Λίγο πριν τον Αγ. Βαλεντίνο

Είναι η πρώτη χρονιά στη ζωή μου που δεν με ενοχλεί που είμαι ελεύθερος (μπακούρι εννοώ, γιατί η ελληνική ψυχή μου θα είναι πάντα ελεύθερη!).

Μέχρι πέρσι με έτρωγε πολύ.

Πλέον δεν με χαλάει καθόλου.

Δεν ξέρω αν φταίει το καρδιακό επεισόδιο, μετά από το οποίο αναθεώρησα τα πάντα, αλλά πλέον όχι μόνο δεν με πειράζει που είμαι single, αλλά το επιδιώκω κιόλας! Μου λένε να βγούμε για να κάνω γνωριμίες και δεν το συζητώ καν! Θέλω την ησυχία μου. Οι γυναίκες της ζωής μου μέχρι στιγμής μου χάρισαν 2-3 ευτυχισμένες στιγμές και για κάθε τέτοια, αντιστοιχούσαν 4-5 χρόνια δυστυχίας. Δεν συμφέρει! Και η ζωή είναι μικρή για να μαραζώνουμε.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι singles, είναι έτσι επειδή έχουν την δυναμική να επιβιώσουν και χωρίς ταίρι. Δεν εννοώ ότι θα διαιρεθούν μόνοι τους σαν τις αμοιβάδες. Εννοώ, ότι δεν χρειάζονται ταίρι για να έχουν μια ποιοτική ζωή. Το αντίθετο μάλιστα. Όλα τα ζευγάρια που ξέρω (εκτός από δύο και για αυτά δεν παίρνω κι όρκο), ελάχιστο χρόνο διαθέτουν ώστε να καταπιαστούν με δημιουργικές ασχολίες. Οι μισοί τρέχουν ξοπίσω ένα μωρό και οι άλλοι μισοί αλληλοκερατώνονται. Ε, αυτό το πρότυπο σχέσης μας αξίζει; Διότι εκ των πραγμάτων, αυτά μας περιμένουν!

Θα μου πεις, αυτοί κάνουν σεξ! Και τι είναι πια το σεξ; Σιγά το σεξ! Το πιο υπερτιμημένο πράγμα στον κόσμο. Για ένα πήδημα η γκόμενα σου σού βγάζει τον αντίχριστο (τον πραγματικό) και εύχεσαι να τον είχες παίξει μια ώρα αρχίτερα στο μπάνιο. Άσε που άμα πετύχει η μαλακία, τύφλα να ‘χει το γαμήσι! Φαντασία χρειάζεται. Και δόξα συ ο Θεός, απ’ αυτή διαθέτουμε, να ‘ταν κι άλλη! Έχω στήσει εγώ σκηνικά και κουστούμια στους πρόστυχους διαδρόμους του μυαλού μου… Τύφλα να ‘χει η Μέκκα του πορνό!

Δεν προσφέρεται και το κυπριακό έδαφος, βέβαια για να ερωτευτείς. Πιο βαριεστημένες και προβλέψιμες γκόμενες δεν είδα στα χρονικά μου! Ξέρεις τι θα σου πουν, πριν ν’ ανοίξουν το στόμα τους! Αν αξιωθούν και μιλήσουν βέβαια, διότι εγώ βαρέθηκα να φλυαρώ στα ραντεβού για να μην κάνει κοιλιά η εκπομπή και αλλάξει ο τηλεθεατής στο παντελόνι μου, κανάλι. Μόνο χωρικά από την Αντιγόνη δεν απήγγειλα σε ραντεβού για να περάσει η ώρα μέχρι στιγμής! Και μην θιχτείτε τώρα και αρχίσετε να γκρινιάζετε αγαπημένες μου αναγνώστριες. Ξέρετε πόσο σας αγαπώ. Αλλά το ότι στην πλειοψηφία σας δεν αθροίζετε το παραμικρό στην ερωτική εξέλιξη της ανθρωπότητας, ισχύει. Και οι άντρες Κύπριοι βέβαια. Αλλά αυτοί δεν με αφορούν, ακόμα. Όταν το γυρίσω, θα σας ενημερώσω.

Θυμάμαι κάποτε, στο πρώτο έτος, που ήμουν στο δωμάτιό μου με την Κολομβιανή μου και την άκουγα να μου μιλά…. Τι πληρότητα ψυχής ένιωθα τότε! Παραπονιόταν αυτή, ότι δεν της έδινα σημασία: «Χρίστο, σου μιλώ και δεν μου δίνεις σημασία! Είσαι αφηρημένος!» έλεγε παραπονιάρικα. Αφού, την κοίταζα και μαγευόμουν. Άντε να συγκεντρωθείς στο τι σου λέει! Της το είπα κιόλας: «Σόρρι. Είσαι τόσο όμορφη που είσαι καταδικασμένη να μην προσέχω ποτέ όταν μιλάς! Ό, τι και να μου λες πάντως, εγώ συμφωνώ!» Και μου πέταξε το μαξιλάρι.

Εγώ τότε έγραφα ποιήματα για χάρη της, έκανα ζωγραφιές μέσα στα βιβλία της νομικής τη μορφή της. Πού να βρεις πια τόση έμπνευση; Τότε οι στίχοι των τραγουδιών είχαν νόημα! Σήμερα το μόνο νόημα που ξέρω είναι αυτό της Πέγκυς Ζήνα! Τότε ο έρωτας ερχόταν, τιτίβιζε στο αφτί μου κι εγώ κοιμόμουν σαν αγγελούδι. Τώρα πια μόνο τα κουνούπια μπαίνουν μες το αφτί μου, κι εγώ τινάζω τα σεντόνια μπας και φοβηθούν και φύγουν!

Τόσος έρωτας δεν μου έχει ξανατύχει έκτοτε. Και δεν θα μου ξανατύχει, το ξέρω. Το πήρα πλέον απόφαση. Αλλά να γκρινιάζω επειδή η Κύπρος δεν βγάζει ανανάδες και χουρμάδες είναι ανώφελο. Θα φάω την πουρνέλα και το χαλούμι μου και θα σκάσω… Αν δεν σαπίσουν τα δόντια μου ως τότε!

Singles της Κύπρου συσπειρωθείτε, όπως τους ψηφοφόρους της ΕΔΕΚ! Μην καταβάλλεστε επειδή δεν βρέθηκε ακόμα το ταίρι σας. Υπό τις συνθήκες που ζούμε, μόνο δώρο μπορεί να είναι όλο αυτό! Ζήστε όσο είστε ακόμα μόνοι!

Coming up next: Στο κρεβάτι με τις μπλόγγερς!

Όλα Όσα μου Έμαθε η Ζωή

Διάβαζα στο Esquire κάτι συνεντεύξεις διασήμων αντρών με τίτλο: «Όλα όσα μου έμαθε η ζωή». Μεγάλες και τρανές προσωπικότητες αναλύουν τις σοφίες που απεκόμισαν διά μέσου των ρυτίδων τους. Και όπως κατάλαβες, επειδή πλέον ανήκω κι εγώ σ’ αυτή την κατηγορία των διασήμων, έκατσα να σκεφτώ τι μπορεί να μου έμαθε εμένα η ρημάδα η ζωή μου. Θα μου πεις, είσαι μόνο 29 ετών, τι μπορεί να σου έμαθε η ζωή, ρε ψωνισμένε μαλάκα;!

Εάν σκεφτείς ότι μ’ αυτά που μου συμβαίνουν, ζήτημα αν θα φτάσω τα 40, έχω διανύσει ήδη περισσότερο από τα μισά της ζωής μου και είμαι στα γεράματα. Οπότε, ό, τι ήταν να μάθω απ' τη ζωή, το έμαθα. Λοιπόν! Σκέφτομαι και γράφω:

Πιστεύω ότι η ζωή δεν μου έμαθε απολύτως τίποτε. (αυτό μπαίνει ως τίτλος κάτω από τη φωτογραφία μου, στην οποία κάθομαι επάνω σε μια ντιζαϊνάτη μαύρη καρέκλα και χαμογελώ σαν ηλίθιος Κύπριος celebrity).

Η ζωή, κατά καιρούς, μου υπέδειξε και μου υπογράμμισε τα ελαττώματά μου, αλλά εγώ δυστυχώς δεν έμαθα τίποτα απ’ αυτά. Και ούτε νομίζω πως θα μάθω και τίποτα ποτέ. Για παράδειγμα:

Μου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος γυναίκας από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το πρότυπο της λολίτας, του θηλυκού που χειρίζεται έξυπνα και σωστά τη γλώσσα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και σε σέρνει από τη μύτη. Αυτό το είδος γυναίκας όμως, δεν μου έκατσε ποτέ! Εννοώ ότι, δεν ευτύχησα ποτέ από το συγκεκριμένο είδος. Μάρκα μ' έκαψες!Και ενώ η μοίρα μου αποδεικνύει πάραυτα ότι το πονηρό θηλυκό – κατεργάρα γυναίκα δεν μου πάει και οφείλω να ψαχτώ αλλού, εγώ επιμένω να το επιζητώ, θυσιάζοντας έτσι τα νειάτα μου σε μια χρόνια και μάταιη αναζήτησή του.

Δεν βάζω μυαλό, πληρώνω τα σπασμένα.

