείο με ψεύτικο όνομα; Ε, έτσι.

Και δώστου να ψήνονται αβέρτα οι φανουρόπιτες, να νομίζουν οι γυναίκες ότι ο Άγιος Φανούριος τους βρίσκει τα απολεσθέντα τους… Άγιο Lost and Found πρώτη φορά βλέπω, by the way...

Επίσης υπάρχουν και Άγιοι που περιθωριοποιούνται λόγω καταγωγής. Ας πούμε, ουδείς γνωρίζει κάτι για τους Αγίους Τριμιθιάς που είναι χωριάτες, αλλά όλοι συμπαθούν τους Αγίους Ομολογητές που είναι στο κέντρο της Λευκωσίας. Κανείς δεν θέλει να ζήσει στην Αγία Βαρβάρα που φτάνει μέχρι τη Λάρνακα, ας πούμε. Και τώρα που το σκέφτομαι, και ο Άγιος Δομέτιος είναι ριγμένος μπροστά στον Άγιο Παύλο που θεωρείται πιο χάι! Γιατί αυτή η ταξική αντιμετώπιση; Αυτοί είναι οι δίκαιοι βίοι Αγίων;

Επίσης, διακρίνω μία μεγάλη αναξιοκρατία ανάμεσα στις γυναίκες Άγιες. Ας πούμε, εκτός από την «απόλυτη» που είναι η Παναγία, όλες οι άλλες είναι δεύτερα ονόματα. Στο ιερό μπαίνει πάντα πρώτο το όνομα της Παναγίας, όλες οι άλλες, μια ζωή στο πλάι της αφίσας! Δεν έκαναν, Κύριέ μου, θαύματα η Αγία Ελένη ή η Αγία Σεβαστιανή; Γιατί περνούν στα ψιλά των δελτίων ειδήσεων; Γιατί μια ζωή μόνο η Παναγία να μονοπωλεί τα μεσημεριανά;

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η εκκλησία προωθεί συγκεκριμένους Αγίους στον λαό. Όπως οι δισκογραφικές εταιρείες με τους παίκτες reality. Αυτός ο ρατσισμός πρέπει να τελειώσει, έχει κουράσει τον κόσμο. Απαιτώ όπως ο Άγιος Βασίλης δικαιωθεί και του αποδοθούν οι τιμές που του αξίζουν.

Κάτω η δικτατορία της Νάνσυς! Οι Αγίοι δεν είναι ‘Τόλμη και Γοητεία’ να πρωταγωνιστούν επ’ άπειρον ο Ριτζ και η Μπρούκ. Δώστε ψωμί και σ’ άλλους Αγίους!

Μόνο μην μου πεις τα Κάλαντα!

Ήμουν στο δωμάτιό μου και χασομερούσα στον υπολογιστή.

Παράλληλα, είχα μουσική στο μάξιμουμ.

Χτυπά το κουδούνι, δεν δίνω σημασία.

Ξαναχτυπά το κουδούνι, δεν δίνω σημασία.

Ξαναχτυπά ο κώδων: «Καμιά φίλη της μάνας μου θα είναι, μόνο εγώ είμαι σπίτι, άστην να κουρεύεται…» σκέφτηκα.

Ατού ο Γαβρίλης: Ντινγκ-Ντονγκ. «Βρε λες να είναι τίποτα σοβαρό; Πώς να ανοίξω έτσι όπως είμαι με το μποξεράκι. Πού είναι η ρόμπα μου;»

Ντινγκ – Ντονγκ! Απτόητο το κουδούνι.

«Φάουσα! Ανοίγω, έρχομαι!»

Ανεβαίνω τις σκάλες με ταχύτητα. Ανεβαίνω με φόρα τα σκαλιά, σαν τη Σαμπρίνα. Ανοίγω την πόρτα, βλέπω τρία παιδάκια: «Να τα πούμε, να τα πούμε;»

Τώρα αρχίζει ο εφιάλτης σας, σκέφτηκα! «Πείτε τα!»

