Κυπριακό Splatter για τον Πέο

Δεν ξέρω γιατί δεν έγινε ακόμα talk of the town η hilarious σκηνή από την «Ελένη την Πόρνη» στην οποία η Ελένη κόβει τα αρχίδια του πατέρα της, που την επισκέπτεται ως πελάτης! Όλες τις μαλακίες τις συζητάμε σ’ αυτή τη χώρα, αυτό απορώ πως μας ξέφυγε. Γιατί δεν βγήκαν ακόμα όλες αυτές οι κυράτσες που τρέπονται και τέρπονται –σα δεν ντρέπονται- με τέτοιου είδους σειρές να ξεσαλώσουν για το πρώτο κυπριακό splatter στην ιστορία της εγχώριας δραματουργίας; Γιατί;!

Βρες το επεισόδιο και δες το. Είναι ξεκαρδιστικό! Δεν είναι αηδία, ούτε σόκιν. Είναι αστείο! Τόσο ερασιτεχνικό σενάριο και γέριμη ερμηνεία είχα να δω από κάτι χριστουγεννιάτικα σκετσάκια που ανεβάζαμε στη γιορτή της Στ’ Δημοτικού!

Το στόρι:

Ο πατέρας της Ελένης πάει να γαμήσει γιατί μαζεύτηκαν πολλά «χοντρά». Ψάχνει την Ελένη στην πλατεία Ηρώων και μετά από 2-3 αποτυχημένες προσπάθειες την εντοπίζει. Αυτή τον αναγνωρίζει και ετοιμάζει την εκδίκησή της. Τον οδηγεί στο δωμάτιό της και του ρίχνει κάτι ψαρωτικές ατάκες περί Χριστού και Παλαιάς Διαθήκης, τις οποίες είναι ν’ απορείς σε ποιο μπουρδέλο τις διδάχτηκε. Η τραγωδία προχωρά ακάθεκτη προς την αναγνώριση. Η Ελένη ρωτά τον Παφίτη πατέρα της τι «χόμπι» έχει και αυτός δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει χόμπι. Η Ελένη που έγλειψε πούτσες και πούτσες του εξηγεί. Αυτός βλαστημά την ώρα και τη στιγμή που ήρθε να ρίξει έναν πήδουλο και αντ’ αυτού νιώθει πως είναι στο «Ποιος θέλει να γίνει Εκατομμυριούχος». Όταν επιτέλους φτάνει η ευλαβική στιγμή του πεοθηλασμού, η Ελένη, σαν εκπαιδευμένη αμαζόνα από τα ΟΥΚ, βγάζει ένα Swiss knife από ανοξείδωτο ατσάλι και του κόβει τ’ αρχίδια!

Splash! Πάρτα αίματα στην κάμερα!

Η Ελένη για πρώτη φορά στη ζωή της νιώθει εξαγνισμένη. Ο πατέρας της σκούζει από τον πόνο και αυτή εις άπταιστη αθηναϊκή διάλεκτο του φωνάζει ως άλλη Καρυοφιλιά Καραμπέτη: «Σε μισώ! Σε μισώ! Φύγε απ’ εδώ!» Βουρκώσαμε. Ο πατέρας της τυλίγεται τα σεντόνια που είναι πια λερωμένα από τα αίματα και τρέχει στα σοκάκια της πλατείας Ηρώων, λίγο πριν τον μπουζουριάσει ένα αυτοκίνητο με πράκτορες του CID. Η Ελένη η Πόρνη μένει με την πούτσα στο χέρι. Κυριολεκτικά.

Είναι υπέροχο το ότι σειρές τέτοιου είδους σημειώνουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης! Υπέροχο γιατί επιβεβαιώνει τα όσα σούρνω κατά καιρούς στο σινάφι μας! Αν ας πούμε, ο Αντέννα μετέδιδε την ιστορία της «Ελένης της Χημικού», που ξημεροβραδιάζεται στο εργαστήριο του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής για να ανακαλύψει το φάρμακο κατά του καρκίνου, η σειρά θα κοβόταν στο 2^ο επεισόδιο. Δεν θα την έβλεπε κανείς. Για τις τσούλες όμως, πετάμε και την σκούφια μας! Αν επίσης, ο Αντέννα μετέδιδε την ιστορία της Μαντούς Μαυρογένους, ή της Μαντάμ Κιουρί, ή της Μητέρας Τερέζας, το ίδιο θα συνέβαινε. Αδιαφορία. Φέρτε μας πουτάνες!

Και δεν φτάνει που ο πτωχός λαουτζίκος ηδονίζεται με τόσο χαμηλού επιπέδου σειρές, όταν αυτές γίνονται λίγο πιο παραστατικές, ξυπνά μέσα τους η μυξοπαρθένα. Θα ξεχάσω εγώ την περιβόητη σκηνή της αιμομιξίας, που εδώ που τα λέμε ήταν και πολύ διακριτική οπτικά, η οποία προκάλεσε εθνικό σάλο; Ο βλάκας δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά της μυθοπλασίας από την πραγματικότητα. Το κάνει θέμα, το συζητά για μέρες! Εγώ θυμάμαι ότι όταν είδα σε ηλικία 9 ετών μία ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς στην οποία έβραζαν βολβούς ματιών μέσα σε μια κατσαρόλα, τρόμαξα. Μου εξήγησαν όμως ότι αυτό που βλέπω είναι ψεύτικο και έκτοτε απολαμβάνω τα θρίλερ. Εδώ γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν οι ενήλικες Κύπριοι τηλεθεατές ότι πρόκειται περί μυθοπλασίας και ότι αυτό που γίνεται δεν είναι αληθινό;!

Επειδή κατά βάθος φτιάχνονται με το θέαμα και τους δημιουργούνται ενοχές.

Τέλος πάντων. Δεν ξέρω τι ακριβώς μου φταίει. Μου φταίνε πολλά πράγματα. Με ενοχλεί το γεγονός ότι μία πουτάνα προβάλλεται μέσω μίας σειράς και δημιουργείται σούσουρο γύρω από το όνομά της. Με ενοχλεί που η ζωή μίας επιστήμων δεν θα προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον, ενώ η ζωή μίας επιστημούνας σαρώνει. Με ενοχλεί και το επίπεδο της παραγωγής. Δεν γίνεται το «Νησί» και η «Ελένη η Πόρνη» να σημειώνουν την ίδια επιτυχία, ρε φίλε. Δεν γίνεται! Θα μου πεις, και τα Ζάρα πουλάνε, και τα Chanel πουλάνε. ΟΚ πάσο. Αλλά εγώ γιατί να πρέπει να περιστοιχίζομαι από κόσμο που ντύνεται μόνο με Ζάρα; Με ενοχλεί.

Δεν είναι δυνατόν αυτή η σειρά να λανσάρεται ως η «πιο ακριβή κυπριακή παραγωγή», αλλά παρόλα αυτά να είναι τίγκα στα σκηνοθετικά λάθη, τίγκα στις πομπώδεις ερμηνείες που πρωτίστως προκαλούν γέλιο αντί κλάμα και να παραπέμπουν σε ερμηνείες Βίρνας Δράκου. Τρε-πασέ! Και τέλος, με ενοχλεί που όταν αυτή η πρόστυχη ζωή απεικονίζεται κάπως πιο παραστατικά, προσομοιάζοντας τουλάχιστον σε σοφτ πορν των '70ς μπας και καβλώσουμε λίγο, ξαφνικά θυμόμαστε τους ηθικούς φραγμούς μας και σοκαριζόμαστε από την προβολή της κοπής των όρχεων με μαχαίρι!

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει! Ουστ!