Δεύτερον παράδειγμα! Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τα μαθηματικά. Μόνο πρόσθεση ξέρω. Τις άλλες τρεις πράξεις, τες διέγραψα από τον εγκέφαλό μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ ούτε ρέστα να υπολογίσω. Δεν έχω ούτε καλή σχέση με τα φυσικά μεγέθη (εξαιρείται ο χρόνος και το βάρος). Για παράδειγμα, αν μου πεις ότι η Πάφος απέχει από τη Λευκωσία Χ, Ψ χιλιόμετρα, εγώ δεν ξέρω αν αυτά είναι πολλά ή λίγα. Αν μου πεις ότι ο τάδε σκληρός δίσκος έχει χωρητικότητα τόσα Χ,Ψ megabytes εγώ πάλι δεν ξέρω αν αυτά είναι πολλά ή λίγα. Όπως, επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω αν ένα αυτοκίνητο είναι καλό βάσει των ίππων του. Αν μου πεις ότι η νέα BMW έχει Χ,Ψ ιπποδύναμη, εγώ δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό με αποτέλεσμα να χάσκω (και να ντρέπομαι να παραδεκτώ ότι δεν καταλαβαίνω γρι απ’ όσα μου λες!). Και παρόλο που δεν είναι και καμιά φιλοσοφία να κάτσεις να μάθεις απλές πληροφορίες και να ενταχθείς ξανά στα εγκόσμια, εγώ εξακολουθώ να σνομπάρω τη γνώση, να παραμένω στο σκοτάδι και το πνευματικό έρεβος. Ενώ θα μπορούσα κάλλιστα να έχω βελτιώσει τη ζωή μου τα μάλα.

Δεν βάζω μυαλό, πληρώνω τα σπασμένα.

Τρίτον παράδειγμα: Δεν μπορώ να σιωπήσω! Αν μου εμπιστευθείς ένα μυστικό το οποίο εγώ κρίνω ότι χρήζει δημοσιοποίησης, θα το διαδώσω και θα διακυβεύσω τη σχέση μας. Δεν έχω σκασμό δυστυχώς. Θέλω να πω, δεν μπορώ να μην αποκαλύψω τη συμμετοχή σε ληστεία αν κρίνω ότι αυτό είναι μεμπτό. Δεν μπορώ να συγκαλύψω τη μοιχεία σου αν κρίνω ότι αυτό δεν συνάδει με τα χρηστά ήθη. Και ας είσαι ο καλύτερός μου φίλος. Αισθάνομαι συνένοχος στο έγκλημα και δεν το αντέχω! Sorry. Στη ζωή μου βρέθηκα άπειρες φορές σε δύσκολη θέση λόγω αυτού μου το ελαττώματος. Κάποτε έφτασα σε σημείο να χάσω φίλους, αλλά παρόλα αυτά, στον τάφο δεν σκοπεύω να πάρω μαζί μου, τίποτε! Η αλήθεια βέβαια, είναι ότι τα τελευταία 15 χρόνια κάνω τα στραβά μάτια συχνότερα απ’ ότι παλιότερα, διότι εκτός των άλλων πιστεύω ότι δεν πρέπει να ανακατευόμαστε όπου δεν μας σπέρνουν. Αλλά αφού έρχονται και με σπέρνουν! Τι να κάνω;! Ό, τι σπείραμε, το θερίζουμε! Βλέπεις επομένως τι γίνεται; Ενώ θα μπορούσα να κρατώ μυστικά και να θεωρούμαι έμπιστο και cool άτομο, εντούτοις συνεχίζω να πληρώνω το τίμημα του μεγάλου μου στόματος.

Τελικά, ίσως η ζωή να μου έμαθε ακριβώς αυτό. Εξοικειώσου με τα ελαττώματά σου και αγάπα τα. Δεν πρόκειται να απαλλαγείς απ’ αυτά. Είναι κομμάτι του DNA σου. Απλώς προσπάθησε να μην επηρεάζουν τις ζωές των άλλων τόσο πολύ σε σημείο να καταντάς ενοχλητικός.

Δεν πιστεύω ότι μπορείς να απαλλαγείς από τα ελαττώματα σου, όπως δεν μπορείς να απαλλαγείς από τα ταλέντα σου. Είσαι καταδικασμένος να είσαι ο εαυτός σου και όλες αυτές οι μεθόδοι αυτοβελτίωσης είναι για τις σελίδες του Esquire και του Cosmopolitan. Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον!

Life looks better... somewhere else!

Hello Europe, this is Antichristos calling! I am very sorry to give you the results of tonight’s show:

1 Point: Ο Αντρέας Γεωργίου ντυμένος Νορβηγός-καρνάβαλος μας ενημερώνει περιχαρής ότι το αποψινό ρεζιλίκι θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω δορυφόρου στους απόδημους Κυπρίους και μέσω της ΝΕΤ στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι το είδαν απευθείας μέσω της ιστοσελίδας του ΡΙΚ (αν αξιώθηκε να λειτουργήσει), και εμείς πρέπει να πούμε κι ευχαρίστώ που εκτεθήκαμε πανευρωπαϊκώς με όλα τα μέσα. Οι δε απόδημοι που άντεξαν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα, είμαι σίγουρος πως σήμερα έχουν ακόμα ένα σημαντικό λόγο να χαίρονται που ξενιτεύτηκαν.

2 Points: Μα πόσο θαύμασα τη Χριστίνα Μεταξά να κάθεται ως τιμώμενο πρόσωπο μέσα στους επίσημους! Μια λαίδη! Μόνο άγημα δεν της έστησαν! Και βίντεο-αφιέρωμα και ειδική μνεία στο πόσο περήφανοι νιώσαμε για το περιβόητο και all time classic: Jump! Μόνο υποκλίσεις δεν της κάναμε! Το ότι αποκλείστηκε και δεν πέρασαμε στον τελικό εξ αιτίας της, της το είπαν, ή περιμένουν να της το ανακοινώσουν με την ενηλικίωσή της;

3 Points: Μαγκιά του Χριστοφόρου που έριξε τα μούτρα του και ήρθε να διαγωνιστεί στο ΡΙΚ μαζί με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς και δεν απαίτησε απευθείας ανάθεση. Τώρα που έχασε βέβαια, έπεσε στο Πρωτάθλημα του μικροφώνου κατά μια κατηγορία και από δεύτερο - τρίτο όνομα, πέρασε στην κατηγορία: ‘χωρίς όνομα.’ Με τραγουδάκι-συγκερασμό όλων των βαλκανικών συμμετοχών των τελευταίων χρόνων, με χρυσαφί κουστουμάκι νοικιασμένο από τα μασκέ-Αμαλία και πλαισιωμένος από τον μπάρμαν του Ζοο και ένα x-factor παιδάκι που ρουφούσε (αντί να φυσάει) τον αυλό, ο Χριστοφόρου «πάλι καλά» να λέει! Το φύσηγμα του κεριού στο τέλος, τον μάρανε!

4 Points: Πόσο το χάρηκα που έχασε ο Hovig! Αν και εδώ που τα λέμε, αν πήγαινε καλά αυτό το πράμα, θα πηδιόμουν κι εγώ απ’ το παράθυρο! Αυτό ήταν το τραγούδι με την «καλή ενέργεια» για το οποίο μας έπρηξες εδώ και δέκα μέρες στα μεσημεριανά κ. Hovig; Ωραία αντίληψη έχετε του τι τραγουδάτε! Αν κρίνω κι από την όλη εμφάνισή σας, τα λαχματζούν της γιαγιάς σας δεν σταματήσατε να τα τιμάτε ακόμα! You did it your way, που θα έλεγε και ο αγαπημένος σας Frank Sinatra, so, μόνο ο εαυτός σου πρέπει να σου φταίξει…

5 Points: Πόσο σαχλά ήταν τα σχόλια του δημοσιογράφου του ΡΙΚ στα βιντεάκια ενδιάμεσα στα τραγούδια. Ήρθε το ΡΙΚ να σατιρίσει τον διαγωνισμό από τον οποίο επιβιώνει και βγάζει τον προϋπολογισμό του κάθε χρόνο! (Γιατί, τηλεθέαση 50% το ΡΙΚ δεν βλέπει ούτε όταν μεταδίδει Champions League!) Γιατί δεν σατιρίσατε τους συμμετέχοντες που ήταν ένας κι ένας;! Πιο εύστοχο θα ήταν.

6 Points: Και μετά βγήκε ο vraka man με το μπουζούκι! Τραγούδι που μου θύμησε τουρκική συμμετοχή από τα late 80s, με μπόλικο couleur locale και στίχο-ύμνο στη σιεφταλιά και στο φραπέ. Μια φίλη, μου είπε ότι ο συγκεκριμένος αοιδός, προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί για το ευρύτερο χαμηλό επίπεδο των κυπριακών συμμετοχών και για την κατάντια του Διαγωνισμού. Επειδή εγώ δεν τον έκοψα για τόσον έξυπνο και δεν με έπεισε για το επιτηδευμένο concept, νομίζω ότι απλώς τυγχάνει εκφραστής του βλάχο-trendy ρεύματος που ψυχαγωγείται με ‘Αίγια Φούξια,’ γράφει στην κυπριακή διάλεκτο από άποψη και νομίζει πως συμβάλλει στην επανένωση της πατρίδος του (και όχι στην απελευθέρωση όπως είναι ο σωστός όρος) πίνοντας καφέ με Τούρκους στα καφενεία της Λήδρας. Ήταν δηλαδή, η πιο contemporary συμμετοχή. Δόξα τω Θεό που έχασε!

7 Points: Ολοκληρώθηκαν τα τραγούδια. Ήπια το χάπι μου. Βγήκε να τραγουδήσει ως guest star ο Χατζηγιάννης μεταμφιεσμένος σε έναν άλλον, που τον αποκάλεσαν με το όνομα Γιώργος Παπαδόπουλος. «Τα τραγούδια σου ακούγονται παντού στην Αθήνα» του είπε ο παρουσιαστής! Προφανώς κι αυτός ακούει τον Χατζηγιάννη και μπερδεύεται, γιατί ο Παπαδόπουλος αυτή τη στιγμή χτίζει καριέρα με την τακτική «Βανδίσση». Ο Χατζηγιάννης μου σπάει τα νεύρα, αλλά μετά απ’ αυτόν που είδα και άκουσα, μου έγινε τα μάλα συμπαθής!