Αρχίζουν να τα λένε. Εγώ να τα κοιτάζω πολύ αυστηρά. Έφτασαν μέχρι το ρεφραίν και σταμάτησαν. Άπλωσαν το κουλό τους.

- Γιατί σταματήσατε; Είπα εγώ, stop?

- … (δεν απαντούν, κοιτάζουν φοβισμένα, ψάρωσαν).

- Ως εδώ ξέρετε το τραγούδι; Δεν κάνατε πρόβες; Κατ’ αρχήν, εσύ, τραγουδούσες αδιάφορα. Σ’ έχασα σε κάποιο σημείο. Αφαιρέθηκα. Δεν ήσουν μέσα στο κομμάτι.

- …

- Κι εσύ, φαλτσάρησες λίγο. Δεν ήταν η καλύτερή σου φορά. Ήσουν απλά διεκπεραιωτικός, σαν να βαριόσουν. Και τι είναι αυτό το καπέλο του Άη Βασίλη; Περσινό. Σαν σκυλάδικα είστε!

- …

- Εμ, τα λέμε όπως-όπως τα κάλαντα, εμ, θέλουμε και χρήματα; Κάτσε να δω τι έχω. Ορίστε! Από δυο μπισκοτάκια ο καθένας, τα έκανε η γιαγιά μου! Χρόνια πολλά.

Τα παιδάκια άρχισαν να απομακρύνονται από την ώρα που άρχισα να μιλώ. Μπορεί να σκέφτηκαν αυτό που λένε συνήθως οι μανάδες: «Να προσέχετε με ποιους μιλάτε στον δρόμο!» Ε, μα δεν θα με τρελάνετε εσείς! Εγώ, θα σας τρελάνω! Μπουάχαχα!

Εγώ σαν παιδί ουδέποτε είπα τα κάλαντα. Το θεωρούσα ζητιανιά να ζητήσω έστω και 10 σεντ επειδή τραγούδησα το «αρχιμηνιά κι αρχή χρονιά» ως το ρεφραίν. Ντρεπόμουν επίσης να ενοχλώ ξένα σπίτια για να τους μεταφέρω το «πνεύμα των Χριστουγέννων!» Κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, τώρα.

Άμα θέλετε λεφτά, να πάτε να δουλέψετε. Μάθαμε όλοι τώρα τα "Χριστούγεννα" σε χώρα με 25 βαθμούς κελσίου, Δεκέμβρη μήνα!

Και πριν μπει η νέα χρονιά μια ευχή, γιατί σήμερα διάβασα εφημερίδες και τα πήρα στο κρανίο:

Εύχομαι ολόψυχα το 2011 να πέσει η κυβέρνηση. Να γίνει κάτι και να παραιτηθεί ο Χριστόφιας που μέρα με τη μέρα προσβάλλει όλα μου τα πτυχία με τις ελλιπείς του γνώσεις, την πενιχρή κουλτούρα του και την ηττοπαθή πολιτική του! Δεν αντέχω άλλα δυο χρόνια με αυτόν τον πρόεδρο! Δεν αντέχω! Θέλω να φύγει εκτός χώρας! Και ναι: Δεν είναι ωραίος ως Έλλην! Με το lifestyle που ακολουθεί, την αισθητική που δεν έχει και το φτωχό του λέγειν, μόνο Έλλην δεν δικαιούται να λέγεται! Η Κύπρος πρέπει να πάει μπροστά. Και μαζί του μόνο πίσω πάει ως τώρα.

Η κατάρα της χήρας: Πρέπει να φύγει, αλλιώς δεν θα ξαναβρέξει! Για κάθε μέρα που κυβερνά, ένα Αιθιοπάκι στην Αφρική θα πεθαίνει από ανίατη ασθένεια. Με κάθε του δήλωση, να καταστρέφεται ένα δάσος στον Αμαζόνιο! Με κάθε του χειραψία, μία πυρηνική κεφαλή να εκρήγνυται! Τι άλλο να πω πια για να τον φέρω στο φιλότιμο και να μας απαλλάξει από την ερασιτεχνική πολιτική του;?!