Τις φωτογραφίες τις δανείστηκα από το www.showbiz.com.cy

Στα Θέατρα της Αθήνας

Ο κυριότερος λόγος που ταξιδεύω μόνος μου στην Αθήνα κάθε χρόνο, είναι επειδή ουδέποτε βρίσκω άνθρωπο που να επιδιώκει ή να αντέχει το πρόγραμμά μου. Εγώ πάω στην Αθήνα μόνο αν τραγουδά η Βίσση και αν δεν τραγουδά συμβιβάζομαι μόνο με άγρια θεατρότσαρκα. Για κάθε μέρα που είμαι στην Αθήνα αντιστοιχεί μία θεατρική παράσταση. Αν σ’ αρέσει! Ε, όπως θα κατάλαβες, δεν αρέσει σε πολλούς.

Λοιπόν, είδα τέσσερεις παραστάσεις όσο ήμουν εκεί. Άκου τη γνώμη μου, να ξέρεις τι παίζει αν τύχει να βρεθείς σε κάποια απ’ αυτές, τώρα τις γιορτές!

Ράους! Στο θέατρο Πειραιώς 131, γραμμένο από τα είδωλά μου, Ρέππα - Παπαθανασίου.

Μία βλακεία και μισή! Πρώτη φορά στη ζωή μου βαρέθηκα τόσο πολύ σε έργο τους. Ειδικά στο δεύτερο μέρος μετρούσα λεπτά να φύγω! Πρώτη φορά στη ζωή μου είπα κι εγώ νυσάφι πια με τις επαναλήψεις των εαυτών σας και ουδέν μετριασμό της ποινής επιδέχεται το εγχείρημά τους. Στην πυρά να καεί! Βάλε όλες τις «Τρεις Χάριτες» και το «Αυστηρώς Κατάλληλο» σε ένα μπλέντερ με ολίγη από σάτιρα επικαιρότητας και γιου γκαντ ιτ. Πεταμένα λεφτά! Η μόνη στιγμή που χαμογέλασα λίγο ήταν όταν η Ελένη Γερασιμίδου είπε ότι θέλει να γίνει σαν την Ζέτα Μακρυπούλια. Που κι αυτό είναι αστείο μόνο όταν βλέπεις τη Γερασιμίδου να το λέει, γιατί το φυζίκ της από μόνο του, βοηθά. Κατά τα άλλα, μαλακία. Πιστεύω ότι και οι ίδιοι οι ηθοποιοί το ξέρουν ότι παίζουν μαλακία γιατί βιάζονταν να πουν τα λόγια για να τελειώνουν να πάνε σπίτια τους, ενώ κάποιες στιγμές όταν βρίσκονταν επί σκηνής αλλά δεν έπαιζαν, έπιαναν και ψιλή κουβέντα μεταξύ τους!

Τα Κορίτσια με τα Μαύρα – Θέατρο Αλίκη, των Ρήγα – Αποστόλου.

Είδες το «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή;» Αν το είδες και σου άρεσε, μπορείς να το ξαναδείς σε επανάληψη σε καινούριο context, στο «Κορίτσια με τα μαύρα». Η υπόθεση είναι η ίδια, οι σχέσεις των ηρώων περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους άξονες, το σκηνικό το ίδιο αλλά αντί για παραδοσιακό σπίτι, εδώ έχουμε μοναστήρι. Ακόμα και η Μουτίδου που στον «Μπαμπά» σάρωνε ως μοιρολογίστρα, εδώ σαρώνει ως κωφάλαλη. Πρόκειται για το ίδιο έργο, σου λέω. Το ίδιο έργο σε βαθμό θράσους! Σε βαθμό που θέλεις τα λεφτά σου πίσω. Το μόνο που μ’ άρεσε ήταν το σκηνικό που άλλαζε με κινηματογραφική ταχύτητα και έδινε την εντύπωση πως βλέπεις τηλεόραση και όχι θέατρο. Όπως δηλαδή συνέβαινε και στο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή!» Έλεος.

Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα – Θέατρο Λαμπέτη, των Ρέππα – Παπαθανασίου.

Αυτό μάλιστα. Ναι, είναι κι αυτό ένας αχταρμάς από τις «Τρείς Χάριτες» στο πολύ πιο προσεγμένο όμως, τόσο που δεν μπορείς να τους κακίσεις που επαναλαμβάνουν κάποια αστεία και κάποιες κλασικές τεχνοτροπίες τους στο κείμενο. Θα το παίξουμε και εμείς, στην Κύπρο, με τον ερασιτεχνικό θίασο του Αγ. Αμβροσίου, και προσυπογράφω πως πρόκειται για πολύ καλό έργο. Εξ ου και η τρίτη χρονιά που ανεβαίνει εν Αθήναις. Όμως! Έχω να πω ότι με τα χρόνια το casting ξέφτισε. Εκτός από την Σταυροπούλου και τον Χατζηπαναγιώτη που παίζουν κυρίως ενστικτωδώς και προκαλούν τον γέλωτα ούτως ή άλλως με τον τύπο τους, όλοι οι άλλοι ηθοποιοί είναι πολύ μέτριοι. Μην μιλήσω για την Τζόυς Ευείδη που είναι η προσωποποίηση του «έλιωσα» πάνω στη σκηνή, με μια βραχνάδα που δεν της επιτρέπει να αρθρώσει ατάκα σωστή. Τέλος πάντων, γέλασα και πέρασα ωραία, αλλά δεν πέταξα και τη σκούφια μου.

Και πάμε στην πραγματική αποκάλυψη:

Η Γυνή να Φοβείται τον Άντρα, στο θέατρο Κιβωτός – Μπέζος κ Τσαλίκη.

Μα πόσο ωραίο! Πόσο ωραίο!

Δεν είναι μόνο η νοσταλγία για την εποχή που εκπροσωπεί. Είναι και η προσέγγιση του Μπέζου στο ορίτζιναλ που είναι τόσο σχολαστική και ευσεβής που συγκρίνεται άνετα με το κινηματογραφικό έργο. Σκηνικά, κοστούμια, μουσική, τα πάντα! Τόσο ο Μπέζος, όσο και η Τσαλίκη κοντράρονται άνετα με τον Κωνσταντίνου και την Κοντού και αυτό το δηλώνω απερίφραστα χωρίς καμία διάθεση για ιεροσυλία. Η προπόνηση του Μπέζου σε παρόμοιους ρόλους τόσα χρόνια, βλέπε Δόγγανος και οικογενειάρχης στις σειρές του αντένα, συνέβαλε θετικά στο χτίσιμο του ρόλου του. Κάθε μορφασμός του προκαλεί πολύ γέλιο.

Στέκομαι λίγο στη μουσική επένδυση, γιατί την επιμελήθηκε και συνέθεσε η Δήμητρα Γαλάνη. Ναι, το κάνανε μιούζικαλ το έργο. Και τους στίχους τους έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου! Μιλάμε, υπερπαραγωγή! Ρώτησα στο διάλειμμα μια ταξιθέτρια για το που μπορώ να βρω τα τραγούδια της παράστασης – δεν είναι και πολλά η αλήθεια – και δεν είχε ιδέα. Κρίμα.

Αν διερωτάσαι, σου λέω πως ναι, στο τέλος γκρεμίζεται το ταβάνι όπως και στην ταινία και είναι πολύ μαγικό. Και τρομερά συγκινητικό. Θα δυσκολευτείς να κρύψεις το δάκρυ αν είσαι με παρέα. Αν είσαι μόνος σου, θα σου φύγει αβίαστα. Να πας να το δεις. Από τα τέσσερα που είδα, μακράν το καλύτερο!

Και μιας και μιλάμε για θέατρο, να σου πω ότι το Σάββατο, αυτό που έρχεται, θα πάμε με τον Δικηγορικό Σύλλογο Λευκωσίας να παίξουμε τη δική μας θεατρική παράσταση εκεί. Το «Λεφτά με τη Σέσουλα» στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου. Ορίστε το τρέηλερ.

