Οι Σουηδοί Ξανάρχονται

Απολογούμαι εκ των προτέρων που θίγω θέμα με πολιτικές προεκτάσεις. Το ξέρω ότι σιχαίνεστε τέτοιες αναρτήσεις και πως προτιμάτε το ξεκατίνιασμα. Αλλά, συνέβη το εξής. Πριν 2-3 βδομάδες ένας φίλος με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να γράψω το σενάριο μιας ταινίας και αν έχω κάποια ιδέα για τον κινηματογράφο, να του προτείνω. Στην αρχή το πήρα ζεστά το θέμα, ύστερα πιο χλιαρά, τελικά απέρριψα το ενδεχόμενο, γιατί μπορεί να είμαι ψώνιο, αλλά έχω και το γνώθι σ’αυτόν. Δυστυχώς δεν μπήκα καν στον κόπο να του ανακοινώσω την άρνησή μου, γαϊδούρι όντας, αλλά υπόσχομαι να το πράξω σύντομα.

Τέλος πάντων. Στην αρχή είχα σπάσει το κεφάλι μου να κατεβάσω ιδέες, καταλήγοντας τελικά σε δυο. Αποφάσισα όμως ότι ουδεμία μπορώ να τελειοποιήσω, αν και θεωρώ πως αν βρεθεί κάποιος άλλος και τις εξελίξει, ίσως βγει από το σκοτεινό τούνελ του μυαλού μου με σχετική εισπρακτική επιτυχία.

Η 2η ιδέα που είχα, (την 1η δεν την αποκαλύπτω στο παρόν στάδιο) ήταν η εξής:

Σκεφτείτε ότι ξυπνάτε ένα πρωί, και από το μπαλκόνι σας αγναντεύετε αυτό το θέαμα:

Ναι, η Κύπρος δεν βρίσκεται πια υπό τουρκική κατοχή, αλλά πλακώσανε οι Σουηδοί! Μας κατέχουν οι Βίκινγκς!

Η κατεχόμενη Λευκωσία είναι τίγκα στα ΙΚΕΑ και όχι στα καζίνα. Στα κατεχόμενα βρίσκεις τις καλύτερες επιστημονικές σχολές για να φοιτήσεις, οι Σουηδοί κατακτητές φέρνουν στην Κύπρο το γρηγορότερο ίντερνετ, την πιο εξελιγμένη κινητή τηλεφωνία και είναι χεσμένοι στα Eriksonns. Σταδιακά, δημιουργείται ένα ‘ψευδοκράτος’ το οποίο ξεχειλίζει από κοινωνική πρόνοια και οργανωμένη παιδεία. Όλοι ανεξαιρέτως μιλούμε τουλάχιστον 3 ξένες γλώσσες.

Στους δρόμους δεν κυκλοφορούν μουλάδες για τους οποίους απορείς πότε λούστηκαν τελευταία φορά, αλλά δίμετρες Σουηδέζες με τα μπικινάκια τους, τα γυαλιστερά μπουτάκια τους, τα τσιτωμένα βυζάκια τους! Οι Έλληνες της Κύπρου περνούν τα οδοφράγματα και πηδιούνται αβέρτα μαζί τους, δεδομένης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης που χαρακτηρίζει τους Σουηδούς σαν λαό. Το ίδιο πράττουν και οι Κύπριες με ξανθούς, γαλανομάτες Σουηδούς που πίνουν μπίρες και ρεύονται δυνατά. Στην κατεχόμενη Λευκωσία δεν υπάρχουν πια μιναρέδες, ούτε είσαι αναγκασμένος να ακούς τον χότζα 3 φορές τη μέρα. Οι ιεροτελεστίες των Σουηδών περιλαμβάνουν αυστηρώς σουξεδάκια των Abba, άντε στο τσακίρ κέφι, και των Roxette!

Πόσο θα σε χάλαγε;

Βρίσκω τρομερή μια τέτοια ιδέα για τον κινηματογράφο. Μη σου πω και για την πραγματικότητα. Αλλά σκοντάφτω σε πολλά θέματα... Πρώτον, το κυπριακό ως τραγωδία είναι πολύ νωπό για να το διακωμωδήσεις, μη σου πω ακόμη και να το θίξεις. Δεύτερον, η κατοχή είτε είναι τουρκική, είτε είναι σουηδική, είτε είναι...μαλτέζικη, δεν παύει να είναι κατοχή. Και πάλι θα υπάρχουν αγνοούμενοι, και πάλι θα έχουν χαθεί άνθρωποι στον πόλεμο και πάλι θα υπάρχει λεηλασία περιουσιών και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το μόνο ενδιαφέρον που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια ταινία θα έγκειται στην ρατσιστική πτυχή της υπόθεσης. Για το πώς δηλαδή θα αποδεχόμασταν εμείς έναν αντικειμενικά πιο «πολιτισμένο» λαό από τους κατεξοχήν βάρβαρους Τούρκους. Για το πώς εμείς θα περιμέναμε και θα υποδεχόμασταν τους εκάστοτε βαρβάρους. Θα ήταν δηλαδή μια ταινία στημένη σε καβαφικό concept, αλλά δυστυχώς, αμφιβάλλω αν θα κατάφερνε να κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες που προ-ανέφερα. Τελικά, θεωρώ πως η ιδέα είναι καταδικασμένη να απορριφθεί από όλους τους παραγωγούς.

Αλλά άντε πες ότι ξεπεράσαμε τα πιο πάνω κωλύματα. Τι υπόθεση θα έχει το έργο; Τι χαρακτήρες θα δημιουργήσουμε; Με τι πλοκή; Με τι τέλος; Δεν αρκεί η ιδέα! Χρειάζεται και μια έξυπνη υπόθεση! Την οποία δεν διαθέτω, την οποία ούτε ξέρω και αν θα αποκτήσω ποτέ. Γι’ αυτό και δεν προχώρησα με το θέμα. Και έτσι έθεσα και τέλος στην προοπτική να συνεργαστώ κάποτε με μεγάλα ονόματα του κινηματογράφου, που όπως βλέπετε, πέφτουν στα πόδια μου και με εκλιπαρούν να σώσω το Hollywood από την ύφεση.

Βρε λες να κάναμε μια τσόντα με Σουηδέζες στους πρόποδες του Πενταδακτύλου να τελειώναμε; "Bella Babe in Bella Pais!" Τα βαθυστόχαστα μηνύματα και οι προβληματισμοί μας μάραναν, στην κατάστασή μας!

Τα Γαλάζια μου Γράμματα

Bonjour a touts les enfants, και τα κουτσά μπακλάν!

Επειδή λυσσάξατε και σπεύσατε να το εκφράσετε πολλάκις και ποικιλοτρόπως, τόσο οι φίλοι όσο και οι εχθροί μου, σας χαρίζω μεγαλόψυχα ένα update της ζωής μου. Ένα μεταθανάτιο post, σχετικό με τους τελευταίους δυο μήνες της απουσίας μου.

Έχω ευχάριστα νέα:

1) Έγινα δικηγόρος επιτέλους! Πέρασα την άσκηση, πήρα το χαρτί, ντύθηκα στα μπλε, πέρασα την πύλη. Ουσιαστικά δεν άλλαξε τίποτα στην ευτελή ζωούλα μου, αλλά έκλεισε μια μεγάλη εκκρεμότητα που με βασανίζει από τότε που πήρα το μάστερ, το 2005. Τώρα ικανοποιώ όλα τα κριτήρια της μέσης Κύπριας πεθεράς που ψάχνει γαμπρό για την μουστακαλού της κόρη.

