Τέσσερα Χρόνια στο Κουρμπέτι

Σήμερα, ετούτο εδώ το ρημαδό-μπλογκ κλείνει τέσσερα χρόνια ζωής!

Σκέψεις και συναισθήματα:

Όταν άρχισα να γράφω δεν περίμενα ποτέ ότι όλο αυτό το πράμα θα έπαιρνε τις διαστάσεις που έχει σήμερα. Το 2006 με διάβαζαν κατά μέσο όρο 15 άτομα, τα οποία μάλιστα μπορούσα να σου κατονομάσω. Ήταν όλοι φίλοι μου. Σήμερα με διαβάζουν 250 άτομα τη μέρα κατά μέσο όρο. Αν ήξερα ότι θα φτάναμε ως εδώ, μπορεί να έγραφα εξ αρχής ανώνυμα. Αλλά έκανα τη μαλακία και εκτέθηκα και τώρα είναι πολύ αργά να… με κρύψω. Άσε που το διασκεδάζω μερικές φορές. Όχι πάντα, όμως!

Το μπλογκ δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα τραπέζι σε μια καφετέρια. Κάθομαι στο τραπέζι μου, λέω αυτά που θέλω σε 2-3 φίλους μου και εσύ, τυγχάνει να κάθεσαι στο δίπλα τραπέζι και στήνεις αφτί. Σιγά, σιγά, φέρνεις την καρέκλα σου κοντά, κάθεσαι στο τραπέζι μου και ακούς αυτά που έχω να πω, και μάλιστα χωρίς άδεια. Δεν σε διώχνω, διότι στο κάτω, κάτω δεν έχω κάτι να κρύψω, αλλά εσύ έχεις και το θράσος να ζητάς να σου απολογηθώ αν πω κάτι που σε χαλάει και επιπλέον, αν σε αγνοήσω ζητάς και τα ρέστα! Τράβα την καρέκλα σου και κάτσε στο δικό σου τραπεζάκι, άμα χαλιέσαι... Στο δικό μου δεν σε κάλεσε κανείς. Ούτε πρόσκληση σου έστειλα, ούτε αγγελία έβαλα, ούτε το λινκ του μπλογκ μου σου έστειλα για να με επισκεφτείς. Επομένως, εδώ μέσα είσαι guest, και σαν guest θα παίζεις με τους όρους μου.

Άλλωστε, ουδέποτε διακήρυξα ότι εδώ κάνουμε διαλογική συζήτηση, ή συζήτηση πανεπιστημιακού επιπέδου, οπότε δεν θεωρώ ότι έχω να απολογηθώ σε κάτι. Ο μόνος λόγος που γράφω ό, τι γράφω είναι ψυχαναλυτικός, αγχολυτικός και εξαγνιστικός. Καθαρά προσωπικός! Απλώς, μάνα μου, το να έχεις γνώμη και παρρησία σ’ αυτή τη χώρα, κοστίζει ακριβά!

Τέλος πάντων.

Όπως έγραψα και παλιότερα, στα 4 αυτά χρόνια που γράφω μου συνέβησαν τα άπειρα. Το 99% αυτών, ήταν θετικά συμβάντα. Έκανα καινούριους φίλους, βρήκα δουλειά, έκανα σεξ, έκανα εχθρούς, έκανα το ψώνιο μου. Όλα φυσιολογικά τα βρίσκω. Σκέφτηκα πάρα πολλές φορές να το κλείσω και να το πετάξω, αλλά ξέρω ότι δεν θα αντέξω για πολύ, άλλωστε μέσα σ’ αυτά τα 4 χρόνια αγάπησα φοβερά τα κείμενά μου για να τα διαγράψω έτσι εύκολα. Μια φορά, αυτό που δεν συνέβη ποτέ εδώ μέσα είναι να ερωτευτώ. Γιατί, κακά τα ψέματα, το SOS που εκπέμπω τόσα χρόνια δεν εισακούστηκε στον βαθμό που θα ήθελα. Τι να σου κάνει και ένα μπλογκ, θα μου πεις…

Να ζήσει, και του χρόνου!

Blog Trivia:

- Το 2007 έλαβα το πρώτο σχόλιο από άγνωστο άτομο. Ήταν από την APOTHNEDRA. Θυμάμαι τότε, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν συνειδητοποίησα ότι αυτά που γράφω μπορεί να αφορούν κι άλλους. Η συγκεκριμένη αγαπημένη μπλόγγερ είναι πλέον ανενεργή, αλλά την επισκέπτομαι συχνά με την ελπίδα πως θα μας γράψει κανένα νέο!

- Ο τίτλος του μπλογκ είναι φυσικά εμπνευσμένος από την ταινία του Jack Nickolson: Analyse This, την οποία όμως, ουδέποτε είδα!

- Παρόλο που διαβάζω πολιτικά μπλογκς και από καιρού εις καιρόν αφήνω και σχόλια, εντούτοις τα θεωρώ πολύ βαρετά. Χίλιες φορές να διαβάζω για τον διακαή πόθο της Γουρουνέλλας να γίνει μάνα, παρά για τις πολιτικές θέσεις του κάθε ανώνυμου γέρου από τα muppet show. Εννοείται πως μπλογκς σε greeklish αρνούμαι να διαβάσω, τα δε μπλογκς στην κυπριακή διάλεκτο δεν με πείθουν. Στην πλειοψηφία τους τα θεωρώ προερχόμενα από διαχειριστές ανίκανους να συντάξουν σωστά στην κοινή ελληνική και τα σνομπάρω επιδειχτικά (εξαιρώ το μπλογκ του Διάσπορου ο οποίος γράφει ποιητικά και δικαιολογεί την χρήση της κυπριακής στο έπακρον). Ναι, ξαφνικά όλοι θυμήθηκαν να τιμήσουν τις ρίζες τους. Ήθελα να 'ξερα, αν όλοι αυτοί όταν πάνε να γράψουν εξετάσεις του Δημοσίου αν εκφράζονται στα κυπριακά. Μα νομίζεις, τυχαία ο μέσος όρος των νέων ελληνικών στα σχολεία είναι 09/20;

- Οι αναρτήσεις με τις περισσότερες αναγνώσεις στην 4χρονη ιστορία του μπλογκ μου ήταν μία το 2008 που αναφερόταν στην κόντρα του Λαζόπουλου και του Καρβέλα (τότε που είπε ο ένας τον άλλον Μακάκα) η οποία χτύπησε 700+ κλικ, και φυσικά η ανάρτηση της περασμένης Πέμπτης από τη συναυλία της Βίσση (το βίντεο στο Youtube μετρά ήδη 3.700 hits) η οποία συγκέντρωσε και πάλι 700+ κλικ. Εν ολίγοις, ο Καρβέλας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γαμεί και δέρνει εδώ μέσα.

- Έχω γνωρίσει από κοντά αρκετούς μπλόγγερς. Σχεδόν όλους όσους έχω στο blogroll δεξιά. Τους περισσότερους τους θεωρώ φίλους μου. Κάποιοι είναι πιο ήπιοι στο λάιβ απ’ ότι όταν γράφουν και κάποιοι μιλούν όπως γράφουν. Η πιο περίεργη εμπειρία ήταν όταν έτυχε να με συστήσουν με κάποιον που ήξερα ότι με διαβάζει και αυτός επίσης ήξερε ότι τον διαβάζω και παρόλα αυτά, όσο κράτησε η συνάντησή μας, προσποιούμασταν και οι δυο ότι δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι ποιος…

- Όπως συζητούσα και τις προάλλες με δυο μπλόγγερς σε ένα καφέ, δεν με πειράζει αν με διαβάζει το σύμπαν όλο, αλλά νιώθω άβολα όταν έρχονται φίλοι δεύτερης και τρίτης διαλογής και μου λένε ότι ξέρουν τα εσώψυχά μου και τα βίτσια μου. Αδίκως, αλλά μου συμβαίνει. Όχι με όλους. Με τους περισσότερους. Αν και, για να λέμε και την αλήθεια, οι πιο ύπουλοι είναι αυτοί που με διαβάζουν και το αρνούνται.