Αν μένεις στη Ρόδο, κόπιασε να γνωριστούμε! J

Face 2 Face

Θα στα γράψω περιληπτικά, γιατί σου γράφω από τον υπολογιστή του ξενοδοχείου που σέρνεται και δεν αντέχω να δουλέυω ακόμα με Windows 95!

Ψες είχα το ωραιότερο βράδυ της ζωής μου. Τόσο ξεφάντωμα είχα να κάνω από την ημέρα που απολύθηκα από τον στρατό. Έγινε 7:00 για να επιστρέψω σπίτι, το κλείσαμε το Αρένα! Έγινα ντίρλα από το πρώτο μισάωρο, να φανταστείς μέχρι και head banging στον Ρουβά έκανα! Είχα και την Αγγελική και τον Μάρκο που "έστησαν" την τέλεια παρέα, δεν είχα καλύτερο!

Άκου να μαθαίνεις:

- Ο Ρουβάς βγαίνει στη μίαμιση με το "Σπάσε τον χρόνο." Αποθεώνεται. Τα χορευτικά του μοιάζουν πολύ με το "They don't really care about us" του μακαρίτη του MJ. Παρόλο που είναι 38 χρονών, από κοντά φαίνεται πολύ νεότερος, μην σου πω γύρω στα 25. Γίνεται πραγματικό παραλήρημα στο "Όλα γύρω σου γυρίζουν". Δική μου αγαπημένη στιγμή το "Ξανά" που το τραγουδήσαμε με την Αγγελική με κίνδυνο να σκίσουμε πνεύμονα και το "Εμένα Θες" που είναι ό,τι καλύτερο έβγαλε ο τύπος τα τελευταία 10 χρόνια!

- Η Βισσάρα βγαίνει στις 2:30. Με καινούρια ρούχα. Ευτυχώς πέταξε εκείνα τα κόκκινα κουρέλια που της έδωσε η άχρηστη η κόρη της να φορέσει στην πρεμιέρα και τώρα μοίαζει όντως με σταρ, απαστράπτουσα στα ασημένια! Όπως είπα και χθες, η ενέργειά της και το κέφι της είναι πλέον beyond science για την ηλικία της.

- Η Βίσση άλλαξε ελαφρώς το πρόγραμμα. Δεν λέει πια τον "Σαδισμό", ούτε το "Είμαι" δυστυχώς. Λέει όμως το "Πέστο ξανά" (αγαπημένο), την "Έμπνευση" και το "Ακόμα μία" που είναι ότι πρέπει για nostalgia mood. Επίσης, χάρηκα που όλοι ήξεραν απ' έξω την "προτεραιότητα" και την τραγουδούσαν δυνατά. Ωστόσο, επιμένω ότι η καλύτερη στιγμή του προγράμματος είναι το "Ρε!" Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι και πολλά. Ήμουν τόσο μεθυσμένος που ελάχιστα θυμάμαι από ψες. Για να καταλάβεις, σήμερα όχι μόνο δεν έχω φωνή, αλλά όταν κάνω προσπάθεια να μιλήσω, πονάω τον λαιμό μου!

- Τη σύμπραξη με τον Ρουβά, την περίμενα πιο avant garde. Δεν είπαν κάτι πρωτότυπο. Αν θυμάσαι το πρόγραμμα τους στο Χάος το 1996, θα προσέξεις ότι λένε τα ίδια τραγούδια. Ευτυχώς αφαίρεσαν τα "έρωτα ή πόλεμο", "άντεξα" που κατά τη γνώμη μου δεν ταίριαζαν και επιτέλους είπαν την "αντίστροφη μέτρηση" σε ορίτζιναλ εκτέλεση. Η αποθέωση των 90ς είναι εδώ. Πολύ συγκινητική στιγμή! Κλείνουν, με την Βίσση να τραγουδά το "Ξανά" και τον Σάκη να προσπαθεί να πει το "Δώδεκα."

- Μετά βγαίνει ένας ντίτζεϊ και πρήζει τον κόσμο με ξένες επιτυχίες μέχρι που ξαναβγαίνει ο Σάκης στις 5:00 για να υποβάλει τα σέβη του στα σουξέ του Ρέμου. Τον ακολουθεί η Βίσση στις 5:30 με το λαϊκό πρόγραμμα στο οποίο ακούμε τα πάντα, από το "Σε χρειάζομαι" μέχρι το "Αφήστε την να πάει όπου θέλει". "Μαύρα γυαλιά", "Παραλύω", "Ερωτευμενάκι", "Το πολύ, πολύ", "Σε θέλω-Με θέλεις" και φινάλε με τον "Τελευταίο χορό".

- Στο μεταξύ, εγώ ανταλάζω γαρύφαλλα με μια ξανθιά από το μπροστινό τραπέζι και αφιερώνουμε ρεφραινάκια ο ένας του άλλου! Στο "Σ' έχω επιθυμήσει" είμαι ήδη στο τραπέζι της και χορεύω μαζί της. Είναι κι αυτή τύφλα. "Πώς σε λένε;" τη ρωτάω, "Είμαι πολιτικός μηχανικός" μου απάντησε. Κατάλαβες. Μου χόρεψε σε πλήρη κάβλα το "Ντρέπομαι να ζητήσω συγγνώμη" μου βάρεσε παλαμάκια όταν της χόρεψα το "όλα τα λεφτά" και στο "Δεν θέλω να ξέρεις" χορέψαμε slow, όπως στο Δημοτικό. Φιληθήκαμε. Οι φίλες της από το τραπέζι της με κοίταζαν με το μισό τους, ή αδιαφορούσαν πλήρως. Σε κάποια φάση, μια σκύλα την τράβηξε προς το μέρος της και της έμπηξε τις φωνές, τύπου "τι κάνεις μ' αυτόν στο τραπέζι μας!" απτόητη όμως η δικιά μου! Μου είπε ότι είναι 24 ετών, μα νομίζω έκοβε χρόνια. Καβλαμαρούδες, φίλε μου! Ένα γαρύφαλλο και ένα ρεφραίν αρκούν!

- Σόρρι που θα ακουστεί κάπως, γιε μου, αλλά μόνο η Βίσση με κάνει ευτυχισμένο. Όσο μεγαλώνω σκέφτομαι ότι πρέπει να αποφεύγω τόσο βαρύγδουπες και αμφιβόλου ποιότητος δηλώσεις, αλλά ψες το επιβεβαίωσα. Μόνο η Βίσση αξίζει, μόνο αυτή καταφέρνει να αναδύσει αγγέλους από τα σωθηκά μου! Ένα χρόνο μετά το ανεύρυσμα και με νέα φιλοσοφία ζωής, μπορώ να σου πω με σιγουριά πως αν πέρσι πέθαινα, θα ήταν κρίμα που θα έχανα τη Βίσση. Αυτό μόνο!

Αγγελική και Μάρκο, respect! Χρωστάω εξίσου σοκαριστικό ξεφάντωμα με την πρώτη ευκαιρία!

Ρε! Η Ελλάδα Ποτέ δεν Πτωχεύει!

Είμαι στην Αθήνα, γι αυτό και χάθηκα.

Ένα μόνο θα σου πω: Ψες το βράδυ ακυρώθηκε μια έξοδος που κανόνισα με μία φίλη, έτσι δεν ήξερα τι να κάνω. Για να μην πέσω να κοιμηθώ απ' τις δώδεκα, πήρα ένα ταξί όπως ήμουν ντυμένος σαν γύφτος και πήγα στο Αρένα να δω τη Βίσση μου. Απορούσα αν θα μου επέτρεπαν την είσοδο όπως ήμουν ντυμένος, αλλά δεν είχα τίποτα να χάσω. Βρήκα μια καρέκλα στον 4ο όροφο, σε ένα θεωρείο, και παλλουκώθηκα εκεί. Παρακολούθησα όλο το σόου σαν το Φάντασμα της Όπερας, αγναντεύοντας από τη μία τον έξαλλο ελληνισμό να επιδίδεται εις άκρατον τσιφτετελισμό, και από την άλλη, τη Βισσάρα να επιδίδεται σ' αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα απ' όλες: να σαρώνει!