Δεν σφάξανε! Μπορεί να πέταξα από πάνω μου τη ρετσινιά του «ασκούμενου» αλλά προς το παρόν βρήκα νέο διαφημιστικό γραφείο να εργαστώ. Και είναι ψυχεδέλεια! Πιο ψηλός μισθός και από αυτόν του νέου δικηγόρου, ωράριο 8:30-3:30μ.μ. …μια λατρεία! Επίσης, αισθάνομαι πολύ τυχερός διότι περιβάλλομαι από συνεργάτες που αντιλαμβάνονται το χιούμορ μου και το πνεύμα των ιδεών μου με την πρώτη, πράγμα που δεν συνέβαινε στο προηγούμενο γραφείο που εργαζόμουν.

Με όλα αυτά, πρέπει να γίνει σεισμός των 9 ρίχτερ προκειμένου να ασκήσω τη δικηγορία. Αν βρεθεί γραφείο που θα μου εμπιστευτεί το τμήμα του οικογενειακού δικαίου και ασχοληθώ με τα διαζύγια, καλώς. Μέχρι τότε, θα σκαρφίζομαι διαφημίσεις, θα σκηνοθετώ, θα γράφω και θα ζω χωρίς άγχος για το υπόλοιπο της ζωής μου.

2) Πέταξα το αυτοκίνητο και κυκλοφορώ με ποδήλατο εδώ και 2 μήνες! Μεγάλη χλιδή το ποδήλατο! Διανύω καθημερινά τη διαδρομή Έγκωμη – Κέντρο Λευκωσίας μέσα σε 10 λεπτά! Άρχοντας! Που πήγανε τα 25’ που ήθελα με το αυτοκίνητο; Γλίτωσα επίσης, τα 3 ευρώ που θα πλήρωνα για πάρκινγκ καθημερινά, γλίτωσα το βενζινάδικο για 3μιση βδομάδες, ενώ ταυτόχρονα γυμνάζομαι και προστατεύω το περιβάλλον!

Σας συστήνω να πράξετε το ίδιο, διότι πρώτον, είναι γελοίο να χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα σε τόσο κακοφτιαγμένους δρόμους και δεύτερον, επειδή πρέπει κάποτε να εξευρωπαϊστούμε και να γίνουμε Άμστερνταμ. Που στο μόνο που του μοιάζουμε μέχρι στιγμής είναι στα μπουρδέλα, και αυτό το λέω μεταφορικά για την πολιτική ζωή του τόπου.

Στο θέμα μας όμως. Ναι, κυκλοφορώ με ποδήλατο και ρισκάρω τη ζωή μου καθότι ακόμη και στο πεζοδρόμιο να οδηγώ αντιμετωπίζω σπασμένα πλακάκια, ξεκάρφωτες, μαραμένες πορτοκαλιές – μανταρινιές, παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ενώ στο τσακ αποφεύγω τη σύγκρουση με ποδήλατο πακιστανού / Σρι Λανκέζας που έρχεται από απέναντι.

Εν πάση περιπτώσει, η αίσθηση ελευθερίας και τα προ-αναφερθέντα πλεονεκτήματά του ποδηλάτου αντικρούουν εύκολα το απεχθές όχημα του αυτοκινήτου! Αν με δείτε στο δρόμο, μην μου κορνάρετε για να με χαιρετήσετε, συγχύζομαι και καρφώνω στην Κινέζα που έρχεται από απέναντι.

Τα υπόλοιπα νέα δεν χρήζουν αναλυτικής αναφοράς, αλλά ας τα περάσουμε στα πεταχτά:

- Ο νέος δίσκος του Καρβέλα «Αντίο Χειμώνα» με πώρωσε τα μάλα! Ειδικά το «όλα για όλα» το σιγοτραγουδώ όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Ανοίγει και το πρόγραμμα στο ντουζ!

- Φέτος είχα το πιο απομυθοποιημένο Πάσχα της ζωής μου. Δεν πήγα εκκλησία ούτε καν το Μ. Σάββατο! Ηρέμησε το κεφάλι μου. Διάβαζα βιβλία και τραγουδούσα μπροστά στον υπολογιστή κατά τη διάρκεια όλων των διακοπών.


- Ψάχνω παρέα για Αργεντινή, Παραγουάη, Βραζιλία για 3 βδομάδες τον Αύγουστο. Όπως καταλαβαίνετε, οι Κυπραίοι εμμένουν στη Μύκονο και δεν είμαι διατεθειμένος να παίξω το παιχνίδι τους ειδικά όσο είμαι ακόμα νέος και αντέχω να ζω περιπέτειες. Όσοι πιστοί προσέλθετε, δηλώστε συμμετοχή. Θα γυρίσουμε και βίντεο κλιπ με τη Σακίρα!

- Ο Δικηγορικός Σύλλογος δημιούργησε ένα ερασιτεχνικό θίασο και Θεού θέλοντος θα παίξουμε τον Σεπτέμβριο το «Αναμείνατε στο ακουστικό σας». Οι πρόβες πάνε καλά, αλλά αμφιβάλλω αν θα αντέξουμε μέχρι τον Σεπτέμβρη να προβάρουμε το έργο. Θα το σιχαθούμε! Ήθελα να το παίζαμε αρχές Ιουνίου, αλλά μας φάγανε τα Κακουργιοδικεία.


- Με εντόπισε ο στρατός και θα πάω έφεδρος! Στην αρχή τσαντίστηκα, διότι αποφεύγω να απαντώ τηλέφωνα που δεν γνωρίζω. Το έπραξα και έπεσα πάνω στην αστυνομία η οποία μου επιδότησε το Φύλλο Πορείας. Να προσέχετε να μην σας εντοπίσουν! Έκανα ένα reunion με τους φίλους μου από τον στρατό και τελικά μας «μπαγλαρώσανε» ομαδικώς. Μου χρυσώθηκε το χάπι τελικά. Άλλωστε, για πόσο ακόμη θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία; Το πολύ μέχρι τον Γεννάρη!

Παρακαλώ όπως αυτό το post μην εκληφθεί ως η επιστροφή μου στη μπλογκόσφαιρα. Θεωρώ πια πως «life is out there» και θα παρακαλούσα το φανατικό κοινό μου – που πιστεύω ότι κόβει το μυαλό του – να πράξει το ίδιο! Σε εποχές που μέχρι και η κουτσή αναλφάβητη Μαρία και ο κάθε αρχιδάς Τσε Γκεβάρα διαθέτει blog, η παρουσία ημών είναι ανεπαίσθητη έως και περιττή.

Για να μην ξεχνιόμαστε, κλείνω αυτό το «επετειακό» post με τη συμμετοχή της Ελβετίας (ό, τι πιο σύγχρονο και ενδιαφέρον έχει να παρουσιάσει φέτος η Eurovision) και σας στέλνω τα πρόστυχα φιλιά μου!

Paralyse Chris

Δυόμιση χρόνια μετά, μετρά στο ενεργητικό του 493 αναρτήσεις, εκ των οποίων οι 29 χρίστηκαν ως greatest hits. Άπειρες γκρίνιες, αμέτρητες νύχτες αναλωμένες στην αμπελοφιλοσοφία και νοσταλγία για αυτά που έζησε και προ πάντων γι’ αυτά που δεν έζησε. Με σχεδόν 30.000 επισκέψεις από Ελλάδα και άλλες 20.000 από Κύπρο, πρόκειται για το μπλόγκερ που όλοι λάτρεψαν και μίσησαν φανατικά ανάγοντας τον στο πάνθεον των κλασικών της μπλογκόσφαιρας. Μετά από μια επιτυχημένη διαδρομή, ο Αντίχριστος περνά από το λογιστήριο. Θέλει να παραλάβει το λαβείν του και το παρελθόν του απόψε να διαγράψει.