8 Points: Και έγινε η ψηφοφορία. Αμφιβάλλω αν τηλεφώνησε άνθρωπος και χρεώθηκε γι αυτά τα εκτρώματα πλην των συγγενών των διαγωνιζομένων. Και κέρδισε παμψηφεί το life looks better in spring. Προσέξτε: Το καλύτερο τραγούδι στον κυπριακό τελικό, το κέρδισε ξένος (Ουαλλός κατακρίβειαν) που όπως ο ίδιος ομολόγησε, ήρθε εδώ για να κάνει την πλάκα του. Αντιλαμβάνεστε δηλαδή το μέγεθος των ταλέντων που έβγαλε η χώρα μας. Άμα λέω εγώ πως βγάλαμε μια Βίσση και μισό Θεοφάνους και αππωθήκαμε, κάτι ξέρω...

10 Points: Το τραγούδι που στέλνουμε φέτος ήταν ο μονόφθαλμος βασιλιάς ανάμεσα στους τυφλούς. Αν κρίνω από αυτά που επέλεξαν οι άλλες χώρες μέχρι στιγμής για το Όσλο, δεν είμαστε χάλια. Υποψιάζομαι όμως, πως και πάλι, θα περάσουμε και δεν θα ακουμπήσουμε κανέναν. Θα το φτιάξουν το τραγούδι βέβαια, ως είθισται, και θα καλυτερέψει. Ας κάνουν και δίαιτα του χοντρούλη στα φωνητικά που κουνιόταν σαν μαούνα δεμένη στο μουράγιο με 30 μποφόρ και θα εμφανιστούμε αξιοπρεπώς. Απλά αξιοπρεπώς. A, ναι. Και η πιανίστα ας πετάξει το βιζόν από πάνω της! Θα κάνει κρύο στη Νορβηγία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι φοράμε ό, τι βρούμε! Κυκλοφορεί και ο Μουρατίδης!



12 Points: Τώρα εσύ ως φορολογούμενος χαίρεσαι που το ΡΙΚ “αναδυκνείει” τα ταλέντα της Κύπρου με αυτόν τον τρόπο; Αντί να προχωρεί σε ανάθεση σε τόσους καταξιωμένους Έλληνες συνθέτες που αυτοπροτείνονται να μας εκπροσωπήσουν, τους αποκλείουν για να προωθήσουν αυτά τα ρημάδια; Περίμενε, γιατί έπεται και συνέχεια! Από του χρόνου ο εκπρόσωπός μας θα είναι ο νικητής ενός νέου talent show στο ΡΙΚ, που θα παρουσιάζει η Μαρίνα Μαλένη και θα ονομάζεται ‘Performance’. Τα χειρότερα, δηλαδή, έρχονται!

Καταφέρατε να με κάνετε να σιχαθώ το αγαπημένο μου πρόγραμμα όλων των εποχών! Και ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να το καταφέρετε, μαλάκες όλοι σας! Μη σώσετε και δείτε τελικό, όσο συμμετέχετε.

Statistics:
Στην ιστορία του Διαγωνισμού υπήρξαν άλλα δυο τραγούδια σχετικά με την άνοιξη. Το ομότιτλο του Μικρούτσικου που τερμάτισε 13ο το 1991 στη Ρώμη και παίζεται μέχρι και σήμερα ως κλασικό (για λόγους που αδυνατώ να καταλάβω) και το they can’t stop the spring που εκπροσώπησε την Ιρλανδία το 2007 και ήρθε τελευταίο.

Φθορές και Διαφθορές

Σήμερα, στα καλά καθούμενα ενώ έβλεπα μια ταινία στον υπολογιστή, αυτός έκανε ένα πουφ και πέθανε. Η οθόνη μαύρισε και άρχισε να ακούγεται ένα συνεχόμενο μπιπ, σαν παλμός, το οποίο δεν σταματούσε, μέχρι που τον έβγαλα από την πρίζα. Ο υπολογιστής κατά πάσα πιθανότητα πέθανε και τώρα πρέπει να αγοράσω άλλον, ή να τον επιδιορθώσω (πράγμα ολίγον τι ασύμφορο γιατί ο υπολογιστής είναι ήδη 5 χρονών και τα 'χει τα χρονάκια του).

Έχω βαρεθεί να επιδιορθώνω πράγματα! Επιδιόρθωσα την καρδιά μου. Επιδιορθώνω την όρασή μου σε τακτά διαστήματα στον οφθαλμίατρο. Επιδιορθώνω τα δόντια μου στον οδοντίατρο. Επιδιορθώνω τις ηλεκτρικές συσκευές. Επιδιορθώνω μικρές ζημιές στο σπίτι. Επιδιόρθωσα το αυτοκίνητο το οποίο δεν ξεκινούσε μετά από τόσο καιρό που αδυνατώ να οδηγήσω! Όλη η ζωή είναι μια επιδιόρθωση! Μια ζημιά και ένας λογαριασμός που δεν κλείνουν ποτέ!

Και χέστηκα για τα δόντια και τα μάτια μου! Αλλά το ότι έχασα όλα μου τα αρχεία από τον υπολογιστή, όλα μου τα τραγούδια, φωτογραφίες κτλ, δεν το χωνεύω. Εντάξει, κάποια τα έχω σώσει σε εξωτερικό δίσκο. Αλλά κάποια άλλα, πιο πρόσφατα, δεν πρόλαβα να τα σώσω. Πραγματικά, προτιμώ να μου πέσουν τα δυο μπροστινά δόντια για πάντα, παρά να μπω ξανά στη διαδικασία να κάνω format τον υπολογιστή και να αρχίσω απ’ την αρχή. Είναι σαν να γεννάς άνθρωπο, να του μαθαίνεις να γράφει, να τον στέλνεις πανεπιστήμιο και μια καλή μέρα να σου πεθαίνει και να μένεις σύξυλος!

Τώρα σας γράφω από το laptop, το οποίο όμως είναι έτοιμο να μπει σε μουσείο και δεν υποφέρεται η ταχύτητά του!

Σήμερα έχω τόσα πολλά νεύρα από τον θάνατο του υπολογιστή μου, που πήρα διπλό το χάπι για την πίεση! Να το θυμηθείς, ότι αύριο θα πάω να αγοράσω καινούριο υπολογιστή και θα μου πουν ότι χρειάζονται και 10 μέρες για να μου τον «στήσουν» πριν μου τον παραδώσουν. Και ποιός ζει τις σήμερον πάνω από δυο μέρες χωρίς γρήγορο υπολογιστή;

Κόψε μου το κινητό, κόψε μου το σεξ, κόψε μου το νερό να μείνω βρωμιάρης. Μόνο μην μου κόψεις το ίντερνετ και τον υπολογιστή. Προτιμώ να πεθάνω! (Καλά, δεν λέω μεγάλες κουβέντες!)

Πώς θα γίνει να μην εξαρτώμεθα από τους υπολογιστές; Ας μου εγγυηθεί κάποιος ότι ο επόμενος υπολογιστής που θα αγοράσω θα ζήσει πάνω από 20 χρόνια χωρίς φθορά! Και τι στον κόσμο!

Κυπριακός Τελικός - Τρελαίνομαι!

Αγαπητό fun club,

Τις πρόστυχες καλημέρες μου!

Σας τα έπρηξα με τις καθημερινές αναρτήσεις αυτή την εβδομάδα. Αλλά ως γνωστόν, εφόσον κάθομαι σπίτι, αναρρώνω και ξύνομαι όλη μέρα, κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ για να περάσει η ώρα μου. Σας στέλνω γράμματα, λοιπόν, και αφιερώσεις.

Λοιπόν! Δυο είναι τα σπουδαία γεγονότα αυτής της εβδομάδος!

Το πρώτο είναι ότι απόψε ξεκινά η μετάδοση του έκτου και τελευταίου κύκλου της αγαπημένης μου σειράς Lost και είμαι εκστασιασμένος! Ναι, έχετε δίκαιο, ήμασταν νέοι και γεράσαμε. Κανένας δεν θυμάται τίποτα από την εξέλιξη του μύθου της σειράς. Όλοι ξέρουμε πως πρόκειται για κάποιους που έπεσαν με το αεροπλάνο σε ένα νησί και τίποτε άλλο. Όμως, κρίμα δεν είναι να πεθάνουμε και να μην μάθουμε τη λύση του μυστηρίου; Οι σεναριογράφοι εγγυώνται ότι στα 16 επεισόδια που θα δούμε θα απαντηθεί ακόμη και τι χρώμα είναι η ρόγα της Kate! Οπότε, κάνουμε μια επανάληψη στο τι είδαμε μέχρι σήμερα, ψήνουμε ποπ κορν και απολαμβάνουμε το τέλος! Ιδού και ένα βίντεο με την περίληψη των πέντε πρώτων κύκλων. Αν καταλάβεις τίποτε φτύσε μου, αλλά αξίζει να προσπαθήσεις.

Το δεύτερο κόσμο-ιστορικό γεγονός της εβδομάδος, είναι η επιλογή του κυπριακού τραγουδιού για τη Γιουροβίζιον του 2010 αυτή την Κυριακή. Ετοιμαστείτε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές! Οι τελικοί που διοργανώνει κάθε χρόνο το ΡΙΚ διατρανώνουν όλα όσα γράφω εδώ κατά καιρούς για το βουκολικό μας DNA. Είμαι σίγουρος πως και ο φετινός τελικός δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Με μοναδικά γνωστά ονόματα τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου – που προσπαθεί να αναστήσει την καριέρα του στην Αθήνα μέσω της γιουροβιζιακής οδού- και τον Hovig – που εξακολουθεί να λέει ‘so’ σε κάθε επεξήγηση που δίνει παίζοντας με τα νεύρα μου- ο κυπριακός τελικός θα είναι μία όαση για εκπομπές τύπου ράδιο Αρβύλα και Όλα 10!