Αναδρομή: Το 2010

Μόνο με μία λέξη μπορεί να περιγραφεί το 2010.

Ήταν έντονο.

Είχε τεράστιες χαρές, και τεράστιες λύπες. Κοινώς, μας γάμησε. Είναι σαν τον καιρό, όπως τον καταντήσαμε σήμερα. Μια μας καίει, μια μας παγώνει, κλίμα τροπικό!

Τους πρώτους τρεις μήνες του '10, τους πέρασα καθηλωμένος στο κρεβάτι, παλεύοντας με τα μετεγχειρητικά σύνδρομα του ανευρύσματος, τα οποία δεν ξέρω αν ποτέ θα ξεπεράσω. Αισθάνομαι πλέον ότι μπορεί να πεθάνω ανά πάσα στιγμή και έχω φτάσει στο σημείο να μην κάνω σχέδια για τίποτα. Παλιότερα σχεδίαζα μέσα στο νου μου το πώς θα είναι το σπίτι μου, τα παιδιά μου, η οικογένειά μου… Τώρα πια, δεν σκέφτομαι τίποτε. Ούτε θέλω να σκέφτομαι οτιδήποτε. Ώρες, ώρες αμφιβάλλω και κατά πόσο θα φτάσω το φετινό καλοκαίρι να κάνω διακοπές. Πόσω μάλλον να ονειρεύομαι το μέλλον. Για τέτοια ψυχολογικά μιλάμε. Εν πάση περιπτώσει, έτσι φάγαμε τους πρώτους τρεις μήνες της χρονιάς και πάμε παραπέρα.

Ύστερα έδωσα εξετάσεις για το Δημόσιο και ήρθα πρώτος. Αυτό με αποζημίωσε όσο δεν φαντάζεσαι. Τα έχω ξαναγράψει, μην επαναλαμβάνομαι. Ήταν τεράστια τόνωση για το ηθικό μου. Πήρα, εν τέλει, τη δουλειά και αισθάνθηκα ότι προόδεψα και επαγγελματικά και οικονομικά. Τουλάχιστον επιβεβαίωσα ότι ακόμα ο νους μου δουλεύει.

Το καλοκαίρι, πάντως, ήταν υπέροχο. Μπορεί ολόκληρη η χρονιά να ήταν καταραμένη, αλλά το καλοκαίρι με αποζημίωσε. Τρεις μήνες ξεγνοιασιάς, σαν να ήμουν φοιτητής! Δεν δούλεψα ούτε μισή μέρα. Όλο διακοπές! Έβγαινα βράδυ παρά βράδυ, πήγα στη Βαρκελώνη ένα μήνα, ξεπέταξα από πάνω μου την υγρασία της Κύπρου, και φυσικά, πήγα στη συναυλία της Βίσση σαν Καρβέλας και έγινε το σώσε.

Εδώ, με την Αγγελική στη Βαρκελώνη. Φέτος, η Αγγελική ήταν όνομα και πράμα. Τρία χρόνια μετά τη γνωριμία μας, εξακολουθεί να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μου, με το σπαθί της. Σε αγαπώ!

Το βισσικό συναπάντημα, που λέτε, παίζει να είναι και ό, τι καλύτερο μου συνέβη τα τελευταία πέντε χρόνια! Το κοροϊδεύουμε, το σνομπάρουμε ως τάχα μου κάτι 'ελαφρό' (η ποιότητα σας έφαγε, μην ανοίξω τώρα το στόμα μου), αλλά τόσους μήνες μετά, όταν το βλέπω στο youtube πετάω στον ουρανό. Εξαϋλώνομαι. Για να καταλάβεις πόσο, κάθε που τελειώνει το βίντεο, σκηνοθετώ με τη φαντασία μου και τη συνέχεια. Ότι δηλαδή, η Βίσση συγκινείται και μου λέει: «Έλα να κάνουμε όλη τη συναυλία μαζί» και τραγουδάμε διάφορα ζεϊμπέκικα, όπως που χου το αγαπημένο μου «Βρε Κουτό» και κάνουμε ολόκληρο πρόγραμμα. Πέφτω να κοιμηθώ και πάντα βλέπω τη συνέχειά της φάσης. Άσε, δεν πάω καλά, το ξέρω, νιώθω σαν να μην με ξέρω!