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη που μου έδωσε, μάχεται να μας εξηγήσει τους λόγους:

- Αυτό ήταν, να το πιστέψω; Πόσο νομίζεις ότι θα αντέξεις; Λες να μην πήρε κανείς χαμπάρι την ανάγκη σου για έκφραση, έκρηξη και προβολή;

Γιατί νομίζεις πως έχω συνειδητοποιήσει τι πάω να κάνω; Μάλλον θα το μετανιώσω. Μη σου πω μάλιστα, ότι μόλις διαγράψω το μπλογκ θα θέλω να γράψω νέα ανάρτηση. Αλλά δεν πάει άλλο, μέχρι και η Λάμψη του Φώσκολου τελείωσε κάποτε. Θα συνεχίσω βέβαια να γράφω, γιατί έχω τρομερή ανάγκη για να εκφραστώ, να μαλακιστώ, όπως έκανα από τα 15 μου, πολύ πριν ανακαλυφθεί το blogging, αλλά στο προσωπικό μου ημερολόγιο πια. Το οποίο ημερολόγιο έχω παρατήσει τα τελευταία τρία χρόνια. Θα γράφω, θα εκτονώνομαι, μην ανησυχείς! Στο ίδιο ύφος, με τους ίδιους φαύλους προβληματισμούς. Μόνο που τώρα δεν θα με διαβάζει και η κουτσή Μαρία.

- Ναι, αλλά σου άρεσε, κατά βάθος, που σε διάβαζε η κουτσή Μαρία…

Εγώ δεν το έβλεπα απολύτως ματαιόδοξα. Ένα ταπεινό S.O.S εξέπεμπα μπας και βρεθεί κάποιος (ή μάλλον, κάποια), να με σώσει. Αλλά τελικά, σ’ αυτό τον κόσμο κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει, μονάχος σου ό, τι κάνεις. Το μπλογκ επέδρασε επάνω μου ως ο απόλυτος δημόσιος εξευτελισμός, ώστε να πιάσω πάτο και να αναγκαστώ να ξαναβγώ στην επιφάνεια.(Μα τι σοφές κουβέντες λέω σήμερα, να κρατάτε σημειώσεις!)

- Δεν σκέφτηκες να αρχίσεις ένα νέο μπλογκ, πιο ανώνυμο και συνεσταλμένο; Που να ικανοποιεί την ανάγκη σου για έκφραση χωρίς να εκτίθεσαι τόσο πολύ;

Μα αυτή είναι η μαγκιά! Να εκτίθεσαι. Το να φτιάξω ένα ψευδώνυμο και να αραδιάζω μαλακίες νομίζοντας πως έχω γνώμη και άποψη για τα πράγματα, είναι η μέγιστη αυταπάτη. Ό, τι γράφεις πρέπει να υπογράφεται! Διότι και η Άντζελα Δημητρίου θα μπορούσε να μπλογκάρει με ψευδώνυμο και να νομίζει ότι επιτελεί έργο. Αν το υπέγραφε δεν ξέρω πόσοι θα ασχολούνταν μαζί της. Εν πάση περιπτώσει, και στην ανωνυμία αν ανατρέξω, με διαφορετικό μπλογκ, πιστεύω ότι το στιλ γραφής μου είναι τα μάλα χαρακτηριστικό, που θα με αναγνωρίσετε απ’ ευθείας. Έσπασε πια το γυαλί.

- Ποιο είναι το πιο extreme πράγμα που σου συνέβη μέσα από αυτό το μπλογκ;

Μια κοπέλα πριν ενάμιση χρόνο πήρε αεροπλάνο στα κρυφά και ήρθε στην Κύπρο για να με γνωρίσει. Έμεινε εδώ μόνο για λίγες ώρες και μετά επέστρεψε στην Ελλάδα. Το βρήκα εξαιρετικά ρουβίστικο και ένιωσα υπέροχα, αλλά αλαζονικά. Δεν της συμπεριφέρθηκα σωστά και όπως και να ‘χει τιμωρήθηκα γι’ αυτό. Δεν ξέρω αν το θεωρείς extreme ή όχι. Πάντως δεν νομίζω να μου συμβεί τίποτα πιο συγκινητικό από αυτό στο μέλλον. Επίσης, έλαβα αρκετή αγάπη από ένα άλλο κορίτσι, η οποία δυστυχώς ζει στην Ελλάδα και δεν μπορώ να την βλέπω όσο θα ήθελα. Παρόλο που οι γνωριμίες δεν ήταν ποτέ ο σκοπός του μπλογκ μου, έχω να δηλώσω πως η γουρουνέλλα και η DrSpock είναι ακόμα πιο απολαυστικές από κοντά, και εντάσσονται και αυτές στα highlights των τελευταίων 3 ετών.

- Πόσο βρισίδι έφαγες για τις από καιρού εις καιρόν απόψεις σου;
Λιγότερο από όσο περίμενα. Κατ’ ακρίβειαν δεν με έβρισε –ούτε με ειρωνεύτηκε- ποτέ άνθρωπος που εκτιμώ ή και που έχω ψηλά στην υπόληψή μου, και αυτό είναι το ζητούμενο. Θεωρώ πως αν κάποιος διαφωνεί με τα όσα λέω απλώς δεν με διαβάζει. Προσωπικά, δεν έχω χρόνο να επισκέπτομαι ιστοσελίδες με των οποίων το περιεχόμενο τσαντίζομαι. Αν υπάρχει κόσμος που το πράττει, προφανώς από κάπου δραπέτευσε. Τώρα θα μου πεις, στην Κύπρο από δραπέτες, άλλο τίποτα! Σωστά…

- Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Θέλω να παίξω κι άλλο ερασιτεχνικό θέατρο, να κάνω το γύρο του κόσμου και να βοηθήσω τους Αφρικάνους μέσω της Unicef. Μια φίλη μου, έκανε μέσα σε 20 μέρες ένα ταξίδι: Σύδνεϊ, Ν. Αφρική, Αργεντινή, Χαβάη, Ν. Υόρκη, Λονδίνο! Και ζήλεψα αφάνταστα. Δεν είναι ακριβό! Μόνο άπλετο ελεύθερο χρόνο θέλει. Και θέλω να το επιχειρήσω. Παρέα δεν βρίσκω, γαμώ το! Καλά, ας αξιωθώ να πάω στην Παραγουάη φέτος που το έταξα σε μια άλλη φίλη να την επισκεφτώ, και πάμε τον γύρο του κόσμου του χρόνου. Αλλά, ναι, προέχει η Unicef.

- Καλά τώρα, μαλακία δεν είναι να διαγράψεις τριών ετών κείμενα, βιντεάκια., φωτογραφίες και επαφές;

Μην μου πατάς το ευαίσθητο σημείο μου. Άλλωστε, σιγά τα κείμενα και τη βαθιά λογοτεχνία! Αν προσέξεις, τα ίδια θέματα ανακυκλώνω εδώ μέσα. Δηλαδή, το πότε θα ξεχωρκατέψουν οι Κυπραίοι, γιατί δεν αισθάνονται αρκετά Έλληνες, αν έβγαλε δίσκο η Βίσση και πόσο πούλησε, τι θέση θα πάρουμε στη Γιουροβίζιον κτλ. Αυτά τα οικτρά. Φίλε μου, οι καιροί που περπατούσα αμέριμνος στο Κάρντιφ, ανέπνεα καθαρό αέρα, τραγουδούσα δυνατά στους δρόμους και οραματιζόμουν, πέρασαν ανεπιστρεπτί. Τώρα δεν υπάρχει λόγος να διαιωνίζω κακή ενέργεια και μάλιστα δημόσια. Όσον αφορά τις επαφές, αυτοί που θέλουν, ξέρουν πως και που θα με βρουν.

- Έχεις κάτι τελευταίο να δηλώσεις;

Ναι. Θέλω να πω ότι λάτρεψα το blog μου και είμαι τρομερά περήφανος που ήταν ό, τι ήταν!