Παλιότερα είχα κάνει ένα βιντεάκι-αφιέρωμα σε στιγμές απείρου κάλλους από παλιούς κυπριακούς τελικούς. Είχε μεγάλο σουξέ. Το παραθέτω ξανά γιατί από τότε που πρώτο-αναρτήθηκε το 2007, αυτό το ιστολόγιο γέννησε και ανέθρεψε και νέες γενιές αναγνωστών. Κάνε κλικ αμέσως!

Το έχω γράψει πολλές φορές και θα το ξαναγράψω: Η Κύπρος δεν σταυρώνει ψήφο στη Γιουροβίζιον διότι οι συμμετοχές μας δεν έχουν χαρακτήρα. Δεν πείθεται ο Ευρωπαίος από τις δήθεν ποπ μας καταβολές. Αν δεν στείλουμε ένα λεβέντικο ζεϊμπέκικο (τύπου "Τρένο" της Βίσση) ή ένα υπέροχο χασάπικο (τύπου "στο τσιγάρο που κρατώ" του Κότσιρα) δεν θα δούμε τελικό! Τις χολιγουντιανές μπαλάντες (τύπου Αννέτ Αρτάνι) και τα ποπ σουξεδάκια του συρμού (τύπου Comme Ci – Comme Ca), η Ευρώπη τα τρώει για πρόγευμα. Η Κύπρος πρέπει να πάει με χρώμα ελληνικό γιατί εκεί ανήκει. Και μόνο έτσι θα μας εκτιμήσουν και οι συναγωνιστές μας. Το θέμα βέβαια, είναι να το εκτιμήσουν πρώτοι οι μουσικοί αυτής της χώρας.

Και μην ακούσω κανένα ειρωνικό σχόλιο, ότι παρασχολούμαι με το θέμα, γιατί θα σφαχτούμε! Πέρσι η Αγγλία έστειλε Andrew Lloyd Webber, η Γαλλία Patricia Kaas και φέτος η Σερβία κατεβαίνει με τον Bregovic! Τέτοια πανηγύρια θα έπρεπε να τα επιδιώκουμε! Σε εποχές που μέχρι και οι Ολυμπιάδες ξεφτιλίστηκαν από τις ντόπες, δεν δικαιούται κανείς να μου χαρακτηρίζει τη Γιουροβίζιον πανηγύρι. Ειδικά όταν κατάγεσαι από χώρες σαν και τη δική μας, που είναι de facto για τα πανηγύρια. Αρκετά το κούρασα.

Κοίτα τώρα εδώ για να συνέλθεις μιαν Κύπρο αθώα και πανέμορφη, καθρέφτη των παιδικών μου χρόνων, και μιαν Άννα με φωνή-βάλσαμο στις πληγές μου, να με κάνει περήφανο για την καταγωγή μου! Anna for president!

Η Φίλη μου η Ρίκα

Το 2000, όταν πήγα να σπουδάσω, γνώρισα τη Ρίκα!

Η Ρίκα ήταν μια Ουκρανή συμφοιτήτρια, είκοσι χρονών λουλούδι, η οποία όμως φάνταζε τουλάχιστον 30άρα λόγω του ύψους και της διάπλασής της. Καμία σύγκριση δηλαδή με τα άλλα κοριτσάκια της τάξης μου που μόλις ξετσουτσούνιζαν. Η Ρίκα ήταν γυναίκα μπασμένη στα κόλπα προ πολλού. Ένιωθες ένα δέος δίπλα της, ένα δέος που μεγάλωνε και θέριευε επικίνδυνα όσο περισσότερο την παρατηρούσες.

Η Ρίκα, εκτός από μουνάρα, ήταν και πάμπλουτη. Ύποπτα πάμπλουτη. Στη χώρα της ζούσε σε ένα σπίτι με πισίνα και άλλα κομφόρ τα οποία ήταν ανήκουστα στο φτωχό χωριό από το οποίο καταγόταν. Ο πατέρας της, ποντιακής καταγωγής, και η μητέρα της, βέρα Ουκρανή, την έστειλαν να σπουδάσει από σπόντα στη Βρετανία απλά και μόνο για να γλιτώσει από τη μαφία της χώρας η οποία πιθανόν να την έβαζε στο μάτι προκειμένου να ζητήσει λύτρα από τους δικούς της.

Η Ρίκα, εκτός από μουνάρα και πάμπλουτη, ήταν και ένα τούβλο. Τα αγγλικά της ήταν χειρότερα και από της Μαρούσκας – της οικιακής βοηθού που είχε η Ντένη Μαρκορά στους δυο ξένους. Για να καταλάβεις, ήρθε να σπουδάσει νομικά και δεν μπορούσε καν να ξεχωρίσει το yesterday από το tomorrow. Μια φορά ήθελε να πει στην καθηγήτρια ότι θα της παραδώσει την εργασία αύριο, και της είπε: I will give you the essay yesterday.

Παρόλα αυτά, ήταν καλή ψυχή. Πάντα γενναιόδωρη και χαμογελαστή. Με το που εξοικειώθηκε με το περιβάλλον του πανεπιστημίου, τα έφτιαξε με έναν Κύπριο. Με έναν πρώτης τάξης χώρκατο. Άμα τους έβλεπες μαζί νόμιζες πως επρόκειτο για νταβατζή με την τροτέζα του. Λίγο πολύ, έτσι της συμπεριφερόταν, παρόλο που αυτή του έριχνε και δυο κεφάλια ύψος. Έπρεπε να τον έβλεπες τον τύπο πως καμαρωνόταν επειδή πηδούσε Ρωσίδα… Εγώ απέφευγα την παρέα του επειδή ο κύριος ανήκε σε μια παρέα Κυπρίων που συνευρίσκονταν κοινωνικώς με Τούρκους φοιτητές από την κατεχόμενη Κύπρο και ως εκ τούτου τα δούναι και λαβείν μαζί τους ήταν περιττά.

Τον Μάιο ο Κύπριος γκόμενος είχε εξετάσεις και έπρεπε να στρωθεί στο διάβασμα. Γι αυτό τον λόγο οι επισκέψεις στο δωμάτιο της Ουκρανής αραίωσαν. Η Ρίκα όμως, ήθελε επειγόντως κοκό και έπρεπε να απαλύνει αμέσως τις ορμές της. Οπότε, τα έφτιαξε παράλληλα με έναν από τους Τούρκους κολλητούς του φίλου της, ο οποίος προφανώς είχε πιο ευέλικτο πρόγραμμα, κερατώνοντας επάξια το δικό μας άξιο παλικάρι. Το τι αναστεναγμοί έπεφταν στον διάδρομο δεν περιγράφονται. Η πλάκα είναι ότι παρόλο που πολλοί γνωρίζαμε το παράνομο ειδύλλιο κανένας δεν ενημέρωνε τον τύπο σχετικά, γιατί κανένας προφανώς δεν τον χώνευε.

Ένα βράδυ, εκεί που η Ουκρανή εκτελούσε τα γκομενικά της καθήκοντα προς τον Τούρκο, ο δικός μας αποφάσισε να την επισκεφτεί αιφνιδίως. Η Ρίκα πανικοβλήθηκε. Δεν ήξερε τι να κάνει και πού να κρύψει τον Τούρκο. Οπότε, άνοιξε το παράθυρό της και τον έβαλε να σταθεί προσωρινά πάνω στο πεζούλι. Ήταν φαρδύ πεζούλι και μπορούσε άνετα να γονατίσει και να κρυφτεί εκεί χωρίς να γίνει αντιληπτός. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Πάντως, αίματα δεν είχαμε, οπότε και θεωρώ πως ο δικός μας δεν πήρε χαμπάρι.

Το ζεύγος πάντως συνέχισε να είναι μαζί με τη Ρίκα να το παίζει σε 2 ταμπλό. Μάλιστα, το ίδιο καλοκαίρι η Ρίκα ήρθε στη Κύπρο για διακοπές και ο κερατάς την περιέφερε σε όλες τις ελεύθερες περιοχές για να την διαφημίσει. Τους πέτυχα ένα βράδυ στην Αγία Νάπα να χαριεντίζονται. Τότε δεν ήταν ανοιχτά τα οδοφράγματα, αλλά αν ήταν, είμαι σίγουρος πως η Ουκρανή θα απέδιδε τα σέβη της και προς τα εκεί. Για την ιστορία, να σας πω ότι η Ρίκα κόπηκε σε όλα τα μαθήματα στο τέλος της χρονιάς και αποχώρησε από το πανεπιστήμιο επιστρέφοντας στην πατρίδα της. Όχι πως δεν το περιμέναμε, δηλαδή...

Τι ζήσαμε μες τα οικοτροφεία και δεν το μαρτυρήσαμε!

Υ.Γ. Για να καταλάβεις πόσο αλλού ήταν ο τύπος, άκου το εξής. Στις αρχές της χρονιάς, μόλις πήρα το δωμάτιο στην εστία έτυχε να πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον μούρη με μούρη πολλές φορές. Παρόλο που γνωριζόμασταν φυσιογνωμικά, εγώ ουδέποτε μπήκα στον κόπο να του μιλήσω εφόσον δεν ήθελα και πολλά-πολλά με την παρέα του. Επομένως ο κύριος θεώρησε πως είμαι ξένος (θα τον ξεγέλασαν τα ξανθά μου τα μαλλιά, τι να σου πω;!) Μια μέρα, εκεί που είχα την πόρτα του δωματίου μου ανοιχτή και καθώς αυτός διέσχιζε τον διάδρομο παρατήρησε ότι είχα επάνω στον τοίχο μου μια αφίσα της Βίσση. Ο τύπος κοντοστάθηκε, χτύπησε την πόρτα και μου είπε: «Do you know that this singer comes from my country?»