Η Ελλάδα, φίλε, δεν θα πτωχεύσει ποτέ! Όταν βγήκε ο Βίσσαρος (με εξαιρετική ενέργεια και φωνητική επίδοση που παρέπεμπε σε παλιές καλές εποχές των Αστεριών), και τραγούδησε: "Ρε! Ξέρεις ποια είμαι εγώ, πως με λένε κι η σκούφια μου από πού κρατάει..." και έγινε από κάτω εθνοκάθαρση στο λέλουδο και το λίκνισμα γοφού, συνειδητοποίησα γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, γιατί δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά!" Όταν έχεις ένα ΔΝΤ να κρέμεται από πάνω σου σαν Δαμόκλειος Σπάθη και εσύ χορεύεις με τσαμπουκά Αθανάσιου Διάκου και τσαγανό Μπουμπουλίνας το "Ρε!", έχεις κερδίσει το παιχνίδι της ζωής προ πολλού!

Είναι μακράν η καλύτερη στιγμή του προγράμματος. Συμβολική, συγκινητική, με εμφανές το πολιτικό στίγμα της εποχής και αρκετά ρετρό ώστε εμένα να με πάρουν τα ζουμιά ως φόρο τιμής στην εφηβική μου ζωή.

Δες εδώ εθνικό ρίγος:

Θα πάω ξανά κι απόψε με παρέα, σε τραπέζι.

"Μα, οι Θεοί, ζηλέψανεεεεε... την τόση ομορφάδααααα και τα παιδιά φυλαάαααακησαν, για πάντα στην Ελλάδαααααα!"

Αντρική Υπόθεση

Η πουτάνα η ζωή μου έμαθε πολύ λίγα πράγματα, αλλά αυτά τα λίγα τα έμαθα καλά:

1. Δεν μπορείς να λέγεσαι άντρας αν ζεις από τα λεφτά της γυναίκας σου.

2. Ένας άντρας δεν ζητά ποτέ προίκα, ούτε τον ενδιαφέρει η οικονομική κατάσταση της γυναίκας του. Είναι αποκαταστημένος, ολοκληρωμένος και αυτάρκης πολύ πριν τη γνωρίσει.

3. Ένας άντρας δεν κάνει κέρατο κατ΄ουδένα λόγο.

4. Ο άντρας λέει πάντα αυτό που σκέφτεται. Καθαρά και ξάστερα. Τα mind games, και τα «δεν μιλάω πολύ» για να το παίξω διπλωμάτης και μυστήριος, είναι για τις κότες.

5. Ένας άντρας πρέπει να έχει τη γυναίκα του κορώνα στο κεφάλι του, αλλά να κάνει πασιφανές ότι μπορεί να επιβιώσει ανά πάσα στιγμή και χωρίς αυτήν.

6. Ένας άντρας δεν δέρνει τη γυναίκα του, ούτε τη βρίζει. Σε περίπτωση που αυτή τον φέρει στα όριά του, απλά δυναμώνει τη μουσική για να μην την ακούει.

7. Ένας άντρας παντρεύεται μόνο τη γυναίκα που είναι και καλύτερή του φίλη. Καμία άλλη!

8. Ένας σωστός άντρας επιδιώκει τα παιδιά, όχι τον γάμο.

9. Ένας ενδιαφέρων άντρας πρέπει να εξελίσσεται μέσα από τη γυναίκα του. Να του δίνει έμπνευση να αναπτύσσει τα ταλέντα του, αν έχει, ή να γίνεται πιο δημιουργικός εξ αιτίας της.

10. Την κοπέλα σου τη συστήνεις σε φίλους και γονείς ει δυνατόν από την πρώτη κιόλας μέρα. Όταν μία αξίζει, την διαφημίζουμε. Αν δεν αξίζει, και απλώς χασομεράς για να περνά η ώρα, δεν είσαι άντρας, είσαι αδερφή.

Bonus συμβουλή προσαρμοσμένη στην κυπριακή πραγματικότητα: Ένας άντρας ουδέποτε λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των πεθερικών του και το κάνει εμφανές με κάθε ευκαιρία ότι η γνώμη τους επί οποιουδήποτε θέματος, είναι περιττή. Τα πεθερικά είναι ευπρόσδεκτα μόνο ως πτώματα.

Τα πιο πάνω δεν αποτελούν συνταγή επιτυχίας στο κυνήγι της γκόμενας, αλλά ένα απόσταγμα εμπειριών και απειριών. Η εφαρμογή αυτών δεν εγγυάται την ευτυχία στην προσωπική σου ζωή, (ειδικότερα αν κρίνουμε από την ερωτική ζωή του γράφοντος), εγγυάται όμως την αξιοπρέπεια.

Αυτά, γιατί πολλοί «άντρακλες» μαζευτήκαμε, και πήξαμε στο σπέρμα της δεκάρας...

Δώσμου Ημιανάπαυση!

Δεν υπάρχει πιο συναρπαστική εμπειρία σ’ αυτό τον τόπο από το να διαβάζεις τις ειδήσεις!

Το τι διαβάζουν κάθε πρωί τα μάτια μου στις εφημερίδες, δεν περιγράφεται! Σε σημείο που αν με ξανά περιπαίξει κανένας ότι στο σπίτι μας παίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ το δελτίο του Star, θα έχει να κάνει μαζί μου!

Σοκ πρώτο! Θα φέρουμε τους Ρώσους, να μας σώσουν από τη λειψυδρία. Ναι, διανύουμε έναν από τους χειρότερους χειμώνες στην ιστορία μας, να φανταστείς μέχρι στιγμής δεν έριξε ούτε σταγόνα, και γι αυτό θα βομβαρδίσουμε τα σύννεφα για να βρέξει! Από πότε βρέχουν τα σύννεφα όταν τα βομβαρδίσεις; Πρώτη φορά ακούω τέτοιο πράμα! Ούτε οι Ινδιάνοι στην αρχαιότητα, με τις ιεροτελεστίες και τα σήματα καπνού δεν ήταν τόσο καλτ! Έστω όμως ότι ισχύει. Πού τα είδαν τα σύννεφα για να τα βομβαρδίσουν; Δεν κάνει καν συννεφιά στον ουρανό μας. Θα βομβαρδίζουν τα σύννεφα των γύρω περιοχών και θα βρέχει στην Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ; Και στο κάτω, κάτω, γιατί να βρέξει; Αφού τώρα φτιάξαμε τις μονάδες αφαλάτωσης και «απεξαρτηθήκαμε πλήρως από τη βροχόπτωση!» Έτσι δεν μας είπαν; Εγώ σου λέω θα βρέξει! Κάτσε να πάρω το αυτοκίνητο για πλύσιμο, και θα βρέξει την επόμενη!