Έκλεισα το ραδιοφωνάκι και ευχαρίστησα τον Αντίχριστο για την συνέντευξη. Χωρίς δεύτερη σκέψη, συνδέθηκε με τον λογαριασμό του, έκανε αόρατα τα κείμενά του, απαγόρευσε την ανάρτηση περαιτέρω σχολίων και απάλλαξε την AGB των καθηκόντων της. Από σήμερα, ήταν πιο ελεύθερος! Φόρεσε τα ακουστικά του ipod του, δυνάμωσε την ένταση και γύρεψε πεζοδρόμιο να πατήσει, εις μάτην. Αν δεν τον πάτησαν τα cayenne, από σήμερα θα κυκλοφορεί ανάμεσα σας ως άγνωστος μεταξύ αποπνιχτικών γνωστών.

«Τίποτα δεν ζει για πάντοτε, τίποτα δεν έχει μόνο αρχήηηηη»

Αναρτήθηκε από την Άννα Βίσση.

Ψάρια Πουλάω και δεν με Νοιάζει...

Είμαι μεγάλο ψάρι!

Ψάρι υπό την έννοια ότι όταν πρώτο πάω σε κάποιο μέρος να εργαστώ, είμαι τρομερά προσεχτικός και καθώς πρέπει, σε όρια κατηχητικού.

Θα μιλήσω σε όλους τους συναδέλφους στον πληθυντικό, από την καθαρίστρια μέχρι τον γενικό διευθυντή. Θα σηκώνομαι όταν κάποιος μου απευθύνει τον λόγο, θα προσέχω το ντύσιμο μου, θα είμαι πάντα συνεπής στα ραντεβού μου. Ψυχολογικά κατάλοιπα νεοσύλλεκτου, δηλαδή.

Χαρακτηριστικά, όταν πρώτο δούλεψα σε δικηγορικό γραφείο, μου είχαν πει ότι το ωράριο είναι 8:00 – 5:30 και εγώ την πρώτη μέρα έφτασα στο κεφαλόσκαλο του γραφείου στις 7:55 το πρωί! Τόσο ψάρι! Περίμενα, περίμενα, πήγε 8:30 για να εμφανιστεί άνθρωπος να μου ανοίξει! Νόμιζα πως πήγα σε λάθος γραφείο προς στιγμήν!

Και την επόμενη μέρα δηλαδή, που αποφάσισα να το παίξω πιο cool, πάλι έφτασα στο γραφείο στις 8:10! Πάλι περίμενα είκοσι λεπτά να εμφανιστεί άνθρωπος να μου ανοίξει.

Πάντα έτσι ήμουν. Και νομίζω πάντα έτσι θα είμαι. Οι αριθμοί είναι αριθμοί. Όταν λες του άλλου στις οκτώ, σημαίνει στις οκτώ! Άντε να ανεχτώ το ακαδημαϊκό τέταρτο, αλλά και αυτό μόνο σε περιπτώσεις που παίζει ραντεβού με γκόμενα που ενδέχεται να μου κάτσει. Μια φορά που περίμενα μια γνωστή μου (όχι γκόμενα) για να πάμε σε μια πριβέ δημοσιογραφική διάσκεψη της Βίσση και την περίμενα ένα τέταρτο κάτω απ’ το σπίτι της για να ετοιμαστεί, σηκώθηκα και έφυγα!

Δεν θα στήσω εγώ τη Βίσση για να βάλει eye liner η κάθε χωρκάτισσα της Κύπρου, που εκτός των άλλων, δεν θα μου κάτσει επιτέλους. Να μάθετε να είστε στην ώρα σας, ή τουλάχιστον να πέφτει αποζημίωση σε είδος, να καλμάρουν και τα νεύρα μας!

Τέλος πάντων, πίσω στα επαγγελματικά.

Το ψάρωμα με το ωράριο το εφαρμόζω κατά κόρων τους πρώτους μήνες. Αυτό παύει να υφίσταται μόλις αντιληφθώ ότι το αφεντικό με έχει κατά βάθος χεσμένο. Που αυτό αρχίζεις να το αντιλαμβάνεσαι με το πέρας του πρώτου τριμήνου. Εκεί συνήθως συνειδητοποιείς πως δεν προσλήφθηκες επειδή οι ιδέες σου είναι πρωτοποριακές και θα πάνε την εταιρεία και την ανθρωπότητα ένα βήμα μπρος, αλλά για να γεμίσεις μια θέση, η δουλειά της οποίας αφορά πολλή χαρτούρα και donkey work.

Εκεί περνώ στο άλλο άκρο! Πώς ήμουν στην αρχή; Καμία σχέση! Από ψάρι, μεταμορφώνομαι σε γαϊδούρι και μάλιστα ξετσίπωτο!

Ένα πρωινό πήγα στο γραφείο στις 10:00! Με δυο ώρες καθυστέρηση. Γιατί; Γιατί έτσι! Άμα με ήθελαν συνεπή υπάλληλο ας με είχαν από κοντά και στα ώπα-ώπα. Είχα και την παραίτηση στα σκαριά, ολίγον με ενδιέφερε αν μου έκαναν παρατήρηση.

Μπαίνω στο πάρκινγκ του γραφείου, λοιπόν, κατά τις 10:00 το πρωί, ξένοιαστος και με ύφος «στ’αρχίδια μου». Στο συγκεκριμένο πάρκινγκ πάρκαραν ΜΟΝΟ οι υπάλληλοι. Ο boss είχε δικό του πάρκινγκ, σε άλλο μέρος. Ξαφνικά, σοκαρισμένος αντιλαμβάνομαι ότι απέναντι μου ήταν ο boss και μόλις πάρκαρε το αυτοκίνητο του.

Ω, ρε μάνα μου, πως του έδοξε να αλλάξει πάρκινγκ ειδικά σήμερα?!

Από γάιδαρος μεταμορφώθηκα πάλι σε ψάρι!

Τι θα του πω τώρα; Πως δικαιολογώ το ότι πάω γραφείο στις 10:00; Τι να κάνω, πώς να του κρυφτώ; Πήρα το χάρτινο προστατευτικό που βάζω μπροστά στο τζάμι του αυτοκινήτου, το άνοιξα και κρύφτηκα. Έσκυψα κιόλας, προσποιούμενος πώς κάτι ψάχνω ανάμεσα στα πεντάλια του αυτοκινήτου. «Θα μείνω έτσι μέχρι να φύγει να πάει πάνω» σκέφτηκα.

Το χάρτινο προστατευτικό είχε μια σχισμή και παρακολουθούσα από εκεί τον big boss. Για ένα δευτερόλεπτο τον έχασα από τη ματιά μου και δεν μπορούσα να τον ξαναβρώ. «Πού πήγε γαμώ το, μάνι-μάνι; Πότε πρόλαβε και διέσχισε όλο το πάρκινγκ; Να δεις που θα στέκεται στο πλάι τώρα και θα με κοιτάζει απορημένος! Γι’ αυτό κάνε πως ψάχνεις εσύ! Ψάχνε, ψάχνε! Έμεινα εκεί κανένα 5λεπτο και στο τέλος, όταν βεβαιώθηκα πως δεν βρισκόταν στα πέριξ, βγήκα ήρεμος.

Αυτά είναι τα άκρα μου. Από παπαδοπαίδι μέχρι αναίσχυντος, πρόστυχος υπάλληλος, ενίοτε δυο σε ένα.

Big boss, διάλεξε και πάρε!

Σφύριξε Χαρούμενα Μπορείς! Δες τη Θετική Πλευρά της Ζωής!