Αν νομίζεις ότι ήμουν άνετος επί σκηνής με τη Βίσση, λανθάνεσαι. Νόμιζα θα βγει η καρδιά έξω από το σώμα μου από τις ταχυπαλμίες. Μάλιστα, σε κάποια φάση, σκέφτηκα: "Τελείωνε γαμημένο fabulous, κοντεύω να πεθάνω από την αδρεναλίνη!"

Το φθινόπωρο ήρθε το θέατρο. Με την ομάδα του θεάτρου πλέον με συνδέει μεγάλος έρωτας. Μεταφορικός έρωτας, αλλά και… κυριολεκτικός, για όσους κατάλαβαν. Θέλω να πάρω μια πολυκατοικία και να τους βάλω μέσα να ζούμε όλοι μαζί. Ειδικά όταν πήγαμε στη Ρόδο, επιβεβαίωσα πόσο πολύ τους αγαπώ. Αυτή η ομάδα μου χάρισε το αίσθημα του «ανήκειν», πράγμα που έχω να νιώσω από τον καιρό των μαθητικών μου χρόνων, τα οποία ξέρεις πόσο εκτιμώ και επιθυμώ. Μπορεί να υπήρχαν στιγμές που να βλαστημούσα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισα να παίξω μαζί τους, στις πρόβες, αλλά όταν έρχονται οι παραστάσεις…

Εδώ, η παράσταση της Ρόδου. Μακράν η καλύτερη που δώσαμε. Εγώ τουλάχιστον την απόλαυσα περισσότερο, επειδή ήξερα ότι από κάτω δεν με βλέπει κανένας γνωστός. Οπότε, έκανα επιπλέον καραγκιοζιλίκια άφοβα.

Μετά πέθανε ο πατέρας μου, σκατά φινάλε για την χρονιά. Το περιμέναμε εδώ και χρόνια ότι θα συνέβαινε, δεν μας ήρθε κεραυνός εν αιθρία. Αλλά το πραγματικό πένθος τώρα ξεκινά. Που ξεχνώ ότι πέθανε και τον ψάχνω. Διαβάζω κάτι στην εφημερίδα, φερ’ ειπείν, και ασυναίσθητα πάω να του το πω. Ή βλέπω κάποιον φίλο του στον δρόμο και βγάζω το κινητό να του τηλεφωνήσω. Εδώ είναι το πραγματικό πένθος και όχι στα μνημόσυνα, χώρκατε Κυπραίε που ήρθες να μου κάνεις μαθήματα ηθικής, τις προάλλες, φτου στα μούτρα σου τα ξιμαρισμένα!

Οι ισορροπίες άλλαξαν μέσα στο σπίτι από τότε. Όχι πως με τον πατέρα μου ζωντανό, ακολουθούνταν κάποια αυστηρή ιεραρχία, αλλά είναι απίστευτο το πως ανατρέπονται οι ισορροπίες εν μία νυχτί. Το πως ανακατατάσσονται οι προτεραιότητες, οι σχέσεις των υπολοίπων. Είναι σαν να αποχωρήσει αύριο από την ΕΕ, η Γερμανία. Θα γίνουν ή όχι όλα μπουρδέλο; Θα γίνουν.

Αυτά!

Στα τσακίδια, λοιπόν, το 2010 και όπως προείπα, δεν γουστάρω να θέσω στόχους για το 2011. Δεν με παίρνει να θέτω στόχους. Το μόνο που θέλω, είναι να με βαρέσει ο έρωτας και να ζαβλακωθώ όπως τότε, όταν πρώτο-ερωτεύτηκα και να πάω ταξίδι σε καμιά χώρα που δεν έχω ξαναπάει. Στην Κροατία κατά προτίμηση.