Σοκ δεύτερο! Θα κατέβει ο Φανιέρος υποψήφιος βουλευτής! Ή τουλάχιστον αυτό δήλωσε πως θα πράξει. Ποιος είναι ο Φανιέρος; Ψάξε στο ίντερνετ να μάθεις. Εγώ φοβάμαι να εκφράσω δημόσια άποψη. Αλλά γουστάρω, και εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να τον ψηφίσω, να πάρει η πολιτική μας ζωή και τυπικά την εικόνα που της αξίζει! Γιατί δηλαδή; Αυτοί που έχουμε τώρα για βουλευτές είναι καλύτεροι; Περισσότερη ασφάλεια νιώθω με τον Φανιέρο, που αν μη τι άλλο λειτουργεί με κάποιους κώδικες αξιών που τους τηρεί ως κόρη οφθαλμού και δεν είναι τη μια μέρα «έτσι» και την άλλη «γιουβέτσι». Χώρια που είναι μεγάλος ατακαδώρος και θα έχουμε να συζητάμε! «Ήρταν με τα όπλα να με συλλάβουν πας την παραλία, με τόσους τουρίστες να μας θωρούν! Τι εικόνα διούμεν σαν κράτος στους τουρίστες κύριε Δημόπουλε;» έλεγε τις προάλλες στο «Πρωτοσέλιδο.» Θεός! Στην Ελλάδα εξέλεξαν τον Ψινάκη, δεν βλέπω τον λόγο γιατί κι εμείς να μην επικεντρωθούμε στους δικούς μας celebrities.

Σοκ τρίτο! Άκουσα τον Χριστόφια να μιλά στην Ελληνική Βουλή. Ποιος να μου το έλεγε ότι θα αφιέρωνα εγώ ποτέ χρόνο για να ακούσω ομιλία στην Ελληνική Βουλή! Κι όμως, τόσο άγχος έχω πλέον με τον πρόεδρο όποτε ανοίγει το στόμα του, που κάθομαι και τον ακούω για να απολογούμαι εκ μέρους του αργότερα στον απανταχού ελληνισμό. Μάλιστα, αγχώνομαι πολύ περισσότερο όταν απευθύνεται στους Έλληνες καθότι δεν μπορώ να δικαιολογήσω τις κοτσάνες του, ως απότοκο της γλωσσικής του ημιμάθειας, εφόσον τις αμολά στη μητρική του γλώσσα. Όταν ας πούμε εμφανίζεται στη Νέα Υόρκη και ομιλεί την αγγλική, έχει τουλάχιστον το άλλοθι της ξένης γλώσσας. Έτσι που λες, ο πρόεδρος μας, μέσα απ’ όλα τα προβλήματα του κυπριακού ελληνισμού επέλεξε να θίξει ενώπιον της Ελληνικής Βουλής το βιντεάκι στο Youtube όπου ένας Κύπριος παππούς παρακινεί τον εγγονό του να σκοτώνει κομμουνιστές και αλλοδαπούς! Τρομερό!

Εντάξει, θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα τα πράματα. Θα μπορούσε ας πούμε, να τους πει ότι είδε το βίντεο του Alejandro και δεν είναι σωστό η Lady Gaga να προωθεί τον ερμαφροδιτισμό, ή ας πούμε να τους πει ότι είδε το Just the Two of Us και δεν είναι υπέρ της κόντρας της Αθηναΐδας και της Μαριάννας Πολυχρονίδη! Το είδα live και ήθελα να χτυπώ το κεφάλι μου στο γραφείο. Κατ’ αρχήν, ξέρει ο Χριστόφιας τι είναι το YouTube; Εντυπωσιάστηκα! Προτείνω να το «κλειδώσει» να μην έχουμε πρόσβαση σ’ αυτό. Όπως κάνουν οι Κινέζοι, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες και όλοι οι συγγενικοί λαοί με τους οποίους έχουμε περισσότερα κοινά απ' ότι με τους Έλληνες! Δεν παλεύεσαι Χριστόφια, νιώθω πλέον ότι η προσέγγιση καφενέ που εφαρμόζεις σε όλα σου, πολιτική, έκφραση και σκέψη είναι τόσο προκλητικά επιδερμική που δεν δίνεις το κίνητρο σε κανένα νέο παιδί να θέλει να βγάλει το Δημοτικό. Πόσω μάλλον να θέλει να ζήσει εδώ! Γιατί αν με τόσο βάθος σκέψης στην Κύπρο γίνεσαι πρόεδρος, τι να τα κάνω τα πτυχία, τι να τα κάνω τα λεφτά!?

Έβλεπα ψες στην τηλεόραση τους Ιταλούς φοιτητές που διαδήλωναν εναντίον της αύξησης των διδάκτρων στα πανεπιστήμια, καταλαμβάνοντας τον Πύργο της Πίζας και αναρωτήθηκα: Έστω ότι ξυπνήσουν και οι Κύπριοι φοιτητές μια μέρα και εν μέσω τυρού, αχλαδίου, φραπέ και μαλακίας αποφασίσουν να διαμαρτυρηθούν (άκουσα ότι είναι πλέον πιο φτηνά να σπουδάσεις Αγγλία παρά να φοιτήσεις σε κυπριακό ιδιωτικό και idiotiko πανεπιστήμιο), ποιο μνημείο θα καταλάβουν; Στην Ελλάδα κάνουν ντου στη Ακρόπολη. Στη Γαλλία βγαίνουν στον Πύργο του Άιφελ. Σε εμάς τι; Δεν έχει ούτε μισό μνημείο να καταστρέψουν! Το πολύ, πολύ να βγουν στον πύργο του Σιακόλα και να κρεμάσουν κανένα πανό. Συγκλονιστική διαμαρτυρία! Ούτε μία γκλάμουρους κρίση δεν θα μπορέσει να διοργανωθεί σ’ αυτόν τον τόπο.

Φεύγω. Πάω Αθήνα να δω θέατρο, να δω την Βίσση μου, να ησυχάσω!

Ciao Antenna!

Θέλω Γιο!

Αυτό το αγοράκι είναι η αιτία που θέλω να γίνω πατέρας!

Σου έχω ξαναγράψει για τον ανιψιό μου τον Φίλιππο. Μία όαση στη ζωή μου, ειδικά αυτή την περίοδο. Μαζί του είμαι ο πραγματικός μου εαυτός και μου δίνει το τέλειο άλλοθι να παλιμπαιδίζω χωρίς να δέχομαι κριτική από το αδυσώπητο σόι.

Μα, τι να σου λέω. Κάθε σαββατοκύριακο, στο οικογενειακό τραπέζι παίζουμε τους αρχιτέκτονες. Χτίζουμε σπιτάκια και μετά παίρνουμε φόρα και τα γκρεμίζουμε. Του διαβάζω παραμύθια με δράκους και πολεμιστές. Τον γαργαλάω όταν κάνει αταξίες. Τσιμπούμε τις γάμπες της γιαγιάς κάτω από το τραπέζι, ενώ πρόσφατα αρχίσαμε να κυνηγάμε εικονικές αλεπούδες και λύκους. Μπαίνουμε κάτω από το τραπέζι της τραπεζαρίας, που έγινε το κρησφύγετό μας, και πολεμούμε αλεπούδες. Έσκισα και το τζιν μου τις προάλλες στην προσπάθειά μου να συρθώ κάτω από την καρέκλα. Αλλά χαλάλι, έγινε βίντατζ.

«Σουτ! Ησυχία! Θα μας επιτεθούν οι λύκοι και άλλοι κίνδυνοι!»

«Τι ζώο είναι οι κίνδυνοι;» με ρωτά.

«Οι κίνδυνοι δεν είναι ζώα, είναι διάφορα άτομα που θέλουν να μας κάνουν κακό. Η μαμά σου ας πούμε!»

«Μαμά, είσαι κίνδυνη!» (πρόσεξες ότι με περισσή μαεστρία και εξυπνάδα μετέτρεψε το αρσενικό ουσιαστικό σε θηλυκό!)