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Χτυποκάρδια στα Γραφεία

Η επιστροφή μου στην αγορά εργασίας σηματοδοτείται από άγριες θύμισες και deja vus. Η πενιχρή εμπειρία μου από την μέχρι στιγμής απασχόληση μου σε διάφορα γραφεία, μου κατέδειξε διάφορα είδη συμπεριφορών και συνηθειών που με κάνουν να απορώ για το αν όντως εξελιχτήκαμε αρκετά ώστε να διαφοροποιηθούμε από τους πίθηκους.

Ορίστε λοιπόν τα dos and dont’s του γραφείου και ελπίζω ότι θα φιλοτιμηθείτε να τα εφαρμόσετε ως την Τρίτη που επιστρέφω στα γραφεία!

*Το e-mail της δουλειάς, λέγεται e-mail της δουλειάς επειδή ακριβώς εκεί λαμβάνουμε σοβαρές επιστολές και έγγραφα τα οποία μας βοηθούν να τελειώνουμε την εργασία μας γρήγορα και αποτελεσματικά! Μη μου γεμίζεις τα εισερχόμενα με μαλακιούλες του τύπου «χάθηκε σκυλάκι,» «Δες αυτό! Πολύ γέλιο!» ανέκδοτα, φωτογραφίες του μωρού σου που μόλις έκλασε, φωτογραφίες από τις διακοπές σου στο Πήλιο, τοπία, τιτσίρες από backstage φωτογραφήσεις του Maxim, και ανακοινώσεις ότι τάχα μου θα κλείσει το hotmail! Το e-mail της δουλειάς είναι ιερό πράμα κύριε μου, και η αποστολή επιπόλαιων μηνυμάτων φανερώνει απλά ότι τα ξύνεις! Για να μη μιλήσω για την ανταλλαγή e-mail με συνάδελφο που μπορεί να κάθεται πέντε μέτρα πιο κάτω, απλά και μόνο για να ξεκατινιαστείς ή να ερωτοτροπήσεις. Τρώτε άδικα ρεύμα! Θέλετε να πηδηχτείτε, καρτεράτε ως το απόγευμα!

*Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η χρήση του σταθερού, εσωτερικού τηλεφώνου! Θεωρώ απαράδεκτο να πρέπει να τηλεφωνήσεις συνάδελφου που μπορεί να κάθεται 5 μέτρα πιο πέρα για να του πεις: «Κάνε μου πάσα, εκείνο το file που βρίσκεται πάνω στο γραφείο σου.» Πάρτα κουλά σου, και πάρτο μόνος σου! Γελάτε, αλλά εγώ έζησα τέτοιο σκηνικό! Να τηλεφωνεί η μια γκόμενα της άλλης, που κάθονταν κυριολεκτικά δίπλα-δίπλα (τάχα για λόγους ησυχίας), και να την ρωτά μήπως πήρε το μάτι της τον κόκκινο μαρκαδόρο! Πώς είναι τα 5χρονα που παίζουν τις κουμπάρες στο Δημοτικό και ανταλλάσουν πολύχρωμες, συλλεκτικές κόλλες; Ε, το ίδιο mentality επικρατεί και στην ηλικία των 25 και βάλε.

*Στο γραφείο πάμε για να δουλέψουμε. Έτσι μου είπαν, δηλαδή. Να κάνουμε τη δουλειά μας, να πάρουμε τον μισθό μας, να αυξήσουμε το GDP της χώρας μας και να σχολάσουμε ξένοιαστοι με το καλό να κάνουμε τη ζωούλα μας. Αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται όταν πας στη δουλειά και ασχολείσαι με το:

- Αν ο Χ συνάδελφος ήρθε σήμερα αγουροξυπνημένος και τσαντισμένος επειδή μάλλον δεν γάμησε το προηγούμενο βράδυ.
- Αν ο Χ συνάδελφος κατά βάθος τον παίρνει: «μου το είπε μια φίλη που ξέρει!»
- Αν η Χ συνάδελφος φορεί την ίδια φούστα τρεις φορές την εβδομάδα.
- Αν η Χ συνάδελφος είναι βλάκας, αλλά παραμένει στη θέση της επειδή έχει μέσον ή «επειδή κρυφογαμιέται με τον διευθυντή» ή «επειδή τη λυπούνται.»

Χαράς τα κέφια, να ξυπνάς στις 7:00 το πρωί, με τη τσίμπλα στο μάτι, και η έννοια σου να είναι τα παραπάνω. Και μη μου πείτε ότι δεν τα ζήσατε! Όλοι μας τα ζήσαμε. Και προπάντων από γυναίκες συναδέλφους. Μέχρι σήμερα εγώ, δεν βρήκα άντρα να τον πάρει ο πόνος και να σχολιάζει το αν ο Χ-Ψ έχει νεύρα επειδή δεν γαμεί, για το αν φορεί την ίδια γραβάτα κάθε μέρα, για το αν, αν αν! Τέτοιες μαλακίες μόνο από τις γκόμενες ακούς οι οποίες, πραγματικά το πιστεύω, είναι και ο λόγος που το GDP μας δεν αυξάνεται όσο πρέπει.

Ο άντρας στη δουλειά, πάει για να τελειώνει. Η γυναίκα μού δίνει την εντύπωση πως… δεν τελειώνει ποτέ! Με το καλημέρα σας ψάχνει αιτία να καβγαδίσει. Και αν δεν την βρει, τη δημιουργεί: «Γιατί δεν πλύνατε όλοι τα ποτήρια σας χθες που φύγατε; Μα το είχαμε συμφωνήσει! Το θίξαμε στο meeting με τον κύριο γενικό και είπαμε ο καθένας να πλένει το ποτήρι του! Μη με κάνετε τώρα να στέλνω προειδοποιητικές επιστολές!»

Σκάσε, μωρή καριόλα… Να χαρώ εγώ ένα meeting! Που ήρθαμε να βοηθήσουμε την εταιρεία να πάει μπροστά και εσύ ασχολείσαι με τα άπλυτα ποτήρια, τασάκια, το αν ήρθε ο νερουλάς να φέρει νερό, αν βρήκες χώρο στάθμευσης με την πρώτη, αν ο τελευταίος που κατούρησε λέρωσε το καπάκι, δεν έβαλε κωλόχαρτο και τα συναφή! Από αυτά θα πάει μπρος η εταιρεία; Αλλά ως εκεί σε παίρνει να ασχολείσαι. Διότι, κατά τα άλλα, ούτε ένα δικόγραφο δεν ξέρεις να συντάξεις.

Τέλος, με κάθε επιφύλαξη, δηλώνω και το εξής: Μέχρι σήμερα δεν έτυχε να δουλέψω υπερωρία πάνω από δυο φορές στη ζωή μου. Βέβαια, εργάστηκα μόνο δυο χρόνια, οπότε δεν είναι αντιπροσωπευτικό το δείγμα. Εν πάση περιπτώσει, από την όποια εμπειρία μου, δηλώνω ότι υπερωρίες δουλεύει όποιος αναλώνει την ημέρα στα πιο πάνω (ή δουλεύει ως accountant). Αν κλείσεις λίγο το facebook, το msn, το κινητό και δεν απαντήσεις στην Κατίνα που βάλθηκε να σου χαλάσει τη μέρα, η δουλειά βγαίνει και με το παραπάνω. Βέβαια, δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά.

Αυτά, αποστηθήστε τα μέχρι την Τρίτη!