Κλείνουμε την χρονιά με ένα review του θρυλικού βίντεο με την Βισσάρα μου, οπτικογραφημένο από κάποιον άγνωστο φαν, που κατάφερε και τράβηξε αξιοπρεπέστατα όλο το happening, με τέλειο ήχο.

Καλό 2011. Αν κρίνω από το ’11 έτσι όπως το βλέπω γραμμένο σαν τρίαινα του εξαποδώ, πολύ διαολεμένο προβλέπεται…

Η Απομυθοποίηση των Σταρς

Μου είπαν μία ξεκαρδιστική ιστορία τις προάλλες, η οποία δεν ξέρω αν ευσταθεί, αλλά θα σας την πω, μιας και δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την πηγή μου.

Γνώρισα έναν τύπο, ο οποίος εργάζεται ως σωματοφύλακας σε διάφορους διάσημους. Μου είπε ότι, τις προάλλες, όταν ήρθε ο Ρουβάς στην Κύπρο για τα εγκαίνια του Sprider Store στη Λευκωσία, πήγε να τον παραλάβει από το αεροδρόμιο. Θα τον μετέφεραν κατευθείαν στη Μακαρίου για την εκδήλωση. Και άκου τώρα να γελάσεις! Στη διαδρομή, ο Ρουβάς κατουρήθηκε. Ρώτησε λοιπόν τον οδηγό: «πότε φτάνουμε στη Λευκωσία;» και ο οδηγός του είπε: «Σε 20’ περίπου!» Τότε ο Ρουβάς δεν άντεξε και είπε στον οδηγό να βγει από τον αυτοκινητόδρομο στην πρώτη έξοδο και να παρκάρει. Όπερ και εγένετο. Ο οδηγός σταμάτησε δίπλα από ένα χωράφι και ο Ρουβάς κατέβηκε και κατούρησε κάτω από μία ελιά. True story!

Δεν είναι απίστευτο; Θέλω να πω… Και ο Ρουβάς κατουρά! Εγώ νόμιζα πως μόνο τραγουδά και χοροπηδά! Δεν μπορώ να τον φανταστώ να κάνει οτιδήποτε άλλο! Άντε να τον φανταστώ να παίζει και σε βίντεο κλιπ. Αλλά, να κατουρά και μάλιστα κάτω από μια κυπριακή ελιά μέσα στα κάκκαφα, δεν μπορώ. Πεθαίνω στα γέλια μόνο στη σκέψη! Παναγία μου, visualise this: Τον Ρουβά να κατεβαίνει, να κατουρά κάτω από την ελιά, μετά να τον τινάζει λίγο να στεγνώσει, να σηκώνει το φερμουάρ και γυρνώντας προς τη λίμο, να πετάει τα γυαλιά ηλίου και να λέει στον σοφέρ: «Έτοιμοι;» χαχαχα!

Δεν ξέρω κατά που πέφτει αυτή η ελιά, αλλά ψάξτε να τη βρούμε, να την ανακηρύξουμε πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO. Να κολλήσουμε στον κορμό της μια πλακέτα: «Εδώ, εις τούτο το τίμιον ξύλον ούρησε ο εκλαμπρότατος Αναστάσιος Ρουβάς, εκ Κέρκυρας ορμώμενος, καθ’ οδόν προς την πρωτεύουσαν Λευκωσία, διά τα εγκαίνια των Sprider Stores» - Ιδάλιον 2010. Να φέρουμε και τον Χριστόφκια για τα αποκαλυπτήρια!