- Αφού χόρεψα με τη Βίσση την προηγούμενη Τετάρτη, απορώ γιατί ακόμα ασχολούμαι με το μπλογκ μου. Είμαι πλήρης!

Ψες, στην Άννα Βίσση

Πήρα τη Θεοδώρα τηλέφωνο και της είπα ότι κάνω δεύτερες σκέψεις κατά πόσο θα πρέπει να μασκαρευτούμε σε Βίσση και Καρβέλα στη συναυλία της Άννας. «Μεγαλώσαμε για τέτοιες καραγκιοζιές» της είπα. «Εντάξει. Κι εγώ δεν βρίσκω περούκα στο χρώμα που θέλουμε,» μου απάντησε. Στη διάρκεια της μέρας όμως, έλαβα τα πιο χαρμόσυνα νέα από καταβολής της καρδιακής εγχείρησης και έτσι ανέβηκε πολύ η διάθεσή μου. «Δεν γαμιέται…» σκέφτηκα. Μια φορά ζούμε!

Ντύθηκα Καρβέλας και πήγαμε στο Παττίχειο. Μας κοίταζαν όλοι. Εγώ να θέλω να ανοίξει η Γη να με καταπιεί, αλλά η Θεοδώρα ήταν της άποψης: «Γίνεσαι που γίνεσαι ρεζίλι, τουλάχιστον απόλαυσέ το.» Με έβγαζε συνέχεια φωτογραφίες και έλεγε σε όλους «ανοίξτε να περάσει ο Καρβέλας!» «Ευτυχώς έβαλα και μαύρα γυαλιά και δεν θα με αναγνωρίσουν τυχόν γνωστοί» σκέφτηκα. Μέχρι να τελειώσω τη σκέψη μου, βρίσκω μπροστά μου παλιά συμμαθήτρια: «Κι εσύ εδώ;» με ρωτά. Κατάλαβα...«Τρομερή επιτυχία η μεταμφίεση...»

Κάτσαμε στη θέση μας, αφού γίναμε θέαμα σε όλο το αμφιθέατρο. Με ρωτά η κυρία δίπλα μου: «Είναι αληθινά;» (τα μαλλιά). Μα τι λες κυρία μου, περούκα είναι, για όνομα του Θεού! «Α! Από πού είστε;» με ρωτά. Της απαντώ. «Πωωω, ήρθαν κι από τη Λευκωσία για να δουν την Άννα!» λέει στη διπλανή της. Λες και ήρθαμε από το Άμπου Ντάμπι… Πού τους βρίσκω κάθε φορά κι εγώ…

Ξεκινά η εκδήλωση. Βγαίνει ένας Υπουργός της κυβέρνησης Χριστόφια και αρχίζει τρισέλιδη ομιλία. Όταν είπε: «Η κυβέρνηση Χριστόφια με την ευαισθησία που τη διακρίνει…» κτλ, κτλ, έπεσε γιουχάισμα άνευ προηγουμένου. Ο Υπουργός διακόπτει την ομιλία του και λέει: «Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι επευφημίες ή αποδοκιμασίες, κι όμως! Η κυβέρνηση Χριστόφια αγωνίζεται για…» δεν άκουσα τι ακριβώς είπε, τα σφυρίγματα ήταν πιο δυνατά από τη φωνή του. Τόσο αγανακτισμένο λαό πρώτη φορά βλέπω, πόσω μάλλον σε συναυλία της Άννας Βίσση όπου το τελευταίο που θα περίμενες να συναντήσεις είναι κόσμο με κέφια να προβάλει τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Κατακάβλωσα, δεν λες τίποτα!

Επίσης, πρώτο τραπέζι πίστα ένας παπάς. Δεν ξέρω τι ήταν. Αρχιεπίσκοπος ήταν, Αρχιμανδρίτης ήταν, καντηλανάφτης ήταν, πάντως το Κίτι εκπροσωπούσε. Με το που έκατσε κάτω, πετάγεται μπροστά του η Άννα και ξεκινά τη συναυλία με τις ‘Τσούλες.’ Πόσο κρίμα που δεν μπορούσα να δω τα μούτρα του!

Η Άννα μου έκανε πολλά δώρα ψες. Κατ’ αρχήν τραγούδησε τραγούδια που έχω πάρα πολλά χρόνια να ακούσω ζωντανά, όπως: τα χρόνια της υπομονής, αγάπησέ με, μην βάζεις μαύρο, σ’ αγαπώ, ακόμα μία, έμπνευση, μαύρα γυαλιά και ο τελευταίος σταθμός. Επίσης, πωρώθηκα όταν άκουσα το αντίδοτο, το οποίο με εκφράζει 100%.

Ύστερα, συνέβη αυτό και έκτοτε έχω κενά μνήμης:

Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επάνω στη Γη είμαι εγώ!

Τι άλλο να σου πω τώρα... Μετά απ’ αυτό, έκανα 45 λεπτά να συνέλθω. Ήμουν αλλού, ανέβασα πίεση 25, έχασα τη μισή συναυλία και έπρεπε να αρχίσει το λαϊκό πρόγραμμα για να επανέλθω.

Και ακόμα είμαι αλλού… Δεν γράφω άλλο! Ξαναβλέπω το βίντεο (πρέπει να το είδα πάνω από 20 φορές συνεχόμενες).

Τι ημερομηνία είχαμε χτες, ρε γαμώ το, να τη σημειώσω; Μπήκε ο Δίας στον Τοξότη;

Chart Show: Η Ώρα της Κύπρου

Αύριο είναι η μεγάλη μέρα!

Αύριο η Βισσάρα μου τραγουδά στο Παττίχειο της Λάρνακας και έχει από χθες που μετρώ τις ώρες αντίστροφα και παρακαλώ να περάσουν τα λεπτά για να παραστώ στην συναυλία-highlight του καλοκαιριού. Κι επειδή δεν ξέρω τι άλλο να κάνω για να περάσει η ώρα, αποφάσισα να παίξουμε Chart Show πάλι, να απασχολήσω εαυτόν έως ότου πάω στον παράδεισο για ένα τρίωρο.

Λοιπόν! Στο σημερινό Chart Show παρουσιάζω τη λίστα των 20 πιο πετυχημένων Κύπριων τραγουδιστών στον ελληνικό χώρο. Ναι, επιτέλους βρήκα και μία λίστα στην οποία η Άννα πρωτεύει. Και μπορεί το νούμερο ένα να μην παρουσιάζει ενδιαφέρον, αλλά οι υπόλοιπες 19 θέσεις έχουν πλάκα και είναι μία καλή ευκαιρία να κάνουμε flashbacks στα εγχώρια αηδόνια μας. Η κατάταξη βέβαια, δεν είναι αντικειμενική. Τους κατέταξα βάσει των δικών μου γούστων, αλλά ορκίζομαι προσπάθησα να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται.

Λοιπόν, να πέσουν οι τίτλοι και να υποδεχτούμε τους καλεσμένους μας:

• Δημήτρης Χριστόφιας (ο απόλυτος Κύπριος)
• Γιώτα Κουφαλίδου (η απόλυτη Κύπρια γκόμενα)
• Ο George Michael (Ο γνωστός)
• Ο Peter Andre (Αυτός που τραγουδούσε το mysterious girl στα 90ς)
• Η Γουρουνέλλα (Μπλόγγερ-είδωλο!)