Ο Σκοπός της Ζωής μου

Ότι έγινα 28 χρονών γάιδαρος και δεν κατέληξα τι δουλειά θα κάνω, το είπα;

Βρίσκομαι σε μεγάλο σταυροδρόμι, κυρίες και κύριοι. Ήρθε η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων για το τι μέλλει γενέσθαι με την παρουσία μου στον πλανήτη. Και πολύ το καθυστερήσαμε, αν με ρωτάτε. Ήρθε η ώρα να αποφασίσω με τι θα ασχοληθώ από αύριο, μέχρι τα 60 μου! Και τους τελευταίους πέντε μήνες που δηλώνω άνεργος, έκανα διάφορες σκέψεις περί τούτου. Σοβαρές σκέψεις! Ή τουλάχιστον αποπειράθηκα…

Παίρνω σοβαροφανές ύφος και ερωτώ:

«Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου, αλήθεια;»

Γιατί ήρθαμε στον πλανήτη; Ξέρει κανένας;

Ο μέσος άνθρωπος θα σου πει ότι ήρθαμε για να περάσουμε καλά! Να πάμε διακοπές, να χτίσουμε σπίτι, να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά, να πάρουμε διαζύγιο, να παντρευτούμε πάλι. Κοινώς, να φάμε, να πιούμε, και ό, τι αρπάξει ο κώλος μας. Κυπριακά πράματα!

Ε, λοιπόν, τους τελευταίους πέντε μήνες αποφάσισα ότι ο σκοπός της ζωής μας, είναι άλλος! Ο Θεός -αν υπάρχει- δεν θα ήταν τόσο αφελής που θα μας έστελνε στη Γη για να ενδώσουμε στον ευδαιμονισμό και σε άλλα αλλότρια. Έφτασα στο συμπέρασμα και το δηλώνω με εθνική υπερηφάνια πως: Η ζωή έχει αξία μόνο όταν απαλύνεις τον πόνο του συνανθρώπου σου! Με οτιδήποτε άλλο καταπιαστείς ενόσω ζεις, απλώς μαλακίζεσαι! Την ώρα που θα πεθάνεις, και θα εμφανιστείς ενώπιον του Θεού με το βιογραφικό σου ανά χείρας, τι θα του πεις; Ότι μια ζωή τη χαράμισες έτσι; Δυσμενή μετάθεση στην κόλαση θα σε στείλει! Ενώ αν αφοσιώθηκες στην απάμβλυνση των προβλημάτων του συνανθρώπου σου, πρώτο τραπέζι πίστα στων αγγέλων τα μπουζούκια θα κάτσεις!

Τώρα θα μου πεις… ποιο είναι το μέτρο του πόνου που πρέπει να απαλύνει κάποιος για να αξίζει η ζωή του; Διότι πονάς και όταν θέλεις να κλάσεις, πονάς και όταν είναι να γεννήσεις.

Σωστά! Θα έλεγα ότι ο πόνος πρέπει να είναι έντονος, διαρκής και ανυπόφορος. Αυτό είναι το threefold test. Να σκούζει ο άλλος! Να τον ακούνε οι δίπλα! Οποιοσδήποτε άλλος πόνος δεν μετρά. Σφίγγεσαι λίγο και μετά σου περνά.

Δεν γνωρίζω κατά πόσων θα βρω τα ψυχικά αποθέματα ώστε να αφοσιωθώ σε μια τέτοιου είδους εργασία. Ειδικά στην Κύπρο που πιστεύω ότι κανένα σοβαρό και ουσιαστικό εγχείρημα δεν έχει αίσιο τέλος. Εδώ, μόνο με τις μαφίες επιβιώνεις. Αλλά αποφάσισα πως με οτιδήποτε λιγότερο, η ζωή μου δεν θα αξίζει. Και μια φορά ζούμε. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να μαλακιστούμε. Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά, θα ήμουν ευτυχισμένος ακόμη και με μια καφετέρια, και με το αν έπαιζα ερασιτεχνικό θέατρο δωρεάν, και με το αν έγραφα χαζοβιόλικα αρθράκια για τη μπλογκόσφαιρα όλη μέρα. Αλλά πόσο θα άντεχα; Και πόσο θα προόδευα; Πού θα έφτανα τέλος πάντων; Θα με παίρνανε στο Broadway ή μήπως θα έκλεινα τα Starbucks με τους καφέδες μου;

Για όλα τα παραπάνω υπάρχει όριο. Ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει. Και αυτό είναι το νέο μου όραμα! Θα σας καλούσα να το υιοθετήσετε κι εσείς.

Επομένως, θα γίνω ο σωτήρας σας, και εύχομαι μια μέρα, να ακούσω και το «πήδα μας!»

Απόκριες Έχουμε;

Το έχω ξαναγράψει, μισώ τα καρναβάλια και γενικώς τις γιορτές της μάζας (εξαιρούνται τα Χριστούγεννα).

Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ειδικά ένα δεκαήμερο πριν τη σαρακοστή ο κόσμος όλος πρέπει να μασκαρεύεται και να ρεύεται αγρίως μες τους δρόμους, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Αφού ολόχρονα η μόδα και το lifestyle ημών παραπέμπουν στις απόκριες. Τα καρναβάλια περιμέναμε για να ξεφύγουμε; Άσε που στην Κύπρο συμβαίνει και το εξής παράδοξο που με εκνευρίζει... Προσκαλείς τον Κυπραίο σε πάρτι και δεν αξιώνεται να χορέψει κανένας. Μόλις του πεις ότι είναι απόκριες, δεν έχει κάτσιμο ο κώλος του. Λες και άλλαξε κάτι! Όλα μια πόζα!

Εν πάση περιπτώσει, ψες ξεδίπλωσα το άλλο μου εγώ, ήτοι αρχαίος φιλόσοφος ή θεός του Ολύμπου – you name it.

Στο τσακ αντιστάθηκα να ντυθώ και φέτος Καρβέλας, αλλά εφόσον κοτζάμ Άννα τον αποποιήθηκε, σκέφτηκα ότι θα είναι ολίγον τι προβλέψιμο και passé. Τώρα θα μου πεις, τι θεός, τι Καρβέλας; Ένα και το αβγό.

Θεό, θεό, θεό δεν με λένε, κεριά, κεριά, κεριά, κεριά δεν μου καίνε, αλλά τα λό, τα λό, τα λόγια μου καίνε και ακό, ακό, ακό, ακόμα τα λένε αντίχριστε εσύ superstarrrrrr!

...Να Κάνουμε και Τέλειο Κορμί...

Επειδή πήγες και μου γράφτηκες σε κυριλέ γυμναστήριο, με κρυφούς φωτισμούς και παρκέ από ξύλο Σουηδίας, αυτό δεν σε κάνει λιγότερο ττόππουζο. Μάθε τα στοιχειώδη, και μέριασε την επόμενη φορά που θα βρεθείς στον διάβα μου.

Σου παραθέτω και το τοπ-6 σωστής συμπεριφοράς για να το αποστηθήσεις και να το εφαρμόσεις, όπως ακριβώς τις δέκα εντολές (αυτές του Μωϋσή, όχι της Βανδή).

*Αν δεν είσαι ανάπηρος, κουτσός, στραβός ή και επικίνδυνος, δεν νοείται να διαθέτεις προσωπικό γυμναστή. Ναι, στους personal trainers αναφέρομαι, στα λέω και Αγγλικά να το καταλάβεις, νεόπλουτη βλαχάρα. Επειδή δηλαδή στέκεται ένας από πάνω σου, θα πετύχει η άσκηση καλύτερα; Τόσο άχρηστη/ος είσαι, που πρέπει να είσαι υπό επίβλεψη; Ή απλώς εύχεσαι να σου κάτσει ο γυμναστής με το πέρας του μαθήματος; Αυτό εύχεσαι, το καταλάβαμε… Τα προσχήματα σε μάραναν!

*Όχι φίλε μου, δεν θέλω να μοιραστούμε το όργανο, ούτε να κάνουμε τα sets μισά-μισά! Δεν με ενδιαφέρει αν κάνεις super set και θα χαλάσει η άσκηση. Να περιμένεις να τελειώσω την άσκησή μου! Όταν το γυμναστήριο είναι τίγκα στον κόσμο, προφανώς δεν ενδείκνυται για super sets! Να γυμναστείς άλλη ώρα και όχι σε ώρες αιχμής. Και στο κάτω-κάτω, με είδες να χασομερώ ή να κοιμάμαι πάνω στο όργανο; Και εγώ ασκούμαι, χρησιμοποιώντας το όργανο μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα, απαιτώ να το σεβαστείς!