Αυτά είναι. Άπαξ κι έγινε η απομυθοποίηση, κλάψε την καριέρα! Είναι αυτό που λέγαμε κάποτε με έναν παλιό συγκάτοικο στο πανεπιστήμιο. Μπορείς να φανταστείς την ωραία της εστίας να κάνει την ανάγκη της; Με τίποτα. Ούτε καν να κλάνει δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Οι ωραίες γκόμενες, είναι υπερφυσικές! Τα περιττώματά τους τα εξαερώνουν, δεν τα αμολούν στις λεκάνες σαν εμάς τους κοινούς θνητούς. Αλλιώς, ξεγράφονται από χοτ γκόμενες! Εγώ, το ‘χω κάνει τάμα να δω ωραία γκόμενα να κλάνει. Ή τέλος πάντων, να μυριστώ την κλανιά της. Δεν συμβαίνει ποτέ. Και να συμβεί δεν πρόκειται να το παραδεχτεί. Κάποια πράγματα παραμένουν μύθος!

Και έτσι πρέπει να παραμένουν. Άκου κι άλλη πραγματική ιστορία να δεις ώσπου φτάνει η απομυθοποίηση. Τις προάλλες, ενώ επέστρεφα από Αθήνα, πήρα από το αεροδρόμιο Λάρνακας το λεωφορείο του ‘Καπνού’ για να έρθω στη Λευκωσία. Μπήκα στο λεωφορείο μαζί με τους άλλους χώρκατους και μόλις απέθεσα τη χειραποσκευή μου, ποιάν είδα να κάθεται δίπλα μου; Τη Λία Βίσση! Ναι, τη Λία Βίσση! Την αδελφή της Άννας Βίσση! Στο λέω πολλές φορές, να το εμπεδώσεις! Η Λία Βίσση πήρε το λεωφορείο του ‘Καπνού’ για να πάει από το αεροδρόμιο Λάρνακας στη Λευκωσία. Για τόση κρίση μιλάμε στη σόου μπίζ. Παίρνουν τώρα και οι σταρ τα λεωφορεία του λαουτζίκου! Μόνο ανέκδοτο που δεν μας είπε στη διαδρομή, από το μικρόφωνο του οδηγού! Μα, με το λεωφορείο του ‘Καπνού’, πηλέ μου; Στο τσακ ήμουν να της δώσω €40, να τα στερηθώ εγώ, να πάρει ένα ταξί! Αδελφή της Άννας είναι στο κάτω, κάτω. Να μου παίρνει λεωφορεία; Ίντα τζιαιρούς εφτάσαμεν!

Καλά, η Λία Βίσση δεν είναι σταρ, το ξέρω. Αλλά και πάλι. Με τον ‘Καπνό;’ Δεν μπορούσε να βρει ούτε έναν Πάμπο-Ταξιτζή να κάνει τη δουλειά της; Έρχεται το τέλος του κόσμου. Άμα και οι σταρ ζούνε σαν εμάς, όλοι τοίχο, τοίχο!

Το μόνο που έμεινε, είναι να πάω στα Goodies να φάω και να με σερβίρει η Παπαρίζου. Εκεί να δεις κακό. «Εξυπηρετείστε όλοι;» να μου πει, πάρτον κάτω τον πελάτη. Χαχαχα! Μια φορά, το σος στο cheeseburger θα ρέψει άφθονο!

Κωλοχριστούγεννα

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από τα Χριστούγεννα στην Κύπρο!

25 βαθμοί κελσίου έξω! 25!

Έβαλα ζακέτα να πάω να φάω στη νονά μου σήμερα το μεσημέρι, και στη διαδρομή έβγαλα σπυριά από τη ζέστη! Τι Χριστούγεννα να κάνω, που νομίζω ότι μόλις έφυγε ο Αύγουστος; Πάει, έρχεται το τέλος του κόσμου!

Christmas spirit, my ass! Εχτές έβαλα επίτηδες να δω στο ντιβιντί τη ‘Μελωδία της Ευτυχίας.’ Μόνο έτσι καταλαβαίνω Χριστούγεννα. Τζίφος. Δεν μπορώ να βλέπω Άλπεις και χιόνια ενώ έξω μας τρώνε οι μύγες. Βάζω χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο κομπιούτερ, μπας και πειστώ ότι χειμώνιασε, μια απ’ τα ίδια. Για χιόνια και έλκηθρα μιλάνε τα περισσότερα κάλαντα. Νιώθω ηλίθιος, τα σβήνω. Τι θα κάνουμε; Ώσπου να πεθάνουμε αυτή τη δουλειά θα κάνουμε; Με μαγιό θα καταλήξουμε, σαν τους Αυστραλούς! Και τουλάχιστον αυτοί είναι άσπροι, ξανθοί, χαρά Θεού. Εμείς μόνο με καμιά κελεμπία το σώζουμε.