Ππεεε! Σκέφτηκα. Όλες οι διάνοιες εδώ μέσα μαζευτήκαμε!

Περιτομή ΙΙ

Από τον καιρό που έβαλα το τρακτέρ στο μπλογκ, άρχισα και πάλι να μαθαίνω τι ψάχνει ο κόσμος στις διάφορες μηχανές αναζήτησης πριν κλικάρει στο θεϊκό αυτό ιστολόγιο. Μια λέξη που έχει τρομερό σουξέ, βάσει πάντα των μετρήσεων του τρακτέρ, είναι και η περιτομή!

Έμεινα έκπληκτος όταν είδα πόσο ψηλές μετοχές έχει αυτή η λέξη. Προφανώς έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζει τι εστί περιτομή, ή αν γνωρίζει προσπαθεί να μάθει περισσότερες πληροφορίες επί του θέματος. Είχα γράψει παλιότερα ένα κείμενο για την επιθυμία μου να κάνω περιτομή. Μπορείτε να το ξαναδιαβάσετε εδώ.

Παρόλα αυτά, να σας ενημερώσω –εφόσον σ’ αυτό το μπλογκ τα γράφουμε όλα και είμαστε όλοι μια ερωτική παρέα – ότι τον περασμένο Αύγουστο τόλμησα το εγχείρημα και έκανα περιτομή. Παρόλο που δεν χρειαζόταν, αποφάσισα ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να απολαμβάνουμε τα πάντα στον μέγιστο βαθμό. Επομένως, πήγα στους γιατρούς επέμεινα ότι θέλω το παπάρι μου refreshed και ξάπλωσα στο χειρουργικό τραπέζι!

Πριν σου παραθέσω τα highs and lows της εμπειρίας, να σε ενημερώσω τι ακριβώς είναι η περιτομή, διότι αν κρίνω από τις γνώσεις που είχαν οι φίλες μου επί του θέματος, κι εσύ την τύφλα σου ξέρεις. Λοιπόν, πτωχή αναγνώστρια: Δοκίμασες ποτέ να φας τη μπανάνα χωρίς να την ξεφλουδίσεις; Αν όχι, δοκίμασε και έλα πες μου αν τρώγεται. Άστο! Μην πνιγείς και έχουμε και τύψεις! Η μπανάνα δεν τρώγεται αξεφλούδιστη. Εξ ου και την αρπάζουμε και την καθαρίζουμε πριν την μπουκώσουμε.

Ε, έτσι γίνεται και η περιτομή. Αρπάζουμε το παπάρι, το κρατάμε όρθιο, καμαρωτό-καμαρωτό και καθαρίζουμε το γύρω-γύρω, αφαιρώντας με νυστέρι το δέρμα. Οπότε, το κεφαλάκι εξέχει αγέρωχο και έτοιμο για μπούκωμα ανά πάσα στιγμή! Πρόκειται για μια απλή εγχείρηση ρουτίνας, διάρκειας 45 λεπτών. Επιτυγχάνεται με τοπική αναισθησία και δεν έχει επιπλοκές (νοουμένου ότι δεν τρέμει το χέρι του χειρουργού).

Εγώ βέβαια, είδα τον Χριστό-φαντάρο με αυτή την εμπειρία!

Μου έβαλαν τρεις ενέσεις σε διαφορετικά σημεία του πέους για αναισθησία, αλλά για κάποιο λόγο δεν με έπιασαν! Οπότε, όπως κατάλαβες, την όλη διαδικασία του θερίζειν την έζησα στο pepsi max! Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το νυστέρι δεν το αισθάνθηκα. Αλλά τις 45 ραφές περιμετρικά του κεφαλιού του πέους τις έζησα σταυροβελονιά προς σταυροβελονιά! Ναι, σαν Λευκαρίτικο κέντημα έγινε το καμάρι μου! Σεμεδάκι για την τηλεόραση! Για να καταλάβεις, δυο νοσοκόμες με κρατούσαν ακινητοποιημένο στο χειρουργικό τραπέζι χειροπόδαρα για να μην κλωτσώ τους γιατρούς και να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Οι οποίοι γιατροί δε, αγρόν ηγόρασαν! Κατά τη διάρκεια της επέμβασης με ρωτούσαν σε ποιο πανεπιστήμιο σπούδασα και αν το συστήνω για να στείλουν τα παιδιά τους! Εν μέσω κραυγών, βογγητών και αναστεναγμών, δηλαδή, στήσαμε ψιλή κουβέντα!

Το ξεφλουδίσαμε το πέος, ζωή να ‘χει! Ύστερα όμως, ήρθαν οι μέλισσες…

Αφού τελείωσε η εγχείρηση και το γάζωσαν με επιδέσμους σαν μούμια, με έστειλαν σπίτι μου να αναπαυτώ. Η ταλαιπωρία άρχισε από εκείνη τη στιγμή και κράτησε 20 μέρες! Το φρέσκο και άκρως ευαίσθητο κεφαλάκι που κρεμόταν πλέον μονίμως εκτός του «καβουκιού» του, τιναζόταν σαν ελατήριο κάθε φορά που το εσώρουχο ερχόταν σε επαφή μαζί του. Μια πολύ περίεργη αίσθηση η οποία ήταν λες και μου ακουμπούσαν ηλεκτρόδια επάνω στο πέος! Δράμα!

Επίσης, έπρεπε να κάνω θεραπεία τρεις φορές τη μέρα για να λιώσουν τα ράμματα. Τι θεραπεία; Έπρεπε να γεμίζω ένα μακρόστενο δοχείο με τσάι χαμομήλι και να τον βουτώ μέσα για 15’ τρεις φορές τη μέρα. Δεν κάνω πλάκα! Έπρεπε να μουλιάζει το πέος στο τσάι για να ξεφουσκώσει! (Από την εγχείρηση φούσκωσε και συρρικνώθηκε τόσο πολύ που ήταν σαν να έχω τρία αρχίδια!)

Να βλέπεις το πέος να επιπλέει μέσα σε ένα δοχείο με κίτρινο τσάι… Σαν γλυκό του κουταλιού, μέσα στο βαζάκι του! Εδώ που τα λέμε, η παρομοίωση λειτουργεί και κυριολεκτικά!

Επίσης, είχαμε και άλλου είδους προβλήματα. Κάποια πρωινά, γύρω στις 5-6:00 τα χαράματα πεταγόμουν στον ύπνο μου από τους πόνους. Καύλωνα στον ύπνο μου και αυτό ήταν απαγορευμένο, εφόσον το πέος ήταν ραμμένο με 46 ράμματα τα οποία το συμμάζευαν προκειμένου να κλείσουν οι πληγές. Σκέψου τώρα μια Λερναία Ύδρα να προσπαθεί να σπάσει τα δεσμά της και να θεριέψει… (πωωω, λογοτέχνης θα γίνω). Ε, κάπως έτσι ήταν και το πουλάκι μου. Ξυπνούσε και ήθελε να απελευθερωθεί από τα δεσμά του. Ξυπνούσα από τους πόνους και αμέσως εφάρμοζα ένα σχέδιο που είχα καταστρώσει. Σκεφτόμουν τη φάτσα μιας κακάσχημης συμμαθήτριάς μου, από το Λύκειο, και αμέσως μου έπεφτε!

Βέβαια, το πρόβλημα δεν λυνόταν ολοκληρωτικά, εφόσον δέκα λεπτά αργότερα ξυπνούσα πάλι από απρόσμενες κάβλες. Μου πήρε ένα μήνα να επανέλθω στα συγκαλά μου.

Αλλά… Σε τι συγκαλά ήρθα! Άξιζε κάθε λεπτό η ταλαιπωρία. Τώρα έχω ένα παλαμάρι – Ερμή του Πραξιτέλους! Όμοιο με αυτά που βλέπουμε στις τσόντες! Αλήθεια! Έβλεπα τόσα χρόνια διάφορες τσόντες και αναρωτιόμουν αν όλα αυτά τα παλούκια είναι ειδικά εφέ! Όχι, φίλοι του πέους! Όλα είναι περιτετμημένα και έτοιμα στο πιάτο για τις επίδοξες ρουφήχτρες.

Το καινούριο πέος δημιουργήθηκε στις 11 Αυγούστου 2009, ενώ εγκαινιάστηκε από γκόμενα περί τις αρχές Δεκεμβρίου 2009, διά της στοματικής της κοιλότητας. Η διαφορά στην απόλαυση είναι εμφανής, ενώ και οπτικά το θέαμα είναι ομορφότερο. Σας το συστήνω να το κάνετε όσοι προβληματίζεστε. Χώρια που η ζήτηση αυξήθηκε μόλις κυκλοφόρησε η φήμη του νέου μου αποκτήματος, αν και αυτό παίζει να είναι και σύμπτωση.

Και με καινούρια καρδιά και με καινούριο πέος, το παίζω πια ωραίος και μοιραίος! Το νέο μυαλό να δούμε για πότε θα το εγκαινιάσουμε…

Τρεις Στόχοι προς Εξόντωση

Από τον καιρό που μένω στο καινούριο σπίτι των γονιών μου, γίνομαι καθημερινά κοινωνός πολλών ηλίθιων ψυχαναγκασμών που μου επιβάλλονται επειδή το σπίτι είναι καινούριο και πρέπει να το προσέχουμε. Φτάσαμε στο σημείο να είμαστε εμείς οι δούλοι των ντουβαριών και των ταβανιών, αντί αυτά να εξυπηρετούν εμάς. Και φυσικά, δεν ευθύνονται τα τούβλα και τα τσιμέντα γι αυτή την κατάντια, αλλά ο γυναικείος πληθυσμός του σπιτιού. Ο οποίος πληθυσμός ανήγαγε την κατοίκηση στο σπίτι αυτό σε εμπειρία!