Κάτσετε αγαπητοί μου καλεσμένοι, πιείτε μονορούφι σφηνάκι-ζιβανία και μπουκώστε λίγο σιουσιούκο. Έτσι, έτσι! Να τιμήσουμε όλοι μαζί το πολύπαθο νησί μας! Είστε έτοιμοι για την αντίστροφη μέτρηση; «Ναιιιιι» φωνάζουν οι μπλόγκερ που βρίσκονται σύσσωμοι στο κοινό! Πάμε:

20. Κυριακού Πελαγία: Παραθέτω πληροφορίες που βρήκα στο ίντερνετ, γιατί εγώ εκτός από το ότι τραγούδησε με τη Βίσση στην συναυλία του 2004 στο ΓΣΠ, δεν γνωρίζω τίποτε άλλο: «Η Κυριακού Πελαγία είναι μιά γνήσια παραδοσιακή ερμηνεύτρια. Η φωνή της κυπριακής γης, όπως χαρακτηριστικά έχει πει ο Γιώργος Νταλάρας. Το ηχόχρωμα της φωνής της, έχει πόλλα βυζαντινά και Μικρασιάτικα μουσικά στοιχεία. Είναι εξαιρετική τόσο στο τραγούδι όσο και στο "τσιάτισμα", τα ερωτικά δίστιχα και την ποίηση. Ο δίσκος της "ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΩΤΙΚΑ 1 & 2" γνώρισαν εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία.» Συμπληρώνω: Τα μεγαλύτερά της σουξέ είναι το «είπα σου χτενίστου λλίον» (I told you to comb yourself a bit), και το «περτίτζιην» (The Partridge). Κάποιοι επιμένουν ότι πρέπει να είναι η επόμενη εκπρόσωπός μας στη Γιουροβίζιον, αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν το λένε γι αστείο ή αν σοβαρομιλούν. Και ναι! Κυρίες και κύριοι, η Κυριακού Πελαγία είναι τώρα λάιβ στο Chart Show!

19. Εύη Καπάταη: Η ποια; Ναι ακριβώς… Η καμιά. Για μένα έμεινε στην ιστορία, ως αυτή που προσπαθεί χρόνια τώρα να γίνει όνομα στην Αθήνα ανεπιτυχώς. Παρόλο που στο ενεργητικό της έχει μια συνεργασία σε δίσκο με τον Μίμη Πλέσσα, εντούτοις δεν έλαμψε στον βαθμό που περιμέναμε. Πλάκα, πλάκα, θυμάμαι κάποτε που είχε βγάλει ένα βίντεο κλιπ στο οποίο ήταν ντυμένη καουμπόισσα και είχε τα μαλλιά της πλεξούδες. Τι έχει κάνει save αυτός ο εγκέφαλός μου κατά καιρούς, είναι να τρελαίνεσαι!

18. Μιχάλης Βιολάρης: Αυτός ναι, με συγκινεί. Κάποτε, πριν ξεμυτίσει στο ελληνικό μουσικό στερέωμα το βαρύ μας πυροβολικό, ο Βιολάρης ήταν στην πρώτη γραμμή του πυρός. Εξ αιτίας του έγιναν γνωστά τα «Ριάλια», τα οποία στο μέλλον τα ρεμίξαρε η ανεκδιήγητη Μάριαν Γεωργίου (όχι η συμμαθήτριά μου, η άλλη) και η Ελεάνα Παπαϊωάννου από το fame story1 (κλικ εδώ). Οι παλιότεροι τον θεωρούν άρχοντα, οι καινούριοι ζήτημα να τον έχουν ακουστά. Η τελευταία του δισκογραφική απόπειρα χρονολογείται το 1996.

17. Λούκας Γιώρκας: Ο νικητής του X-Factor 1. Αμέσως μετά την νίκη του, τα έφτιαξε με τη βυζαρού Ειρήνη, την πήγε βόλτα με το τζιπάκι κι έβγαλε έναν δίσκο με 5 τραγούδια του Θεοφάνους, ο οποίος έγινε χρυσός. Έκτοτε συνεργάστηκε με την Νατάσα Θεοδωρίδου και την Παπαρίζου. Not bad for a start, αν και για νικητής ενός μουσικού προγράμματος του βεληνεκούς του X-Factor, περιμέναμε περισσότερα. Προσωπικά τη νύχτα του τελικού ψήφισα Μεταξά. Αμαρτία εξομολογημένη.

16. Σταύρος Κωνσταντίνου: Εδώ θα σου εξομολογηθώ κι άλλη αμαρτία μου. Αυτουνού αγόρασα το cd του κάποτε. Για ηθικούς λόγους. Ένιωθα ότι η φωνάρα του ήταν πολύ λεβέντικη, πολύ συγκινητική και τιμητική για την Κύπρο, που έσπευσα να τιμήσω το πρώτο του δισκογραφικό βήμα. Ο δίσκος βέβαια, ήταν μετριότατος, ζήτημα να είχε τρία τραγούδια που ν’ άξιζαν τα λεφτά τους. Παρόλα αυτά, ο ίδιος δεν το έβαλε κάτω, ένα χρόνο μετά έβγαλε έναν 2^ο δίσκο με τραγούδια του Γιάννη Σπανού. Εκεί ήταν που όλοι ανατριχιάσαμε με το disco remix του «Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο» και έκτοτε σταμάτησα να τον παρακολουθώ. Είναι κρίμα, καθότι ενώ διαθέτει φωνή σε υπερθετικό βαθμό - δεν διαθέτει το φυζίκ. Και ένας Φουστάνος τι να σου κάνει…

15. Ήβη Αδάμου: Seriously. Η μόνη Κύπρια ριαλιτιτζού που δεν ντρεπόμαστε να παρουσιάσουμε. Και αυτό γιατί κατά τη γνώμη μου δεν διαθέτει τίποτε το κυπριακό επάνω της. Ούτε προφορά, ούτε τα μάγουλα-τούμπανο που έχουν συνήθως οι συμπατριώτισσές μου, είναι δηλαδή μία ομορφιά, μπουκιά και συχώριο! Κουνιέται καλά, τραγουδά καλά, γδύνεται όσο πρέπει, η σύμπραξή της με τους Stavento ακούγεται παντού και δεν ενοχλεί κανέναν το ότι είναι μία επανάληψη του «Μέσα σου» (στο ρεμίξ με την Παπαρίζου). Είναι σαν την πορτοκαλάδα που ακούει στο όνομά της: Δροσιστική και αναζωογονητική. Θα την συζητάμε για πολλά χρόνια.

14. Γιώργος Παπαδόπουλος: Αυτός που ακούγεται σαν τον Χατζηγιάννη. Ο μόνος λόγος που είναι πιο μπροστά από την Ήβη είναι επειδή έχει ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά στο ενεργητικό του, και μόνο. Κατά τα άλλα τον βρίσκω εκνευριστικό και ύπουλο που χτίζει την καριέρα του με τη μέθοδο του passing off, όπως δηλαδή κάνει και η Βανδή χρόνια τώρα στην πλάτη μας. Τελευταίως, διάβασα και μία δήλωσή του (κλικ εδώ), στην οποία δήλωνε αναιδώς πως: «μία συνεργασία με τον Χατζηγιάννη δεν θα μου προσέφερε απολύτως τίποτε!» Καλά, ούτε εγώ χωνεύω τον Χατζηγιάννη αλλά respect στο έργο του και στα αδιαμφισβήτητα hits του! Ουστ ρε Παπαδόπουλε, σε βρίσκω τρομερά μέτριο!