Το περασμένο Σάββατο, είχαμε και κάτι τρίχρονα κοριτσάκια στο σπίτι. Του είπα να τα προσκαλέσει στο κρησφύγετό μας. «Ελάτε να κρυφτούμε!» τους είπε, αλλά αυτές δεν του έδωσαν σημασία. «Δεν θέλουν!» μου είπε απαγοητευμένος. «Καλά, χέστες!» του είπα εντελώς απερίσκεπτα. Γυρνά γεμάτος απορία και με ρωτά: «Δηλαδή; Να πάω να κάνω κακά πάνω τους;»

Αποφάσισα ότι θέλω να κάνω μόνο γιους. Αλλά η μαλακία είναι ότι θα πάρουν από μένα και θα τους μεταδώσω όλο αυτό το φτωχό DNA, και δεν τους αξίζει. Από την άλλη, οι κόρες, αν πάρουν από τη μάνα τους, θα είναι κουκλάρες και με μειωμένο κίνδυνο ανευρύσματος όταν μεγαλώσουν, αλλά ποιος τις αντέχει; Θα κάνω γιους και ας πάνε από ανεύρυσμα. Το πολύ, πολύ να τους πάρω μαζί μου στον άλλο κόσμο!

Το μόνο που έμεινε είναι να βρεθεί η δωρητής της μήτρας.

Insert Coin

Αγόρασα ένα φλίπερ!

Μου το φέρανε σήμερα. Από εκείνα που είχε στα λούνα παρκ τη δεκαετία του ’80. Με την τεράστια οθόνη, που αλλάζει μηχανικά το σκορ, με τα φανταχτερά λαμπιόνια και την κιτς ταπετσαρία που σήμερα φτάνει τα όρια της pop art!

Έπαιζε ο πατέρας μου φλίπερ. Φανατικά. Με έπαιρνε στο λούνα παρκ, με «φόρτωνε» σε εκείνα τα αυτοκινητάκια που κινούνται πέρα-δώθε και γλαρώνει το μάτι σου και εκείνος φλίπαρε. Το Σάββατο, εκεί που βόλταρα στην παλιά Λευκωσία βρήκα μια παλιαποθήκη που είχε μέσα φλίπερ-αντίκες και το αγόρασα με κλειστά μάτια. Η τιμή πόνεσε, αλλά ο παπάς μου χάρηκε.

Είπαμε, από τη μέρα που πέθανε, μετουσιώνομαι επιμελώς σ’ εκείνον. Νομίζω τώρα που πέθανε έχουμε καλύτερες σχέσεις. Νιώθω καλύτερος γιος. Νιώθω ότι βλέπει τα πάντα από εκεί πάνω και σκέφτομαι δυο φορές πριν πω μαλακία. Όχι ότι τα καταφέρνω, αλλά, λέμε τώρα. Παίζω φλίπερ και του μιλώ: «Που έφυγες και μ’ άφησες εδώ μέσα, με τα τέρατα! Αλλά καλά να πάθεις! Καλά να πάθεις που τώρα θα βλέπεις τα αίσχη από ψηλά και θα εκτιμάς τον γιο σου γι αυτά που τόσα χρόνια σου έλεγε!»

Το φλίπερ κοσμεί το μικρό σαλονάκι από σήμερα. Όνειρό μου, είναι μια μέρα να κάνω σεξ επάνω του. Να χύσω την Κλεοπάτρα.

Επίσης, ενημερώνω, πως το φλίπερ κλειδώνει. Και έχω μόνο εγώ τα κλειδιά. Που θα πει ότι, όποιος άλλος θέλει να παίξει εν τη απουσία μου θα πρέπει να ρίξει κέρμα. Πενήντα σεντ. Καθόλου άσχημα.

Το τζάμπα εδώ μέσα μας τελείωσε!

Κηδεία Live

Θάψαμε και τον πατέρα εν χορδαίς και οργάνοις, με τιμές πρωθυπουργού!

Ήταν ωραιότατη κηδεία.

Ορίστε τα highlights:

Αισθάνομαι τρομερά συγκινημένος και πολύ ευγνώμων που έδωσαν το παρόν τους άνθρωποι που δεν περίμενα ποτέ να δω στην κηδεία του πατέρα μου, όπως είναι οι καινούριοι μου συνάδελφοι (πολύ καινούριοι για να έχουν την έννοια μου, respect!), οι παλιοί μου συνάδελφοι από τη διαφημιστική (που είναι παλιοί για να τους πιάσει η έννοια μου, respect!) αλλά και κόσμος που σπάνια τα λέμε, όπως οι φίλοι μου από το Δημοτικό και φίλοι Δικηγόροι. Μα αν μπορούσα, θα σας έστηνα αγάλματα και προτομές! Είστε όλοι λαχεία, μετοχές που κάνουν μόνο limit up και ελπίζω να το διαβάσετε αυτό μια μέρα γιατί το βρίσκω πολύ μελό να σας το πω face to face.

Οι μπλόγγερς, που πλέον ξέφυγαν από το στάτους του μπλόγγερ και έγιναν πραγματικοί φίλοι, επίσης με συγκίνησαν με την παρουσία τους. Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί και από τις δυο ομάδες, το ίδιο. Ήταν σαν να έκανα ένα μεγάλο πάρτι. Και τσαντίζομαι όσο σκέφτομαι πως πρέπει να γίνει κάτι κακό για να μαζευτούμε όλοι μαζί. Την τελευταία φορά που τους είχα απαρτία ήταν όταν ήμουν εγώ στην κλινική, οπότε καταλαβαίνεις πόσο κρίμα είναι να μας αποξενώνει η καθημερινότητα και να πρέπει να πεθάνει κάποιος για να μαζευτούμε. Τέλος πάντων.

Αρκετά με τις ευχαριστίες, ας περάσουμε στις τραγωδίες.

Σήμερα έκανα άπειρες χειραψίες (μάθετε να κάνετε σωστά χειραψία, δεν δίνουμε το κουλό μας αν δεν το σφίγγουμε, έλεος!) με κόσμο που δεν ήξερα, και άκουσα δεκάδες φορές το «συλλυπητήρια» (κανείς δεν πρωτοτύπησε να πει κάτι άλλο, έστω και για πλάκα), και φίλησα πολλές γιαγιάδες άνω των 80 που είναι να απορείς τι πίπες έκαναν του Χάρου και τους δίνει ακόμα δωρεάν χρόνο ομιλίας, και αντ’ αυτών, θερίζει τους πατεράδες μας που καλά, καλά δεν κλείσανε τα 60. Μα ήταν απίστευτες γριές! Αν ζούσε ο Michael Jackson θα τις είχε στάνταρ στο casting για το remake του Thriller.

Στεκόμουν πρώτο σκάμνο πίστα και δεχόμουν τα αλλεπάλληλα συλλυπητήρια των φίλων του πατέρα μου.

- Συλλυπητήρια, είσαι ίδιος ο παπάς σου!

- Ευχαριστώ.

- Συλλυπητήρια, είσαι ο μίνι παπάς σου!

- Ευχαριστώ (δυσφορώ!)

- Συλλυπητήρια, μα είστε οι ίδιοι!

- Να ‘στε καλά (δυσανασχετώ)

- Συλλυπητήρια, είσαι φτυστός ο παπάς σου!

- Ευχαριστώ (σφίγγω τα δόντια μου).

Καλά, τώρα αυτοί το λένε για καλό που μου τονίζουν ότι μοιάζω με το πτώμα; Και εγώ πρέπει να τους πω κι ευχαριστώ χαμογελώντας; Ναι, οκ, δεν εννοούσαν ότι μοιάζω με το πτώμα. Εννοούσαν ότι μοιάζω με τον πατέρα μου πριν γίνει πτώμα. Αλλά εγώ, μια φορά, το βρήκα «κάπως». Θέλω να πω, πόσο μπορεί να χαίρεται η Ντόρα, όταν της λένε ότι είναι φτυστή ο Μητσοτάκης; Πόσω μάλλον όταν αυτό της το λένε στην κηδεία του Μητσοτάκη.

Η μάνα μου από χθες με πρήζει για τα μαύρα. Στο σπίτι κυκλοφορώ με μπλε φόρμες, χθες φορούσα και μία ροζ φανέλα και μου είπε ότι «δεν είναι σωστά πράγματα αυτά!» Έτος 2010! Υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει στο μαύρο. Εντάξει, δεν πήγα στην κηδεία με τα παρδαλά... Αλλά στο σπίτι μου ό, τι θέλω φορώ! Η γιαγιά μου από μια μεριά άκουγε και συμπλήρωνε ποικιλοτρόπως.