Τρείς είναι οι εχθροί μου αυτή την περίοδο! Τα ριχτάρια του καναπέ, τα σουβέρ και ένα φυτό μπονζάι!

Αναλυτικά:

Τα ριχτάρια: Δεν έχω ξαναδεί πιο ηλίθια εφεύρεση. Να καλύπτω τον καναπέ – τον οποίο και πιθανόν να χρυσοπλήρωσα- με ένα μακρύ ύφασμα για να μην λερωθούν οι μαξιλάρες από τον βρώμικο ποπό μου! Με την ίδια λογική, θα έπρεπε να καλύπτουμε το ριχτάρι με ένα επιπλέον ύφασμα το οποίο θα προστατεύει το ριχτάρι από τον βρώμικο ποπό μου. Και μετά θα πρέπει να καλύψουμε το κάλυμμα που καλύπτει το ριχτάρι που προστατεύει τον καναπέ με ένα άλλο κομμάτι ύφασμα, και ούτω καθεξής, ανάλογα με το επίπεδο βρώμας που βρίσκεται ο κώλος μας και πως αυτό επηρεάζει τον καναπέ!

Δεν έχω χειρότερο από το να με ζαλίζεις επειδή δεν έκατσα επάνω στο ριχτάρι ή αν το ριχτάρι δεν απλώνεται ισότιμα στο έπιπλο. Μπορεί να πεθάνω! Όποιος έχει τέτοιες έγνοιες να κάθεται στο πάτωμα! Ξοδέψαμε τα μαλλιοκέφαλά μας να αγοράσουμε τον καναπέ για να καθόμαστε στο ριχτάρι?! Αν υπάρχουν εξωγήινοι και μας βλέπουν, δεν πρόκειται να πατήσουν το πόδι τους στη Γη. Θα σκεφτούν: «Υπάρχουν ήδη πολλά ούφο εκεί κάτω!» Μόνο που στα γράφω, ανεβάζω πίεση!

Τα σουβέρ: Άκου λέξη! Σουβέρ. Ένα κομμάτι κόντρα πλακέ πάνω στο οποίο βάζεις το ποτήρι σου για να μην αφήσεις λεκέδες και στίγματα επάνω στην «ιερή τράπεζα,» την οποία οι γυναίκες αποκαλούν ενίοτε και τραπεζάκι του καφέ. Πικρός σου βγαίνει ο καφές! Στον λαιμό σου κάθεται! Να προσπαθείς να πεις δυο κουβέντες και αντί να επικεντρώνεσαι στο εκάστοτε κουτσομπολιό που ευφραίνει την ατμόσφαιρα, να πρέπει να σημαδέψεις το ποτήρι επάνω στο σουβέρ! Γιατί; Για να μην αφήσεις λεκέ!

Η μάνα μου δεν κάνει άλλη δουλειά! Κρατά σουβέρ και περιμένει να δει πού θα κάτσει το ποτήρι για να προλάβει να αποθέσει ένα από κάτω. Σαν τα ‘Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα’ καταντήσαμε! Όσα περισσότερα σουβέρ πετύχετε να κεντράρετε κάτω από τα φλιτζάνια, τόσους περισσότερους βαθμούς για την ομάδα σας! Είμαστε καταδικασμένοι να επιζητούμε συνέχεια μια νέα επιφάνεια στην οποία προορίζεται να προσγειωθεί το ποτήρι μας! Ζω ένα δράμα, κυρίες και κύριοι! Δεν αντέχω άλλο τη δικτατορία του σουβέρ! Θέλω ν’ αφήνω την κούπα του καφέ όπου θέλω χωρίς άγχος!

And last, but not least: Το Μπονζάι! Τι είναι το Μπονζάι; Μην σκιάζεσαι, κι εγώ για άγριο θηρίο το νόμιζα. Φυτό είναι! Κινέζικο! Ένα πράμα που κάνει, λέει, καλό φενγκ σούι. Πώς λέμε η κυρία Βέτα κάνει καλό μουσακά. Ε, το Μπονζάι κάνει καλό φενγκ σούι! Kαι επειδή όλοι οι Δόγηδες έχουν από ένα στο ανάκτορό τους, πήραμε κι εμείς. Μην χάσουμε! Το βάλαμε στην κουζίνα και από τότε ξορκίστηκαν όλα τα κακά, τρομάρα να μας έρθει. Τα κακά ξορκίστηκαν, αλλά μαζεύτηκαν μυγάκια! Πολλά μυγάκια μαγνήτισε το γαμημένο το Μπονζάι!

Τρώω γιαούρτι, φτύνω μυγάκι. Πίνω χυμό πορτοκάλι, βρίσκω μέσα στο ποτήρι άλλα τρία να επιπλέουν. Πιρουνιάζω πατάτα, φτου μυγάκι. Πιρουνιάζω ντομάτα, φτου και βγαίνω! Το Μπονζάι όμως, δεν βγαίνει από την κουζίνα. Ρίζωσε! «Και τι να το κάνουμε;» αναρωτήθηκε η μάνα μου συμπληρώνοντας: «είναι δώρο και είναι και πανάκριβο!» Έμφαση στο 'πανάκριβο' παρακαλώ. «Να το πετάξουμε! Τρώω εγώ τις μύγες για να έχεις εσύ στην κουζίνα Μπονζάι! Είχαμε και στο χωριό μας Μπονζάι;»

Η μάνα μου πήρε το Μπονζάι από το τραπέζι της κουζίνας και το έβαλε επάνω στον πάγκο. Δηλαδή το μετακίνησε δυο μέτρα.

Εγώ μια μέρα θα φύγω από δω.

Το Μπονζάι, ποτέ!

Το Σημείο Μηδέν

Παρόλο που έχω ισχυρότατη μνήμη και θυμάμαι τα πάντα στη ζωή μου, ακόμα και ολόκληρες στιχομυθίες που ειπώθηκαν δεκαετίες πριν, τον τελευταίο καιρό άρχισα να παθαίνω αμνησία. Ου γαρ έρχεται μόνον, θα μου πεις! Δεν είναι αυτό. Νομίζω ότι μετά το καρδιακό επεισόδιο της 21^ης Δεκεμβρίου, άλλαξε τόσο πολύ η ζωή μου που άρχισα να αισθάνομαι ότι όλα έγιναν πολύ παλιά.

Ενώ πριν ένιωθα πως όλα συνέβησαν χθες, σήμερα αισθάνομαι πως όλα έγιναν πριν από δεκαετίες! Βλέπω περσινές φωτογραφίες στον υπολογιστή και αισθάνομαι ότι έκτοτε η Γη πέρασε από την εποχή των παγετώνων στην εποχή της τρύπας του όζοντος. Αυτό δεν μου συνέβαινε παλιά. Και ανησυχώ. Η 21^η Δεκεμβρίου ήταν τόσο καταλυτική που μηδένισε πολλά! Σαν την 11^η Σεπτεμβρίου, ένα πράμα! Το σημείο μηδέν!

Φταίει και το ότι μετακομίσαμε σε νέο σπίτι. Στο νέο περιβάλλον αισθάνομαι πως βρίσκομαι σε απόσπαση από την πραγματική μου ζωή. Αφού να φανταστείς, όταν καμιά φορά πετάγομαι στο ερειπωμένο πατρικό μου για να πάρω πράγματα, και αναπολώ τη νύχτα που έπεσα κάτω απ’ τον πόνο-σφάχτη, μου έρχεται μια απίστευτη σκοτοδίνη που δεν θέλω να ξαναπατήσω εκεί μέσα. Ειδικά το περσικό χαλί στο οποίο σωριάστηκα και αγκομαχούσα βλέποντας τα πάντα να μαυρίζουν καθώς περίμενα τη μεταφορά μου στις πρώτες βοήθειες, το μισώ! Έδωσα εντολές να καεί σύντομα, να ξορκιστεί το κακό! Δεν επιστρέφω εγώ στο πατρικό μου! Όχι πριν ανακαινιστεί το μέρος και πάρει νέα όψη, τουλάχιστον.

Έβλεπα φωτογραφίες απόψε. Και μελαγχόλησα. Έκανα αναδρομή στις φρικτές διακοπές του 2006. Στη Σαντορίνη. Κοίτα φωτογραφίες… πότε έγιναν όλα αυτά; Λες και πέρασαν δέκα ζωές από τότε.

Τι νοσταλγία! Αυτές οι Αυστραλέζες εδώ - πρώτες ξαδέλφες της Kylie - έκαναν τα πάντα ενόσω τις ποτίζαμε σφηνάκια. Μόλις έλειψε το πιοτό, ούτε που μας ήξεραν, οι σιχαμένες!

Ένας κώλος στην παραλία. Καλά, δεν είναι και ο ωραιότερος κώλος του κόσμου, αλλά όπως ήμουν εκεί ξαπλωμένος και ψηνόμουν, κάτι έπρεπε να φωτογραφίσω να περάσει η ώρα.

Αυτά πάντως, ήταν κατά γενική ομολογία τα ωραιότερα βυζιά του νησιού! Τα πετυχαίναμε παντού! Όπου πηγαίναμε ορθώνονταν μπροστά μας σαν ηλιοβασίλεμα! Η φωτογραφία βγήκε κουνημένη διότι την ώρα που τα φωτογράφιζα προσποιούμουν ότι χορεύω. Πάλλονταν κι εκείνα πέρα-δώθε, άντε να εστιάσεις σωστά!


Ένα βράδυ στο Murphey's, εκεί που ξεράθηκα σε μια γωνιά στις 5:00 το πρωί, ήρθε μια ξένη και ανέβηκε επάνω στο τραπέζι μου και άρχισε να κοπανιέται στα ντάπα-ντούπα της μουσικής. Σημασία προς εμένα - μηδέν! Οπότε, άρχισα να τις βαράω παλαμάκια όπως είθισται στις μπουζουκερί, μπας και αποσπάσω την προσοχή της. Τίποτα αυτή. Πάλι καλά που δεν με κλώτσησε να λέμε...