13. Λία Βίσση: Όσο αγαπώ την Άννα, άλλο τόσο αδιαφορώ για τη Λία. Όχι επειδή δεν είναι καλή μουσικός. Αντιθέτως, θεωρώ πως σε κάποια τεχνικά σημεία είναι καλύτερη από την Άννα. Αλλά ώρες, ώρες φέρεται τόσο κομπλεξικά, σαν γεροντοκόρη. Δεν γίνεται μαντάμ, να μην μπορούμε να απαριθμήσουμε τρεις επιτυχίες σου από όλη την καριέρα σου και κατά τα άλλα να βγαίνεις να δηλώνεις: «Μερικές φορές διαφωνώ με τις επιλογές της Άννας!» Είδαμε και τις δικές σου! Ή ακόμα χειρότερα, να βγαίνει και να δηλώνει: «Όλα τα talent shows είναι σκουπίδια» αλλά να πρωτοστατεί στην επιτροπή του Performance, που δεν το βλέπει κανείς! Η ποιότητα σας έφαγε στο Performance, ας μην ανοίξω το στόμα μου... Το μόνο τραγούδι της Λίας που γνωρίζω είναι η συμμετοχή μας στη Γιουροβίζιον του 1985 και αυτήν, η ίδια δεν θέλει λέει να τη θυμάται. Πάρε και κατάλαβε…

12. Μαριάντα Πιερίδη: Τραγουδίστρια με όνομα ό, τι πρέπει για κρουαζιερόπλοιο. Ντεμπουτάρισε με το τρομώδες dance σουξέ: «Σ’ αγαπώ» το οποίο της χάρισε και το βραβείο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης στα Βραβεία Αρίων 2002. Μάλιστα, οι φήμες έλεγαν ότι το συγκεκριμένο άσμα της το έγραψε ο Φοίβος, υπό το ψευδώνυμο ‘Αλέξανδρος Βουραζέλης.’ Βέβαια, ο Βουραζέλης είναι υπαρκτό πρόσωπο και ουδεμία σχέση έχει με τον Φοίβο, αλλά τότε αυτά διέδιδαν οι φαρμακόγλωσσες. Έκτοτε, η Μαριάντα έβγαλε άλλα 2-3 σουξεδάκια που την κράτησαν στην επιφάνεια για λίγο καιρό, αλλά δυστυχώς δεν ακολούθησε ανοδική πορεία. Η τελευταία φορά που με απασχόλησε ήταν με το σουξέ «Άμπρα Κατάμπρα» όπου έκανε ένα σόου με φτερά και πούπουλα και το οποίο βρήκα τρομερά αστείο, σε όρια cult. Α, ναι, είχε πάει και στην πρώτη απονομή των βραβείων του Mad, το 2004, στα οποία ζούληξε τα βυζιά της τόσο πολύ που παρολίγο να πεταχτούν έξω. Αυτά ήταν βραβεία! Αυτή είναι καριέρα!





11. Στέλλα Γεωργιάδου: Τα κυπριακά πρησμένα μάγουλα που έλεγα πιο πάνω σε όλο τους το μεγαλείο. Η Στέλλα Γεωργιάδου πάντως, έκανε εξαιρετικό ντεμπούτο το 1996 με το «Τώρα μου μιλάει». Ήταν και η εποχή τέτοια, πνιγμένη στο τσιφτετέλι και ανθούσαν κάτι τέτοια λαϊκοποπ σουξεδάκια. Που λες, ναι, η Στέλλα ήταν πολλά υποσχόμενη. Στη συνέχεια έβγαλε και το συμπαθητικό «Τα ‘χω χαμένα», για να μας αποχαιρετήσει ουσιαστικά με το «Έχω κακό σκοπό» (την αντιγραφή του let’s get loud) γύρω στο 2000. Το 2003 έκανε μία απόπειρα να μας εκπροσωπήσει στη Γιουροβίζιον, αλλά έχασε από τον Στέλιο Κωνσταντά και το άθλιο “Feeling Alive” οπότε αντιλαμβάνεσαι πόσο χειρότερο ήταν το δικό της τραγούδι. Από το 2003 δεν ξανά-άκουσα νέα της. Μια φορά, το «Τώρα μου μιλάει» το ακούω και σήμερα με νοσταλγία.

Και φτάσαμε στη 10άδα! Αγαπητοί καλεσμένοι, πίνουμε άλλη μια ζιβανία άσπρο-πάτο για να αντέξουμε! Και πάμε:

10. Σαρμπέλ: Ο Ψηλός Κύπριος με τη λιβανέζικη καταγωγή, μετακόμισε στην Αθήνα, χόρεψε τσιφτετέλι, σαγήνευσε την Ειρήνη Μερκούρη και από Sharpel μετονομάστηκε σε Σαρμπέλ! Το «Σε πήρα σοβαρά» μας πήρε τα αφτιά όλο το 2005 και ακουγόταν πολύ και όλο το 2006. Ένα χρόνο μετά εκπροσωπεί την Ελλάδα στη Γιουροβίζιον με το «Γεια σου Μαρία» και κατατάσσεται 7^ος – καλύτερα κι από τη Βίσση μία χρονιά πριν. Έκτοτε, φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Κάτι σουξεδάκια που κυκλοφόρησε πέρασαν και δεν ακούμπησαν και ευτυχώς, γιατί προσωπικά δεν τον αντέχω.

09. Δέσποινα Ολυμπίου: Την γνωρίσαμε σαν την «γκόμενα του Χατζηγιάννη.» Της έγραψε τραγούδια που αγαπήθηκαν επειδή «θυμίζουν Χατζηγιάννη.» Σήμερα, όλοι μιλούν για την «πρώην του Χατζηγιάννη.» Κατά τα άλλα, μια φορά που έτυχε να κάτσω δίπλα της στο αεροπλάνο, πιάσαμε την κουβέντα και πρόκειται για συμπαθέστατη κοπέλα. Το «Πες το δυνατά» και το «Από μακριά και αγαπημένοι» μου άρεσαν. Πριν βγάλει η Βίσση το αντίστοιχο ομότιτλο.

08. Κωνσταντίνος Χριστοφόρου: Όταν ο Χριστοφόρου και ο Χατζηγιάννης έφυγαν την ίδια χρονιά από την Κύπρο και πήγαν στην Αθήνα να κάνουν καριέρα, ήμουν σίγουρος ότι ο Κωνσταντίνος θα πάει καλύτερα. Μου άρεσε περισσότερο η φωνή του. Η ιστορία με διέψευσε βέβαια, καθότι ο Χατζηγιάννης φάνηκε πιο έξυπνος, ενώ ο Χριστοφόρου έπεσε θύμα του κακού μάρκετινγκ. Δεν γίνεται από ηγέτης ενός συγκροτήματος όπως είναι οι One να το γυρίζεις στο ελαφρολαϊκό και να θες να μας πείσεις ότι τώρα παίζεις μπάλα στο ίδιο γήπεδο με τον Βέρτη και τον Ρέμο. Η σόλο καριέρα του ήταν γεμάτη σκαμπανεβάσματα. Το 2005 πάει Γιουροβίζιον με ένα τραγούδι ιδανικό για τον διαγωνισμό το οποίο δυστυχώς το σκότωσε στη σκηνική παρουσία. Το 2010 προσπάθησε να μας εκπροσωπήσει πάλι με ένα τραγούδι αχταρμά. Γενικώς, θα έλεγα ότι κάνει πράγματα βιαστικά και ό, τι να ‘ναι. Ας πούμε, τα remakes παλιών επιτυχιών όπως το «Αυτό το βράδυ θα ‘ναι δικό μας» και το «Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει» μετά βίας τον κρατούν επίκαιρο, που έφτασε στο σημείο να τραγουδά στις κρουαζιέρες του Λούη! Τέλος πάντων, εύχομαι να «βρει τα πόδια του» γιατί σαν φωνή μ’ αρέσει, αλλά από έναν άνθρωπο που κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με αυτό το καρά-κιτς εξώφυλλο δεν ξέρω τι περισσότερο μπορώ να περιμένω…

07. Αλκίνοος Ιωαννίδης: Τον παραδέχομαι! Είναι φρέσκος, είναι ψαγμένος, είναι καλλιτέχνης. Αλλά δεν με αγγίζει. Εκτός από τον «Προσκυνητή» και το «Δεν μπορώ» δεν ξέρω κανένα άλλο τραγούδι του. Σόρρι. Πιο πολύ τον θαύμαζα ως ‘Μπακούρι’ στην ομώνυμη σειρά με τον Δημήτρη Πιατά, παρά ως μουσικό. Μην πέσετε να με φάτε, τη γνώμη μου λέω.