Κάναμε ολόκληρο θέμα ότι δεν είναι δυνατόν ο πατέρας μου να θαφτεί πάνω από τη μητέρα του, η οποία πέθανε προ δύο μηνών. Δεν είναι σωστό, πρέπει να θαφτεί δίπλα της! Μα, δίπλα της δεν υπάρχει χώρος! «Ε, δεν είναι σωστό να θαφτεί από πάνω της!» «Και γιατί δεν είναι σωστό μάνα μου; Θα της κόβει τη θέα; Ή θα στριμωχτούν και θα τους έρθει δύσπνοια;» Άκουσα κάτι σουρεάλ διαλόγους, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου!

Έκλαψα λίγο μέσα στην εκκλησία, ελπίζω να το έδειξαν οι κάμερες. Με συγκινούσε η παρουσία φίλων. Τώρα είμαι ένα πτώμα από την κούραση, θα πέσω να κοιμηθώ και από Δευτέρα, επιστροφή στη ζωή. Έχω πολλά σχέδια!

J

He Lives in Me

Ο παπάς μου πέθανε σήμερα το πρωί.

Λες και το ‘ξερα. Δεν θεωρώ τυχαίο που ψες έκλαψα όσο δεν έκλαψα τριάντα χρόνια κοιτώντας οικογενειακές φωτογραφίες, ούτε που σήμερα το πρωί σηκώθηκα, αλλά αρνήθηκα να πάω στη δουλειά γιατί είχα κακό προαίσθημα. Ήταν λες και συνεννοήθηκαν οι εγκέφαλοί μας και μου είπε: «γιε μου, adios!» Ξύπνησα στις 11 σήμερα το πρωί και πριν καλά, καλά ανοίξω το μαιλ μου, ήρθε η μάνα μου και ένας φίλος μας να μου το ανακοινώσουν.

Εντάξει.

Είμαι μια χαρά, όλως περιέργως. Ώρες, ώρες βουρκώνω, αλλά ούτε ακρότητες κάνω, ούτε θυμίζω ελληνική ταινία. Και καλά κάνω, γιατί αν ζούσε και με έβλεπε θα μου έλεγε: «Εγώ δεν έκανα γιο, τη Μάρθα Βούρτση έκανα» και θα με νευρίαζε. Αντιθέτως, κοιτάζω όλο το υπόλοιπο οικογενειακό τσίρκο τριγύρω μου και το απολαμβάνω. Κάνω και χιούμορ! Τους είπα ότι δεν είναι δυνατόν να κάνουμε την κηδεία στο κοιμητήριο «Κωνσταντίνου και Ελένης» από τη στιγμή που δεν προσκαλέστηκαν ο Χάρης Ρώμας και η Ελένη Ράντου επίσημα. Όλοι με κοίταζαν περίεργα.

Νομίζω ότι ο παπάς μου δεν θα πεθάνει ποτέ. Μετουσιώθηκε πλήρως σε μένα. Εκτός του ότι μοιάζουμε τρομαχτικά (οι φίλοι πάντα πείραζαν τη μάνα μου ότι δεν έβαλε ούτε σταγόνα DNA σε μένα όταν με κυοφορούσε και τα πήρα όλα από ‘κείνον), όσο μεγαλώνω του μοιάζω και στα υπόλοιπα. Στις ιδιοτροπίες, στα πιστεύω, στα καλύτερά του, αλλά και σε όσα τόσα χρόνια περίπαιζα και μισούσα. Είναι γραφτό να γίνουμε όλοι σαν τον παπά μας μια μέρα. Αυτό το μήλο «πάντα κάτω απ’ τη μηλιά πέφτει.»

Οπότε, ναι. Δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε και να οδυρόμαστε. Μια ματιά στον καθρέφτη αρκεί για να πειστείς ότι… He lives in you! Και αυτό είναι ίσως το μόνο συγκλονιστικό, γιατί αν σου κόβει λίγο, βλέπεις μέσα από το τέλος του και το δικό σου που… έρχεται. Και δεν θα είναι καλό. Τέλος πάντων, από δω και μπρος, προβλέπεται μεγάλο ρούφηγμα της ζωής. Με το μεδούλι!

Και τώρα θα βαφτώ σαν Αφρικανός και θα χορέψω μέχρι τελικής πτώσης το πιο κάτω:

Το Πένθος Πάντα Νικά

Άκου να σου πω μάνα μου, έχω παπά ετοιμοθάνατο!

Γι αυτό να μην μου λες εμένα «μην νευριάζεις, μην στεναχωριέσαι, πρόσεχε την υγεία σου», και λοιπές παρηγοριές του δεκαλίρου. Άμα δεν θες να δυσχεραίνεις την ψυχολογική μου διάθεση και κατ’ επέκταση την υγεία μου, πήγαινε με τα νερά μου. Μην μου λες μαλακίες. Δεν γίνεται εσύ να συμπεριφέρεσαι σαν γαϊδούρι κι εγώ σαν θεός, να πρέπει να το παραβλέπω γιατί «δεν κάνει να νευριάζω!» Ναι, νευριάζω! Δεν το ελέγχω, ούτε το επιδιώκω. Άνθρωπος είμαι, όμως, με νευρικό σύστημα και μου το πειράζεις! Γι αυτό και νευριάζω. Πελλός δεν είμαι να νευριάζω χωρίς λόγο!

Θα πεθάνει ο παπάς μου. Μας το είπαν οι γιατροί κατάμουτρα. Σήμερα, αύριο, σε μια βδομάδα, δεν το προσδιόρισαν. Αλλά θα πεθάνει. Ήδη κάθε μέρα είναι και χειρότερα. Κι εγώ δικαιούμαι να νευριάζω που δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι αυτό, παρά μόνο να τον αντικρίζω να λιώνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου και να επικαλείται δις και τρις «γιατί τόσα κακά σε μένα» με σπασμένη φωνή που μετά βίας βγαίνει απ’ το λαιμό του. Σφίγγομαι να μην κλάψω μπροστά του. Δικαιούμαι να νευριάζω, όμως! Και να κλαίω και να χτυπιέμαι όταν είμαι μόνος μου, και όλα τα δικαιούμαι. Γι αυτό μην τολμήσεις να μου ξαναπείς να μην νευριάζω! Ούτε καν τη λέξη «κουράγιο!»

Και νευριάζω ακόμα περισσότερο που ο καημένος ο παπάς μου τα έχει 400 και έχει επίγνωση της τραγικής του κατάστασης και στεναχωριέται περισσότερο που λιώνει ανήμπορος σε ένα κακάσχημο κρεβάτι με 10 αλλοδαπές νοσοκόμες από πάνω του, που ανάθεμα αν κατάφεραν μισή φορά να του δώσουν το σωστό χάπι με τα ελληνικά που ξέρουν. Θάνατος στις αλλοδαπές νοσοκόμες!

Δεν αντέχω άλλο. Σήμερα, για να μην τα σπάσω όλα από τα νεύρα στο σπίτι, έκλεισα το κινητό, βγήκα βόλτα με τα πόδια και πήγα στο (εγκαταλειμμένο) διαμέρισμα όπου μεγάλωσα. Έπεσα πάνω στο παιδικό μου κρεβάτι (που σημείωσε, είναι ακόμα στρωμένο με τα ίδια σεντόνια, σχεδόν άθικτο από την περσινή νύχτα που έπαθα εγώ το καρδιακό) και έκλαψα όπως δεν έκλαψα μια ζωή. Θα πρέπει να με άκουσαν όλοι οι όροφοι. Εκεί μέσα τα πάντα σταμάτησαν στον χρόνο. Και αυτό είναι η χειρότερη τιμωρία. Να είναι όλα ίδια και να ξέρεις ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά τίποτε το ίδιο. Έκλαψα, μου πέρασε, αλλά για λίγο. Ύστερα θυμήθηκα ότι όλο αυτό δεν πέρασε και ξαναέκλαψα. Νευριάζω γιατί κλαίω, κλαίω, πονοκεφαλιάζω, μου περνά. Αλλά μόνο για πέντε λεπτά. Ύστερα, ξανά μανά!