Ορίστε και ένα ρομαντικό τοπίο, για να μη λέτε δηλαδή, ότι δεν είμαι άντρας με αισθήματα!

Όλα έγιναν πολύ παλιά! Είτε όντως μεγάλωσα, είτε ο εγκέφαλός μου διατελεί ακόμη υπό ισχυρό κλονισμό και απωθεί οτιδήποτε έγινε πριν την 21^η Δεκεμβρίου 2009. Προβλέπω να γίνονται εκατομμυριούχοι οι ψυχολόγοι από το τομάρι μου, σύντομα…

Είναι Θέμα DNA

Σήμερα έζησα πολλές αστείες στιγμές.

Πήγαμε οικογενειακώς στο ινστιτούτο γενετικής.

Εγώ, ο πατήρ και η μήτηρ αγκαζέ. Το τρίο Στούτζες!

Αποφασίσαμε να ψάξουμε το γενεαλογικό μας δέντρο για να δούμε αν το καρδιακό επεισόδιο που έπαθα τα Χριστούγεννα έγκειται σε κάποιο γενετικό σύνδρομο ή αν απλώς η μοίρα μου είναι σακατεμένη. Διότι στην πρώτη περίπτωση θα πρέπει να προσαρμόσω τη ζωή μου επάνω στις συνέπειες του συνδρόμου, ενώ στη δεύτερη απλά θα κάνω τον σταυρό μου και θα πω: «ο Θεός να βάλει το χέρι του!»

Για την ιστορία να σου πω ότι τελικά δεν πάσχω από κάποιο σύνδρομο, είναι όλα στον αέρα. Επομένως, βάζω τον σταυρό μου και εύχομαι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Και όταν εννοώ να βάλει το χέρι του, δεν εννοώ να το βάλει εκεί που μου το βάζει μέχρι στιγμής!

Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι ότι ενώπιον του γιατρού ξετυλίχθηκαν τραγελαφικές στιγμές. Αν ήμουν συγγραφέας σήριαλ, σήμερα θα είχα έτοιμο νέο επεισόδιο με τίτλο: «Στον γιατρό!»

Παρατήρησα ότι ο ασθενής μπροστά στον γιατρό που τον ανακρίνει για το ιατρικό του ιστορικό, αισθάνεται μια αμηχανία και ένα δέος τα οποία τον ωθούν στην έκφραση μεγάλων μαργαριταριών. Το παρατήρησα και από την ελάχιστη δικηγορική μου εμπειρία. Ρωτάς τον παθόντα μια καθαρά τυπική ερώτηση, του τύπου: «Πότε έγινε το δυστύχημα;» και αυτός αντί να σου πει μια απλή ημερομηνία, να τελειώνουμε, σου λέει την ιστορία της ζωής του! Π.χ. «Το δυστύχημα έγινε την τάδε ημέρα που ξύπνησα με κομμάρες, επειδή το προηγούμενο βράδυ φάγαμε πατσά και μας έκατσε βαρύς!»

Μπορεί τώρα ο επιστήμων να καταχωρίσει τέτοια πληροφορία στο κατηγορητήριο;

Απάντα άνθρωπέ μου σ’ αυτά που σε ρωτούν και άσε τα διηγήματα! Αλλά νομίζω είναι ψυχολογικό το ζήτημα. Ο παθών νομίζει πως βρίσκεται σε εκπομπή του Μικρούτσικου και βγάζει τα εσώψυχά του! Όσα πιο πολλά πει, τόσο περισσότερο θα κερδίσει τον οίκτο των τηλεθεατών! Αμ, δε! Απλώς πρήζει τους αδένες του γιατρού και αυτός τον γαμωσταυρίζει με την αποχώρησή του! Έτσι και σήμερα, οι γονείς μου έδωσαν ρεσιτάλ μπροστά στους έκθαμβους οφθαλμούς της γιατρού.

Παραθέτω λαμπρά στιγμιότυπα:

Γιατρός: (προσπαθεί να γεμίσει μια φόρμα για το οικογενειακό ιατρικό ιστορικό). Κύριε πατέρα του Anti-Christou, θυμάστε σε ποια ηλικία περπάτησε ο γιος σας;

Πα-τέρας: Στους 13 μήνες.

Γιατρός: Πολύ ωραία. Και σε ποια ηλικία πρωτομίλησε;

Πα-τέρας: Άργησε πολύ! Ου, θυμάμαι, του έλεγα «μίλα γιε μου κανονικά! Πες ‘φως’ αντί ‘φω’ τίποτα αυτός! Απ’ όλες τις λέξεις έκοβε γράμματα! Τι ζήσαμε κι εμείς…Δεν μας είπε ποτέ «πεινώ»! Απλώς μας έδειχνε το φαί και εμείς έπρεπε να καταλάβουμε ότι πεινάει. Βαριόταν να μιλήσει, ήταν τεμπέλης από τότε! Βέβαια, όταν στην ηλικία των τριών επιτέλους μίλησε, δεν ξανάβαλε γλώσσα μέσα του! Μας τρώει από τη γλώσσα, σκασμό δεν έχει (γελά με νοσταλγία). Αχ, είχα ένα φίλο τότε… τον Γιάννη, που του μάθαινε πώς να προφέρει το ‘Λούνα Παρκ’ γιατί το έλεγε ‘Λου Πακ.’ Μια φορά τον έπιασε και του είπε…

Anti-Christos: (διακόπτω απότομα την αναδρομή στα παιδικά μου χρόνια) Τρία! Τρία! Στην ηλικία των τριών μίλησα! Ένα αριθμό ζήτησε η γιατρός, πες τον να τελειώνουμε που συμπεριφέρεσαι σαν τη Ζουμπουλία την πρώτη φορά που κατέβηκε Αθήνα!

Γιατρός: … (συμπληρώνοντας τη φόρμα) Μάλιστα. Η μητέρα σας, δηλαδή η γιαγιά του Anti-Christou βρίσκεται εν ζωή;

Πα-τέρας: Μάλιστα, 85 χρονών γυναίκα! Αυτή θα μας θάψει όλους. Αφού να φανταστείς, παίζει χαρτί κάθε απόγευμα! Δεν της ξεφεύγει ο Φάντης Μπαστούνης, δεν της γελάς με τίποτε!

Anti-Christos: (του μιλώ μέσα απ’ τα δόντια) Ένα, ‘Ναι’ θα αρκούσε!

Για να συμπληρωθεί μια φόρμα Α4 φάγαμε 45 λεπτά σε εξιστορήσεις και εκ βαθέων εξομολογήσεις. Μόνο home videos με αναδρομές δεν δείξαμε! Όλα τα άλλα, τα είχαμε πρόχειρα! Μετά απ’ αυτό, και αφού συμπληρώσαμε το γενεαλογικό μας δέντρο με επιτυχία και το ιατρικό ιστορικό όλων, ήρθε η δική μου σειρά για one man show.

Η γιατρός κοίταζε συνοφρυωμένη την πατρική γραμμή και συμπέρανε ότι εξ αιτίας αυτής έπαθα το καρδιακό.

Γιατρός: Χμμ.. Η πατρική γραμμή ευνοεί τα καρδιακά επεισόδια, ενώ η μητρική γραμμή τους καρκίνους.

Anti-Christos: (προς τους γονείς με πλήρη απαξίωση) Μα τι αξιοζήλευτα γονίδια μου κληρονομήσατε!

Γιατρός: Δείξτε λίγη αισιοδοξία παρακαλώ! Ξέρεις πόσα παρόμοια γενεαλογικά δέντρα βλέπουμε εμείς εδώ καθημερινά; Το δικό σας είναι σχετικά νορμάλ. Έχω να σου δείξω ένα δέντρο ενός παιδιού δέκα χρονών, να φρίξεις. Τίγκα στις λευχαιμίες και τις εγκεφαλικές παθήσεις. Ξέρεις εσύ κανέναν άνθρωπο που να έχει το τέλειο DNA;

Anti-Christos: Ο Brad Pitt.

Γιατρός: Αυτός έχει άλλα!

Ant;i-Christos: Του κάνατε και αυτού το γενεαλογικό δέντρο εδώ;

Γιατρός: Έχει, αλλά δεν τα λέει!

Anti-Christos: Καλά, ας είχα το DNA του… και ας είχα κρυφά τα κουσούρια!

Γιατρός: Μπορώ σε παρακαλώ να μετρήσω το στήθος σου και το μέτωπό σου;

Anti-Christos: Ορίστε.

Γιατρός: Απ’ ότι βλέπω έχεις μεγάλη ευλυγισία. Και τα δάχτυλά σου είναι μακριά!

Anti-Christos: …Όπως και όλα μου τα κάτω άκρα!

Γιατρός: …

Μήτηρ: (ενοχλημένη, προσπαθεί να διασώσει το image μας) Κάνει χιούμορ!

Γιατρός: …

Anti-Christos: Με ερωτάτε, σας απαντώ!

Γιατρός: Όντως, πολύ μακριά δάχτυλα! …Ίσως αυτά να φταίνε για το ανεύρισμα.

Anti-Christos: Να μου τα κόψετε!

Γιατρός: (δεν μου δίνει σημασία) Δεν πειράζει, ουδέν κακόν! Πολλοί εκμεταλλεύτηκαν τα μακριά τους δάχτυλα για να γίνουν αθλητές ή βιρτουόζοι του πιάνου. Έπαιζες κάποιο όργανο;

Anti-Christos: Το πατροπαράδοτο!

Γιατρός: …

Anti-Christos: Από το πολύ το τάκα-τούκου μάκρυναν τα δάχτυλα κυρία μου!