06. Κωνσταντίνα: Η Κωνσταντίνα, κάποτε, ήταν το αντίπαλο δέος της Άννας Βίσση. Πως είναι σήμερα η Βανδή; Αλλά με φωνή! Το 1990, έβγαινε η Βίσση με το «Ψεύτικα» πάνω σε ένα χρυσοποίκιλτο ασανσέρ στον Διογένη και η Κωνσταντίνα στο απέναντι μαγαζί επάνω σε ένα άλογο τραγουδώντας τον ύμνο: «Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο». Μιλούμε για μεγάλες κόντρες! Ύστερα, η Κωνσταντίνα έβγαλε τη δισκάρα με τον Yianni και το επικό «μια Ελλάδα φως» και συνέχισε απτόητη με συνεργασίες με τον Φοίβο μέχρι τα μέσα του ‘90. Ύστερα αποφάσισε ότι θέλει να γίνει μάνα (εδώ πετάγεται η Γουρουνέλλα και συμπληρώνει: «Και πολύ καλά έκανε!») και της πήρε τον συνθέτη η Γαρμπή και η Βανδή. Πόσο καλά μπορεί να νιώθει με τον εαυτό της; Ας μην απαντήσουμε και την πληγώσουμε. Το τελευταίο της σουξέ χρονολογείται πάνω από 10 χρόνια και δεν πιστεύω να την έχουμε ποτέ ξανά στο προσκήνιο με κάτι δυνατό. Πάντως, το «Κάιρο» είναι τραγούδι-οδοστρωτήρας και παρακαλώ όλους να το ακούσουμε όρθιοι, τώρα!

05. Αλέξια: Πιστεύω ακράδαντα ότι αν δεν την είχε βαρέσει η κουλτούρα στον εγκέφαλο η Αλέξια σήμερα θα ήταν κυρίαρχος δύναμη στην ελληνική δισκογραφία. Τα βρόντηξε κι έφυγε όμως, όταν κατάλαβε ότι η ζώου μπίζ στην Ελλάδα δεν είναι κάτι περισσότερο από μία τεράστια παρτούζα. Την έπιασαν τα μυξοπαρθένικά της, την ενοχλούσε ακόμη και ο Ζαχαράτος όταν τη μιμούνταν. Οπότε, καταλαβαίνεις, η τραγουδίστρια του «άσπρο-μαύρο» και του «ένα, δυο, τρία, άλγεβρα και χημεία,» δεν μπορούσε να υπομένει άλλο αυτόν τον κατήφορο. Πέταξε από πάνω της τον Χαριτοδιπλωμένο και τα ‘ριξε του Μίκη Θεοδωράκη. Και εκεί μείναμε. Και πραγματικά δεν θέλω να ξέρω τι κάνει σήμερα. Μου αρκεί που τη γνώρισα στις δόξες της και σφράγισε την παιδική μου ηλικία με τα ποπ τραγούδια της. Άκουσα ότι ενδέχεται να κάνει comeback με έντεχνο άλμπουμ και τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα το ακούσω! Τίποτα, τίποτα! Μόνο, «δίλημμα.»

04. Μιχάλης Χατζηγιάννης: Μπράβο του. Ο πιο εμπορικός τραγουδιστής της δεκαετίας που μας πέρασε. Και ο πιο εμπορικός συνθέτης, εφόσον γράφει ο ίδιος τα τραγούδια του. Μπράβο του! Γιατί όλα του τα τραγούδια μοιάζουν, αλλά ξέρεις ότι θα κολλήσεις μαζί τους, θα τα σιγοτραγουδήσεις και πλέον δεν υπάρχει καμία ντροπή στο να παραδεχτείς ότι η δισκοθήκη σου κοσμείται με άλμπουμ του. Και είναι μόλις 2 χρόνια μεγαλύτερός μου. Πόσο άχρηστος νιώθω!

03. Ευρυδίκη: Τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι. Πριν κολλήσω με τη Βίσση, η οποία απέδωσε τις καψούρες μου όσο καμία άλλη, εγώ ήμουν πιστός φαν της Ευρυδίκης. Από την ‘Πυξίδα’ μέχρι και το ‘Η επόμενη μέρα’ που περιείχε το βραβευμένο από το MTV ‘Αυτό το φιλί,’ εγώ χτυπούσα κάρτα. Ακόμα και στο πιο λαϊκότροπο «Πες το μου αυτό» εγώ δήλωνα παρών. Πήγαινα στα καμαρίνια της, μάζευα αυτόγραφα, μια φορά μάλιστα της είπα: «Δεν θέλω αυτόγραφο, θέλω απλά ένα φιλί» (μάνα μου, ήμουν 14 τότε!) και αυτή μου το έδωσε. Η Ευρυδίκη μπορεί να μην είναι φωνάρα, αλλά πλάκα, πλάκα είναι η μόνη από τις πιο πάνω πολλά υποσχόμενες που επιβίωσε τόσα χρόνια. Έκανε και την έξυπνη κίνηση και το γύρισε στον Κοργιαλά πάνω που ο Θεοφάνους άρχισε να επαναλαμβάνεται… Μια χαρά! Βέβαια, την προτιμώ στα πρώτα της βήματα, αλλά πιστεύω ότι και σήμερα στέκεται αξιοπρεπώς. Δεν ξέρω τι θα μου τραγουδά σε 10 χρόνια, αλλά μέχρι στιγμής, όλα καλά! Τα άπαντα της Ευρυδίκης στο πιο κάτω 10λεπτο αφιέρωμα:

02. Μάριος Τόκας: ΟΚ. Ο Τόκας δεν ήταν τραγουδιστής, ήταν συνθέτης. Αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν άδικο να μην τον συμπεριλάβω στο ΤΟΠ20, καθότι έβγαλε τόσα επικά τραγούδια που η Κύπρος θα έπρεπε να του είχε στήσει ανδριάντα και όχι μία απλή προτομή απέναντι από το Ζοο. Συνθέτης που εξύμνησε την Κύπρο, την Μακεδονία και την Ελλάδα, θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία! Κάπου διάβασα ότι ήταν μέλος της ΕΔΟΝ στα νιάτα του. Αν ισχύει, ουδέν σχόλιο. Ευτυχώς που ο άνθρωπος αναπαύτηκε και δεν βλέπει την Κύπρο στη σημερινή της ξεφτίλα.

Σ’ αυτό το σημείο να αποχαιρετίσουμε τον καλεσμένο μας Δημήτρη Χριστόφια που θυμήθηκε ότι έχει κάπου να πάει. Χειροκρότημα παρακαλώ! Εμείς πάμε για ένα μικρό διαφημιστικό διάλειμμα και επιστρέφουμε αμέσως με το νούμερο ένα!