Φύγε από πάνω μου βρωμόπενθος, φύγε!

Νόμιζα θα το διαχειριζόμουν πιο αξιοπρεπώς, αλλά σκατά. Ποτέ δεν είσαι τόσο δυνατός, όσο νομίζεις. Νευριάζω τόσο πολύ που πρήζονται τα κουβάρια κάτω από το σαγόνι μου. Νιώθω σαν να τραγούδησα όπερα τρεις ώρες και μάτωσα τις αμυγδαλές μου. Σαν να κατάπια τσιμέντο. Σαν να βούτηξα τους βολβούς των ματιών μου μέσα σε οξύ. Σκέψου να ήμασταν και συνδεδεμένοι με τον παπά μου, τι θα γινόταν...

Και νευριάζω ακόμα περισσότερο που θέλω να κλάψω κι άλλο και δεν μπορώ. Γιατί δεν μας φτάνει ο πόνος μας, έχουμε και «επισκέψεις» στο σπίτι μας και πρέπει να δείχνουμε χαρακτήρα, μην χέσω. Ε, ρε θα κάνω μπουμ μια μέρα και όποιον πάρει ο Χάρος! Θα κάνω μπουμ και θα κλάψουν μάνες!

Σκατά μάνες θα κλάψουν δηλαδή. Είδαμε και πέρσι που έκανα μπουμ, πόσο ευαισθητοποιήθηκαν. Όλο «μην νευριάζεις» και «μην νευριάζεις» Άστο διάολο πια! Άκου να μαθαίνεις teenage αναγνώστη: Η ζωή αξίζει μόνο ώσπου να πάρεις πτυχίο (γι αυτό φρόντισε να πάρεις). Μετά, τίναξέ τα να ησυχάσεις μια ώρα αρχύτερα.

Ήπια χάπι. Ελπίζω να δράσει και να μπορέσω να κοιμηθώ.

Χωρισμένη Με Παιδιά

Εχτές σε μία οικογενειακή μάζωξη έπεσε η πρώτη σπόντα από το συγγενολόι. Θέλουν να μου γνωρίσουν την Χ κοπέλα, να βγούμε, και αν γουστάρουμε να το προχωρήσουμε. Όπως βλέπεις, το σόι μου δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι το τελευταίο που θέλω να έχω επάνω στο κεφάλι μου αυτή την περίοδο, με πατέρα κατάκοιτο είναι προξενιά και νέες γνωριμίες.

Όμως, για χάρη αστεϊσμού και συζήτησης ρώτησα να μάθω λεπτομέρειες για το υποψήφιο θήραμά μου. «Είναι τρία χρόνια πιο μεγάλη σου. Σε πειράζει;» Όχι βέβαια, γιατί να πειράξει. Η γριά η κότα έχει το ζουμί. Για πείτε κι άλλα… «Χώρισε, πριν κανένα μήνα.» Α, μάλιστα, πάλι τον ρόλο του πυροσβέστη καλούμαι να παίξω. «Μην πτοείσαι, είναι πολύ έξυπνη, θα σ’ αρέσει!» μου είπαν για να με καθησυχάσουν. Ωραία, τώρα κάλμαρα. «Και θα λατρέψεις και τον γιο της!» είπαν αποτελειώνοντάς με.

Τι πράμα; Έχει και γιο;! Μα, εννοείτε ότι μου προξενεύετε μια που μόλις χώρισε από γάμο; Σε αυτό το σημείο φτάσαμε;

Ναι, σ’ αυτό το σημείο φτάσαμε. Εξαντλήσαμε τις ελεύθερες και συζητάμε για τις μεταχειρισμένες που πωλούνται όσο-όσο στα καλάθια των προσφορών με ενθύμια από τον γάμο τους, διάφορα κουτσούβελα. Σόρρι που θα το πω τόσο ωμά, αλλά στην ηλικία μου, κανείς δεν θέλει να αγοράσει μεταχειρισμένο αμάξι. Πόσω μάλλον όταν αυτό συνοδεύεται με το «baby on board» αυτοκόλλητο στο πίσω τζάμι. Εντάξει, αν πρόκειται για καμιά Rolls-Royce να το συζητήσω. Αλλά ποιες οι πιθανότητες; Στην Κύπρο ζω, βλέπεις πολλές Rolls-Royce στους δρόμους να κυκλοφορούν;

Είμαι πολύ προκατειλημμένος εναντίον των χωρισμένων. Σε ένα διαζύγιο προφανώς φταίνε και οι δυο, αλλά μία γυναίκα που χώρισε πάει να πει ότι έκανε λάθος επιλογή. Λάθος επιλογή σε γάμο κάνουν – συνήθως – άνθρωποι επιπόλαιοι. Άνθρωποι που επηρεάζονται από άλλους παράγοντες στην επιλογή του εταίρου τους και οι οποίοι εμένα μου είναι περιττοί. Μία κοπέλα που χωρίζει τόσο γρήγορα και μάλιστα κουβαλά μαζί της και ένα παιδί, πάει να πει ότι δεν είναι αξιόπιστη. Όχι με την έννοια του κέρατου. Δεν είναι αξιόπιστη ως χαρακτήρας. Ως άτομο για να επενδύσω επάνω της τη ζωή μου. Εν ολίγοις, κάντε μου τη χάρη!

Ναι, οκ, ακούγονται πολύ απόλυτα αυτά που λέω. Και συνήθως παθαίνεις αυτό που φοβάσαι. Shit happens, και μπορεί να τύχει και στον πιο καλόβολο άνθρωπο ένα διαζύγιο. Αλλά, τι να κάνουμε τώρα; Κάτσε να με πείσεις ότι είσαι μια χαρά, από σόι, και ότι αξίζεις τη δεύτερη ευκαιρία. Αν τα καταφέρεις, μπράβο σου. Εγώ έχω κάθε λόγο να είμαι επιφυλακτικός μαζί σου. Επιπλέον, δεν το βρίσκεις πολύ «απελπισμένο» να στρέφεις το ενδιαφέρον σου σε μία χωρισμένη, όταν εκκρεμούν στο ράφι τόσες ελεύθερες; Να εξαντληθεί το στοκ και μετά θα πάμε στις «επιστροφές!»

Ίσως θα έπρεπε, πριν ανοίξεις παρτίδες με μία χωρισμένη να έπρεπε να γνωρίσεις τον πρώην σύζυγό της. Να του πάρεις μία συνέντευξη να σου πει γιατί την παράτησε (αν αυτός την παράτησε). Να μάθεις τι πήγε στραβά πριν αποφασίσεις αν θ’ απλώσεις τα πλοκάμια σου επάνω της. Και επειδή κάτι τέτοιο πρακτικά δεν γίνεται, αντιλαμβάνεσαι ότι οποιαδήποτε δούναι και λαβείν έχεις με μία χωρισμένη γίνονται με απόλυτα δικό σου ρίσκο.

Εν πάση περιπτώσει. Όπως είμαι τώρα, δεν θέλω σούρτα – φέρτα με χωρισμένες, πόσω μάλλον με χωρισμένες με παιδιά, ούτε καν με γκόμενες της δικής μου ιθαγένειας.

Θέλω ησυχία. Και όχι άλλα προξενιά εν έτει 2010!