*Ο Πακιστανός που περιφέρεται στο γυμναστήριο με το ψεκαστήρι και τη σφουγγαρίστρα, ας περιμένει να κατέβουμε από το όργανο πριν το ψεκάσει με το απολυμαντικό! Το ξέρω ότι βιάζεται, το ξέρω ότι βαριέται να περιμένει, το ξέρω ότι το κάνει για την υγεία μας, αλλά δεν μπορώ την ώρα που μετρώ από μέσα μου κοιλιακούς να έχω και την έγνοια του Πακιστανού, μήπως και τον χτυπήσω με τα πόδια που ανεβοκατεβαίνουν. Αν σου έλεγα να μου κάνεις αέρα όσο γυμνάζομαι θα με έλεγες ρατσιστή. Τώρα τι τα θέλεις τα ψεκάσματα; Κοινή λογική, γιόκα μου! Κοινή λογική!

*Οφείλεις να φέρνεις μαζί σου την ατομική σου πετσέτα στο γυμναστήριο. Ή να χρησιμοποιείς αυτές που παρέχει το κατάστημα. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι χειμώνας και δεν ιδρώνεις. Ούτε με ενδιαφέρει αν φορείς φόρμες και δεν στάζεις. Είναι θέμα τύπων, είναι θέμα σεβασμού των υπολοίπων που θα χρησιμοποιήσουν μετά από σένα το ίδιο όργανο.

*Θεωρώ σωστό να επιστήσεις την προσοχή σε κάποιον που γυμνάζεται δίπλα σου, όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ασκείται με λάθος ή επικίνδυνο τρόπο, που μπορεί να τον βλάψει. Αλλά αυτή η επίστηση καλό θα ήταν να γίνεται διακριτικά και χωρίς το υφάκι του μάστορα. Είδες εκεί δυο φορές το DVD της Μαστροκώστα, και νομίζεις πως έγινες καθηγητάρα, τρομάρα σου!

*Στο γυμναστήριο παίρνουμε μάτι κώλους, βυζιά και γκόμενες, αλλά με τακτ. Δεν τις καρφώνουμε, ούτε συζητούμε μεταξύ μας στα αποδυτήρια τον κώλο και το στρινγκ που εξείχαν της φόρμας. Άμα ήθελες να πάρεις μάτι, μπες στο ίντερνετ, σιγά το πράμα πλέον!

Αυτά! Νους υγιής εν σώματι υγιή, my big fat ass!

Ο Καλύτερος μου Φίλος

Ο καλύτερος μου φίλος λέγεται Φίλιππος!

Και είναι ο μόνος που χαίρεται πραγματικά όταν με βλέπει. Με το που μπαίνω στο σπίτι του, σκάει ένα χαμόγελο αστραφτερό και ειλικρινές που για μένα αποτελεί την απόλυτη αποδοχή στον κόσμο αυτό.

Είναι ο μόνος που κλαίει όταν θα φύγω από το σπίτι του, και είναι ο μόνος που με βλέπει σε DVD πριν κοιμηθεί για να γελάσει με τα παιχνίδια που του στήνω, όποτε βρεθούμε.

Τις προάλλες τον πήγα και στο Λούνα Πάρκ. Δεν κατέβαινε από την τσουλήθρα αν δεν τον ακολουθούσα κι εγώ. Δεν ανέβαινε στα αλογάκια αν δεν καθόμουν κι εγώ στο διπλανό. Δεν καθόταν στην κούνια αν δεν καθόμουν κι εγώ. Άσε, θέαμα! Παραλίγο να σπάσω και την τσουλήθρα. Καθώς την κατέβαινα βούλωσε! Αλλά, αυτά απαιτεί η διαπαιδαγώγηση. Αν και αντιλαμβάνεστε πως κι εμένα τα ήθελε ο οργανισμός μου.

Και φυσικά, κάνει μαζί μου μεγάλες αλητείες.

Τις προάλλες, παρόλο που δεν μιλάει, ήρθε και μου είπε σε ψιθυριστό και συνωμοτικό τόνο «Φίιππο, κακκά!» Φωνάζω τη μάνα του: «Το μωρό έκαμε κακκά, ελάτε να το αλλάξετε!» Έρχεται η μαμά του και τον ρωτά: «Έκαμες κακκά, να αλλάξουμε το πανί μας;» Την κοιτάζει με ένα αθώο και τάχα ανήξερο ύφος και της λέει: «Όι!» (κακκά εγώ; Ποτέ!)

Επίσης, ο κολλητός μου, έμαθε να κάνει τον σταυρό του και να προσκυνά τις εικόνες. Μην δει Παναγία και Χριστούλη, αμέσως να προσκυνήσει! Νευρίασα, διότι εγώ δεν μπορώ τα του κατηχητικού, ειδικά στα αγόρια. Πετάχτηκα στο δωμάτιο μου, ξέθαψα τα Νίτρο με την Αλεξανδράτου και τον έβαλα να την προσκυνήσει στα βυζιά με την ίδια ευλάβεια. Πράγμα που υπάκουσε αμέσως! Έτσι! Εμ, τι; Μόνο να θηλάζουμε;

Α, ρε Φίλιππε! Μόνο όταν μας βλέπω μαζί στις φωτογραφίες συνειδητοποιώ ότι δεν έχουμε την ίδια ηλικία…

Οδοιπορικό: Κυπριακό Βίντεο Κλιπ στη Γιουροβίζιον

Αγαπητό φαν κλαμπ,

Σας είχα υποσχεθεί προ ημερών ένα αφιέρωμα στα κυπριακά βίντεο κλιπ της Γιουροβίζιον! Και έφτασε η ώρα! Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να βγει στον αέρα το βίντεο του firefly πριν γράψω αυτό το κείμενο. Aλλά, δεδομένης της κακής οικονομικής κατάστασης του ΡΙΚ δεν προβλέπω να βλέπουμε βίντεο κλιπ, ούτε και φέτος. Οπότε, θίγω το θέμα τώρα, που είναι ακόμη κάπως επίκαιρο.

Υπόσχομαι ότι δεν θα ξανά ασχοληθώ με το θέμα Γιουροβίζιον μέχρι τον Μάιο που θα είναι ο τελικός, διότι αρκετά μαλακιστήκαμε και φέτος. Από δω και μπρος μόνο σοβαρά ζητήματα σε τούτο εδώ το blog! Όπως ακριβώς σας συνήθισα!

Λοιπόν!

Κάθε φορά που βλέπω παλιά κυπριακά γιουροβιζιακά βίντεος με πιάνει τεράστια νοσταλγία. Βλέπω τις εικόνες και σχεδόν βουρκώνω, διότι αντικρίζω μια Κύπρο πολύ ανθηρή και αγνή, όπως ήταν ακριβώς τα παιδικά μου χρόνια! Ίσως και τότε να ήταν χάλια η κατάσταση βέβαια, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς η ηλικία μου δεν μου επέτρεπε να το αντιληφθώ. Εν πάση περιπτώσει, μια φορά, το κυπριακό τοπίο ήταν αδιαμφισβήτητα εξαιρετικό! Δεν επικρατούσε αυτή η έρημος που μας ταλανίζει σήμερα. Και η οποία έρημος επεκτείνεται και στο επίπεδο της ποιότητας ζωής μας...