Πήγαμε για διαφημίσεις, κατουρήσαμε, και επανήλθαμε. Πάμε για την πρώτη θέση και γρήγορα καθότι η ώρα είναι ήδη μία το πρωί!

01. Άννα Βίσση.

Η καλύτερη τραγουδίστρια του κόσμου.

Εγεμώσαν τα μμάθκια μου! Άννα για πάντα!

Καλή συναυλία να ζήσουμε αύριο!

Μόνο Φήμες;

Τον τελευταίο καιρό φτάνουν στα αφτιά μου διάφορα τερατώδη κουτσομπολιά για φίλους και γνωστούς. Κουτσομπολιά που αγγίζουν τα όρια του μύθου και του θρύλου. Απ’ αυτά που σκοτώνεις για να τα επιβεβαιώσεις. Απ’ αυτά που τα σκέφτεσαι και τα ξανασκέφτεσαι και τα οποία φυσικά δεν θα μάθεις ποτέ αν αληθεύουν, εφόσον αφορούν τόσο λεπτά θέματα που δεν δικαιούσαι να τα θίξεις στον άμεσα ενδιαφερόμενο. Θα σε πάρει με τις πέτρες. Απ’ αυτά που εύχεσαι κάποτε να επιβεβαιωθούν και να είναι ακόμη πιο πικάντικα απ’ όσο νόμιζες. Και τα οποία διαιωνίζονται και σε βγάζουν από τη μιζέρια της δικής σου ζωής.

Μακρηγόρησα όμως! Ναι, τον τελευταίο καιρό ακούω διάφορα τέρατα και σκέφτομαι ότι είναι πολύ τραβηγμένα για να είναι αληθινά. Έκατσα, λοιπόν, και θυμήθηκα κι εγώ διάφορες φήμες που άκουσα για την οικογένειά μου κατά καιρούς και οι οποίες φυσικά δεν ευσταθούσαν. Σκέφτομαι ότι τελικά οι φήμες είναι τζάμπα ενθουσιασμός και πως το «όπου καπνός υπάρχει και φωτιά» δεν ισχύει. Τουλάχιστον στην πλειοψηφία των περιπτώσεων.

Το 1999, όταν ήμουν αξιωματικός στον στρατό, έβαλα 4 μέρες κράτηση σε έναν στρατιώτη. Αυτός τα πήρε στην κράνα και έστειλε τους μεγαλύτερούς του αδελφούς να μου στήσουν καρτέρι. Αυτοί με περίμεναν έξω από το στρατόπεδο για να μου ζητήσουν «εξηγήσεις», αλλά εγώ κατάφερα και απέφυγα την εκ του σύνεγγυς συνάντηση μαζί τους με πολλή τύχη, (μην ρωτάς τώρα πως και γιατί, αυτό αποτελεί ιστορία για ξεχωριστή ανάρτηση).

Την επόμενη μέρα, κυκλοφόρησε η φήμη, όχι μόνο στο στρατόπεδο αλλά μέχρι και στο σχολείο της αδελφής μου ότι εγώ έφαγα το ξύλο της χρονιάς μου από τη μαφιόζικη οικογένεια του φαντάρου και πως βρέθηκα στο νοσοκομείο με ράμματα και μώλωπες. Η αδελφή μου ήρθε έντρομη στο σπίτι από τις φήμες που άκουσε για να με βρει να βλέπω απαθής τηλεόραση σε κατάσταση «τρία πουλάκια κάθονται!»

- Στο σχολείο μου είπαν ότι σε πήρανε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο από τις πολλές μπουνιές!

- Εμένα; Αφού με βλέπεις εδώ μια χαρά…

- Περίεργο. Σίγουρα δεν σε έδειραν;

- Όχι, μάνα μου! Με το ζόρι, δηλαδή, πρέπει να τις φάω;

- Επειδή ανησύχησα τόσο πολύ που το είπα και στους γονείς μας!

Ω, ρε μάνα μου, αναστάτωση στα καλά καθούμενα! Ε, την επόμενη μέρα, από τα νεύρα πήγα στο στρατόπεδο και κατήγγειλα τον φαντάρο στον Διοικητή και τον στείλαμε μετάθεση στα τσακίδια. Αλλά είναι να απορείς πως η τρίχα γίνεται τριχιά και λαμβάνει ένα θέμα τόσες διαστάσεις! Ακόμα δεν έμαθα πάντως ποιος διέδωσε αυτά τα κίτρινα…

Κι άλλη φήμη, εξίσου γελοία:

Το 2009 φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας τον γκόμενο της αδελφής μου για μία βδομάδα – που ήρθε από την Ελλάδα. Σε όλο το διάστημα της διαμονής του, το υπόλοιπο σόι λύσσαξε και οργίασε. «Αρραβωνιάσατε τη μικρή και δεν μας είπατε τίποτα;» « Ακούσαμε ότι παντρεύεται η αδελφή σου. Ντροπή σας να το κρατάτε μυστικό!» Αυτά άκουγα όπου πήγαινα και απορούσα. "Πού ακούσατε τέτοιες βλακείες; Το είπε η Λαμπίρη; Το είπε η Στεφανίδου;" Συγγνώμη, αλλά επειδή φιλοξενήσαμε τον άνθρωπο 10 μέρες αυτό πάει να πει ότι του την «τυλίξαμε;» Πού τέτοια τύχη, φίλε μου! Και επιπλέον, αν ίσχυε δεν θα σας το λέγαμε; Θα χαιρόμασταν μόνοι μας;

«Αυτό ακούστηκε προς τα έξω… Γι αυτό ρωτάμε!» Απαντά το συγγενολόι γεμάτο ενοχές. Σου λέω, ό, τι να ‘ναι…!

Να πάω και πιο παλιά!

Κάποτε, πριν γεννηθώ εγώ και η αδελφή μου, οι γονείς μου πήγαν μια εκδρομή εκτός Λευκωσίας. Στη διαδρομή, η μάνα μου είχε πονοκέφαλο και έγειρε πίσω την πολυθρόνα του συνοδηγού και αποκοιμήθηκε. Το παράθυρό της όμως ήταν ανοιχτό και ανέμιζαν τα μαλλιά της έξω απ’ αυτό.

Δεν ξέρω πως ακριβώς έγινε, αλλά την επομένη μέρα, κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο πατέρας μου έχει γκόμενα και τη βάζει να κρύβεται μέσα στο αυτοκίνητο για να μην την αναγνωρίσει ο κόσμος! Οι καλοθελητές πήγαν και ενημέρωσαν τη μητέρα μου επ’ αυτού, μόνο για να ανακαλύψουν ότι της καταγγέλλουν τον εαυτόν της!

Τέλος πάντων, αυτά έχουν και τη χαριτωμενιά τους όταν δεν ισχύουν. Αλλά, ναι, είναι να απορείς πως από τη μύγα ο κόσμος βγάζει ξύγκι! Παλιότερα δεν ανησυχούσα για τις φήμες που έφταναν στ’ αφτιά μου. Ανησυχούσα μόνο γι αυτές που δεν έφταναν στ’ αφτιά μου! Αλλά με τον καιρό, γραμμένες τις έχω κι αυτές. Πιστεύω ακράδαντα πως any publicity is good publicity και για να ασχολούνται μαζί σου, κάτι καλό συμβαίνει. Όπως και να ‘χει, από τούδε και στο εξής δεν διαψεύδω ούτε επαληθεύω τίποτα. Να καίγεστε στο ζουμί σας. Να φάτε τις σάρκες σας από περιέργεια! J

Για σας, τι βρόμες έβγαλαν και πως τες αντιμετωπίσατε;

Let's Get Loud: Η Τζένιφερ στα Κατεχόμενα!