Τελευταία χρονιά που περνώ εδώ Χριστούγεννα! Από του χρόνου, θα βρίσκω μία χώρα που έχει αποκλειστεί στο χιόνι και θα πηγαίνω εκεί να απολαμβάνω τζάκι, κρύο, ζεστά ροφήματα και ύπνο.

Θάνατος στον ήλιο και τη ζέστη! Ζήτω η εποχή των παγετώνων!

Το Διαβατήριο Μου 'πεσε απ' τα Χέρια

Αυτό είναι το ολοκαίνουριο διαβατήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μα, δεν είναι μία γλύκα;

Σκέψεις και συναισθήματα:

- Όπως βλέπετε, το πλάι αυτού του κομψοτεχνήματος κοσμείται από ένα σμήνος περιστεριών. Το «πουλλίν επέτασεν», που λέμε… Ε, αυτό!

- Υποψιάζομαι, όμως, τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό το τόσο χάλια εικαστικό: Σου λέει, πότε χρησιμοποιούμε το διαβατήριο; Όταν πετάμε! (Είμαστε νησί, η βασική μας έξοδος από εδώ πραγματοποιείται με αεροπλάνο), άρα ο όρος «το πουλλίν επέτασεν» έχει και κυριολεκτική σημασία! Κάποια πουλιά, όπως βλέπετε, είναι αναποδογυρισμένα. Προειδοποίηση ότι το ταξίδι που θα κάνεις με τις κυπριακές αερογραμμές μπορεί να σου βγει ανάποδο, ξινό.

- Δεν γνωρίζω επίσης, κατά πόσων τα πτηνά αυτά είναι όντως περιστέρια, ή αφηνιασμένα αμπελοπούλια που τρέπονται εις άτακτον φυγή κατόπιν πυροβολισμού. Άβυσσος η ψυχή του καλλιτέχνη, γιατί περί καλλιτέχνη πρόκειται.

- Εγώ πάντως, είμαι σίγουρος, κόβω το κεφάλι μου, ότι κάποιος μυστικός κώδικας κρύβεται πίσω από τη διάταξη των πουλιών. Ένας καινούριος κώδικας Ντα Βίντσι, ένα πράμα. Γιατί το πρώτο πουλί είναι γυρισμένο προς τα δεξιά, το δεύτερο προς τα αριστερά, το τρίτο προς τα κάτω και ούτω καθεξής; Τι θέλει να μας πει το μοτίβο; Γιατί σχηματίζεται μία πυραμίδα; Ποιοι μασόνοι κρύβονται πίσω από τον σχεδιασμό του; Μην είναι η λέσχη των Lions; Μην είναι οι Rotaract; Μην είναι ακροδεξιά στοιχεία ή κάποιοι νέο-ρατσιστές; Να ένα νέο μυστήριο για τον Ρόμπερτ Λάγκτον!

- Αν ανοίξεις το διαβατήριο θα δεις ότι κάθε ξεχωριστή σελίδα κοσμείται από ανάλογου απείρου κάλλους κυπριακά σύμβολα. Στην πρώτη σελίδα το αγαλματάκι της Αφροδίτης, στη δεύτερη μία κεφαλή αγρινού, στην τρίτη ένα πουλάκι, στην τέταρτη το Κερύνεια ΙΙ.

- Θαύμα ιδέσθαι! Ένα χάρμα οφθαλμών, ένας ύμνος στην αισθητική!

Βρείτε τον σχεδιαστή του, να του δώσουμε βραβείο.