Αναλογιζόμενος τα πιο πάνω, σκέφτηκα ότι αν σήμερα έπρεπε να κάνουμε ένα remake του «Άννα-Μαρία-Λένα» θα έπρεπε λογικά, να δείξουμε τα αξιοθέατα του 2009! Και δόξα τω θεώ, έχουμε άφθονα να επιδείξουμε και να μπούμε στο μάτι του Ευρωπαίου. Έκατσα κάτω, τα απαρίθμησα και σας τα παρουσιάζω, σαν μια ωδή στη χώρα της Άννας-Μαρίας-Λένας, οι οποίες στις μέρες μας θα ήταν μάλλον τρεις Ρωσίδες που κατέληξαν εδώ, ως αποτέλεσμα εμπορίου λευκής σαρκός. Το βίντεο προλογίζει ο πρόεδρός μας, ο οποίος αποτελεί από μόνος του μνημείο, χάριν της επετείου της εκλογής του, πέρσι, τέτοιον μάυρο καιρό.



Να σημειώσω ότι η επιλογή των κοσμικών κυριών που εμφανίζονται στο βίντεο, έγινε τυχαία από τα περιοδικά που κυκλοφορούν δωρεάν το σαββατοκύριακο. Αν αναγνωρίσατε τον εαυτό σας ή την μάνα σας, δεν φταίμε εμείς που αντί να κάτσουν να σιδερώσουν κανένα σώβρακο γυρίζουν τα πανηγύρια της πρωτεύουσας.

Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι! Από αγάπη σας θάβω!

Κλείνοντας, παραθέτω και το αυθεντικό βίντεο έτους 1984, με μια υπέροχη Κύπρο που νοσταλγώ και που δυστυχώς δεν πρόκειται να ξαναβρώ. Όλα τα λεφτά ο οδηγός του speed boat με το στεφάνι στο κούτελο, και άκρως συγκινητικές οι γιαγιούλες με το τσεμπέρι που σταυρώνουν τον διεθνούς φήμης σταρ, Andy Paul!




Σήμερα, που να βρεις γιαγιά με τσεμπέρι; Μάθαν’ όλες την μπιρίμπα…

Pizza Heart

Στις 14 Φεβρουαρίου του 1998 έζησα μια βραδιά για την οποία εκ των υστέρων ντρέπομαι φοβερά. Παρόλο που είμαι τρομερά εξοικειωμένος με αμήχανες και ατυχείς στιγμές μου, την συγκεκριμένη ακόμη και σήμερα την αποστρέφομαι και προσπαθώ να την καταχωνιάσω στα πολύ σκονισμένα και απόμερα folders του μυαλού μου. Χωρίς επιτυχία, βέβαια.

Επειδή όμως θεωρώ ότι τίποτε δεν ξορκίζεται αν δεν εξομολογηθεί δημοσίως, θα την ξαναζωντανέψω σήμερα, ενόψει της μεθαυριανής μαύρης επετείου, μπας και εξανεμιστεί στους πέντε ανέμους.

Εκείνο το βράδυ, είχα αποφασίσει να προσκαλέσω στο σπίτι μου την κοπέλα με την οποία ήμουν ερωτευμένος στην 3η Λυκείου. Ήθελα να της παράσχω ένα «διαφορετικό-βράδυ-Αγίου-Βαλεντίνου.» Μην πάει ο νους σας στο πονηρό. Οι δικές μου προσδοκίες τότε, ήταν ένα απλό φιλί στο στόμα, (μη σου πω μέχρι και σήμερα.) Την προσκάλεσα, λοιπόν, μέσω τηλεφώνου, αλλά δεν της είπα ότι θα ήμασταν μόνοι στο σπίτι. Της είπα ότι θα μαζευόταν όλη η παρέα και ότι το dress code θα ήταν επίσημο. Με χίλια ζόρια την έπεισα να φορέσει φουστάνι «αποφοίτησης,» γιατί… υπήρχε λόγος!

Έδιωξα άρον-άρον τους γονείς από το σπίτι.

Φόρεσα για πρώτη φορά στη ζωή μου κουστούμι. Να φανταστείς ότι ούτε γραβάτα δεν ήξερα να δέσω τότε, και απλώς την έδεσα έναν προσκοπικό κόμπο, όπως – όπως.

Άναψα κεριά σε όλο το σαλόνι.

Παρήγγειλα pizza hut! Χαχαχα! Δεν το πιστεύω ότι αυτό ήταν το λουκούλειο δείπνο που υποτίθεται θα παρέθετα, αλλά ναι, παρήγγειλα pizza hut και κόκα κόλες για τους δυο μας, και την περίμενα.

Μην γελάτε, σας βλέπω!

Ήρθε που λέτε το κορίτσι... Έμεινε λίγο άναυδη από το σκηνικό, και από την απουσία κόσμου από "πάρτυ." Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη και πολύ αμφιλεγόμενη. Θα έλεγα ότι προμηνυόταν είτε άγριο πέσιμο, είτε άγρια χυλόπιτα. Παρόλα αυτά, μέσα στην άπειρη αμηχανία που επικρατούσε κάτσαμε και φάγαμε την πίτσα. Στο background έπαιζε απαλή μουσική, στα χείλη της επικρατούσε θανατηφόρα σιωπή, ενώ στο μυαλό μου διαδραματίζονταν σκηνές θανατικής ποινής.

Ήξερε ότι την ήθελα, μου είχε ξεκαθαρίσει στο παρελθόν ότι με έβλεπε μόνο φιλικά, αλλά ήλπιζα στο θαύμα, ή τουλάχιστον σε μια πιο επιεική αντιμετώπιση τής, δεδομένης και της προετοιμασίας που έκανα για χάρη της (δηλαδή για τη γραβάτα που αποπειράθηκα να δέσω και για την πίτσα που παρήγγειλα).

Σε κάποια στιγμή της ζήτησα να χορέψουμε. Δεν δέχτηκε. Κατέβασα μούτρα. Δεν της μιλούσα για 10 λεπτά, οπότε και ήρθε να μου κάνει το χατίρι. Καθώς γαντζώθηκα πάνω της και την αγκάλιασα, την άρπαξα από τη μέση και άρχισα να χαϊδεύω διακριτικά τα love handles της. Θα μου πεις, αντί να της ζουλήξεις τον κώλο και να την φιλήσεις, εσύ έπιασες τα πιασιματάκια της μέσης της;

Σιωπή! Αμέσως εσείς, να πιάσετε κώλο! Νομίζετε ότι προβλεπόταν οποιαδήποτε άλλη κίνηση; Εδώ αμάν κάναμε να την πείσουμε να έρθει, στο χούφτωμα λες να τα σκατώσαμε; Άλλωστε, εγώ το βρήκα εξαιρετικά τρυφερό το ότι είχε κοιλίτσα και πιασιματάκια για να χαϊδέψεις. Αυτή πάλι, είχε αντίθετη γνώμη.

Με το πρώτο μπαλαμούτι νευρίασε, με έσπρωξε και μου είπε: «Πες το μας ότι μας κάλεσες για να μας περιπαίξεις για το πάχος μας!» (Καμία σχέση με χοντρή όμως!)

Πήρε τη τσάντα της, άνοιξε την πόρτα και αποχώρησε περπατητή, με τα ψιλότακουνα, μέσα στο κρύο και την φρεσκοβρεγμένη άσφαλτο του δρόμου. Την κοιτούσα από το παράθυρο απορημένος.

Τζάμπα η γραβάτα και το delivery! Πάλι έμεινα με την πίτσα στο χέρι…

Τι τα θες, happy Valentine’s days to everyone!

(να σημειώσω και να διευκρινίσω, ότι με την συγκεκριμένη κοπέλα σήμερα έχω άριστες σχέσεις, και όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από χρόνια απουσίας ο ένας από τη ζωή του άλλου, το πρώτο πράγμα που αναπολήσαμε και οι δυο, ήταν το συγκεκριμένο βράδυ.)