Η ώρα είναι 4:00 το πρωί. Έβλεπα μια ταινία στον υπολογιστή και είπα πριν πέσω για ύπνο να ρίξω μια ματιά στο μαιλ μου. Έλαβα ένα ταχυδρομείο από έναν φίλο με τίτλο: «Υπογραφές για να αποτρέψουμε τη Τζένιφερ Λόπεζ να επισκεφτεί τα κατεχόμενα εδάφη μας!» Το έσβησα χωρίς καν να το διαβάσω.

Τα έμαθες τα νέα, φαντάζομαι... Η Jenny from the block αποδέχτηκε την πρόσκληση ενός Τούρκου επιχειρηματία στο ψευδοκράτος, προκειμένου να τελέσει τα εγκαίνια ενός υπερπολυτελούς ξενοδοχείου. Το γεγονός θα μεταδοθεί από τα μεγαλύτερα πρακτορεία lifestyle ειδήσεων του κόσμου και όλοι θα μάθουν επιτέλους τι πάει να πει «Βόρεια Κύπρος!» Οι Τούρκοι είναι τρομερά καβλωμένοι με το θέμα, να φανταστείς ότι πληρώνουν την Λόπεζ τρία εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να μην υποκύψει στις πιέσεις της πλευράς μας να ακυρώσει τελικά την άφιξή της. Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα γι αυτή την επίσκεψη, κάνε κλικ εδώ.

Ύστερα κάνε και κλικ και εδώ, να καμαρώσεις το γόητρο και το εθνικό φρόνημα του κυπριακού ελληνισμού και να καταλάβεις πόσο γελοίοι είμαστε! Ναι, κυρίες και κύριοι: Ο κατάπτυστος Έλληνας της Κύπρου κινεί θεούς και δαίμονες προκειμένου να αποτρέψει μια χοντροκώλα αρτίστα των ΗΠΑ να παρευρεθεί στα κατεχόμενα, αλλά μόνο το περασμένο Πάσχα, τουλάχιστον 10.000 Ελληνοκύπριοι πέρασαν στα κατεχόμενα για να φάνε αμέριμνοι το ψάρι τους, να ποντάρουν στα παράνομα καζίνο και να κολυμπήσουν στα κρυστάλινα νερά της Κερύνειας, εκεί δηλαδή που πέθαναν εκατοντάδες στρατιώτες μας για την ελευθερία. Και όλα αυτά ενόσω βρισκόμαστε ακόμα υπό κατοχή! Οι πληροφορίες που θέλουν αρκετούς απ’ αυτούς να έστησαν και κώλο, ακόμα διερευνώνται.

Βέβαια, ποιος νοιάστηκε αν η Αντρούλα που τα πέρα δείπνησε στα κατεχόμενα με τον Πάμπο της; Κανένα διεθνές πρακτορείο δεν θα προβάλει την φτήνια της, οπότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Αλλά, για τη Τζένιφερ… Ε, για την Τζένιφερ μαζεύουμε και υπογραφές, άμα λάχει ναούμ! Γιατί ο Κύπριος μπορεί να γουστάρει το πισωκολλητό από τον κατακτητή, μπορεί να υπολογίζει την αξιοπρέπειά του φτηνά, αλλά την ατιμία από μία τραγουδίστρια R&B δεν πρόκειται να την ανεχτεί! Γιατί, τι; Επειδή άνοιξε η μαντάμ μισό κατάστημα στη Μακαρίου με τα κουρέλια της και το πατσουλί που έβγαλε με τ’ όνομά της, νομίζει πως θα μας τουμπάρει; Μολών λαβέ και δις ις Σπάρτα μωρή άρρωστη!

Να πάρεις τον Μαρκ Άντονι τον φλώρο, να μπήξεις και τα δίδυμα του κώλου σου και να πας από κει που 'ρθες! Στο γυφτοχώρι του Μπρονξ! Τσούλα!

Γιατί πάνω απ’ όλα ο Κύπριος θέλει το κούτελό του καθάριο! Ε, μα!

Και τώρα που τα είπαμε, ας πάμε όλοι μαζί σε κάποια παραλία…

Μόλις είδα: Toy Story 3

Στο πρώτο Toy Story, ήμουν 15 χρονών. Το είδα παρέα με τον Αντρέα, τον Χάρη, τον Τάσο, τον Νεόφυτο και τον Διομήδη στον κινηματογράφο του Ακροπόλ, που σήμερα κατεδαφίστηκε και έγινε χώρος στάθμευσης. Θυμάμαι ότι μετά την ταινία πήγαμε απέναντι, στο Dairy Queen και παραγγείλαμε Blizzards, ενώ εγώ πετάχτηκα στα περίπτερα της Πλατείας Ελευθερίας και αγόρασα ένα περιοδικό για PC, στο οποίο είχε μέσα δώρο ένα cd-rom με διαφημιστικά σποτάκια από την ταινία του Toy Story. Το καμάρωνα τότε εγώ, ότι είχα ένα σούπερ ουάου υπολογιστή, τελευταίας τεχνολογίας με cd-rom -που τότε ήταν πρωτόγνωρο, και έπαιρνε ψηφιακούς δίσκους αντί για δισκέτες!

Στο δεύτερο Toy Story ήμουν 20 χρονών. Έκανα foundation στην Αγγλία και το έργο το είδα στα Warner Villages με την Κολομβιανή (μου). Δεν θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι όμως, ότι εντός τριών μηνών το είχα αγοράσει σε dvd από το HMV, το έβλεπα παρέα με άλλους Έλληνες στο δωμάτιό μου και χαιρόμουν που παρόλη την ηλικία μας καθηλωθήκαμε όλοι να δούμε τις περιπέτειες του Μπαζ και του Γούντι. Χάρηκα ακόμα περισσότερο όταν άλλοι συμφοιτητές έρχονταν στο δωμάτιο μου και ζητούσαν να δανειστούν το dvd για να το ξαναδούν.

Στο τρίτο Toy Story είμαι 29 χρονών. Πήγα να το δω μόνος μου στο K Cineplex. Δεν έβρισκα παρέα να έρθει μαζί μου. Η είσοδος του κινηματογράφου ήταν γεμάτη παιδάκια και ένιωσα τρομερά άβολα. Προς έκπληξή μου, όλα αυτά τα παιδάκια πήγαν να δουν το Twilight (!) και στο Toy Story ζήτημα να ήμασταν 20 άτομα. Όλοι άνω των 20. Χάρηκα γιατί η 3^η ταινία είναι μακράν η καλύτερη της σειράς και στέκει μόνη της ανεξάρτητη των δυο προηγουμένων. Είμαι 100% σίγουρος ότι απευθύνεται σε ενήλικες που μεγάλωσαν με τον Γούντι και τον Μπαζ όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή στα 15χρονια που τότε έπιναν blizzards στο Dairy Queen της Μακαρίου εν έτει 1995.

Αγαπημένες σκηνές αυτές που σατιρίζουν τη Barbie και τον Ken.

Συγκινήθηκα στο τέλος, και ευτυχώς που φορούσα τα τρισδιάστατα γυαλιά και δεν με είδε κανένας.

Μακράν η καλύτερη ταινία που είδα φέτος.

Ναι, καλύτερη και από το Άβαταρ.

Ναι, είμαι ρατσιστής!