Ντύθηκα και φύγαμε. Έφτιαξε η διάθεσή μου όμως, παρόλο που ξύπνησα με νεύρα, ήρθα σπίτι έβαλα μουσική από τα 90ς και τραγουδούσα σαν παλαβός, μέχρι προ ολίγου!

Τρεις Απορίες

Τρεις απορίες θα σου κάνω και πάω για ύπνο:

1. Γιατί οι καθαρίστριες προσφωνούνται πάντα ως κυρίες;

Όπως θα παρατηρήσατε, φίλοι και αδελφοί, η καθαρίστρια που αδειάζει τον κάδο στο γραφείο, ή που ξεσκονίζει το σπίτι σου μια φορά την εβδομάδα είναι πάντα κυρία (εκτός κι αν είναι αλλοδαπή, οπότε είναι απλά «μαυρού»!) Αν όμως πρόκειται για Κύπρια καθαρίστρια, πρόκειται πάντα περί κυρίας! Είτε τη λένε, Τούλα, είτε τη λένε Βούλα, είτε τη λένε Σούλα, είναι πάντα κυρία! Ουδέποτε άκουσα κάποιον να λέει ότι θα έρθει η Τούλα (σκέτο), ή η Βούλα (σκέτο) για να καθαρίσει. Πάντα έρχεται η ΚΥΡΙΑ Τούλα, πάντα έρχεται η ΚΥΡΙΑ Βούλα και ούτω καθεξής!

Αντιθέτως, θα παρατηρήσατε ότι τα τελευταία χρόνια, είθισται οι διευθυντές, οι καθηγητές, ή τέλος πάντων άνθρωποι που έλιωσαν τον κώλο τους να βγάλουν πολλά πανεπιστήμια, να προσφωνούνται με το μικρό τους όνομα, προς δημιουργία φιλικής ατμόσφαιρας με τον εργοδοτούμενο, τον πελάτη ή τον φοιτητή.

Τώρα, αυτό δεν είναι ολίγον τι οξύμωρο; Να προσφωνώ την καθαρίστρια που απλά σφουγγαρίζει και αδειάζει τους κάδους ‘κυρία’ και την διευθύντρια που έφτασε εκεί που έφτασε επειδή έκαψε εγκεφαλικά κύτταρα -και η οποία πιθανότατα να κατέχει διδακτορικό- με το μικρό της όνομα; Δεν το βρίσκεις λίγο αντί-ιεραρχικό;

Δεν συμφωνείς ότι είναι σαν να κοροϊδεύουμε την καθαρίστρια; Εμμέσως της λέμε: δεν αξίζεις κάστανο, αλλά τουλάχιστον σε λέμε κυρία για να παρηγορείσαι! Όπως την Άντζελα Δημητρίου που τη λέμε lady, αφού δεν μπορούμε να την πούμε τραγουδίστρια. Εντάξει, δεν προτείνω να προσφωνούμε την κυρία Τούλα ως «δούλα», αλλά βρε παιδί μου, να αποδίδεται το του Καίσαρος τω καίσαρι!

2. Γιατί να πρέπει να αφήνουμε φιλοδώρημα στις καφετέριες / κουρεία / βενζινάδικα κτλ;

Εγώ στα τρία χρόνια που εργάζομαι, δεν είδα ούτε έναν πελάτη να έρχεται και να μου αφήνει φιλοδώρημα για την τίμια εκτέλεση της εργασίας μου. ΟΚ, δεν ασκώ χειρονακτική εργασία, ούτε έχω άμεση επαφή με τον πελάτη ούτως ώστε να μου αφήνει το κατιτίς του φεύγοντας. Αλλά υποψιάζομαι ότι ακόμη κι αν είχα άμεση επαφή με τον πελάτη, από τα τρία το μεγαλύτερο θα έπαιρνα για φιλοδώρημα με το πέρας της άσκησης των καθηκόντων μου.

Δηλαδή, τι παραπάνω κάνει η γκαρσόνα, η κομμώτρια και ο Πακιστανός στο βενζινάδικο και πρέπει εγώ να τους αφήνω ευρουλάκι για να φανώ σωστός; Με τρίβουν ενώ με σερβίρουν ή με πεοθηλάζουν καθώς με κουρεύουν; Ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο. Τη δουλειά τους κάνουν, και αυτήν τις πιο πολλές φορές απλώς διεκπεραιωτικά! Αλλά, επειδή ακριβώς πρόκειται για επαγγέλματα κατηγορίας Βασίλη Καΐλα, οφείλουμε να πετάμε καμιά πεντάρα που και που, εις ένδειξη οίκτου. Μα κι αυτό πάλι δεν φανερώνει υποτίμηση και χλευασμό στο εκάστοτε γκαρσόνι, κομμώτρια και Πακιστανό-Βενζινά;

Είναι σαν να τους λέμε εμμέσως: κάνεις που κάνεις μαλακία επάγγελμα, έλα ένα ευρώ να αγοράσεις… το απολύτως τίποτα (γιατί με ένα ευρώ τι να αγοράσεις σήμερα;!). Εισηγούμαι να καταργηθούν τα tips. Προσωπικά, δεν αφήνω ποτέ φιλοδώρημα, εκτός κι αν συνοδεύω ιδιότροπη γκόμενα η οποία υποψιάζομαι πως προσέχει κάτι τέτοιες νεόπλουτες χειρονομίες εκ μέρους του άντρα.

3. Πόσο υπερεκτιμημένα είναι τα blogs;

Καθημερινά διαπιστώνω έκθαμβος σε διάφορα περιοδικά-τουαλέτας (δηλ. απ’ αυτά που η ανάγνωσή τους περιορίζεται σ' όσο διαρκεί ένα χέσιμο και σ’ αυτά περιλαμβάνεται το 99% των κυπριακών εντύπων), ότι η αναδημοσίευση αναρτήσεων από διάφορα blogs έχει γίνει μόδα. Όχι μόνο μόδα, αλλά οι κόντρες των εκάστοτε χασομέρηδων-bloggers (συμπεριλαμβανομένου και εμού), μεταφέρονται αυτούσιες στις σελίδες των περιοδικών, στις οποίες παίρνει και θέση ο εκάστοτε opinionated-μη-χέσω-δημοσιογράφος.

Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει περίτρανα ότι τα κυπριακά περιοδικά δεν έχουν με τι να καταπιαστούν και παρά να πληρώσουν κανέναν δημοσιογράφο να καλύψει την επικαιρότητα, αντιγράφουν ότι βρουν αδέσποτο στο διαδίκτυο γεμίζοντας τις σελίδες τους. Επιπλέον διαπράττουν περαιτέρω μαλακία, εφόσον τα περισσότερα blogs δεν ανανεώνονται από αυθεντίες, επιστήμονες, ή άτομα που επιχειρηματολογούν ή και διασταυρώνουν αυτά που λένε (συμπεριλαμβανομένου πάλι και εμού), με αποτέλεσμα να διαδίδονται ημιτελείς πληροφορίες και να βεβηλώνεται η δημοσιογραφία. (Αν και κάθε χώρα έχει τη δημοσιογραφία που της αξίζει.)

Τώρα θα μου πεις, οι στήλες που φιλοξενούν blogs δεν παρουσιάζουν τα εκάστοτε κείμενα ως επιστημονικά ντοκουμέντα, αλλά ως γνώμες απλών σκεπτόμενων πολιτών. Δεν διαφωνώ. Αλλά οι γνώμες, είναι σαν τους κώλους. Όλοι έχουμε από έναν. Και δεν καταλαβαίνω γιατί να αφορά τους αναγνώστες η γνώμη του Χ,Ψ μαλάκα επί της επικαιρότητας. Αν θέλεις να σε διαβάσω, πήγαινε κάνε ρεπορτάζ επί του θέματος με τους άμεσα εμπλεκόμενους και μην μου παραθέτεις τη γνώμη του κάθε μαλάκα anti-christou που μπλογγάρει με το ένα χέρι και με το άλλο ξύνει το αριστερό του αρχίδι…

Απλώς, οι δημοσιογράφοι δουλειά δεν έχουνε να κάνουνε (τι να κάνεις, φέτος αργεί και η Γιουροβίζιον), κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν τα ψίχουλα που πληρώνονται.

Καληνύχτα.

Σε ποιόν δεν αρέσει η Ισπανική;

Ο καλύτερος δίσκος που αγόρασα το 2009, ήταν του Κωστή Μαραβέγια. Ήθελα να του αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση τότε που έκανα ανασκόπηση της χρονιάς, αλλά μας πρόλαβε το καρδιακό. Εν πάση περιπτώσει. Μπήκε το 2010, ο τύπος έβγαλε και δεύτερο δίσκο και πολύ φοβάμαι ότι στην ανασκόπηση του νέου έτους, και πάλι γι αυτόν θα θέλω να γράψω, νοουμένου πως δεν θα μας προλάβει δεύτερο καρδιακό.

Είναι ό, τι πιο φρέσκο, έξυπνο και ατμοσφαιρικό κυκλοφορεί στην Ελλάδα. ΟΚ, μερικά από τα καινούρια του τραγούδια θυμίζουν παλιότερες επιτυχίες του, αλλά το κάνει τόσο ανεπιτήδευτα οπότε τον συγχωρούμε.

Κάθομαι και ακούω τα tracks στο repeat και νιώθω πως είμαι σε κάποιο σοκάκι της Βιλαρίμπα και του Βιλαμπάχο της Ισπανίας, τρίβω την κατσαρόλα -και το 'υχαριστιέμαι- με την Παέγια να μην λέει να ξεκολλήσει και ξαφνικά μπαίνουμε όλοι οι χωρικοί μες το συντριβάνι της πλατείας και χορεύουμε, μπουγελώνοντας αλλήλους!

Αντέχεις να μην χορέψεις;