Διάβασα σήμερα στο blog ‘Κύπρος=Κουμπαροκρατία’ (κλικ εδώ), πως βάσει μιας έρευνας η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων είναι ρατσιστές και πάσχουν από ξενοφοβία. Δηλώνω ανερυθρίαστα πως σ’ αυτή την πλειοψηφία ανήκω κι εγώ και δεν με ενδιαφέρει αν δεν είμαι politically correct, καθότι ουδείς με πείθει ότι δεν διακατέχεται από προκαταλήψεις και σύνδρομα σ’ αυτή την κοινωνία. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας.

Άνοιξα το λεξικό αναπτυγμένων εννοιών του Φυτράκη στη σελίδα 421 και διάβασα αναλυτικά τι σημαίνει ‘ρατσισμός,’ διότι καμιά φορά η πραγματική έννοια του όρου διαφέρει από αυτήν που έχουμε στο μυαλό μας. Λοιπόν, ναι, βάσει του Φυτράκη, Ρατσισμός ορίζεται ως: «Η θεωρία πως υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες ανθρώπινες φυλές… είναι ένδειξη πως ο άνθρωπος δεν ξεπέρασε τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και δεν έφτασε ακόμα σε μια υψηλή βαθμίδα πολιτισμού.»

Να σου εξομολογηθώ την αμαρτία μου, εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές, όλοι τα ίδια σκατά είμαστε πάνω κάτω, αλλά πιστεύω ακράδαντα στην ύπαρξη στερεοτύπων τα οποία αν λάβουμε σοβαρά υπόψη μπορούμε να αποφύγουμε πολλές κακοτοπιές στη ζωή. Και αυτά τα στερεότυπα δεν μου τα επέβαλαν οι «φασίστες γονείς μου» αλλά, «η πουτάνα η ζωή.» Εξηγώ:

Παράδειγμα πρώτον: Έξι χρόνια στην Αγγλία, ενόσω σπούδαζα, είχα συγκάτοικους στην εστία Ινδούς και Κινέζους. Έχω επιστήθιους φίλους από την Ινδία και την Κίνα, αλλά ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί πιο βρομιάρικους λαούς! Να ‘ξερες πόσες φορές πήγα και ζήτησα του Ινδού να καθαρίσει τα αποφάγια του από την κουζίνα και αυτός μου απαντούσε με πάσα φυσικότητα: «Μα είναι καθαρά!» και να το εννοεί… Ή να λέω του Κινέζου να σαπουνίζει τα πιάτα και όχι απλώς να τα ξεπλένει και να με κοιτάζει απορημένος γιατί… Είναι να φρίξεις! Ε, με το μπαρδόν, αλλά αν αύριο μου πουν ότι μπορεί να συγκατοικήσω με Ινδό ή Κινέζο θα κάνω χαρακίρι. Δεν λέω, μπορεί να μου φέρουν τον πιο καθαρό Κινέζο του κόσμου, αλλά μια φορά θεωρώ δικαιολογημένη την οποιανδήποτε προκατάληψη διαθέτω εναντίον τους. Ας με διαψεύσουν. Ιδού η Ρόδος…

Ναι, είδα και Έλληνες βρομιάρηδες και Γάλλους και Ιταλούς, αλλά εδώ μιλούμε με ποσοστά. Ε, τι να κάνουμε, οι Ασιάτες κερδίζουν εύκολα. Αν σπούδασες Αγγλία, με νιώθεις...

Παράδειγμα δεύτερον: Ξέρω ότι αν πάω να κάνω μια δουλειά στο ελληνικό, κυπριακό ή ισπανικό δημόσιο θα φάω πέντε μέρες παλεύοντας με τη χαρτούρα και την γραφειοκρατία. Το εμπέδωσα. Αλλά δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς ότι η ίδια δουλειά στη Γερμανία, την Αγγλία ή τη Σουηδία μπορεί να γινόταν ηλεκτρονικά, διαδικτυακά εντός πέντε λεπτών. Αν αύριο δηλαδή εκθειάσω τους Σουηδούς και σνομπάρω τους Έλληνες, θα είμαι πάλι ρατσιστής; Αφού τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Γιατί να με πεις εμένα ρατσιστή και όχι τους μεσόγειους απλώς μαλάκες; Και πάλι, ναι, είναι δυνατόν να βρεθεί ελληνική υπηρεσία που να κάνει σκόνη μία αντίστοιχη αγγλική, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι ρατσιστής επειδή έχω μία συμπάθεια υπέρ των βορείων και μία προκατάληψη εναντίον μας. Ας με διαψεύσουν. Ιδού η Ρόδος…

Παράδειγμα τρίτον: Βγαίνεις πρώτο ραντεβού με 10 Ρωσίδες και σου κάθονται οι 8, και βγαίνεις ραντεβού με 10 Κύπριες και σου κάθεται μόνο μία. Ποιες είναι πιο πουτάνες; Εδώ δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Επιλέγεις βάσει των πιστεύω σου. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, αντιλαμβάνεσαι ότι οποιαδήποτε μελλοντική προκατάληψη εναντίον των Ρωσίδων ή των Κυπρίων είναι δικαιολογημένη και τεκμηριωμένη από την πρόστυχη και ανάλγητη ζωή. Ας μας διαψεύσουν. Ιδού η Ρόδος, ελπίζω να δω και το πήδημα!

Να σου πω πότε κατά τη γνώμη μου υπάρχει ρατσισμός; Όταν ένας εργοδότης καλείται να επιλέξει έναν υπάλληλο ανάμεσα σε δυο υποψήφιους και επιλέγει τον λιγότερο ικανό επειδή θεωρεί τον άλλον προερχόμενο από κατώτερη φυλή. Έρχεται δηλαδή, ένας Ινδός με άριστα προσόντα και ένας μέτριος Άγγλος κι εγώ επιλέγω τον Άγγλο επειδή είναι άσπρος. Εδώ ναι, υπάρχει ρατσισμός και τον καταδικάζω. Αλλά σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, δεν θεωρώ κακό να υπάρχει προκατάληψη. Η προκατάληψη δεν γεννιέται από το πουθενά. Οι ίδιοι οι λαοί τη δημιούργησαν εναντίον τους. Δεν μπορώ δηλαδή να δεχτώ ότι οι φυλές των ζουλού που λιθοβολούν μέχρι θανάτου τις γυναίκες που έχουν παιδί εκτός γάμου να είναι ισάξιοι με τους λαούς της Ευρώπης. Ή να δεχτώ τους Σαουδάραβες που απαγορεύουν στις γυναίκες τους να κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς κελεμπία ισάξιους με εμάς.

Αλλά αν αύριο έρθει μία διάνοια εκ Νιγηρίας ορμώμενη και ένας ημιμαθής Γερμανός και μου ζητήσουν δουλειά, δεν θα προτιμήσω τον Γερμανό επειδή η χώρα του είναι πιο κοντά στα δικά μου πρότυπα. Θα προσλάβω την νιγηριανή διάνοια. Καταλαβαίνεις...

Με όλα αυτά, τα οποία υπογραμμίζω ότι δεν αποτελούν κοινωνιολογική μελέτη αλλά απλές σκέψεις μου, ναι, δηλώνω ρατσιστής ως το κόκαλο. (Στο κάτω-κάτω, όλοι ξέρουμε πως η ανώτερη φυλή είμαστε οι Έλληνες, που χτίζαμε Παρθενώνες όταν όλοι αυτοί κρέμονταν από τα δέντρα!) J

Επίσης, να σου πω ότι πάνω απ’ όλα είμαι κοινωνικός ρατσιστής, δηλαδή δεν πιστεύω ότι όλα τα επαγγέλματα προσφέρουν το ίδιο στην κοινωνία, αλλά αυτό ήταν θέμα παλιότερης ανάρτησης…